Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Εγκλήματα στα χρόνια της κρίσης

Posted by sarant στο 20 Ιουνίου, 2018


Τον περασμένο μήνα που είχα επισκεφτεί την έκθεση βιβλιου της Θεσσαλονικης είχα τη χαρά να γνωρίσω, έστω και υπό βροχήν, τον συγγραφέα Φίλιππο Φιλίππου.

Ο Φιλίππου είναι συγγραφέας πολυσχιδής, αλλά μια από τις μεγάλες του αγάπες ειναι η αστυνομική λογοτεχνία -γράφει κι ο ίδιος αστυνομικά αλλά επίσης μελετάει το είδος, και το τελευταίο του βιβλίο, αυτο που θα σας παρουσιάσω σήμερα, είναι ακριβώς μια «Ιστορία της ελληνικής αστυνομικής λογοτεχνίας».

Τον Φιλίππου μού τον γνώρισε ο φίλος μας ο Άγγελος, για τον οποίο γίνεται λόγος συχνά στο βιβλίο αυτό. Βλέπετε, ο υπότιτλος του βιβλίου ειναι «Ο Γιάννης Μαρής και οι άλλοι» και, όπως θα ξέρουν οι τακτικοί αναγνώστες του ιστολογίου, ο Άγγελος δεν το επιδεικνύει αλλά και δεν το κρυβει πως είναι γιος του Γιάννη Μαρή.

Το βιβλίο του Φιλίππου δεν ειναι ακριβώς βιογραφία του Μαρή -έχει κυκλοφορήσει άλλη μία τουλάχιστον- ούτε ακριβώς ιστορία της ελληνικής αστυνομικης λογοτεχνίας. Είναι κάτι ανάμεσα, και ταυτόχρονα μια εξέταση της ελληνικής κοινωνίας στα μεταπολεμικά χρονια. Ο συγγραφέας δίνει στον εαυτό του την ελευθερία για πολλές παρεκβάσεις και πολλές «ανάσες», κι έτσι π.χ. πληροφορεί τον αναγνώστη για τα εγκλήματα τιμής, για τα προγράμματα των κινηματογράφων, για τα αναγνώσματα που δημοσίευαν σε συνέχειες οι εφημερίδες ή για τις κυκλοφορίες τους -που κάνουν τον σημερινό εφημεριδολάτρη να αναστενάζει αφού όλες μαζί οι καθημερινές εφημερίδες σήμερα δεν πουλάνε τόσα φύλλα όσο η πρώτη εφημερίδα της χρυσής εποχής γυρω στο 1980.

Ο Γιάννης Μαρής (1916-1979) συμμετείχε στην Εθνική Αντίσταση και εργάστηκε ως δημοσιογράφος. Το 1953, άρχισε συνεργασια με ένα καινουργιο περιοδικό ποικιλης ύλης, την Οικογένεια. Και καθώς όλα τα περιοδικά και οι εφημεριδες δημοσίευαν, σε συνέχειες, μεταφρασμένα αστυνομικά μυθιστορήματα (καθώς και περιπετειώδη ή αισθηματικά), είχε την έμπνευση να παρουσιάσει το πρώτο ελληνικό αστυνομικό μυθιστόρημα που εκτυλισσόταν στην Ελλάδα, με ήρωα Έλληνα ντετέκτιβ, τον αστυνομικό Μπέκα. Ήταν το Έγκλημα στο Κολωνάκι, που μάλιστα το υπέγραφε με το αληθινό του επώνυμο, Τσιριμώκος. Ωστόσο, το περιοδικό διέκοψε την έκδοσή του πριν ολοκληρωθεί το μυθιστορημα, κι ετσι οι αναγνώστες επρεπε να περιμένουν την έκδοση σε βιβλίο για να πληροφορηθούν τον ένοχο -κάτι που έγινε τον επομενο χρόνο. Το 1954 ο Μαρής δημοσίευσε επισης σε συνέχειες στην Απογευματινή το Έγκλημα στα Παρασκήνια, τούτη τη φορά υπογράφοντας με το ψευδώνυμο που έμελλε να καθιερωθεί, και πάλι με ήρωα τον Μπέκα (λέγεται Γιώργος, αν και συνήθως με το επώνυμο συστηνόταν).

Ο Φιλίππου σωστα θεωρεί πατέρα της ελληνικής αστυνομικής λογοτεχνίας τον Μαρή. Κι άλλοι είχαν γράψει νωρίτερα αλλα ή δεν είχαν συνέχεια ή τοποθετούσαν τη δράση στο εξωτερικό, μιμούμενοι τους ξένους συγγραφεις. Κάποιοι μάλιστα υπέγραφαν με ξενικό ψευδώνυμο, όπως ο Ορέστης Λαζαρίδης που υπέγραφε ως Ρεστ Λάρσον. Εξαιτίας του κινηματογράφου υπήρχε αναγνωστικό κοινό πρόθυμο, αλλά δεν υπήρχε εγχώρια παραγωγη. Ο Μαρής πρώτος κάλυψε το κενό αυτό και αμέσως ακολούθησαν άλλοι όπως ο Νίκος Μαράκης ή ο Ανδρόνικος Μαρκάκης (περίεργη σύμπτωση να κάνουν παρηχηση τα επώνυμά τους).

Είναι ενδιαφέροντα οσα γράφει ο Φιλιππου για τη σχέση του αστυνομικού μυθιστορήματος με την παραφιλολογία και με τη σοβαρή λογοτεχνια, και για το πώς αντιμετώπισε η αριστερή και η άλλη κριτική τα αστυνομικά μυθιστορηματα -αλλά και τα θεατρικά έργα με αστυνομική υπόθεση. Κάπως αφ’ υψηλού, αμφότερες, αν και πολλοί κριτικοί αναγνώριζαν ότι το τάδε μυθιστόρημα ή το τάδε θεατρικο έργο τους χάρισε ώρες απόλαυσης.

Με τον θάνατο του Μαρή (κατά σύμπτωση την ίδια μέρα με τον Δημητρη Ψαθά) κλείνει, σύμφωνα με τον Φιλιππου, η πρώτη περίοδος της ελληνικής αστυνομικής λογοτεχνίας, αφήνοντας ένα τοπίο μάλλον άνυδρο, όπως λέει, αφου το 1980 δεν γράφονταν αστυνομικά μυθιστορήματα, ούτε και δημοσιεύονταν πια στις εφημερίδες.

Ωστόσο, οι κοινωνικές συνθήκες ήταν ιδανικές και η αστυνομική λογοτεχνία άρχισε να γινεται πάλι επίκαιρη, χάρη σε ορισμένους εκδότες που εξέδωσαν, στη δεκαετια του 1980, μεταφρασμένα κλασικά έργα του είδους, οπως του Χάμετ και του Τσάντλερ και χάρη στις προσπάθειες ανθρώπων όπως ο Θωμάς Γκόρπας και ο Φώντας Λάδης.

Να πω και την προσωπική μου άποψη, μια και ήμουν κι εγώ εκεί παραδίπλα. Αυτό που έφερε η δεκαετία του 1980 είναι ότι τα αστυνομικά μυθιστορήματα βγήκαν από το γκέτο της παραφιλολογίας, αφου δεν δημοσιεύονταν πια σε λαϊκά περιοδικά ούτε (μόνο) σε ειδικές σειρές αλλά εκδίδονταν και από «σοβαρούς» εκδοτικούς οίκους (αμέμπτου ηθικής, σύμφωνα με την έκφραση του βιβλίου), με πιο προσεγμένες μεταφράσεις, κάποτε με εισαγωγές και επίμετρο, δηλ. με τα γνωρίσματα της «σοβαρής» λογοτεχνίας.

Έτσι ξανάρχισαν να γράφονται ελληνικά αστυνομικά έργα, ολοένα και περισσότερα (τα καταγράφει επιμελώς ο Φιλίππου) και ταυτόχρονα τα πολιτικά ή λογοτεχνικά περιοδικά ανακαλύπτουν και πάλι τον Μαρή (κυκλοφόρησαν και κάποια βιβλία-φόρος τιμής, με ιστορίες του Μπέκα γραμμενες από άλλους). Ουσιαστικά ο Μαρής εντάχθηκε στην καθαυτό λογοτεχνία μετά θάνατον.

Στο βιβλίο θα βρείτε πολλά ενδιαφέροντα για τις σχέσεις αστυνομικής και μέινστριμ λογοτεχνίας, όπως και για τα λογοτεχνικά έργα που, χωρίς να κατατάσσονται στα ακραιφνή αστυνομικά, έχουν τέτοια στοιχεία στην πλοκή, π.χ. το Λάθος του Αντώνη Σαμαράκη. Άλλωστε, το πρωτο ελληνικό αστυνομικο μυθιστόρημα, καταχρηστικά βέβαια διότι για παρωδια πρόκειται, ήταν το Έγκλημα του Ψυχικού, του ακαδημαϊκού Παύλου Νιρβάνα.

Ο Φιλίππου υποστηρίζει ότι τον 21ο αιώνα οι συνθήκες, εξαιτίας της παγκοσμιοποίησης, ευνοούν την άνθιση της ελληνικής αστυνομικής λογοτεχνίας, και τα εκδοτικά στοιχεία τον επιβεβαιώνουν, αφού ο αριθμος των νέων έργων κάθε χρόνο αυξάνεται (στα χρόνια της κρίσης, εκδίδονται πολλές δεκάδες τίτλοι αστυνομικής λογοτεχνίας κάθε χρόνο). Από την άλλη, οι εφημερίδες έχουν προ πολλού πάψει να είναι ο προνομιακός χωρος δημοσίευσης της αστυνομικής λογοτεχνιας αλλά ούτε καν της αστυνομικής ειδησεογραφίας. Όπως σωστά θυμίζει ο Φιλιππου, στη δεκαετία του 1970 οι εφημεριδες αφιέρωναν σελίδες ολόκληρες σε πολύκροτες δικες, κάποτε δημοσιεύοντας και αυτολεξεί τα πλήρη πρακτικά. Σήμερα αυτό μόνο σε ιστότοπους το βρίσκεις.

Δεν έχω εποπτεία της νεοελληνικής αστυνομικής παραγωγής (αν και μου αρέσει πολύ η Ευτυχία Γιαννάκη) αλλά η εντύπωσή μου είναι πως οι περισσότεροι συγγραφείς κάνουν αυτό που και ο Μαρής έλεγε ότι κάνει, δηλαδή πως η πλοκή ήταν το πρόσχημα για να περιγραψει την ατμόσφαιρα, τους χαρακτήρες, το περιβάλλον, τις ανθρώπινες σχέσεις. Τα αστυνομικά δεν είναι πια μια διανοητική σπαζοκεφαλιά που αρχίζει και τελειώνει στο να βρεις τον δολοφονο («ποιος το έκανε», whodunnit).

Ο φόνος λοιπόν, γιατί φόνος πρέπει να υπάρχει, είναι το πρόσχημα. Κι εδώ ίσως υπάρχει κι ένα παράδοξο, ότι ενώ οι νεότεροι συγγραφείς περιγράφουν πολύ ζωντανά και πολύ πιστά τη σημερινή κοινωνία, ιδίως της Αθήνας, οι φόνοι τους ειναι όλο και περισσότερο εξωπραγματικοί -για παράδειγμα, κάποιος βάζει στόχο και σκοτώνει τον ένα μετά τον άλλο μεγαλοφοροφυγάδες, κάτι που δεν θεωρώ πολύ πιθανό να συμβεί στην πραγματική ζωή. Ούτε είναι τόσο συχνό (πολύ σπάνιο θα έλεγα πως είναι) να έχουμε στην ίδια υπόθεση αλλεπαλληλες δολοφονίες όπως σε πολλά αστυνομικά. Αλλα ο αναγνώστης ξέρει ότι αυτό είναι ένα πρόσχημα, μια σύμβαση του είδους.

Ίσως κιόλας η άνθιση της αστυνομικής λογοτεχνίας να οφείλεται εν μέρει στην επιγνωση ότι ο κόσμος που ζούμε είναι άδικος και κακός και πως θα αλλάξει πιο δύσκολα απ’ οσο πιστεύαμε παλιότερα.

Όσο για τα χρονια της κρίσης, σε όσα γραμμενα μετα το 2010 αστυνομικά έχω διαβάσει η κρίση είναι παρούσα. Προτιμώ βέβαια τον υπαινικτικό χειρισμό της Ευτυχιας Γιαννακη, παρά τον κάπως κραυγαλέο του Μάρκαρη, που μόνο που δεν βάζει τον Χαρίτο να φωνάζει «περναμε κρίση, περνάμε κρίση!» από το μεγάφωνο του υπηρεσιακού.

Κλείνοντας θα πω οτι διαβάζοντας το βιβλίο μου δόθηκαν σε πολλα σημεια αφορμές για διάφορες σκέψεις και ότι, αν και έργο τεκμηρίωσης, διαβάζεται πολύ άνετα. Σημειώνω δυο αβλεψίες για να διορθωθούν ενδεχομένως:

Στη σελ. 50, τα διηγήματα με τον Μπίλλυ Γεράνη (που τον έχουμε παρουσιάσει κι εδώ, και τωρα το καλοκαίρι θα βάλουμε κι άλλες περιπέτειές του) δεν δημοσιεύτηκαν στον Θεατή αλλά στο Μπουκέτο. Και βέβαια ο Γιάννης Πανούσης δεν έγινε υπουργος το 2014, οπως αναφέρεται, αλλά το 2015. Και ας διορθωθεί και η femme fatale.

Advertisements

111 Σχόλια to “Εγκλήματα στα χρόνια της κρίσης”

  1. leonicos said

    a

  2. leonicos said

    Την έκανα τη βλακεία μου πάλι. Αλλά φταίει ο Τζι. Δεν μπορούσα να μιλήσωαι μου είπε ‘γραψε’

  3. leonicos said

    Νο 4 σαμμπάντι ελς

  4. Παναγιώτης Κ. said

    Λεώνικε καλημέρα,
    Συνεχίζεις να ξεχνάς και να…ξεχνιέσαι!

  5. leonicos said

    Ωραίο άρθρο. Δεν διαβάζω αστυνομικά όμως οπότε αφήνω το πεδίον στους πιο αρμόδιους

    Έστω και τέταρτος, αλλά πέμπτος δεν θα είμαι

  6. leonicos said

    Καλημέρα Παναγιωτη.

    Ευτυχως που βγήκες και με διέψευσες, βάζοντάς με και πέπτο

  7. Γς said

    Καλημέρα

    >έστω και υπό βροχήν

  8. ndmushroom said

    Και μια (υποτυπώδης) ανάλυση περί των πολιτικών κλίσεων της αστυνομικής λογοτεχνίας (και όχι μόνο) από εκπρόσωπό της.
    https://www.theguardian.com/books/booksblog/2015/apr/01/why-crime-fiction-is-leftwing-and-thrillers-are-rightwing
    (δεν ξέρω, βέβαια, κατά πόσον αυτό ισχύει στην ελληνική σκηνή, γιατί δεν είμαι γνώστης)

  9. nikiplos said

    Καλημέρα… Ο Μάρκαρης με τον Χαρίτο, όπως και ο Καμιλιέρι με τον Μονταλμπάνο, είναι κατεξοχήν αγαπημένοι μου συγγραφείς. Ίσως γιατί κατεξοχήν, και στους δυό το καθεαυτό έγκλημα είναι λιγότερο σπουδαίο – ίσως και κάπως φυσικό – από την ατμόσφαιρα, τους χαρακτήρες, το περιβάλλον και τις ανθρώπινες σχέσεις. Την κυρία Ευτυχία Γιαννάκη δεν την γνώριζα – ως σήμερα, οπότε μπήκαν κι άλλα βιβλία στο ράφι στα προς διάβασμα. 🙂

  10. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    Καλημέρα.

    Δὲν ἔχω διαβάσει ἀστυνομικὴ λογοτεχνία, μόνο κάποια ἀστυνομικὰ διηγήματα στὰ μικρὰτα μου· ἀπὸ λαϊκὰ περιοδικὰ τῆς ἐποχῆς, σὲ φιλικὰ σπίτια ἤ σὲ κουρεῖα. Μοῦ ἄρεσαν ὅμως τὰ παλιὰ φὶλμ νουὰρ ἤ κάποια ἀστυνομικὰ τῆς Ἀγκάθα Κρίστι μὲ τὴν Μάργκαρετ Ράδερφορντ στὸ ρόλο τῆς μὶς Μάρπλ. Ἀπὸ τότε ποὺ γέμισε ἡ τηλεόραση μὲ βία καὶ αἷμα σταμάτησα νὰ βλέπω. Ἐσχάτως ἔπεσα τυχαῖα, σὲ ζάπινγκ, στὸν Μονταλμπάνο. Τὸν βλέπω εὐχάριστα, ἐπειδὴ ἔχει χιοῦμορ, ἀπουσιάζουν οἱ σκηνές δράσης -κυνηγητὰ μὲ αὐτοκίνητα, βία, αἷμα, πιστολίδι – ἔχει ὄμορφα, παλιά, σιτσιλιάνικα σπίτια καὶ τὸ οἰκεῖο μεσογειακὸ τοπίο τῆς Σικελίας.

  11. gpoint said

    Καλημέρα

    Να βάλω κι ένα αστυνομικό (μάλλον σερίφικο) τραγούδι όπου πράγματι ο φόνος είναι απλά η αιτία για να περιγραφεί μια εποχή και οι χαρκτήρες που την…χαρακτήριζαν !

    για όσους δυσκολεύονται με την προφορά του Μπομπ εδώ τα λύρικς

  12. sarant said

    Καλημερα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σας σχόλια!

  13. Corto said

    Καλημέρα!

    Νομίζω ότι ένα ιδιαίτερο είδος λογοτεχνίας το οποίο ανθίζει τα τελευταία 15 χρόνια περίπου και στην Ελλάδα είναι το ιστορικό αστυνομικό μυθιστόρημα (ας πούμε στο πρότυπο του ονόματος του Ρόδου):

    Χαρακτηριστική περίπτωση είναι τα τρία μυθιστορήματα του (βυζαντινολόγου) Παναγιώτη Αγαπητού (το εβένινο λαούτο, ο χάλκινος οφθαλμός, μέδουσα από σμάλτο) με πρωταγωνιστή ως «ντετέκτιβ» τον πρωτοσπαθάριο Λέοντα.

    «Άλλωστε, το πρωτο ελληνικό αστυνομικο μυθιστόρημα, καταχρηστικά βέβαια διότι για παρωδια πρόκειται, ήταν το Έγκλημα του Ψυχικού, του ακαδημαϊκού Παύλου Νιρβάνα.»

    Βέβαια όπως έχουμε συζητήσει εδώ σχετικά πρόσφατα, το πρώτο νεοελληνικό διήγημα (ή νουβέλα) με στοιχεία αστυνομικού μυστηρίου γράφηκε δεκαετίες πριν το μυθιστόρημα του Νιρβάνα.

  14. Νέο Kid said

    Η αστυνομική λογοτεχνία δεν έπιασε στην Ελλάδα, για τον απλό λόγο ότι λόγω του «προτέρου εντίμου βίου…» της αστυνομίας στον εμφύλιο και μετά… είναι αδιανόητο για τον μέσο έλληνα να «στηρίξει» καλό μπάτσο, πόσο μάλλον έξυπνο!

  15. sarant said

    14 Σωστός.

  16. cronopiusa said


    Αχιλλέας Σωτηρέλλος, «Ο Τελευταίος Μάης» (Anima εκδοτική)
    Ένα αστυνομικό για την Αθήνα, που βράζει μολότοφ και σφαίρες…

    Καλή σας μέρα!

  17. Fremder said

    @14
    πολύ εύστοχη παρατήρηση, όμως πριν τον εμφύλιο δεν ήταν πολύ καλύτερη

  18. Μπετατζής said

    Υπάρχουν πολλών ειδών αστυνομικά, ο καλός και έξυπνος μπάτσος δεν είναι ένα στερεότυπο χωρίς εξαίρεση σε όλα τα αστυνομικά. Π.χ. ο Ελρόι ή ο Ζαν Πατρίκ Μανσέτ μάλλον ζοφερή παρουσιάζουν την εικόνα τους. Άλλα αστυνομικά δεν έχουν καν πρωταγωνιστές μπασκίνες. Ούτε εγώ ήξερα την Γιαννάκη, θα επιδιώξω να την διαβάσω. Έχει και ιστολόγιο στο όνομά της, περισσότερο για προώθηση των βιβλίων της απ΄ ότι κατάλαβα.

    Ενδιαφέρον θέμα είναι κάποια βιβλία που θα μπορούσαν να καταταχθούν στα αστυνομικά, χωρίς να είναι 100 %. Με μεγάλη διάθεση αυθαιρεσίας, θα έβαζα εδώ και το αγαπημένο μου Αντιποίηση Αρχής του Κοτζιά. Περιγράφει την τελευταία ημέρα ενός μπασκίνα, που συμπτωματικά είναι η 17-11-1974.

  19. Γιάννης Κουβάτσος said

    Ως φανατικός (και) της αστυνομικής λογοτεχνίας, μου αρέσει πολύ το θέμα (και) της σημερινής ανάρτησης. Συμφωνώ, Νικοκύρη, ότι η τριλογία της Γιαννάκη είναι εξαιρετική, εμπνευσμένη από την τριλογία της Μασαλίας του Ιζό, καλύτερη από την κάπως βαρετή αντίστοιχη τριλογία της κρίσης του Μάρκαρη.
    (Γιατί προτάσσεις το ακαδημαϊκός στον Νιρβάνα, Νικοκύρη; Κρίμα είναι να τον θυμόμαστε με αυτή την ιδιότητα τον καημένο. ☺Ας τον θυμόμαστε καλύτερα ως μεγάλο στυλίσματα του χρονογραφήματος και συμπαθή ποιητή )

  20. Γιάννης Κουβάτσος said

    Μεγάλο στυλίστα, ρε κορέκτορα.
    Δεν θα μπορούσαμε να θεωρήσουμε, κατά κάποιον τρόπο, ως πρώτα αστυνομικά μυθιστορήματα τον «Συμβολαιογράφο» του Ραγκαβή και το «Ποιος είναι ο φονεύς του αδελφού μου» του Βιζυηνού;

  21. sarant said

    19 Tο προτάσσω για να δείξω ότι ήταν εντελώς μέινστιρμ λογοτέχνης

    18 Ο Φιλίππου δεν θυμάμαι αν αναφέρει την Αντιποίηση αρχής, αλλά έχει άλλα τέτοια όπως το Λάθος.

  22. Γιάννης Κουβάτσος said

    13: Α, μπράβο, ναι, έχει ξανασυζητηθεί το θέμα για τα πρώτα αστυνομικά μυθιστορήματα.

    Έχει δίκιο ο Κιντ, αλλά ο αστυνόμος Μπέκας αγαπήθηκε, γιατί δεν ήταν σαν τους συνήθεις μπάτσους της εποχής εκείνης. Είχε άκακο παρουσιαστικό, απέφευγε τη βία και αρκετοί από τους ενόχους που έπιανε ήταν μαυραγορίτες και δωσίλογοι στα χρόνια της κατοχής. Έτσι, για άλλον λόγο βέβαια, έβρισκαν την τιμωρία, που τους είχε χαρίσει το μεταπολεμικό κράτος.

  23. Corto said

    22:
    Εδώ η σχετική συζήτηση για όποιον ενδιαφέρεται
    https://sarantakos.wordpress.com/2017/08/31/crime-2/#comment-452267

  24. nikiplos said

    Κατ’ αρχήν και μόνο μιαν αποτίμηση των εγκλημάτων στην περίοδο που αναφέρεται, θα ήταν ενδιαφέρουσα, και αν καταγράφεται στο βιβλίο τότε το κάνει πραγματικά σπουδαίο.

    Πέρα από τα εγκλήματα τιμής, που αφορούσαν κυρίως τα ασφυκτικά πειθαναγκασμένα λαϊκά στρώματα, υπήρξαν και:

    Πολιτικά εγκλήματα (Πολκ, Αεροπόροι, Λαμπράκης), στα οποία οι Αρχές με μικρές εξαιρέσεις αποδείχτηκαν κατώτερες των περιστάσεων, χωρίς να ενδιαφέρονται για την πραγματική εξιχνίαση τους. Ίσως να είχαν το φόβο ότι, θα αποκαλυπτόταν ως ένοχος ή συνεργός ένα καλά στημένο δίκτυο παρακρατικών εγκληματικών συμμοριών. Σε αυτό το πλαίσιο, υπήρξαν περιπτώσεις που η Ελληνική Αστυνομία (μάλλον δασκαλεμένη από την αντίστοιχη των ΗΠΑ της εποχής), κατέφυγε στην κατασκευή ενόχων, όπως στις υποθέσεις Πολκ και Παγκρατίδη, για διαφορετικούς κάθε φορά λόγους.

    Εγκλήματα της καθώς πρέπει κοινωνίας, (Κόρες Λιβανού κλπ) όπου οι Αρχές μάλλον έδειξαν παραδειγματική διστακτικότητα και βραδύτητα, πάλι ενδεχομένως από φόβο προς το ενδεχόμενο οι δράστες να είναι συνδεδεμένοι με υψηλά ιστάμενα πρόσωπα.

    Μετά τη Μεταπολίτευση, ήρθε ένα νέο είδος εγκλήματος να προστεθεί στη λίστα, που ήταν τα εγκλήματα τρομοκρατίας, στοιχειοθετώντας μια ολόκληρη εποχή, της οποίας την καλύτερη και πιο τεκμηριωμένη αναπαράσταση της οποίας, κατά τη γνώμη μου, κάνει ο Γ. Καράμπελας στο βιβλίο του «Το ελληνικό αντάρτικο πόλεων 1974-1985». Πάλι κι εδώ, για τελείως άλλους λόγους οι Αρχές ασκήθηκαν περισσότερο στην εργαλειακή εκμετάλλευση των εγκλημάτων αυτών, παρά στην εξιχνίασή τους. Το ίδιο και τα κόμματα που επιδόθηκαν στο να προσπορίσουν από τους νεκρούς, στοχοποιώντας κάθε φορά το αντιπολιτευόμενο. Πάντως όταν τα δικαστήρια απέδειξαν εκβιασμούς με εργαλείο την 17Ν, έκλεισαν στα σίδερα τελείως αλλοπρόσαλα ονόματα, όπως πχ τον Γρηγόρη Μιχαλόπουλο της Ελεύθερης Ώρας.

    Μέσα σε ένα τέτοιο δύσκολο καθεστώς θεωρώ ακόμη και την απόπειρα συγγραφής αστυνομικής λογοτεχνίας, μεγάλο άθλο, που θα άγγιζε ακριβώς το φαντασιακό ρόλο της αστυνομίας που θα ήθελαν οι μάζες. Όχι τον χωροφύλακα που τραβολόγαγε στο τμήμα νυχτιάτικα τον φακελωμένο παπουτσή της γειτονιάς, αλλά έναν καθώς πρέπει αστυνομικό που προστατεύει τους πολίτες από το έγκλημα.

    Ενδιαφέρον εδώ θα ήταν να γίνει και σύνδεση με το λαϊκό τραγούδι που θρήνησε τα εγκλήματα αυτά σε όλο αυτό το χρονικό διάστημα («Καϋμένε Αθανασόπουλε» κλπ).

  25. Καλημέρα.
    Στὴν ἀστυνομικὴ λογοτεχνία, κυρίως αὐτὴ ποὺ χαρακτηρίζεται ὡς «μυστηρίου», δηλαδὴ τοῦ στὺλ Σέρλοκ Χόλμς, Ἡρακλῆ Πουαρώ, μὶς Μάρπλ, ἀκόμα καὶ τῶν βιβλίων τοῦ Σὰρλ Ἐσμπραγιά, ἐνυπάρχει καὶ παρακλάδι τῆς ἐπιστημονικῆς φαντασίας, μὲ μαὶτρ τοῦ εἴδους τὸν Ἰσαὰκ Ἀσίμωφ (The Caves of Steel, The Naked Sun, The Robots of Dawn, πολλὰ μικρὰ διηγήματά του), ὁ ὁποῖος δήλωνε μανιώδης θαυμαστὴς τῆς Ἄγκαθα Κρίστι. Ἄλλωστε ἔγραψε καὶ καθαρόαιμη ἀστυνομικὴ λογοτεχνία, ὅπως εἶναι ἡ σειρὰ τῶν Black Widowers, ποὺ θυμίζει λίγο τὴν ἀντίστοιχη σειρὰ τῆς Ἀγκαθούλας, νομίζω ἦταν ἡ Λέσχη τῆς Τρίτης ἢ κάτι τέτοιο.
    Στὴν Ἑλλάδα τὸ εἶδος αὐτὸ δὲν ἄνθησε, ὅπως γενικότερα δὲν γνώρισε ἰδιαίτερη ἐπιτυχία ἡ ἐπιστημονικὴ φαντασία.

  26. dryhammer said

    14 και αλλού. Από την ίδρυσή της, η αστυνομία του ελληνικού κράτους, είχε σαν πρώτο μέλημα την προστασία του (εκάστοτε) καθεστώτος και δευτερευόντως «to protect and to serve», οπότε ενώ είχαμε από πάντα μπάτσους, δεν αποκτήσαμε ποτέ αστυνομία.

  27. Corto said

    24 (Nikiplos):

    «…σύνδεση με το λαϊκό τραγούδι…»

    Στο προπολεμικό λαϊκό τραγούδι εξαιρετικά ενδιαφέρουσα είναι η αναφορά στον Ροκαμβόλ, στο τραγούδι «η Κούλα» του Κ. Μισαηλίδη, που γράφηκε για την Κούλα Χριστοφιλέα.

  28. loukretia50 said

    Ο κίτρινος φάκελος του Καραγάτση
    Η Γυφτοπούλα του Παπαδιαμάντη έχει στοιχεία μυστηρίου εκτός από άλλα πολλά. Αν είχε ασχοληθεί με το είδος πιστεύω πως θα μπορούσε κάλλιστα να γράψει μια αξιόλογη ιστορία.

    Στην αρχαία Κίνα οι ιστορίες του Δικαστή Τι – εκδόσεις Αγρα
    Εντγκαρ Άλλαν Ποε – Εγκλήματα οδού Μοργκ

  29. voulagx said

    Και φυσικα οταν μιλαμε για αστυνομικη λογοτεχνια δεν επιτρεπεται να παραβλεπουμε το αριστουργημα: «Η μπαλαφάρα των τεσσάρων»

  30. Γιάννης Κουβάτσος said

    28: Και η σίριαλ κίλερ Φραγκογιαννού, η «Φόνισσα». Κι ο «Οιδίπους τύραννος».

  31. gpoint said

    Να βάλω ένα ενδιαφέρον κουιζάκι αντί για αστυνομικό μυστήριο…

    Το σανσκριτικό su= καλο, στα ελληνικά έγινε δασυνόμενο ύψιλον όπως το βρίσκουμε στις λέξεις υπερ – super και υγιής – sugius. Θα μπορούσε παρετυμολογικά να χαρακτηρίσει και το νερό σαν καλό δώρο σκέφτηκα κάποτε. Σαν σκέτο καλό εμφανίζεται νομίζω ως ευ

    Λοιπόν ψάχνουμε μια λέξη που μας προκαλεί από απέχθεια μέχρι φόβο αλλά αν της βάλουμε κάπου ένα ύψιλον τα αλλάζει όλα και μας κάνει να αισθανόμαστε υπέροχα !!

    Η λύση (αν δεν βρεθεί) μετά την παράσταση του Κριστιάνο Ρονάλντο-δεν χάνεται το θέαμα !!

  32. Ριβαλντίνιο said

    Παλαιότερα είχα ξαναπροτείνει :
    ΤΟ ΤΟΥΡΚΙΚΟ ΚΟΛΠΟ
    AKUNIN BORIS
    https://www.politeianet.gr/books/9789603980919-akunin-boris-sugchronoi-orizontes-to-tourkiko-kolpo-173876

    Και ο Μικρός Καουμπόυ – Μικρός Σερίφης είχαν αρκετά στοιχεία αστυνομικού μυστηρίου.

  33. takis#13 said

    Από την περίληψη ενός επεισοδίου του Μονταλμπάνο στην τηλεόραση : (αντιγράφω γιατί δεν ξέρω πως να ανεβάσω την φωτογραφία) » …Γιατί η συνάδελφος του ντετέκτιβ Μονταλμπάνο , Mimi Augello , συμπεριφέρεται έτσι και επιμένει να χειρίζεται μόνη της την υπόθεση ; »

    Ε , όχι και γυναίκα ο Μιμί βρε παιδιά !!! που δεν έχει αφήσει θηλυκό για θηλυκό !!
    Στην μεταφορά στην οθόνη των βιβλίων του Καμιλέρι νομίζω ότι έχουν αστοχήσει με τον Μιμί .
    Μου αρέσουν τα αστυνομικά που με πρόσχημα το έγκλημα εμβαθύνουν στα κοινωνικά προβλήματα και έχω σχεδόν όλα τα βιβλία του Καμιλέρι , Μονταλμπάν , Ιζό , Αττιά , Ράνκιν , Λε Καρέ κ.α.

  34. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    31 ευκολάκι. Ε(υ)φορία.

  35. loukretia50 said

    H τριλογία του Larson Sting Το κορίτσι με το τατουάζ
    ( γυρίστηκαν και οι σχετικές ταινίες)
    Ο «Γιαπωνέζος Σιμενόν» Seishi Yokomizo – Aγρα “Tο τσεκούρι, το κότο και το χρυσάνθεμο» – ΄’Αγρα
    ομοίως η Έλις Πήτερς
    Ο Kινέζος Δικαστής Τι του R.Van Guilik (28) ήταν κυρίως στις εκδόσεις Θεμέλιο (πχ. Φόνος στην Καντώνα).

  36. loukretia50 said

    Αν ήταν με ευ – θα είχαμε
    Δαίμων ευδαίμων

    αν θέλετε σκέτο -υ- πέστε : καλή προσπάθεια!

  37. Alexis said

    Είχα διαβάσει «Το χαμόγελο της Τζοκόντα» (ναι, έτσι, με ακλισιά 🙂 ) του Φιλίππου και μου είχε φανεί ενδιαφέρον, αν και όχι κάτι σπουδαίο.
    Μου είχε κινήσει το ενδιαφέρον γιατί εκτυλισσόταν χρονικά τον Ιούνιο του 1987, τις μέρες του Ευρωμπάσκετ, μια εποχή φορτωμένη με έντονες αναμνήσεις και συναισθήματα…

  38. sarant said

    29 Νομίζω όμως ότι έμεινε ημιτελές.

  39. Corto said

    «Κι άλλοι είχαν γράψει νωρίτερα αλλα ή δεν είχαν συνέχεια ή τοποθετούσαν τη δράση στο εξωτερικό, μιμούμενοι τους ξένους συγγραφεις.»

    Να προσθέσουμε επίσης ότι κάποιοι από τους Έλληνες συγγραφείς αυτής της περιόδου έγραφαν και ιστορίες με πρωταγωνιστές γνωστούς ντετέκτιβ ξένων συγγραφέων, όπως ο Τζίμμυ Κορίνης που το 1955 έγραψε στην Μάσκα μια περιπέτεια με τον Λέμι Κόσιον του Πήτερ Τσένεϊ.

    https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A4%CE%B6%CE%AF%CE%BC%CE%BC%CF%85_%CE%9A%CE%BF%CF%81%CE%AF%CE%BD%CE%B7%CF%82

  40. andreas said

    #20 Ο «Συμβολαιογράφος» ήταν ένα ωραίο, αν και παλαιικό, αστυνομικό διήγημα. Το «Ποίος ήτο ο φονεύς του αδελφού μου» το βρήκα αφόρητα σνομπ, λες και ήθελε να δείξει ότι οι Τούρκοι είναι προορισμένοι για δεισιδαίμονες βάρβαροι, ανίκανοι για κατανόηση του κόσμου.

    Ιδιαίτερα συμπαθής, ως και συναρπαστική, η φιγούρα του αστυνόμου Μπέκα, τόσο στην αυθεντική εκδοχή του Μαρή, όσο και στην τηλεοπτική μεταφορά με τον Ιεροκλή Μιχαηλίδη – έστω κι αν η τηλεόραση δεν είναι λογοτεχνία. Ο Μπέκας έχει δώσει ακόμη αξιοπρεπέστατα ελληνικά νουάρ στο σινεμά. Επίσης οικείος, αν και κάπως επιτηδευμένα λαϊκός, ο αστυνόμος Χαρίτος του Μάρκαρη – τα έργα του οποίου δεν πείθουν εντελώς ότι πηγάζουν από την γνωστή μας κοινωνία της κρίσης.

    Πριν από κάποια χρόνια είχα πετύχει στο ράδιο του 902 εκπομπή με αστυνομικές ιστορίες που διαβάζονταν στον αέρα από τον Δημήτρη Πουλικάκο. Ήταν σύντομες ιστορίες, που κυρίως διηγούνταν δράματα καθημερινών προσώπων, σπρωγμένων από την κοινωνία σε σκληρές καταστάσεις, όπου το να βρεθεί ο δολοφόνος ήταν δευτερεύον στοιχείο του δράματος. Με είχε γοητεύσει η ιδέα του να ακούς μια αστυνομική ιστορία από το ραδιόφωνο, αντί να ακούς ειδήσεις και μουσική μόνο, ο δε Πουλικάκος ήταν εξαιρετικός σ’ αυτό. Αγνοώ ωστόσο αν επρόκειτο για ιστορίες γραμμένες για βιβλίο ή συλλογή διηγημάτων, που απλώς αναγιγνώσκονταν (αναγνώνονταν στέκεται;) ή αν είχαν γραφτεί επιτούτου για να ακουστούν στο ραδιόφωνο.

    Το σημερινό βιβλίο, θα σπεύσω να το πάρω!

  41. sarant said

    40 Ο Φιλίππου εγκωμιάζει (και όχι άδικα) τη συγκεκριμένη εκπομπή του 902

  42. loukretia50 said

    Και για όσους κάνουν διάλειμμα από μουντιάλ (αν υπάρχουν)
    Murder Ballads – Nick Cave https://youtu.be/RrxePKps87k?list=RDDvnkTUbssbI

  43. Γιάννης Κουβάτσος said

    Πάντως, πριν αγοράσει κάποιος σύγχρονο ελληνικό (αστυνομικό ) μυθιστόρημα, πρέπει να το ψάξει καλά, γιατί γράφει πια και η κουτσή Μαρία.

  44. voulagx said

    #38 Όχι, το 8ο και τελευταιο μερος εδω: http://skakistiko.blogspot.com/2008/12/8.html

  45. Corto said

    Και μία παρατήρηση για δύο είδη λαϊκών αναγνωσμάτων στην Ελλάδα:

    Η αστυνομική λογοτεχνία και παραλογοτεχνία (Ελλήνων ή ξένων συγγραφέων) σε γενικές γραμμές δεν λογοκρίθηκε.
    Αντιθέτως το ληστρικό μυθιστόρημα κατά τον Μεσοπόλεμο υπέστη πολλές απαγορεύσεις.

  46. sarant said

    44 Α, ξεχνάω. Μερσί.

  47. Γιάννης Κουβάτσος said

    40: Έχουν βγει και σε βιβλίο τα διηγήματα. Το βρήκα στον «Ποθητό» στην Κάνιγγος για 3 ευρώ, τιμή προσφοράς:
    https://www.google.gr/url?sa=t&source=web&rct=j&url=https://www.psichogios.gr/site/Books/show/1001993/kleftes-kai-astynomoi&ved=2ahUKEwifrN2epeLbAhXCZlAKHbwkCiYQFjAKegQIABAB&usg=AOvVaw0156yG5AMELy2WCb0OOOfb

  48. Γιάννης Κουβάτσος said

    Και η σειρά (βράδυ, με σβησμένα φώτα, έξω να βρέχει, μια πόρτα τρίζει… 😊):
    https://www.google.gr/url?sa=t&source=web&rct=j&url=http://radio-theatre.blogspot.com/2013/06/902.html%3Fm%3D1&ved=2ahUKEwiSrdGSpeLbAhWDK1AKHVT3BK4QFjAAegQIAhAB&usg=AOvVaw0UoBCsjHl7Gntss-g8pMPO

  49. ATM said

    Ένας ακόμη που έχει μεταφερθεί πολλές φορές στην τηλεόραση και τον κινηματογράφο είναι ο Πατέρας Μπράουν, του Γ.Κ.Τσέστερτον – κατά τους κριτικούς, ο Τσέστερτον τον δημιούργησε ως άντι-Σέρλοκ Χολμς. Κι έχουν δίκιο, πιο πολύ φιλοσοφία είναι, παρά καθαρό αστυνομικό μυθιστόρημα.

    Ελάχιστα μεταφρασμένος, και μάλλον άγνωστος στο Ελληνικό κοινό.

  50. Και ένα θεατρικό το Sleuth, που είχε παιχθεί εδώ με το Δ.Χόρν – Α.Αλεξανδράκη (και με άλλους) , του Άντονι Σάφερ , που έχει μεταφερθεί αξέχαστα από L.Olivie – M.Caine (και αργότερα με άλλους).

    Από τους ξένους πολύ καλός είναι ο Dennis Lehane στα βιβλία του Μystic river, Gone Baby gone, Shutter Island, που γυρίστηκαν επίσης σε ταινίες. Περιγράφει μια πολύ σκληρή και βίαιη πραγματικότητα, με τρόπο που σε καθηλώνει και σκιαγραφεί ενδιαφέροντες χαρακτήρες.

  51. sarant said

    50 To θυμάμαι όταν ήμουν μικρός, Σλουθ, το διάβαζα (διότι τότε σε τίτλους έργων ήταν αδιανόητη η λατινογραφή) και το θεωρούσα κύριο όνομα.

  52. 49. Μπα, δε νομίζω… είναι οι σταθεροί 100 – 150 που βλέπουν τις ίδιες σειρές του ΒΒC (Endeavor, Vera, Lewis, Mors, Broadchurch, Shetland, Five Daughters κλπ) και περιμένουν μάταια υπότιτλους σε όσες η δράση δεν εκτυλίσσεται στην Οξφόρδη και η προφορά είναι άστα να πάνε!

  53. gpoint said

    # 34

    Ευγε ΣτοΔγιαλοΧτηνος

  54. gpoint said

    Ακουγε κανείς στο ραδιοφωνο το 60 ή πιο πριν τον Τζον Γκρήκ ; Μήπως κάποιος έχει την μουσική της εισαγωγής, αυτή με το σφύριγμα και τον ήχο των βημάτων ;

  55. ΣΠ said

    54
    Δες το βίντεο εδώ:
    http://dinothesaurus.blogspot.com/2011/07/blog.html

  56. sarant said

    Μα, όλα υπάρχουν;!

  57. loukretia50 said

    Για να μαθαίνουν οι νεότεροι .
    Η ασπρόμαυρη τηλεόραση παρουσίαζε συχνά αστυνομικά στο θέατρο της Δευτέρας. Και υπήρχαν και αστυνομικές σειρές που είχαν αφήσει εποχή, όπως ο Παράξενος Ταξιδιώτης, Κεκλεισμένων των θυρών και άλλες. Νομίζω επί χούντας.

    Ακριβώς αυτή την εποχή, στο θέατρο είχε ανέβει με το Γ.Κωνσταντίνου μια αστυνομική κωμωδία «το κιόσκι» (ταινία με το Λουί ντε Φυνές «Τζο ο καταπληκτικός»), και θυμάμαι ότι ο κόσμος γελούσε κάθε φορά που ο πρωταγωνιστής έλεγε «βρε το Θοδωράκη!», «χάσαμε το Θοδωράκη!», στην αρχή δυνατά και μετά ψιθυριστά. Xρειάστηκε να μου το εξηγήσουν, γιατί τότε ήμουν όντως μικρή.

    Ο ΤΑΛΑΝΤΟΥΧΟΣ ΚΥΡΙΟΣ ΡΙΠΛΕΥ από ΧΑΙΣΜΙΘ ΠΑΤΡΙΤΣΙΑ
    Kαι πρώτος Ρίπλευ ο Αλαίν Ντελόν!
    (Plein Soleil)

  58. gpoint said

    # 55

    Χίλια ευχαριστώ !!

  59. dryhammer said

    57. Ακόμα υπάρχουν εν ζωή άνθρωποι που μιλάνε για βαλίτσα τύπου «παράξενος ταξιδιώτης» και λέ(γα)νε τον Β. Τσάγκλο «Θωμά»(*). Να θυμίσω τον «Άνθρωπο δίχως πρόσωπο» που άλλαξε καστ στα μισά και κάτι ιστορίες του δικηγόρου Καρνέζη.

    (*) Πόσο καιρό έσκαβε ο Αρσένης στις κατακόμβες του Βρεττού;

  60. loukretia50 said

    59. Σίγουρα πήγε πολύ μακριά η βαλίτσα…
    νόμιζα πως η έκφραση βγήκε από κει !

  61. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    40 >>Ο «Συμβολαιογράφος» ήταν ένα ωραίο, αν και παλαιικό, αστυνομικό διήγημα.
    Συμπτωματικά άκουσα προ ημερών στο ράδιο τον ηθοποιό Αντώνη Λουδάρο ότι τον προσεχή χειμώνα ο Πέτρος Ζούλιας θ΄ανεβάσει στο θέατρο Χώρα τον Συμβολαιογράφο του Αλ.Ραγκαβή με το Σταμάτη Φασουλή κ τον ίδιο τον Α.Λ. στους ρόλους.

  62. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Δημιουργός ολόκληρης σχολής συγγραφέων αστυνομικών ιστοριών, ο Γιάννης Μαρής χρησιμοποιούσε την αστυνομική πλοκή ως πρόσχημα. Αυτό που τον ενδιέφερε πραγματικά ήταν η ατμόσφαιρα, το περιβάλλον, οι ανθρώπινες σχέσεις, δημιουργώντας ζωντανούς χαρακτήρες, αποτέλεσμα της συνεχούς παρατήρησης των προσώπων με τα οποία ήρθε σε επαφή στη διάρκεια της πολυετούς του καριέρας. Χαρακτηριστικός ανθρώπινος τύπος του Μαρή και βασικός ήρωας στα περισσότερα βιβλία του, ο αστυνόμος Μπέκας, κοντόχοντρος με ασήμαντη εμφάνιση, δεν ανήκει στους τύπους της νυχτερινής αθηναϊκής ζωής. Είναι υποδειγματικός οικογενειάρχης, δεν έχει διαβάσει ποτέ ποίηση αλλά «τον Βάρναλη τον έχει ακουστά», και πιστεύει ότι «οι ιδιωτικοί αστυνομικοί είναι για τις ταινίες του κινηματογράφου και τα μυθιστορήματα· χωρίς τον μηχανισμό της αστυνομίας πίσω σου είσαι άοπλος, αδύναμος, γυμνός…»» Φίλιππος Φιλίππου στην εφημερίδα «Το Βήμα» http://www.biblionet.gr/author/29229/%CE%93%CE%B9%CE%AC%CE%BD%CE%BD%CE%B7%CF%82_%CE%9C%CE%B1%CF%81%CE%AE%CF%82

  63. Alexis said

    Να κάνω μια διόρθωση στο 37 σχόλιό μου προς αποκατάσταση της αλήθειας.
    Τώρα που κοίταξα το βιβλίο ο τίτλος είναι «Το χαμόγελο της Τζοκόντας«.
    Άκυρο λοιπόν το περί ακλισιάς.

  64. Alexis said

    #59: Τι μου θύμισες ρε φίλε!
    «Άνθρωπος δίχως πρόσωπο» με Ληναίο-Φωτίου και Μάκη Ρευματά, «Οι δίκαιοι» με Θάνο Λειβαδίτη ως δικηγόρο και Δημήτρη Μυράτ ως εισαγγελέα, «Το Ταξίδι» με Νίκο Γαλανό, Νίκο Τσούκα και Μάκη Πανώριο…

    * «Βρεττός» στον «Παράξενο ταξιδιώτη» ήταν ο Αλέξης Δαμιανός ή όχι;

  65. Alexis said

    #60: Χα, χα, όχι βέβαια, είναι πολύ παλιότερη η έκφραση.
    Υπάρχει και το πολύ ωραίο τραγούδι των Μουζάκη-Γιαννακόπουλου, εν έτει 1954:

  66. Αύριο στο καφέ – πολυχώρο «Αίτιον» κοντά στο σταθμό του Μετρό «Ακρόπολη» ο νέος αστυνομικός συγγραφέας Λευτέρης Μπούρος, του οποίου έχουν δημοσιευθεί και διακριθεί διηγήματα, παρουσιάζει το πρώτο του βιβλίο «Ερασιτέχνες Δολοφόνοι».
    Από το οπισθόφυλλο:
    «…
    Οι 8 αφηγητές της συλλογής που κρατάτε στα χέρια σας, θα μιλήσουν για ιστορίες εγκλημάτων:
    Για ένα ερωτικό τρίγωνο που κάνει κακό στην υγεία, για μια βεντέτα με αθώα θύματα, για έναν παράξενο τύπο που καταδιώκει δεκαοκτάχρονους περιπτεράδες.
    Οι σκέψεις και οι πράξεις των πρωταγωνιστών καθοδηγούνται συχνά από οργή. Από εκδικητική μανία. Από φόβο και διαστρεβλωμένη αντίληψη της πραγματικότητας.
    Ποιος θα μπορούσε να προβλέψει τους θανατηφόρους κινδύνους που κρύβει μια συσκευή τηλεόρασης;
    Ποια ήταν τα βασανιστήρια που περίμεναν τα φωτισμένα μυαλά του Μεσαίωνα;
    Πόσο μακάβρια μπορεί να γίνει η συγκατοίκηση ενός αλκοολικού με μια εγγαστρίμυθη;
    Και τελικά, τι θα συμβεί όταν τo φάντασμα ενός αστικού μύθου επιστρέψει στο φυλάκιο που γεννήθηκε;
    …»

    Χρήστος Δ. Τσατσαρώνης
    http://www.badsadstories.blogspot.gr
    http://www.badsadstreetphotos.blogspot.gr

  67. sarant said

    63 Καλά που το διευκρινίζεις!

    66 Καλή επιτυχία!

  68. Γιάννης Κουβάτσος said

    64: Ναι. Περιώνυμες οι «κούπες του Βρεττού». 😊
    «Την Τετάρτη 21 Ιουνίου 1972 στις δέκα το βράδυ, έκανε την εμφάνισή του στο τότε ΕΙΡΤ «Ο παράξενος ταξιδιώτης»…Η σειρά προβαλλόταν κάθε Τετάρτη και Παρασκευή στις δέκα, μέχρι τα μέσα Ιουνίου 1973. Έκτοτε και μέχρι το τέλος της (13 Οκτωβρίου 1973), οι μέρες μετάδοσης ήταν Τετάρτη και Σάββατο, πάντα την ίδια ώρα. »
    Ας υπολογίσει ο καθένας πόσων χρονών ήταν. 😊

  69. loukretia50 said

    66. Ενδιαφέρον φαίνεται. ‘Ολοι οι ερασιτέχνες δολοφόνοι δικαιούνται μια ευκαιρία νομίζω..
    Μου άρεσε η φράση
    «ένα ερωτικό τρίγωνο που κάνει κακό στην υγεία»

    … συνήθως του κερασφόρου…

  70. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    >>Εγκλήματα στα χρόνια της κρίσης
    Από βιβλίο του Ντόναλντ Γουέστλεϊκ το θέμα της ταινίας «Το Tσεκούρι» (Le couperet) του Κώστα Γαβρά και ήταν το πρώτο που σκέφτηκα όταν διάβασα το σημερινό τίτλο.
    http://www.tovima.gr/culture/article/?aid=695313

  71. Γιάννης Γρ. said

    Απολαυστικός είναι και ο Πέτρος Μαρτινίδης με ιστορίες που εξελίσσονται στη Θεσσαλονίκη, με μοιραίες γυναίκες και άντρες υποχείριά τους (Κατά συρροήν, Σε περίπτωση πυρκαϊάς). Τα τελευταία όμως έργα του είναι λιγότερο εμπνευσμένα και στρατευμένα αντισυριζικά.Τον έχω ακούσει σε ομιλίες και είναι χαρισματικός ομιλητής.

  72. ΣΠ said

    55
    Βίντεο με πληροφορίες.

  73. sarant said

    71 Είχα διαβάσει το δοκίμιό του για την παραλογοτεχνία. Ξέρω όμως ότι τελευταία έχει πάθει αντισύριζα.

  74. Αιμ said

    Άσχετο αλλά το Μακεδονία όπως Λουξεμβούργο μου ‘χει φάει τη ραμ μου ‘χει κάψει τη σιπιγιού μου ‘χει ρουφήξει τη μπαταρία πολλάκις ο γερομπρόουσερ καταρρέει ανά 5λεπτο, γενικά μ’ έχει καταστρέψει…
    Φτάνει πια ! Έλεος ! Αλάξτε νήμα ! Να πάτε αλλού ! 🙂

  75. Γιάννης Κουβάτσος said

    Όχι τελευταία. Από χρόνια μιλάει για «συριζαυγίτες».

  76. Γιάννης Ιατρού said

    74: Έλα ρε Αιμίλιε, κάνε καμιά αναβάθμιση (RAM π.χ.), κλέφτες θα γίνουν τα καταστήματα 🙂 (σ’ εμένα δουλεύει χωρίς πρόβλημα, ακόμα και στο τάμπλετ)

  77. Μαρία said

    75
    Ανανήψας κινέζος.

    Για τους συριζαυγίτες τραμπούκους υπάρχει παραπομπή στην Καθημερινή, 25/10/2012
    «Σύρριζα», ένα αστυνομικό του Πέτρου Μαρτινίδη https://enthemata.wordpress.com/2015/01/24/nik-pot/

  78. andreas said

    # 47-48 Δεν το ήξερα. Αληθινό δώρο!

  79. cortlinux said

    Παροτι λατρευω τον Σερλοκ (και αντιπα

  80. cortlinux said

    Περιμενω με ανυπομονησία να διαβασω το τριτο της Γιαννακη. Οι περιγραφες της ειναι γλαφυροταρες ενω (κατι σπανιο για νεοελληνικη λογοτεχνια) οι χαρακτηρες της εξελισσονται.

    Ποτε δεν καταλαβα γιατι εκανε επιτυχια η Αγκαθα. Απλα σου εμφανιζει τον ενοχο απο το πουθενα. Και με τα στοιχεια να χασκουν απο παντου. Ενω ο Σερλοκ…

    Αν μπορειτε διαγραψτε το προηγούμενο μνμ μου.

  81. Γς said

    79:

    >Παροτι λατρευω τον Σερλοκ (και αντιπα

    [να συμπληρωθεί η φράση:]

    θώ την Αγκάθα

    [και να μην διαγραφεί]

    80:

    >Αν μπορειτε διαγραψτε το προηγούμενο μνμ μου.

  82. cortlinux said

    Με τρολαρεις μου φαινεται ☺

  83. leonicos said

    Γιά να δω τι κάνατε, ζαγάρια!

  84. leonicos said

    Καλά τα πήγατε. Είσαστε διαβασμένοι. Εγώ άρχισα και τελείωσα με τους δέκα μικρούς νέγρους. Οπότε δεν έχω τι να πω

  85. gpoint said

    # 82

    Οχι βρε !

    Σε συμπλρώνει !

    μια ζωή συμπληρωματικός ήτανε (στις σχέσεις του)

    σαν τις γωνίες… x, 90-x !!!!

  86. gpoint said

    Και μια που βρήκατε αμέσως το εφορία-ευφορία να σας δω τώρα στο ετυμολογικό κουίζ μου :

    Ενα από τα μέρη που κάνω μπάνιο είναι ένας κολπίσκος με βράχια στις άκρες του και καλλιεργήσιμος στον μυχό του, πίσω από την ακτή.Τον πιάνει μόνο ο Βοριάς από τους αέρηδες.

    Ονομάζεται Βυστρήθρα

    Πως προήλθε η λέξη ;

  87. gpoint said

    Κρίμα ρε γμτ

    Γειτονάκι τα παλιά χρόνια, λίγο πιο κάτω από το σπίτι μου- ενδιαμέσω έμενε η Κλεώ Σκουλούδη, την εποχή που η Κυψέλη ήταν καλλιτεχνούπολη…

    http://www.euro2day.gr/news/highlights/article-news/1621127/pethane-o-errikos-mpriolas.html

  88. Γς said

    >όπως θα ξέρουν οι τακτικοί αναγνώστες του ιστολογίου, ο Άγγελος δεν το επιδεικνύει αλλά και δεν το κρυβει πως είναι γιος του Γιάννη Μαρή.

    «Οταν ήμουν πολύ μικρός νόμιζα ότι υπάρχουν τρία είδη γραμμάτων: τα κεφαλαία, τα μικρά και τα γρήγορα. Αυτά ήταν τα γράμματα του πατέρα μου. Ήταν πολύ δυσανάγνωστα και όταν τον ρωτούσα τι γράμματα είναι αυτά, μου έλεγε «γρήγορα»»

    Ο Αγγελος Τσιριμώκος για τον πατέρα του Γιάννη Τσιριμώκο, γνωστότερο ως Γιάννη Μαρή και εισηγητή της αστυνομικής λογοτεχνίας στην Ελλάδα.

    https://www.lifo.gr/team/retrolifo/33619

    Ο γλυκύτατος δικός μας Αγγελος. Του ιστολογίου μας
    Μιλάει εδώ για τον πατέρα του [4:45]

  89. Γς said

    https://www.news.gr/psyhagogia/vivlio/article/269519/18-keimena-gia-ton-giannh-marh-100-hronia-apo-th.html

  90. Γς said

    Ατυχής επιλογή λίκνου για το βιβλίο

  91. bookfreak said

    Εγώ το όνομα Φίλιππος Φιλίππου το πρωτοσυνάντησα σε αυτό καταπληκτικό ποστ:

    https://athens.indymedia.org/post/1231092/

  92. Γς said

    Βρε την κακομοίρα την Μυρτώ την απομονωμένη τσελιγκοπούλα
    Και τι ωραίος ιστότοπος….

  93. sarant said

    80 Ακριβώς, οι χαρακτήρες της εξελίσσονται.

    77 Από τη μια μου εξάπτει την περιέργεια, από τν άλλη ξέρω ότι θα με εκνευρίσει…. μπα, δεν θα το διαβάσω.

  94. loukretia50 said

    βυστρήθρα
    βύω + τρήμα ?
    τετραίνω, Ιων. μέλ. τετρᾰνέω· Επικ. αορ. τέτρηνα· οι άλλοι χρόνοι σχηματίζονται από το *τράω, μέλ. τρήσω, αόρ. ἔτρησα — Παθ., παρακ. τέτρημαι· τρυπάω, διατρυπώ, σε Όμηρ. — Παθ., λίθος τετρημένος, σε Ηρόδ.· ὁ οὐρανὸς τέτρηται, ο ουρανός έχει τρύπες, στον ίδ.· χάσμα τῆς γῆς τετρημένον, χάσμα σχηματισμένο από κομμάτιασμα της γης, σε Πλάτ.
    βύω = φράζω, υπερχειλίζω (βύσμα)
    αν ΄έχει βάση να αντιγράψω σχετικά, αλλιώς …..bonjour!

  95. loukretia50 said

    94 συνέχεια
    παίζει βέβαια και το τιτρώσκω
    τιτρώσκω (√ΤΡΩ, απ’ όπου σχηματίζονται οι χρόνοι), μέλ.τρώσω, αόρ. ἔτρωσα — Παθ., μέλ. τρωθήσομαι, και στη Μέσ. τρώσομαι, γʹ μέλ. τετρώσομαι, αόρ.ἐτρώθην, παρακ. τέτρωμαι· 1. τραυματίζω, πληγώνω, σε Όμηρ.· Παθ., τετρῶσθαι τὸν μηρόν, να έχεις τραύμα στον μηρό, σε Ηρόδ.· με σύστ. αντ., τιτρώσκειν φόνον, να επιφέρεις θανατηφόρο τραύμα, σε Ευρ. 2. γενικά, βλάπτω, καταστρέφω, λέγεται για πλοία, σε Ηρόδ., Θουκ. 3. μεταφ., λέγεται για κρασί, προξενώ ζημιά, βλάπτω, σε Ευρ., Ξεν.

  96. Αιμ said

    Γειά σου Γιάννη, πες καμιά πρόταση για 8ιντσο, χωρίς πολύ περιθώριο (για να χωράει σε τσαντάκι ) γεροφτιαγμένο με μπόλικη ραμ και μπαταρία, μπας και μου κάνω κανά δωράκι

  97. gpoint said

    # 95

    οχι

    να δώσω μια επιπλέον βοήθεια : υπάρχει μπροστά από το συμπλεγμα στρ και άλλο σύμφωνο που δεν προφέρεται γι αυτό και δεν γράφεται

  98. loukretia50 said

    βρίσκω στο Σταματάκο ότι το βυσνέω αττ. (βυσνέω) είναι στην ίδια κατηγορία με το βύω και προέρχεται από κάτι σανσκριτικό. Δε νομίζω νάναι άσχετο, αλλά πάλι είναι μπέρδεμα

  99. loukretia50 said

    βυνέω

  100. Γιάννης Ιατρού said

    96: Θα σου στείλω μέηλ σχετικά, αύριο 🙂

  101. gpoint said

    # 98

    είσαι σε λάθος δρόμο, δεν έχει σχέση με αρχαία ρήματα

  102. loukretia50 said

    Μα από την ίδια ρίζα του βύω- βυνέω προέρχεται το επίρρημα βύζην= στενώς, αθρόως κλπ
    Αυτό έχει κάποιο ουσιαστικό σχεδόν ομόηχο στην καθομιλουμένη!
    Το τρήμα φαντάζομαι ισχύει!
    Παραιτούμαι! Νικήσατε! Τώρα μπορείτε να με αγνοείτε πάλι!

  103. loukretia50 said

    Ταξιδέψτε λίγο !
    The bens of Jura Γεωργία Συλλαίου

  104. loukretia50 said

    Λυπάμαι που δε βγαίνει εδώ.
    Είναι από το δισκάκι Ιχνηλάτες του Ιούρα – Τrackers of Jura – Songs of the Hebrides Γεωργία Συλλαίου https://youtu.be/2vOmqyZNjuo?list=RD2vOmqyZNjuo
    The Mermaid’ s Croon 1993 https://youtu.be/Ru5D0v6UXbE

  105. Γιάννης Ιατρού said

    104: Loukretia,

    δεν βγαίνει γιατί αναρτάς Λίστα (βλ. κατάληξη …&list=RD…) στο σύνδεσμό σου.
    Εννοείς αυτό: https://www.youtube.com/watch?v=2vOmqyZNjuo

  106. nikiplos said

    Στο τραγούδια που θρηνούν το έγκλημα να μην ξεχάσουμε και το «Μακρύ Ζεϊμπέκικο για το Νίκο» του Διονύση Σαββόπουλου…

  107. loukretia50 said

    ναι! Αν υπάρχει τρόπος να σβηστεί εφόσον δε βγαίνει, θα ήταν καλό. Και τα υπόλοιπα σχόλιά μου αν θέλετε!
    το παρατράβηξα, το ξέρω, θα αποσυρθώ. (τουλάχιστον για σήμερα!)

  108. Αιμ said

    100. Merci bien monsieur le gendarme

  109. φίλιππος φιλίππου said

    Αγαπητέ κύριε Σαραντάκο, σας ευχαριστώ πολύ για το εξαιρετικό σας κείμενο σχετικά με το βιβλίο μου ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΗΣ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑΣ. Η ενασχόλησή σας με αυτό με τιμά και με συγκινεί.(ζητώ συγγνώμη και για τα λάθη μου). Πολλούς χαιρετισμούς στον κύριο Άγγελο Τσιριμώκο.
    Φίλιππος Φιλίππου

  110. sarant said

    Αγαπητέ κύριε Φιλίππου, σας ευχαριστώ πολύ για τα καλά σας λόγια!

  111. sarant said

    Συνέντευξη του συγγραφέα για το βιβλίο του:

    https://www.oanagnostis.gr/%CE%BF-%CF%86%CE%AF%CE%BB%CE%B9%CF%80%CF%80%CE%BF%CF%82-%CF%86%CE%B9%CE%BB%CE%AF%CF%80%CF%80%CE%BF%CF%85-%CE%B5%CE%BE%CE%BF%CE%BC%CE%BF%CE%BB%CE%BF%CE%B3%CE%BF%CF%8D%CE%BC%CE%B5%CE%BD%CE%BF%CF%82/

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: