Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Το ώριμο φρούτο ξανά

Posted by sarant στο 4 Ιουλίου, 2018


Μπήκε για τα καλά το καλοκαίρι, κι ας μας εκνεύρισε ο Ιούμβριος, κι ακόμα δεν έχουμε κεράσει ένα φρουτάκι. Ο λόγος είναι ότι τα άρθρα για τα οπωρικά, που πρώτα παρουσιάστηκαν στο ιστολόγιο και στη συνέχεια αποτέλεσαν το βιβλίο Οπωροφόρες λέξεις το 2013, έχουν όλα σχεδόν αναδημοσιευτεί στο ιστολόγιο σχετικά πρόσφατα, πριν από 2 ή 3 χρόνια δηλαδή και φροντίζω ν’ αποφεύγω τις τόσο κοντινές επαναλήψεις. Όλα σχεδόν όμως, όχι όλα. Έτσι σήμερα αναδημοσιεύω ένα άρθρο που πρωτοδημοσιεύτηκε στο ιστολόγιο πριν από τέσσερα χρόνια, πάλι Ιούλιο μήνα, όπως αρμόζει σε φρούτο της εποχής. Πάντως, για να μην παραπονιούνται και οι ισχυρομνήμονες, έχω προσθέσει κάμποσο υλικό που δεν υπήρχε στην πρώτη δημοσίευση, κυρίως ενσωματώνοντας δικά σας σχόλια αλλά όχι μόνο.

Ποιο είναι το ώριμο φρούτο; Μη σας παραπλανά ο τίτλος, όταν λέω για ώριμο φρούτο δεν υπαινίσσομαι την οποιαδήποτε κυβέρνηση και δεν έχω στο νου μου τη λεγόμενη «θεωρία του ώριμου φρούτου», σύμφωνα με την οποία αυτό που πρέπει να κάνει η οποιαδήποτε αντιπολίτευση είναι να κρατήσει χαμηλό προφίλ και να περιμένει την κυβέρνηση να καταρρεύσει μόνη της, από τις δικές της αδυναμίες, όπως μόνος του πέφτει από το κλαδί του δέντρου ο καρπός σαν έρθει η ώρα του. Το σημερινό άρθρο δεν ασχολείται με την πολιτική.

Φρούτα υπάρχουν άγουρα, ώριμα και υπερώριμα –φυσικά, ανάλογα με την εποχή στην οποία βρίσκονται– αλλά υπάρχει κι ένα φρούτο που είναι πάντοτε ώριμο! Με το δίκιο σας θα μου πείτε ότι κάτι τέτοιο είναι αδύνατο· αδύνατο στη φύση, όχι όμως στη γλώσσα. Εννοώ ότι υπάρχει ένα φρούτο που το ίδιο του το όνομα δηλώνει απλώς ότι είναι ώριμο. Είναι το πεπόνι.

Στα νέα ελληνικά το λέμε πεπόνι, στην ελληνιστική εποχή ήταν πεπόνιον, υποκοριστικό του αρχαίου πέπων· η αρχική σημασία της λέξης πέπων είναι ακριβώς «ώριμος καρπός». Προέρχεται από το ρήμα πέσσω που σημαίνει ψήνω, ωριμάζω, αλλά και χωνεύω – και η πέψη από εκεί προέρχεται. Αρχικά το πέπων έπαιζε ρόλο επιθέτου στα αρχαία, μια και η πλήρης ονομασία ήταν «σίκυος πέπων» (στον Ιπποκράτη). Πρέπει να πούμε ότι καθόλου βέβαιοι δεν είμαστε τι είδους ώριμος καρπός ήταν αυτός ο «σίκυος» της κλασικής εποχής,  ωστόσο από τα αρχαιολογικά ευρήματα προκύπτει ότι τα πεπόνια ήταν γνωστά κατά την αρχαιότητα στην Ελλάδα.

Κάποια στιγμή το επίθετο «πέπων» ουσιαστικοποιήθηκε και έμεινε μόνο του. Ο Φρύνιχος, ο συντηρητικός αττικιστής δάσκαλος του 2ου αιώνα μ.Χ., συμβούλευε τους μαθητές του να μην χρησιμοποιούν τη λέξη «πέπων» προκειμένου να αναφερθούν στον συγκεκριμένο καρπό, τον σίκυο, διότι πέπων είναι ο οποιοσδήποτε ώριμος καρπός, αλλά ήδη η γλώσσα είχε προχωρήσει αφήνοντας τον Φρύνιχο έξι αιώνες πίσω – το έχουν πάθει αυτό πολλοί δάσκαλοι ανά τους αιώνες…

Τα πεπόνια στα αγγλικά και στα γαλλικά λέγονται melon, λέξη που ανάγεται στο λατινικό melo, σύντμηση του melopepo, το οποίο είναι δάνειο από το ελληνικό μηλοπέπων. Ποιος ακριβώς καρπός ήταν το melopepo και πάλι δεν ξέρουμε, ίσως κάποιο κολοκυθοειδές. Σύμφωνα με τα περισσότερα λεξικά, ο μηλοπέπων των δικών μας αρχαίων ήταν το πεπόνι, αλλά ο Γεννάδιος στο Φυτολογικό λεξικό του λέει ότι οι μηλοπέπονες του Διοσκουρίδη και του Γαληνού πιθανόν ήταν καρπούζια. Δεν αποκλείεται η ίδια λέξη να χρησιμοποιήθηκε και για τα δυο φρούτα, θα έλεγα. Κατά τον Dalby, ο μηλοπέπων ήταν το πεπόνι, ή κάποια ποικιλία του, αν και ορισμένες περιγραφές ταιριάζουν και στα καρπούζια. Γενικά, να παρατηρήσω ότι με την κακή συνήθεια που είχαν οι αρχαίοι να χρησιμοποιούν ίδιες λέξεις για διαφορετικούς καρπούς, δεν ξέρουμε ποιες αναφορές στα κείμενα αφορούν αγγούρια, ποιες κολοκύθια, ποιες καρπούζια και ποιες πεπόνια.

Για να κάνουμε μια φυτολογική παρένθεση, πεπόνια, καρπούζια, αγγούρια και κολοκύθια ανήκουν όλα στην ίδια βοτανική οικογένεια, Cucurbitaceae, ενώ μέσα στην οικογένεια τα πεπόνια πιο πολύ συγγενεύουν με τα αγγούρια, αφού ανήκουν στο ίδιο γένος, Cucumis, ενώ το κολοκύθι είναι άλλο γένος (Cucurbita) και το καρπούζι επίσης άλλο (Citrullus).

Πάντως, στα βυζαντινά κείμενα υπάρχουν πολλές αναφορές σε πεπόνια, στον δε Πωρικολόγο, το σατιρικό κείμενο του 13ου-14ου αιώνα, διαβάζουμε ότι ο πέπων εχλεμπονίασεν. Όσο κι αν φαίνεται απίστευτο, η «μάγκικη» λέξη «χλεμπονιάζω» (απ’ όπου και ο χαρακτηρισμός «χλεμπονιάρης», που τον χρησιμοποιούσε συχνά ο Τσιφόρος) είναι στην πραγματικότητα βυζαντινή, άλλωστε χλεμπόνα είναι το υπερώριμο αγγούρι ή πεπόνι ή κολοκύθι που έχει πάρει αρρωστημένο, χλωμό χρώμα.

Το πεπόνι έχει παρουσία στη φρασεολογία και στην παροιμιολογία μας. «Κάνει το βαρύ πεπόνι», λέμε για κάποιον που είναι μονίμως συνοφρυωμένος και άκεφος, δεν μιλιέται με κανέναν. Τον ίδιο τίτλο είχε και μια από τις καλές ελληνικές ταινίες της περιόδου μετά τη μεταπολίτευση, το Βαρύ πεπόνι του Παύλου Τάσιου.

Έπειτα, η παροιμία λέει ότι «Όποιος έχει μαχαίρι, τρώει πεπόνι» ή «Έχεις μαχαίρι, τρως πεπόνι», ή «δικό του το μαχαίρι, δικό του και το πεπόνι» δηλαδή τα αγαθά τα απολαμβάνουν όσοι έχουν την εξουσία, τη δύναμη -ή τις αποφάσεις τις παίρνουν οι αρμόδιοι. Πράγματι, σε αντίθεση με άλλα φρούτα που τρώγονται με γυμνά χέρια, για το πεπόνι χρειάζεται οπωσδήποτε μαχαίρι.

Επίσης, για κάποιον που διατυπώνει άκαιρες επιθυμίες λέμε: «Η γριά το μεσοχείμωνο πεπόνι ορέχτηκε.» Ακόμα, όταν κάποιος αποτυχαίνει, κάνει γκάφα, πέφτει σε λάθος, λέμε «πάτησε την πεπονόφλουδα», έκφραση που χρησιμοποιείται ακόμα, παρόλο που σήμερα η μπανανόφλουδα είναι πιο συχνή, τόσο στη φρασεολογία μας, για να δηλώσει την παγίδα και το σφάλμα, όσο και στην πραγματικότητα των δρόμων μας.

Κι επειδή είναι πολύ δύσκολο να εκτιμήσεις αν θα βγει καλό το πεπόνι χωρίς να το κόψεις, υπάρχει και η παροιμία Ο αστακός και το πεπόνι / κι ο γαμπρός πολλούς κομπώνει, που έχει βέβαια πολλές παραλλαγές -και για νύφες, και για καρπούζια. Κομπώνω θα πει ξεγελάω.

Στα αρχαία ελληνικά η λέξη «πέπων» στην κλητική (ω πέπον) ήταν προσφώνηση, συνήθως φιλική, προς αγαπητό μας πρόσωπο, κάτι σαν «καλέ μου», π.χ. ω πέπον ω Μενέλαε στην Ιλιάδα (Ζ55). Στην Οδύσσεια, ο τυφλωμένος Πολύφημος, ψαύοντας το αγαπημένο του κριάρι, του λέει με στοργή ή με παράπονο: κριὲ πέπον, τί μοι ὧδε διὰ σπέος ἔσσυο μήλων ὕστατος; (ι 447), δηλαδή Κριάρι μου καλό, γιατὶ στερνὸ ἀπ’ τὸ σπήλιο βγαίνεις; στη μετάφραση του Εφταλιώτη.

Οι Ιταλοί το πεπόνι το τρώνε με προσούτο Πάρμας, ενώ μια παροιμιώδης φράση που φαίνεται αρχαία αλλά δεν τη βρίσκω στην αρχαία γραμματεία συνιστά να συνοδεύεται από κρασί: πέπων πάθος πέφυκεν άνευ ακράτου οίνου. Σε ένα ιατροσόφιον βρίσκω ότι:

Τὸ πεπόνι εἶναι γλυκὺ εἰς τὴν γεῦσιν καὶ διὰ τοῦτο τὸ ὀρέγονται ὅλοι. Ἀμὴ εἶναι βλαβερὸν ὅταν τὸ τρώγῃς χωρὶς νὰ πίῃς καλὸν κρασὶ καθὼς τις εἶπε πέπων πάθος πέφυκεν ἄνευ ἀκράτου οἴνου, ἤγουν τὸ πεπόνι εἶναι ἀσθένεια, ὅταν τὸ φάγῃς καὶ δὲν πίεις οἶνον ἄδολον. Λοιπὸν ὅστις δὲν ἔχει κρασὶ μὴ τὸ τρώγει καὶ θερμαίνεται καὶ βλάπτεται.

Στο Θέατρο Σκιών υπήρχε ο Πεπόνιας, ένας από τους δευτερεύοντες ήρωες, προϊστάμενος του Βεληγκέκα, χοντρός και χοντροκέφαλος. Τον έλεγαν και Ποπόνια, όπως και το πεπόνι παλιότερα λεγόταν και ποπόνι. Και βέβαια πολύ συχνή είναι η παρομοίωση του κεφαλιού με πεπόνι, ιδίως αν κάποιος είναι δολιχοκέφαλος, οπότε τον λέμε πεπονοκέφαλο, λέξη που δεν δηλώνει μόνο το σχήμα του κεφαλιού, αλλά υπονοεί επιπλέον ότι ο άλλος είναι χαζός, αργόστροφος.

Να αναφέρουμε και τον Ανανία το Πεπόνι, από τη Φρουτοπία, όπως και το παιδικό ή παιδιάστικο αστείο που λέει ότι το πεπόνι παγώνει ενώ το παγώνι δεν πεπόνει.

Σε ορισμένα μέρη επιβιώνει και η ονομασία καούνι ή καβούνι για το πεπόνι, που είναι τουρκικό δάνειο (kavun), όπως και σε επίθετο: Καβουνίδης, Καούνος, Καούνης. Υπάρχει και στα τουρκικά η έκφραση kavun-kafali, πεπονοκέφαλος και κατ’ επέκταση χοντροκέφαλος. Κελέκι (kelek στα τουρκικά) είναι το άγουρο πεπόνι, που κι αυτό μόνο σε επώνυμα επιβιώνει. Και αφού πιάσαμε τα τουρκικά, να και μια παροιμία: «Kavun, karpuz yata yata büyür» («Πεπόνια και καρπούζια ξάπλα μεγαλώνουν»), η οποία λέγεται σαν πείραγμα για κάποιον που τεμπελιάζει.

Διότι βέβαια το πεπόνι και το καρπούζι βρίσκονται πάντα πλάι-πλάι, τόσο στη γλώσσα, αφού σε μια σειρά γλώσσες το καρπούζι έχει όνομα που σημαίνει «ξενόφερτο πεπόνι», όσο και στα καλοκαιρινά τραπέζια, στη μεγάλη πιατέλα που σερβίρεται ύστερα από το φαγητό, με κομμένες κίτρινες και κόκκινες φέτες, σε μια χρωματική πανδαισία δροσιάς. Νομίζω ότι επιβάλλεται, τον άλλο μήνα, να συνεχίσουμε με το άρθρο για το καρπούζι.

 

 

 

Advertisements

144 Σχόλια to “Το ώριμο φρούτο ξανά”

  1. Δεν ήξερα την προσφώνηση «πέπων» μέχρι που μου την έμαθε ο Ηλεφού, στον οποίο είμαι ευγνώμων.
    Στην Τουρκία, πεπόνι και φέτα είναι το στάνταρ συνοδευτικό της ρακής, του ούζου δηλαδή.

  2. Πάνος με πεζά said

    Καλημέρα !
    Εμείς μεγαλώσαμε φυσικά, με τα αργείτικα πεπόνια, αυτά που είναι σαν μπάλες του ράγκμπι.
    Μάλιστα φημισμένα θεωρούνταν αυτά του χωριού Αγ.Βασίλειος, πριν από τα Δερβενάκια, αλλά και της Τραπεζοντής στη Λακωνία.
    Μετά ήρθαν οι «σφαιρικές» ποικιλίες (τα ζακυνθινά ή κρητικά), ενώ νομίζω ότι υπάρχει και μια ποικιλία που συνδυάζει και τα δύο, δηλαδή σφαιρικό σχήμα αλλά και με «μεσημβρινούς».

  3. Πάνος με πεζά said

    Νάτο !

  4. nikiplos said

    2@, Άγιος Βασίλειος, χωριό κοντά στην Κλένια (αρχαίες Κλεωνές), το οποίο έγινε διάσημο από τον… Χρήστο Τσουτσουβή… Κι ο Δροσογιάννης (νάτο το επίκαιρο με το άρθρο επώνυμο, δρόσος, δροσιά) κυνηγούσε για 10 χρόνια τον φίλο του Μπαλάφα και τον συγκάτοικό του Λεσπέρογλου…

  5. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστω πολύ για τα πρωτα σχολια!

  6. dryhammer said

    «Ψωμί, τυρί, ποπόνι, η κοιλιά φουσκώνει»
    Αν υπερβάλλεις, ο συνδυασμός από χορταστικός, γίνεται βαρυστόμαχος. Το ούζο το κάνει πιο ευκολοχώνευτο.

    Και
    «Ψωμί, τυρί, καρπούζι, η κοιλιά μου μπούζι»

    Συνήθως άσπρα τυριά (φέτα κλπ)

    Καλημέρα και καλή όρεξη

  7. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    Το melon είναι γεμάτο πεπονόφλουδες. Μην τρέφετε φλούδες ελπίδες.
    http://www.imerodromos.gr/aystria-sti-nomothetisi-12oris-ergasias-prochora-i-akrodexia-kyvernisi/

  8. Πάνος με πεζά said

    Και μια ωραία ιδέα για το καλοκαίρι, πεπόνι γεμιστό με ζελέ και φρούτα.

    Αυτά στη Μύκονο μη νομίζετε, ένα εικοσάρικο τη φέτα τα πλερώνεις…

  9. Τσούρης Βασίλειος said

    Καλημέρα σας
    Πεπόνια Κονίτσης! (ουχί Κόνιτσας)

    Από δω
    http://ziakopoulos.blogspot.com/2018/05/blog-post_24.html

  10. Πάνος με πεζά said

    Κι εν τω μεταξύ, είναι χωριό της Κορινθίας ο Άγιος Βασίλειος. Αλλά τα πεπόνια του, αργείτικα.

  11. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    8 Μη γκρινιάζεις, φτηνά έρχεται.
    https://www.aegeanews.gr/news/sfinakia/183163/mykonos-plirosan-28-evro-gia-tesseris-fetes-psomi-deite-logariasmo-vinteo/

  12. sarant said

    8 Εγώ βάζω παγωτό, πιο απλά.

  13. Νέο Kid said

    Το πεπόνι είναι ο δεύτερος καλύτερος μεζές για τσίπουρο. Το αχλάδι είναι ο πρώτος.

  14. Πάνος με πεζά said

    @ 11 : Εντάξει, το νησί ως γνωστόν σε μια βραχονησίδα, στα ανοιχτά του, έχει μια μεγάλη επιγραφή καθώς πλησιάζεις. «ΨΑΧΝΟΥΜΕ ΓΙΑ Μ@Λ@ΚΕΣ».

    Ή, για να θυμηθώ κάτι που έλεγε ο πατέρας μου, «Στην Ελλάδα κάθε δυο ώρες γεννιέται ένας μ@λ@κ@ς. Και τους μισούς να πιάσεις, το έλυσες το πρόβλημα».
    Κι αν το κάνεις σε αναγωγή με όλη την υφήλιο,…

  15. Πάνος με πεζά said

    Τσίπουρο; Αν και δεν πίνω, με χταπόδι πάνω σε κρίταμο τουρσί, το σερβίρουν στον Παγασητικό… Κι από κει έμαθα και το κρίταμο !

  16. Κιγκέρι said

    Καλημέρα κι από μένα! Λοιπόν, ο πατέρας μου χρησιμοποιούσε κοροϊδευτικά τον χαρακτηρισμό «κουρκουμπέτας». Μας φαινόταν τόσο αστεία η λέξη που δεν αναρωτηθήκαμε ποτέ αν και τι σημαίνει. Τώρα συνειδητοποιώ ότι θα πει «κολοκύθας»!

  17. Corto said

    Χαίρετε!

    Νομίζω ότι οι λαογραφικές αναφορές του πεπονιού πρέπει να συμπληρωθούν με τα υπονοούμενα που συναντάμε στους γνωστούς στίχους του Βαγγέλη Παπάζογλου:

    «Μου ‘πες πως είσαι λεμονιά/ με όμορφα λεμόνια
    να τα παινέσω θέλησα/ κι είπα πως είν’ πεπόνια»

    (Θα στο λύσω -το αίνιγμα, 1936)

  18. nikiplos said

    14@, Ακόμη και 15Αυγουστο, η Μύκονος έχει πανέμορφες παραλίες άδειες, και μαγαζιά που δεν παίρνουν το σκαλπ… Φυσικά έχει και το Νάμος, και την Ψαρού και λοιπά ματαιόδοξα μέρη, όπου θα βρεις την ντόπια Ελίτ: Μαρινάκη, Μηλιώνη (αυτόν της ENERGA) κλπ. Όπου θες πας… Υπάρχουν και κάποιοι που παν σε ειδικά στέκια με σήμα τα χρώματα του ουράνιου τόξου. Δικαίωμά τους (τουλάχιστον εκεί έχουν αυτό το δικαίωμα να το κάνουν χωρίς προφάσεις και εν κρυπτώ). Και είναι όμορφο νησί, όπως τόσα άλλα νησιά… Προσωπικά με έχει αποζημιώσει, οποτεδήποτε πήγα στο νησί αυτό. Και πήγα 4-5 φορές με διάφορα βαλάντια κατά καιρούς από τα 20ς ώς τα 40ς και τώρα λίγο πριν τα 50ς. Και είναι το τελευταίο νησί που πήγα μεσούσης της κρίσης, χωρίς να το μετανιώσω… 🙂

  19. cronopiusa said

    Καλή σας μέρα!

  20. nikiplos said

    Και μην ξεχνάμε και τον Πεπόνε!

  21. (6) Δεν ήξερα ότι υπήρχε και νεότερο ανάλογο της αρχαίας παροιμίας για το βαρυστόμαχο πεπόνι, που μάλλον ως παράδειγμα παρήχησης την ήξερα. Φυσικά, κάθε συνδυασμός γίνεται βαρυστόμαχος, αν υπερβάλλεις• δέκα μήλα όμως, π.χ., είναι κάπως απίθανο να φας, ενώ άμα κόψεις το πεπόνι και είσαι και λαίμαργος, μπορεί να το φας και όλο μοναχός σου και να βαρυστομαχιάσεις, ακόμα και με άκρατον οίνον 🙂

  22. nikiplos said

    @20, που στα 50ς απαιτούσε να έχει …. Σταλινική μουστάκα…

  23. Triant said

    14: Αισιόδοξος ο πατέρας σου. Με 10 γεννήσεις την ώρα βγαίνει ένας στους 20. Καλά θάτανε.

  24. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    18 Από το σύντομο, λιγότερο από 24ωρο, πέρασμά μου από τη Μύκονο του ’98, εκτός από τα αλλοπρόσαλλα λογής λογής νυχτερινά πλήθη θυμάμαι τις ακριβότερες μπάμιες που έχω φάει στη ζωή μου, ένα απίστευτο ποσό δραχμές. Αποζημιωθήκαμε όμως πλήρως στη Ρήνεια με 3 βδομάδες ελεύθερο κάμπινγκ. Θυμάμαι τα πολλά, γλυκύτατα σκαντζοχοίρια του νησιού, από μωρά μεγέθους γροθιάς μέχρι ενήλικα μεγέθους (όχι πεπονιού αλλά) καρπουζιού.

  25. Πάνος με πεζά said

    Και η Χαρούλα Πεπονάκη, από το Ρετιρέ !

    Και ο Ζέπος Πεμπονάρης ! Σύμφωνα με αυτό ερώ το link, ήταν υπαρκτό πρόσωπο, πριν να τον ενσαρκώσει ο Πρέκας !
    Το έχει το όνομα Ζέπος, φαίνεται !

  26. Πάνος με πεζά said

    Παιδιά, υπάρχει κι άλλη Μύκονος, τα έχουμε πει… Εντάξει, εκεί που έκανε μπάνιο η γυναίκα μου πιτσιρίκι, τώρα έφτιαξε κλαμπ η Λίντσει Λόχαν, αλλά έχει χώρα για ολους (ακόμα…)

  27. Πάνος με πεζά said

    @ 23 : Οι αναλογίες τυχαίες, και ό,τι θυμάμαι – η ουσία μετράει ! 🙂

  28. Πάνος με πεζά said

    Διαδοχικά, πάντως, τα τελευταία χρόνια (πηγαίνω από το 2007 ανελλιπώς στη Μύκονο), βλέπω ότι δημιουργούνται στέκια για νορμάλ και χαμηλά βαλάντια. Αλλιώς δεν έχει και νόημα, πόσοι θα δουλέψουν με τους πλούσιους;

  29. atheofobos said

    18
    Επιβεβαιώνω απόλυτα όσα έγραψες για την Μύκονο. Έχω γράψει σχετικά στο:
    ΜΥΚΟΝΟΥ ΕΓΚΩΜΙΟ ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΥΓΟΥΣΤΙΑΤΙΚΗ ΠΑΝΣΕΛΗΝΟ
    http://atheofobos2.blogspot.com/2008/08/blog-post_19.html

  30. Γς said

    Να βάλω κι εγώ το πεπόνι μου:

    Το πεπόνι, ώριμο, γλυκό, μυρωδάτο.
    Με τις λεπτές ίνες στο εσωτερικό του,
    Μ΄εκείνη τη διάφανη επικάλυψη ηδονής,
    Ύστερα από την απομάκρυνση των σπόρων…

    Το άρωμα του κι η μεθυστική του γεύση,
    Στη μύτη, στο στόμα , στην αφή.
    Βελούδινη ευλογία, χορταστική.
    Παραπέμπει στο επέκεινα των αισθήσεων.

    Κι ύστερα.
    Το τέντωμα, η αψίδα του θριάμβου σου
    Που εκτινάσσεται παλλόμενη.
    Και οι κραυγές, ανεξέλεγκτες, αρχαϊκές,δοξαστικές.

    Ωσαννά των Αγγέλων του φοβερού Μυστηρίου.
    Της Επέλασης, της αυθεντικής, μεγαλόπρεπης
    Διάπυρης Πυκνότητας, ( Δεύτερης Παρουσίας ).

    Κι ύστερα
    Η αποθεραπεία, το καταλάγιασμα, το απαλό χάδι
    Ένα τσιγάρο.

    Και η ζωή ένα ατέλειωτο πανηγύρι
    Διαλειμμάτων και επελάσεων, μέχρι το τέλος

  31. dryhammer said

    21. Το πεπόνι, άν και το θεωρεί ο Νικοκύρης μονίμως ώριμο, άμα είναι πιο άγουρο, δλδ με περισσότερο σκληρό – πράσινο τμήμα, όπως αυτά που ωριμάζουν στο δρόμο για το ράφι κι όχι πάνω στο φυτό κι έτσι σαπίζουν αλλά δεν ωριμάζουν, (καθώς και πολλά άλλα ζαρζαβατικά του σουπερμάρκετ) είναι έτσι κι αλλιώς βαρυστόμαχο και καταναλώνεται αναίσθητα λόγω δροσιάς από το ψυγείο.

    Παρόμοιοι συνδυασμοί είναι και ψιλόρογο σταφύλι με τυρί και άσπρο αλκοόλ, ούζο, τσίπουρο, ρακή, βότκα. Η μαγκιά είναι στο ποιο τυρί με ποιο φρούτο. Η φέτα είναι το εύκολο.

  32. Γς said

    Και ήταν Αύγουστος του 1949 [69 χρόνια πίσω!] στην κατασκήνωση του Δήμου Βύρωνα στην Πεντέλη.

    Βράδυ και μετά το φαγητό μας έφεραν και μια φέτα [φετούλα] πεπόνι. Την φάγαμε και μετά ριχτήκαμε στη φλούδα. Την κάναμε διαφανή…
    Κι όλο λέγαμε να είχαμε κι άλλο. Μια φέτα πιο μεγάλη.
    Σαν, σαν…

    -Σαν το φεγγάρι! Είπε ο Γς.

    Κι όλοι κοίταξαν στον ουρανό, το χορταστικό μισοφέγγαρο

  33. sarant said

    20-22
    Στο προηγούμενο άρθρο είχε ειπωθεί ότι ο Πεπόνε δεν είναι Πεπόνιας αλλά μεγάλος Πέπε

    24 Γλυκύτατα; Τα τρώγατε; 🙂

  34. Ανδρεας Τ said

    Ποπόνι λέγεται ακόμη, σε ένα τουλάχιστον νησί του Ανατ Αιγαίου.Το άκουσα πριν δύο χρόνια. Από τους πιο ηλικωμένους γιατί οι υπόλοιποι έχουν προσαρμοστεί στο πεπόνι.

  35. voulagx said

    Ετοιμαζόμουν να γράψω οτι, παρ’ ημίν και ΒΛΑχιστί, το κολοκύθι λεγεται Cucurbeta, αλλά φοβήθηκα πως θα σκάσει μύτη πάλι από την υπόγεια βιβλιοθήκη του ο γνωστός ΚΑκόψυχος και θα μου πει: «αυτό το έχεις ξαναπεί,ε;!» και συγκρατήθηκα.

  36. Άσχετος said

    δροσερές πεπονιάτικες καλημέρες από ιορδανία, όπου μια ….θαλπωρή όπως και να το κάνεις, την έχουμε ήδη.
    τα κρίταμα (ή η κρίταμη) εξαιρετικό χόρτο, είτε τουρσί, είτε βραστό με λαδόξυδο. 🙂

    ως προς τα καρπουζοπέπονα.
    ξέρω την έκφραση καρπουζοκέφαλος για τον …μπούφο. πεπονοκέφαλος πρώτη φορά ακούω εδώ

    φέτα/καρπούζι είναι γνωστός συνδυασμός αλλά δοκιμάστε καρπούζι με ψιλοκομμένη φρέσκια μέντα. πραγματικά εξαιρετικό έτσι.

  37. dryhammer said

    33(24). Δεν έχω φάει σκαντζόχοιρο, ούτε προτίθεμαι, αλλά κάποτε περνώντας από κει που είχαν οι γύφτοι τα τσαντίρια* και μου μύρισε που τον έψηναν, κοντοστάθηκα.

    —–
    * τότε που έμεναν σε τσαντίρια, κοντά στις όχθες του χείμαρρου Παρθένη, 200 μέτρα από το σπίτι μου.

  38. Άσχετος said

    επίσης μιας και μιλάμε για συνδυασμούς τροφών και δη φρούτων με αλκοόλ: μη φάτε ποτέ καρπούζι και στο καπάκι πιείτε κρασί (μ αυτή τη σειρά) με άδειο κατά τ άλλα στομάχι. θα πεθάνετε στους πόνους.
    επειδή ό,τι διαβάζω, εντωμεταξύ, δεν το καταπίνω αμάσητο όπως οι γλάροι τις σαρδέλλες, είπα να κάνω το πείραμα κι εγώ, να σιγουρευτώ πως η πληροφορία είναι ορθή.

    το ΄΄πείραμα΄΄ υπήρξε αγωνιώδες και κράτησε κοντά 2+ ώρες….

  39. Πέπε said

    Ποτέ μου δεν κατάλαβα γιατί πολλοί τρώνε πεπόνι, ή καρπούζι, με φέτα. Πιστεύω ότι η αρχή αυτού του ατυχούς (για τα προσωπικά μου γούστα) συνδυασμού είναι το πεπόνι με προσούτο των Ιταλών, εξίσου ατυχής (για μένα πάντα) συνδυασμός.

    Η φέτα ταιριάζει με χιλιάδες πράγματα, δε χρειάζεται να τη φάμε μ’ αυτό που δεν ταιριάζει! 🙂

  40. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    33/37 Αίσχος. Είστε απαράδεκτοι. Ψαροντούφεκο κάναμε, κύριοι. Για ψάρια.

  41. Α.Κ. (ο) said

    «βαρύ πεπόνι δηλαδή / και με χοντρή τη φλούδα»
    Κρίμα το παιδί – Π. Σιδηρόπουλος

    «μ’ έκανε πτώμα ζωντανό ένα κουκλί μελαχρινό / μελαχρινό και νόστιμο, γλυκό σαν το πεπόνι.»
    Και το κουκούτσι μύγδαλο – Μ. Χιώτης

    «οκ, δεν λέω, καλή κι η σιλικόνη / μα ποιοτική, όχι ξύλινο πεπόνι»
    Γούστα είναι αυτά – Ημισκούμπρια

  42. 1. «Καρπούζια με την μάχαιρα, πεπόνια με την βουλα» φώναζαν παλιά οι πλανόδιοι μανάβηδες, αφου με μια μεγάλη μαχαιριά («όλα τα σφάζω όλα τα μαιχαρώνω») στο καρπούζι σου επέτρεπε να δεις πόσο κόκκινη και συνεπώς ώριμη ήταν η σάρκα του, ενώ με τέσσερις λοξές μαχαιριές στο πεπόνι αφαιρούσε ένα κομμάτι (βούλα) και9 σου το έδινε να δοκιμάσεις.

    2. «με την κακή συνήθεια που είχαν οι αρχαίοι να χρησιμοποιούν ίδιες λέξεις για διαφορετικούς καρπούς». Κι εμείς το ίδιο κάνουμε με τα φιστίκια (Αγίνης και αράπικα, που είναι διαφορετικά πράγματα) αλλά και οι Άγγλοι με τα nuts που καλύπτουν μεγάλη ποικιλία διαφορετικών ξηρών καρπών.

  43. Οι αποξηραμένοι σποροι πεπονιού γίνονταν παλιά «σποράκια» που τρώγονταν όπως οι ηλιόσποροι.

  44. Πάνος με πεζά said

    Εδώ η πράγματι ωραία ταινία «Το βαρύ πεπόνι» (1977), πρώτη εμφάνιση στο σινεμά του Μίμη Χρυσομάλλη.

  45. dryhammer said

    42. 1 Νομίζω πως, κάποια εποχή γύρω στα μέσα των 70’ς είχε καρπούζια και πεπόνια μ’ ένα στικεράκι («εγγύηση ποιότητας» ή κάτι παρόμοιο) όπως έχουν τώρα τα «επώνυμα» μήλα, τη «βούλα» του παραγωγού.

  46. Πάνος με πεζά said

    Στα καρπούζια υπήρχε ένα οβάλ αυτοκόλλητο, με κόκκινο χρώμα και τα γράμματα «ΑΑΑ».

  47. Πάνος με πεζά said

    Τα πεπόνια ήταν κατά βάσιν αργείτικα τότε, με ρικνή επιφάνεια, αλλά γενικώς και τώρα ακόμα έχουν τέτοια επιφάνεια που δεν στέκεται εύκολα αυτοκόλλητο.

  48. sarant said

    44 Α μπράβο!

    36 Ιορδανία;!

  49. NIKOS NIKOS said

    οπωροφόρος σημαίνει χρυσοφόρος, ώρες οι χρυσές, μέλλον το χρυσό
    Μάλον(δωρ), μήλον, μέλλον, μέλι, Μελισσεύς, Μελίες, Μελίτη, μελωδία, μειλίχιος, μειδίαμα, μάλαμα στον χρυσό αναφέρονται
    σίκυος πέπων ή μηλοπέπων το ίδιο και το αυτό.
    Σικυών η αρχαία χρυσοφόρα, πλούσια πόλη της αρχαίας Κορινθίας

    Μήλον και Μάλικας καλείται ο Ηρακλής επίσης Μελικέρτης και Μέλκαρθ

    Ο Ηρακλής που έκλεψε τον πρώτο χρυσό (τα μήλα των Εσπερίδων), τους καρπούς της γης και ευόδωσε την ανθρωπότητα

    Κάουροι, Κάβειροι, Καρβούνηδες οι πάλαι ποτέ πρώτες θεότητες των μεταλλείων και ιδιαίτερα των πολύτιμων μετάλλων(χρυσός, χαλκός, αργυρός)
    καούνι, καβούνι αλλά και κάρβουνο ή καρβούνης στους χρυσούς Κάβειρους αναφέρονται το ίδιο και τα επίθετα Καβουνίδης, Καούνος, Καούνης

    kavun το πεπόνι για το χρυσαφίζων χρώμα του, όπως και τα πυρόξανθα καϊσια βερίκοκα

    Αλλά και το κελέκι ή κάλακ στα αραβικά, από το κάλυξ προέρχονται.

    κάλυξ[ᾰ], -ῠκος, ἡ (καλύπτω), περικάλυμμα, χρησιμοποιούμενο μόνο για λουλούδια, άνθη και καρπούς· I. 1. φλοιός ή περικάρπιο φυτών, σε Ηρόδ.· κάλυκος ἐν λοχεύμασι, δηλ. όταν αρχίσει να δένει ο καρπός, σε Αισχύλ. 2. κάλυκας άνθους, μπουμπούκι, μπουμπούκι τριαντάφυλλου, σε Ομηρ. Ύμν., Θεόκρ. II. σε Ομήρ. Ιλ. Σ. 401, κάλυκες, τα σκουλαρίκια έμοιαζαν, φαίνονταν σαν κάλυκες άνθους.
    The Online Liddell-Scott-Jones Greek-English Lexicon

    Πολλές καλημέρες!

  50. Μυλοπέτρος said

    Στη Χιο λέγαμε παιδιά το εξης:
    Ο Αντώνης ο Αντώνης
    Ηφαγε πολύ ποπονι
    Κι ηχεσε μας (συγγνώμη)
    Το σεντόνι.
    Ο παππους ο μικρασιατης έτρωγε σκατζοχειρους. Πρεπει να είναι ωραίο έδεσμα. Καποτε μια έγγυος της μύρισε και ζήτησε μυρωδιά. Όταν έμαθε τι δοκίμασε αφού το έβγαλε λιποθύμησε. Νόμισε πως ήτανε λαγος.
    Ξεροσφυρη τον Παρθένη τον εγκιβωτισαν δυστυχώς. Και εχω ρίξει κάτι γερμανικά στο ΚΕΥ απο πανω εκπαιδευόμενος τι να πω!

  51. LandS said

    33 για 24, 37
    Σκατζόχοιρος στιφάδο. Στην ορεινή Αχαΐα είχε πέραση παλιά. Λένε ότι είναι καθαρό ζώο.

    39 Πεπόνι με πατάτες τηγανιτές και φέτα. Το καλύτερο καλοκαιρινό έδεσμα μετά τα καγιανά με ντομάτα.

  52. LandS said

    49 «…και Μάλικας καλείται ο Ηρακλής»

    Θέλουμε άλλη απόδειξη ότι είμαστε απόγονοί του; 🙂

  53. Γιάννης Κουβάτσος said

    Ένα ποίημα του Σερβοαμερικανού ποιητή Τσαρλς Σίμιτς:
    Υπήρχε ένα πεπόνι φρεσκοκομμένο από τον κήπο
    τόσο ώριμο, που οι χυμοί του, ρουφηχτό φιλί,
    γαργάριζαν σαν το μαχαίρι το ᾽κοβε έξι φέτες.
    Θ’ άνοιγαν πάλι τα σχολεία των παιδιών.
    Η μάνα τους, που μοίραζε τριγύρω πιάτα χάρτινα,
    δεν ήτανε γραφτό να δει φύλλα του φθινοπώρου.

    Θυμάμαι ακόμη και μια σφήκα
    που χίμηξε από τ’ ανοιχτό παράθυρο
    με λάγνο πάθος για το γινωμένο φρούτο.
    Κι εμείς σκύβαμε κι ουρλιάζαμε
    σκεπάζαμε τις κεφαλές, τα πρόσωπα,
    Κι όταν πια έφυγε, ξεσπάσαμε στα γέλια.

    Και το πρωτότυπο, για σύγκριση. Βλέπουμε πως το επιφώνημα λαιμαργίας σλουρπ, στη μετάφραση γίνεται ρουφηχτό φιλί. Οι δυσκολίες στη μετάφραση της ποίησης…
    The Melon
    BY CHARLES SIMIC
    There was a melon fresh from the garden
    So ripe the knife slurped
    As it cut it into six slices.
    The children were going back to school.
    Their mother, passing out paper plates,
    Would not live to see the leaves fall.

    I remember a hornet, too, that flew in
    Through the open window
    Mad to taste the sweet fruit
    While we ducked and screamed,
    Covered our heads and faces,
    And sat laughing after it was gone.

  54. dryhammer said

    50. Το κομμάτι του Παρθλενη που εγκιβωτίστηκε είναι από τη γέφυρα του Βαρβασιού (Βερίτη) και κάτω. Τα τσαντίρια τα ‘στηναν εκεί που αργότερα έγινε το γήπεδο του Βαρβασιακού. ΚΕΥ είχα να το ακούσω 45 χρόνια. Μένω στη Λίμνη.

  55. Chr said

    Ο Ανανίας είναι το μόνο πεπόνι που μου αρέσει, και αυτό γιατί ψάχνει συνέχεια την βούλα του. Υπάρχει σίγουρα κάποιο ηθικό δίδαγμα στο γεγονός ότι κατά τη γνώμη του παίρνει αξία από μια στάμπα που του κολάει κάποιος άλλος, όμως δεν μπορώ να προσδιορίσω ποιο ακριβώς είναι αυτό. Μου άρεσε πάρα πολύ που ο Τριβιζάς διάλεξε αυτό το όνομα για το πεπόνι αντί να το χρησιμοποιήσει όπως θα ήταν προφανές για έναν ανανά.
    Γενικά όμως νομίζω ότι δεν θα μπορούσαν να δωθούν καλύτερα ονόματα για φρούτα και λαχανικά από αυτά που έδωσε ο συγγραφέας. Ένα κρεμμύδι δεν μπορεί να είναι κάτι άλλο από Βρασίδας, και ένα κολοκυθάκι πρέπει υποχρεωτικά να είναι Θάνος. Και φυσικά ο κόσμος θα ήταν καλύτερος αν οι δημοσιογράφοι λεγόταν όλοι Πίκοι Απίκοι.
    Ο καλύτερος από όλους βέβαια και χωρίς όνομα ή γένος ήταν ο υπεύθυνος για το διαστημικό πρόγραμμα της Φρουτοπίας. Ο Αιμίλιος είχε αναθέσει αυτή την εργασία στον υπουργό συντριβανιών της Φρουτοπίας μιας και η χώρα ήταν χωρίς συντριβάνια και κάτι έπρεπε να τον βάλει να κάνει. Οποιαδήποτε ομοιότητα με πρόσωπα και καταστάσεις ελέγχεται ως συμπτωματική.

  56. Κιγκέρι said

  57. sarant said

    55 Δείχνω τα χρόνια μου αλλά από Φρουτοπία έχω απολυτη άγνοια, δυστυχώς. Έπεσε στη χαραμάδα ανάμεσα στα δικά μου παιδικά χρόνια και στων παιδιών μου.

  58. gpoint said

    # 33 για 24, 37 + 51

    σκαντζόχοιρο σούπα στην Πάρο πριν 60+ χρόνια μας είχε βγάλει η σπιτονικοκυρά ( και πιτσούνια με ρύζι κοκκινιστό )

  59. gpoint said

    πάντως το καρπούζι και το πεπόνι όταν ωριμάσουν ΔΕΝ πέφτουν !!

  60. gpoint said

    Να εξηγήσω -για όσους δεν το ξέρουν – πως ξεγελάει ο αστακός : αν έχει κάποιο μέλος του σπασμένο από εκεί χύνεται το υγρό του που γίνεται μετά το βράσιμο η σάρκα του. Γι αυτό οι παλιές νοικοκυρές τον ζεμάταγαν πριν τον καθαρίσουνε. Μπορεί δηλαδή να αγοράσεις αστακό και να είναι εντελώς άδειος από μέσα και συ να χαρείς που σαν ελαφρύς που έγινε σου ήρθε πιο φτηνός !!!!

  61. Πέπε said

    @59:
    Ευτυχώς, ε; Τελικά όλα εν σοφία τα έχει κάνει ο Αλλάχ.

    (Ήτανε μια φορά ο Ναστραδίν Χότζας και χάζευε σ’ ένα κήπο με δέντρα και περβολικά. Βλέπει την καρυδιά, ένα θεόρατο δέντρο μέχρι εκεί πάνω, με κάτι καρυδάκια τοσαδά. Βλέπει και την καρπουζιά, ένα χορταράκι σχεδόν, με κάτι πελώριους καρπούς που φυσικά ούτε να τους σηκώσει δεν μπορούσε. Και λέει: βρε τον Αλλάχ, ανάποδα πήγε και τα έκανε! Και μετά φύσηξε αέρας και του ‘ρθε ένα καρύδι κατακούτελα. Και λέει ο Χότζας, πάλι καλά που δε μου ‘ρθε το καρπούζι!)

    @51 και όλα τα σχετικά:

    Γιατί να φάει κανείς τον σκαντζόχοιρο; Το βρίσκω παράλογο, είναι μια τροφή που δεν καλύπτει καμία ανάγκη (πέρα από την ανάγκη της τροφής – αν είχαν σωθεί τα πάντα κι είχε μείνει μόνο σκαντζόχοιρος, τότε μάλιστα!), κι επιπλέον δεν έχει κανέναν τζόγο ως κυνήγι, απλώς σκύβεις και τον μαζεύεις.

    Όλοι λένε επίμονα ότι τον τρώνε οι Γύφτοι. Κάποια βάση αλήθειας θα υπάρχει, αλλά απορώ γιατί όλοι οι Γύφτοι και μόνο αυτοί να έχουν αυτή τη συνήθεια! Πάντως, ως κληρονομιά από την εποχή που οι Γύφτοι ήταν τροφοσυλλέκτες, μπορώ να το καταλάβω. Για σύγχρονους ανθρώπους, Γύφτους ή άλλους, όχι.

  62. Άσχετος said

    @48
    ναι ιορδανία 🙂
    θεού θέλοντος μέχρι το 2020 χεχε

  63. Danos Mastro said

    «Πέπων (ή πέπον;) πάθος πέφυκεν άνευ ακράτου οίνου». Μήπως το έχει συναντήσει κάποιος; Το λέει ο πατέρας μου, όπως το θυμάται από τα σχολικά του χρόνια.

  64. gpoint said

    Γιάννη Κουβάτσε όταν μου κλαιγόσουνα για τον Σάλαχ σου είπα πωα στην Αγγλία υπάρχει μόνο ο κέην- πριν βάλει τα 6 γκολ- και πως η Ρεάλ θα πάρει τον Εμ μπαπέγιατί είχε το κάτι που έβλεπα κι εσείς το είδατε τώρα στο μουντάλ…

    να τα λέμε κι αυτά, έτσι ;

    http://www.sdna.gr/podosfairo/primera-division/article/485577/ekleise-sti-real-o-mpape-pairnei-272-ekatommyria-eyro-i

  65. ΣΠ said

    Υδροπέπονο λέγεται το καρπούζι.

  66. sarant said

    60 Μάλιστα, κοίτα να δεις!

    62 Κάνε μας καμιά ανταπόκριση 🙂

    64 Περίεργο που η Παρί τον δίνει

  67. Γιάννης Κουβάτσος said

    -Καλημέρα, Τζι.
    -Κουκιά σπέρνω.

  68. sarant said

    63 Όπως γράφω και στο άρθρο, η φράση αυτή δεν υπάρχει στην αρχαία γραμματεία (ή εγώ δεν τη βρήκα) αλλά εμφανίζεται σε κείμενα του 18ου αιώνα και μετά.

  69. spyridos said

    61.

    Στην Κρήτη έτρωγαν σίγουρα σκατζόχοιρους. Δεν ξέρω αν έχει ξεμείνει κάποιος που συνεχίζει το σπορ.
    Δεν μιλάω για γύφτους αλλά για τους άλλους τους κρητικούς. Μοιάζουν λίγο με άραβες.

  70. spyridos said

    Στην Τουρκία έχω φάει γεμιστό πεπόνι φούρνου. Το χειμώνα η ίδια συνταγή είναι με κυδώνι.

    Στη Χίο έχει τουρσί πεπόνι και καρπούζι.Ολόκληρο

  71. dryhammer said

    71. Στη Χίο, τα πάντα γίνονται γλυκό ή/και τουρσί. Αν είχαμε πάντα, θα τα έκαναν κι αυτά.

  72. Σουμέλα said

    Στο Βέλγιο τελευταία ανακαλύψαμε κάτι Γαλλικά πεπόνια πολύ έμνοστα που έλεγε και η γιαγιά μου με την γλυκιά ονομασία boule de miel
    https://www.melonbouledemiel.com/melon.html

  73. ΣΠ said

    Μια και αναφέρθηκαν οι σκαντζόχοιροι. Σκαντζόχοιρος τρώει πεπόνι.

  74. ΣΠ said

  75. ΣΠ said

  76. Σουμέλα said

    Στο χωριό μου στην Μακεδονία 30km απο την Θεσσαλονίκη, όταν ήμουν μικρή μαγείρευαν σκαντζόχοιρους. Είχα δοκιμάσει σούπα και θυμάμαι ακόμη την γεύση σαν χώμα που μου άφησε.

  77. Είναι και τα εβρίτικα, μάλιστα τα μεν ΠΟΠ, και τα πιο ανθεκτικά, τα στερλίνα. Τώρα με τα υβρίδια, ανάθεμα κι αν είναι αληθινά όλα αυτά…

  78. gpoint said

    # 66γ

    και μένα μου φάνηκε περίεργο- διαψεύσθηκε η είδηση αλλά δεν υπάρχει καπνός χωρίς φωτιά- γιατί η Παρί είναι η μόνη που μπορεί να κτυπήσει την Ρεάλ, λογικά θα πρέπει να πάρει ένα τσουλού και να τον δώσει μετά γιατί από την άλλη δύσκολα κάποιος αναγνωρίζεται σαν κορυφαίος αν δεν παίξει στην Ρεάλ

  79. gpoint said

    # 77

    Εχουν βγάλει κάτι ποικιλίες που μοιάζουν πολύ με τα αργίτικα στην γεύση αλλά έχουν σχήμα στρογγυλεμένου ελειψοειδούς και χρώμα χλεμπονιάρικο αντί του πορτοκαλιού που έχουν τα αργίτικα.
    Δεν πρέπει να είναι υβρίδιο γιατί φύτεψα σποράκι από πέρισυ κι έχει καρπίσει, σε λίγες μέρες θα είναι έτοιμο, τα γνήσια αργίτιικά μου ακόμα δεν έχουν δέσει

  80. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    Μπα που να σας βράσω….Αφήστε ρε τα πανέμορφα σκαντζοχοίρια ήσυχα, δεν έχει τπτ άλλο να φάτε?

  81. Danos Mastro said

    # 68
    Σωστά, μου διέφυγε, ευχαριστώ πολύ!

  82. Corto said

    Υπάρχει και το ζυμαρικό «πεπονάκι».

  83. gpoint said

    όσον αφορά τις εξελίξεις στον ΠΑΟ (μετά και την νέα αναβολή κατάθεσης των χρημάτων από τον Πινγκπόνγκ…

    όποιος δεν θέλει να ζυμώσει, ένα μήνα κοσκινίζει…

  84. Πάνος με πεζά said

    Τα αργείτικα πάντως, λόγω αυτής της πορτοκαλιάς σάρκας, σε σχέση με τα μεταγενέστερα που έχουν λευκή ή υποκίτρινη, αν δεν έβγαιναν καλά (και είναι πιο δύσκολα να τα «πετύχεις») τα έλεγαν κολοκύθες, γιατί πράγματι ελάιστα διέφεραν.

    Και a propos, όποιος ξέρει και μπορεί να περιγράψει τεκμηριωμένα τη μέθοδο «δακτυλοσκόπησης-ομφαλοσκόπησης» που καταλήγει στο ποιο πεπόνι να διαλέξεις, ας μας ανοίξει κι εμάς τα μάτια… 🙂

  85. sarant said

    Eυχαριστώ για τα νεότερα!

  86. Triant said

    Συγγνώμη, άσχετο αλλά μου ήρθε ξαφνικά στο μυαλό και πιστεύω ότι κάποιοι εδώ μέσα μπορούν να φέρουν αυτό το θέμα εκεί που πρέπει.

    Μακεδονικό.

    Σημαντικότερο από πολλά άλλα θέματα που συζητάμε είναι το θέμα της σύντμησης του ονόματος που θα χρησιμοποιείται σε διάφορες χρήσεις (σήμα εθνικότητας στο αυτοκίνητο, ονομασία νομίσματος, tld – κατάληξη διευθύνσεων στο διαδίκτυο).

    Αυτή τη .στιγμή οι ISO συντμήσεις είναι MK και MKD. Είναι προφανώς επιτακτικό να αλλάξουν σε NM και NMK
    Το τρέχον tld της ακατανόμαστης είναι .mk Πρέπει προφανώς να αλλάξει σε .nm

    Νομίζω ότι όλοι καταλαβαίνουμε την σημασία των παραπάνω και το πόσο αυτά θα επηρρεάσουν την de facto ονομασία της γείτονος στην καθημερινή χρήση διεθνώς (για να μην πούμε τι αντιμετώπιση θα έχουν αυτοκίνητα με MK που θα μας επισκέπτονται).

    Ελπίζω οι φύλακες να είχαν γνώση, αλλοιώς πρέπει να δράσουν έστω και τώρα πριν είναι αργά.

    Είπα και ελάλησα και όσοι έχετε (ή είσαστε) κυβερνητικές άκρες σκουντήξτε!

  87. Χαρούλα said

    Εκεί στον Νότο, τα αργείτικα. Εδώ στον Έβρο, δίπλα στο ποτάμι, η «χρυσή κεφαλή». Στην κωμόπολη Τυχερό, μια πολύ καλή ποικιλία που προσπαθεί να χαραχτηρισθεί και Π.Ο.Π.. Γίνονται, φυσικά, γιορτές πεπονιού και προσπαθειες για προϊόντα απο πεπόνι.
    Αν τα βρείτε δοκιμάστε. Ίσως βέβαια οι γευστικές μου μνήμες με κάνουν να μεροληπτώ, αλλά νομίζω θα συμφωνήσετε και σεις…γλυκά!

    Καλή απόλαυση!

  88. gpoint said

    Η ποικιλία που λέω πάντως έχει πορτοκαλιά σάρκα. Είναι θέμα μύτης να ξεχωρίσεις ποιό κόπηκε ώριμο και ποιό έχει αρχίσει να σαπιζει για να μυρίσει. Από λόγους αρχής και γεύσηςδεν τρώω τα στρογγυλά χλεμπονιάρικα παρ’ εκτός και είναι πιστοποιημένα από Τρίκαλα και περάσουν το τεστ της μύτης

  89. gpoint said

    # 87

    είναι γνωστά σαν θρακιώτικα…σχετικά λίγη σάρκα, μεγάλη αντοχή στην αποθήκευση- κάνεις και πρωτοχρονιά μ’ αυτά- αλλά με τα σωστά αργείτικα καμία σύγκριση Ισως είναι και ο συνδυασμός των χρωμάτων στο αργείτικο που σε προδιαθέτει για γευστική απόλαυση, ίσως αι απλά…γούστο μου !

  90. Μυλοπέτρος said

    54. Ξεροσφυρη. Μιλώ για τα Χριστουγενα του 1971 και για δυο. Μηνες μετα.
    Ο Γιώργος ο Βαρριας είναι αδελφός του συμμαθητή και φίλου μου Άριστειδη που ζει στην Πάρο και ασχολείται με ή γλυπτική σε παριο μαρμαρο που βρίσκει στα αρχαία ορυχεία. Έχει κανει συν τοις αλλοις και την προτομή του Αρχιλοχου, στη Παροικία η στη Νάουσα.

  91. ΚΩΣΤΑΣ said

    Να πω κι εγώ την καλημέρα μου, έπεσαν δουλειές και μερεμέτια, θα περνάω πιο αραιά.

    Ενίοτε, παρά τοις Θετταλοίς, το πεπόνι και το αγγούρι είναι ταυτόσημα, τα άλλα προς διάκριση λέγονται αγγουράκια.

  92. Divolos said

    Ένα είναι το καλό πεπόνι. Δημηνίου. Και γίνεται
    και γιορτή πεπονιού κάθε χρόνο!

  93. voulagx said

    Απ’ οσο ξερω τα περισσοτερα, αν οχι ολα, πεπονοκαρπουζα μαζικης παραγωγης προερχονται απο μπολιασμενες κολοκυθιες.

  94. Κομμάτι καθυστερημένα μπαίνω σήμερις, ἀλλὰ αὐτὰ ἔχει τὸ ρημάδι τὸ μεράκι νὰ φέρεις τὸ κομπιουτερικὸ περιβάλλον ἐργασίας στὰ μέτρα σου καὶ στὰ γοῦστα σου. (Πληροφοριακά, κάτι ψιλοκατάφερα!)
    Νομίζω ὅτι θὰ πρέπει νὰ θυμηθοῦμε καὶ τὸ τυπικὸ βρετανικὸ καπέλο (μελόν), ὅπως καὶ τὴν κατὰ Γκοσινὺ προέλευση τῆς ὀνομασίας του (Ὁ Ἀστερὶξ στὴ χώρα τῶν Βρετανῶν).

  95. Chr said

    @Gpoint 83, είμαι πλεόν πεπεισμένος ότι ο Ταϊλανδός είναι δάκτυλος του Γιαννακόπουλου ώστε να αναγκάσει σιγά σιγά τον Αλαφούζο να ξεχρεώσει για να πάρει τον ΠΑΟ καθαρό και χωρίς να χρειαστεί να κάνει αγροτουρισμό πρώτα.

  96. sarant said

    86 Χωρίς να έχω άκρες, θυμάμαι ότι στη συμφωνία λέγεται ότι για τα αυτοκίνητα οι κωδικοί θα αλλάξουν σε ΝΜ και ΝΜΚ. Όχι όμως οι άλλοι κωδικοί.

  97. Triant said

    96: Οπότε φοβάμαι οτι κάναμε μια τρύπα στο νερό…

    Το νόμισμά τους για παράδειγμα, το δηνάριο, θα παραμείνει MKD και θα διαβάζεται Macedonian Denar και όχι NMD – North Macedonian Denar. Σε συνδυασμό με άλλες χρήσεις της συντομογραφίας, βλέπω την κερκόπορτα που σε λίγα χρόνια θα οδηγήσει στην (λογική) απλοποίηση του ονόματος.

    Μετά τιμής
    Κασσάνδρα

  98. sarant said

    97 Από την άλλη, δεδομένου ότι τώρα το όνομα είναι ήδη απλοποιημένο στις τρέχουσες χρήσεις…

  99. Triant said

    98: Μα, υποτίθεται οτι αυτό πάμε να ανατρέψουμε.
    Εκτός εάν έχουμε αποδεχθεί την ήττα και είπαμε να ρίξουμε και μια ντουφεκιά για την τιμή των όπλων.

  100. sarant said

    99 Το όνομα Μακεδονία για το γειτονικό κράτος έχει επιβληθεί σε όλο τον κόσμο σε τρέχουσες χρήσεις, όπως διαπιστώνεις αν ακούς πχ ραδιόφωνο. Η συμφωνία των Πρεσπών θα φέρει το όνομα Βόρεια Μακεδονία σε ορισμένες από αυτές τις χρήσεις.

  101. gpoint said

    # 95

    πιθανόν…έτσι κι αλλιώς ο Αλαφού έβγλε τρελλά λεφτά από τον ΠΑΟ επί Σαμαρά και τον βάζουν να ξεράσει μερικά, απλά εμένα η θέση είναι σταθερή πως ο ΠΑΟ θα καταλήξει στην οικογένεια Β.χωρίς φυσικά να πληρώσουν ευρώ, α λα τίγρη, το τι θα προηγηθεί άγνωστον

  102. gpoint said

    # 92

    Λεπτομέρειες δεν έχει ;

  103. Γιάννης Κουβάτσος said

    Ακόμα και για πεπόνια να συζητάμε, στο «μακεδονικό» θα πάει η κουβέντα. 😊 Χτες, μια γιαγιά μπήκε στο σουπερμάρκετ τραγουδώντας «Μακεδονία ξακουστή…». Δεν ψώνιζε, τριγυρνούσε στους διαδρόμους και τραγουδούσε…
    Γράφοντας, εν έτει 1924, ο Ουράνης για τη μεγάλη γέφυρα του ποταμού Σάβου, που την πέρασε με το τρένο:
    «Στη γέφυρα αυτή σταματάνε: τα τσαρούχια του Έλληνα, τα γουρουνοτσάρουχα του Βουλγάρου, το άσπρο φέσι του Αλβανού, το μαύρο καλπάκι του Μακεδόνα, η προβατόσκουφια του Σέρβου…»
    (Γλαυκοί δρόμοι – Βόρειες θάλασσες σ. 59)

  104. leonicos said

    Δεν κάνω το βαρύ πεπόνι και παίνω αργά, αλλά είχα τρεχάματα

    το παγώνι δεν πεπόνει.

    μόνο που γράφεται μάλλον παγόνι

  105. leonicos said

    Έψαξα τα σχόλια αλλά δεν το βρηκα

    γερμανικά Wssermelone νεροπέπονο, καρπούζι Zuckermelone ζαχαροπέπονο, πεπόνι

  106. sarant said

    103 To 1924 υπήρχανε, μετά σταματήσανε.

  107. gpoint said

    γκρίνιαζα που είναι το καλοκαίρι αλλά βάρεσε ένας καύσονας σήμερα πολύ ξεγυρισμένος… κι είχα και τρεχάματα πολλά που λέει κι ο Λεο… πάνω από 80 χλμ έκανα κι έστησα τα λυθρίνια στο ραντεβού !

  108. Στην πάλαι ποτε καθαρεύουσα, υδροπέπων=καρπούζι, μηλοπέπων=πεπούνι (ίδε και 65, ΣΠ)
    Παρ΄ημίν (τουτέστιν μακεδονιστί) λεγόταν (και λέγεται) καούν(ι) και εκτελούσε χρέη …φτωχού συγγενή του καρπουζιού: Σε ένα μακεδονικό στρέμμα έσπερναν 5-6 φωλιές με καουνιές, ενώ σε όλο το υπόλοιπο χωράφι κυριαρχούσαν τα καρπούζια. (όποιος γνωρίζει την ακριβή έκταση ενός μακεδονικού στρέμματος …αμειφθήσεται δεόντως!)

  109. Το μακεδονικό στρέμμα δεν το ξέρω, αλλά το «παλαιόν στρέμμα» ισοδυναμούσε με 1270 τ.μ.

  110. Γιάννης Ιατρού said

    Δε πιστεύω να είστε τίποτα χριστιανομπολσεβίκοι εδωμέσα και να μη ευχηθήκατε στη σωστή διεύθυνση για την 4η Ιουλίου 🙂

  111. Κώστας said

    108: Έτσι το λένε και στο χωριό Αφάντου της Ρόδου. Εξού και το πειραχτικό προσωνύμιο των Αφαντενών: καούνια.

  112. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα!

  113. ΣΠ said

    110
    Για μας 4th of July σημαίνει αυτό

  114. Γιάννης Κουβάτσος said

    113: Σωστά.

  115. Γς said

    Κι έτρεχα το απόγευμα του σκοτωμού, στην παραλιακή της Λούτσας γυρνώντας από αεροδρόμιο για να προλάβω ανοιχτό τον Γερμανό στη Ραφήνα.
    Πήχτρα από αυτοκίνητα κι ένα αργοκίνητο λεωφορείο μπροστά μου. Σταματάει στη στάση και βλέπω ότι μπορώ να το προσπεράσω. Μόνο ένα μηχανάκι ερχόταν αριστερά κι αυτό μακρούτσικα κι αργά . Του κάνω και νόημα με το χέρι μου κι αυτό γκαζώνει και σταματάει μπροστά μου.

    -Τι κάνεις ρε;

    -Δεν βλέπεις;

    -Που πας ρε μαλάκα;

    Πίσω απ το Λεωφορείο πάλι.
    Δεν πρόλαβα το μαγαζί.
    Πάω σπίτι κι ανοίγω το PC μου και δίπλα την τηλεόραση.
    Ηταν ο Κατρούγκαλος για έναν νόμο που θα καταργήσει τις περικοπές των συντάξεων

  116. NM said

    Προς Μακεδονομάχους:
    1. Το «ΝΜ» να το αφήσετε ήσυχο. Τόχει καπαρώσει άλλος. Μακρυά κι εσείς και η Ντόρα. Τ’ όνομα μου είναι η ψυχή μου!
    2. Α προπό: Ξέρει κανείς να μας πει (υπεύθυνα, όχι υποθέσεις), τι έγινε και τους πούλησε ό Ανθιμος και το υπόλοιπο παπαδαριό?

  117. sarant said

    116α 🙂

  118. costasl said

    Καταπληκτικό!!! (ξέρω ότι το τριπλό θαυμαστικό δεν είναι δόκιμο σημείο στίξης αλλά πώς αλλιώς να εκφράσω τον ενθουσιασμό μου;) Να θυμίσω και κάτι από τα γαλλικά: το chapeau melon που φοράει ο αγαπημένος μου επιθεωρητής Maigret!

  119. Μαρία said

    116β
    Πιθανός λόγος http://www.kathimerini.gr/967344/article/epikairothta/kosmos/8yella-sthn-pgdm-gia-thn-proseggish-me-to-fanari

  120. Γς said

    119:

    Κι ο Σαρλώ

  121. Γς said

    120->118

  122. Γς said

    Κι ο Τουλουζ-Λωτρεκ

  123. Γς said

    Κι ο Maigret, όπως τον θυμάμαι στο φιλμ [στα 17 μου]

  124. Γς said

    Maigret και Magritte

    Ceci n’est pas un chapeau melon

    Είναι;

  125. Pedis said

    Το «μάς τάχουν κάνει πεπόνια» το είπατε;

  126. leonicos said

    Τι να κάνω που γευγωτώρα;

  127. 109, Αγγελος said: «Το μακεδονικό στρέμμα δεν το ξέρω, αλλά το «παλαιόν στρέμμα» ισοδυναμούσε με 1270 τ.μ.»

    # Μια και δεν το βρήκε κανένας, πληροφορώ τους …Νότιους Έλληνες ότι το μακεδονικό στρέμμα έχει έκταση 2.500 τ.μ. (και τώρα που το βλέπω, είναι περίπου ίσο με δυο «παλαιά» στρέμματα). Πάντως, παρ’ ημίν επί τουρκοκρατίας όλα τα χωράφια μετριούνταν σε μακεδονικά στρέμματα.

    111, Κώστας said: « 108: Έτσι το λένε και στο χωριό Αφάντου της Ρόδου. Εξού και το πειραχτικό προσωνύμιο των Αφαντενών: καούνια».

    # Περίεργο. Το …σωτήριον έτος 1967, έζησα για ένα μήνα μεταξύ Ρόδου-Σαλάκου-Αφάντου, και δεν άκουσα το καούνι!

  128. sarant said

    127 Έχουν και στη γειτονική χώρα μακεδονικό στρέμμα;

  129. Αιμ said

    109.Αγγελος : Το μακεδονικό στρέμμα δεν το ξέρω, αλλά το «παλαιόν στρέμμα» ισοδυναμούσε με 1270 τ.μ.

    Σαν την οκά με τα γραμμάρια. Τυχαίο ; Πως βγαίνει αυτό ;

  130. dryhammer said

    90. Υποθέτω πως τοχεις υπόψη σου

    http://www.alithia.gr/tv/aytoprosopos/aytoprosopos-varrias-aristeidis-06-07-17

  131. Αιμ said

    Αυτό το βάλαμε ;

    https://www.youtube.com/watch?v=ZbHJHPTikQA ;

  132. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Να κλέψω πεπόνια
    το ξέχασα εντελώς
    με τη δροσιά.

    Ματσούο Μπασό

  133. sarant said: «127 Έχουν και στη γειτονική χώρα μακεδονικό στρέμμα»;

    # Δεν νομίζω. Το μακεδονικό στρέμμα είναι στην μακεδονική γλώσσα και παράδοση και όχι στην …τσιπρομακεδονική. Υπάρχουν και γραπτές αναφορές στο τοπικό τύπο της δεκαετίας του 1920

    129, Αιμ said: « 109.Αγγελος : Το μακεδονικό στρέμμα δεν το ξέρω, αλλά το «παλαιόν στρέμμα» ισοδυναμούσε με 1270 τ.μ».
    Σαν την οκά με τα γραμμάρια. Τυχαίο ; Πως βγαίνει αυτό ;

    # Τί σχέση έχει ο φάντης με το ρετσινόλαδο;;;

  134. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Πάντα κάνω λάθος στο πεπόνι

    Νικόλας Σάπο, εκδόσεις Πανοπτικόν 2017

  135. sarant said

    134 Δεν το ήξερα!

  136. Αιμ (129), πρόκειται μάλλον για απλή σύμπτωση.
    Ιδού ο νόμος του Όθωνα που εισήγαγε στην Ελλάδα το δεκαδικό μετρικό σύστημα, θεσπίζοντας και ελληνοπρεπή ονόματα (βασιλικός πήχυς για το μέτρο, βασιλική μνα για το ενάμισυ (!) κιλό…), που κατά το πλείστον δεν έπιασαν. Εκεί αναφέρεται ρητώς ότι «το παλαιόν Πελοποννησιακόν στρέμμα […] είναι επομένως 1,27 του βασιλικού στρέμματος», το οποίο βασιλικό στρέμμα ορίζεται ως 1000 τετρ. μέτρα.
    Εχει υποστηριχθεί πάντως ότι στην Αττική χρησιμοποιούσαν και στρέμμα 1000 τετραγωνικών τεκτονικών πήχεων, που δεν ήταν ούτε μισό παλιό στρέμμα.
    Το μακεδονικό στρέμμα δεν ενέπιπτε βέβαια στη δικαιοδοσία του Όθωνα, πάντως και αν ακόμη στα μέρη του Γιώργου Μπαρτζούδη ήταν όντως 2500 τ.μ., σε άλλα μέρη εποίκιλλε ευρύτατα, αν πιστέψουμε αυτό το άρθρο, που παραπέμπει στην Εγκυκλοπαίδεια του Πυρσού.

  137. Μαρία said

    128
    🙂
    Τα μη μακεδονικά παλιολλαδίτικα στρέμματα οι δικοί μου τα έλεγαν μικρά.

  138. 136, Αγγελος said: ….
    137, Μαρία said «128, Τα μη μακεδονικά παλιολλαδίτικα στρέμματα οι δικοί μου τα έλεγαν μικρά».

    # Στον Άγγελο συγγνώμη για κάποια αιχμή σε προηγούμενο σχόλιό του (δεν το είχα καταλάβει!)
    # Λοιπόν, περί ακριβούς εκτάσεως του μακεδονικού στρέμματος: Στα 90% των μακεδονικών στρεμμάτων η έκταση ήταν 2.500 τ.μ, και συνήθως ήταν ένα αγροτεμάχιο (ένα τέτοιο μακεδονικό στρέμμα μου έχει μείνει κληρονομιά!). Ήταν σπάνιες οι περιπτώσεις ένα αγροτεμάχιο να αποτελείται από δύο μακεδονικά στρέμματα και σχεδόν ανύπαρκτα τα αγροτεμάχια με τρία ή περισσότερα στρέμματα. Και βέβαια, όταν έλεγαν απλώς στρέμμα εννοούσαν πάντοτε το μακεδονικό. Κάποιοι όμως κατείχαν μακεδονικά στρέμματα με έκταση 3.000 ακόμα και 3.500 τ.μ. Αυτά τα αυξημένα μακεδονικά στρέμματα τα θεωρούσαν οι κακές γλώσσες ως προϊόντα καταπάτησης γειτονικών αγροτεμαχίων (1-2 αυλακιές κάθε χρόνο και …περίσσευε το χωράφι). Στην εφημερίδα «Πρόοδος» των Σερρών, κάπου στα 1928-29, έχουν καταγραφεί διαμαρτυρίες των ντόπιων Μακεδόνων κατοίκων του Σουμπάσκιοϊ (Νέο Σούλι), εναντίον των «παλελλαδιτών» των Επιτροπών Απαλλοτροιώσεων που δεν δέχονταν μακεδονικό στρέμμα μεγαλύτερο των 2.500 τ.μ. («πού ξέρετε σεις οι παλιελλαδίτες και οι πρόσφυγες που μας φέρνετε για μάρτυρες, πόσο ήταν το δικό μου μακεδονικό στρέμμα το 1912;», κάπως έτσι ήταν οι διαμαρτυρίες στο τοπικό τύπο).
    Το νεόφερτο στρέμμα των 1000 τ.μ, οι δικοί μας το έλεγαν Βασιλικό ή Μικρό στρέμμα, και σπανιότερα Γαλλικό.

  139. cronopiusa said

    Το Βαρύ Πεπόνι (του Παύλου Τάσσιου)

  140. Πέπε said

    @138:
    Άρα δεν ήταν μονάδα μέτρησης έκτασης, σωστά;

  141. Tomás de Torquemada said

    Μήπως αυτό το μεγάλο στρέμμα είναι κάτι οθωμανικό; Βέβαια, είναι γνωστό ότι το οθωμανικό στρέμμα ήταν 960 τ.μ. αλλά το σκέφτομαι έτσι γιατί σε οθωμανικά έγγραφα που έχω υπόψη μου αναφέρεται μια χ έκταση στρεμμάτων και σήμερα (μετά από ρυμοτομήσεις, αντιπαροχές κλπ μειώσεις) η ίδια έκταση είναι σε στρέμματα οθωμανικά (των 960 τ.μ.) πολύ μεγαλύτερη. Ίσως ξέρει κάτι σχετικό ο Δύτης.

  142. Tomás de Torquemada said

    Έπρεπε πρώτα να κοιτάξω τη Βικπέδια. Όντως το οθωμανικό στρέμμα διέφερε από τόπο σε τόπο, και στο Ιράκ έφτανε ακριβώς τα 2500 τ.μ. https://en.wikipedia.org/wiki/Dunam

  143. Tomás de Torquemada said

    Πού το βρήκα το 960; 920 περίπου είναι…

  144. Μανούσος said

    Με μεγάλη καθυστέρηση:

    https://www.aramcoworld.com/en-US/Articles/November-2015/In-Search-of-Ibn-Battuta-s-Melon

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: