Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Πενήντα χρόνια από τον Μάη του 68

Posted by sarant στο 15 Μαΐου, 2018


Τούτες τις μέρες συμπληρωνονται 50 χρόνια από την εξέγερση του Μάη του 1968 στο Παρίσι και στην υπόλοιπη Γαλλία, μια εξέγερση που θα ήταν στενό να τη χαρακτηρίσουμε μόνο φοιτητική ή νεανική, αφού οι εργατικές απεργίες συντάραξαν τη χώρα φτάνοντας στα 11 εκατομμύρια απεργών (απιστευτα μεγάλος αριθμός σε μια χώρα με ούτε 60 εκατ. κατοίκους) και έδωσαν τον τόνο ιδίως τις τελευταίες μέρες του Μάη, όπου η προοπτική της ανατροπής ήταν χειροπιαστή και ο πρόεδρος ντε Γκολ διέφυγε για λίγες ώρες στη Γερμανία.

Ο Μάης του 68 δεν έχει συγκεκριμένη ημερομηνία «έναρξης» αφού οι φοιτητικές κινητοποιήσεις είχαν αρχίσει νωρίτερα από τον Μάιο ενώ οι διαδηλώσεις και καταλήψεις εργοστασίων συνεχίστηκαν και τον Ιούνιο. Κάποιος θα μπορούσε να ορίσει ως κομβικό σημείο τη μεγάλη διαδήλωση στις 10 Μαΐου, αλλά είναι αμφίβολο αν θα συμφωνούσαν πολλοί μαζί του. Η Βικιπαίδεια ορίζει την περίοδο από 2 Μαΐου έως 23 Ιουνίου 1968.

Όπως και άλλες εξεγέρσεις, ο Μάης ξεκίνησε «δι’ ασήμαντον αφορμήν» -αν δεν κάνω λάθος, το αρχικό σημείο τριβής ήταν η απόφαση των πανεπιστημιακών αρχών να χωρίσουν τους κοιτώνες των αγοριών από των κοριτσιών στην εστία της Ναντέρ. Ωστόσο, μετά την κλιμάκωση, οι διεκδικήσεις περιλάμβαναν την παραίτηση της κυβέρνησης και την επαναστατική ανατροπή.

Η εξέγερση δεν πέτυχε πολιτικά τον σκοπό της, ίσως εξαιτίας της ατολμιας της αριστεράς, αλλά η πολιτισμική της επίδραση ήταν τεράστια. Πλούτισε τη γαλλική γλώσσα τουλάχιστον με μια λέξη (soixante-huitard, κατά λέξη εξηνταοχτάρης, που σημαίνει τη γενιά που συμμετείχε στον Μάη του 68 και επηρεάστηκε από το πνεύμα του: σήμερα οι soixante-huitards είναι εξηνταοχτάρηδες και κυριολεκτικά ή ακόμα μεγαλύτεροι) και την παγκόσμια κινηματική παράδοση με πλειάδα από συνθήματα που δεν έχουν γίνει όλα κλισέ.

Πριν από μερικές μέρες, φίλος του ιστολογίου με ρώτησε αν θα έχω άρθρο σχετικά με τον Μάη του 68. Απάντησα αρνητικά, επειδή δεν έχω να πω πολλά πράγματα -δεν έχω εποπτεία του θέματος και δεν θέλω να μιλάω πολύ για πραγματα που δεν τα ξέρω.

Τελικά, όμως, άλλαξα γνώμη. Πέρα από τις λίγες εισαγωγικές σκέψεις που ανέφερα, θα παρουσιάσω μια προσωπική μαρτυρία, άφθονα λινκ και την αναγγελία μιας εκδήλωσης.

Και ξεκινάω από τη μαρτυρία που τη δανείστηκα από τη σελίδα του Κώστα Φέρρη στο Φέισμπουκ. Ο Φέρρης βρισκόταν τότε στο Παρίσι, και δημοσιεύει κάθε τοσο επετειακά σημειώματα. Εδώ διηγείται την ιστορία μιας πασίγνωστης φωτογραφίας από τις διαδηλώσεις του Μάη, που έχει γίνει αφίσα και έχει αναπαραχθεί ίσως σε εκατομμύρια αντίτυπα.

Δευτέρα 13 Μαϊου 1968. Η μεγάλη διαδήλωση (άλλοι λένε 1.000.000, άλλοι 500.000) ολοκληρώνει τη διαδρομή της, και οι καταλήψεις των πανεπιστημίων έχουν ολοκληρωθεί. Μία ομάδα από διαδηλωτές, καταλήγει στην πλατεία Edmond Rostand, εκεί που τέσσερις μέρες πριν είχε αποκαλυφθεί η αμμουδιά κάτω από το ξηλωμένο οδόστρωμα. Η Caroline de Bendern κουράστηκε, και παρακαλεί τον φίλο Jean-Jacques Lebel (δημιουργό των χάππενινγκ) να την πάρει στους ώμους. Μιά κοπέλλα της δίνει μιά σημαία στο χέρι, κι η Καρολίνα τη σηκώνει ν’ ανεμίσει. Οι φωτογράφοι καραδοκούν. Η φωτογραφία κάνει το εξώφυλλο του Paris-Match. Ο παππούς της Καρολίνας στο Λονδίνο, παθαίνει… συγκοπή και την αποκληρώνει! Η φωτογραφία γράφει Ιστορία.

Και εδώ, μια λήψη απο άλλη γωνία, που δεν θα μπορούσε να γίνει διάσημη.

Ο Λου Ριντ έγραψε τραγούδι για την Καρολίνα.

Ανάμεσα στις πολλές εκδηλώσεις που γίνονται αυτες τις μέρες για τον Μάη του 68, σημειώνω την εκδήλωση της πρωτοβουλίας nem68 οπου συμμετέχει ένας φίλος.

Η εκδήλωση με τίτλο Το τέλος της Τέχνης. Λετριστές, Καταστασιακοί και το «ανώνυμο» σκανδαλώδες πνεύμα του Μάη ’68 γίνεται αύριο Τετάρτη 16/5 στις 8μμ στον χώρο Ορίζοντας Γεγονότων, Κεραμεικού 88 Αθήνα.

Αριστερά, ένα από τα συνθήματα του Μάη:

Η κουλτούρα είναι η αντιστροφή της ζωής.

Τέλος, η φίλη μας η Cronopiusa μού έστειλε μια πλούσια συλλογή από συνδέσμους σχετικά με τον Μάη του 68, που τους παραθέτω στη συνέχεια.

Μπορείτε να προσθέσετε και τους δικούς σας στα σχόλια.

Λουί Αλτουσέρ, Μάης: φοιτητικός ή εργατικός (Μάρτιος 1969 | πρωτοδημοσιεύτηκε στον Πολίτη το 2008, σε μετάφραση Α. Ελεφάντη)
 
Το αφιέρωμα του «Εντός Εποχής» για τα 40 χρόνια
 
May 68: Rethinking France’s Last Revolution
ένα ωραίο βιβλιαράκι από το Palgrave (o Μάης από τις απεργίες και την άκρα αριστερά ως τα ζητήματα σεξουαλικής χειραφέτησης)
 
Ματαρόα και Έλληνες φοιτητές στον Μάη
 

Επικριτές του γαλλικού Μάη – Συνέντευξη Σερζ Οντιέ στο γαλλικό περιοδικό L’ Obs

 
Είκοσι βιβλία για το ’68
 
Επισκόπηση της γαλλικής συζήτησης για την αποτίμηση του Μάη, από τον Ν. Σεβαστάκη
 
Το νέο αστυνομικό μυθιστόρημα μετά το Μάη
 
Αφιέρωμα του «Βήματος»
Σαρτρ, Κον Μπεντίντ, Λε Γκοφ, Ζαν Ντανιέλ (Nouvel Observateur)
 
68 και κινηματογράφος
 
Αφιέρωμα flix
 
68 και Μουσική 
 
Αφιέρωμα στο περιοδικό Ουτοπία, τ. 79 (Μάρτ. – Απρ. 2008)
Περιεχόμενα:   Σημείωμα της σύνταξης
Η διαπλοκή της ιδιωτικοποίησης των δημόσιων επιχειρήσεων με το ασφαλιστικό ζήτημα
Το κουτί της Πανδώρας
Κάθαρση και Πολίτικη
Το δικαίωμα στο πράσινο — Το δικαίωμα στην πόλη
Μπορούμε να αλλάξουμε τον κόσμο!
Ο Μάης του ’68, σήμερα…
Από τη Νέα Αριστερά στο νεοσυντηρητισμό
Μάης ’68 «Το δικαίωμα στην Ουτοπία»
Ο Μάης του ’68: Ο Σαρκοζύ σε ρόλο εξορκιστή
Κοινωνική διαμαρτυρία και πολιτιστική αλλαγή:Ο Μάης του ’68 ως φορέας μεσοαστικών αντιλήψεων για την κοινωνία και την εργασία
Ο εργατικός «Μάης»
1968: Ένα διεθνές 1905;
Κινηματογραφικές καταγραφές του Επαναστατικού Μάη του ’68
Παιδεία, πολιτισμός και Αογική της Ιστορίας
Το λαϊκό ατελιέ της Σχολής Καλών Τεχνών
Wolfgang J. Mommsen, Ιμπεριαλισμός.Οι πνευματικές, πολιτικές και οικονομικές ρίζες του. Μετ. X. Ζούμπερη, επιμ. Κ. Αούλος, Πολύτροπον, Αθήνα 2007, 449 σελίδες 


Μετά το 68: Για το κοινό πρόγραμμα Σοσιαλιστών-Κομμουνιστών

 

Advertisements

148 Σχόλια to “Πενήντα χρόνια από τον Μάη του 68”

  1. ΚΩΣΤΑΣ said

    > ήταν η απόφαση των πανεπιστημιακών αρχών να χωρίσουν τους κοιτώνες των αγοριών από των κοριτσιών στην εστία

    Ωραία χρόνια!

    Εμένα περιμένετε να γράψω πρώτος;

  2. cronopiusa said

    Καλή σας μέρα!

  3. Γς said

    1:

    Και μόλις πήγα να σχολιάσω το ίδιο πράγμα. Το «βουλε βου κουσέ αβέκ μουά;»

    >Και εδώ, μια λήψη απο άλλη γωνία, που δεν θα μπορούσε να γίνει διάσημη.

    Για διαφήμιση τρακτέρ, κλαρκ όμως;

  4. atheofobos said

    Η ΘΕΩΡΗΣΗ ΤΟΥ ΜΑΗ 1968 ΣΗΜΕΡΑ
    http://atheofobos2.blogspot.gr/2018/05/1968.html
    Μερικά, κατά την γνώμη μου, ενδιαφέροντα αποσπάσματα από το ένθετο του Βήματος της Κυριακής 6-5-2018 όπου και υπάρχει και η εξήγηση για την αμμουδιά κάτω από το ξηλωμένο οδόστρωμα!.

  5. spiral architect 🇰🇵 said

    @2: Όχι, ήθελα να γράψω για τον Κον-Μπεντίτ, αλλά δεν έχω χρόνο. 🙂

  6. Ανδρεας Τ said

    Καλημέρα. Ο Μάης του 68 ξεκίνησε στις 22 Μαρτίου στη Ναντέρ όταν έγινε η απεργία διαμαρτυρίας από τους φοιτητές και τις φοιτήτριες διεκδικώντας το δικαίωμα «επίσκεψης» στους κοιτώνες, που ήταν χωρισμένοι, και όχι μαζί όπως γράφεται στο κείμενο. Από ΄τη μιά τα κορίτσια και από την άλλη τα αγόρια.

  7. Μπετατζής said

    Τον Ιούνιο του 1968 μόλις είχε λήξει ο γαλλικός μάης, παρόμοιες αναταραχές όμως, εξεγέρσεις αν θέλετε, υπήρχαν και συνεχίστηκαν και σε άλλες χώρες, όπως π.χ. την Ιταλία. Τον Ιούνιο του 1968 λοιπόν με πολύ φρέσκα τα γεγονότα, ο γνωστός για τις συντηρητικές του απόψεις και μικροαστική στάση ζωής (ειρωνεύομαι) Πιερ Πάολο Παζολίνι γράφει και δημοσιεύει ένα ποίημα, όχι και τόσο κολακευτικό προς τους εξεγερμένους φοιτητές, τους οποίους αποκαλεί αστόπαιδα και βουτυρομπεμπέδες, απευθυνόμενους κυρίως στους Ιταλούς φοιτητές, αλλά όλα αυτά που έγραφε αφορούσαν, κατά τη γνώμη μου, και στους γάλλους. Δημιουργήθηκε φυσικά μεγάλος ντόρος. Εδώ το ποίημα που είχε τίτλο «το ΚΚΙ στους νέους» : https://dimartblog.com/2016/05/12/il-pci-ai-giovani/. Και εδώ μια συζήτηση του Παζολίνι με φοιτητές με αφορμή το ποίημα: https://www.bibliotheque.gr/article/7991

  8. cronopiusa said


    Jean-Claude Seine – Mai 68

  9. Ακόμα να μπει η συγκέντρωση της εφεέ ; μήπως την έχει κάποιος (Πάνος μ.π. 😉 με τον Βασίλη ; χρόνια την ψάχνω την εκτέλαση αυτή

  10. spiral architect 🇰🇵 said

    Περί Ντάνιελ Κον-Μπεντίτ.
    (ο θεός να σε φυλάει από τους κάθε λογής «πρώην»)

  11. χαρακτηριστικό άσμα της εποχής, αυτό

  12. LandS said

    εκεί που τέσσερις μέρες πριν είχε αποκαλυφθεί η αμμουδιά κάτω από το ξηλωμένο οδόστρωμα

    Φτου, εγώ νόμιζα ότι ήταν άλλο ένα όμορφο σύνθημα

  13. Προς μια πιο μακρινή προοπτική (κουσούρι των ιστορικών): http://www.efsyn.gr/arthro/1968-o-kleftis-tis-istorias

  14. Pedis said

    # 7 – με αυτό απέδειξε ότι τα σχετικά θέματα τα ειχε μαντάρα στο μυαλό του, τα σκεφτόταν σαν παπαδάκι (έτσι για να προκαλέσω) …

    αν θυμάμαι σωστά, κάποιος τζερεμές προσπάθησε να τον μιμηθεί από τις στήλες του Ριζοσπάστη με τα γεγονότα του Δεκ.08. Ελπίζω να μην γράφει ακόμη. (Αν όχι, κακώς.)

  15. cronopiusa said

  16. Γιάννης Ιατρού said

    Καλημέρα

    Νίκο, καλή η σημερινή σου απόφαση να ανεβάσεις τελικά άρθρο για τον Μάη του ’68.

    2: Γειά σου ρε Κρόνη, με τους ωραίους σου συνδέσμους! Πολύ καλή ιδέα, να τους έχουμε συγκεντρωμένους. 🙂

    4: κι αυτό ενδιαφέρον, Αθεόφοβος γαρ!

  17. cronopiusa said

  18. Μπετατζής said

    14. Σκέψεις σαν την παρακάτω, σου φαίνονται ότι προέρχονται από κάποιον που τα έχει μαντάρα στο μυαλό του και σκέπτεται σαν παπαδάκι ;; «Στο ποίημά μου λέω: Εσείς φοιτητές είστε παιδιά του μπαμπά, και σας μισώ όπως μισώ τους πατεράδες σας. Γιατί όμως το λέω αυτό; Να γιατί: μέχρι τη γενιά μου, συμπεριλαμβανομένης, οι νέοι είχαν απέναντί τους την αστική τάξη σαν ένα αντικείμενο, σαν ένα ξεχωριστό κόσμο. Μπορούσαμε να κοιτάζουμε την αστική τάξη έτσι αντικειμενικά και κάναμε τη σύγκριση με ό, τι δεν ήταν αστική τάξη: τους εργάτες και τους αγρότες. Για το σημερινό νέο το θέμα μπαίνει διαφορετικά: γι’ αυτόν είναι πολύ πιο δύσκολο να κοιτάζει την αστική τάξη αντικειμενικά μέσα από το βλέμμα μιας άλλης κοινωνικής τάξης. Γιατί; Επειδή η αστική τάξη θριαμβεύει: μετατρέπει σε αστούς τόσο τους εργάτες όσο και τους αγρότες. Με άλλα λόγια, μέσω του νέο-καπιταλισμού η αστική τάξη γίνεται η ίδια η κοινωνία, συμπίπτει με την ιστορία του κόσμου». Εμένα αντίθετα μου φαίνεται ότι πολύ νωρίς, σχεδόν διαισθητικά προέβλεψε την κατάληξη του όλου πράγματος, ή τουλάχιστον αρκετών από των πρωταγωνιστών του.

  19. Alexis said

    Με αφορμή το λίκνο του #10, δύο μικρές (χιλιοειπωμένες μάλλον) επισημάνσεις:

    1) Ο κομμουνισμός είναι απλά μια ιδεολογία και τίποτα παραπάνω, και σε καμία περίπτωση δεν θα πρέπει να θεωρείται ως «ιερή αγελάδα» των πάσης φύσεως «προοδευτικών» και αριστερών. Με βάση αυτό, σε μια δημοκρατική κοινωνία με ελευθερία λόγου και έκφρασης, όπως κάποιος είναι ελεύθερος να είναι κομμουνιστής έτσι και κάποιος άλλος πρέπει να είναι ελεύθερος να δηλώνει και να είναι αντικομμουνιστής. Οι ιδέες, ακόμα και οι ακραίες, δεν θα πρέπει να διώκονται, παρά μόνον εάν προτρέπουν ανοιχτά σε τέλεση εγκλημάτων και κάνουν προπαγάνδα που χαρακτηρίζεται ως «κήρυγμα μίσους».
    2) Είναι λάθος να τσουβαλιάζονται ως «αντικομμουνιστές» όλοι όσοι ασκούσαν κριτική στη Σοβιετική Ένωση και την πολιτική της. Τα κίνητρά τους ήταν ποικίλα και οι ιδεολογικές τους αφετηρίες ακόμα πιο πολυδιάστατες.

  20. Avonidas said

    Καλημέρα.

    Ο Μαης του 68 ξεκινησε ν’ αλλαξει τον κόσμο. Μαης του 2018, και η πιο μεγάλη μας εγνοια ειναι αν θ’ αλλαζουμε την ωρα.

    Η μητέρα μου θα ηταν soixante-huitard (huitarde?) ακριβώς, αν ηταν ακομα μαζι μας 😢 Έζησε τον Μαη του ’68 απο κοντά. Απο οσα μας ελεγε εχω μονο σκορπιες αναμνησεις. Ευχομαι να ειχα δωσει περισσοτερη προσοχή.

  21. spiridione said

    Ο Γαλλικός Μάης των Ελλήνων δημοσιογράφων
    Οδοφράγματα στην ομίχλη
    Τι μάθαιναν οι Έλληνες του 1968 για τα γεγονότα του παρισινού Μάη; Την ενημέρωσή τους είχαν αναλάβει η «Βραδυνή», ο «Ελεύθερος Κόσμος» κι ο Κώστας Χαρδαβέλλας.

    Ο πιο γνωστός απ’ τους δημοσιογράφους που κάλυψαν το γαλλικό Μάη είναι σήμερα ο Κώστας Χαρδαβέλλας. Ρεπόρτερ τότε του «Εθνους», δεν δυσκολεύτηκε με την άφιξή του στη γαλλική πρωτεύουσα να διαπιστώσει πως «η Γαλλία μοιάζει να θρηνή για την κατάσταση που εδημιούργησαν οι εργαζόμενοι και οι φοιτηταί».
    «Τα «Φολί Μπερζέρ», το περίφημον «Καν Καν» και η «Όπερα» μένουν κλειστά», μας πληροφορεί με θλίψη (4.6.68). «Οι καταστηματάρχαι έχουν κλείσει και μπροστά από τις πόρτες και τις βιτρίνες έχουν βάλει παλαιά κιβώτια και εμπόδια για τον φόβο ταραχών και λεηλασιών. Τίποτε δεν είναι πλέον σίγουρο στο Παρίσι».

    Η μεγάλη επιτυχία του είναι μια συνάντηση με τον Ντε Γκολ στις 2 Ιουνίου, «κατά την διάρκειαν επισκέψεως, μαζί με άλλους ξένους δημοσιογράφους, εις το προεδρικόν μέγαρον».
    Η δήλωση του στρατηγού ότι «δεν πρόκειται να αφήσει την Γαλλίαν εις τους κομμουνιστάς» θα σημαδέψει τις αναλύσεις του νεαρού δημοσιογράφου.
    «Τούτα εδώ τα φαινόμενα δεν έχουν εύκολη την εξήγηση», γράφει στις 6 Ιουνίου. «Βέβαια, οι αναρχικοί εκίνησαν όλη αυτή τη συμφορά, που ξαφνικά και στην ώρα της μεγάλης της ανόδου έπληξε τη Γαλλία. Εξακριβωμένο επίσης είναι ότι Τροτσκυσταί και Μαοϊσταί συνειργάσθησαν σ’ αυτή την αναταραχή. Τέλος, είναι βέβαιο, ότι το επίσημο Κομμουνιστικό κόμμα και οι εργατικές Οργανώσεις, που επηρεάζονται από αυτό, δεν είδαν στην αρχή με καλό μάτι την εξέγερση. Εν τούτοις, όταν το Κ.Κ.Γ. αντελήφθη ότι κινδύνευε να χάση τους οπαδούς του ή μέρος από αυτούς, έκρινε σκόπιμο να υιοθετήση τις ταραχές. Γι’ αυτόν τον λόγο θεωρείται σήμερα από τους εθνικόφρονας Γάλλους συνυπεύθυνο».

    Στο ίδιο μήκος κύματος κινείται και η ανάλυσή του για τη γενική απεργία: «Ο γαλλικός Λαός επέρασε κατά τα τελευταία χρόνια μια περίοδο εξαιρετικής ευημερίας. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι αι λαϊκαί μάζαι είναι ικανοποιημέναι. Είναι ανθρώπινο να ζητή κανείς ολοέν και πιο πολλά. Αυτή την ανθρώπινη τάση οι Αριστεροί γνωρίζουν να την εκμεταλλεύωνται αριστοτεχνικά. Μεταξύ των αναρχικών το σύνθημα του Μάο «πρωτού οικοδομήσετε, γκρεμίστε» έχει πιάσει σε ένα, αν και περιωρισμένον, αριθμό νέων.

    Αρνητικά χρωματίζονται οι διαδηλώσεις, ακόμη και ειρηνικές: «Το «Μπουλβάρ ντε Καπυσίν» πλημμύρισε από κομμουνιστάς διαδηλωτάς που εκραύγαζαν «Λαϊκή Δημοκρατία». Μετά πορεία τριών χιλιομέτρων στους κεντρικούς δρόμους του Παρισιού, οι διαδηλωταί, αφού συνήντησαν την αδιαφορίαν των φιλησύχων πολιτών, αναγκάσθησαν να διαλυθούν» (8.6).
    Όσο για την κατειλημμένη Σορβόνη, όπου «εκατοντάδες φοιτηταί, βρώμικοι, αξύριστοι, πεινασμένοι, ταλαιπωρημένοι, κάθονται στα πεζούλια, στους πάγκους ή στο δάπεδο της αυλής», εντυπωσιάζει το δημοσιογράφο με τον τρόπο της: «Ο Βίκτωρ Ουγκώ χαμογελά αινιγματικά, κρατώντας στο αριστερό του χέρι μια κόκκινη σημαία και στο δεξί του μια ταμπελλίτσα από χαρτόνι που γράφει: «Μην πλησιάζετε το Πανεπιστήμιο γιατί θα σας φάμε». Δυο Σενεγαλέζες αραπίνες πίνουν τον καφέ τους στο γωνιακό μπαρ. Χασμουριούνται, κάτι δείχνουν και μετά μιμούνται με τη φωνή τους το εξωτικό πουλί. Ένας άπλυτος, αξύριστος νεαρός τρέχει στον δρόμο και φωνάζει: «Αν συναντήσετε ένα αστυφύλακα, σπάστε τον στο ξύλο. Εάν συναντήσετε τον Ντε Γκωλ, κάντε τον σούπα. Σορβόνη, Ιούνιος του 1968. Ένας κόσμος πολύ παράξενος, πολύ συγκεχυμένος, πολύ «ποπ αρτ»» (5.6.68).

    http://www.iospress.gr/ios2008/ios20080525.htm

  22. BEITAR «TRUMP» JERUSALEM

  23. Pedis said

    # 18 – Μπετατζή, αυτά που γράφει ο Π -και αναφέρεις στο σχόλιο σου- είναι τζάμπα λέξεις.

    εδώ είναι που αποδεικνύεται ότι τα έχει κάνει μαντάρα, σαν πρωτόπειρος λογιστής (και κακός στη δουλειά του) των πολιτικών και κοινωνικών κατηγοριών:

    Όταν χθες στη Βάλλε Τζούλια τα τσουγκρίσατε
    με τους αστυνόμους,
    εγώ ήμουν με το μέρος τους!
    Διότι οι αστυνόμοι είναι παιδιά φτωχών ανθρώπων.

  24. Avonidas said

    ο γνωστός για τις συντηρητικές του απόψεις και μικροαστική στάση ζωής (ειρωνεύομαι) Πιερ Πάολο Παζολίνι γράφει και δημοσιεύει ένα ποίημα, όχι και τόσο κολακευτικό προς τους εξεγερμένους φοιτητές, τους οποίους αποκαλεί αστόπαιδα και βουτυρομπεμπέδες

    Κι ενα χρονο νωρίτερα, ο Ζαν Λυκ Γκοντάρ ειχε σκαρώσει μια ταινία που θα μπορουσε να θεωρηθεί προκαταβολικη απαντηση στον Μαη του ’68, το La Chinoise.

    Με δυο λόγια: μια παρέα βαριεστημένων φοιτητοπαιδων, κι οχι μονο, με τρικυμια εν κρανιω και τις καλυτερες των προθεσεων, αποφασίζουν να διαβασουν το Κοκκινο Βιβλίο του Μάο, φτιαχνουν μια κολλεκτίβα και προσπαθουν να ζησουν σαν εργάτες, χωρίς βεβαιως να εργάζονται κι όλας 😉(και με ολίγη απο τρομοκρατια).

    Η ταινία έτσουξε. Πολύ. Μάλλον επειδή βάρεσε κέντρο. Αλλά είτε περιγράφει σωστά τη γαλλική νεολαία του ’60, θα έλεγα ότι ταιριάζει γάντι στον απολύτως αφασικό δικό μας αναρχικό χώρο.

  25. spiral architect 🇰🇵 said

    @19: Εν μέρει συμφωνώ για τα περί αντικομμουνισμού, ο συγκεκριμένος όμως μορφονιός ιδεολογικά ήταν «τρεις λαλούν και δυο χορεύουν». 😆
    Άλλωστε, το αποδεικνύουν και τα γραπτά του και η μετέπειτα στάση του.

  26. Avonidas said

    –> ειτε περιγράφει σωστά ειτε οχι*

  27. spiridione said

    Ας βάλουμε και ένα λινκ για το nem68
    http://neverendingmay68.espivblogs.net/

  28. cronopiusa said

  29. spiral architect 🇰🇵 said

    @25 συνέχεια: Το να αυτοπροσδιορίζεσαι «αριστερός», (γενικά), «αναρχικός», «κομμουνιστής», με την πάροδο του χρόνου να πας από την άλλη μεριά του γηπέδου και έμμεσα ή άμεσα να στηρίζεις αυτούς που κάποτε πολεμούσες, το θεωρώ μέγιστη κατάντια.

    Ας μείνουμε τουλάχιστον στη ρομαντική συνθηματολογία περί αμμουδιάς κάτω απ’ το οδόστρωμα.
    (που ούτε και αυτή υλοποιήθηκε)

  30. spiral architect 🇰🇵 said

    Από τα πιο καλά ντοκιμαντέρ για το Μάη του 68: Να Πεθαίνεις στα 30

    (αυτές τις μέρες έχει διάφορα αφιερώματα η ΕΡΤ)

  31. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα ως τώρα σχόλια και για τα πολλά και ενδιαφέροντα λινκ σας!

    6 Έχεις δίκιο

  32. Νίκος Κ. said

    Στον Μάη του 68 υπήρχε ένα μεγάλο μειονέκτημα: δεν είχε (και ούτε μπορούσε να έχει) κάποια συνολική εναλλακτική πρόταση
    Στον Μάη του 68 υπήρχε ένα μεγάλο πλεονέκτημα: δεν είχε (και ούτε μπορούσε να έχει) κάποια συνολική εναλλακτική πρόταση

    Πιστεύω πως επηρέασε άμεσα και το δικό μας Πολυτεχνείο, που ήταν μια ιδιαίτερη σύνθεση Εθνικής Αντίστασης, Προδικτατορικού κινήματος και Μάη του 68

  33. leonicos said

    Προσυπογράφω Γιάννη Ιατρού στο 16

  34. Alexis said

    #25, 29: Ούτε κι εγώ έχω καλή άποψη για τον συγκεκριμένο.
    Όμως στο θέμα των αριστερών που συμβιβάζονται και «πάνε από την άλλη μεριά του γηπέδου» δεν είμαι τόσο απόλυτος.
    Μέγιστη κατάντια θεωρώ το να «χτίσεις καριέρα» πάνω στο υποτιθέμενο αγωνιστικό σου παρελθόν και να καταλήξεις λαμόγιο του κερατά πουλώντας συγχρόνως μούρη ως «αριστερός» ή «προοδευτικός».
    Ε, αυτόν που απλώς άλλαξε στρατόπεδο γιατί είδε κάποια πράγματα διαφορετικά, δεν θα τον κρίνω τόσο αυστηρά.

  35. Ριβαλντίνιο said

    Με λίγα λόγια ο Ντε Γκωλ τελικά τους γλέντησε. Πα μαλ, πα μαλ !
    ( Και το AIDs το 1981 τους έκοψε την σεξουαλική απελευθέρωση ).

  36. Γιάννης Κουβάτσος said

    Να προσθέσω άλλη μια εκδοχή για το περιβόητο ποίημα του Παζολίνι, που αναφέρει ο Μπετατζής στο 7: ο νεαρός εραστής του Παζολίνι είχε πάει στις διαδηλώσεις με τους φοιτητές, ο Παζολίνι στράβωσε, γιατί, αν θυμάμαι καλά, θεώρησε ότι τον εγκατέλειψε και έτσι έγραψε αυτό το «αντιδραστικό» ποίημα. Αυτά αναφέρει ο Ντομινίκ Φερναντέζ στη βιογραφία του Παζολίνι «Εγώ ο Πιέρ Πάολο στα χέρια του αγγέλου». Το διάβασα πριν από πολλά χρόνια, δεν το έχω πια στην κατοχή μου για να ελέγξω, αλλά νομίζω ότι έδινε αυτή την ερμηνεία.

  37. leonicos said

    Η αριστερά, για μένα, υπήρξε ένα μεγάλο σχολείο σκέψης. Αγαπούσα τις ιδέες και παρασυρομουν (βάλτε και ενεστώτα αν θέλετε. σως να μην άλλαξα και πολύ)

    Αλλά δεν μπορούσαμε τότε να αντιληφθούμε μερικά πράγματα, π.χ. ότι η γη εχει όρια αντοχής, εκτός από την κλιματική αλλαγή. που τα μειώνει πιθανώς, αν και δεν ξέρουμε ούτε πού οφείλεται ούτε πού θα πάει, όπως δεν έχουμε καταλάβει τις παγετώδεις περιόδους, και δεν ποκλείεται να καταλήξουμε και πάλι σε μια, μόνο που τώρα έχουμε την τεχνολογία και παρατηρούμε και να καταγράφουμε τις αλλαγ΄ς λεπτό προς λεπτό.

    Το δαφωτιστικό του ΚΚΕ ήταν πολύ καλά οργανωμένο και συνεπές.

    Ξέραμε για τις ασυνέπειες της ΕΣΣΔ αλλά μας παρηγορούσαν ότι συ τω χρόνω θ’ αυξηθεί η συνεδητότητα και θ’ απαλειφθούν. Γινόμασταν μυστικοπαθώς συνενοχοι.

    Φυσικα όλο αυτό κατέληξε σ’ ένα φιάσκο.

    Σήμερα με συγκινούν οι ίδιες ιδέες, παρ΄τη διαφορετικοποίηση της θέσης μου λόγω άλλων παραγόντων.

    Αλλά δεν πιστεύω πια αυτό το κόμμα, διότι πστεύω ότι δεν πιστεύει αυτό που διακηρύσσει. Δεν έχω καταλάβει αν περιμένουν την Ιστορία να ξαναβρεθεί στο 1917 και ν ξαναγίνει κομμουνιστική επανάσταση, η οποία να πάει καλύτερα από την προηγούμενη. Συναντώ καμιά φορά νέους ΚΝίτες κι αιαθάνομαι την ίδια απορία που αιστάνθηα όταν συνάντησα μια φοιτήτρια φανατική της Ένωσης Κεντρώων, τότε που το μόνο που έκαναν, εκτός από τις θλιβρές εμφανίσεις του Λεβέντη σε κάποιο κανάλι ή υποκάναλο, να γράφου μ’ ένα πινέλο στους τοίχους.

    Βέβαια τους χαίρομαι για τη χαρά και τα νιάτα τους και δεν λέω τίποτα για το παρελθόν μου, γιατί θα πρεπει να τους εξηγήσω ‘γιατί έγινε παρελθόν’, και είναι οδυνηρό και για μένα να το λέω και αποθαρρυντικό για τους ίδιους. Ούτε στην ενθουσιώδη φιλο-κεντρώα φοιτήτρια είπα πόσο γελοίο που φαινόταν το κόμμα της. Και παρα το γεγονός τι εκπροσωπείται στη Βουλή, δεν άλλαξα άποψη. Απλά δεν τους σιχαίνομαι, όπως σιχαίνομαι τους αηδιαστικούς και κακότροποι υπερβαρείς φαϊσκατάδες του ΠΑΣΟΚ.
    Θυμάμαι την κακία ενός επαίσχυντου τέως αρχηγού όταν έλεγε «θα τους κόβουμε το φως» όταν επέβαλε το χαράτσι. Και ήταν και πανεπιστημιακός ο σκατάνθρωπος.

    Άλλωστε είναι γελοίοι ακριβώς επειδή εμφανίζονται στην τηλεόραση και βλέπουμε ποιοι και τι είναι. Για τις λοβιτούρες τους τα μαθαίνουμε μετά. Μη μου πείτεπως έτσι και αλλάξει η κυβέρνηση, δεν θα ξεμπροστιαστούν και αυτοί που πλούτισαν στις πλάτες των μαστιζόμενων από την κρίση, με τις πλάτες αυτών που την προκάλεσαν και αυτών που υποτίθεται ότι προσπαθούν να την επανορθώσουν. Δεν πιστεύω οτι δεν γίνονται και τώρα ό,τι ακριβώς έγνε στο παρελθόν. Απλά δεν τα ξέρουμε ακόμα.

    Και η χούντα ειχε τον Μπαλόπουλο, με τα σαπια κρέατα και το λεγόμενο μπαλόσημο (που δεν θυμάμαι τι ακριβώς επιβάρυνση ήταν)

    Η αριστερά τουλάχιστον, μεσα από τις επιτυχίες και τις αποτυχίες της, κάτι μας δίδαξε. Να βλέπουμε κριτικά αυτό που συμβαίνει. Οι άλλοι κηρύσσουν απλώς «ο καθένας ό,τι αρπάξει». Υπάρχει τουλάχιστον ιδολογική και φραστική διαφορά.

    Και για ένα ιστολόγιο που λεξιλογεί, η φραστική διαφορά πρέπει να έχει κάποια βαρύτητα.

    Το σημαντικότερο γεγονός των τελευταών ημερών παραμένει βεβαίως η νίκη του ΠΑΟΚ (δεν λέω επί τινος επειδή είμαι παραδοσιακός ΑΕΚτζής και με πονάει), διότι όταν νικάει ο ΠΑΟΚ επέρχονται κοινωνικές αλλαγές, επειδή κάθε ομάδα αντανακλά σε κάποιο συγκεκριμένο κομμάτι της κοινωνίας.

    Αυτο είναι απόσπασμα από το ‘διαφωτιστικό του Τζι’. Τουλάχιστον χάρηκε κάποιος εδώ μέσα, και αυτό ήταν σημαντικό.

    Εγώ εκείνο το Σάββατο ήμουν στο χωριό του Τζι, το υπέροχο Γαλαξείδι. Το Γαλαξείδι είναι πιο ωραίο από τον ΠΑΟΚ και από τον Τζι. Έφαγα; ένα τεράστιο παγωτό με φύλλα μιλφέιγ στην απέναντι πλευράτου κολπίσκου, που έχει διαμορφωθεί σε υπέροχο περίπατο. Εκεί που έχει και το άγαλμα της καπετάνισσας.
    Είναι η πρώτη φορα που πήγα στο Γαλαξείδι και δεν πήγα στην εκκλησία του Αγίου Νικολάου να θαυμάσω το υπέροχο ξύλινο τέμπλο.

    Ο Γς είναι του κόμματος της Μπεναντίρ Μπούτο, επειδή είναι γυναίκα και τη λένε και ‘μπούτο’. Τυχαίο είναι;

    Πατάω δημοσίευση με τη ελπίδα να το πετάξει η σπασμοπαγίδα.

  38. leonicos said

    Προσυπογραφω Αλ’εξη στο 34

  39. leonicos said

    Ας ακούσουμε και το Nella mia ora di libertá προσφορά της Κρόνη στο 28

    γα να καταλάβουμε πόσο δύσκολο είναι να το καθορίσεις μέσα σου. Πού να δράσεις κι όλας, μαζί με άλλους, που ο καθένας έχει το δικό του όραμα.

  40. leonicos said

    Μη με διορθώσετε σε Μπενατζίρ. Γράφεται με το ίδιο γράμμα, αλλά προφέρεται διαφορετικά στα ούρδου τζ και τα περσικά δ

  41. leonicos said

    Πάτε για φαϊ και αποσυρθήκατε όλοι; Σας εγκαταλείπω κι εγώ.

    Μη γράψετε χ@@@@με, το ξέρω

  42. Γιάννης Κουβάτσος said

    50 χρόνια μετά και κανείς από τους μεγαλόσχημους αναλυτές δεν μπορεί να εξηγήσει σαφώς ποια ήταν τα αίτια του Μάη ’68. Δεν εντάσσεται στα γνωστά ερμηνευτικά μοντέλα, τα κόμματα και οι πολιτικοί αιφνιδιάστηκαν, αφού «η Γαλλία έπληττε» από την ευμάρεια, οι καθεστωτικοί διανοούμενοι έγραφαν τις γνωστές ιερεμιάδες για τα κακομαθημένα κωλόπαιδα που τα έχουν όλα και δεν ξέρουν τι θέλουν. Κι όμως ο Μάης ’68 έγινε και έφερε πολύ φρεσκαδούρα στην πολιτική και στην πνευματική ζωή, ακόμα και με τα ευρηματικά του συνθήματά. Το αγαπημένο μου : «Θε’ μου! Υποψιάζομαι ότι είστε αριστερός διανοούμενος!»
    Ευχαριστούμε, Κρόνη, για τα πολύτιμα λινκ.

  43. Πέπη said

    Εγώ είμαι μικρή (27) και δεν ξέρω πολλά για το Μάη. Εκείνο που μού έχει κάνει εντύπωση απ΄ όσα έχω διαβάσει, είναι η φράση του Ντε Γκόλ «On n’arrête pas Voltaire!» («Δεν συλλαμβάνεις τον Βολταίρο»). Την είπε για τον Αρχηγό του Υπαρξισμού, Ζάν – Πόλ Σάρτρ, που στις αρχές του Μάη 68 καλούσε τους φοιτητές σε Γενική Εξέγερση έξω από το εργοστάσιο της «Ρενό», ανεβασμένος σε ένα βαρέλι. Ο τότε υπουργός Εσωτερικών της Γαλλίας επισκέφτηκε τον Πρόεδρο Ντε Γκόλ και του ζήτησε την άδεια να συλλάβει τον Σαρτρ. Ο Ντε Γκόλ απάντησε: «On n’arrête pas Voltaire!».

    Τώρα τί σχέση έχει ο μαοϊκός Σάρτρ με τον ακροδεξιό Βολταίρο, ποτέ μου δεν μπόρεσα να καταλάβω. Επιπλέον ο Βολταίρος ήταν γνωστός αντισημίτης και έχει γράψει τα χίλια δυό αισχρά για τους Εβραίους, που αντέγραψε στο γνωστό βιβλίο του ο αρχιναζί Κώστας Πλεύρης. Αντίθετα ο Σάρτρ ήταν δεδηλωμένος εβραιόφιλος και έχει γράψει την περίφημη μπροσούρα «Réflexions sur la question juive» («Αντικατοπτρισμοί του Εβραϊκού Ζητήματος»)

    Με την ευκαιρία, θέλω να συγχαρώ τους εδώ σχολιαστές που κράτησαν σε χαμηλούς τόνους την υποτιθέμενη σφαγή στην Γάζα. Τα πράματα δεν είναι έτσι όπως τα παρουσιάζει ο αντισημιτικός ευρωπαϊκός Τύπος: Όπως είπε και ο κ. Νετανιάου, το Ισραήλ έχει κάθε δικαίωμα να υποστηρίζει τα σύνορά του

  44. cronopiusa said

    Να είστε ρεαλιστές, να ζητάτε το ανέφικτο

  45. leonicos said

    ΜΕΖΕΔΑΚΙ

    οι δημιουργοί των Γραμμών τις χρησιμοποίησαν σαν ένα είδους αστρονομικό ημερολόγιο.

    Από το ελληνικό σάιτ για τη Μαρία Ράιχε, που εντόπισε και αναγνώρισε τις γραμμές Νασκα στο Περού

    Πιστεύω ότι ένας απλός φυσικός ομιλητής της τρισχιλιετούς (συν – πλην) θα έγραφε «σαν / ως (ενα) είδος αστρονομικού ημερολογίου». Το ‘ένα’ είναι αγγλισμός και το ‘ως’ εδώ κατ’ εμέ δεν συζητείται

  46. ΣΠ said

    45
    Τουλάχιστον θα έπρεπε να είναι:
    σαν ενός είδους αστρονομικό ημερολόγιο

  47. cronopiusa said

    Πέπη

    27 χρονών, δεν είστε τόσο μικρή….

    Israeli forces kill dozens of Palestinians in Gaza ‘massacre’

    Palestine: What has been happening since

  48. Γιάννης Κουβάτσος said

    Άλλο ιδεολογική μετατόπιση προς «συντηρητικότερες» θέσεις, που δεν είναι ασυνήθιστη με το πέρας της ηλικίας και άλλο να πας από το ένα άκρο στο άλλο. Αν νομίζουμε ότι μεταλλάχθηκε ο Κον Μπεντίτ, τι να πούμε για τον Χορστ Μάλερ; Ξεκίνησε από τη βερολινέζικη Κομμούνα 1 του Φριτς Τόιφελ, ίδρυσε τη ΡΑΦ (Φράξια Κόκκινος Στρατός) με τον Αντρέας Μπάαντερ και κατέληξε υποψήφιος ευρωβουλευτής με το γερμανικό νεοναζιστικό κόμμα. Και συνεχίζει ο λεβέντης:
    https://www.google.gr/url?sa=t&source=web&rct=j&url=http://www.trt.net.tr/greek/kosmos/2017/06/13/exedose-ton-khorst-maler-e-ouggaria-751973&ved=2ahUKEwiEnKW31ofbAhXThKYKHd-sAm4QFjASegQIBBAB&usg=AOvVaw1hDC8hDzgoBKjDGzXjB7cg

  49. Γιάννης Κουβάτσος said

    Με το πέρασμα της ηλικίας.

  50. cronopiusa said

    Diario della settimana 5 maggio – 11 maggio 1968

  51. sarant said

    48 Αυτός πρέπει να έχει το ρεκόρ

  52. Γιάννης Κουβάτσος said

    Με τη γενιά του Μάη ’68 γίνεται το ίδιο λάθος με τη γενιά του Πολυτεχνείου : κάποιοι κωλοτούμπες έβγαλαν κακό όνομα σε όλους.

    «Είναι αλήθεια ότι ένας αριθμός ατόμων, που ήταν 20 χρόνων το 1968 και είχαν πάρει μέρος στο κίνημα, μετείχαν στη συνέχεια ενεργά στην ανάπτυξη της νεοφιλελεύθερης οικονομίας. Δεν πρέπει όμως να ξεχνάμε όλους τους παλιούς συντρόφους τους που συνέχισαν να αγωνίζονται για τις ιδέες τους με άλλες μορφές, πολιτικές αλλά και συνεταιριστικές, υπέρ υποθέσεων όπως το περιβάλλον, οι μετανάστες, η κοινωνική και αλληλέγγυα οικονομία.
    Εστιάζοντας στην υποτιθέμενη «προδοσία» ορισμένων ηγετών του Μάη, παραγνωρίζουμε αυτήν τη, σιωπηλή βέβαια, κληρονομιά του ’68.»
    http://www.efsyn.gr/arthro/epikrites-toy-gallikoy-mai

  53. Γιάννης Ιατρού said

    48: Ως γνωστόν, τα κάστρα από μέσα πέφτουν….

  54. Πάνος Βλαγκόπουλος said

    Δεν νομίζω ότι η (κακοποιημένη σύζυγος) Caroline στο υπέροχο τραγούδι του Lou Reed έχει σχέση με την Κ. της φωτογραφίας!

  55. Γιάννης Κουβάτσος said

    Ένα καλό βιβλίο που κυκλοφόρησε πρόσφατα. Αξίζει, κατά τη γνώμη μου:
    https://www.google.gr/url?sa=t&source=web&rct=j&url=https://www.politeianet.gr/books/9786185156473-minakakis-basilis-kpsm-mais-1968-281564&ved=2ahUKEwj-m_vD7IfbAhWBEywKHa7uAjUQFjAAegQIBxAB&usg=AOvVaw1-_kClG5l5yC0mJhf26oHH

  56. Pedis said

    # 36 – ο νεαρός εραστής του Παζολίνι είχε πάει στις διαδηλώσεις με τους φοιτητές, ο Παζολίνι στράβωσε, γιατί, αν θυμάμαι καλά, θεώρησε ότι τον εγκατέλειψε και έτσι έγραψε αυτό το «αντιδραστικό» ποίημα. Αυτά αναφέρει ο Ντομινίκ Φερναντέζ στη βιογραφία του Παζολίνι «Εγώ ο Πιέρ Πάολο στα χέρια του αγγέλου». Το διάβασα πριν από πολλά χρόνια, δεν το έχω πια στην κατοχή μου για να ελέγξω, αλλά νομίζω ότι έδινε αυτή την ερμηνεία.

    και, καλά, εσύ δίνεις βάση (σε αυτήν την πολύ πιθανά κατινιάρικη κακία);

  57. Γιάννης Ιατρού said

    54:
    Ε, πως, για δες:

    Lou Reed – Caroline says II (lyrics on clip)

  58. Παναγιώτης Κ. said

    1968 μαθητής στο Λύκειο. Διατηρώ ως εντύπωση την δεινή θέση στην οποία είχε βρεθεί ο Ντε Γκολ καθώς και το ενδεχόμενο να κατέβουν τα τανκς στους δρόμους της Γαλλίας!
    Σήμερα όμως, πενήντα χρόνια αργότερα, νομίζω ότι ήταν ενδόμυχος πόθος των χουντικών και με κάποιο τρόπο τον περνούσαν ως είδηση στα ΜΜΕ της εποχής.

  59. sarant said

    54 Μπορεί. Το έγραψε πάντως ο Φέρρης. Και η Καρολίν της φωτο ήξερε τον Λου Ριντ.

  60. 58 Πάντως στην πιο κρίσιμη στιγμή ο Ντε Γκολ τόσκασε στη γαλλική στρατιωτική βάση στη Γερμανία, στο Μπάντεν-Μπάντεν.

  61. Γιάννης Κουβάτσος said

    Δεν δίνω βάση, αναφέρω απλώς άλλη μια ερμηνεία αυτού του περίεργου ποιήματος. Ο Φερναντέζ έγραψε μια πολύ καλή και καθόλου σκανδαλοθηρική βιογραφία του Παζολίνι. Το είχα διαβάσει φαντάρος, στον θάλαμο, και, παρόλο που δεν έχω γερή μνήμη, θυμάμαι σκόρπια κομμάτια:
    https://www.googleadservices.com/pagead/aclk?sa=L&ai=DChcSEwiWvdPV8YfbAhXCybIKHemDAYgYABAAGgJscg&ae=1&ohost=www.google.gr&cid=CAASEuRortF3wYTALrPDjJnhzREaMw&sig=AOD64_3ZvPvXE1qvuFVyT6DsRgEcd7q4-g&q&adurl=https://www.politeianet.gr/books/fernandez-dominique-astarti-ego-o-pier-paolo-sta-cheria-tou-aggelou-96807?gclid%3DEAIaIQobChMIlr3T1fGH2wIVwsmyCh3pgwGIEAAYASAAEgLxbfD_BwE&ved=2ahUKEwiwz8zV8YfbAhVjDJoKHSxOBK0Q0Qx6BAgKEAE

  62. Mπετατζής said

    36. Χωρίς να αποκλείω το γεγονός να εμπνεύστηκε ο Παζολίνι από κάποιο προσωπικό γεγονός, στη συνέχεια όμως έδωσε ξεκάθαρα πολιτικές ερμηνείες και απαντήσεις, όπως στον 2ο σύνδεσμο του σχολίου 7. Μετατρέπεται (όχι από τον σχολιαστή Κουβάτσο) η πολιτική κριτική του Παζολίνι σε ξεκατίνιασμα, κάτι πολύ βολικό για αυτά και για αυτούς που θέλει να κρίνει.

  63. Γιάννης Κουβάτσος said

    Και ένα ωραίο του Κον Μπεντίτ:
    «Ένα φάντασμα πλανιέται πάνω απ’ την Ευρώπη: το φάντασμα της φοιτητικής εξέγερσης. Όλες οι δυνάμεις της γηραιάς Ευρώπης ενώθηκαν σε μια ιερά συμμαχία για να κυνηγήσουν αυτό το φάντασμα: ο Πάπας και η Κεντρική Επιτροπή, ο Κίσινγκερ και ο Ντε Γκολ, οι Γάλλοι κομμουνιστές και οι Γερμανοί αστυνομικοί.»

  64. Dimitris said

    Ζητώ συγγνώμη για την άσχετη ερώτηση, αλλά μήπως ξέρετε αν υπάρχει κάποια ονομασία για το φαινόμενο κατά το οποίο φράσεις ή λέξεις οι οποίες ακούγονται ίδιες είναι όμως στην πραγματικότητα διαφορετικές ;;; (πχ. συγγνώμη και πάλι για το παιδιάστικο παράδειγμα : Μια πουτάνα φέραμε – Μια που τ ’αναφέραμε)

  65. Γιάννης Κουβάτσος said

    Δεν υιοθετώ την εκδοχή αυτή και πιθανόν ο Φερναντέζ αναφέρει και άλλα για το θέμα, που δεν τα θυμάμαι μετά από τόσα χρόνια. Θα ξαναπρομηθευτώ το βιβλίο, γιατί και μου είχε αρέσει πολύ και για να ελέγξω αυτό το σημείο, αφού μου εξάφθηκε η περιέργεια. Πάντως ας μην υποτιμούμε το υποκειμενικό στοιχείο και την ισχύ του προσωπικού βιώματος στη διαμόρφωση πολιτικής άποψης και στάσης. Ο Παζολίνι ήταν παθιασμένος άνθρωπος, δεν ήταν κρύος διανοούμενος.

  66. # 37

    Λεώνικε το μεγάλο συν του Γαλαξιδιού είναι πως ξεχνάς την κρίση. Το κακό είναι η αλλαγή νοοτροπίας των κατοίκων από τα εύκολα λεφτά των τουριστών, έχει χαθεί η παρέα που ήταν το χαρακτηριστικό των ντόπιων, δεν υπάρχουν και χώροι γι αυτούς, όλοι είναι για τους τουρίστες. Δεν τους χάλασαν τα λεφτά γιατί πάντοτε είχαν λεφτά αλλά άλλο είναι να θαλασσοπνίγεσαι να τα βγάλεις κι άλλο να το παίζεις εστιάτωρ ή ξενοδόχος «γιες πληζ» . Ο πρώτος όταν έβγαινε στεριά δεν λογάριαζε τίποτε για το κέφι του και το ωραίο. Ο δεύτερος έμαθε να μετράει κάθε βράδυ τον μπεζαχτά και να συναγωνίζεται τον συνάδελφο ποιός θα νγάλει πιο πολλά.
    Οπως σου είπα υπάρχει μια πραγματικά γαλαξιδιώτικη ταβέρνα λειτουργεί 5.30 με 10.30 το απόγευμα μόνο και ξενώνας όπου οι κρατήσεις θα γίνονται μαζί με αυτές τις κληρώσεις για το χιλιάρικο από τα χρήματα που πληρώσαμε μέσω καρτών που το κερδίζει πάντα ένας της νομαρχίας Καβάλας…
    Για τον ΠΑΟΚ σε βρίσκω αδιάβαστο…
    Ο ΠΑΟΚ είναι η μόνη ομάδα που δεν έχει πολιτική κάλυψη γιατί κανείς δεν νοείται να είναι πρώτα συριζαίος π.χ. και μετά ΠΑΟΚτσής. Ο αριστερός που δηλώνει βάζελος ή γάβρος είναι πρώτα αριστερός γιατί αλλιώς θα είχε πρόβλημα υποστηρίζοντας μια ομάδα που εκπροσωπεί κατά κύριον λόγο την λεγόμενη δεξιά.
    Το κύπελλο που πήρε ο ΠΑΟΚ δεν λέει τίποτε, το είχε πάρει και πέρισυ, ο τρόπος πόνεσε γιατί ξεβράκωσε κυριολεκτικά όσους πανηγύρισαν ένα πρωτάθλημα στα χαρτιά και αυτούς που τους το έδωσαν. Στον λαό υπάρχει ακόμα προβληματισμός, του χρόνου που για να μην πάρει το πρωτάθλημα πρέπει να έχουμε συνταγματικές εκτροπές θα δεις και τις αλλαγές που δεν θα διαφέρουν πολύ από αυτά που έγραψες, κάποιες μάσκες πολιτικών κομμάτων θα πέσουν.

  67. Pedis said

    # 61 – Δεν δίνω βάση, αναφέρω απλώς άλλη μια ερμηνεία αυτού του περίεργου ποιήματος.

    οτιδήποτε έχει γραφτεί πάνω σε κάποιο ζήτημα αποτελεί, δηλαδή, ερμηνεία άξια αναφοράς;

    Ο άνθρωπος έχει θέσεις και τις υποστηρίζει με δουλεμένο λόγο και συλλογιστική (άλλο που, κατά τη γνώμη μου, η βασική και προβοκατόρικη προσέγγισή του είναι παιδαριωδώς λάθος), γραφει ένα κατεβατό, εξαιτίας του οποίου θα βρεθεί να τις τρώει από όλες τις πάντες (κάνει κριτική σε όλους) κι όλο αυτό το κατάφερε σε μερικές ώρες μόνο και μόνο επειδή τα πήρε με τον εραστή του;

  68. Mπετατζής said

    Ερωτήσεις : 1) Γιατί όμως η λήψη από άλλη γωνία της Καρολίν, δεν θα μπορούσε να γίνει διάσημη ;;; Λόγω του μουσάτου ;;; (ειλικρινά ρωτάω, δεν το κατάλαβα). 2) Στην πρώτη φωτογραφία του σχολίου 8, τέρμα αριστερά με σταυρωμένα χέρια, είναι ο Ντεμπόρ ;;;

  69. Pedis said

    # 65 – γράφαμε παράλληλα.


    και πάνω που σκέφτηκα ότι ο βλαμμένος αυτοπεριόριστηκε στο αλλο λίκνο. Μπα, δεν … σαν κακομαθημένο τρίχρονο μοναχοπαίδι.

  70. sarant said

    68α Ε, ναι.

  71. sarant said

    64 Ομόηχες φράσεις.

  72. Pedis said

    # 68 – επειδή δεν έχει διαγώνιο, ένταση, πρώτο πλάνο κλπ

  73. Λ said

    43. Γιατί τη λέτε υποτιθέμενη τη σφαγή; Με ποιά κριτήρια; Τη μια στιγμή ζούσαν οι μερικές δεκάδες Παλαιστινίων και την άλλη όχι ή ζούσαν και εξακολουθούν να ζουν; Πείτε μας ειμαι περίεργη να μάθω

  74. sarant said

    73 Μην ταΐζετε το τρολ 🙂

  75. Λ said

    74. Απολογούμαι όπως λεν στο χωριό μου

  76. Λ said

    74, 75 Στην πραγματικότητα λέγαμε ττοπέ ή ττοπελερο μου, σου, κοκ

  77. Γιάννης Κουβάτσος said

    Δεν αναφέρεται αυτή η εκδοχή σε καμιά Εσπρέσο ή σε κάνα μεσημεριανάδικο (αν υποθέσουμε ότι γνωρίζουν τον Παζολίνι). Αναφέρεται από έναν άνθρωπο που λάτρεψε τον Παζολίνι μέχρι ταυτίσεως (ομοφυλόφιλος και ο Φερναντέζ, αν έχει καμιά σημασία αυτό) και μελέτησε σε βάθος τη ζωή του. Θέλω όμως να ξαναδιαβάσω το σχετικό απόσπασμα, για να δω όλο το πλαίσιο στο οποίο εντάσσεται αυτό το θραύσμα μνήμης. Είμαι σίγουρος ότι υπάρχει, ως συνήθως, πολλαπλότητα αιτίων.

  78. Γιάννης Κουβάτσος said

    Εδώ ο άλλος ψηφίζει αναλόγως με το ποιος ευνοεί την ομάδα του και η «προδοσία» αγαπημένου προσώπου θα σε αφήσει ανεπηρέαστο πολιτικά; Αν είσαι αμόρφωτος, τα κάνεις όλα λαμπόγυαλο, αν είσαι διανοούμενος, ξεδίνεις με ποιήματα.
    (Μεταξύ σοβαρού και αστείου 😊)

  79. Παναγιώτης Κ. said

    @19. Πολύ ενδιαφέρουσα τοποθέτηση!

    @37. «Η Αριστερά μας δίδαξε να βλέπουμε κριτικά αυτό που συμβαίνει»
    Ωραία φράση που μπορεί να αποτελέσει ερέθισμα για να εξετάσουμε και τι άλλο μας έχει διδάξει η Αριστερά πέρα από την κριτική στάση στα πράγματα.

  80. cronopiusa said

    σήμερα είναι η τελευταία εκπομπή μην την χάσετε

  81. Pedis said

    # 78 – Μιλάμε για Παζολίνι όχι για τον κάθε Παιζοπουλόνι.

  82. Μαρία said

    61
    Αφορμή για το ποίημα στάθηκε η γνωριμία του με τον ενωμοτάρχη, γιο εργάτη, που τον επισκέφτηκε, για να του δώσει τα κλειδιά του κλεμμένου αυτοκινήτου του, που στο μεταξύ είχε βρεθεί, πάντα βέβαια σε συνδυασμό με τη ζήλεια.
    Ο Φ. τον βάζει να σκέφεται οτι «Θα κατέπλησσε (το ποίημα) τους φίλους μου, θ’ άφηνε εμβρόντητο το Ντανίλο, θα προκαλούσε τους σαρκασμούς του Τύπου της δεξιάς, θα έφερνε σ’ αμηχανία την Παέζε Σέρα και την Ουνιτά, θα ξεσήκωνε την αγανάκτηση της άκρας αριστεράς, θα μου στερούσε τη συμπάθεια των νέων χωρίς να διευρύνει το κοινό μου με άλλους αναγνώστες και οπωσδήποτε θα έκανε μεγαλύτερη την απομόνωσή μου.» Και
    «Μετανάστες που τους αρπάζουν πρωί πρωί απ’ τα κρεβάτια τους και τους ξαποστέλνουν άρον άρον στα χωριά τους, πόρνες της γέφυρας Γκαριμπάλντι που τις τσουβαλιάζουν μέσα στις κλούβες, φόνος του Πάολο Ρόσι απ’ τους φασίστες που έμεινε ατιμώρητος εδώ και δυο χρόνια, πυροσβεστικές αντλίες εν δράσει στις πόρτες των εργοστασίων ενάντια στους απεργούς: έσβηνα ξαφνικά όλες τις καταχρήσεις των αστυνομικών, τωρινές και περασμένες, όλες τις εξυπηρετήσεις τους απέναντι στην εξουσία, μόνο και μόνο για να κορέσω το μένος μου ενάντια στον κ. Ντε Λολί και στην κόρη του*.»

    *Η κοπέλα που γνώρισε ο Ντανίλο στη διαδήλωση, κόρη ζαχαροπλάστη.

  83. Παναγιώτης Κ. said

    @60. Μετά τον Μάη του ΄68 δεν ήταν πια ο παλιός Ντε Γκολ…
    Πέθανε δύο χρόνια αργότερα, 80 χρονώ.

  84. Pedis said

    # 61 – αυτά ποιος -και με τι δεδομένα- τα γράφει;

  85. Pedis said

    -> 84 – ο συγκεκριμένος βιογράφος (και η φαντασία του);

  86. Γιάννης Κουβάτσος said

    Μπράβο, Μαρία, αυτό είναι. Τώρα θυμάμαι: ο Ντανίλο, με τον οποίο ήταν ερωτευμένος ο Παζολίνι, πήγε στη διαδήλωση παρέα με την κοπελιά. Και ο δικός μας τρελάθηκε από ζήλια. Δεν θυμόμουν γιατί είχε θεωρήσει προδοσία το ότι ο νεαρός πήγε στη διαδήλωση.

  87. Mπετατζής said

    82. Μάλλον θα της είπε ο Ντανίλο : Ζαχαροπλάστης ήταν ο μπαμπάς σου ;;; 🙂

    Χωρίς πλάκα τώρα, αυτό μπορεί να είναι η άποψη του Φ. Και σε κάθε περίπτωση, για μένα η πολιτική κριτική μένει, όχι το παρασκήνιο.

  88. Παναγιώτης Κ. said

    Ο πολιτικός που είπε αντιφατικά πράγματα στη πολιτική του διαδρομή του, θα έπρεπε κάποια στιγμή να αποσύρεται και να πάψει να μας…ταλαιπωρεί!
    Αυτή όμως είναι σκέψη ενός πολίτη.
    Οι πολιτικοί αλλιώς σκέφτονται.
    Επιμένουν να μας… σώσουν!

  89. Μαρία said

    86
    Τυχαία έπεσε στη διαδήλωση ο Ντ., εκεί γνώρισε την κοπέλα και τη μετέφερε στο σπίτι της με τη βέσπα του. Δεν έφτανε όμως αυτό αλλά του έδωσε και φωτογραφία της.

    87
    Γι’ αυτό έγραψα και το επάγγελμα του μπαμπά. 🙂

  90. Pedis said

    σερσέ λα φαμ … μάλιστα.

  91. Γιάννης Κουβάτσος said

    89. Δεν θυμόμουν λεπτομέρειες, αλλά μου είχε κάνει τρομερή εντύπωση (ήμουν και νεαρός τότε), ότι αυτός, ένας κομμουνιστής, έγραψε ποίημα υπέρ των αστυνομικών από ζήλια. Εννοείται πως ο Φερναντέζ έγραψε μυθιστορηματική βιογραφία και πως κανείς δεν μπορεί να μπει στο μυαλό και στην ψυχή του άλλου και να διαγνώσει κίνητρα. Πολλές φορές ούτε ο ίδιος ο δρων δεν έχει συνείδηση των πραγματικών κινήτρων του, όπως μας δίδαξε ο μπαρμπα-Φρόιντ. Αλλά ότι τα βιώματα επηρεάζουν τις κάθε είδους επιλογές είναι, νομίζω, γεγονός. Συνηθίζω να πειράζω τον πατέρα μου λέγοντάς του ότι αν είχε μεγαλώσει πάνω και όχι κάτω από την Πέτρου Ράλλη, μπορεί και να είχε γίνει κομμουνιστής. Το ψιλοπαραδέχεται. 😊

  92. Ευχαριστώ την Κρόνη (ξέρει αυτή) και σχολιάζω ότι μάλλον αδικούμε τον Παζολίνι με αυτή την συζήτηση, αν μη τι άλλο παρόμοιες «προβοκατόρικες» απόψεις είχε εκφράσει αν δεν κάνω λάθος και για τους νεαρούς φασίστες του ’30 κάπου – ορμώμενος, ας πούμε, από ενός είδους χριστιανική κατανόηση των μηχανισμών που εντάσσουν έναν προλετάριο στην πιο ακραία οργάνωση αντιεργατικής βίας.

  93. Γιάννης Κουβάτσος said

    Δεν τον αδικούμε, Δύτη. Απλώς δεν τον θεωρούμε άγιο και αμόλυντο και υπεράνω μικροτήτων, όπως κάνουμε συνήθως με όσους αγαπούμε και θαυμάζουμε. Υπήρξε ζωντανός, παθιασμένος, αντιφατικός και πολλά άλλα. Άνθρωπος με τα όλα του, δηλαδή.

  94. ΚΩΣΤΑΣ said

    Παζολίνι, δεν έχω άποψη και αποκρυσταλλωμένη γνώμη, μου φέρνει όμως συνειρμικά την έκφραση » ο Ντονατέλο ανάμεσα στα άγρια θηρία» του κινήματος των φωβιστών.

  95. Pedis said

    Τώρα, δηλαδή, επειδή κάποιος έγραψε κάτι, πολύ πιθανά χωρίς πραγματολογική βάση, και το κάνουμε γούστο το αγοράζουμε (μέχρι εδώ πάσο) και το πουλάμε με κέρδος και στο σκληρό νόμισμα της βαθειάς αλήθειας … Ωραία.

  96. Γιάννης Κουβάτσος said

    Μα είπαμε ότι πρόκειται για μυθιστορηματική βιογραφία. Μύθος και πραγματικότητα συμπλέκονται εξ ορισμού. Δεν μιλάμε για ιστορικό ντοκουμέντο. Αλλά είναι ένα βιβλίο που το έγραψε γνώστης και λάτρης του Παζολίνι, όχι η Έλσα Μάξγουελ. Αλλά αυτά νομίζω πως τα ξανάγραψα, οπότε σταματώ εδώ.

  97. venios said

    Πολλά έχουν γραφτεί για το Μάη, ανάλογα και με τις σημερινές τοποθετήσεις του καθενός, και με μια διάθεση αυτοδικαίωσης συχνά. Το σίγουρο είναι ότι ο χρόνος ήταν πυκνός και ότι η όλη κατάσταση χαράχτηκε καίρια σ’ αυτούς που συμμετείχαν.
    Ο Μάης δεν ξεκίνησε στις 22 Μάρτη στη Ναντέρ, αυτό ήταν ένα επεισόδιο ανάμεσα σε πολλά άλλα. Αναπαράχθηκε πολύ στις εξιστορήσεις, γιατί είναι κομμάτι σκαμπρόζικο και εξωπραγματικό μια εξέγερση που συγκλόνισε τη Γαλλία (και όχι μόνο) να ξεκίνησε από κάτι φοιτητές που ήθελαν ελεύθερη πρόσβαση στους χωριστούς ξενώνες αγοριών και κοριτσιών.
    Πιο πλήρη δικά μου κείμενα υπάρχουν στο ένθετο της Εφσυν και στην Ουτοπία που κυκλοφορεί. Επίσης, πριν δέκα χρόνια είχα γράψει πάλι διάφορα:
    https://venios.wordpress.com/2010/10/28/%cf%83%ce%b1%cf%81%ce%ac%ce%bd%cf%84%ce%b1-%cf%87%cf%81%cf%8c%ce%bd%ce%b9%ce%b1-%ce%b1%cf%80%cf%8c-%cf%84%ce%bf-%ce%bc%ce%ac%ce%b7-%cf%84%ce%bf%cf%85-1968/
    https://venios.wordpress.com/2011/06/21/%ce%bc%ce%ac%ce%b7%cf%82-68-1/
    https://venios.wordpress.com/2011/06/21/%ce%bc%ce%ac%ce%b7%cf%82-68-2/

  98. sarant said

    97 Ευχαριστούμε!

  99. ΣΠ said

  100. ΣΠ said

    Μια και αναφέρθηκε ο Κώστας Φέρρης. Στην ταινία του Νίκου Ζερβού «Εξόριστος στην κεντρική λεωφόρο», στην οποία πρωταγωνιστεί και συνυπογράφει το σενάριο, κάνει αναφορά στον Μάη του ’68. Εδώ το απόσπασμα:

  101. ΣΠ said

  102. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    Από μικρός έχω την απορία, πώς γίνεται μετά από κάθε λαϊκή εξέγερση και επανάσταση τελικά να κερδίζει πάντα η συντήρηση κι ο καπιταλισμός.

    21 – «Ο πιο γνωστός απ’ τους δημοσιογράφους που κάλυψαν το γαλλικό Μάη είναι σήμερα ο Κώστας Χαρδαβέλλας.»
    Mε αποκορύφωση της πληροφόρησης του λαού στην καριέρα του – Οι Πύλες του ανεξήγητου – μάθαμε τόσα εκπληκτικά πράγματα από τους γίγαντες της σκέψης Φουράκη, Γκιόλβα, Γούδη, πάτερ Νικόλαο κλπ, α ξέχασα τον Δανέζη. 🙂
    Μεγάλη υπόθεση η έγκυρη πληροφόρηση του λαού.

    51 – «Αυτός πρέπει να έχει το ρεκόρ» Το είχε μέχρι τον Ιανουάριο του 2015. 🙂

  103. leonicos said

    @64 Δημήτρη

    αν δεν σου απάντησε ήδη κάποιος άλλος

    Εδώ τα λεμε ραμόνια. Ζήτα από τον Νοικ. να σου βάλει λινκ να δεις γιατί

  104. Μαρία said

    97
    Άλλωστε ένα χρόνο πριν, το Μάρτιο του 1967, τα αγόρια πέρασαν τη νύχτα τους στα δωμάτια των κοριτσιών, έπεσαν κάτι αποβολές και το πράγμα έμεινε εκεί.
    Και μια που εμφανίστηκε ο Λάμπρος, το Μάρτιο επίσης του 1967 ο Boris Fraenkel μίλησε στη Ναντέρ για τον Βίλχελμ Ράιχ και μοιράστηκε ένα τρακτ με απόσπασμα απ’ το μανιφέστο του Β.Ρ. του 1936.
    To ίδιο τρακτ μοιράστηκε και στις 21 Μαρτίου του 1968 με αφορμή τη διάλεξη της Revault d’Allonnes για τη «Σεξουαλική επανάσταση» του Β.Ρ.
    Τα τρακτ εδώ https://www.ecologielibidinale.org/fr/biblio/tracts68-fr.htm

  105. Γιάννης Κουβάτσος said

    Θες να πεις, Λάμπρο, ότι η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ είναι πιο ακραία κι από τα νεοναζιστικά κόμματα; Χρειάζεται μέτρο ακόμα και στην υπερβολή, έστω κι αν αυτό ακούγεται οξύμωρο. 😊

  106. spyridos said

    @ 64 & 103

    https://sarantakos.wordpress.com/2009/02/24/ramoni/

  107. Μαρία said

    106
    Όχι. Το ραμόνι είναι ανύπαρκτη λέξη.

  108. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    105 – Θέλω να πώ πως ενώ είχαν την ίδια αρχή, ο ένας έγινε ευρωβο(υ)λευτής ενώ ο άλλος ακροδεξιός πρωθυπουργός, όπως κι αν το δεί κανείς, είναι ανώτερο αξίωμα άρα το ρεκόρ είναι δικό μας. 🙂
    Το ποιό κόμμα είναι πιο ακραίο λίγη σημασία έχει, από τη στιγμή που είναι στα κοινοβούλια και στο ευρωκοινοβούλιο, είναι λαϊκά κόμματα που εκπροσωπούν πολλά εκατομμύρια ευρωπαίους και εξυπηρετούν όπως και τα άλλα την οικονομική ελίτ και κάνουν ό,τι τα διατάξει, οπότε δεν καταλαβαίνω τι εννοείς υπερβολή.
    Να πώ κι εγώ με την σειρά μου πως χρειάζεται μέτρο στις δημοκρατικές φαντασιώσεις, ειδικά όταν η πραγματικότητα τις ακυρώνει και δεν είναι ωραίο να αποκαλούμε υπερβολή την πραγματικότητα όταν την υφίστανται άλλοι κι όχι εμείς.

  109. ΚΩΣΤΑΣ said

    64 Σε απάντησε ο Νικοκύρης στο 71, ομόηχες

    πχ αυτή – αφτί

  110. Γιάννης Κουβάτσος said

    Εννοώ, πολύ απλά, ότι το να θεωρούμε τον Τσίπρα ακροδεξιό και τα ναζιστικά κόμματα συγκρίσιμα με τα άλλα κόμματα, επειδή «όλα υπηρετούν το κεφάλαιο», είναι, εκτός από λάθος, και επικίνδυνη υπερβολή. Υποτίθεται ότι η ιστορία διδάσκει. Υποτίθεται. Αλλά, απ’ ό,τι φαίνεται, δεν διδάσκει. 😯

  111. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    104 – Πενήντα χρόνια μετά, έχει επικρατήσει κατά κράτος η σεξουαλική συντήρηση η πορνογραφία ο σεξισμός και η παιδική σεξουαλική καταπίεση ενώ τον Ράϊχ οι περισσότεροι τον μπερδεύουν με το γ΄Ράϊχ.

    ΠΑΤΡΙΣ ΘΡΗΣΚΕΙΑ και περίπου ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ. 🙂

    To καλό είναι πως θεός είναι μεγάλος, το κακό είναι πως βρισκόμαστε στα χέρια του. 🙂

  112. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    110 – Aπό τη στιγμή που αποδεδειγμένα ΟΛΑ υπηρετούν το κεφάλαιο, γιατί είναι λάθος και επικίνδυνη υπερβολή; Η ιστορία διδάσκει τις ίδιες μπούρδες με τα θρησκευτικά γι΄αυτό και δεν διδάσκει τίποτε. Η «δημοκρατία» η ειρήνη και η ευμάρεια των ανεπτυγμένων χωρών μετά τον πόλεμο (αλλά και πρίν) βασίζονται στην καταλήστευση και λιμοκτονία του τρίτου κόσμου, δεν είδα καμία ιστορία να το γράφει αυτό άρα είναι επικίνδυνη υπερβολή να το λέμε, ειδικά που δεν πεθαίνουμε εμείς από απλές ιάσιμες αρρώστιες και πείνα. Ότι δεν συμβαίνει σ΄εμάς, είναι εικόνα στην τηλεόραση και επικίνδυνη υπερβολή.

    Υ. Γ – Έτσι για να δώ πόσο χάνει το χαζό μυαλό μου, η υπογραφή άκρως ναζιστικών μνημονίων που καταδίκασαν εκατοντάδες χιλιάδες Ελλήνων στην φτώχεια, στην μετανάστευση αλλά και ΠΑΡΑ ΠΟΛΛΟΥΣ στην αυτοκτονία, τι διαφορά έχει από τον ναζισμό; Αλλά ξέχασα, αφού δεν τους δείχνει η τηλεόραση όταν τρώμε, δεν υπάρχουν, έχεις δίκιο, είναι επικίνδυνη υπερβολή και μπορεί να καταλύσει την «δημοκρατία μας».

  113. Μαρία said

    109
    Λάθος παράδειγμα. Δεν έχουμε λέξεις ομόηχες αλλά φράσεις περίπου ομόηχες. Περίπου, επειδή διαφέρουν στον τονισμό.
    Μιά πουταναφέραμε : 2 φωνολογικές λέξεις, 2 τόνοι
    Μιά πουτάνα φέραμε: 3 λέξεις, 3 τόνοι.
    Ζεί μόνη/ζυμώνει.
    (Εννοείται οτι έβαλα τους πραγματικούς τόνους.)

  114. Ηπειρώτης said

    Είναι πράγματι εκπληκτικό ότι (μετά από 14 ολόκληρες ώρες…) σε μια ανάρτηση για το Μάη 68, δεν έχει γίνει η παραμικρή ουσιαστική (πέρα από 2-3 άσχετες παραπομπές σε αναρχικά δημοσιεύματα) αναφορά στον Αρχηγό του Γαλλικού Μάη, Daniel Cohn Bendit, τον «μικρό Εβραίο» που ανέτρεψε τον Στρατηγό Ντε Γκώλ, όπως έγραφαν τότε στα πρωτοσέλιδά τους όλες οι εφημερίδες του Ισραήλ. Ουδείς από τους Έλληνες αυτόπτες μάρτυρες των γεγονότων του Μάη (Ελένη Γλύκατζη – Αρβελέρ, Θ. Πάγκαλος, Γιάγκος Ανδρεάδης, Κώστας Φέρρης, Άλκη Ζέη, Κ. Τσουκαλάς, Καβουριάρης κλπ) έχει διαβάσει το αυτοβιογραφικό (και εξαφανισμένο σήμερα σε όλες τις γλώσσες!..) βιβλίο του Κοκκινομάλλη Ντάνυ, «Το Μεγάλο Παζάρι» («Le Grand Bazar», 1η γαλλική έκδοση 1975) που μεταφράστηκε το 1976 στα ελληνικά από τον αναρχικό εκδοτικό οίκο «Ελεύθερος Τύπος».

    Πρόκειται για ανεκτιμήτου αξίας κείμενο, διότι ο 30χρονος Κόν Μπεντίτ τα εξηγεί όλα εκεί «χαρτί και καλαμάρι» με απολαυστική σαφήνεια. Εγώ το βρήκα στη βιβλιοθήκη του Σμυρνιού παππού μου και αν αναρτήσω μερικά απ’ όσα γράφει ο «Κόκκινο(τρίχη)ς Ντάνυ», θα πάθετε κολούμπρα. Θα αναρτήσω μόνο το πιο ανώδυνο: Πώς περιγράφει ο Κόν Μπεντίτ την δεύτερη επίσκεψή του στο Ισραήλ (την άνοιξη του 1969, μερικούς μόνο μήνες μετά τον Μάη), αφού πω επιγραμματικά 2-3 βασικά πράγματα που αναφέρει στην εισαγωγή του: Δεν ήταν μόνο ο πατέρας του Εβραίος (άθεος Γερμανός δικηγόρος), αλλά ΚΑΙ η μητέρα του. Ήταν μέν άθεη, αλλά φανατική Σιωνίστρια της Αριστεράς και δασκάλα σε ιουδαϊκό σχολείο του Παρισιού (σελ. 8). Ο ίδιος ο Μπεντίτ είχε ανατραφεί σαν Σιωνιστής της Αριστεράς και στα 15 του (1960) πήγε στο Ισραήλ και δούλεψε σαν εθελοντής σε κιμπούτς όπως όλα τα καλά Σιωνιστόπουλα. Εκεί πέρασε θαυμάσια, λάτρεψε την ιδέα της Κοινοκτημοσύνης και θέλησε να την επιβάλει σε όλο τον κόσμο μέσω της Εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς!..

    Μέχρι τα 22 του (καλοκαίρι 1967) ο Κόν Μπεντίτ ήταν φανατικός Σιωνιστής. Μόνο μετά τον «Πόλεμο των Έξι Ημερών» (Ιούνης 1967) άρχισε να ασκεί κριτική στον Σιωνισμό, μετά από μια φιλοϊσραηλινή συγκέντρωση στη Μουτουαλιτέ, όπου «για πρώτη φορά αισθάνθηκα τον Εβραϊκό ρατσισμό» (σελ. 9). Αμέσως μετά, ο Μπεντίτ λέει κάτι που ούτε οι νεοναζιστές της Αμερικάνικης Alt-Right δεν έχουν τολμήσει ποτέ να πούν:

    «Στις ΗΠΑ, στο Κίνημα για την Φυλετική Ισότητα, το 80% των μαχητών που πήγαιναν στον Νότο ήταν Εβραϊκής Καταγωγής»!..

    ΚΑΙ ΠΑΡΑΚΑΤΩ (σελ.10): «Στη Γαλλία, οι καθοδηγήσεις των ομάδων της Άκρας Αριστεράς θα μπορούσαν να μιλήσουν την εβραϊκή διάλεκτο γιντίς, έστω κι αν δεν συμφωνούσαν μεταξύ τους. Μονάχα ένα Κίνημα αντιστάθηκε. Είναι το Αναρχικό Κίνημα, που ενσάρκωνε τον λαϊκό αντισημιτισμό, εναντίον εκείνων που έχουν το Χρήμα»!..

    ΚΙ ΑΜΕΣΩΣ ΜΕΤΑ: «Τους Εβραίους τους βρίσκουμε σε πλειοψηφία στις μπολσεβίκικες οργανώσεις και καθόλου στις αναρχικές οργανώσεις. Ο Μάρξ εναντίον του Μπακούνιν. Ο Μαρξισμός ανταποκρίνεται καλύτερα στην κοινωνική ιστορία των Εβραίων στην Ευρώπη. Στην Νότια Αφρική, οι Εβραίοι είναι οι άποικοι»!..

    ΙΔΟΥ, λοιπόν, τι λέει για το περίφημο ταξίδι του στο Ισραήλ (1969) και πώς τον υποδέχθηκαν σαν ΗΡΩΑ οι Ισραηλινοί, επειδή έρριξε τον Ντε Γκώλ, που είχε στραφεί κατά των Εβραίων και μέχρι το 1943 ήταν θαυμαστής (υπάρχουν στο Διαδίκτυο οι δηλώσεις του) τού Χίτλερ…

    ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΠΙΣΤΕΥΤΟ; Αν εγώ τολμούσα να γράψω σε σχόλιο ότι τον πανίσχυρο Ντε Γκώλ τον έρριξε ένας μικρός Εβραίος, επειδή ο Ντε Γκώλ είχε στραφεί κατά του Ισραήλ, θα έτρωγα αμέσως κόκκινη κάρτα. Όταν ο ίδιος ο Κόν Μπεντίτ επιβεβαιώνει στην αυτοβιογραφία του ότι το έγραφε τότε (1969) όλος ο Ισραηλινός Τύπος, ουδείς προβληματίζεται…

    ΚΑΙ ΣΑΝ ΕΠΙΔΟΡΠΙΟ, κάτι που θα αρέσει στον σεξουλιάρη σχολιαστή και οπαδό του Βίλχελμ Ράϊχ, κ. Λάμπρο: Στη σελ. 19 (τέλος της εισαγωγής του) ο Κόν Μπεντίτ επιβεβαιώνει τους εχθρούς του Μάη που ισχυρίζονται εδώ και χρόνια ότι ο Γαλλικός Μάης έγινε για να γαμάει ευκολώτερα γυναίκες ο «Κόκκινος Ντάνυ»:

    (σελ.19) DANIEL COHN-BENDIT: «Πριν από το Μάη, στις σχέσεις μου με τις γυναίκες ή τους συντρόφους είχα τεράστιες δυσκολίες. Μετά το Μάη, πολύ λιγότερες. Αυτή είναι μια ζωντανή πείρα πολύ ενδιαφέρουσα για ένα άτομο. Επειδή είναι δοσμένο ότι η σεξουαλικότητα είναι ένα από τα άλυτα ζητήματα σε μια καπιταλιστική κοινωνία, έχω ανάγκη από αυτήν την υπεροχή»!..

    ΚΑΙ ΜΕΡΙΚΕΣ ΣΕΛΙΔΕΣ ΜΕΤΑ: «Οι νύχτες των οδοφραγμάτων αχρήστευσαν πάρα πολλούς ψυχαναλυτές. Χιλιάδες άνθρωποι αισθάνθηκαν την επιθυμία να φιληθούν και να αγαπηθούν».

  115. sarant said

    113 Ομόηχες φράσεις θα τις πούμε, φαντάζομαι, κι ας έχουν μικρή διαφορά στον τονισμό.

    Περιμένω να δω διάλογο Ηπειρώτη-Πέπης.

  116. Γιάννης Ιατρού said

    115: Και Αρχαιοελληνιστή, βεβαίως 🙂
    Το τρίο Στούτζες, ίσως το θυμούνται μερικοί χριστιανομπολσεβίκοι συνταξιούχοι εδωμέσα…

  117. Γιάννης Ιατρού said

    Και προσφορά από την προσωπικήν βιβλιοθήκην το κατά τον Ιλλυρό σχολιαστή εξαφανισθέν βιβλίο: Το μεγάλο παζάρι – Ντανιέλ Κον Μπεντίτ, 1976 🙂

  118. ΚΩΣΤΑΣ said

    113

    > … φράσεις ή λέξεις οι οποίες ακούγονται ίδιες είναι όμως στην πραγματικότητα διαφορετικές ;;

    Ο Νικοκύρης απάντησε: ομόηχες φράσεις

    κι εγώ έφερα ένα παράδειγμα με δύο λέξεις (αυτή – αφτί), να κατανοήσει καλύτερα το ομόηχο.

    Θεώρησα ως δεδομένο τον ισχυρισμό του: «ακούγονται ίδιες»

  119. ΚΩΣΤΑΣ said

    Συγνώμη, Νικοκύρη, τώρα είδα ότι απάντησες στην Μαρία.

    Με την ευκαιρία, κάνε άρση ποινής στον γέροντα Βά.τα.λο. και είμαι βέβαιος ότι θα συντρίψει κατά κράτος τον φίλο μας Ηπειρώτη. Η νεαρά Πέπη πιστεύω ότι θα γοητευθεί από αυτή τη μονομαχία.

  120. venios said

    114 Λόγο δύσκολο ο ντε Γκωλ να είναι θαυμαστής του Χίτλερ μεχρι το 1943, καθώς ξήρυξε την αντίσταση από το Ρ/Σ του Λονδίνου στις 18 Ιουνίου 1940. Και ο Κον Μπεντιτ ούτε «αρχηγός» ήταν στο Μάη (ένας ταλαντούχος ακτιβιστής και ντιμπέιτερ ήταν) ούτε και τον ντε Γκωλ έριξε το 1969. Ο ντε Γκωλ προκήρυξε δημοψήφισμα και το έχασε καθώς δεν τον στήριξε το σύνολο της δεξιάς (ο μετέπειτα πρόεδρος Ζισκάρ ψήφισε όχι).

  121. Οι Γάλλοι καλλιεργούν ιδιαίτερα το είδος, που το λένε holorime:
    Gal, amant de la reine, alla — tour magnanime! —
    Galamment de l’ arène à la Tour Magne, à Nîmes.

  122. Πέπη (43), όχι και «αντικατοπτρισμοί» οι réflexions του Σαρτρ για το εβραϊκό ζήτημα! Σκέψεις είναι, στοχασμοί αν προτιμάς! Réfléchir θα πει και «αντανακλώ» και «σκέφτομαι» στη φτωχή 🙂 γαλλική γλώσσα, όπως embrasser θα πει και «αγκαλιάζω» και «φιλώ», διότι η λέξη baiser, που κυριολεκτικά σημαίνει «φιλώ», έχει φτάσει να σημαίνει και… απαυτώνω.

  123. ΣΠ said

    Σχετικές με τις ομόηχες φράσεις είναι οι ομοιοκαταληξίες-μωσαϊκά:
    https://sarantakos.wordpress.com/2018/03/21/rimario-2/

  124. Konstantinos said

    Μπορουμε να πουμε οτι ελληνικος Μαης του 68 ηταν το 1965?

  125. Γς said

    122:

    https://sarantakos.wordpress.com/2014/05/26/ekloges-5/#comment-220549

  126. spiral architect 🇰🇵 said

    H οικονομία καταρρέει.
    Αφήστε την να ψοφήσει.
    (ένα επίκαιρο σύνθημα της εποχής)

  127. Γιάννης Κουβάτσος said

    Αρχηγός και Μάης ’68 είναι σχήμα οξύμωρο. Εδώ το «εξαφανισθέν» βιβλίο, για όσους αγαπούν το χάρτινο βιβλίο:
    https://www.google.gr/url?sa=t&source=web&rct=j&url=http://www.exlibris-oldbooks.gr/product/7649/19/to-megalo-pazari.html&ved=2ahUKEwi395_ysInbAhWhhKYKHTi8DY0QFjABegQIBxAB&usg=AOvVaw1zv8hc1g6CNi4XOhIGj0No

  128. Γς said

    Ο Ντανίλο κι η κόρη του ζαχαροπλάστη που ψάρεψε στη διαδήλωση.

    Κι ο 17άρης Γς κι η Μαίρη της προεκλογικής συγκέντρωσης

    https://sarantakos.wordpress.com/2016/09/30/mpost-12/#comment-385618

  129. Alexis said

    #37: Η αριστερά τουλάχιστον, μεσα από τις επιτυχίες και τις αποτυχίες της, κάτι μας δίδαξε. Να βλέπουμε κριτικά αυτό που συμβαίνει. Οι άλλοι κηρύσσουν απλώς «ο καθένας ό,τι αρπάξει». Υπάρχει τουλάχιστον ιδεολογική και φραστική διαφορά.

    Αν ήθελα να συνοψίσω με δυο κουβέντες τη διαφορά αριστεράς-δεξιάς κάτι τέτοιο θα έγραφα…

  130. spiral architect 🇰🇵 said

    Τείνω να πιστέψω ότι, η ηλικία (η μεταβολή της ψυχοσύνθεσης κατά την πάροδο του χρόνου) να παίζει καθοριστικό ρόλο στην ιδεολογική μεταστροφή των τότε εικοσάρηδων-τριαντάρηδων. Από την άλλη, αν ο -κατά Βένιο- x-ταλαντούχος ακτιβιστής Κον Μπεντίντ παρέμενε όπως ήταν το ’68, δεν θα έκανε πολιτική καριέρα μετέπειτα.

    Πράγματα που άπτονται ψυχολόγων, κατά το δυνατόν με ταξική συνείδηση και συγκροτημένη σκέψη.

  131. Γς said

    Αχ, αυτοί οι ψυχολόγοι με ταξική συνείδηση και συγκροτημένη σκέψη κι η ψυχολογία του όχλου, ντάξει, του λαού στο φαινόμενο των μεταστροφών και κυβιστήσεων αυτού που παριστάνει ότι μένει σταθερός. Ε, ρε δουλειά που τους περιμένει…

  132. ΚΩΣΤΑΣ said

    131 Γς 🙂 😉

    Ωραίος, αλλά κάνω και δοκιμές σε φατσούλες!

  133. spiral architect 🇰🇵 said

    @132: Μη βάζεις φατσούλες, κινδυνεύεις! 😛

  134. Ηπειρώτη, ή είσαι ο Βάταλος, ή είσαι alter ego του. Τουλάχιστον γράφεις στην καθομιλουμένη…

  135. Και γι αυτή την ιστορία, όλη η αλήθεια γράφτηκε και κρύβεται σε άλλο – πραγματικά εξαφανισμένο – βιβλίο.
    Αλήθεια, ξέρει κανείς τί γραφόταν (ως πρόβλεψη;) στα «Πρωτόκολλα των Σοφών της Σιων», με αρχηγό Εβραίο για μια εξέγερση που θα συνέβαινε Μάη μήνα, στα μέσα του επόμενου αιώνα, με «αρχηγό» Εβραίο;
    Σοβαρά τώρα:
    Ακόμη και όσους έχουμε αμφίθυμη γνώμη (για να μη γράψω κάτι πιο καταδικαστικό) για τις ιδεολογίες και τα έργα της γενιάς των baby boomers, η λοξοδρόμηση μέσω ’68 και Κον Μπεντίτ στα βαλτώδη οικόπεδα του ελληνικού αντισημιτισμού και θεμελιωτισμού, δεξιά και «αριστερά», μπορεί να μας κάνει μέχρι και υπερασπιστές εκείνου του τσίρκου στο Παρίσι.

  136. giorgos said

    102. [ …πώς γίνεται μετά από κάθε λαϊκή έξέγερση καί έπανάσταση νά κερδίζει πάντα ή συντήρηση κι ό καπιταλισμός]

    «…Κανένας δέν διανοείται νά άμφισβητήση σήμερα τούς άρχικούς νόμους συγκέντρωσης τού Κεφαλαίου , τήν θεωρία τής ύπεραξίας, ή τήν κυκλοφορία τού χρήματος . Αύτά είναι έπιστημονικά γεγονότα πέραν άπό κάθε άμφισβήτηση . Εχουν όμως μέ τήν «άταξική κοινωνία» τήν ίδια σχέση πού έχει ό νόμος τής ένεργείας μέ τήν «άρμονία» τού Leibniz.
    Γιά τήν διατύπωση μιάς έπιστημονικής θεωρίας είναι άναγκαία μερικά «πλάσματα» . Στό μυαλό τού Marx ή διαρκής σώρευση τού Κεφαλαίου έπρεπε νά έχη μιάν θεωρητική άπόληξη . Η Αγγλική οίκονομία δέν τού πρόσφερε (δέν μπορούσε νά τού προσφέρη) καμμιά τέτοια άπόληξη καί , σύμφωνα μέ τούς νόμους πού δρά τό άνθρώπινο μυαλό , γιά νά πληρωθή τό άδιέξοδο τού παραλογισμού μιάς διαρκούς σώρευσης , ή σκέψη τού Marx κατέφυγε σέ μιά διαισθητική ύπόθεση , πού έξέφευγε πλήρως άπό τό ίδιο τό άντικείμενο τής έπιστήμης του . Η «άταξική κοινωνία» ύπήρξε δηλ. ήθικό αίτημα γιά τόν Marx .
    Aίτημα πού δέν προέκυπτε κατ’ άνάγκην άπό τά έπιστημονικά του δεδομένα , άλλ’ ήταν τό άναγκαίο «πλάσμα» γιά τήν όλοκλήρωση τών συμπερασμάτων του . (Νά θυμηθούμε έδώ ότι «ή οίκονομία προσφέρει δεδομένα , άλλά ποτέ συμπεράσματα» ? Βλ. μιά διαφορετική άποψη στό σημείο τούτο είς :Γ.Κ.Βλάχου , Πολιτική , τομ.Α΄, Αθήναι 1977 ,σελ.143).
    Η «άταξική κοινωνία» , ή «δικτατορία τού προλεταριάτου» καί ή «έπανάσταση» (πού παράγεται άπό τό έπανίστημι καί θά πή , όπως μάς πληροφορεί ό Engels [Διαλεκτική τής Φύσης,σελ.456] προστασία τών άγαθών τής καπιταλιστικής παραγωγής , – τό πράγμα δηλ. διαφορίζεται διπλά : πρώτον , ώς πρός τίς προϋποθέσεις πού άπαιτεί ή παραγωγή τών άγαθών αύτών καί ύστερα ώς πρός τόν τρόπο προστασίας τους , άν κινδυνεύουν) , συνδυαζόμενα μέ τήν φιλοσοφική σημασία τής άλλοτρίωσης , καθίστανται ίσοδύναμα «πλάσματα» καί άποδεικνύουν ότι δέν είναι τά ίδια τό έσχατολογικό νόημα τού Μαρξισμού , άλλ’ άπλές θεωρητικές ύποθέσεις γιά τήν μείζονα προϋποθετική πρόταση , πού μόνο ή παραδοχή της μπορεί νά δώση καί στά τρία ένα θετικό ίστορικώς περιεχόμενο: ότι είναι τά ένδεχόμενα στάδια γιά μιά κοινωνία φυσικών καί ήθικών διακρίσεων , δηλ. μιά κοινωνία ούσιωδώς άνισοτική.
    Δέν ύφίσταται πρόβλημα ίσότητας , άλλά διαφορισμού. Πρόκειται βασικά γιά τόν όρισμό τού Αριστοτέλη: «Διττόν τό ίσον , καί κατ’ άριθμόν καί κατ’ άξίαν» . (Στά μαθηματικά πέρασαν είκοσι τουλάχιστον αίώνες , ώσπου ν’ άναγνωρισθή ό όρισμός αύτός καί άπαίτησε όλόκληρους κλάδους γιά νά διευκρινισθή . Ως «μεταξύ» τά μαθηματικά έχουν όπωσδήποτε τά πρότυπά τους στήν πραγματικότητα πού τά παράγει , δηλ. στήν Κοινωνία . Η μελέτη άλλωστε τών μαθηματικών συνόλων συμπίπτει ίστορικά μέ τήν άνακάλυψη τής μελέτης τών κοινωνικών συνόλων) .
    Τά τρία αύτά «πλάσματα» — τό «άταξικόν» , τής «δικτατορίας τού προλεταριάτου» καί τής «έπανάστασης» — είναι μεταξύ τους ίσοδύναμα , γιατί ή «άταξική κοινωνία» , καθ’ ό άφύσικο φαινόμενο, μόνο κατά άφύσικον τρόπο θά μπορούσε νά προέλθη. Οτι ή έπανάσταση είναι άφύσικη προκύπτει άπό μόνο τό γεγονός , ότι σταματά τήν όργανικότητα τού φαινομένου . Μόνο έφ’ όσον ή όργανικότης αύτή έξαντληθή , χωρίς νά διακοπή , άποκτά ή έπανάσταση τό νόημα τής συνεχίσεως τής περαιτέρω ζωής . Παίρνει δηλ. τότε τό νόημα τού μετασχηματισμού . Είναι γνωστό ότι στήν θεωρία τής έπανάστασης ύποκρύπτεται μιά φιλοσοφική έννοια άσυνεχείας καί καταγωγής τών ποιοτήτων , πού ή έφαρμογή τους σέ άλλους έπιστημονικούς τομείς όδηγεί σέ συμπεράσματα διαμετρικά άντίθετα άπό τήν θεωρία τού Μαρξισμού . Π.χ. στήν βιολογία ή έννοια τής έπαναστάσεως ίσοδυναμεί μέ τήν θεωρία τών μεταλλάξεων , πού είναι τό άντίθετο τής θεωρίας τής συνεχούς έξελίξεως τού Δαρβίνου , τήν όποίαν άποδεχόταν ό Μάρξ καί θέλησε μάλιστα ν’άφιερώση προσωπικά τό «Κεφάλαιο» στόν Δαρβίνο . Αν οί μεταβολές γίνωνται μέ άλματα (Bonds) , ό άνθρωπος δέν είναι κατ’ άνάγκην άποτέλεσμα συνθηκών καί μπορεί νά «έδημιουργήθη» .
    Ο όρος «έπανάσταση» χρήζει σήμερα περαιτέρω καθορισμού . Πολλά φαινόμενα πού έθεωρούνταν «έπαναστατικά» εύρέθηκαν νά είναι περιπτώσεις «διαβάσεως στό όριο» , δηλ. όλοκληρώσεις μιάς άπειρης σειράς πράξεων καί έπιβεβαιωτικά τού νόμου τής συνεχείας . Ούτε τό πουλί όταν βγαίνη άπό τό τσόφλι σημειώνει «έπανάσταση» , ούτε ή γέννηση σ’ έναν τοκετό είναι «έπανάσταση» , άλλά στιγμές ένός φαινομένου πού διέπεται άπό μίαν εύρύτερη έννοια συνεχείας . Τόσο ή άπόλυτη παραδοχή τής συνέχειας ώς έξηγητικής άρχής τών φαινομένων , όσο καί ή καθολική άποδοχή τής άσυνέχειας , όδηγούν κατ’ εύθείαν στήν άναίρεσή τους . Είναι καί οί δύο γνωστικοί τρόποι τού ύπάρχοντος , όπως καί ή σύζευξη «πεπερασμένου» καί «άπείρου» τής κλασσικής φιλοσοφίας . Τό ύπάρχον όμως είναι άνεξάρτητο άπό τούς τρόπους γνώσεώς του καί ή ίδια ή ίστορία έπιβεβαιοί ένα τέτοιο γεγονός .
    Η τροπή τού εύρωπαϊκού Μαρξισμού , πού στίς μέρες μας παρατηρούμε , είναι μιά άτόφια άπόδειξη ότι στόν Μάρξ , όπως καί σέ κάθε έπιστήμονα , ύπήρχαν οί προσωπικές «πλασματικές» προεκτάσεις τών έπιστημονικών άνακαλύψεών του , πού καμμία σχέση δέν ήταν δυνατόν νά έχουν ίστορικά μέ τόν ίδιον τόν έπιστημονικό πυρήνα τής θεωρίας . Ο μαρξισμός στόν δυτικό κόσμο δέν άποτελεί πιά άμετάκλητη ίστορική κατηγορία κατά τήν έννοια τής «άταξικής κοινωνίας» , άλλά ένεργό έπιστημονική θεωρία , δηλ. θεωρία ύπό προσαρμογήν καί έκσυγχρονισμό . Αν είχε δίκηο ό Οττο Μπάουερ ή ό Λένιν γιά τόν δυτικό μαρξισμό , είναι κάτι πού φαίνεται ήδη. Είναι γνωστό πόσες έριδες φιλοσοφικής σημασίας ξεσήκωσε έξ άλλου ή θεωρία τής σχετικότητας όταν έμφανίσθηκε . Οί έριδες αύτές ήταν άκριβώς τό ίστορικό στοιχείο πού ένείχε τό πλάσμα τής θεωρίας έπέκεινα τών μαθηματικών τύπων .
    Τό στοιχείο , δηλαδή , τό άπό τήν φύση του προωρισμένο νά μεταβληθή καί νά λάβη ένα άλλο περιεχόμενο σέ άλλη ίστορική στιγμή . Ομοια καί ή «άταξική κοινωνία» είναι στοιχείο τής ίδεολογίας τού Μαρξισμού , χωρίς καμμιά έπιστημονική έπιβεβαίωση .
    Σκόπιμο είναι ίσως νά θυμηθούμε ότι κι’ ό Κοραής γιά νά έξηγήση στόν φίλο του Πρωτοψάλτη τό άερόστατο — πού σήμερα ούτε στούς διαγωνισμούς τών πρώτων γυμνασιακών τάξεων δέν τό βάζουν, έπειδή ή άπάντηση είναι μιά μόλις γραμμή– έχρειαζόταν «μιάς έβδομάδος εύκαιρίαν καί είκοσιτέσσαρα χαρτία τετραδίου » !
    Ισως ή έπανάσταση ν’ άποτελούσε ένα άπό τά θεωρήματα τού μαρξισμού , άν δέν ήταν τό γενικό κλίμα , πού άνάγκασε τόν Μάρξ στήν θεωρητική παραδοχή της , καί πού τόσο καθαρά φαίνεται νά έπηρεάζη όλους σχεδόν τούς στοχαστές τής έποχής . «Η κατανομή τού πλούτου μίκρυνε τήν άπόσταση πού χώριζε τούς πλούσιους άπό τούς φτωχούς άλλά φαίνεται ότι όσο άλληλοπλησιάζονται τόσο άλληλομισούνται καί τόσο μέ βιαιότερο φθόνο ή τρόμο άντιδρούν στίς προσπάθειες τού ένός ή τού άλλου γιά τήν έξουσία . Η ίδέα τού καλού δέν ύπάρχει σέ καμμία άπό τίς δύο αύτές μερίδες , καί ή Βία παρέχει καί στίς δύο τό μόνο έπιχείρημα γιά τό παρόν καί τήν μόνη έγγύηση γιά τό μέλλον» , έγραφε ένας άλλος , πολύ μεγάλος στοχαστής καί όμήλικος τού Μάρξ , ό A.de Tocqueville . Η ίδια άλλωστε ή θεωρία τής διταξικής «πάλης τών τάξεων» δέν άνήκει στόν Μάρξ , άλλά στόν νομομαθή Ιταλό Duca Gaetano Filangieri (1780) . Tούτο δέχεται καί ό ίδιος ό Marx σέ γράμμα του πρός τόν I.Weydemeyer τής 5-3-1862 .
    Από τό βιβλίο «Νεοελληνισμός καί Ιστορικές Συσχετίσεις»

  137. ΚΩΣΤΑΣ said

    133 Ωχ! θα το ρισκάρω, αφιερωμένες στον Μάη του ’69 – το ξέρω ότι είναι του ’68 αλλά το 69 είναι πιο ερωτικό 🙂 😉 :-O 😛 😦 (H) :-@

  138. sarant said

    130 Ε, αυτό το έχουν πει πολλοί.

    Καλημέρα!

  139. ΑΝΤΩΝΙΟΣ ή ΑΝΤΟΙΝΕ ΜΠΡΕΔΗΜΑΣ-BREDIMAS said

    ……ΣΧΕΤΙΚΑ με το Ματαρόα …Έλληνες φοιτητές …στον Μάη……

    16 Mάη  2018=2794 ΟΕ
    Σημείωμα με την ευκαιρία ενός ιστορικού λάθους = Στο ως άνω κείμενο αναφέρεται ότι,
            … με τον Κωνσταντίνο Γεωργούλη, διευθυντή από το 1963
                        του Ελληνικού Περιπτέρου, να διαδραματίζει…  .
       Να σημειώσω ότι έως και τα δραματικά γεγονοτα ΄66-΄68 ,  διευθυντής της FONDATION HELLENIQUE ήταν ο περιβόητος  ΦΟΥΝΤΟΥΚΙΔΗΣ (FOUNTOUKIDIS)  με παρατσούκλι ή κοινώς  ΦΟΥΝΤΟΥΚ,  που είχε και έως εκληματικής υφής  δράση ως προς ορισμένους έλληνες ένοικους φοιτητές ή μη (…απόπειρα Σκλάβου…κτλ).
        Προσωπικά μπορώ να αναφέρω  20 με 30  ονόματα ενοίκων υποτρόφων ή φοιτητών (κοίτα  χειρόγραφο ΑΠΜ == ΜΑΗΣ 1968 : Πριν, κατά και μετά, Αναλύσεις, βιώματα, συμπεράσματα, σκέψεις και υποθέσεις ==.
         Ελπίζω αυτό το χονδροειδές λάθος να διορθωθεί για να μην καταλήξει να γίνει μέρος κάποιας αποπλανητικής απόπειρας διαφθοράς της ιστορίας, που δυστυχώς συμβαίνουν σε περιπτώσεις που  le jeu en vaut la chandelle,  και εδώ έχουμε συμβολή πολλών διανυσματικών συντελεστών διεθνούς εμβέλειας.
          Φιλικά
         ΑΝΤΩΝΙΟΣ ή ΑΝΤΟΙΝΕ ΜΠΡΕΔΗΜΑΣ-BREDIMAS

    ΥΓ = ΟΕ για Ολυμπιακό Ετος : 2794=776+2018 είναι η μοναδική επιστημονικά ιστορική μέση ετήσια χρονολόγησης όλης της ανθρωπότητας (με εποχιακή ακρίβεια δυστυχώς)

  140. Pedis said

    Έχω δύο απορίες (διάβασα και τα κείμενα του Βενιου, καλογραμμένα μεν, πολύ προσωπικά δε):

    – έχετε διαπιστώσει αν υπάρχει η θέση, διατυπωμένη με επιχειρήματα και δεδομένα, ότι η εξέγερση του Μάη απόκτησε τόση μεγάλο βάρος στη γενικότερη εφημεριδο/περιοδικο/βιβλιογραφία (και μάλιστα αναβαθμίστηκε από εξέγερση σε επανάσταση, μάλλον αυθαίρετα αφού η αστική εξουσία δεν κινδύνευσε ούτε ένα δευτερόλεπτο), λόγω της ιδιαιτερότητάς της να είναι ίσως η μοναδική εξέγερση στον κόσμο στην οποία ήταν μάρτυρες και συμμετέχοντες ένας δυσανάλογα μεγάλος αριθμός διανοουμένων (εκκολαπτόμενων και ώριμων);

    – έχετε δει πουθενά τη διαπίστωση ότι παρατηρείται στη βιβλιογραφία μια δυσανάλογα μεγάλη υπερπροσφορά αγωνιστικών και κινηματικών εμπειριών από το δρόμο με τους φοιτητές και τα αμφιθέατρα σε σχεση με την ανάπτυξη του αγώνα στα εργοστάσια, των ζυμώσεων για τη γενική απεργία κλπ; Αλήθεια, πόσα πράγματα γνωρίζουμε για τον Μάη των μαζικών απεργιών στα εργοστάσια;

  141. venios said

    139: Έμεινα στη Σιτέ από 65 ως 68 και ο Γεωργούλης ήταν διευθυντής του ελληνικού περιπτέρου. Μάλιστα, στα Ιουλιανά το 65, ο σύλλογος είχε κάνει μια εκδήλωση διαμαρτυρίας και ο Γ. είχε έρθει. Και στην κατάληψη του 68 ήταν επίσης εκεί.

    140α: Δεν έχω διαβάσει όλη τη βιβλιογραφία για το Μάη. Ήταν ένα συνταρακτικό γεγονός και οι διανοούμενοι τοποθετήθηκαν ως προς αυτό, υπέρ οι κατά: ο Σαρτρ ήταν υπέρ, ο Αρόν κατά, ο Αραγκόν ήθελε να γυρίσουμε σπίτια μας. Αυτό συμβαίνει σε κάθε κρίσιμη στιγμη . Και αν κάποιοι το ονομάζουν επανάσταση, η πιο συνηθισμένη αναφορά (στη Γαλλία τουλάχιστον) είναι ‘τα γεγονότα’ (les evenements), ακριβώς επειδή είναι δυσκολοταξινόμητα.

    140β: Είναι γεγονός αναμφισβήτητο ότι οι φοιτητές ήταν ο καταλύτης, αλλά η γενική απεργία είναι που έκανε τη διαφορά. Τώρα, είναι φυσιολογικό να είναι περισσότεροι φοιτητές παρά εργάτες αυτοί που περιγράφουν εμπειρίες – οι εργάτες κατά κανόνα δεν γράφουν. Όσο για τους πολιτικούς αναλυτές, έχουν ο καθένας την οπτική του γωνία. Για τον εργατικό Μάη έχουν γράψει και μιλήσει πολλοί, ο Μπενσαΐντ στο αφιέρωμα της εποχής όπου παραπέμπει ο Νοικοκύρης, ο Μπαντιού, κτλ. Ενδιαφέρον έχει και η παρουσίαση του Εντουάρ Μπαλλαντύρ, τότε γραμματέα του πρωθυπουργού Πομπιντού και αργότερα πρωθυπουργού της Γαλλίας, βλ. http://www.liberation.fr/cahier-special/1998/05/28/special-mai-1968-le-temoin-du-jour-edouard-balladur-38-ans-conseiller-de-georges-pompidou-a-matignon_237280 όπου δείχνει το φόβο που επικρατούσε στα ηγετικά κλιμάκια.

  142. Pedis said

    # 141 –

    εκείνο που ήθελα να παρατηρήσω είναι ότι ως μεγάλο κοινωνικό εκρηκτικό γεγονός, ίσως, είναι το μοναδικό στιο οποίο πήραν ενεργητικά μέρος ή ήταν μάρτυρες τόσοι πολλοί (και σε απόλυτα και σε σχετικά νούμερα) διανονούμενοι (φακτ, σωστό;). Το αποτέλεσμα (φυσιολογικό) ήταν η πρωτόγνωρη παραγωγή σχετικών κειμένων (φακτ, σωστό;). Αναρωτιέμαι αν, θεωρητικά, θα μπορούσε κάποιος να επιχειρήσει να μελετήσει το πραγματικό αντίκτυπο που θα είχε η εξέγερση στην ευρύτερη γαλλική κοινωνία, στην οικονομία και στα πολιτικά ήθη, χωρίς να πάρει υπόψη του τον μεγάλο όγκο μελετών που είναι «αυτοαναφορικές» δηλ. διηγούνται, εξιστορούν και εξηγούν τα γεγονότα από μία σχετικά μικρή οπτική γωνία, ανάλογη, δηλαδή, με το ποσοστό των διανοουμένων στην κοινωνία (και που βέβαια έχουν επηρεάσει από τότε σε μεγάλο βαθμό την πρόσληψη των «γεγονότων»).

  143. Μαρία said

    Ζητήσαμε από τον Αλέν Κριβίν, έναν από τους ηγέτες των φοιτητών του Μάη του ’68, να σχολιάσει τις φωτογραφίες από τα συνθήματα στους τοίχους που πήρε ο Τζο Σναπ κατά τη διάρκεια των «γεγονότων» και συγκεντρώθηκαν σε έναν εξαιρετικό τόμο με τίτλο «Η φαντασία στην εξουσία» που εκδόθηκε φέτος από τις εκδόσεις Allia Mars. http://www.avgi.gr/article/10811/8896312/-ton-mae-tou-68-emastan-oloi-agnoristoi-
    Δυστυχώς απ’ την παραπάνω μετάφραση … λείπουν οι φωτογραφίες. Βρήκα όμως το πρωτότυπο:
    https://www.lesinrocks.com/2018/03/24/livres/cinquante-ans-apres-alain-krivine-commente-les-graffitis-de-mai-68-111062711/

  144. Pedis said

    # 141 – (τώρα που ξανάχω λίγο χρόνο συνεχίζω)

    1. 140β: Είναι γεγονός αναμφισβήτητο ότι οι φοιτητές ήταν ο καταλύτης,

    σύμφωνοι.

    2. αλλά η γενική απεργία είναι που έκανε τη διαφορά.

    αυτό πιστεύω κι εγώ.

    3. Τώρα, είναι φυσιολογικό να είναι περισσότεροι φοιτητές παρά εργάτες αυτοί που περιγράφουν εμπειρίες – οι εργάτες κατά κανόνα δεν γράφουν.

    Προφανώς. Μόνο που σε άλλες περιπτώσεις οι φοιτητές/διανοούμενοι και σχετικοί, συχνά, γράφουν, περιγράφουν, προσεγγίζουν, αναλύουν, εξηγούν καταστάσεις που έχουν δημιουργηθεί και αναπτυχθεί από κοινωνικά στρώματα από τα οποία δεν προέρχονται ή στα οποία δεν ανήκουν οργανικά.

    4. Όσο για τους πολιτικούς αναλυτές, έχουν ο καθένας την οπτική του γωνία.

    Σαφές. Όμως, όπως σχολίασα και στο # 142 στην προκειμένη περίπτωση, μου φαίνεται ότι ένα λίγο-πολύ συγκεκριμένο και περιορισμένο άνοιγμα της οπτικής γωνίας (που αντιστοιχεί στο ρόλο των διανοουμένων στο ξέσπασμα, στην εξέλιξή του και στις συνέπειές του) να έχει αποκτήσει μεγάλο ειδικό βάρος στις αναλύσεις (συμφωνείς;).

    Δεν έχει κάποια αξία να διαπιστωθεί η αντίφαση μεταξύ του 2. και του σχολίου μου στο 4. (αν, βεβαια, συμφωνείς με αυτό);

  145. Μάης ΄68, Η κληρονομιά που διχάζει, του Νικόλα Σεβαστάκη, άρθρο στον Αναγνώστη (https://www.oanagnostis.gr/μάης-΄68-η-κληρονομιά-που-διχάζει-του-νι/). Ενδιαφέρον.

  146. cronopiusa said

    https://fr-fr.facebook.com/humanite.fr/videos/10156325950908695/

  147. cronopiusa said

  148. gazakas said

    Ελαφρώς καθυστερημένα, σημειώνω για αρχειακούς λόγους το αφιέρωμα στον Μάη του ’68 που ετοίμασε το ηλεκτρονικό περιοδικό «Marginalia – σημειώσεις στο περιθώριο»: https://marginalia.gr/teuxos/teychos-4/

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: