Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Ο Βάρναλης και η Αίγινα

Posted by sarant στο 28 Μαΐου, 2018


Περίεργη μέρα σήμερα, του Αγίου Πνεύματος: είναι αργία για μερικούς, και μαλιστα σε τριήμερο, άλλοι όμως δουλεύουν -αυτά στην Ελλάδα, αφού στην Εσπερία η αντίστοιχη αργία ήταν την προηγούμενη βδομάδα. Τις Κυριακες και αργίες βάζουμε θέμα λογοτεχνικό, χτες είχαμε διήγημα, τη μέρα τη σημερινή επέλεξα να τη θεωρήσω αργία κι έτσι να βάλω θέμα φιλολογικό, αν και σε κάποιο βαθμό είναι επανάληψη παλιότερων άρθρων του ιστολογίου.

Την Παρασκευή που μας πέρασε, στις 25 Μαΐου, ο Μορφωτικός Σύλλογος Αίγινας πραγματοποιησε εκδήλωση με τίτλο «Ο Βάρναλης στην Αίγινα». Δεν μπορούσα να παρευρεθώ, οπότε έστειλα ένα σύντομο κείμενο που διαβάστηκε στην εκδήλωση.

Το ίδιο κείμενο θα δημοσιεύσω σήμερα, προσθέτοντας ένα-δυο λινκ, αφού κάποια από τα κείμενα του Βάρναλη που σταχυολογούνται στο κειμενο έχουν παρουσιαστεί παλιότερα στο ιστολόγιο.

Στο τέλος του άρθρου υπάρχει και το βίντεο της εκδήλωσης, όπου το δικό μου κείμενο διαβάζεται πρώτο και ακολουθεί η εισήγηση της φιλολόγου Τασούλας Μπέση.

Διανθίζω το κείμενο με μια-δυο από τις πολλές φωτογραφίες που παρουσιάστηκαν στην εκδήλωση.

Ο Βάρναλης και η Αίγινα

Ευχαριστώ τον Μορφωτικό Σύλλογο για την τιμητική πρόσκληση που μου έκανε να γράψω αυτό το σύντομο κείμενο και λυπάμαι που δεν μπορώ να παρευρεθώ ο ίδιος στην εκδήλωσή σας· μια εκδήλωση που θέλει να αναδείξει τη σχέση του μεγάλου μας ποιητή Κώστα Βάρναλη με την Αίγινα, μια σχέση μακρόχρονη και δημιουργική, ωστόσο όχι ιδιαίτερα γνωστή.

Πολύ περισσότεροι ξέρουν κάτι για τη σχέση του άλλου μεγάλου των γραμμάτων μας, του Νίκου Καζαντζάκη, με την Αίγινα· βοηθάει σ’ αυτό και το σπίτι του που έχει διατηρηθεί, όπως και η ονομασία της παραλιακής λεωφόρου. Ο Βάρναλης δεν αξιώθηκε, αν δεν σφάλλω, ούτε ένα δρομάκι στ’ όνομά του στο νησί, ενώ έχει τιμηθεί με τον τρόπο αυτό σε πολλές άλλες πόλεις της Ελλάδας με τις οποίες δεν είχε καμιά σχέση· ας το έχει αυτό υπόψη ο Δήμος Αίγινας για μελλοντική αποκατάσταση.

Και χωρίς να θέλω να φέρω σε αντιπαράθεση δυο μεγάλες μορφές των γραμμάτων μας, ο Βάρναλης, όχι μόνο έγραψε, όπως και ο Καζαντζάκης, κάποια σημαντικά του έργα όσο βρισκόταν στο νησί, αλλά και (σε αντίθεση με τον Καζαντζάκη) έγραψε εκτενώς και για την Αίγινα και τους κατοίκους της, τόσο στα Φιλολογικά του απομνημονεύματα, όσο και σε χρονογραφήματά του.

Ακόμα, έγραψε και ένα ποίημά του που αναφέρεται στο νησί και σε κατοίκους του αν και χωρίς να τους κατονομάζει. Εκατομμύρια Έλληνες έχουν τραγουδήσει το τραγούδι του Μίκη Θεοδωράκη για τον καμπούρη Αντρέα και την ξομπλιαστή του βάρκα, λίγοι όμως ξέρουν (και το έμαθαν τα τελευταία χρόνια χάρη στο Διαδίκτυο) ότι ο Αντρέας, η Κατερίνα, η Ζωή, το Αντιγονάκι και η Ζηνοβία είναι όλοι τους υπαρκτά πρόσωπα και ότι οι ειδυλλιακές αυτές σκηνές εκτυλίσσονταν στην Αίγινα.

Το σπίτι της κυρα-Ολγας της Γκρίτζαινας όπου έμενε ο Βάρναλης υπάρχει ακόμα.

Αλλά να πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά. Ο Βάρναλης γνώρισε την Αίγινα το καλοκαίρι του 1921, όταν αναζητούσε ένα νησί κοντινό στην Αθήνα για να παραθερίζει. Ένα απόγεμα λοιπόν πήρε το πλοίο της γραμμής, την περίφημη «Χρυσώ», με σκοπό να επισκεφτεί ένα προς ένα όλα τα νησιά του Σαρωνικού και να διαλέξει. Αλλά τόσο πολύ τον μάγεψε η Αίγινα που, όπως λέει, «Στην Αίγινα που πρωτοπήγα, εκεί και έριξα άγκυρα για πάντα. Ο βραδινός περίπατος, που έκανα γιαλό γιαλό από την «κολόνα» ίσαμε τον Αϊ-Βασίλη, μου άρεσε πολύ. Νοίκιασα το απάνου πάτωμα (δυο καμαρούλες) σ’ ένα ήσυχο σπιτάκι και ξαναγύρισα στην Αθήνα για να φέρω τα πράματά μου».

Το ίδιο καλοκαίρι γράφει στην Αίγινα τη μνημειώδη ποιητική του σύνθεση «Φως που καίει», την οποία εξέδωσε σε βιβλίο έναν χρόνο αργότερα στην Αλεξάνδρεια με το ψευδώνυμο Δήμος Τανάλιας. Το 1922 επέστρεψε στην Αίγινα, και έγραψε τα διηγήματα της συλλογής «Ο λαός των Μουνούχων», στο καφενείο που βρισκόταν στον μόλο του Άγιου Νικόλα, το «Κόρτε» όπως το έλεγαν τότε πειραχτικά οι Αιγινήτες. Έγραφε το απόγευμα, μέχρι ν’ αρχίσει να μαζεύεται ο κόσμος. Σε διπλανό τραπέζι καθόταν και συνέγραφε ο λογοτέχνης Πέτρος Πικρός ενώ το επόμενο καλοκαίρι στην παρέα προστέθηκε ο πεζογράφος Θράσος Καστανάκης που έπιασε δωμάτιο απάνω απ’ το καφενείο του Βουτέρη. Είναι λοιπόν ο Βάρναλης ο πρώτος λογοτέχνης που εγκαινίασε την Αίγινα ως τόπο παραθερισμού των ανθρώπων των γραμμάτων και των τεχνών, για ν’ ακολουθήσουν ο Γιώργος Πολίτης, η Λιλή Ιακωβίδη, ο Φωτιάδης, το ζεύγος Περσάκη, ο Νίκος Καζαντζάκης, «τραβώντας ο ένας τον άλλονε» όπως γράφει στα Φιλολογικά του Απομνημονεύματα.

Ο Άγιος Νικόλαος και το υπόστεγο του καφενείου στο Κόρτε σε φωτογραφια προπολεμική.

Και θυμάται: «Ο μόλος του Αϊ-Νικόλα είναι το δεξιό μπράτσο του λιμανιού της Αίγινας. Αρκετά φαρδύ, για ν’ ανεβοκατεβαίνουν οι άνθρωποι και μ’ ένα παραπέτο ίσαμε ένα μέτρο προς το μέρος της θάλασσας. Εκεί, που σπάζει ο αγκώνας του μπράτσου σχηματίζεται μια μικρή πλατεία. Στη μια της άκρη είναι το παρεκκλήσι του Αϊ-Νικόλα, που μοιάζει με… καμίνι του ασβέστη και που κάθε άνοιξη το ασπρίζουνε (αυτός είναι όλος του ο στολισμός)· κι αντίκρα στο παρεκκλήσι είναι το καφενείο με το υπόστεγό του, τις καρέκλες του, τα σιδερένια του τραπέζια και το φωνόγραφό του ή το πιάνο του. Γιατί κάθε Σαββατοκύριακο (τα καλοκαίρια, φυσικά), ανάβει ο χορός. Τα ευτυχισμένα ζευγάρια, στόμα με στόμα, δεν έχουνε καιρό να προσέχουνε τα ακάλτσωτα ποδάρια τους. Αυτά τα προσέχουνε και τα τρώνε με τα μάτια τους οι χαζοί της γαλαρίας!…»

Ο Βάρναλης δεν τσιγκουνεύεται τα καλά λόγια για τους Αιγινήτες: για τα όμορφα κορίτσια της Αίγινας «που η ψυχή τους είναι γεμάτη Θεό», για τα ψαρέματα και τα γλέντια τους που χάρη σε αυτά «η Αίγινα έχει πολλούς ευτυχισμένους ανθρώπους», για τα περίφημα κρασιά της, ρετσίνες και κοκκινέλια, αλλά και τους αληθινούς της μπεκρήδες, «άξιους καλλιτέχνες του ποτηριού» και τη μυσταγωγία τους στο καφενείο του Γληγόρη του Μαλτέζου.

Αλλά και για το νησί και τα τοπία του ο Βάρναλης είναι όλο επαίνους. Έχει πολλές φυσικές ομορφιές και λαμποκοπά σαν ερωτικός πειρασμός, γράφει στα Απομνημονεύματα.

Ο Βάρναλης μας έχει επίσης αφήσει τουλάχιστον τρία χρονογραφήματα αφιερωμένα στην Αίγινα και άλλο ένα για το μικρότερο αδελφάκι της, το Αγκίστρι, στο οποίο έκανε εκδρομές με μεγάλη παρέα, με μια βάρκα, την «Πόπη». Το Αγκίστρι το αποκαλεί «Νησί των μακάρων»

Εκεί όλα: τα κρουσταλλένια νερά, η πλούσια αμμουδιά, τα πράσινα πεύκα, οι γκρίζες ελιές, τα μελάτα σύκα, το κεχριμπαρένιο ρετσίνι, το εξαίσιο κρασί, ο μυρωμένος αέρας … Ο αφρός σπιθοβολά και ραντίζει μάγουλα, μπράτσα, λαιμούς· τα μαλλιά των κοριτσιών φλέγονται στον ήλιο· οι καρδιές αγγίζουνε η μία την άλλη· κι η φαντασία δεν ακούει τιμόνι· [Ολόκληρο το χρονογράφημα εδώ]

Σε ένα χρονογράφημα, γραμμένο καλοκαίρι, με αφορμή το αυγουστιάτικο φεγγάρι αναθυμιέται τα καλοκαιρινά βράδια που περνούσε στην Αίγινα, και την απλόχερη φιλοξενία της νοικοκυράς του, της κυρα-Όλγας:

Στο παράθυρο άφησε η νοικοκυρά ένα βαθύ πιάτο με φρέσκα σταφύλια και σύκα, δίπλα στο κανάτι του νερού. Η καλοσύνη των στοιχείων, η καλοσύνη των απλών ανθρώπων και προπαντός τα νιάτα κάμνανε τότε την υψηλότερην αρμονία της χαράς

Σε ένα άλλο κομμάτι του διηγείται την ιστορία του καμπούρη Αντρέα που την έκανε ποίημα, αλλά δεν παραλείπει κι έναν ύμνο στο νησί –και μια περιγραφή αξεπέραστου λυρισμού για τα ψαρικά του:

Καλοκαίρι. Ξέρετε τι θα πει καλοκαίρι σ’ ένα νησί του Αιγαίου! Ήλιος τυφλωτικός από τα… μεσάνυχτα· μπάτης· μαϊστράλι· τρεμούλα ή αφροί της θάλασσας· μόλοι, φανάρια, καΐκια: σκούνες, τρεχαντήρια, γολέτες, ψαρόβαρκες, μπενζίνες, κατάρτια, πανιά –κι απάνου απ’ όλα τα σπαθίσματα των γλάρων. Κάτω στον παραλιακό δρόμο καφενεία, μαγέρικα, ταβέρνες με τις τέντες τους: μπαρμπέρικα, χρωματοπωλεία, ξενοδοχεία ύπνου. Μένουλες αυγωμένες ψητές στη σκάρα· κατσούλες (παπαγάλοι της θάλασσας) τηγανισμένες σε μπόλικο λάδι· χελιδονόψαρο ψημένο ανάσκελα στο φούρνο και τα φιλέτα του καυτά ακόμα μέσα στο λαδολέμονο· καβουρομάνες μ’ ένα τόπι αυγά έξω από την κοιλιά τους ψητές στο φούρνο –τ’ αυγά χτυπημένα μαζί με το λαδολέμονο και ύστερα όλα τα ψαχνά βαλμένα μέσα σ’ αυτήν την κόκκινη σάλτσα· χάνοι μια πιθαμή –πρώτο μπόι— σούπα αυγολέμονο, θεός! Αμ’ αυτά θα φας στα νησιά και στις απόμακρες παραλίες, για να καταλάβεις το μεγαλείο της θάλασσας! Όχι μπαρμπούνια, λυθρίνια, σφυρίδες του… πάγου: Αυτά τα «δευτερότερα» ψάρια και θαλασσινά, όταν βγαίνουνε λαχταριστά από το πανέρι της ψαροπούλας, είναι ύψος –και πάγο δεν σηκώνουν!

Να προσέξουμε ότι ο Βάρναλης δεν κατονομάζει το νησί –ωστόσο, είναι φανερό, και από την ιστορία του Αντρέα αλλά και από την αναφορά στις κατσούλες, πως για την Αίγινα πρόκειται. [Όλο το χρονογράφημα εδώ]

Τέλος, στην πιο ζοφερή στιγμή της σύγχρονης νεοελληνικής ιστορίας, το σκληρό Πάσχα του 1941, την ώρα που οι ναζιστικές στρατιές προέλαυναν προς την Αθήνα, ο Βάρναλης εμψυχώνει τους αναγνώστες του με τις αναμνήσεις του από ένα Πάσχα που είχε περάσει στη δεκαετία του 1920 στην Αίγινα, που και πάλι δεν την κατονομάζει αλλά την αποκαλεί «Της Χαράς το νησί». Αξίζει να παραθέσω εκτενή αποσπάσματα, και να κλείσω με αυτά.

Γυρίζει και πάλι ο νους αυτές τις ημέρες στα παλιά χρόνια της ειρήνης. Αν εκείνα τα χρόνια είναι τώρα παλιά, όμως οι τωρινοί παλιοί ήσαν τότε νέοι! Κι αυτός ο λόγος κάνει τα περασμένα περισσότερο αγαπητά και την ψυχή, που τα θυμάται, περισσότερο νοσταλγική.

Η θάλασσα, ο αέρας, η στεριά, ο ήλιος ήτανε τότες όλου του κόσμου. Κανένας δεν τα είχε μαντρώσει για οικόπεδά του. Ο νέος άνθρωπος, που τ’ αγαπούσε όλα, γιατί ξεχειλούσε η ψυχή του από το περίσσευμα της ζωής, περίμενε τη Μεγάλη Βδομάδα για να πάει στο γελούμενο νησί του να περάσει εκεί τις ημέρες αυτές μαζί με τους ντόπιους φίλους, απλούς άνθρωπος, απλούς σαν τη γαλανή θάλασσα, τα χλοϊσμένα λιβάδια, τ’ ανθισμένα περιβόλια. Έπαιρνε τη «Χρυσώ», ή τη «Γόησσα», ή την «Τρίγλια», ή την «Ύδρα» στις δυο το απόγευμα. Απάνω στο καράβι κόσμος πολύς, γνωριμίες πολλές, ανοιχτοκάρδια—πάντα ο άνθρωπος που φεύγει είναι ανοιχτόκαρδος, γιατί αλλάζει… καύκαλο! Πολλοί τα πίνουνε από τώρα δίπλα στην κουζίνα του βαποριού, καθισμένοι απάνω σε κάσες και τσουβάλια κι ο περίφημος κουτσός λοταριτζής με τα πιτσούνια ή με τον κόκορα σου πασάριζε το τετράδιο των αριθμών και σου ’κλεινε το μάτι, δείχνοντάς σου σε ποιο κατεβατό να γράψεις –ματσαράγκα!

Κάτου από τον κατάχρυσον ήλιο, ανάμεσα από τα αεροζυγιάσματα των άσπρων γλάρων, και με το λεπτό αεράκι και με το τραγούδι των… Σειρήνων (όχι του συναγερμού, παρά του Μύθου) πήγαινε το όραμα-καράβι, γιατί πραγματικά τα νιάτα της ημέρας και των ανθρώπων το μεταμορφώνανε σε πλεούμενον όραμα της Άνοιξης.

Και κάθεται τώρα ο νοσταλγός του παλιού καιρού σε κάποιο ύψωμα κι αγναντεύει τη θάλασσα, την άλλοτε ζωντανή και χαρούμενη, αλλά τώρα νεκρή και σκυθρωπή. Κλείνει τα μάτια και βλέπει την Ανάσταση στην εκκλησία της Παναγίτσας, δίπλα στο μόλο, με τις λαμπάδες, με τους γιορτινούς ψαράδες και τ’ ανοιξιάτικα κορίτσια. Μετά την Ανάσταση πηγαίνει με την παρέα του στο μαγαζί του Σπαρή, που πουλάει μπογιές, σκοινιά, σιδερικά, νέφτια, λάδια, στουμπέτσια και καρφιά για τις βάρκες. Κι εκεί μέσα στη «βαπορίλα» αυτήν είναι στρωμένο το τραπέζι, με τα πιάτα της σούπας, με τα αυγά τα κόκκινα, με τη μαρουλοσαλάτα και με τα ποτήρια του κρασιού και με το σταρένιο καρβέλι στη μέση, όπου όλοι οι «κλητοί» έρχονται και μπήζουν την αναμμένη τους λαμπάδα. Αφού μαζευτούνε όλοι και καθίσουνε στο τραπέζι, άλλος σε καρέκλα, άλλος σε σκαμνί κι άλλος σε κάσα, μέσα στο κινούμενο μισοσκόταδο του μακριού μαγαζιού (γιατί το σκοτάδι το κινούνε δεξιά κι αριστερά οι γλώσσες των λαμπάδων, που τρέμουν), σερβίρεται η μαγειρίτσα η σπιτίσια, όλη μοσκοβολητό και συνεπαρμός, σερβίρονται κατόπι τα κοψίδια του τετράπαχου αρνιού από τα Πίδαυρα, τσουγκρίζονται τ’ αυγά και τα ποτήρια κι όταν αρχίζει να δουλεύει το ρετσινάτο του Παπαδιαμάντη «όλον άρωμα και πτήσις και αφρός», αρπάζει ο Ρουμάνος μούτσος την κιθάρα κι αρχίζει ένα παθητικό τραγούδι όλο νοσταλγία για την πατρίδα, που δεν θα την ξαναδεί ποτές, γιατί έτσι ήτανε γραμμένο, να κάνει φόνο στο Σουλινά κι ύστερα να γυρίζει, σ’ όλα τα λιμάνια μούτσος, χωρίς ποτές του… ν’ αράξει κάπου.

Το βάθος του μαγαζιού ζωντανεύει. Ίσκιοι χαρούμενοι, ίσκιοι λυπητεροί γίνονται όλοι χαρούμενοι! Κι απάνω στον καημό του τραγουδιού σπρώχνεται λίγο η οξώπορτα και μπαίνει ο Παπαλάσκαρης, που ξέρει να χαίρεται το κρασί ατόφιο χωρίς να το νοθεύει με ξένες ουσίες: με μεζέδες! Κι όταν μετά τα «Χριστός Ανέστη», που θα ψάλει, προχωρήσει η ευτυχία της ειρηνικής ζωής, θα βγάλει το καλημαύχι του –κι άλλος νοσταλγός αυτός της πατρίδας του, που δε θα την ξαναδεί –θα σύρει με τη δυνατή και μεταλλική του φωνή κανένα παθητικότατο σαμπάι. Και τότες από την πολλή φωτιά του μερακιού ανάβουνε τα… νέφτια, βράζουνε τα… λάδια, ξεκουλουριάζονται τα σκοινιά και χορεύουνε αγκαλιά με τις βούρτσες και τις άγκουρες κι όξω, ψηλά στον ουρανό, σκάζει ο ήλιος σαν οβίδα.

Και τότες ανοίγουνε οι πόρτες και τα παντζούρια και γεμίζει η πλάση φως, ενώ μπροστά εκεί η θάλασσα ασπρογάλανη, ανάερη, τυλιγμένη στα ρόδινα τούλια της πρωινής άχνας, ανατριχιάζει σύγκορμη κι όλες οι «Μαρίκες», οι «Βαγγελίστρες», οι «Πόπες» κι οι «Αφροδίτες», με τα ξάρτια τους, με τα πανιά τους, με τις παντιέρες τους ξαφνιάζονται στο πρώτο άγγιγμα του φωτός και νιώθουνε να περνάει από το ζωντανό σκαρί τους η μοιραία φρικίαση του Έρωτα—αυτού του Έρωτα, που υπάρχει παντού κι είναι η πρώτη αρχή των όντων και κινεί όλην την Πλάση, «τον ουρανό και τ’ άλλα τ’ άστρα», όπως λέγει ο Δάντης στον τελευταίο στίχο του «Παραδείσου» του. Αλλά τώρα το ίδιο κινούνε κι αναστατώνουνε τον ουρανό με τ’ άστρα και οι δυνάμεις του Σκοταδιού με το Μίσος τους. Χωρίς αμφιβολία η νίκη θα είναι νίκη των δυνάμεων του Φωτός. [Στην πραγματικότητα, είναι ολόκληρο το χρονογράφημα, όχι ‘εκτενή αποσπάσματα’ οπως γράφω]

Η Δώρα Μοάτσου και ο Βάρναλης στην παραλία της Αίγινας το 1932

Θα άξιζε, πιστεύω, να εκδώσει κάποιος αιγινήτικος φορέας τα θαυμάσια αυτά κείμενα του Βάρναλη, σ’ ένα κομψό τομίδιο. Θα ήταν κι αυτό ένας φόρος τιμής στον ποιητή που τόσο αγάπησε την Αίγινα.

Σας ευχαριστώ

Το βίντεο της εκδήλωσης μπορείτε να το δείτε εδώ.

 

Advertisements

101 Σχόλια to “Ο Βάρναλης και η Αίγινα”

  1. Γς said

    Καλημέρα

    «Τα ευτυχισμένα ζευγάρια, στόμα με στόμα, δεν έχουνε καιρό να προσέχουνε τα ακάλτσωτα ποδάρια τους. Αυτά τα προσέχουνε και τα τρώνε με τα μάτια τους οι χαζοί της γαλαρίας!…»

  2. leonicos said

    Γεια Γς!

  3. Γς said

    «… Ο αφρός σπιθοβολά και ραντίζει μάγουλα, μπράτσα, λαιμούς· τα μαλλιά των κοριτσιών φλέγονται στον ήλιο· οι καρδιές αγγίζουνε η μία την άλλη· κι η φαντασία δεν ακούει τιμόνι»

    Έλεος!

    κκλοφορούν κι εμφράγματα

  4. Γς said

    2:

    Γεια σου Λεώ!

  5. leonicos said

    Το γειά σου Γς πού πήγε

  6. leonicos said

    Δεν έβλεπα παρά το πρωτο

    Ο Τζι χθες μας κατέπληξε

  7. leonicos said

    Ομολογώ ότι ο Βάρναλης με πείθει περισσότερο στα πεζά του ότι είναι ποιητής, παρά στα ποιήματά του

    Όντως το ποιητικό crescendo των γραφτών του είναι ακαταμάχητο.

    Το crescendo το έγραψα έτσι για να δείτε ότι το γράφω και ξένα

  8. Γς said

    Τελικά «πολύ φαΐ» ο Κώστας ο Βάρναλης.
    Να ταΐζει ο Νικοκύρης όλο τον κόσμο για πάρα πολλά χρόνια

    Μπεάβο

  9. leonicos said

    Ουκ εά με καθεύδειν το εχθεσινόν του Τζι τρόπαιον

    Η Αίγινα μού θύμισε τη Σαλαμίνα, και ο Τζι τον Θεμιστοκλή

  10. atheofobos said

    Είναι πάντα ενδιαφέροντα όσα γράφεις για την Αίγινα.
    Ένα σχετικό ποστ για την Αίγινα και τον Βάρναλη με προσθήκη από παλιότερο κείμενο σου.
    Η ΜΠΑΛΑΝΤΑ ΤΟΥ ΑΝΤΡΙΚΟΥ ΚΑΙ ΤΑ ΜΟΥΝΑΚΙΑ
    http://atheofobos2.blogspot.gr/2015/08/blog-post_11.html

  11. leonicos said

    ΐ

    Γς, πώς γράφεις το διαλυτικά + οξεία εδώ;

  12. leonicos said

    Στο ουόρδ το κάνω με σιφτ + οξεία, αλλά εδώ δεν μου το βγάζει

  13. Νέο Kid said

    Ουφ! Ε κανεί σιορ! Μπαφιάσαμε…

  14. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    12 shift + w (με ελλην. πλκτρλγ εννοείται)
    ΐ ΐ ΐ

  15. Γς said

    7:
    crescendo

    η αύξηση της δύναμης με σταθερό τρόπο, ώστε να παρατηρείται κορύφωση σε κάποιο υψηλό σημείο και μετά…

    Και μετά λέει είναι ό,τι πρέπει ένα τσιγάρο. Ελα όμως που δεν καπνίζω…

    Κι άρχισα να της λέω για την ησυχία της νύχτας, τη γαλήνη, σε πείσμα του ότι τρέχουμε 2 χιλιάδες χιλιόμετρα την ώρα λόγω περιστροφής της Γης περί άξονα. Αλλη ταχύτητα λόγω περιστροφής της γύρω απ τον Ηλιο, και το ηλιακό μας σύστημα που τρέχει, ο γαλαξίας, το σύμπαν…
    Τήν έστειλα!

    Τρίχες! Την είχε πάρει ο ύπνος. Μόνος μου μιλούσα …

  16. leonicos said

    Να μην υποτιμάμε τους άγνωστους αλλά επίσης εξαιρετικους…

    Υποπτεύομαι ότι αυτός ο bastard (εννοώ τον Τζι, αλλά το γράφω έτσι για να μην προσβληθεί) έχει πάρα πολλά γράψει, αλλά βαριέται να τα δουλέψει

  17. ΚΩΣΤΑΣ said

    Πάρα πολύ ωραίο! σαν ποίημα, γι’ αυτό ενθουσιάστηκε ο Λεώ 🙂

    Ο Σκοτάδης δεν αναφέρεται πουθενά, μάλλον δεν υπήρχε τότε.

  18. leonicos said

    Ευχαριστώ Χτήνος

    Σόρι Κιδ! Φεύγω για λίγο

  19. Νέο Kid said

    18. Αμήν!

  20. leonicos said

    ΐ το πέτυχα

  21. Γς said

    10:

    Πολύ ωραίο!

    Να πάτε να το διαβάσετε όλοι.

    http://atheofobos2.blogspot.gr/2015/08/blog-post_11.html

    Τα Μουνάκια, το ποίημα του δικού μας του Βάρναλη, στο ιστολόγιο του Αθεόφοβου [δικός μας κι αυτός]

  22. Καλημέρα

    Πολύ ωραίος στις περιγραφές ο Βάρναλης

    Σε ένα διαφωνώ : οι κατσούλες τηγανίζονται σε βούτυρο. Οποιος τις έχει δει και τις έχει τρμάξει στην άμμο έχει δεί πως χώνονται σε χρόνο ντετε μέσα σ’ αυτήν λές και είναι αέρας !!!

    Επίσης έχει δίκιο για τα αυγά των καβουριών-όπως και τις καραβίδας- και για τα πετρόψαρα εν γένει που επειδή δεν έχουν λέπια δεν αντέχουν στον πάγο αλλά η νοστιμιά τους φρέσκα είναι απερίγραπτη. Εχουν κοκκαλάκια βέβαια αλλά οι εξασκημένοι τα μασάνε όπως και στις μαρίδες

  23. # 15

    Γς

    για να μην μπλέκεις με γωνιακές ταχύτητες και τέτοια ακατάληπτα για γυναίκες σου δίνω την άδεια να παραδίδεις μαθήματα αστρονομίας ακολουθώντας αυστηρά τις οδηγίες :

    Το μάθημα της αστρονομίας

    Ελα να μελετήσουμε μαζί αστρονομία
    είναι το εκλεκτότερον μάθημα του λυκείου
    λίγο-πολύ σχετίζεται με την ανατομία
    καθ’ όσον και διδάσκεται επί ημισφαιρίου

    Εχει το ημισφαίριον μορφή ουρανίου θόλου
    αν το χωρίσεις νοητά απ’ το συμμετρικό του
    βεβαίως άστρα επ ‘αυτού δεν φαίνονται καθόλου
    μα στην μελέτη βοηθά το σχήμα το δικό του

    Όταν το ημισφαίριον τα μπρούμητα ξαπλώνει
    ευθύς προσομοιάζεται με τ’ ουρανού τον θόλον
    και τότε πρέπει ο δάσκαλος χέρι να μην απλώνει
    λίγο πιο κάτω βρίσκεται το έντερον το κώλον

    Ανεπαισθήτως δάκτυλον επί του ημισφαιρίου
    των κομητών τρελές τροχιές ακολουθεί πιστά
    χαράσσοντας την θέσιν τους εκ του αζιμουθίου
    του τοπικού ζενίθ-ναδίρ και άλλα σχετικά

    Πότ’ έρχονται εις σύνοδον και πότε ανατέλλουν
    και πώς κινούνται συνεχώς οι πλάνητες αστέρες
    δεν είν’ εύκολα πράγματα, πολλή μελέτη θέλουν
    θυμίζουν του Βοκάκιου τα έργα και τις μέρες

  24. Σε Windows, διαλυτικά με οξεία μαζί είναι το κεφαλαίο του τελικού ς. Γίνεται και με AltGr + οξεία. ΐ ΰ ΅

  25. Γς said

    Τόσες φορές μιλήσαμε για την Αίγινα, αλλά δεν θυμάμαι να ασχοληθήκαμε και με τον Αγιο Νεκτάριο.

    Ούτε με τον Γς εν Αιγίνη.

    Λοιπόν έβαζα τον αυτόματο πιλότο και βουρ σε μια ώρα Αιγινα κι από κει με κλειστά τα μάτια το αυτοκίνητο σε ένα σταθερό κατάλυμα στην άλλη άκρη του νησιού.
    Μέχρι που:

    -Α, τι κάνετε; Σας επιθυμήσαμε.

    Την μπέρδεψε με άλλη.
    Ετσι κι εγώ άλλαξα ξενοδοχείο. Ένα άλλο δίπλα. Και πήγα με αέρα την άλλη φορά.
    Στην ίδια όμως ταβέρνα.

    -Γεια σας. Πάλι εδώ έ;

    Φτου!

  26. # 16

    Bingo !!

  27. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια!

    17 Ο Σκοτάδης είναι αρκετά νεότερο μαγαζί.

  28. Γιάννης Ιατρού said

    Καλημέρα,

    να βάλουμε την φωτό σε κανονικές διαστάσεις, μη τους βγάλουμε και κοντούς τους ανθρώπους 🙂 🙂

  29. cronopiusa said

    Ευχαριστούμε

    Καλή σας μέρα, καλή βδομάδα!

  30. Γς said

    28:

    Ντοcteur, τίποτε άλλο μπορείς να μας το μεγαλώσεις;

  31. sarant said

    28 Α μπράβο, και ήθελα να παρακαλέσω όποιον νιώθει από δαύτα.

    30 Θα ήταν ευχής έργο να μπορούσε να μεγαλώσει την αίσθηση του μέτρου, του σεβασμού προς την ομήγυρη και της αυτοσυγκράτησης

  32. Γς said

    31 β:

    Και του τόσο ωραίου σημερινού αφιερώματος, θα πρόσθετα

    Συγνώμη.

    Μα πως παραφέρθηκα; Εγώ;
    Κρίμα.

    Θα βάλω τα δυνατά μου να μην επαναληφθεί

  33. dryhammer said

    Εχτές το βράδυ, που πήγαμε με την κυρά σ’ ένα ταβερνάκι στο Κάστρο που’ χει ένα χάλασμα γι αυλή, έβλεπα και ξανάβλεπα μια, μεγεθυμένη σε φυσικό+ μέγεθος, παλιά φωτογραφία (κομμάτι από φωτό) που την είχε για ντεκόρ στον τοίχο κι αναρωτιώμουνα πού τονε ξέρω τούτονε. Στο δρόμο της επιστροφής στο σπίτι, μού ‘ρθε η έκλαμψη. Ο Βάρναλης! φώναξα. Κι η κυρά: «Παλάβωσες νυχτιάτικα και φωνάζεις πάνω στο μηχανάκι;»

  34. Γιάννης Κουβάτσος said

    Κοιτώντας τη θάλασσα της Αίγινας, καθισμένος σε κάποιο ύψωμα, έγραψε μερικούς από τους ωραιότερους στίχους της νεοελληνικής ποίησης:

    ΠΡΟΛΟΓΟΣ (στο Φως που καίει):
    Να σ’ αγναντεύω, θάλασσα, να μη χορταίνω
    απ’ το βουνό ψηλά
    στρωτή και καταγάλανη και μέσα να πλουταίνω
    απ’ τα μαλάματά σου τα πολλά.

    Να ναι χινοπωριάτικον απομεσήμερο, όντας
    μετ’ άξαφνη νεροποντή
    χυμάει μες απ’ τα σύνεφα θαμπωτικά γελώντας
    ήλιος χωρίς μαντύ.

    Να ταξιδεύουν στον αγέρα τα νησάκια, οι κάβοι,
    τ’ ακρόγιαλα σα μεταξένιοι αχνοί
    και με τους γλάρους συνοδιά κάποτ’ ένα καράβι
    ν’ ανοίγουν να το παίρνουν οι ουρανοί.

    Ξανανιωμένα απ’ το λουτρό να ροβολάνε κάτου
    την κόκκινη πλαγιά χορευτικά
    τα πεύκα, τα χρυσόπευκα, κι’ ανθός του μαλαμάτου
    να στάζουν τα μαλλιά τους τα μυριστικά.

    Κι’ αντάμα τους να σέρνουνε στο φωτεινό χορό τους
    ως μέσα στο νερό
    τα ερημικά χιονόσπιτα-κι’ αυτά μες στ’ όνειρό τους
    να τραγουδάνε, αξύπνητα καιρό.

    Έτσι να στέκω, θάλασσα, παντοτεινέ έρωτά μου
    με μάτια να σε χαίρομαι θολά
    και να ναι τα μελλούμενα στην άπλα σου μπροστά μου,
    πίσω κι’ αλάργα βάσανα πολλά.

    Ως να με πάρεις κάποτε, μαργιόλα συ,
    στους κόρφους σου αψηλά τους ανθισμένους
    και να με πας πολύ μακρυά απ’ τη μαύρη τούτη Κόλαση,
    μακρυά πολύ κι’ από τους μαύρους κολασμένους.

  35. sarant said

    34 Α μπράβο!

  36. nikiplos said

    Και τώρα που ξεμάθαμε από τα σκοτάδια, νάσου πάλι αυτά πυκνώνουν. Και πως είχαμε συνηθισει στη ραστώνη, στη νηνεμία στην απραξιά…
    (για το τελευταίο μέρος του αποσπάσματος και τις μέρες πού ‘ρχονται…)

  37. Γιάννης Ιατρού said

    Τζί !!!
    ==>

  38. cronopiusa said

    34

  39. # 37

    μου κραίνεις και σου κραίνω !

  40. Παναγιώτης Κ. said

    Στην επόμενη κάθοδο μου στην πρωτεύουσα οπωσδήποτε επίσκεψη στην Αίγινα. 🙂

  41. ΚΩΣΤΑΣ said

    32 > Μα πως παραφέρθηκα; Εγώ;
    Κρίμα.

    Α!, ρε Γς, ας γινόσουν κι εσύ Βάρναλης, να δεις ασυλία και στα κοριτσάκια και στα νινάκια 😛

  42. «στην Αίγινα, και έγραψε τα διηγήματα της συλλογής «Ο λαός των Μουνούχων»
    Παρ’ ημίν, ένα τουρκοχώρι λεγότανε Μονούχι. Μετά το 1922 λέγεται Μαυροθάλασσα, και φυσικά δεν είναι πλέον τουρκοχώρι!

  43. sarant said

    42 Tουρκοχώρι με ελληνικό όνομα;

  44. Γς said

    Τι φοβερό!

    Ο μετανάστης από το Μάλι που σκστφάλωσε 4 ορόφους και έσωσε ένα κοριτσάκι. Στο Παρίσι

    https://www.theguardian.com/world/2018/may/28/spider-man-of-paris-climbs-four-storeys-to-rescue-dangling-boy

  45. Μάνια said

    Επειδή η μαμά μου είναι Αιγινήτισσα κι έχω ζήσει πολλά καλοκαίρια στο νησί, συγκινήθηκα πολύ από το έξοχο σημερινό σας αφιέρωμα για τη σχέση του Βάρναλη με την Αίγινα. Δεν ήξερα ότι το «Φώς που καίει» το έγραψε ο Βάρναλης στην Αίγινα το καλοκαίρι του 1921. Απ’ αυτό το πεζο-ποίημα, εκτός από τη «Μάννα του Χριστού», τη «Μαγδαληνή» και την «Πόρνη» που αρέσουν σε όλους, εμένα πάντα με εντυπωσίαζε αυτά που λέει ο Χριστός στο 1ο μέρος του «Φώς που καίει», όταν συνομιλεί με τον Προμηθέα και το Μώμο… (σελ. 37)

    ΙΗΣΟΥΣ: «Όσο για τον έρωτα, δεν τον ένοιωσα ποτές. Όσες φορές σταυρονόμουνα στις ρούγες ή στις δημοσιές με ωραίες γυναίκες, είτε αρχόντισσες γεμάτες χρυσάφι κ’ έπαρση, είτε λαϊκές, αφόβιστες, με τα λαγήνια στο κεφάλι, η ψυχή μου μάτωνε βλέποντας πίσω από το πρόσκαιρο ντύμα της ομορφιάς, τη σαπίλα και την αμαρτία…
    Είμαι παρθένος σαν τα λουλούδια».

    Δεν είχα σκεφτεί ποτέ αυτή την εξήγηση που δίνει ο Βάρναλης για την παρθενία του Χριστού: Ότι, δηλαδή, πίσω από την Oμορφιά έβλεπε τη σαπίλα και την αμαρτία. Φαντάζομαι ότι κάτι ανάλογο συμβαίνει και με τους καλόγερους του Αγίου Όρους και καταφέρνουν να μένουν παρθένοι τόσα χρόνια: Πίσω κι από την πιό όμορφη γυναίκα, βλέπουν «τα οστά τα γεγυμνωμένα» και τη σαπίλα της σάρκας

  46. cronopiusa said

    Ζηνοβία Μπήτρου: η Γεωργία Σάνδη της Αίγινας….

  47. Γιάννης Ιατρού said

    Κανά ευχέλαιο, λέτε να βοηθήσει;

  48. Γιάννης Ιατρού said

    46: Γειά σου Κρόνη 🙂

  49. sarant said

    Εγώ είμαι καλόπιστος 😉

  50. Γιάννης Ιατρού said

    49: Και δεν σου φαίνεται ρε Νίκο 🙂 🙂

  51. Γιάννης Ιατρού said

    Για να δείτε, πως είναι να είσαι «διαβασμένος» 🙂 🙂

  52. cronopiusa said

  53. ΚΩΣΤΑΣ said

    Τί; ρε Μάνια, προχθές μας είπες ότι η μαμά σου είναι από την Αλβανία, τώρα έγινε νησιώτισσα; 😛

  54. Γιάννης Κουβάτσος said

    53: Πού βλέπεις την αντίφαση; Θα είναι από τη Σάσωνα. 😊

  55. cronopiusa said

    53
    54

    αν η καρδιά, τα νεύρα σου κι ο νους σου εν αμαρτίαις
    γεράσανε κι όμως εσύ τα στύβεις ν’ αποδίδουν·
    αν στέκεις πάντα δίβουλος και πάντα σου σκυμμένος
    κι όταν φωνάζουν οι άλλοι «εμπρός!» εσύ φωνάζεις «πίσω!»…

  56. ΚΩΣΤΑΣ said

    > … Είμαι παρθένος σαν τα λουλούδια»

    Πάντως πολύ εύστοχο το σχόλιο της Μάνιας.

    Κι εγώ όταν πήγα στην Αίγινα, όλο παροιμίες άκουγα, όπως:

    > χιλιοτρύπητο λαγήνι και σταλιά νερό δεν χύνει.
    > συρτώνω, μανταλώνω, τον κλέφτη βρίσκω μέσα.
    > άμα δεν μπορείς να αποφύγεις έναν βιασμό, απόλαυσέ τον.

    Φαντάζομαι και η Μάνια να τα έχει ακούσει αυτά.

  57. ΚΩΣΤΑΣ said

    56 Γειά σου Κρόνη 🙂

    Αν ημπορείς την παλαβή να κάνεις, όταν οι άλλοι
    σου κάνουνε το γνωστικό κι όλοι σε λένε φταίχτη·
    αν δεν πιστεύεις τίποτα κι άλλοι δε σε πιστεύουν·
    αν σχωρνάς όλα τα δικά σου, τίποτα των άλλων·…

  58. ΓιώργοςΜ said

    Καλησπέρα, υπέροχο (και το σημερινό) ταξίδι στο χρόνο. Τα «Αττικά» τα έχω στο κομοδίνο μου μόνιμα, διαβάζω 1-2 χρονογραφήματα, δίκην πνευματικών αντιόξινων, όταν η πραγματικότητα γίνεται δύσπεπτη.
    Βρήκα μια αναφορά στον Αντρέα Καμιλλέρι στη σημερινή ειδησεογραφία, ας την αφήσω εδώ να βρίσκεται.

  59. sarant said

    58 Μου άρεσε αυτό με τα αντιόξινα 😉

  60. Αγάπη said

    Μήν ξεχνιόμαστε, εκτός από τις ωραίες μουσικές που αναρτήσατε, υπάρχουν και ντόπια δημοτικά τής Αίγινας, π.χ. αυτό με το ωραίο σαντούρι στην εισαγωγή και τον βαρύ, όμορφο ρυθμό του

  61. Αγάπη said

    Λάθος τραγούδι ανάρτησα, άλλο ήθελα για την Παλιαχώρα και τώρα δέν το βρίσκω

  62. ΚΩΣΤΑΣ said

    Ωχ!, συγνώμη, η Πέπη ήταν από ΄κει. Μάνια μου να με συμπαθάς. 😉

  63. sarant said

    Το σχ. 62 κρατήθηκε στη σπαμοπαγίδα γιατί είχε μια απαγορευμένη λέξη. Κανονίστε σε λίγο να έχει δύο απαγορευμένες λέξεις 🙂

  64. Γιάννης Κουβάτσος said

    Στην Αίγινα περνάει τον περισσότερο καιρό της η καλή μας ποιήτρια και βαφτισιμιά του Καζαντζάκη Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ, όπου έχει σπίτι, αγορασμένο από τον πατέρα της:

    Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ, «Αίγινα I»

    Γυρνώντας απ’ τη θάλασσα με τη μάνα μου καθόμαστε να ξαποστάσουμε κάτω απ’ την ίδια πάντα ελιά. Μου διηγόταν τότε την ιστορία του μέρμηγκα και του τζίτζικα, πρώτα μαθήματα εγκράτειας, σωφροσύνης, μα πάνω απ’ το κεφάλι μας ξεφώνιζε ο ποιητής με πάθος στο λιοπύρι. Ε, μάνα, για ποιο χειμώνα μου μιλάς, τι δυστυχίες, τι πάγους και ποια πείνα; Τούτο είναι το θαύμα εδώ, αρχίζει με την κάψα τελειώνει μόλις στα σκούρα μπει η μέρα· τα σπόρια ζώνονται από παντού, τα βρίσκει το μερμήγκι, ενώ ο γκρίζος ασυλλόγιστος βουβαίνεται, παγώνει. Αχ, μάνα μου κακότυχη, που γέννησες μιά τζίτζικα, δεν ξέρει να μαζώνει! Μόλις ξημέρωνε το ’σκαγα απ’ το κρεβάτι τη νυχτικιά μου έσερνα σε χόρτα, ποτιστάδες, ο κήπος μου φαινότανε απέραντη εξουσία κι οι κότες πρόσωπα σημαντικά, προσηλωμένα να τσιμπάνε… Δεν ήξερα ώρες μες στο θέρος· αιωνιότητα το χωράφι, το μαγκάνι γύριζε στον άπειρο χρόνο, βουτούσα στα σανά, χωνόμουνα, κυλιόμουνα ανάμεσα στα πόδια του αλόγου· όλες οι χαρές τελείωναν στη θάλασσα κι εκεί αρχίζαν άλλες. Είχα από τότε φτιάξει δυο εαυτούς· ο ένας γαλήνιος κούρνιαζε, αγάπαγε τα γύρω του καλά διατεθειμένος, τον άλλο τον ερέθιζε ο γλυκός κίνδυνος που κρύβει άγνωστο σώμα. Ονόμαζα γαλήνη το χειμώνα, την τρέλα καλοκαίρι και μεταμορφωνόμουνα σε άγγελο χειμερινό, σε σατανά της ζέστης. Η μάνα μου ετρόμαζε μ’ αυτές τις δύο μου φύσεις, θα φταίνε, έλεγε, οι δυό κόσμοι, η πολυκατοικία και το νησί, μα όπου να ’ναι χειμωνιάζει, πού θα πάει κι αυτή… θα μαζευτεί. (Από τη συλλογή «Επίλογος αέρας», 1990 )

  65. ΓιώργοςΜ said

    59 Ε, έχω κι εγώ λογοτεχνικές αναλαμπές 1-2 φορές το χρόνο. Ξαπλώνω όμως λίγο και μου περνάει 🙂

  66. dryhammer said

    58. Καλό θα ήταν να φυλάξεις τα «Αττικά» εδώ:

    http://www.insituconservation.com/products/economy_boxes/archival_box_clamshell_economy

  67. cronopiusa said

  68. sarant said

    64 Την έβλεπα ταχτικά στο καφενείο 🙂

  69. Γιάννης Κουβάτσος said

    Η Αίγινα της κατοχής και της πείνας, από την παραγνωρισμένη Αιγινίτισσα Ιουλία Περσάκη:
    https://www.google.gr/url?sa=t&source=web&rct=j&url=https://www.politeianet.gr/books/9789600516746-persaki-ioulia-estia-katochi-kai-peina-bibliodetimeni-ekdosi-261015&ved=2ahUKEwjAsMzM96jbAhWSDewKHXm-Dc4QFjABegQIBxAB&usg=AOvVaw03Weafn5FcPg6oRq8zYzTg

  70. ωχ έπεσα στην απαγορευμένη λέξη…

  71. ΚΩΣΤΑΣ said

    > «Στην Αίγινα που πρωτοπήγα, εκεί και έριξα άγκυρα για πάντα…. Νοίκιασα το απάνου πάτωμα (δυο καμαρούλες) σ’ ένα ήσυχο σπιτάκι και ξαναγύρισα στην Αθήνα για να φέρω τα πράματά μου».

    Του Βάρναλη, του άρεσαν πολύ τα νησιά και η θάλασσα. Αλήθεια, για τα νησιά που έκανε εξορία, έγραψε κάτι;

    ΥΓ. Τι τραβάμε και μεις οι συντηρητικοί; Η κόρη μου ζητάει διορισμό σε δυσπρόσιτο στον Αη-Στράτη και δεν την στέλνουν 🙂

  72. leonicos said

    Ε κανεί σιορ!

    Μετά απο τόσες ώρες επιτρεπεται να επανέλθω;

    Υπάκουσα για να δείξω τι καλό παιδί είμαι. Αν με ξαναδιώξετε, θα υπακούσω και πάλι

    Αλήθεια, ποιος κέρδισε που έλειψα;

    Φυσικά χτύπησα όλες τις Κρόνη, (ακλισιά;) και πάλι δεν χόρτασα. Αυτό το κορίτσι είναι απύθμενος θησαυρός

  73. leonicos said

    54 Πριγκίπισσα της Σασώνος, μια και μιλάμε για όπερες

  74. leonicos said

    Μιλούσαμε χθες για να είμαι ακριβέστερος

  75. leonicos said

    @ Κρόνη…. ευτυχώς που υπήρξαν οι Ζηνοβίες για να πάει ο κόσμος μπροστά

    Και ας χρειάζεται αναθεώρηση καπου κάπου

  76. leonicos said

    Έβαλε και ο Γς κάτι σπουδαιο στο 44

    Πώς το έπαθε; Τον απίθανο άντρα!

  77. # 62

    μπέρδεψες την Πέπη με την Μάνια… μήπως διαβάζεις στο σκοτάδι ; (σβυστής λυχνίας κ.λ.π. )

  78. sarant said

    71 Έγραψε κάποια άρθρα για την εξορία στον Άη Στρατη, τα έχουμε παρουσιάσει κι εδώ.

  79. ΚΩΣΤΑΣ said

    78 Προσθία και οπισθία όψις του ιδίου νομίσματος είναι.

  80. ΚΩΣΤΑΣ said

    Συγνώμη, το 79 στο 77. του Τζι.

    78 Δεν έτυχε να τα διαβάσω, περιγράφει τις ομορφιές του νησιού ή διηγείται τα βάσανά του στην εξορία;

  81. Αρχαιοελληνιστής said

    Χάρηκα που έμαθα πως ο Βάρναλης είχε τόσες σχέσεις με την Αίγινα κι ότι εκεί έγραψε τα περίφημα «Μουνάκια» σε ηλικία 90 ετών. Εντύπωση μού προκαλεί και το γεγονός (είναι απόδειξη πόσο αυξήθηκε η αναγνωσιμότητα του ιστολογίου τα τελευταία 8 χρόνια) πως όταν ο κ. Σαραντάκος έκανε την πρώτη του ανάρτηση για τα «Μουνάκια» του Βάρναλη, εισέπραξε μόνο 27 σχόλια μέσα σε 8 χρόνια. Αν την αναδημοσίευε σήμερα εκείνη την ανάρτηση, θα ξεπερνούσε για πλάκα τα 200 σχόλια σε ένα τριήμερο…

    Αυτό που ενδιαφέρει εμένα είναι άλλο και έχει να κάνει με την ανεπάρκεια ΟΛΩΝ των μεταφραστών της Αρχαιοελληνικής Γραμματείας στα νεοελληνικά…

    Λίγοι ξέρουν ότι ο πιο διάσημος κάτοικος της Αίγινας όλων των εποχών ήταν ο Αριστοφάνης (452-385 π.Χ.), που έζησε όλη σχεδόν την ζωή του στο νησί της Αφαίας Αθηνάς, γι΄αυτό και οι αρχαίοι τον έλεγαν «Αιγινήτη» . ΕΚΕΙ έγραψε σχεδόν όλες τις αθάνατες κωμωδίες του. Ο Αριστοφάνης ήταν Κυδαθηναιεύς, από την Πανδιονίδα Φυλή, αλλά έζησε τα περισσότερα χρόνια του στην Αίγινα ως τσιφλικάς, αφού ο πατήρ του Φίλιππος είχε πάρει το 430 π.Χ. ένα μεγάλο κομμάτι της αιγινήτικης γής, όταν οι Αθηναίοι κυρίευσαν την Αίγινα το 430 π.Χ., έδιωξαν τους φιλολάκωνες κατοίκους της και μοίρασαν την γή της σε Αθηναίους κληρούχους.

    Στην Αίγινα έγραψε ο Αριστοφάνης και την πρώτη από τις γνωστές κωμωδίες του, τούς αριστουργηματικούς «Αχαρνής». Στους στίχους 523 – 529 των «Αχαρνέων», ο Αριστοφάνης αποκαλύπτει αυτό που ποτέ δεν μάς είπαν στα σχολεία: Ότι ο Πελοποννησιακός Πόλεμος έγινε εξαιτίας τριών τσιμπουκλούδων («λαικαστριών»), και όχι πορνών, όπως μεταφράζουν λανθασμένα οι φοβιτσιάρηδες μεταφραστές το ουσιαστικό «λαικάστρια». Ψάξτε όποιο Λεξικο θέλετε, και θα δείτε ότι τα ρήματα «λαικάζειν» και «λεσβιάζειν» στα αρχαία ελληνικά σημαίνουν «κάνω πεολειχία», πράγμα που επιβεβαιώνει και το Λεξικό Σουΐδα. Ανεβάζω το επίμαχο απόσπασμα των «Αχαρνέων» με το πρωτότυπο και την σωστή νεοελληνική μετάφραση:

    Δείτε τώρα πώς μεταφράζουν τους θρυλικούς αυτούς στίχους από τους «Αχαρνής» του Αριστοφάνους, ο Φάνης Κακριδής (στην σελ. 29 της μεταφράσεως του βιβλίου «Η Κωμωδία του Αριστοφάνη» του K.J. Dover, έκδοση ΜΙΕΤ) και ο δισέγγονος του μεγάλου Στέφανου Κουμανούδη , Στέφανος Ν. Κουμανούδης στο κατά γενική ομολογία έγκυρο greek-language.gr: Ο μέν Κακριδής μεταφράζει τις λαικάστριες… «πόρνες», ο δε Κουμανούδης «σκατοπουτάνες», αποφεύγοντας αμφότεροι το σωστό «τσιμπουκλούδες» ή έστω… «πεολείχουσες»!..

    Για τέτοιους μεταφραστές μιλάμε: Θυσιάζουν την ακρίβεια της μετάφρασης στα… χρηστά ήθη… Για να μή σχολιάσω το ηλίθιο «κοκότες» με το οποίο μεταφράζει ο Κακριδής το αριστοφανικό «πόρνες» ή το εξωφρενικό «κάτι τεκνά καψούρικα» με το οποίο μεταφράζει ο Κουμανούδης το αριστοφανικό «νεανίαι μεθυσοκότταβοι» του Μεγάλου Αιγινήτη κωμωδιογράφου!.. Λίγη τσίπα, ρε παιδιά…

  82. sarant said

    81 Τα οποία σκουλήκια….

    80 Παρεμπιπτόντως μιλάει για το νησί. Ήταν δύσκολη τότε η ζωή τους. Πολύ στερημένη

  83. Triant said

    82α 🙂 🙂 🙂

  84. 43, sarant said: «42 Tουρκοχώρι με ελληνικό όνομα»;

    # Εμ, τί να κάνουμε, τουρκοχώρι ήταν. Πάντως, σε ένα διήγημα που αναφέρεται στο 1913 (του Ζ.Παπαντωνίου, νομίζω) εμφανίζονται και Γύφτοι, αλλά μάλλον πρόκειται για Τουρκόγυφτους (τουτέστιν Μουσουλμάνους). Επίσης, εκεί κοντά ήταν η έδρα της «βασιλομήτηρος» Μάρως, και οι περιοχή ήταν γεμάτη μοναστήρια. (το σημειώνω αυτό διότι η «ελληνική» λέξη Μονούχι μου θυμίζει Μοναχούς).

  85. spiridione said

    84. Χωρίον του ευνούχου λέει σε βυζαντινά έγγραφα
    http://www.ypai.gr/cms_files/ATLAS/ATLAS-GR/HTML/files/assets/basic-html/page102.html

  86. sarant said

    !!

  87. Γιάννης Ιατρού said

    85: Σπύρο,
    πολύ ωραία έκδοση, μπράβο για το «εύρημα» !
    (Τ’ απαλλοτρίωσα δια χρήσιν μελλοντικήν με παραπομπάς 🙂 )

  88. Antonislaw said

    Εξαιρετικα διαφωτιστικη η εισηγηση σας, πολλα συγχαρητηρια!
    Θα ηταν ισως σκοπιμο να συγκαταλεξουμε στους λογοτεχνες που εζησαν, εγραψαν και αγαπησαν την Αιγινα και τον ποιητη της δευτερης μεταπολεμικης γενιας Θωμα Γκορπα που συμφωνα με το Βασιλη Καλαμαρα τα τελευταια 13 χρονια της ζωης του ( πεθανε πρωταπριλια του 2003) υπηρξε μονιμος εραστης και επισκεπτης της Αιγινας των ποιητων και των ζωγραφων.

  89. Antonislaw said

    88 λικνος στο σχολιο μου
    https://athens.indymedia.org/post/87398/

  90. sarant said

    88 Ζούσε σε ένα σπίτι που από πολεοδομική ιδιοτροπία βρισκόταν πάνω στο δρομο (προφανώς το σπίτι προϋπήρχε)
    Περνούσες κι από το ανοιχτό παράθυρο του σαλονιού έβλεπες τον Γκόρπα όρθιο να μιλάει ή να διαβάζει.

  91. Antonislaw said

    Επισης θα μου επιτρεψετε να αναφερω και εναν αλλο ανθρωπο της τεχνης που ζει στην Αιγινα και δεν ειναι ευρεως γνωστος, αν και εχει πολυποικιλη καλλιτεχνικη δραση, τον Γιωργο-Μενελαο Μαρινο (γεν. 1936). Αυτοαποκαλειται ο λαικος ποιητης της Αιγινας και εχει ενδιαφερον εργο ως ποιητης, συγγραφεας, παραμυθας, μουσικος και κλοουν, ηδη απο τη δεκαετια του 1960, και εχει κυκλοφορησει 57 βιβλια και 23 δισκους σε ολους τους γνωστους εκδοτικους οικους.

    http://www.biblionet.gr/author/15175/Γιώργος_Μενέλαος_Μαρίνος

    https://aegina2007.wordpress.com/ΦΟΡΕΙΣ-ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ/marinos/

    Αν καποιος τον εχει γνωρισει προσωπικα ας γραψει καποιο σχολιο.

  92. sarant said

    Πολύ φίλος με τον μακαρίτη τον πατέρα μου και με τη μητέρα μου. Τον ξέρω καλά.

  93. Antonislaw said

    90 Ευχαριστω πολυ για τις πληροφοριες για τον Γκορπα, πρεπει να ηταν εντονοτατη παρουσια εν γενει. Εχω παρει τα ποιητικα του απαντα και ηταν συγκινητικα, μου αρεσαν παρα πολυ!

  94. Antonislaw said

    92 και παλι ευχαριστω πολυ για τις πληροφοριες! Το οτι ηταν φιλος με τον εξαιρετο πατερα σας, αλλο ενα πνευματικο αστερι στο γαλαξια της Αιγινας, μου τον τοποθετει στη συνειδηση μου!
    Ποσο σπουδαιοι ανθρωποι!!!
    Αραγε η Αιγινα εκανε τους λογοτεχνες η οι λογοτεχνες την Αιγινα;

  95. sarant said

    Να είστε καλά!

  96. 9ο χελιδόνι (κι αν ΝΞ, ...), said

    Μα τι στο καλό ψάχνανε και τι βρίσκανε στο αρβανιτονήσι όλοι αυτοί; και, κυρίως, τι του βρίσκουνε σήμερα; τι βρίσκουνε σ’ ένα μέρος χωρίς σίγουρο και καλό νερό, που μένει πολύ συχνά χωρίς ρεύμα, που αν δεν έχεις δικό σου μεταφορικό θα υποφέρεις, κι άν έχεις θα κινδυνέψεις να σκοτωθείς στους δρόμους του; τι ωραίο βρίσκουνε σ’ ένα καταθλιπτικό μικροαστικό -«οικογενειακό»- σκονισμένο ελληναράδικο περιβάλλον τύπου «αυθαίρετο Ν. Μάκρης» (ή Λούτσας), κλπ; Μάλλον η Αίγινα, λόγω της γειτνίασης στην Αθήνα, θα διαγκωνιζότανε πριν από 100 χρόνια με την Ύδρα, τον Πόρο, την Τζιά, την Άνδρο και την Κύθνο για να γίνει από τότε (σαν η πρώτη προτίμηση) για τους κουλτουριάρηδες μικροαστούς της Αθήνας, περίπου ό,τι γίνηκε κι η Μύκονος από τό ’90 και δώθε για τις νεόπλουτες «κατίνες» με τις ξαπλώστρες της Ψαρρούς και τα πάρτυ της… φτερούς! Φαίνεται, τα αντίστοιχα φτωχομπινέδικα αθηναίικα λαμόγια της τότε εποχής αγοράζανε ο ένας μετά τον άλλον μπιρ παρά απ’τους ξυπόλυτους αιγινήτες χτήματα κι αγρούς και χτίσανε τα… εξοχικά τους εκεί, δίπλα -δίπλα για νά ‘ναι κοντά ο ένας στον άλλον κι όλοι μαζί, βέβαια, κοντά στο κλεινόν Άστυ των «σπουδαίων» μη εξοχικών δραστηριοτήτων τους… Από τότε χρονολογείται η, εξηγήσιμη για τότε αλλά παράδοξη για σήμερα, «ανάπτυξη» του νησιού των φιστικιών, των παλιών φυλακών, της Αφαίας Αθηνάς και του αγίου Νεκταρίου.

  97. sarant said

    96 Καλό είναι να υπάρχει κι ένας αιγινομάχος. 🙂

  98. ΚΩΣΤΑΣ said

    Μοι προξενεί κατάπληξιν το γεγονός ότι ουδείς χριστιανομπολσεβίκος αναγνώστης του Σαραντάκειου ιστολογίου, επί 48 συναπτάς ώρας, δεν αναφέρθηκε εις ton μέγαν υπουργόν του ΣΥΡΙΖΑ κ. Φλαμπουράρην, όστις διαθέτει εξοχική κατοικίαν εις την Αίγιναν, με πισίναν υδροδοτούμενη από δημοτικάς πηγάς. Ωσαύτως – αν δεν μα απατά η μνήμη μου – και ο κ. Γιάνης Μπαρουφάκης ενδημεί ενίοτε εις αυτόν τον τόπον. 😛

  99. sarant said

    98 Και οι δυο στο Παγώνι.

  100. cronopiusa said

    44

  101. 84, συγγνώμη για το «οι περιοχή»

    85, spiridione said: «84. Χωρίον του ευνούχου λέει σε βυζαντινά έγγραφα»
    # Ευχαριστώ για την πληροφορία

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: