Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Για τον Βάρναλη στη Γεννάδειο

Posted by sarant στο 11 Μαΐου, 2018


Χτες είχαμε την παρουσίαση των πιο πρόσφατων βιβλιων του εκδοτικού οίκου Αρχείο στην αίθουσα Cotsen Hall της Γενναδείου Βιβλιοθήκης, ανάμεσά τους και του τόμου «Αστυνομικά» με χρονογραφήματα του Κώστα Βάρναλη που έχουν θέμα τους γεγονότα του αστυνομικού δελτίου, που τον έχω επιμεληθεί εγώ.

Ήταν πολύ πετυχημένη εκδήλωση, με μεγάλη προσέλευση. Με χαρά μου είδα φίλους από το ιστολόγιο, τόσο παλιούς γνωστούς όσο και τακτικούς αναγνώστες που δεν σχολιάζουν.

Όσες ομιλίες κάνω σε δημόσιες εκδηλώσεις τις δημοσιεύω και εδώ. Το ίδιο θα κάνω και σήμερα, θα δημοσιεύσω τη χτεσινή μου παρέμβαση στην εκδήλωση. Ή μαλλον, θα δημοσιεύσω το γραπτό κείμενο που είχα ετοιμάσει -στην πράξη, παρέλειψα μερικά πράγματα επειδή είχε αναφερθεί σε αυτά η κυρία Ναταλία Βογκέικωφ-Brogan, υπεύθυνη του Αρχείου της Γενναδείου Βιβλιοθήκης (όπου φυλάσσεται και το αρχείο Βάρναλη), η οποία με αιφνιδίασε ευχάριστα, μια και αναφέρθηκε εκτενώς στα προηγούμενα βαρναλικά βιβλία που έχω εκδώσει από τις εκδόσεις Αρχείο -έτσι, στη δική μου ομιλία παρέλειψα τη σύντομη αναφορά που είχα σκοπό να κάνω.

Προσθήκη: Ολόκληρο το βίντεο της ομιλίας, εδώ. (Η δική μου παρέμβαση από 12.50 εως 25.)

Παραθέτω λοιπόν το γραπτό κείμενο της ομιλίας μου.

Καλησπέρα, θέλω να σας ευχαριστήσω που ήρθατε εδώ και να ευχαριστήσω και τις εκδόσεις Αρχείο για την υποδειγματική εκδοτική συνεργασία που έχουμε όλα αυτά τα χρόνια.

Νομίζω πως είναι πολύ ταιριαστό που η σημερινή παρουσίαση γίνεται εδώ, και που αρχίζει με ένα βιβλίο του Κώστα Βαρναλη, και αυτό διότι είναι πολλά εκείνα που συνδέουν τον ποιητή με τον χώρο.

Καταρχάς, το αρχείο Βάρναλη φυλάσσεται ακριβώς στη Γεννάδειο –και πρέπει να πούμε ότι και σε αυτό το βιβλίο όπως και στα προηγούμενα τρία βιβλία του Βάρναλη που έχω εκδώσει από τις εκδόσεις Αρχείο, η συμβολή του αρχείου Βάρναλη και του αρχειονομικού προσωπικού της Γενναδείου υπήρξε καθοριστική.

Επιπλέον, ο Βάρναλης ήταν γείτονας με τη Γεννάδειο, αφού για δεκαετίες κατοικούσε στην οδό Δημοχάρους 43, περίπου 400 μέτρα απόσταση από το σημείο όπου βρισκόμαστε τώρα. Μάλιστα, σε πολλά του χρονογραφήματα, που τα έχουμε συμπεριλάβει στον τόμο «Αττικά», τον πρώτο τόμο χρονογραφημάτων του Βάρναλη με θέμα την Αθήνα και την Αττική, υπάρχουν αναφορές στη γειτονιά της Γενναδείου –πίσω από τη μάντρα των Στρατιωτικών Παραπηγμάτων, που τώρα δεν υπάρχουν πια, και ακόμα περισσότερες στον Λυκαβηττό.

Μια και σήμερα γιορτάζουμε και τα πέντε χρόνια δραστηριότητας των εκδόσεων Αρχείο, καλό θα ήταν να αναφέρω επιτροχάδην τα προηγούμενα βιβλία του Βάρναλη που έχουν εκδοθεί σε δική μου φιλολογική επιμέλεια. Έχουμε λοιπόν πρώτα τα Γράμματα από το Παρίσι, ταξιδιωτικές εντυπώσεις του σαραντάχρονου Βάρναλη από μια ολιγόμηνη διαμονή στο Παρίσι το 1926, που αρχικά δημοσιεύτηκαν στην εφημερίδα Πρόοδος. Δεύτερο βιβλίο είναι το «Τι είδα εις την Ρωσσίαν των Σοβιέτ», επίσης ταξιδιωτικές εντυπώσεις, από το ταξίδι του Βάρναλη και του Δημήτρη Γληνού στη Σοβιετική Ένωση το 1934, κυρίως στη Μόσχα, προκειμένου να πάρουν μέρος στο 1ο Συνέδριο Σοβιετικών Συγγραφέων. Ακολούθησαν τα Αττικά, που τα ανέφερα και πριν από λίγο, 400 χρονογραφήματα με θέμα τους την Αθήνα και την Αττική, δημοσιευμένα σε αθηναϊκές εφημερίδες από το 1939 ως το 1958, και τώρα έχουμε τον δεύτερο τόμο βαρναλικών χρονογραφημάτων, τα Αστυνομικά, στον οποίο εύλογα θα αφιερώσω το υπόλοιπο της σημερινής παρουσίασης.

Λοιπόν, το βιβλίο που παρουσιάζουμε σήμερα περιέχει 265 χρονογραφήματα του Κώστα Βάρναλη, που δημοσιεύτηκαν σε τέσσερις εφημερίδες της Αθήνας: Πρωία, Προοδευτικό Φιλελεύθερο, Προοδευτική Αλλαγή και Αυγή, από το 1939 έως το 1957, και ακριβέστερα από το 1939 έως το 1944 στην Πρωία και από το 1950 έως το 1957 στις άλλες τρεις, και που έχουν ως αντικείμενο τις μεγάλες και (κυρίως) τις μικρές ειδήσεις του αστυνομικού δελτίου· από γεγονότα που συντάραξαν την κοινή γνώμη και έγιναν πρωτοσέλιδα στις εφημερίδες έως ειδησάρια για μικροπεριστατικά που δεν αξιώθηκαν παραπάνω από ένα μικρό μονόστηλο σε μια γωνία της τελευταίας σελίδας.

Βέβαια, ο Βάρναλης πρωταρχικά ποιητής ήταν και δίκαια καταλαμβάνει μια από τις πρώτες θέσεις στο λογοτεχνικό μας στερέωμα, ωστόσο η συνεργασία του με εφημερίδες ήταν μακρόχρονη και δημιουργική, αλλά και βιοποριστικά απαραίτητη: μετά την απόλυσή του για πολιτικούς λόγους από τη Μέση Εκπαίδευση, ο ποιητής βρέθηκε στην ανάγκη να κερδίζει το ψωμί του με την πένα του· αρχικά δούλεψε σε λεξικά και εγκυκλοπαίδειες κι έπειτα άρχισε την τακτική, πρώτα εβδομαδιαία και αργότερα καθημερινή, συνεργασία με εφημερίδες.

Η ενασχόληση του Βάρναλη με το χρονογράφημα είναι απόρροια της ενασχόλησής του με τη δημοσιογραφία, και ο χρονογράφος Βάρναλης είναι συνέχεια του δημοσιογράφου Βάρναλη, που είναι άλλωστε και το επάγγελμα από το οποίο συνταξιοδοτήθηκε, από την Αυγή το 1958, αφού δεν του αναγνωρίστηκε συνταξιοδοτικό δικαίωμα από την προηγούμενη δημοσιοϋπαλληλική θητεία του στην εκπαίδευση (1908-1926).

Μετά τη δικτατορία της 4ης Αυγούστου, ο Βάρναλης, που τότε ήταν συνεργάτης του Ριζοσπάστη, βρέθηκε χωρίς δουλειά και χωρίς τη δυνατότητα να υπογράφει τα κείμενά του. Συνεργάστηκε από το 1937 με την εφημερίδα Πρωία, όπου δημοσίευε αρχικώς φιλολογικά πορτρέτα και στη συνέχεια αισθητικά δοκίμια, πάντοτε χωρίς υπογραφή, και αργότερα, επίσης ανυπόγραφες, μυθιστορηματικές βιογραφίες.

Στο χρονογράφημα ο Βάρναλης ήρθε τον Αύγουστο του 1939, όταν πέθανε ο Γεώργιος Σερούιος, που κρατούσε το καθημερινό χρονογράφημα της Πρωίας. Φαίνεται πως αρχικά είχε επιφυλάξεις, διότι του φαινόταν είδος πρόχειρο –αλλά το υπηρέτησε επί σειρά ετών με ευσυνειδησία και αφοσίωση και μάλιστα στα χρονογραφήματα διοχέτευσε και την ποιητική του διάθεση, διότι τον καιρό που συνεργαζόταν με εφημερίδες ο Βάρναλης ελάχιστα ποιήματα έγραψε.

Τα χρονογραφήματα του Βάρναλη δεν περνούσαν απαρατήρητα στην εποχή τους και αποτελούσαν αντικείμενο συζήτησης, όπως μαρτυρούν και οι άφθονες επιστολές ανωνύμων και επωνύμων που φυλάσσονται στο αρχείο Βάρναλη. Βέβαια, το χρονογράφημα είναι είδος εφήμερο, αφού σε εφημερίδα δημοσιεύεται, σε μέσο εφήμερο, και δεν αντέχει τόσο πολύ στον χρόνο.

Ωστόσο, τα χρονογραφήματα των μεγάλων λογοτεχνών διατηρούν την αξία τους σε δυο επίπεδα. Καταρχάς, δίνουν στον αναγνώστη την ευκαιρία να γνωρίσει μιαν ακόμα πτυχή του έργου του λογοτέχνη. Κι έπειτα, τα χρονογραφήματα ενός μεγάλου μάστορα (όπως ήταν ο Βάρναλης) έχουν για τους αναγνώστες των επόμενων γενεών και μιαν άλλη αξία, ότι μας δίνουν την ευκαιρία να γνωρίσουμε μια εικόνα της ζωής πριν από πολλές δεκαετίες, για πράγματα που έχουν αλλάξει ανεπιστρεπτί.

Από τα παλιά χρονογραφήματα λοιπόν παίρνουμε μιαν εικόνα για το πώς ζούσαν οι πατεράδες ή οι παππούδες μας, που δεν μας τη δίνει η μεγάλη ιστορία.

Τα χρονογραφήματα του τόμου αυτού, όπως είπα, έχουν ως αντικείμενο τις μικρές και τις μεγάλες ειδήσεις του αστυνομικού δελτίου, από ευτελείς κλοπές και κωμικοτραγικούς καβγάδες έως πολύκροτα εγκλήματα. Εννοείται ότι τα συμβάντα της πρώτης κατηγορίας είναι περισσότερα από τα δεύτερα, πάντως δεν λείπουν από τον τόμο αυτό και αναφορές σε υποθέσεις που έχουν μείνει στην ιστορία ή τη μικροϊστορία, όπως το έγκλημα της Βουλιαγμένης το 1953, η ανεξιχνίαστη δολοφονία του Αλφόνσου Βιλιέτ το 1954 ή το σιδέρωμα της Σπυριδούλας το 1955.

Φυσικά, κάθε εποχή έχει και τα δικά της μικροπεριστατικά. Στα χρονογραφήματα που γράφονται την περίοδο της Κατοχής, εξέχουσα θέση έχουν οι μικροκλοπές και τα άλλα εγκλήματα σχετικά με τα τρόφιμα –σαν τον φούρναρη που πιάστηκε με «800 πλαστά δελτία άρτου» ή τα τρία ξαδέρφια που σφάχτηκαν πάνω στον καβγά για 170 αγγούρια -170 ράβδους χρυσού, λέει ο Βάρναλης. Και μόνο στην Κατοχή θα μπορούσε κανείς να πάει στο περίπτερο για τσιγάρα με ένα μάτσο χιλιάρικα, προκαλώντας επεισόδιο, αφού στον καλπάζοντα πληθωρισμό του 1944 η τιμή του πακέτου είχε φτάσει στο εκατομμύριο.

Στη δεκαετία του 1950, όπου ανήκουν τα περισσότερα χρονογραφήματα του τόμου, ο χαρακτήρας των αδικημάτων αλλάζει. Αντί για μικροκλοπές και απάτες για τρόφιμα έχουμε πολύ περισσότερους, και συχνά βίαιους, φόνους. Έχουμε καταχρήσεις και οικονομικά σκάνδαλα αλλά και κάμποσα σκάνδαλα ηθών, όπως το πολύκροτο του οδοντιάτρου που κατηγορήθηκε ότι νάρκωνε και βίαζε τις πελάτισσές του. Έχουμε επίσης τα τροχαία δυστυχήματα –έστω κι αν η Αθήνα είχε ελάχιστα αυτοκίνητα σε σύγκριση με σήμερα, οι «κούρσες», όπως έλεγαν τα γρήγορα αυτοκίνητα, είχαν αρκετά θύματα· συχνά ο οδηγός ήταν αλλοδαπός στρατιωτικός και απολάμβανε ετεροδικία.

Στη μεταπολεμική περίοδο, η ειρωνεία του Βάρναλη γίνεται ολοένα και περισσότερο πικρή και καυστική, ενώ παίρνει και νότες παραδοξολογίας. Εύκολα εξηγείται αυτό, αν σκεφτούμε ότι, από τη σκοπιά του ποιητή, ο κόσμος έχει γυρίσει ανάποδα: όσοι επί Κατοχής αντιστάθηκαν στον κατακτητή και έδωσαν το αίμα τους βρίσκονται στις φυλακές και τις εξορίες σαν προδότες της πατρίδας, ή, όπως το λέει ο ίδιος, «Από τη στιγμή, που η Προδοσία θεωρήθηκε εθνική πράξη κι η Αντίσταση κατά του εχθρού προδοσία, τίποτα δεν μπορεί να μείνει στη θέση του».

Ο Βάρναλης δικαιολογεί με τον τρόπο αυτό τη μεταπολεμική αύξηση της εγκληματικότητας. «Ο ‘πίνακας των αξιών’ έχει ανατραπεί: εγκλήματα δεν είναι οι εγκληματικές πράξεις, αλλ’ οι πολιτικές ιδέες» ή, πιο σύντομα, «δεν είναι έγκλημα το να εγκληματείς παρά το να φρονείς».

Έτσι, δεν είναι περίεργο που συχνά ο Βάρναλης καταφεύγει στην παραδοξολογία ή στον κυνισμό («Τώρα που η ζωή του ανθρώπου δεν αξίζει μια πεντάρα», λέει). Για κάποιον ευφυή απατεώνα, συμπεραίνει: «Αλλά παρ’ όλη του την αλεπουδοσύνη ήτανε πολύ κουτός. Δεν ήξερε, πως για να πετύχει και να γίνει μέγας, δεν έπρεπε ν’ απατάει άτομα παρά λαούς ολάκερους!»

Υπάρχει ωστόσο ένα θέμα κοινό στα προπολεμικά, τα κατοχικά και τα μεταπολεμικά χρονογραφήματα του τόμου. Είναι τα ερωτικά και οικογενειακά εγκλήματα, τα περιστατικά ενδοοικογενειακής βίας. Σε πολλές περιπτώσεις, έχουμε φόνους γυναικών για «λόγους τιμής», από τον σύζυγο, τον πατέρα ή τον αδελφό. Θα δούμε τον Βάρναλη να πηγαίνει κόντρα στην κοινή γνώμη και να συμπαραστέκεται συστηματικά στο αδύνατο μέρος, στις γυναίκες:

Δυστυχώς τη δικαιοσύνη την απονέμουν οι άντρες, που πάντα αθωώνουν τους συζύγους, τους αδερφούς, τους πατέρες που σκοτώνουνε τη γυναίκα τους, την αδερφή τους και την κόρη τους «για λόγους τιμής».

Θα μου πείτε, και θα έχετε δίκιο, πως η θέση της γυναίκας έχει βελτιωθεί κατακόρυφα από το 1950 έως σήμερα. Θα συμφωνήσω, αλλά θα σας διαβάσω ένα απόσπασμα:

Κανείς δεν μπορούσε ν’ αμφιβάλλει πως τ’ αγαπούσε το παιδί της. Το ένστιχτο της μητρικής στοργής είναι δυνατότερο κι από τον έρωτα κι από το θάνατο. Πώς λοιπόν αποφάσισε να πετάξει το σπλάχνο της από το μπαλκόνι στο δρόμο; Δεν το αποφάσισε. Τη σπρώξανε στο έγκλημα οι άλλοι, η κοινή γνώμη.

Ποιος φταίει τώρα; Εκείνη ή εμείς; Κι όμως ακουστήκανε τόσες «ιερές αγαναχτήσεις» στον τύπο για τη νέα Μήδεια. Δηλαδή οι υπεύθυνοι ζητάνε και ρέστα.

Για να προστατευτεί ο θεσμός της οικογενείας, που είναι το κύτταρο του κοινωνικού βίου, τιμωρούμε τη γυναίκα κι αφήνουμε ατιμώρητο τον άντρα. Είναι σωστό αυτό; Να τιμωρούμε δηλαδή το αδύνατο μέρος και ν’ αθωώνουμε το δυνατό―εκείνον που έχει και πείρα της ερωτικής ζωής και μεγαλύτερη θέληση, ώστε να μην κάνει το κακό.

Θα έλεγε κανείς πως οι γραμμές αυτές γράφτηκαν για την πρόσφατη υπόθεση της παιδοκτονίας στη Νέα Σμύρνη –όχι όμως, είναι παρμένες από το χρονογράφημα του Βάρναλη «Η ευθύνη της», που δημοσιεύτηκε στην Πρωία τον Σεπτέμβριο του 1943. Όπως βλέπετε, το βιβλίο μπορεί να αποδειχτεί παράδοξα επίκαιρο….

Σας ευχαριστώ πολύ.

 

Μια λεπτομέρεια: στην ομιλία μου αναφέρθηκα στο σκάνδαλο «το πολύκροτο του οδοντιάτρου που κατηγορήθηκε ότι νάρκωνε και βίαζε τις πελάτισσές του».

Ο Βάρναλης δεν αναφέρει στα χρονογραφήματά του το όνομα του γιατρού, αλλά στις εφημερίδες της εποχής, του 1951 δηλαδή, βρήκα ότι λεγόταν Κ. Κωνσταντινίδης.

Και περιέργως, το όνομα το ήξερα! Όταν ήμουν φαντάρος, το εργαλείο του γραφείου που ανοίγει τρύπες στα φύλλα του χαρτιού για να τα περάσεις στο ντοσιέ, το λέγαμε στη φανταρικη αργκο «παρθενοσπάστη» αλλά και το κανονικό του όνομα, το επίσημο, δεν πήγαινε πολύ πίσω, αφού ήταν/είναι «διακορευτής».

Ωστόσο, στις διάφορες μονάδες που υπηρέτησα άκουσα και άλλες ονομασίες για τον παρθενοσπάστη/διακορευτή. Η πιο διάσημη ήταν «Λουκανίδης», από τον πρόσφατα μακαρίτη Νεοτάκη, τον μέγιστο ποδοσφαιριστή, σημασία που την καταγράφει και ο δον Μήτσος στο σλανγκρ.

Σε μιαν άλλη όμως μονάδα ήμουν στο ίδιο γραφείο με έναν μόνιμο υπαξιωματικό, μεγάλης ηλικίας (αν και αυτό σηκώνει νερό -όταν είσαι νέος, όλοι σου φαίνονται μεγάλης ηλικίας) ο οποιος τον διακορευτή τον έλεγε «Κωνσταντινίδη» π.χ. «φέρε τον Κωνσταντινίδη να αρχειοθετήσω τη διαταγή». Κι οταν τον ρώτησα, μου είπε πως ήταν ένας οδοντογιατρός, ο οποίος έτσι κι έτσι -αυτό, στα μέσα της δεκαετίας του 80, τριανταπέντε χρόνια από το συμβάν. Κι άλλα 33 από σήμερα, καλή του ώρα όπου κι αν βρίσκεται.

 

 

Advertisements

143 Σχόλια to “Για τον Βάρναλη στη Γεννάδειο”

  1. Φοβερή φωτογραφία!!! 🙂

  2. LandS said

    «συχνά ο οδηγός ήταν αλλοδαπός στρατιωτικός και απολάμβανε ετεροδικία»

    Καταλαβαίνω την σπόντα αλλά αυτό το «συχνά» μάλλον τη χαλάει.

  3. nikiplos said

    @2, μάλλον ήταν σπόντα για τον οδηγό του οχήματος που σκότωσε τον στρατηγό Σαράφη.

  4. nikiplos said

    Την υπόθεση της Σπυριδούλας, την είχα δει στην «πρώτη σελίδα» του Φρ. Γερμανού στην ΕΡΤ, στα 70ς. Σήμερα θα προκαλούσε έκπληξη η ηλικία της σπυριδούλας 12 χρονών, αλλά τότε ήταν πολύ συνηθισμένο. Ας πούμε η δική μου μητέρα ως προσφυγοπούλα μπήκε υπηρέτρια στα 9 της που καίτοι άριστη μαθήτρια, την υποχρέωσαν να εγκαταλείψει το Δημοτικό και να μπει στην παιδική εργασία.

  5. LandS said

    @3 μα τη κατάλαβα τη σπόντα.

  6. Παναγιώτης Κ. said

    @1. Κυριολεκτικά φοβερή! 🙂
    Δηλαδή Νικοκύρη, μία μόνο φωτογραφία σου τράβηξαν όσο βρισκόσουν στο βήμα; 🙂

  7. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια!

    1-6 Δεν είναι από τον επίσημο φωτογράφο -την τράβηξε φίλος του ιστολογίου με το κινητό του. Του είχα δώσει και τη μηχανή μου και τράβηξε μεν καμιά δεκαριά αλλά πατούσε πολύ ευγενικά το κουμπί και δεν βγήκε καμία.

  8. sarant said

    2-3 Ήταν πολλά, ίσως και πάνω από 10 τα θανατηφόρα αυτοκινητιστικά με δράστη αλλοδαπό στρατιωτικο στη δεκ του 1950.

  9. ΚΩΣΤΑΣ said

    Ωραιότατο και σε ευχαριστούμε Νικοκύρη που κάνεις και μας τους αλαργινούς μέτοχους της υμετέρας δραστηριότητά σας.

    Ο Βάρναλης πάντα με συγκινεί αν και κυρίως τον λατρεύω ως ποιητή.

  10. Corto said

    Χαίρετε! Πολύ ωραία παρουσίαση!

    Φιλολογική απορία:
    Πώς λέγεται
    α. αυτός που έγραψε χρονογραφήματα (π.χ. ο Βάρναλης)
    β. αυτός που έγραψε Χρονικά (π.χ. του Μορέως)
    γ. το ρολόι ακριβείας (π.χ. του Χάρισον)

  11. Γιάννης Ιατρού said

    Καλημέρα,

    7: …πατούσε πολύ ευγενικά το κουμπί…
    ευτυχώς που είχα ήδη πιει καφέ, γιατί θα μου έφευγε από τα χέρια 🙂 🙂

  12. 10 δοκιμή:
    α. χρονογράφος (http://www.ndimou.gr/el/keimena/anthologia/dokimia/xronografima/) ή επιφυλλιδογράφος (έχει διαφορά;)
    β. χρονικογράφος (στα ελληνικά του 16ου-17ου αιώνα, χρονογράφος ονομάζεται μερικές φορές το ίδιο το έργο)
    γ. χρονόμετρο νομίζω (το πρώτο μοντέλο του Χάρισον, το οποίο ονομάστηκε αρχικά χρονογράφος και αργότερα χρονόμετρο)

  13. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    11. Ευτυχώς που δεν τον κρατούσες ευγενικά τον καφέ ! 🙂 🙂

    σ.σ. Άμα εμπιστεύεσαι την κατάσταση στα χέργια ευγενών αντρών, καμιά φορά αυτά συμβαίνουν…

    10. (Ό,τι μου λέει ο νους μου): Χρονογράφος, χρονικογράφος, χρονομέτρης 🙂

  14. Alexis said

    Καλημέρα.
    «Κωλομπαράς» και μόνο λεγόταν στη δική μας φανταρίστικη αργκό το εργαλείο τρυπήματος του χαρτιού.
    Δεν έχω ακούσει ποτέ «διακορευτή» ή «παρθενοσπάστη».

    (Και το μπλάνκο «τζατζίκι» βεβαίως) 🙂

  15. Γς said

    2,3,8:

    Και τα περισσότερα στον Αλιμο και Φάληρο, στην Ποσειδώνος.

    » Έχασε την ζωή του [ο Σαράφης] το 1957, στον Άλιμο, όταν αυτοκίνητο της αμερικανικής στρατιωτικής αποστολής που οδηγούσε ο αεροπόρος Μάριο Μουζάλι τον χτύπησε θανάσιμα και τραυμάτισε την σύζυγο του, Μάριον Σαράφη-Πάσκοου. Το τροχαίο δυστύχημα αυτό θεωρήθηκε, από την Αριστερά (ΕΔΑ), ως στοχευμένη δολοφονία. Στο σημείο όπου σκοτώθηκε, σήμερα έχει στηθεί έφιππος ανδριάντας προς τιμή του.»

    Βίκη

  16. Γς said

    14:

    πλάκα κάνει

  17. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    4.>>υπηρέτρια στα 9 της που καίτοι άριστη μαθήτρια, την υποχρέωσαν να εγκαταλείψει το Δημοτικό και να μπει στην παιδική εργασία.
    Νεροκουβαλήτρα η μικρούλα η Λενιώ, νεροκουβαλήτρα κι ειν εννιά χρονώ.
    Αχ Γιώργο Κοτζιούλα, ήρθες με τους στίχους σου

  18. LandS said

    8 Μπορεί να είναι ακριβές αυτό το συχνά αλλά το σημαντικό ήταν η ετεροδικία. Οι άνθρωποι αυτοί δεν αντιμετώπιζαν την Δικαιοσύνη στην Ελλάδα αλλά στη χώρα τους όπου χρειαζόταν να τους ασκήσει δίωξη ο τοπικός τους εισαγγελέας που δεν είχε τέτοιο δικαίωμα γιατί το συμβάν ήταν έξω από τα όρια της Κομητείας. Τυπικά, ουσιαστικά και πρακτικά αυτό σήμαινε αθώωση και τα θύματά τους στην Ελλάδα έμεναν χωρίς αποζημίωση.
    Αφήνω σε σας τον πολιτικό σχολιασμό.
    Χαρακτηριστική η περίπτωση Σαράφη που υπήρχαν έντονες, έστω για πολιτικούς λόγους, υποψίες προμελέτης.
    Μετά, δεν απολάμβαναν όλοι οι αλλοδαποί οδηγοί ετεροδικία. Ακόμα και οι Αμερικάνοι. Αν ήταν δημοσιογράφοι, δάσκαλοι σε κάποιο Κολλέγιο ή υπάλληλοι πετρελαιοεταιρίας, δεν νομίζω ότι δεν θα πέρναγαν δίκη. Μπορεί να εξαγόραζαν τη ποινή τους (αν τους επιβάλλονταν) ή του Έλληνα σοφέρ τους με λεφτά της πρεσβείας τους (δεν το ξέρω) αλλά ετεροδικία δεν απολάμβαναν. Αυτό ήταν προνόμιο μόνο του Προσωπικού της Αμερικάνικης Αποστολής.

  19. Corto said

    12-13:
    Ευχαριστώ πολύ!
    Νομίζω ότι υπάρχει κάποιο πρόβλημα με τον χρονογράφο, γιατί παραπέμπει σε όργανο μέτρησης, όχι σε συγγραφέα.
    Θα μπορούσε για το όργανο μέτρησης να ανέβει ο τόνος (χρονόγραφος), κατά το τηλέγραφος;

  20. LandS said

    @14 Καλά λένε για τη λεξιπενία της νέας γενιάς 🙂

    Της δικής σου γιατί η τωρινή δεν χρησιμοποιεί μπλάνκο (χαλάει την οθόνη)

  21. Γς said

    13:

    >Ευτυχώς που δεν τον κρατούσες ευγενικά τον καφέ !

    Αν χυθεί καφές είναι λεφτά.
    Αν χυθεί πολύς καφές είναι πολλά λεφτά.
    Αν χυθεί όλος ο καφές είσαι [μπιπ] και να προσέχεις

  22. voulagx said

    #1: Ναι, πραγματι! Απο προεκλογικη συγκεντρωση ειναι; 🙂

  23. Πέπε said

    @19:
    Τότε αυτόν που γράφει χρονογραφήματα κάν’ τον χρονογραφηματογράφο.

    Έχουμε και τον παρθενορραφορράφο, που μπαλώνει τις ζημιές Κωνσταντινίδηδων και Λουκανίδηδων.

  24. Πέπε said

    Παρθενοῤῥαφοῤῥάφο, για να είμαστε ακριβείς.

  25. LandS said

    22 Και μένα το «τούτο του» σε συνδυασμό με τον ανοιχτό γιακά, σε κάποιους φέρνει 🙂

  26. Πέπε said

    Και μετά, πώς λένε αυτόν που γράφει για τον κινηματογράφο (σενάρια λ.χ.); Και τον άλλονα που γράφει περί του κινηματογράφου (θεωρία ή κριτικές);

  27. LandS said

    Κινηματογραφοσκηναριογράφο. Για τα άλλα θαρρώ ότι χρειάζεται γνώση γερμανικων που δεν τα κατέχω.

  28. Γ-Κ said

    Στα Ελληνικά της εποχής μας το χρονόμετρο είναι κάτι τέτοιο (το stopwatch των Άγγλων):

    Υπάρχει μια ειδική χρήση της λέξης, αλλά…
    https://en.wikipedia.org/wiki/Chronometer_watch

    Είναι συνηθισμένο να χρησιμοποιούνται λέξεις με «ειδικότερο» νόημα από αυτό που έχουν στη γλώσσα προέλευσής τους. Π.χ. democracy, χαβούζα, ακόμα και discoteque.

    Προφανώς, δεν μπορούμε να αλλάξουμε το νόημα της ελληνικής λέξης, επειδή στην Ευρώπη χρησιμοποιείται με αυτή την ειδική έννοια.

  29. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Ο στίχος του Κοτζιούλα λέει για την Αννιώ «νεροκουβαλήτρα κι ειν΄ τριω χρονώ»!

    13γ. Πάντως δεν είχα δει το Δύτη (12) 🙂

    26 Πέπε. Θα πουν οι γλωσσοειδήμονες αλλά,όπως τα ακούμε στην καθημερινή ζωή: Σεναριογράφος για όλα , κιν/κά, τηλεοπτικά, ραδιοφωνικά κλπ σενάρια
    Δημοσιογράφος ,κριτικός κιν/φου. Βέβαια γράφει κριτική και για τηλεοπτικά προϊόντα, οπότε κριτικός τηλεόρασης.Για θέατρο,ξεχωριστή η κριτική θεάτρου, χορού κλπ. Αθλητικογράφος άλλη (προφανής) ειδικότητα, κριτικός λογοτεχνίας, βιβλιοκριτικός, τεχνοκριτικός, επιφυλλιδογράφος (δεν ξέρω ακριβώς τί είναι) κλπ
    Στο συνάφι λένε αστειευόμενοι ή ειρωνευόμενοι, ξεκίνησε (ο,η τάδε) από κηδειογράφος ή συνταγογράφος στο περιοδικό τάδε… Κουσκουσογράφα έλεγε φαρμακερά ένας παλαίμαχος κριτικός για κάποιαν που φιγουράριζε κριτικός μιας τέχνης από μια ώρα κι ύστερα.

  30. # 18

    Ετσι !

    κι εγώ που οδηγούσα στα πολύ νιάτα μου τουτού με Ξ.Α. δεν πλήρωνα ούτε διόδια (ένα είχε τότε μέχρι την Θήβα αυτό που πριν μερικά χρόνια καταργήσανε…την εποχή που είχε δεξιά και την γραμμή από μάρμαρο(;) που γλίστραγε )

    Το ξανακαναμε 10 χρόνια μετά με τους άλλους επίκουρους όταν είχε θαλασσοταραχή και γυρνάγαμε με τουτού από τον Πόρο, Παρασκευιάτικα. Βάζαμε τα καπέλλα των αξιωματικών, λέγαμε όλοι μαζί «επιτελείο» και σκάγαμε από τα γέλια λίγα μέτρα μετά, αφού μας άφηναν να περάσουμε. Ποιός ξέρει τι πέρναγε από το μυαλουδάκι τους όταν άκουγαν την μαγική λέξη «επιτελείο». Η ιδέα ήταν του νομικού της παρέας.

  31. Γιάννης Ιατρού said

    21: Γς
    Δεν τα λες όλα όμως 🙂
    Εκεί που έπινε καφέ ο βουλευτής, του χύθηκε, κι είπε: λεφτά θα πάρω. Ήταν το μόνο ειλικρινές που ακούσαμε…

  32. Alexis said

    #0: Κι έπειτα, τα χρονογραφήματα ενός μεγάλου μάστορα (όπως ήταν ο Βάρναλης) έχουν για τους αναγνώστες των επόμενων γενεών και μιαν άλλη αξία, ότι μας δίνουν την ευκαιρία να γνωρίσουμε μια εικόνα της ζωής πριν από πολλές δεκαετίες, για πράγματα που έχουν αλλάξει ανεπιστρεπτί.

    Σήμερα που δεν ξέρω αν υπάρχουν πλέον χρονογραφήματα, αλλά έτσι κι αλλιώς οι έντυπες εφημερίδες φθίνουν, αυτό το ρόλο παίζουν για τις δεκαετίες 50 και 60 οι παλιές ελληνικές ταινίες.
    Είναι εκπληκτικό το πόσα στοιχεία μπορεί να αντλήσει κανείς για την καθημερινότητα και τις συνήθειες των ανθρώπων από αυτές τις ταινίες.

    #23: Γιατί εις διπλούν ο -ράφος;

  33. Παναγιώτης Κ. said

    @7,11. 🙂 🙂

  34. Γς said

    >υποθέσεις που έχουν μείνει στην ιστορία ή τη μικροϊστορία, όπως το έγκλημα της Βουλιαγμένης το 1953, η ανεξιχνίαστη δολοφονία του Αλφόνσου Βιλιέτ το 1954 ή το σιδέρωμα της Σπυριδούλας το 1955.

    Τις θυμάμαι όλες

    Εκείνη όμως που άφησε εποχή ήταν το σεξουαλικό έγκλημα της δολοφονίας του Πεπέ από τον Χατζηχρήστο,

    Για πολλές μέρες έγραφαν οι εφημερίδες όταν μιά Κυριακή έγινε του σώσε. Εντοπίστηκε ο δολοφόνος. Παραρτήματα οι εφημερίδες. Μέχρι και τραγούδια σκαρώσανε

    https://www.newsbeast.gr/greece/arthro/2269996/to-roz-egklima-ston-kolono-ke-i-dipli-zoi-thimatos-ke-thiti

  35. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    32. #23: Γιατί εις διπλούν ο -ράφος;
    Για ..ψιλό γαζί ! 🙂

  36. nikiplos said

    @17, Αχ Έφη-Έφη, θαρείς και τό ‘γραψε για κείνη… (και δεν το είχα υπόψη μου)…
    (και δεν ήταν η μόνη. Όλα τα κορίτσια του προσφυγικού συνοικισμού τέτοιο δρόμο έπαιρναν… Και ήταν ευγνώμονες οι γονείς για τα σπίτια που τα έπαιρναν… Η Μητέρα μου ήταν ευγνωμονούσα για το σπίτι που την πήρε γιατί την συμπάθησε – έγινε φίλη της η μικρή κόρη του σπιτιού και σιγά, σιγά της άνοιξε τα μάτια. Οι εξαδέλφες της όμως απέκτησαν μόνιμη καμπούρα από το ξύλο και το σκύψιμο από τα νεανικά τους χρόνια, που δεν «έτυχαν» σε αντίστοιχα σπίτια…)

  37. nikiplos said

    34@, Αγαπητέ Γσ, μου έλυσες ένα αίνιγμα δεκαετιών…

    Θυμάμαι έντονα την γιαγιά μου να μου λέει στα 80ς: «Σαν πεπές ντύθηκες καημένε!»
    (η μόδα αρχών 80ς έντονα χρώματα)
    Κατάλαβα ότι εννοούσε ότι είχα ντυθεί σαν …τοιούτος, αλλά δεν είχα ξανακούσει πουθενά, ούτε και μπορούσα να βρω την προέλευση – δεν διαννοώμουν ότι θα είναι κύριο όνομα.

    Την έκφραση πεπές για τον τοιούτο δεν την ξαναάκουσα ποτέ. (Η ΑΕΚ τότε είχε έναν ποδοσφαιριστή Πεπέ μόνο εκεί είχα ξαναακούσει τη λέξη)

    Λοιπόν σήμερα μου έλυσες το παζλ… Ενδεχομένως από την ειδησεογραφία να προήλθε και το παρατσούκλι και να το έλεγαν τότενες οι μεγάλοι και η γιαγιά μου φυσικά…

  38. Γιάννης Ιατρού said

    35: Ευτυχώς που έκανα ρεφρές προτού το στείλω: Έγραφα «διπλό» … για να κρατάει 🙂

  39. atheofobos said

    34-37
    Σχετικά με την υπόθεση Πεπέ-Χατζηχρήστου
    ΜΙΑ ΣΕΞΟΥΑΛΙΚΗ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΠΟΥ ΣΥΝΤΑΡΑΞΕ ΤΟ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟ
    http://atheofobos2.blogspot.gr/2011/01/blog-post_20.html

  40. # 34

    Υπήρξε πάντως η φήμη πως η θανατική ποινή επεβλήθηκε για να «μαζευτεί» γνωστός πολιτικός αρσενοκοίτης της εποχής, ιερός όσο και η Ιερά οδός !!

  41. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    Γειά σας κι ἀπὸ μένα.

    Δυστυχῶς, λόγῳ ἤδη κλεισμένου ραντεβοὺ μὲ ὀδοντογιατρό, δὲν μπόρεσα νὰ ἔρθω.

    Πιστεύω πὼς τὰ χρονογραφήματα, ἰδιαίτερα αὐτὰ ποὺ γράφτηκαν ἀπὸ μαστόρους τοῦ λόγου, ὅπως ὁ Βάρναλης, εἶναι κομμάτια ζωντανῆς ἱστορίας· τῆς πραγματικῆς ἱστορίας ποὺ γράφεται ἀπὸ τὶς ζωὲς τῶν καθημερινῶν ἀνθρώπων.

    Εὔχομαι ὁλόψυχα νὰ εἶναι καλοτάξιδο τὸ νέο βιβλίο.

  42. Γς said

    >το πολύκροτο του οδοντιάτρου που κατηγορήθηκε ότι νάρκωνε και βίαζε τις πελάτισσές του

    Και να σε ναρκώσει λέει η Χριστίνα Ιακωβίδου, η ημίγυμνη οδοντίατρος και να σε βιάσει!

    Την μελετούσαμε προχτές σε μια σύναξη πανεπιστημιακών στη Θράκη, όπου κάποιος καθηγητής της μας την θύμισε κανονικά και πιπεράτα.

    Και μετά το ρίξαμε στη γυναικολογία γενικώς, όπου και [μου] συνέβη το παρακάτω απίστευτο:

    Λέγαμε λοιπόν και για τις δικές μας ευθύνες γι αυτά που ενίοτε φυτρώνουν στο μέτωπό μας και ανάφερα την περίπτωση ενός συζύγου που με παρακαλούσε να αγαπάω την γυναίκα του. Βέβαια είχε τους λόγους του. Ηταν κάτι, η επιστολή με αυτή του την παράκλιση, που μέτρησε και στο δικαστήριο που είχα μαζί του αργότερα.

    -Σιγά ρε! Κανείς δεν με πίστευε. Και τι θέλω κι ανοίγω τέτοιες συζητήσεις, όταν ένας άγνωστος που μιλούσε άπταιστα ελληνικά με ρώτησε αν ο σύζυγος ήταν φλαμανδός και αν τον θυμάμαι πριν καμιά δεκαριά (+) χρόνια που ήταν δίπλα μου στο δικαστήριο στο Βέλγιο.

    Ηταν ο Βέλγος μεταφραστής μου, που είχε ορίσει το δικαστήριο [από τα φλαμανδικά στα ελληνικά].

    Κάνει τώρα διδακτορικό σε μεταπτυχιακό γλωσσολογίας στο Αριστοτέλειο.

    Ντάξει αθωώθηκα, αν και είχα φάει δυο χρόνια ερήμην στην αρχή, μικρός όμως που είναι ο κόσμος!

  43. Γς said

    39:

    Το είδα. Οτι έχεις γράψει κάτι σχετικό. :Αλλά δεν ανοίγει.

    Μου γράφει:

    Δεν είναι δυνατή η πρόσβαση σε αυτόν τον ιστότοπο

    «Η ιστοσελίδα στη διεύθυνση http://atheofobos2.blogspot.gr/2011/01/blog-post_20.html μπορεί να βρίσκεται προσωρινά εκτός λειτουργίας ή ίσως έχει μεταφερθεί μόνιμα σε νέα διεύθυνση ιστού»

    Και όχι μόνο στην ανάρτησή σου αυτήν.

    Τι είναι ρε παιδια; Πως να διορθώσω τον Chrome;

  44. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    @42, 41.
    Γιὰ νὰ μήν πάει ὁ νοῦς σας στὸ πονηρὸ μὲ τὴ φωτογραφία ποὺ ἀνέβασε ὁ Γς στὸ #42, τὸ δικό μου ραντεβοῦ ἦταν μὲ ἄντρα ὀδοντογιατρό. 🙂

  45. Γς said

    40:

    Πολιτικός αρσενοκοίτης;
    Ιερά οδός;

    Για ρίξε κανα χιντ ακόμα

  46. leonicos said

    @1 Φοβερή φωτογραφία!!!

    Όντως! Γιατί είναι τόσο άσχημος;

  47. leonicos said

    Δυστυχώς χτες ήμουν στο Βαλτέτσι, και ήρθα πάρα πολύ αργά.

    Απάντησα στο χτεσινό σχετικα με το Λ και Ρ της ιαπωνικής, για τη σεφριγιά = βιβλιοθήκη στα εβραϊκά

    και στο %5 στον Στέπες, που διερωτάται αν ελληνοφρονεί.

  48. Γς said

    44:

    Κατάλαβα. Διαβάζει κι η κα Μαρτίνου.

    Θα σου κακόπεφτε η Χριστίνα Ιακωβίδου;

  49. leonicos said

    Όλοι αυτοί οι διπλοί διακορευτές κάνουν έναν ήχο γγγγςςςς, γγγγγσσσσσ, γγγγγσσσσ

    Τυχαίο είναι;

  50. leonicos said

    Μην ακούσω κανέναν να το λέει Γς!

  51. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    36. Είδα να το έχει τραγουδήσει και ο Φλωρινιώτης και μάλιστα πολύ ωραία. Δες τώρα πώς κάνει σφήνα ο Φ. που άκουγα ότι διαμαρτυρηθηκε-μέχρι και στο νοσοκομείο λέει τον έστειλε-που του απάντησαν ότι δεν δικαιούται τιμητική σύνταξη (ενώ παίρνουν τόσοι άλλοι είπε). Βέβαια πρέπει να τροποποιηθεί κάπως η ονομασία γι΄αυτή τη συνταξη. Κάπως σαν τιμητική σύνταξη για αναξιοπαθούντες ανθρώπους της τέχνης, λογοτεχνίας κλπ τρίτης ηλικίας, καθώς δεν αρκεί η αναγνώριση της προσφοράς αλλά και αποδεδειγμένη ανέχεια άλλων πόρων και συμπλήρωση ηλικίας,νομίζω 70 ετών. Δεν είναι δηλαδή μια επιβράβευση της καλλιτεχνικής αξίας κάποιου, όπως γίνεται συχνά μπέρδεμα.

    38 Έγραφα «διπλό» … για να κρατάει
    κι έτσι ό,τι ράφτει δεν ξεράφτει 🙂

    Τον αρθρογράφο ξέχασα στους -γράφους.

  52. Γιάννης Ιατρού said

    40/45/48/49: Απίθανοι είστε ρε σείς 🙂 🙂 🙂

    43: Γς, η σελίδα που αναφέρεις ανοίγει μια χαρά. Λοιπόν, τα εξής βήματα:
    1. Καθάρισε το cache (dns ?)
    2. Κάνε τρισάγιο κλπ.
    Βοηθητικά επισυνάπτω:

  53. Παρασκευή βλέπω και χαλαρή διάθεση. Ας θέσω λοιπόν ένα κρίσιμο ερώτημα:
    Θα βρεθούν επενδυτές από την Παπούα Νέα Γουινέα για τη δημιουργία Ιστορικού Πάρκου στο Άργος;

  54. nikiplos said

    Διαβάζοντας την είδηση για το Χ»χρήστο, έχω κάποιες ενστάσεις.

    α. Ο Αργυραμοιβός, θα μπορούσε να ενεργήσει ως άνθρωπος της ασφάλειας
    β. Ο Χ»χρήστος, χαρακτηρισμένος αριστερός και πάμπτωχος θα μπορούσε να πιεστεί από την Ασφάλεια της εποχής και να «ομολογήσει» πεισμένος ότι θα έπεφτε στα μαλακά.
    γ. Η δικαστική υπεράσπιση που είχε ήταν μάλλον για γέλια (και για κλάματα).

    Μου θυμίζει έντονα την υπόθεση Παγκρατίδη και με δεδομένου, ότι η Ασφάλεια της τότε εποχής, όντως έκανε τέτοια (έκλεινε φακέλους φορτώνοντας εγκλήματα σε τελειωμένους που δεν είχαν στον ήλιο μοίρα), μάλλον τείνω στην άποψη ότι ο Χ»χρήστος ήταν μούφα.

    Εγκληματολογικώς το έγκλημα έγινε από «μεγάλο μαχαίρι». Θα ήταν γνωστός στους κύκλους της εποχής. Μάλλον ο ίδιος ή το συνάφι του «καθάρισε» και τον κύριο Καθηγητή των γαλλικών. Θα ήταν όμως «προστατευμένος» είτε υψηλά ιστάμενος, είτε δεν μπορούσε η ασφάλεια να τον στριμώξει.
    Έτσι βρήκε τον κακομοίρη που ήταν στ’ αζήτητα – οικοδόμος που έμενε σε τρώγλη με χώμα για δάπεδο και είχε παιδιά ξυπόλητα, τον έφτιαξε ως ένοχο κι έκλεισε το φάκελο, ικανοποιώντας την κοινή γνώμη. Απλά εκείνη την εποχή τους εκτελούσαν κιόλας.

    ΥΓ> Δεν είναι ελληνικό το φαινόμενο. Στην ΝΥ ένας μπάτσος ιταλικής καταγωγής γνωστός για τις πλάτες του στη μαφία, είχε καταδικάσει πάνω από 100 αθώους μαύρους για εγκλήματα… έπαιρνε και γαλόνια φυσικά για τις επιτυχίες του…

  55. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    46 Γεια σου Λεώνικε πειραχτήρι (μας έχεις προτρέψει στον ενικό -και στις οικείες προσφωνήσεις- φαντάζομαι 🙂 )
    Δεν είχε σκηνικές παρουσίες όπως άλλες φορές! 🙂
    https://sarantakos.files.wordpress.com/2017/06/img_0699_11.jpg?w=1024&h=678

  56. Γιάννης Κουβάτσος said

    Ο Μηνάς Χατζηχρήστος εκτελέστηκε στην Αίγινα διά τυφεκισμού. Επικεφαλής του εκτελεστικού αποσπάσματος ήταν ο νεαρός αξιωματικός Παύλος Μελάς, εγγονός του ήρωα του μακεδονικού αγώνα. Και η ερώτηση που του έκαναν οι συνάδελφοί του:
    -Είναι αλήθεια, ρε Παύλο, ότι ο Χατζηχρήστος ζήτησε σαν τελευταία επιθυμία να σε …;

  57. Νέο Kid said

    53. 😂😂🤪

  58. Γιάννης Κουβάτσος said

    Συγγνώμη για την απουσία χτες. Ανειλημμένη υποχρέωση. 😇
    Θα συμφωνήσω με τον Δημήτρη Μαρτίνο ότι τα χρονογραφήματα, παρά τον επικαιρικό τους χαρακτήρα, είνσι κομμάτια ζωντανής ιστορίας, ιδίως όταν απαθανατίζει τις σκηνές της καθημερινότητας μάστορας της γραφής σαν τον Βάρναλη, τον Κονδυλάκη, τον Νιρβάνα και τόσους άλλους. Γι’ αυτό θα ήταν ευπρόσδεκτος ένας τόμος με χρονογραφήματα του Λαπαθιώτη.

  59. atheofobos said

    43
    Νομίζω ότι το μόνο που σου μένει είναι η επίκληση σε βοήθεια του Πορφύριου του Καυσοκαλυβίτη, που κατά τον Πρωτόπαππα, έχει μεγάλη σχέση με την σύγχρονη τεχνολογία!
    http://www.athensvoice.gr/greece/437963_otan-o-antikatastatis-toy-krimizi-egrafe-gia-ti-megalosyni-toy-agioy-porfyrioy-toy

  60. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    @53.Δύτα μ᾿, ἂν δὲν εἶναι τρολιὰ σίγουρα ὁ δήμαρχος Καμπόσος εἶναι τεράστιος.

    Πρέπει νὰ ἀναλάβει τὸ οἰκονομικὸ ὑπουργεῖο ποὺ εἶναι ἁρμόδιο γιὰ τὴν προσέλκυση ξένων ἐπενδύσεων καὶ νὰ παραμείνει Ὑπουργὸς ἰσοβίως.

  61. atheofobos said

    54
    Μόνο που ο Χατζηχρήστος δεν αρνήθηκε ποτέ ότι τον σκότωσε.

  62. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    44 – Δηλαδή τώρα πού πρέπει να πάει ο νούς μας; ☺☺☺

  63. ΓιώργοςΜ said

    44 Οι περισσότεροι στο ιστολόγιο είναι ανοιχτόμυαλοι, οπότε δε χρειάζονται δικαιολογίες 😛 😛 😛

    Κι εγώ έλειπα χτες, αν και θα ήθελα να είμαι, «ένεκα ηκογενηακέ ηποχρεόσης» (οι μεγαλύτεροι ίσως έχουν πρόθυμα ξεχάσει πως η γονική μέριμνα εφήβων περιλαμβάνει σε σημαντικό βαθμό χρέη ταξιτζή). Βοήθησε ίσως και η υπόσχεση του Νικοκύρη να μην πάρει απουσίες 🙂

    Θα επανορθώσω ευκαιρίας δοθείσης.

  64. ΓιώργοςΜ said

    Λάμπρο, πιάσε κόκκινο… 🙂

  65. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    64 – Ας το κάνουμε ρόζ για να ταιριάζει με την περίσταση.☺

  66. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    2/3>>ο οδηγός ήταν αλλοδαπός στρατιωτικός και απολάμβανε ετεροδικία

    31 Μαϊου 1957 σκοτώθηκε ο στρατηγός Στεφ.Σαράφης,βουλευτής της ΕΔΑ από αμερικανό υποσμηνία
    Δυο μήνες νωρίτερα η φωτό με το Βάρναλη

    Στο Θέατρο Κεντρικόν στην Αθήνα μετά από ομιλία του Κώστα Βάρναλη (30.03.1957). Από αριστ. Στ. Κανελλόπουλος, Στέφ. Σαράφης, Γ. Ρίτσος, Χρ. Θεοδωρίδης. (Σημ. Μπ:. Πάνω αριστερά πιθανόν ο Στέφανος Ληναίος και στα αριστερά του Βάρναλη ο Γιώργος Πάντζας)
    Από δω:
    https://zbabis.blogspot.gr/2015/12/Kostas-Varnalis-I-rima-tou-hastouki-ena-soneto-ston-aionio-Odigiti.html

  67. nikiplos said

    61@, Αγαπητέ Αθεόφοβε… Διάβασα την πραγματικά ωραία ανάρτησή σου, και (δυστυχώς) τα σχόλια από κάτω.

    Εγώ μίλησα καθαρά από την σκοπιά των δεδομένων.

    Το έλλειμα της όλης υπόθεσης ξεκινάει, από το γεγονός ότι σε εκείνα τα σπίτια της εποχής με την οικτρή ηχομόνωση, δεν άκουσε κανείς τίποτε. 200 κάτοικοι τριγύρω δεν άκουσαν τίποτε!!! Αυτό και μόνο μαρτυράει ότι το θύμα μάλλον μεταφέρθηκε εκεί νεκρό. Ειδάλλως όταν τον μαχαιρώνεις, σε βλαστημάει – τη μάνα σου και όλο σου το σόϊ – και όταν δει τα σκούρα αίμα κλπ, φωνάζει βοήθεια… Από αυτό το σημαντικό γεγονός, του οποίου η αστυνομική / δημοσιογραφική τεκμηρίωση είναι γελοία, φαίνεται ότι η υπόθεση είναι εξ’ αρχής σαθρή…

    Τα υπόλοιπα εκ του σύνεγγυς μόνο… 🙂 γιατί και οι τοίχοι της κοινωνικής δικτύωσης έχουν αφτιά… 🙂

    ΥΓ> Μου θυμίζει έντονα την περίπτωση Παγκρατίδη – ενός κακομοίρη που εκτέλεσαν για δράκο, αλλά και του Στακτόπουλου στην υπόθεση Πολκ. Αντίστοιχη υπόθεση η κοπέλα στο νεκροταφείο της Ν. Ιωνίας, που μεν βρέθηκε ο δολοφόνος, όμως στην συνέχεια αποδείχτηκε ότι η υπόθεση έμπαζε από παντού… Τώρα φυσικά θα … λιμνάσει για χρόνια, καθώς υποχρεώνεται (η υπόθεση) να … αγγίξει κάπως ψηλότερα…

  68. Γιάννης Ιατρού said

    53 (60) Δύτα, ανευρέθει μάλιστα σχετικό άρθρο της αντιπολιτευόμενης παρατάξεως στον αρχαίο Δήμο Άργους για το θέμα αυτό:

  69. Γιάννης Ιατρού said

    63: Πήραν άλλοι όμως 🙂

  70. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    63/69. Παρουσίες πήραν, όχι απουσίες! Κι έχασαν οι απόντες. Οι απούσες εξαιρούνται 🙂

    Το βιβλίο στον ιστότοπο των εκδόσεων Αρχείο
    https://www.archeiobooks.com/product-page/%CE%B1%CF%83%CF%84%CF%85%CE%BD%CE%BF%CE%BC%CE%B9%CE%BA%CE%AC

  71. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    @62,63,64,65 Ὠρὲ ποῦ πᾶμε, βρέ; Ποῦ πᾶμε;

  72. Γιάννης Ιατρού said

    70: ΕΦΗ
    Ωχ, μέχρι και μαντινάδα *στα αγγλικά* τους είπαν στην Κνωσσό, γράφουν οι φυλλάδες…
    Άσε πια εκείνη, με την κόκκινη μπαντανία στη πλάτη 🙂

  73. Γς said

    71:

    Να σου κλίσω ένα ραντεβού με την Χριστίνα Ιακωβίδου;

    Ετσι, για ξεκάρφωμα

  74. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    72.Δεν το παρακολουθώ το «οδιπορικό».Τώρα με τη νύξη σου βλέπω ότι η σχιζολεξία έκοψε το φαϊ σε ξινό χοντρό αντί ξινόχοντρο -αλλιώς ξινοτραχανά
    https://cdn.cretalive.gr/_750xAUTO_fit_center-center_86/minoiko-geuma.jpg?mtime=20180511142526
    Ατραξιό μπρε διάλε τσ απολιμάριντου
    https://www.cretalive.gr/crete/chorepsan-kai-krhtika-o-karolos-me-thn-kamila

  75. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    (Συγγνώμη Βάρναλη)
    Ο *χοντρός, πάει και με χοιρνό και με αρνί; Τουλάχιστο με το αρνί είναι ξινός 🙂
    «Χοιρινό με χοντρό και φασκόμηλο
    Και αρνί με ξινό χοντρό»
    https://www.cretalive.gr/crete/sthn-knoso-o-prigkipas-karolos-kai-h-kamila

    *Ο χόντρος είναι το πλιγούρι(που φτιάχνουμε τον τραχανά) και ξινόχοντρος ο ξινοτραχανάς

  76. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    71. Ήθελα να το βάλω, αλλά για άλλο λόγο:
    ttps://www.newsit.gr/politikh/loverdos-arxisymmoritis-o-tsipras-syriza-se-fofi-na-apodokimaseis/2515318/

  77. 75, 76 Μα ο ξινός χοντρός είναι ο άλλος 🙂

  78. leonicos said

    @4 Νίκιπλε, πιτσιρίκες σε σπίτια θυμάμαι πολλες, και όχι μόνο προσφυγοπούλες. Και από την Εύβοια πολλές. Άσε την υπόθεση της Σπυριδούλας…. Κτήνη.

    @8 Σαραντ. Το εκνευριστικό ήταν ότι συχνά οι θύτες ήταν μεθυσμένοι αμερικανοί φντάροι

    @34 Η υπόθεση Πέπε είχε σοκάρει την τοτε εξόχως ομοφοβική κοινωνία. Αφού μέχρι και για αλλαγή επιθέτυ της οικογένειας μιλούσαν.

    @44 Δημήτρη, θεωρεί ότι η διευκρίνιση περί το φύλον του οδοντιάτροε, σε απαλλάσσει;

    @42 Γς, μια διευκρίνση…. δεν περασες και από την Οδοντιατική κάποτε;

    @43 για 39. Ανοίγει πολύ καλά, και αποκαλύπτει έναν συνταρακτικό Αθεό. Και άκρως ταπεινό!

    @40 Θυμάται κανείς τον Ροδόπουλο; Είχε και κτήμα στην Παλαιά Εθνική Οδό Αθηνών Κορίνθου.

    @ 55 Έφη έφη… πώς τα κατάφερες; Όντως, εκεί φαινεται πιο όμορφος. Θα φταίει το φως. (Και φυσικά μιλάμε στον ενικό κι εδώ, και μ’ εμένα παντού.)
    Κι εγώ δεν παρεξηγώ κανένα δια ττου πληκτρολογίου.

  79. leonicos said

    Κατι για τον ΠΑΟΚ

    Χθες ήμουν στο πρακτικώς έρημα πια Βαλτέτσι, αν και την Κυριακή έχουν την επέτειο της θρυλικής μάχης, και θα γίνουν φιέστες. Δυδτυχώς δεν θα είμαι.

    Αξίζει για μια καλοκαιριάτική μονοήμερη εκδρομή. Κομμάτι του Παραδείσου. Μπορείς να περπατήσεις, ν’ αναπνεύσεις και να φας. Επίσης να κάνεις και λίγη ήπια έως σκληρή ορειβασία (όχι αναρρίχηση). Πολύ λουλούδι αυτοφυές, πολύ χρώμα και πολλή ομορφιά.

    Γνώρισα και κάποιον που ήταν 40 χρόνια στο Αμέρικα. Σήερα σέρνεται πάνω σ’ ένα μπαστυνι, αν και είναι 8 χρόνια μικρότερός μου

    40 χρόνια στην Αμερική;
    Γιες, φορτι!
    Πού;
    Σικάγο.
    Εστιατοριο;
    Γιες!
    Πολλή δουειά;
    Γιες!
    Πολλά λεφτά;
    Νο!
    Γιατί;
    Κλέφτες!
    (Με προλαβαίνει η γυναίκα του και μεπληροφορεί ότι έχει πάθει εγκεφαλικά και αρχόμενη άνοια)
    Τι ομάδα ήσουν τότε, πριν φύγεις;
    ΠΑΟΚ!
    Και τώρα;
    ΠΑΟΚ!
    Α… παραμένεις. Έχω κι εγώ ένα φίλο που είναι ΠΑΟΚ.
    Και βέβαια παραμένω. Όποιος είναι ΠΑΟΚ παραμένει ΠΑΟΚ ακόμα κι αν χάσει το μυαλό του.
    Σοβαρά;
    ΠΑΟΚ γεννιέσαι. Δεν γίνεσαι. Επομένως δεν χρειάζεται μυαλό!
    Δεν θα του το πω του φίλου μου, γιατί θα θυμώσει και θα μου στείλει καμιά φωτογραφία με αγνώσους που μιλάνε μεταξύ τους και λένε ακατανόητα πράγματα.
    Και τι σε νοιάζει; Ο ΠΑΟΚ δεν κατανοείται. Νοείται.
    Τώρα τελευταία έχει κάτι προβλήματα….
    Ο ΠΑΟΚ; Και τότε είχε. Γι’ αυτό είμαι ΠΑΟΚ. Αν όλα είναι ομαλά, όπως στον Ολυμπιακό και στην ΑΕΚ, δεν χρειάζεται να είσαι οπαδός.
    Γιατί το λες αυτό;
    Επειδή ακουσα ότι στο Ελλάντα τα γκολ δεν μπαίνουν στο γήπεδο αλλά τα ορίζει το δικαστηριο. Πάνε οι ομάδες με το δικηγόρο τους, γίνονται αγορεύσεις, συσκέπτονται οι δικαστές κα βγάζουν τη απόφαση 2-3

  80. Γιάννης Ιατρού said

    79: Προπέτης είσαι

  81. sarant said

    Ευχαριστω για τα νεότερα σχόλια καινα με συμπαθάτε για την πολύωρη απουσία -βλέπετε, δεν βρίσκομαι στο γραφείο 🙂

    10 Καλή παρατήρηση. Το ΛΚΝ δίνει χρονογράφος για τον συγγραφέα χρονογραφηματων και τον συγγραφεα χρονογραφίας.

    32 Ο Σκαμπαρδωνης έγραφε χρονογραφήματα στις αρχες του αιώνα 🙂

    34 Η υπόθεση αυτή έγινε το 1957 όταν ο Βαρναλης είχε αραιώσει τα χρονογραφήματά του κι έτσι μάλλον δεν της αφιέρωσε κείμενο

    37 Κοίτα να δεις!

    53 Και δεν είναι τρολιά

    79 Πράγματι, δυο ώρες είναι με τον καινούργιο δρόμο!

  82. Λεύκιππος said

    79 Λεώνικε, είσαι σίγουρος ότι ο συνομιλητής σου τα είχε χαμένα; Εγώ μια χαρά λογικά τον ακούω να μιλάει. Πολύ πιο λογικά από πολλούς τους ιστολογίου (για τον ΠΑΟΚ)

  83. ‘’Στη μεταπολεμική περίοδο …από τη σκοπιά του ποιητή, ο κόσμος έχει γυρίσει ανάποδα: όσοι επί Κατοχής αντιστάθηκαν στον κατακτητή και έδωσαν το αίμα τους βρίσκονται στις φυλακές και τις εξορίες σαν προδότες της πατρίδας, ή, όπως το λέει ο ίδιος, «Από τη στιγμή, που η Προδοσία θεωρήθηκε εθνική πράξη κι η Αντίσταση κατά του εχθρού προδοσία, τίποτα δεν μπορεί να μείνει στη θέση του»’’.

    # Ο καλός τεχνίτης (και όχι μόνο) του λόγου, Βάρναλης, τα λεει καλά αλλά δεν τα λεει όλα! Τί να κάνουμε; Ουδέν καλόν αμιγές κακού. Ο πολύ καλός ποιητής και συγγραφέας μας, είναι ο ίδιος που πήγε στην ΕΣΣΔ το 1934 (μετά Γληνού και άλλων επιφανών) αλλά …εν οίδε ότι ουδέν οίδε! Ούτε άκουσε ούτε είδε, για τα τέρατα και σημεία που γίνονταν στον αν(ύπαρκτο) σοσιαλισμό [εντάξει, …αφήστε με εμένα και διαβάστε τί λεει η Καίτη Ζέβγου στο βιβλίο της!]

  84. ΚΩΣΤΑΣ said

    81 β > Ο Σκαμπαρδωνης έγραφε χρονογραφήματα στις αρχες του αιώνα 🙂

    http://www.hyper.gr/makthes/960319/60319g01.html

  85. Πέπε said

    @32:
    > > Γιατί εις διπλούν ο -ράφος;

    Γιατί μονός, παρθενορράφος, θα εσήμαινε αυτόν που ράβει τις παρθένες. Υπάρχει κι αυτή η ειδικότητα (σε κάτι χώρες βαριά μουσουλμανικές), αλλά είναι άλλο πράγμα.

  86. 67, … περίπτωση Παγκρατίδη …

    Θυμάμαι πως μόλις είχα αρχίσει να διαβάζω τότε, στην Θεσσαλονίκη, και έσπαγα το κεφάλι μου πώς προφέρεται το -γκρ- που το έβλεπα πρωτοσέλιδο στις εφημερίδες – Παγ-κρατίδης μού έβγαινε, μέχρι που μού το εξήγησαν.

  87. 79, … Πολλά λεφτά;
    Νο!
    Γιατί;
    Κλέφτες! …

    Πολλά κλεφτά, τότε!

  88. sarant said

    86 Εδώ που τα λέμε, δεν θυμάμαι πώς διάβαζα τα γκ, μπ, ντ τότε που μαθαινα.

  89. cosvarsam said

    Είδα τα σχόλια με το -ράφος και θυμήθηκα μια αγγλική λέξη που είδα τις προάλλες…
    kakorrhaphiophobia, που σημαίνει φόβος για αποτυχία.

    Έψαξα να βρω κάποια ελληνική αναφορά, τι μπορεί να σημαίνει η «ραφή», αλλά εις μάτην.

    Καμιά ιδέα;

  90. sarant said

    89 Δεν μου έρχεται κάτι

  91. να μη σου πετύχει η ραφή

  92. Γιάννης Ιατρού said

    90: 🙂 Ναι, αλλά αποκρύπτεις πως πιό καθαρά νερά είχε καιρό να δει η περιοχή…..

  93. Γιάννης Κουβάτσος said

    Κύριε Μπαρτζούδη, οι ξένοι που πήγαιναν στην ΕΣΣΔ εκείνα τα χρόνια δεν τριγυρνούσαν ελεύθεροι. Τους ξεναγούσαν οι άνθρωποι του καθεστώτος όπου επιτρεπόταν και έτσι έφευγαν ενθουσιασμένοι από τη χώρα. Αν μάλιστα ήταν και θετικά προδιατεθειμένοι, όπως ο Βάρναλης, ένας λόγος παραπάνω. Ο Ζιντ βέβαια πήρε χαμπάρι τι γινόταν, αλλά δεν είχαν όλοι την οξυδέρκειά του.

  94. Μαρία said

    89
    κακορραφία είναι η μηχανορραφία στον Όμηρο.
    https://books.google.gr/books?id=zvlrBgAAQBAJ&pg=PA844&lpg=PA844&dq=kakorrhaphia&source=bl&ots=xY1kohIDBN&sig=XN0hQfWEtf-7-7raYD8HI_RmvtU&hl=en&sa=X&ved=0ahUKEwjosdHhof7aAhWqIpoKHYMKD4MQ6AEIWTAM#v=onepage&q=kakorrhaphia&f=false

  95. Γιάννης Ιατρού said

    Κι όπως λέει κι η λαϊκή σοφία, το σκυλί σου και …. όπως τα μάθεις 🙂

  96. ΚΩΣΤΑΣ said

    94 > … οι ξένοι που πήγαιναν στην ΕΣΣΔ εκείνα τα χρόνια δεν τριγυρνούσαν ελεύθεροι. Τους ξεναγούσαν οι άνθρωποι του καθεστώτος όπου επιτρεπόταν και έτσι έφευγαν ενθουσιασμένοι…

    Αν όντως είναι έτσι, δεν είχαν την περιέργεια και την πρόνοια να δουν καιν κάτι παραπέρα, να συναντήσουν παλιούς συναγωνιστές, να…; να… Και αν δεν τους επέτρεπαν, χρειαζόταν πολύ μυαλό να καταλάβουν ότι κάτι δεν πάει καλά; Ή μήπως τελικά ήταν στυγνοί προπαγανδιστές και όλα εδώ μας τα εκθείαζαν;

  97. Γιάννης Κουβάτσος said

    Αυτή την τακτική, Κώστα, την ακολουθούσαν με όλους τους ξένους επίσημους ή ημιεπίσημους επισκέπτες. Ο Στέφαν Τσβάιχ, που δεν ήταν κομμουνιστής, περιγράφει στο «Ο κόσμος του χτες» μια επίσκεψή του στην ΕΣΣΔ. Σε κάποια στιγμή, ένας απλός πολίτης του έδωσε ή προσπάθησε να του δώσει ένα χαρτάκι (γράφω από μνήμης) και έτσι υποψιάστηκε ότι δεν είναι όλα όπως ήθελαν να του τα παρουσιάσουν οι σοβιετικοί οικοδεσπότες. Και η Φαλάτσι στο «Ένας άντρας» περιγράφει τον συγκλονισμό του Παναγούλη, όταν στο ξενοδοχείο του (μόνο για ξένους) στη Μόσχα είδε να μπαίνει απρόσκλητος ένας απλός σοβιετικός πολίτης φωνάζοντας «Σβόμποντα (ελευθερία)!» και οι μπράβοι του καθεστώτος να τον εξαφανίζουν εν ριπή οφθαλμού με μπουνοκλοτσίδια στα ενδότερα, μακριά από τα βλέμματα των ξένων επισκεπτών.

  98. sarant said

    95 Και η αποτυχία πού βρέθηκε;

    98 Δεν το θυμόμουν πως είχε πάει στην ΕΣΣΔ ο Παναγούλης.

  99. ΚΩΣΤΑΣ said

    98
    Όποιος δεν θέλει να καταλάβει, δεν καταλαβαίνει , Γιάννη. Πέρα από το επίσημο πρόγραμμα υπάρχει πάντα και ελεύθερος χρόνος που ο καθένας τον χρησιμοποιεί όπως θέλει. Αν εκεί δεν τους έδωσαν αυτή τη δυνατότητα, έπρεπε να καταλάβουν…

  100. Γιάννης Κουβάτσος said

    Ναι, Νίκο, είχε πάει, όπως γράφει η Φαλάτσι, και αυτό το περιστατικό τον απογοήτευσε πολύ.

    Κώστα, σ’ αυτά τα ταξίδια υπήρχε αυστηρό και πυκνό πρόγραμμα. Στον λίγο ελεύθερο χρόνο τι να καταλάβεις; Ιδίως αν είσαι πεπεισμένος ότι όλα είναι ωραία και καλά;

  101. Μαρία said

    99
    Γιατί πιθανόν στο μυαλό του φοβικού και του ψυχολόγου που έφτιαξε τον όρο πίσω απ’ την αποτυχία να κρύβεται ένας μηχανορράφος.

  102. ΣΠ said

    101, 102
    Είναι ο φόβος όχι μόνο της αποτυχίας αλλά και της ήττας και εκεί ίσως εμπλέκεται κάποιος μηχανορράφος.
    https://en.wiktionary.org/wiki/kakorrhaphiophobia

  103. ΚΩΣΤΑΣ said

    101 β
    Αθώος ο κατηγορούμενος! Πολύ τους υποστηρίζεις τους κομμουνιστές και δεν μ’ αρέσει… 🙂

  104. Γιάννης Κουβάτσος said

    Προσπαθώ να είμαι δίκαιος, Κώστα. 😊
    Άλλωστε, τότε δεν ήξεραν όσα ξέρουμε σήμερα. Υπάρχει και η εθελοτυφλία που την προκαλεί η αφοσίωση σε μια ιδεολογία ή σε μια θρησκεία.

  105. Αιμ said

    97, 98 και σχετικά : Έχω την εντύπωση ότι χθες ή ο Νικοκύρης ή η οικοδέσποινα ανέφεραν στην ομιλία τους σχετική σημείωση στα ημερολόγια του Βάρναλη για την προσωπολατρεία, του Στάλιν προφανώς

  106. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    «Υπάρχει ωστόσο ένα θέμα κοινό στα προπολεμικά, τα κατοχικά και τα μεταπολεμικά χρονογραφήματα του τόμου. Είναι τα ερωτικά και οικογενειακά εγκλήματα, τα περιστατικά ενδοοικογενειακής βίας. Σε πολλές περιπτώσεις, έχουμε φόνους γυναικών για «λόγους τιμής», από τον σύζυγο, τον πατέρα ή τον αδελφό. Θα δούμε τον Βάρναλη να πηγαίνει κόντρα στην κοινή γνώμη και να συμπαραστέκεται συστηματικά στο αδύνατο μέρος, στις γυναίκες:

    Δυστυχώς τη δικαιοσύνη την απονέμουν οι άντρες, που πάντα αθωώνουν τους συζύγους, τους αδερφούς, τους πατέρες που σκοτώνουνε τη γυναίκα τους, την αδερφή τους και την κόρη τους «για λόγους τιμής».

    Τι έχει αλλάξει ουσιαστικά γενικά στον κόσμο για τις γυναίκες από τότε;

    «Θα μου πείτε, και θα έχετε δίκιο, πως η θέση της γυναίκας έχει βελτιωθεί κατακόρυφα από το 1950 έως σήμερα. »

    Ναί έχει βελτιωθεί κατακόρυφα, από το 1 πηγε στο 2, αλλά ποιά είναι η κλίμακα μέτρησης; το 1-10; το 1-100; ή το 1-1000; προσωπικά κλείνω στην τελευταία.

    79 – Bρε Λεώνικε, με τόσα εγκεφαλικά και αρχόμενη άνοια τι άλλο περίμενες να σου πεί ο άνθρωπος; 🙂

    97 – Οι άνθρωποι βλέπουν μόνο αυτό που πιστεύουν Κώστα γι΄αυτό κι αυτή η μεγάλη σφαγή για τα παιδικά μυαλά.

  107. sarant said

    106 Για να μη φωνάζει ο Καίσαρας, αυτό το ανέφερε η κ. Ναταλία Βογκέικωφ, των αρχείων Βάρναλη

  108. cosvarsam said

    95 Ευχαριστώ.
    Αλλά, αν κακοραφία είναι η μηχανοραφία, τότε τι σχέση έχει η κακοραφιοφοβία με τον φόβο της αποτυχίας;

  109. cosvarsam said

    Τώρα μόλις είδα τα 99, 102 και 103. Και πάλι ευχαριστώ!

  110. Αιμ said

    108. Πάντως κοντά έπεσα 🙂

  111. Πάντως, ο Κάριολος δεν πάσχει από κακοραφοφοβία

  112. Μαρία said

    100
    Δηλαδή σα να λέμε οτι ένας επίσημος προσκεκλημένος του Καραμανλή στην Αθήνα του 1960 θα πήγαινε μετά απο μια βόλτα στου Φιλοππάπου και λίγο παραπέρα στον Ασύρματο, εκεί που γυρίστηκε το ’61 η «Συνοικία το όνειρο», αυτή που προβλήθηκε πετσοκομμένη και απαγορεύτηκε στην επαρχία, επειδή δυσφημούσε την εικόνα της ευημερούσας Ελλάδας.

  113. # 78

    Λεώνικε με τον ΠΑΟΚ τα πράγματα είναι απλά : όποιος δεν είναι ΠΑΟΚτσής δεν μπορεί να καταλάβει πως είναι, αν τυχόν το καταλάβει γίνεται αυτόματα ΠΑΟΚτσής.. Στο λέω εγώ που έχω διατελέσει -μικρός και άμυαλος- οπαδός του ΠΑΟ και ξέρω και τις δυο καταστάσεις. Ο οπαδός του ΠΑΟ δεν διαφέρει στο μυαλό από τον αντίστοιχο του ΟΣΦΠ ή της ΑΕΚ Οταν δεν είσαι ΠΑΟΚτσής και ασχοληθείς με το ματς της ομάδας σου με τον ΠΑΟΚ, το ψάξεις με αντικειμενικότητα, ανοιχτό μυαλό, ειλικρίνεια και χωρίς ιδιοτέλεια, καταλαβαίνεις πως υποστηρίζεις την λάθος ομάδα, τόσο απλό και τόσο δύσκολο συνάμα, ‘οπως είναι κάθε πράμα που έχει να κάνει με τον εαυτό μας.
    Βάζεις λοιπόν μια μπαρούφα μπροστά όπως » εγώ εδώ γεννήθηκα», «η οικογένεια μου ήταν…» μου αρέσει αυτό το χρώμα», Αμστελ γιατί έτσι μου αρέσει» κ.λ.π. και από εκεί δικαιολογείς μέχρι περηφανεύεσαι για το σωματείο της αρεσκείας σου.
    Για τους ηθικολόγους θυμίζω πως ο ΠΑΟΚ είναι η μόνη από τις μεγάλες ομάδες που δεν κατηγορήθηκε ποτέ για δωροδοκία

  114. sarant said

    112 🙂

  115. Γιάννης Κουβάτσος said

    Τα ξέρεις, υποθέτω, τα χωριά Ποτέμκιν, Κώστα:
    Στην Ρωσία, την εποχή της Μεγάλης Αικατερίνης, η ύπαιθρος ήταν εξαθλιωμένη. Οι αυλικοί, προσπαθούσαν να πείσουν την τσαρίνα για το αντίθετο. Αυτή, κάποια στιγμή θέλησε να δει με τα μάτια της την κατάσταση και ζήτησε από τον πρίγκιπα και υπουργό της κυβέρνησης, Γκριγκόρι Ποτέμκιν, να της οργανώσει μια περιοδεία στην Κριμαία. Τότε, ο πρίγκιπας έδωσε εντολή να στηθούν προσόψεις σπιτιών που αναπαριστούσαν χωριά κατά μήκος της διαδρομής που θα περνούσε τα βασιλικό τραίνο. Έτσι, η τσαρίνα έβλεπε όμορφα χωριά και ευτυχισμένους χωρικούς που χαιρετούσαν το τρένο, χωρίς να γνωρίζει ότι ήταν προσόψεις ενός σκηνικού ενώ οι υποτιθέμενοι χωρικοί ήταν στρατιώτες με ανάλογα ρούχα. Αυτά ήταν τα περιβόητα «χωριά Ποτέμκιν»…Οι Σοβιετικοί απλώς τα αντέγραψαν.

  116. Μαρία said

    112
    Και είναι και χορευταράς https://www.youtube.com/watch?v=CTUQWYC4huA
    Μπαίνει αμέσως στο ρυθμό των ιθαγενών στο 13:50 https://www.youtube.com/watch?v=NN7b3TG8-rA

  117. ΚΩΣΤΑΣ said

    113
    Για την 8/ετία Καραμανλή ( τη χρυσή 🙂 )όλοι ξέραν και για τα ξερονήσια και για τους περιορισμούς στους αντεθνικώς δρώντας και μπορούσαν να πάνε και στα γραφεία της ΕΔΑ και να μάθουν ότι θέλουν, μην συγκρίνεις ανόμοια πράγματα.

  118. Γιάννης Κουβάτσος said

    Οι ξένοι επισκέπτες όμως ξεναγούνταν στον αρχαίο Παρθενώνα, Κώστα, όχι στον νέο. 😊

  119. ΚΩΣΤΑΣ said

    Ο νέος παρθενώνας ήταν φτιαγμένος δια χειρών κομμουνιστών, δες φωτό εποχής, τι να δούνε οι επισκέπτες!!! 🙂

  120. Γιάννη Κουβάτσε, το βασιλικό τραίνο της Μ. Αικατερίνης θα μπορούσε να μπει και στα αυρανα μεζεδάκια 🙂 Σιδηρόδρομοι δεν υπήρχαν εκείνη την εποχή. Royal trains βεβαίως υπηρχαν, αλλά δεν νομίζω πως τα λέμε τραίνα στα ελληνικά!

  121. «Υπάρχει και η εθελοτυφλία που την προκαλεί η αφοσίωση σε μια ιδεολογία ή σε μια θρησκεία.»
    Αυτό ξαναπές το!

  122. voulagx said

    #117: Και πληρωνεται γι΄αυτα ο τυπος, βρε Μαρια; Εμ, δεν τον στελναν προς τα δω πανω να του βγαλουμε το λαδι με τα μπερατια!

  123. Νέο Kid said

    Με φορτηγίδα ταξίδευε η Μ.Κατίνα. Το Δνειπερο κατέβαινε ,όχι την Κατάρα ή την Κακιά σκάλα …

  124. Γς said

    78 @ Λεώ

    >Γς, μια διευκρίνση…. δεν περασες και από την Οδοντιατική κάποτε;

    Από την Ιατρική, αλλά χωρίσαμε. Παρ κονσοντμόν μυτυέλ.

  125. Alexis said

    #67: Δεν μου αρέσουν οι θεωρίες συνωμοσίας Νίκιπλε. Ο Παγκρατίδης φώναζε ως το τέλος πως είναι αθώος. Ο Χατζηχρήστος ομολόγησε το φόνο. Δεν ξέρω κανέναν που θα ομολογούσε ένα έγκλημα που δεν είχε κάνει υπό την απειλή μάλιστα του εκτελεστικού αποσπάσματος.
    Το σενάριο μεταφοράς του πτώματος στο σπίτι μου φαίνεται τελείως απίθανο. Πώς, πότε και κυρίως γιατί;
    Σε ό,τι αφορά τη δολοφονία Ζέμπερη, ο Σοροπίδης επίσης ομολόγησε, αλλά ενοχοποιείται σαφέστατα και από το βίντεο στο οποίο πουλάει το κινητό της Δώρας. Τα περί συμβολαίου θανάτου είναι ιστορία, επιεικώς, για τα λιοντάρια. Μια απλή υπάλληλος της εφορίας ήταν η Ζέμπερη, ούτε ΣΔΟΕ, ούτε «στοιχεία» που είχε στην τσάντα της, ούτε λοιπές ανοησίες που ακούστηκαν και γράφτηκαν εδώ κι εκεί.
    Το γεγονός ότι τον παράτησε ο πρώτος δικηγόρος του δείχνει ότι ο άνθρωπος λέει ασυναρτησίες και χοντρά ψέματα.

  126. Γιάννης Κουβάτσος said

    Ναι, Άγγελε, έχεις δίκιο, έγραφα στα γρήγορα και από μνήμης και η μνήμη δεν είναι το δυνατό μου σημείο. Ο Κιντ συμπληρώνει το σωστό. Η ουσία όμως είναι η ίδια και τα χωριά Ποτέμκιν παραμένουν παροιμιώδη. Ένα τέτοιο χωριό Ποτέμκιν είναι και η έξοδος από την κρίση της ελληνικής οικονομίας.

  127. Νέο Kid said

    Το πιο οικείο και διαχρονικό σε εμάς χωριό Ποτέμκιν (Πατιόμκιν ,στα ρωσικά) είναι ο τιμημένος ελληνικός στρατός!
    Όλα -κρεβάτια,όπλα, θαλαμοι, αποθήκες,…-γιαλοκοπανε κι αστράφτουν εξωτερικά κι από μέσα μπίχλα και δυσωδία.

  128. sarant said

    Καλημερα από εδώ.

    128 Έτσι!

  129. 94, Γιάννης Κουβάτσος said: «…οι ξένοι που πήγαιναν στην ΕΣΣΔ εκείνα τα χρόνια δεν τριγυρνούσαν ελεύθεροι. Τους ξεναγούσαν οι άνθρωποι του καθεστώτος όπου επιτρεπόταν και έτσι έφευγαν ενθουσιασμένοι…» (ίδε και συναφή σχόλια)

    # Έτσι ακριβώς!

  130. Μπορείτε να φανταστείτε ότι κάποιος που έρχεται από τη μεσοπολεμική Ελλάδα (ανισότητες και φτώχεια καταραμένη, προχτές λέγαμε για τα δωδεκάχρονα δουλικά από την επαρχία, γιατροί μόνο με πορτοφόλι και πάει λέγοντας) και βλέπει μια κοινωνία με δωρεάν υγεία, παιδεία (κάπου δεν είχαμε δει εδώ ένα κείμενο του Βάρναλη για τα νηπιαγωγεία;), δουλειά για όλους, μπορεί και να παραβλέψει κάτι που του φαίνεται σαν αστυνομικό κράτος, ιδίως όταν ξέρει ότι λίγα χρόνια πριν μαινόταν άγριος εμφύλιος και μάλιστα όταν και η ίδια η χώρα του δεν είναι και καμιά φιλελεύθερη ουτοπία.

  131. 131 Δύτη,
    ενώ ‘δώ χάμου δεν υπήρχε αστυνομικό κράτος, ε;

  132. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    131 Δύτη, προ λίγου μπήκα, διάβαζα τα σχόλια, ήθελα να γράψω κάτι,έκανα ανανέωση και είδα να γράφεις αυτό που περίπου σκεφτόμουν.
    Να πω πρώτα πως σαν σήμερα το 1947 εγκαινιάζεται το στρατόπεδο Μακρονήσου.

  133. Γιάννης Κουβάτσος said

    Σαφώς, Δύτη, στέκει αυτό που λες. Άλλωστε το έγραψα, τότε δεν ήξεραν αυτά που ξέρουμε σήμερα. Ο Αντρέ Ζιντ όμως δεν τσίμπησε στη μαγεία των ερυθρών χωριών Ποτέμκιν. Αξίζει να διαβαστεί το βιβλίο που λινκάρω, γιατί δεν γράφτηκε κατόπιν εορτής αλλά στη δεκαετία του ’30:

    https://www.google.gr/url?sa=t&source=web&rct=j&url=https://www.politeianet.gr/books/9789608154728-gide-andre-olkos-epistrofi-apo-ti-sobietiki-enosi-182535&ved=0ahUKEwjk44v37f_aAhVmMJoKHV1zCcgQFggjMAA&usg=AOvVaw18of16p22EgV5UCipKzLUL

  134. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Χιλιάδες παιδιά, μα χιλιάδες, γύρω στις 45 με 46, ξέχωρα από τις ιστορίες περί τον εμφύλιο, δόθηκαν βρέφη για υιοθεσία, λόγω φτώχειας. Λέω για όσα δόθηκαν στο εξωτερικό,με ημιπαράνομους ή εντελώς παράνομους τρόπους το μεγαλύτερο μέρος σε σκανδιναβικές χώρες και Αμερική. Είχα ασχοληθεί επί πολύ μια εποχή για υπόθεση (που γίνηκαν υποθέσεις) αρπαγής κυριολεκτικά ,όπως εξελίχτηκε, δυο δίδυμων βρεφών μιας φτωχής αγροτικής οικογένειας ,γύρω στο ΄60 κι έτσι μάθαινα ,παράλληλα με όσα έσκασαν για τον Άγιο Στυλιανό τότε, πώς λειτουργούσε αυτή η φάμπρικα. Από κει και οι αριθμοί που είπα πριν.

  135. Πέπε said

    @128:
    > > Το πιο οικείο και διαχρονικό σε εμάς χωριό Ποτέμκιν (Πατιόμκιν ,στα ρωσικά) είναι ο τιμημένος ελληνικός στρατός!
    Όλα -κρεβάτια,όπλα, θαλαμοι, αποθήκες,…-γιαλοκοπανε κι αστράφτουν εξωτερικά κι από μέσα μπίχλα και δυσωδία.

    Δε γυαλοκοπάνε πάντα, ούτε καν συνήθως. Γυαλοκοπάνε όταν επίκειται προειδοποιημένη επιθεώρηση. Δύο ενδεικτικά περιστατικά (όλοι έχουν ανάλογες ιστορίες):

    α) Νεοσύλλεκτοι στην Κόρινθο. Φαντάρος διαμαρτύρεται στον λοχαγό: Γιατί σφουγγαρίζουμε κάθε μέρα με σκέτο νερό; -Γιατί το απορρυπαντικό το σώσατε! Σας είχαμε πει να κάνετε οικονομία, τώρα δεν έχει άλλο! (Όταν ο συγκεκριμένος φαντάρος πάλιωσε, δε νομίζω να εξακολουθούσε να έχει τέτοιες απορίες.)

    β) Μονάδα στη Λήμνο. Η επικείμενη ταξιαρχική επιθεώρηση αποτελεί τη βασική πυξίδα της καθημερινής μας ζωής επί μήνες: ασπρίσματα, χτισίματα, επισκευές… Κάποια μέρα ήρθε κι ένα φορτηγό με κουβέρτες. Ήταν καινούργιες, χνουδωτές, μοσκοβολούσαν μαλακτικό, και δεν έγραφαν απάνω «ΕΣ 1950». Αλλάξαμε τις παλιές, που είχαν γίνει σαν απολιθώματα.

    Γίνεται η επιθεώρηση, όλα καλά. Μετά από λίγο καιρό έρχεται αποστολή από διπλανή μονάδα: «Έχουμε ταξιαρχική επιθεώρηση, θα μας δανείσετε τις κουβέρτες σας;»

  136. Πέπε said

    …Μόνο που αμφιβάλλω αν οι ταξίαρχοι έχουν την αφέλεια της Μεγάλης Αικατερίνης. Όντας ενδόμυχα βέβαιος ότι ο τξίαρχος ήξερε ότι τον δουλεύουμε, ποτέ δεν κατάλαβα ποιον δούλευε εκείνος.

  137. 90, … Μέλη του Ρουβικωνα με κουβάδες πλημμύρισαν τη Θεσσαλονίκη …

    Άφησαν ανοιχτό το ρουβινέ.

  138. 112,
    😀 😀

  139. Γιάννης Κουβάτσος said

    Δεν μιλάω για τα αίτια, Λάμπρο, που και σήμερα αφθονούν, αλλά για το ότι μια εκτεταμένη εξέγερση ξεσπάει ξαφνικά, απροειδοποίητα και με αφορμή κάποιο επουσιώδες γεγονός. Αιτίες πάντα υπάρχουν, αλλά οδηγούν σπανίως σε μαζικές εξεγέρσεις. Και εκεί που όλα μοιάζουν τελματωμένα, κάτι γίνεται και ακολουθεί ο χαμός.

  140. Συχνά (ίσως και στην Ελλάδα) η απορία είναι γιατί ΔΕΝ εξεγείρεται ο κόσμος. Από πολιτική ωριμότητα άραγε ή από αποχαύνωση;

  141. Ο Νικοκύρης από το 12:55.

  142. sarant said

    142 Νάσαι καλά!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: