Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Κολοκυθομέλτεμο (διήγημα του Δημήτρη Μαρτίνου)

Posted by sarant στο 8 Ιουλίου, 2018


Δημοσιεύω με χαρά σήμερα ένα καινούργιο διήγημα του φίλου μας του Δημήτρη Μαρτίνου, που ταιριάζει και με την εποχή, αφού είναι θαλασσινό, αν και δεν περιγράφει τη ναυτική ή τη νησιώτικη ζωή. Θα ταίριαζε περισσότερο αν το είχα βάλει πριν από δεκαπέντε μέρες που μου το έστειλε ο Δημήτρης, είχα όμως δεσμεύσει τις επόμενες Κυριακές. Το λέω αυτό επειδή «κολοκυθομέλτεμο», παναπεί ξεθυμασμένο, είναι το μελτέμι του Ιούνη. Τον Ιούλιο δυναμώνουν.

Όπως συνήθως, ο Δημήτρης μου έστειλε και γλωσσάρι μαζί, οπότε εγώ λίγα πράγματα έχω να κάνω. Του δίνω λοιπόν το λόγο για την εισαγωγή:

Ἄρχισα νὰ γράφω τὸ διήγημα στὶς ἕντεκα τοῦ Ἰούνη, ἀγναντεύοντας τὸ κολοκυθομέλτεμο ἀπὸ τὸ μπαλκόνι τοῦ σπιτιοῦ μου στὰ Θερμιά. Ὅταν τὸ τέλειωσα, μετὰ ἀπὸ δυό μέρες, τὸ μελτέμι εἶχε ξεψυχίσει.Ἔτσι εἶναι τὸ μελτέμι τῆς ἐποχῆς τοῦ κολοκυθιοῦ· χωρὶς ἔνταση, σὰν τὰ κολοκύθια· καὶ σὰν τὰ κολοκυθόγατα ποὺ γεννιοῦνται κι αὐτὰ τὸν Ἰούνη, ἀδύνατα καὶ λιγοζωισμένα.

Τὰ πρόσωπα, οἱ ἑταιρεῖες καὶ τὰ γεγονότα τῆς ἱστορίας εἶναι προϊόντα τῆς φαντασίας μου.

 

ΠΡΟΣΩΠΑ ΤΟΥ ΔΙΗΓΗΜΑΤΟΣ

κύριος Νῖκος: τὸ ἀφεντικό· διευθύνων σύμβουλος τῆς Alex Medical Greece.

Λεονάρδος: διευθυντὴς τοῦ Τμήματος Ἰατρικῶν Ὀργάνων τῆς  Alex Medical Greece.

Χρῆστος Ἀδαμαντιάδης: διευθυντὴς μάρκετινγκ τῆς  Alex Medical Greece.

Παῦλος Γεωργίου: διευθυντὴς στρατηγικοῦ σχεδιασμοῦ τῆς  Alex Medical Greece.

Ἴνγκε: Σουηδέζα φίλη τοῦ Λεονάρδου.

Γεράσιμος: παπποῦς τοῦ Νίκου, αἰγυπτιώτης μὲ κεφαλονίτικες ρίζες.

Γιάννης: πατέρας τοῦ Νίκου, ἀξιωματικὸς τοῦ Ναυτικοῦ· πέθανε τὸ ᾿45 στὴν Αἴγυπτο.

Ἄννα: μητέρα τοῦ Νίκου, κόρη τοῦ Γεράσιμου.

Μποῦτρος: μπατζανάκης τοῦ Γεράσιμου, Αἰγύπτιος.

 

Στὸ τέλος ὑπάρχει γλωσσάρι.

 

ΚΟΛΟΚΥΘΟΜΕΛΤΕΜΟ

Πῶς βρέθηκε στὸ φλάιμπριτζ νὰ τιμονεύει τὸ δεκαπεντάμετρο κρούιζερ ποὺ πάλευε μὲ τὸ κολοκυθομέλτεμο τοῦ Ἰούνη εἶναι μεγάλη ἱστορία. Ἂς ὄψεται, ὁ κύριος Νῖκος, τ᾿ ἀφεντικό· ἐπηρεασμένος ἀπὸ τὶς ἀμερικάνικες σαπουνόπερες -ἔκαναν θραύση τὴ δεκαετία τοῦ ὀγδόντα – ἤθελε νὰ κάνει μίτινγκ μὲ τὰ στελέχη του ἐν πλῷ. Τὸ εἶχαν συζητήσει λίγες μέρες πρὶν στὸ γραφεῖο του.

«Θὰ πᾶς στὸ νησὶ γιὰ τὸ τριήμερο τοῦ Ἁγίου Πνεύματος;» τὸν ρώτησε κι ὅταν τοῦ ἀπάντησε καταφατικά, συνέχισε «θὰ περάσω νὰ σὲ πάρω γυρίζοντας ἀπὸ τὴ Μύκονο μὲ τὸ σκάφος· θὰ εἶναι κι ὁ Χρῆστος ὁ Ἀδαμαντιάδης μαζὶ μας καὶ θὰ κάνουμε μίτινγκ γιὰ τὴν καλύτερη ὀργάνωση τοῦ τμήματός σου.»

Ὁ Λεονάρδος, εἶχε ἀναλάβει τὴ διεύθυνση τοῦ Τμήματος Ἰατρικῶν Ὀργάνων τῆς Alex Medical Greece πρὶν δεκαπέντε μῆνες, στὶς ἀρχὲς τοῦ ὀγδοντατρία καὶ ἦταν τὸ νεαρότερο στέλεχός της.

Γεννημένος στὴ Σύρα τὸ πενηνταπέντε, εἶχε τελειώσει τὸ Φυσικὸ τῆς Ἀθήνας καὶ εἶχε ἐξειδικευτεῖ στὰ Ἠλεκτρονικά. Τὸ καλοκαίρι τοῦ ἑβδομηνταοχτώ, λίγο πρίν τελειώσει τὴ σχολὴ –  χρώσταγε μερικὰ μαθήματα καὶ τὴν πτυχιακή του – γνώρισε στὸ νησὶ τὴν Ἴνγκε ἀπὸ τὴ Σουηδία. Ψηλή, ξανθιά, γαλανομάτα, μὲ κορμὶ ἀγαλματένιο, ἔγινε ἀμέσως ὁ στόχος τῶν ἀρσενικῶν τοῦ μπάρ· κι ὅλοι φάγανε τὰ μοῦτρα τους. Ὁ Λεονάρδος – στὸ σπίτι τὸν λέγανε Λινάρδο, στὸ Πανεπιστήμιο κάτι τροτσκιστές φίλοι του τὸν φώναζαν Λέον, ἐνῶ στὰ καλοκαιρινά του νταραβέρια μὲ τὶς τουρίστριες χρησιμοποιοῦσε τὸ Λεονάρντο γιὰ νὰ τονίσει τὴ δυτικὴ  καταγωγή του, ὑποδηλώνοντας ταυτόχρονα τὴν καλλιτεχνική του φύση καὶ τὴν ἀναμφισβήτητη εὐφυΐα του – ἔβαλε σὲ ἐνέργεια τὰ μεγάλα μέσα. Ἀργά, κατὰ τὶς δύο, ἔφυγε, χωρὶς νὰ τὴν πλησιάσει καθόλου, πῆγε στὸ σπίτι του, ἔβαλε στὸ σακβουαγιὰζ τὸ μπαγλαμά του κι ἕνα μπουκάλι οὖζο καὶ τράβηξε γιὰ τὴ Φραγκοσυριανή, μιὰ μερακλίδικη συριανή ψαρόβαρκα ποὺ εἶχε ὁ πατέρας του γιὰ τὰ ψαρέματά του. Τὴν πῆρε ἀπὸ τὸ ἀραξοβόλι της καὶ τὴν ἔδεσε στὸ μόλο, μπροστὰ στὸ μπάρ. Κάθησε στὴν πρύμη, πῆρε τὸ μπαγλαμαδάκι κι ἄρχισε νὰ τὸ κελαηδᾶ. Κατὰ τὶς τρεῖς, τὴν ὥρα ποὺ ἄδειαζε τὸ μπάρ, βγῆκε ἡ θεά. Πλησίασε στὴν ἄκρη τοῦ μόλου, κάθησε πάνω στὴ δέστρα καὶ τὸν ἄκουγε νὰ παίζει. Μόλις τέλειωσε τὸ σκοπό ποὺ ἔπαιζε ὁ Λεονάρδος, σηκώθηκε πῆγε στὴν πλώρη, τῆς ἅπλωσε τὸ χέρι, τὴν κοίταξε στὰ μάτια κι αὐτὴ πήδηξε στὴ βάρκα χωρίς δεύτερη κουβέντα· μόνο τὰ ὀνόματά τους εἶπαν:

«Λεονάρντο».

«Ἴνγκε».

Ἔτσι βρέθηκε στὸ Γετεμπόρι – ἔτσι τό λεγε στοὺς φίλους του, ὅποτε γυρνοῦσε στὴν Ἑλλάδα – νὰ κάνει μεταπτυχιακὸ στὰ ἠλεκτρονικά. Ὁ ἔρωτας μὲ τὴν Ἴνγκε πάγωσε στὰ χιόνια καὶ στὴ σκοτεινιὰ τοῦ Βορρᾶ. Χάθηκε  ἡ μαγεία τοῦ ἑλληνικοῦ καλοκαιριοῦ, ἡ θεά ἔχασε τὴ λάμψη της στὴ ρουτίνα τοῦ νοσοκομείου – ἦταν νοσοκόμα – κι αὐτὸν τὸν κατάπιε ἡ ρουτίνα τοῦ πανεπιστημίου. Μόνο τὰ Σαββατόβραδα ξέφευγε λιγάκι· ἔπαιζε μπαγλαμὰ σ᾿ ἕνα ἑλληνικὸ μαγαζὶ, στὸ «Ρόδος». Ἐκεῖ μαζεύονταν παιδιὰ μεταναστῶν, ἀπὸ τὴ Δράμα, τὶς Σέρρες, τὸ Κιλκὶς – «ἐδῶ μᾶς λένε Ἕλληνες καὶ στὴν πατρίδα Σουηδέζους» τοῦ ᾿λεγαν – ἀλλὰ καὶ ντόπια νεολαία, ἀπ᾿ αὐτοὺς ποὺ πήγαιναν τὰ καλοκαίρια στὴν Ἑλλάδα καὶ τοὺς ἄρεσαν τὰ τραγούδια μας· καὶ μόλις σούρωναν πιάνονταν ὅλοι ἀγκαλιὰ γιὰ χασαποσέρβικο.

Στὰ δυό χρόνια, μὲ τὸ ποὺ τέλειωσε τὸ μάστερ κι ἄρχισε νὰ ἑτοιμάζεται γιὰ τὸ διδακτορικό, πέθανε ξαφνικὰ ὁ πατέρας του κι ἀναγκάστηκε νὰ γυρίσει. Πῆγε ἕνα χρόνο φαντάρος – ὡς προστάτης – καὶ μετά, στὰ μέσα τοῦ ὀγδονταένα, ἔπιασε δουλειὰ σὲ μιάν ἀναπτυσσόμενη φαρμακευτική, τὴν Alex Medical Greece· ὑπεύθυνος τεχνικῆς ὑποστήριξης στὸ νεοσύστατο Τμῆμα Ἰατρικῶν Ὀργάνων.

Στὶς ἀρχὲς τοῦ ὀγδονταδύο ἦρθε στὴν ἑταιρεία ὁ Παῦλος Γεωργίου, οἰκονομολόγος καὶ κομματικὸ στέλεχος τῆς Νέας Δημοκρατίας· πιὸ μπροστὰ ἦταν στὸ Δουσοῦ κάποιας δημόσιας ἑταιρείας, ἀπ᾿ αὐτοὺς ποὺ ἔδιωξε τὸ ΠΑΣΟΚ μόλις ἀνέβηκε. Πῆρε ἕναν βαρύγδουπο τίτλο, «διευθυντὴς στρατηγικοῦ σχεδιασμοῦ»,  γιὰ νὰ δικαιολογεῖ τὸν μισθό του, ἀλλὰ στὴν οὐσία ἦταν «ἄνευ χαρτοφυλακίου»· ἕνα γραμμάτιο πρὸς ἐξόφληση ὅταν, σύντομα – ἔτσι ὑπολόγιζαν – ξανάρχονταν στὰ πράγματα ἡ Νέα Δημοκρατία. Τοῦ ἔδωσαν ἕνα γραφεῖο στὸν ὄροφο τῆς Διεύθυνσης, προσωπικὴ γραμματέα καὶ πέρναγε τὴ μέρα του διαβάζοντας Φαϊνάνσιαλ Τάιμς μὲ τὰ πόδια ἀνεβασμένα στὸ γραφεῖο· τοὐλάχιστον έτσι ἔλεγαν οἱ κακιὲς γλῶσσες. Κι ἐπειδὴ «δουλειά δὲν εἶχε ὁ διάολος» βάλθηκε νὰ ξεκαθαρίσει τὴν ἑταιρεία ἀπὸ τὶς «ζημιογόνες δραστηριότητες». Πρῶτος στόχος τὸ Τμῆμα Ἰατρικῶν Ὀργάνων, μόλις στὸ δεύτερο χρόνο λειτουργίας του, στελεχωμένο μὲ νέους πτυχιούχους ποὺ ἀριστέριζαν, ὅπως ἦταν τὸ πνεῦμα τῆς ἐποχῆς. Τὸ Μάρτη τοῦ ὀγδοντατρία, ὅταν βγῆκαν τὰ οἰκονομικὰ ἀποτελέσματα, τὸ τμῆμα ἦταν στὰ κόκκινα· λογικὸ μετὰ ἀπὸ μόλις δυό χρόνια λειτουργίας καὶ μάλιστα μὲ τέτοιο ἀντικείμενο. Ὅπως ἔλεγε ὁ Χρῆστος  Ἀδαμαντιάδης, ὁ διευθυντὴς μάρκετιγκ τῆς ἑταιρείας καὶ ἐμπνευστὴς τοῦ τμήματος, «δὲν πουλᾶμε στραγάλια, μηχανήματα πουλᾶμε· θέλουν τὸ χρόνο τους». Ὁ Γεωργίου ὅμως εἶχε τὸν ἀντίλογο, «οἱ καιροὶ εἶναι δύσκολοι, δὲν ξέρουμε τί γίνεται αὔριο μ᾿ αὐτοὺς ποὺ μᾶς κυβερνοῦν· πρέπει νὰ μειώσουμε τὶς δαπάνες». Ἔτσι ἔπεισε τὸ ἀφεντικὸ γιὰ δραστικὴ μείωση τοῦ προσωπικοῦ, διαλύοντας τὸ τμῆμα πωλήσεων καὶ κρατώντας κάποιους τεχνικοὺς γιὰ τὴν συντήρηση τῶν μηχανημάτων ποὺ ἦταν ὑπὸ ἐγγύηση. Κράτησαν καὶ τὸν Λεονάρδο ποὺ ἦταν ὑπεύθυνος τεχνικῆς ὑποστήριξης, ἀναθέτοντάς του καὶ τὴ διεύθυνση τοῦ τμήματος πωλήσεων. Χωρίς πωλητές ὅμως! Ἦταν ὁ τελευταῖος ποὺ θὰ ἔκλεινε τὴν πόρτα.

Παρὰ τὶς ἀντιξοότητες τὸ τμῆμα ἄρχισε νὰ παίρνει τὰ πάνω του. Ἡ δουλειά ποὺ εἶχε κάνει τὸ τμῆμα πωλήσεων τὰ δυὸ πρῶτα, σχετικὰ ἄγονα χρόνια ἄρχισε νὰ δίνει καρπούς. Βοήθησε πολὺ καὶ ἡ παρουσία τοῦ Λεονάρδου. Ἂν καὶ δὲν ἤξερε ἀπὸ τεχνικὲς πωλήσεων, ἦταν ἄριστος γνώστης τῶν λειτουργικῶν καὶ τεχνικῶν χαρακτηριστικῶν τῶν μηχανημάτων καὶ μποροῦσε νὰ πείθει τοὺς γιατρούς. Βοήθησαν βέβαια καὶ τὰ λεφτά ποὺ ἔριξε ἡ κυβέρνηση στὰ νοσοκομεῖα μὲ τὴ δημιουργία τοῦ ΕΣΥ. Τὸ ἀφεντικὸ εἶχε βάλει τὸ τμῆμα στὸ μικροσκόπιο μετὰ τὴν ἀναδιάρθρωση καὶ παρακολουθοῦσε τὰ ἀποτελέσματα μήνα μὲ τὸ μήνα. Ἔβλεπε τὴν ἄνοδο τῶν πωλήσεων καί τὸ κυριότερο, μετὰ τὴν δραστικὴ μείωση τοῦ προσωπικοῦ, κερδοφορία μὲ ἀνοδικὴ τάση. Γρήγορα κατάλαβε τὴ λούμπα ποὺ τὸν εἶχε ρίξει ὁ Γεωργίου – ἐπιχειρηματίας ἦταν, ὄχι κομματόσκυλο – καὶ ἄλλαξε πλεύση. Ἀποφάσισε νὰ ξαναφτιάξει τὸ τμῆμα μὲ προσεκτικὰ βήματα. Ἔστειλε τὸν Λεονάρδο στὶς ἑταιρεῖες ποὺ ἀντιπροσώπευαν  γιὰ ἐκπαίδευση στὶς τεχνικὲς πωλήσεων. Αὐτὸς ἔμεινε ἔκπληκτος μὲ τὴν στρατηγικὴ πωλήσεων κάποιων μεγάλων  πολυεθνικῶν· ἔδιναν μεγαλύτερο βάρος στὴν ψυχολογικὴ προσέγγιση, δηλαδὴ στὴν κάλυψη τῶν ψυχολογικῶν ἀναγκῶν τοῦ πελάτη καὶ λιγότερο στὶς πραγματικὲς ἀνάγκες τῶν νοσοκομείων. Στὰ σεμινάρια συμμετεῖχαν ἀρκετὰ στελέχη πωλήσεων ἀπὸ τὶς χῶρες τοῦ Περσικοῦ κι ἔλεγαν ἱστορίες ἀκραίου ἐπιστημονικοῦ καταναλωτισμοῦ. Οἱ διευθυντὲς τῶν νοσοκομειακῶν τμημάτων, συνήθως καθηγητὲς πανεπιστημίου, ἀγόραζαν τὸν ἐξοπλισμὸ μὲ τὴ νοοτροπία τοῦ νεόπλουτου, ὅπως θὰ ἀγόραζαν ἕνα πολυτελές αὐτοκίνητο· νὰ εἶναι καλύτερο   – δηλαδή πιό ἀκριβὸ – ἀπὸ τοῦ γείτονα.

Ὅταν τὸ Captain J., τὸ σκάφος τοῦ Νίκου,  ζύγωσε στὸ μόλο τῆς Ἑρμούπολης, ὁ Λεονάρδος ἦταν ἐκεῖ καὶ τοὺς περίμενε. Ἔπιασε στὸν ἀέρα τὸν κάβο ποὺ πέταξε ὁ καπετάνιος καὶ τὸν ἔδεσε στὰ σβέλτα στὴ δέστρα τοῦ μόλου· ἀφοῦ ἔδεσε καὶ τὸ δεύτερο κάβο κατέβασαν τὴν πασαρέλα καὶ βγῆκαν στὴ στεριά· ὁ κύριος Νῖκος, μὲ τὴ γυναίκα του τὴν κυρία Τζένη – ἀπὸ τὸ Ἰφιγένεια· ἡ ἴδια τό πρόφερε μέ μιὰ τόσο ξενικὴ προφορά ποὺ ἔνοιωθες τὰ ξένα γράμματα νὰ διαγράφονται στὸν ἀέρα: Jenny – καὶ τὰ δυό τους κοριτσάκια. Σὲ λίγο βγῆκε κι ὁ Ἀδαμαντιάδης, λίγο χλωμός, «κουνηθήκαμε λιγάκι μετὰ τὴν Τῆνο», παρατήρησε.

Κάθισαν γιὰ οὐζάκι στὸ κοντινὸ οὐζερὶ καὶ σὲ καμιὰν ὥρα ἀνέβηκαν στὸ σκάφος γιὰ νὰ ξεκινήσουν. Οἱ τρεῖς τους ἀνέβηκαν στὸ φλάιμπριτζ μὲ τὸν καπετάνιο· «γιὰ νὰ μήν μᾶς διακόπτουν τὰ παιδιά», εἶπε ὁ κύριος Νῖκος. Ἦταν περασμένες τρεῖς ὅταν ξεκίνησαν καὶ τὸ μελτέμι εἶχε δυναμώσει γιὰ τὰ καλά. Μόλις φάγανε τὶς πρῶτες χοντρές θάλασσες, ὁ Ἀδαμαντιάδης δήλωσε ἀδυναμία καὶ κατέβηκε νὰ ξαπλώσει. Σὲ λίγο κατέβηκε καὶ τὸ ἀφεντικό, «δὲν μποροῦμε νὰ συνεχίσουμε χωρὶς τὸν Χρῆστο», δικαιολογήθηκε· πάντως εἶχε χάσει κι αὐτὸς τὸ χρῶμα του. Ἔτσι ἔμειναν οἱ δυό τους μὲ τὸν καπετάνιο στὴ γέφυρα. «Πάρε τὸ τιμόνι· ξέρεις ἀπὸ θάλασσα· τὸ κατάλαβα ἀπὸ τὴν καντηλίτσα ποὺ ἔκανες γιὰ νὰ δέσεις τὸν κάβο», τοῦ ᾿πε ὁ καπετάνιος. «Κράτα το στὴ μάσκα μέχρι νὰ ψηλώσουμε στὸ μπουγάζι καὶ μετά, μόλις γυρίσουμε διπλαριά, θ᾿ ἀνοίξουμε στροφές γιὰ νὰ μή νυχτωθοῦμε».

Ὁ κύριος Νῖκος εἶχε γεννηθεῖ στὴν Ἀλεξάνδρεια. Ὁ Γιάννης, ὁ πατέρας του, ἀνθυποπλοίαρχος τοῦ – τότε – Βασιλικοῦ Ναυτικοῦ, βρέθηκε στὴν Αἴγυπτο μὲ τὸν στόλο, μετὰ τὴν κατάληψη τῆς Ἑλλάδας ἀπὸ τοὺς Γερμανούς. Γνώρισε τὴν Ἄννα, τὴ μητέρα τοῦ Νίκου, κόρη πλούσιου ἐμπόρου τῆς Ἀλεξάνδρειας, σὲ κάποιον χορὸ τῆς παροικίας. Τὸ ἄβγαλτο, δεκαοχτάχρονο κορίτσι θαμπώθηκε ἀπὸ τὰ χρυσὰ γαλόνια καὶ τὴ στολὴ ποὺ τόνιζε τὴν κορμοστασιά του. Παντρεύτηκαν σὲ λίγους μῆνες μὲ δόξα καὶ τιμὴ, ἁψίδες ἀπὸ σπαθιὰ καὶ δεξιώσεις· στὸ χρόνο ἀπάνω, στὸ τέλος τοῦ σαραντατρία, γεννήθηκε ὁ Νῖκος κι ἔπλεαν ὅλοι σὲ πελάγη εὐτυχίας. Μιᾶς εὐτυχίας ποὺ κράτησε λίγους μῆνες, μέχρι τὸν Ἀπρίλη τοῦ σαραντατέσσερα. Τότε ὁ Γιάννης βρέθηκε μπλεγμένος στὸ κίνημα τοῦ Ναυτικοῦ. Ἀπὸ φιλότιμο, ὅπως ἀρκετοί· καὶ μετὰ στὰ «σύρματα», στὸ στρατόπεδο κρατουμένων στὴν ἔρημο.

Ὁ Γεράσιμος, ὁ πεθερός του, κίνησε γῆ καὶ οὐρανό γιὰ τὸ γαμπρό του. Ἄνθρωπος τετραπέρατος, μὲ Κεφαλονίτικες ρίζες, εἶχε πλουτίσει ἀπὸ τὸ ἐμπόριο τοῦ μπαμπακιοῦ. Λίγα χρόνια πρίν τὸν πόλεμο ἔφτιαξε κι ἕνα ἐργοστάσιο ἐπιδεσμικοῦ ὐλικοῦ ἐνῶ παράλληλα ἄνοιξε μιὰν ἑταιρεία εἰσαγωγῆς φαρμάκων, τὴν Alexandria Medical. Ἔδωσε μερικοὺς πόντους σὲ κάποιον Ἐγγλέζο γιὰ μεγαλύτερη εὐκολία στὶς συναλλαγές μὲ τὶς ἐγγλέζικες ἑταιρεῖες καὶ τὴν ἐγγλέζικη γραφειοκρατία τῆς Αἰγύπτου. Οἱ σχέσεις του μὲ τοὺς ἐγγλέζους βοήθησαν, ἀλλὰ πέρασαν κάποιοι μῆνες μέχρι νὰ καταφέρει  νὰ βγεῖ ὁ Γιάννης ἀπὸ τὰ «σύρματα». Ὅταν ὅμως βγῆκε, στὶς ἀρχές τοῦ σαρανταπέντε, ἦταν βαριὰ ἄρρωστος ἀπὸ φυματίωση καὶ πέθανε μέσα σὲ λίγους μῆνες.

Ὁ Νῖκος μεγάλωσε στὸ ἀρχοντικὸ τοῦ Γεράσιμου μὲ τὴ μητέρα του, ποὺ δὲν ἔβγαλε ποτὲ τὰ μαῦρα, τὸν παπποῦ, τὴν γιαγιά, τὴ θεία Σοφία, ἀδελφὴ τῆς γιαγιᾶς καὶ τὸν ἄντρα της, τὸν Μποῦτρος, ἕναν Αἰγύπτιο Κόπτη, φαρμακοποιὸ στὸ ἐπάγγελμα, ποὺ ἡ οἰκογένεια τὸν ἔλεγε Πέτρο. Εἶχαν μιὰν Ἐγγλέζα παιδαγωγὸ γιὰ τὸν Νῖκο ποὺ ὅλοι τὴ φώναζαν Νάνυ καὶ πεντέξι Αἰγύπτιους ὑπηρέτες καὶ ὑπηρέτριες.

Στὸν τοῖχο τοῦ σαλονιοῦ μὲ τὰ βαριά, σκαλιστὰ ἔπιπλα καὶ τὶς βελούδινες κουρτίνες ἦταν κρεμασμένο τὸ πορτραῖτο τοῦ πατέρα του μὲ τὴ στολή καὶ τὰ γαλόνια του, ζωγραφισμένο ἀπὸ κάποιον ντόπιο ζωγράφο μετὰ τὸ θάνατό του· ἀπὸ φωτογραφία. Ὅταν ἀργότερα πήγαιναν στὸ σπίτι οἱ συμμαθητές του ἀπὸ τὸ ἀγγλικό σχολεῖο, ὁ Νῖκος τό ᾿δειχνε μὲ περηφάνεια λέγοντας πὼς αὐτὸς εἶναι ὁ πατέρας του, ὁ κάπταιν Τζών, ποὺ πέθανε στὸν πόλεμο. Ἔτσι τοῦ ᾿λεγε ἡ Νάνυ.

Παρὰ τὸν πλοῦτο του ὁ παπποῦς ἦταν πάντα προετοιμασμένος γιὰ τὸ χειρότερο. Ἐκτὸς ἀπὸ τὴν Alexandria Medical καὶ τὸ ἐργοστάσιο, ἀγόρασε ἕνα μεγάλο φαρμακεῖο στὴν Ἀλεξάνδρεια κι ἔβαλε τὸν Μποῦτρος νὰ τὸ διευθύνει. Παράλληλα εἶχε κάνει τὰ κουμάντα του βγάζοντας λεφτὰ στὸ ἐξωτερικό. Ἔτσι ὅταν ἔγιναν οἱ ἐθνικοποιήσεις τοῦ Νάσερ τὸ πενηνταεφτά, ὑπέμεινε στωικὰ τὴν ἀπώλεια τῆς Alexandria Medical καὶ τοῦ ἐργοστασίου. Μόνο τὸ φαρμακεῖο κατάφεραν νὰ σώσουν περνώντας το «ἔγκαιρα» – μὲ τὸ σχετικὸ μπαξίσι – στὸ ὄνομα τοῦ Μποῦτρος. Δὲν βαρυγκώμησε ὅμως· εἶχε μπολιαστεῖ ἀπὸ τὸ πνεῦμα τοῦ τόπου νὰ δέχεται τὶς ἀλλαγές τῆς μοίρας. «Λυγίζω σὰν τὸ καλάμι στὸν ἄνεμο· γιὰ νὰ μή σπάσω», ἔλεγε. Μέχρις ἐκεῖ μόνο. Μετὰ ξυπνοῦσε μέσα του τὸ κεφαλονίτικο δαιμόνιο κι ἄνοιγε πάλι τὰ πανιά.

Ἔτσι καὶ τώρα. Τὸ πενηνταεννιά, μόλις πέρασε ἡ πρώτη μπόρα καὶ εἶδε πὼς τὸ φαρμακεῖο ἐξασφάλιζε μιὰν ἄνετη ζωὴ στὴν οἰκογένειά του, ἄφησε τὸν Μποῦτρος στὸ κουμάντο τοῦ φαρμακείου καὶ τὴ γυναίκα του στὸ κουμάντο τοῦ σπιτιοῦ  καὶ πῆγε στὴν Ἀθήνα. Ἀγόρασε ἔνα μεγάλο, παραλιακὸ ρετιρὲ στὸ Φάληρο – τοῦ θύμιζε τὸ σπίτι του στὴν Κορνίς, μὲ τὴ θάλασσα ν᾿ ἁπλώνεται στὰ πόδια του – κι ἄρχισε νὰ γυρίζει τὴν Ἀθήνα ψάχνοντας γιὰ εὐκαιρίες.

Πρῶτα ἀγόρασε ἕνα φαρμακεῖο, κοντὰ στὴν Ὁμόνοια. Ὁ ἰδιοκτήτης πλησίαζε στὴ σύνταξη, παιδιὰ δὲν εἶχε καὶ προτίμησε νὰ περάσει καλὰ τὸ ὑπόλοιπο τῆς ζωῆς του ἀπὸ τὸ νὰ τ᾿ ἀφήσει σὲ κάτι ἀνεπρόκοπα ἀνήψια του, νὰ τὸν σκατοψυχᾶνε κι ἀπὸ πάνω. Μετὰ ἀγόρασε πόντους σὲ μιὰ φαρμακαποθήκη καὶ σιγὰ – σιγά, πῆρε τὸν ἔλεγχό της ἐξαγοράζοντας τὰ μερίδια κι ἄλλων μετόχων. Ἔτσι, ὅταν ἦρθαν στὴν Ἑλλάδα ἡ κόρη του κι ὁ ἐγγονός του – τὸ ἑξηνταένα, μόλις τέλειωσε ὁ Νῖκος τὸ γυμνάσιο – βρῆκαν τὸν παπποῦ ἐνθουσιώδη καὶ ξανανιωμένο σὰν νά ᾿χε μόλις ξεκινήσει τὴν ἐπαγγελματική του ζωή.

Ὁ Νῖκος γράφτηκε στὴ Φαρμακευτικὴ χωρὶς ἐξετάσεις, ὡς ὁμογενής. Τοῦ ἀγόρασαν κι ἕνα διαμέρισμα στὸ Κολωνάκι γιὰ νὰ εἶναι πιὸ κοντά στὴ Σχολή· κι ὅπως ἦταν φυσικὸ αὐτὸς τὸ ἀξιοποίησε δεόντως. Ὁ παπποῦς τοῦ τά ᾿δινε ὅλα, σπίτι, αὐτοκίνητο, λεφτά. Τὸ μόνο ποὺ ἀπαιτοῦσε ἦταν ἡ τακτικὴ παρουσία του στὸ γραφεῖο· δυὸ φορὲς τὴν ἑβδομάδα, ὅποτε εἶχε μαθήματα καὶ τέσσερις στὶς διακοπές. Ἔτσι τὸν μπόλιαζε στὸ πνεῦμα τῆς δουλειᾶς.

Τὸ καλοκαίρι τοῦ ἑξηνταέξι ὁ παπποῦς ἔκανε τὸ ἑπόμενο βῆμα. Ἵδρυσε τὴν Alex Medical Greece. Διάλεξε τὸν τίτλο γιὰ συναισθηματικοὺς λόγους, ἀλλὰ παράλληλα ἤθελε νὰ ἐκμεταλλευτεῖ τὶς παλιές του συνεργασίες στὸ ἐξωτερικό, παρουσιάζοντάς την ὡς συνέχεια τῆς Alexandria Medical. Αὐτὴ ἡ δραστηριότητα ἐνθουσίασε τὸν Νῖκο κι ἄρχισε νὰ πηγαίνει στὸ γραφεῖο καθημερινά· ἀπὸ μόνος του, χωρὶς νὰ τὸ ζητήσει ὁ παπποῦς. Ἄρχισε τὴν ἀλληλογραφία μὲ τὶς ξένες ἐταιρεῖες καὶ συνόδευε τὸν παπποῦ στὰ ἐπαγγελματικὰ ταξίδια του στὸ ἐξωτερικό. Μιλοῦσε ἄπταιστα ἀγγλικὰ καὶ γαλλικά, ἐνῶ μὲ τὸν κοσμοπολίτικον ἀέρα καὶ τοὺς λεπτοὺς τρόπους τῆς ἀνατροφῆς του κέρδιζε τοὺς συνομιλητές του. Ὁ παπποῦς ἔμενε πίσω διακριτικὰ καὶ τοῦ ᾿δινε ὅλα τὰ εὔσημα γιὰ τὶς ἐπιτυχίες, φροντίζοντας ὅμως νὰ κάνει αὐτὸς τὶς οἰκονομικὲς διαπραγματεύσεις.  Ἔτσι ἄργησε νὰ τελειώσει τὴ σχολή, χρειάστηκε σχεδὸν ἑφτὰ χρόνια. Στὸ μεταξύ ἡ ἑταιρεία μεγάλωνε καἰ στὶς ἀρχές τῆς δεκαετίας τοῦ ἑβδομήντα ἄρχισαν νὰ χτίζουν τὸ ἐργοστάσιο. Ἡ ἐταιρεία ἔγινε ἀνώνυμη μὲ πρόεδρο τὸν παπποῦ καὶ διευθύνοντα σύμβουλο τὸν Νῖκο. Μέχρι τὸ ὀγδονταένα ἡ πορεία ἦταν ἀνοδική. Προβληματίστηκαν βέβαια μὲ τὴν ἄνοδο τοῦ ΠΑΣΟΚ, ἀλλὰ ὁ παπποῦς, μαθημένος ἀπὸ τὰ χειρότερα ποὺ εἶχε περάσει, τὸν καθησύχασε μὲ τὴν γνωστή του ρήση γιὰ τὸ καλάμι ποὺ λυγίζει στὸν ἀέρα καὶ δὲν σπάει.

Τὸ μελτέμι ξεψύχισε μέχρι νὰ πιάσουν τὴ Μακρόνησο κι ὁ ἥλιος κόντευε νὰ δύσει ὅταν ἔφτασαν στὴ μαρίνα τῆς Βουλιαγμένης. Ὁ καπετάνιος ἔκανε μὲ τὴν ἄνεσή του τὶς μανοῦβρες γιὰ τὸ ἄραγμα τοῦ σκάφους, χωρὶς νὰ χρειαστεῖ νὰ κατέβει ἀπὸ τὴ γέφυρα γιὰ νὰ πετάξει τοὺς κάβους· αὐτὴ τὴ δουλειὰ τὴν ἐμπιστεύτηκε στὸν Λεονάρδο. Ἄραξαν δίπλα σὲ μιὰ τεράστια θαλαμηγό. Μπροστά της τὸ Captain J. ἔμοιαζε μὲ βάρκα.

«Εἶναι τὸ σκάφος τοῦ Β…», εἶπε τὸ ἀφεντικό· καὶ εἶχε τὸσο φθόνο καὶ πίκρα στὴ φωνὴ καὶ στὸ βλέμμα, ποὺ τὸν λυπήθηκε ὁ Λεονάρδος. Τὸ μυαλό του πῆγε στὴ Φραγκοσυριανή, τὴ βάρκα του· καὶ τοῦ φάνηκε πιὸ μεγάλη καὶ πιὸ ὄμορφη ἀπ᾿ ὅλες τὶς θαλαμηγοὺς τοῦ κόσμου!

 

ΓΛΩΣΣΑΡΙ

διπλαριά: ἀρμένισμα μὲ τὸν καιρὸ στὸ πλάι.

ΕΣΥ: Ἐθνικὸ Σύστημα Ὑγείας.

κάβος: (ἐδῶ) σκοινί πρόσδεσης τοῦ σκάφους, παλαμάρι· ἐπίσης ἀκρωτήριο.

καντηλίτσα: εἶδος ναυτικοῦ κόμπου.

κολοκυθομέλτεμο: μελτέμι τοῦ Ἰούνη· ὑστερεῖ σὲ ἔνταση καὶ διάρκεια ἀπὸ τὰ μελτέμια τοῦ Ἰούλη (μελτέμι τοῦ σύκου) καὶ τοῦ Αὐγούστου (μελτέμι τοῦ σταφυλιοῦ).

Κορνίς: παραλιακὴ λεωφόρος τῆς Ἀλεξάνδρειας.

κρούιζερ: ταχύπλοο σκάφος ἀναψυχῆς

μάσκα: τὸ «μάγουλο» τοῦ σκάφους· «κράτα το στὴ μάσκα»= ἀρμένιζε μὲ τὸν καιρὸ ἀπὸ μπροστὰ καὶ πλαγίως.

μπουγάζι: θαλάσσιο στενὸ ἀνάμεσα σὲ δυὸ στεριές.

πασαρέλα (σκάφους): κινητὸς διάδρομος γιὰ ἀποβίβαση/ἐπιβίβαση σὲ σκάφη ἀναψυχῆς.

φλάιμπριτζ: ὑπερυψωμένη γέφυρα σὲ ταχύπλοα σκάφη ἀναφυχῆς.

Advertisements

78 Σχόλια to “Κολοκυθομέλτεμο (διήγημα του Δημήτρη Μαρτίνου)”

  1. Τρίβλαξ said

    Καλημέρα Δημήτρη και όλοι οι άλλοι.

    Σε χάρηκα πρωί-πρωί.

    Τους κολοκυθόγατους τους έμαθα στα Θερμιά πρόσφατα. Το κολοκυθομέλτεμο τώρα από εσένα.

  2. νεσσίμ said

    αυτό ήταν; δεν έχει άλλο;
    (καλό αλλά λίγο)

  3. Ένα κουβαδάκι θάλασσα στη ζέστα του Ιούλη. Ένα ωραίο διήγημα που θα μπορούσε να κρύβει πίσω από τις γραμμές του πραγματικα πρόσωπα και πράγματα.

  4. ΓιώργοςΜ said

    Καλημέρα!
    Ευχαριστούμε, Δημήτρη και Νικοκύρη!

    Και μόνο του το όνομα του συγγραφέα ήταν αρκετό για να ξέρω πως θα το ευχαριστηθώ το σημερινό.

    Υποθέτω πως πάσα ομοιότης με πραγματικά πρόσωπα και γεγονότα είναι απολύτως συμπτωματική, ε; 😃😃

  5. gpoint said

    Εγώ κολοκυθίτες ξέρω τα γατιά που γενιούνται Ιούλη-Αύγουστο. Παρ όλα όσα λένε, πλην της τωρινης μου γάτας της Κλάρας, που ήρθε να συγκατοικήσουμε έτοιμη (μεγάλη, καλοανατεθραμένη, στειρωμένη ) και φυσικά δεν ξέρω πότε γεννήθηκε, οι δυο καλύτερες που είχα ήταν κολοκυθίτες και οι δυό !

  6. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια!

    4 Ελα ντε!; Κάπως έτσι δεν γίνεται πάντα;

  7. gpoint said

    Παύλος Γεωργίου, (επισκέπτης 😉 καθηγητής στην δεύτερη έδρα τη ανάλυσης τις πρώτες μέρες που ξανάνοιξε το Πανεπιστήμιο μετά από τα γεγονότα του Πολυτεχνείου. Εχω πάει στην παράδοση στα ΑΑΠ-ΒΑΠ για γκομενοδουλειές, βγαίνει ο Παύλος με τα μούσια του και το γιε-γιε ντύσιμο και ξεκινάει με την φράση » Τώρα που έδυσε το παλιό φεγγάρι και ανέτειλε το νέο… » (αλλαγή από Παπαδόπουλο σε Ιωαννίδη για τους νέους που ίσως δεν κατάλαβαν τον υπαινιγμό). Δεν συνέχισε, τον πήραν σηκωτό κάποιοι ασφαλίτες

  8. dryhammer said

    Καλημέρα!
    Νά ‘σαι καλά μάστορα γι ακόμα μια φορά.
    Ήτανε όντως μια δροσερή κουβαδιά θάλασσας μέσα στην κάψα, με άρωμα Αλεξανδρινό. Αλλά ήτανε μεζές. Νόστιμο μα δεν χόρτασα.

    Τότε που οι γάτες ζούσαν από το κυνήγι και κάνα αποφάι τα κολοκυθιάρικα γατιά ήτανε μισερά και χτικιάρικα. Τώρα όποτε και να γεννηθούνε τα ίδια είναι.

  9. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα, θα λείψω μερικές ώρες!

  10. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    Γειά σας κι ἀπὸ μένα.

    Εὐχαριστῶ τὸ Νικοκύρη ποὺ δημοσίευσε ἄλλο ἕνα γραφτό μου. Μοῦ δίνει κουράγιο νὰ συνεχίσω νὰ γράφω.

    Εὐχαριστῶ ὅλους σας ποὺ στείλατε τὰ σχόλιά σας πρωὶ-πρωὶ κυριακάτικα. Εἴσαστε τὸ ὀξυγόνο τῆς δημιουργικότητάς μου· ὅση διαθέτω.

    Ζητῶ τὴν κατανόησή σας· γράφω ἀπὸ τὰ Θερμιά, ἀπὸ γουάι-φάι καὶ ἡ σύνδεση δὲν εἶναι ἡ καλύτερη.

  11. Γιάννης Ιατρού said

    Καλημέρα

    Δημήτρη, τό πχιασαμε το ‘πονοούμενο 🙂
    Ωραίο ρε συ, αλλά στείλε και το υπόλοιπο… να μάθουμε τι απέγινε η εταιρεία και εκείνο το καλόπαιδο, ο Λεονάρδος κλπ.

    Καλά να περνάς στα Θερμιά και χαιρετίσματα στον συνονόματο, τον ψηλό, αν τον δείς!

  12. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    Δυὸ λόγια γιὰ τὸ διήγημα.

    Πρῶτα γιὰ τὸ μέγεθος.
    Προσπάθησα νὰ τὸ κρατήσω σὲ λογικὸ μέγεθος (γύρω στὶς 2500 λέξεις) γιὰ νὰ εἶναι εὐκολοδιάβαστο. Ἔτσι ἔδωσα τοὺς χαρακτῆρες μὲ ἁδρὲς πινελιές, χωρὶς πολλὲς λεπτομέρειες.
    Ἂν ἔκανα πλήρη ἀνάπτυξη θὰ ᾿βγαινε πολὺ μεγάλο (διπλάσιο ἤ τριπλάσιο). Ἐπίσης παρέλειψα κι ἄλλα γεγονότα καὶ πρόσωπα ποὺ εἶχα φανταστεῖ ἀρχικά.
    Ἡ ἰδέα καὶ τὸ ὑλικὸ θὰ ἔφταναν γιὰ νουβέλα ἢ μικρὸ μυθιστόρημα, ἀλλὰ δὲν ἔχω τὰ κότσια γιὰ τέτοιες ἀναμετρήσεις.

    Μπορεῖ στὸ μέλλον.

    Ὅσο γιὰ τὰ πρόσωπα καὶ τὰ γεγονότα εἶναι προϊόντα τῆς φαντασίας μου, ὅπως προεῖπα.
    Τὰ ἐμπνεύστηκα ἀπὸ τὶς ἐμπειρίες μου.

  13. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    Γειά σας πρὸς τὸ παρόν.

    Θὰ τὰ ξαναποῦμε ἀργότερα (ἂν τὰ καταφέρω).

  14. Να βρεις τα κότσια και να το γράψεις 🙂
    Αν κρίνω από την εισαγωγή — γιατί εισαγωγή είναι αυτό που μας τρατάρισες σήμερα, παρουσίαση του σκηνικού και των χαρακτήρων — θα είναι απόλαυση!

  15. cronopiusa said

    Ευχαριστούμε, Δημήτρη και Νικοκύρη!

    Απρίλης 1944: Εξέγερση υπέρ του ΕΑΜ στη Μέση Ανατολή

    Καλή σας μέρα!

  16. Theo said

    Ευχαριστώ, Δημήτρη 😊

    Μαστορική η αφήγηση αλλά κι εγώ έμεινα με την αίσθηση πως διάβασα μόνο την αρχή του διηγήματος (ή μιας νουβέλας, έστω) και αναμένω τη συνέχεια.

  17. cronopiusa said

  18. venios said

    Ωραίο μεν, αλλά μας (με) άφησε με το σάλιο στο στόμα. Τι θα γίνει μετά; Πότε θα έχουμε το επόμενο κεφάλαιο;

  19. ΣΠ said

    Περισσότερο πολιτικοκοινωνικό παρά θαλασσινό το καινούργιο διήγημα του Δημήτρη. Όπως πάντα ελκυστική αφήγηση, διαβάζεται μονορούφι. Όμως, όπως είπαν κι άλλοι, το τέλος leaves something to be desired. Δημήτρη, πάρε την απόφαση και γράψε την νουβέλα.

  20. ΣΠ said

    Ἔτσι ἄργησε νὰ τελειώσει τὴ σχολή, χρειάστηκε σχεδὸν ἑφτὰ χρόνια.

    Αυτό το λες «άργησε»; Σήμερα δύο χρόνια καθυστέρηση είναι ο μέσος όρος.

  21. ΣΠ said

    Σχετικά με το «βαρυγκώμησε», ποτέ δεν ήμουν σίγουρος για την ορθογραφία αυτού του ρήματος. Το ΛΚΝ το έχει «βαρυγκομώ» και το Λεξικό Μπαμπινιώτη «βαρυγγωμώ». Δεν έχω πρόσβαση σε άλλα λεξικά για να συγκρίνω.

  22. Αρχαιοελληνιστής said

    Η ανεπάρκεια και αποτυχία του παρόντος διηγήματος φαίνεται από το εξής: Ενώ ο κ. Μαρτίνος μάς διαβεβαιώνει ρητά πως αυτό είναι το διήγημα και δεν υπάρχει συνέχεια, όλοι οι σχολιαστές νομίζουν ότι πρόκειται για εισαγωγή κάποιου μεγαλύτερου διηγήματος (μέχρι και ο έμπειρος κ. Βένιος την πάτησε στο 18).

    Άς μού επιτρέψει ο κ. Μαρτίνος να του δώσω μία πατρική συμβουλή, που θα του φανεί απείρως πιό χρήσιμη από τα γλειψίματα των διαφόρων κολάκων:

    – Κύριε Μαρτίνε μου, έχεις πιά καβαντζάρει τα 66 και ποτέ δεν ξέρεις πότε θα σε καλέσει κοντά του ο Άγιος Πέτρος. Είναι ολοφάνερο (από το σημερινό, αλλά και από τα ενθάδε δημοσιευμένα στο παρελθόν κείμενά σου) ότι δεν έχεις το παραμικρό ταλέντο διηγηματογράφου. Είναι προτιμότερο να περάσεις τα γεράματά σου ψαρεύοντας, ή παίζοντας τάβλι στο καφενείο, παρά να χάνεις την ώρα σου σκαρώνοντας διηγήματα και υποχρεώνοντας τους εδώ φίλους σου να τα επαινούν, ενώ μετά από μερικούς μήνες κανείς δεν θα τα θυμάται…

  23. ΣΠ said

    22
    This means so much to him coming from you.

  24. rosartaki said

    καλησπέρα σας! αν μου επιτρέπετε ένα σχόλιο για το διήγημα μου έδωσε την αίσθηση ότι ο τίτλος επηρέασε το διήγημα και το άφησε ο συγγραφέας έτσι ώστε να ανοίγει την όρεξη αλλά να σε αφήνει με την αίσθηση του ανικανοποίητου. κολοκυθομέλτεμο λοιπόν… μαθαίνουμε πολλά από το ιστολόγιο, σε κάθε περίπτωση θα ήθελα να εκφράσω τις ευχαριστίες μου και στον κ. Σαραντάκο και στον κ. Δ. Μαρτίνο.

  25. Γιάννης Ιατρού said

    22: …Άς μού επιτρέψει ο κ. Μαρτίνος να του δώσω μία πατρική συμβουλή… 🤣🤣🤣🤣🤣🤣🤣🤣

  26. Γιάννης Ιατρού said

    Μπράβο, άντε και στα υπόλοιπα να πάνε όλα καλά!

  27. NM said

    – Μικρή κυριακάτικη (και αναπάντεχη) απόλαυση το σημερινό διήγημα. Λίγο όμως… θα το ήθελα κι εγώ εκτενέστερο.
    – Σήμερα έμαθα ωστόσο και κάτι άλλο. Οτι η γάτα μου, που βρήκα στο πάρκο, τον περασμένο Νοέμβρη, σε άθλια κατάσταση, μισοπεθαμένη και μονόφθαλμή και ηλικίας 3-4 μηνών κατά τον κτηνίατρο, ονομάζεται «κολοκυθόγατα».
    Είναι πράγματι «μισερή και χτικιάρα» (κατα τον Ξεροσφύρη) αλλά εντυπωσιακά καλού χαρακτήρα και εξαιρετικά κοινωνική. Εχει δηλαδή τόσα προσόντα που θεωρούσα μεγάλο κρίμα που σ’αυτά δεν συμπεριλαμβανόταν και η ευγενική καταγωγή. Τωρα πλέον η Τιτίκα μας θεωρείται ευπατρίδης και θα το λέω σε όλους με περηφάνια. Σας ευχαριστώ ! (και άμα σας βρίσκεται και κανα «λικνάκι» σχετικά με «κολοκυθόγατες», «κολοκυθίτες» , κλπ , παρακαλώ να το ρίξετε και κατά δω.)
    ΥΓ1: Βρήκα ότι η ονομασία υπάρχει και στα Κερκυραίϊκα.
    ΥΓ2: Για το #22: Είσουνα ωραίος με τη σφυριχτρούλα στο Κολωνάκι.

  28. atheofobos said

    Θα έγραφα το ίδιο με τον 16.

  29. Σ said

    Εμένα μου άρεσε και δεν το βρήκα λειψό. Νομίζω ότι αυτό που αρχικά φαίνεται ως αδυναμία, δηλαδή ότι το νήμα της κεντρικής ιδέας είναι λεπτό και δυσδιάκριτο και η αφήγηση απλή αναφορά σε γεγονότα, τελικά, μετά τον αιφνιδιασμό της τελευταίας φράσης, οδηγεί στο αναδρομικό, νοερό ξαναδιάβασμα, με τα γεγονότα, πλέον, διαφορετικά νοηματοδοτημένα.

  30. gpoint said

    Μετ’α το μουντιάλ όπου διέπρεψε με τα προγνωστικά του ο γνωστός » επισκέπτης του ιστολογίου» το έριξε στην βιβλιοκριτική αντί να ασχοληθεί με τα αιτήματα των κοπτορραπτούδων-μηχανικούδων σαν κλασσικίστρια !!

  31. gpoint said

    Δημήτρη τον ευχάριστο τρόπο της αφήγησης τον έχεις και σε άλλα δικά σου η πλοκή είναι μαστορική. Εδώ -απ ‘ό,τι κατάλαβα- μπερδεύτηκες μήπως αναφέροντας κάποια γεγονότα φανεί ποιούς αφορά το διήγημα αλλά και να γραφτούν οπωσδήποτε κάποια κομμάτια που ήθελες για δικούς σου λόγους, με αποτέλεσμα να μη μπορεί εύκολα ο αναγνώστης να μπει στο νόημα

  32. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Ευχαριστούμε, ευχαριστούμε!
    Ταυτόσημη η άποψη μου με το Σ 29 -και ναι,το ξαναδιάβασα επίσης 😉
    29 >>Εμένα μου άρεσε και δεν το βρήκα λειψό. Νομίζω ότι αυτό που αρχικά φαίνεται ως αδυναμία, δηλαδή ότι το νήμα της κεντρικής ιδέας είναι λεπτό και δυσδιάκριτο και η αφήγηση απλή αναφορά σε γεγονότα, τελικά, μετά τον αιφνιδιασμό της τελευταίας φράσης, οδηγεί στο αναδρομικό, νοερό ξαναδιάβασμα, με τα γεγονότα, πλέον, διαφορετικά νοηματοδοτημένα.

  33. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Στήνει το θίασο σε μια χρονική στιγμή-1982- περιγράφει τα πρόσωπα με την προηγούμενη πορεία τους και τους αφήνει εκεί. Ακίνητους στο γραφτό/στον αναγνώστη. Γιατί; Μα για να τους «αναστήσουμε» στο σήμερα.
    Πάμε λοιπόν στις μέρες μας- μέσα στην τελευταία δεκαετία- να δούμε ποιοι (θα) ήσαν αυτοί όλοι και νατους έναν-έναν με ονοματεπώνυμα.

    Εύγε Δημήτρη Μαρτίνο!
    -κι αν το συνεχίσεις, κάνε μου το Λέαντρο, να συμμετέχει στην κυβέρνηση 🙂

    >> μόλις σούρωναν πιάνονταν ὅλοι ἀγκαλιὰ γιὰ χασαποσέρβικο.
    Τουριστικό αγκαλιαστό,τονε λέγαμε (λέμε) κάτω γι΄αυτούς που πιάνουν στον κάβο μόνο σ΄αυτόν τον περίπλοκο 🙂 χορό!

  34. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα σχόλια και ευχαριστώ κι εγώ τον Δημήτρη για το διήγημα.

    Άλλο είναι το ‘έχεις υλικό για νουβέλα’ και άλλο το ‘κάτι λείπει’΄. Κατά τη γνώμη μου, και με βάση το τι θεωρώ διήγημα, δεν λείπει κάτι.

    27 Ώστε ο όρος κολοκυθόγατα ευδοκιμεί και στο άστυ;

  35. sarant said

    20 ΣΠ, και σε σας είναι συνηθισμένη καθυστέρηση τα 2 χρόνια;

  36. gpoint said

    # 33

    Βουλωμένο γράμμα διαβάζεις !!!

    για να σε δω και στο κουίζ μου που κανένας δεν βρήκε : από που βγαίνει η ονομασία της τοποθεσίας Βυστρήθρα ; (βοήθεια υπάρχει άλλο ένα σύμφωνο κάπου που δεν προφέρεται πια)

  37. spiral architect 🇰🇵 said

    Απότομα τελειώνει Λεονάρδε Μαρτίνε! 🙄

  38. spiral architect 🇰🇵 said

    Έμμεσα ποδοσφαιρικό, άμεσα σινεφίλ:

    🙂

  39. ΓιώργοςΜ said

    Στα πραγματολογικά, να σημειώσω για την ιστορία (και για την καλύτερη κατανόηση της νουβέλας, η οποία ευελπιστώ πως θα ακολουθήσει σύντομα, συνεχεία της λαϊκής απαίτησης 😀) πως την εποχή που διαδραματίζεται η ιστορία, στην αγορά ιατρικών οργάνων κυριαρχούσαν δύο-τρεις εταιρείες. Από στελέχη τους που αποχώρησαν την εποχή των παχιών αγελάδων ξεπήδησαν κάποιες ακόμη.
    Ο συνδυασμός της εκθετικής ανάπτυξης της ιατρικής τεχνολογίας και των εκτεταμένων κρατικών προμηθειών τροφοδότησε αυτή την επέκταση.
    Δεν ξέρω λεπτομέρειες για την αγορά αυτή σήμερα, φαντάζομαι όμως πως θα επικρατεί (εντονότερος) αλληλοσπαραγμός.

  40. ΣΠ said

    35
    Ναι, δυστυχώς. Είναι λίγοι οι φοιτητές που τελειώνουν κανονικά, στα 5 χρόνια.

  41. cronopiusa said

    Βρέχει…

  42. gpoint said

    Τώρα αυτό που έβαλε το απόγευμα και με καθήλωσε μέσα μπουρίνι χωρίς (τοπική) βροχή το λες, μπορεί και κολοκυθομέλτεμο, ίδια διεύθυνση έχουνε…’ασπρισε η θάλασσα του κόλπου

  43. Πέγκυ said

    Κι εμένα μού άρεζε το διήγημα του κύρ-Δημήτρη, συμφωνώ με τον κ. Σαραντάκο (34) και με τον 29, δεν το βρήκα λειψό, δεν λείπει κάτι. Θα σάς πώ τί κατάλαβα εγώ από το διήγημα, ελπίζοντας να βοηθήσω και κάποιους άλλους να το εκτιμήσουν…

    ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΙΔΕΑ: Ο ήρωας του διηγήματος ο Λεονάρδος είναι ο κύρ Δημήτρης. Μερικές φορές αισθάνεσαι ότι μιά απλή βαρκούλα (η «Φραγκοσυριανή») είναι πιὸ μεγάλη καὶ πιὸ ὄμορφη ἀπ᾿ ὅλες τὶς θαλαμηγοὺς τοῦ κόσμου, αν στα νιάτα σου σε βοήθησε να βγάλεις γκόμενα μιά πανέμορφη Σουηδέζα νοσοκόμα.

    Θα ήθελα να ρωτήσω τον κ. Μαρτίνο: Είστε κι εσείς Ρωμαιοκαθολικός όπως ο Λεονάρδος; Και τί απέγινε εκείνη η Σουηδέζα νοσοκόμα, η Ίνγκε; Είχε καλά γεράματα; Γιατί έχω ακούσει ότι οι ξανθιές του Βορρά που είναι καλλονές μικρές, ρυτιδιάζουν άσκημα και κακογερνάνε μετά τα 50

  44. Κι από μένα παράκληση για συνέχεια στο δράμα (ένΘερμη).
    Έχει περιθώρια μέχρι το κρεσέντο και την λύση!

    Κινηματογραφικό για την αντίληψή μου, η άλλοτε ρεαλιστική κι άλλοτε γλυκιά λιτότητα στην έκφρασή του μού αφήνει περιθώρια για ωραία εικονοπλασία.

  45. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    Γειά σας καὶ πάλι.

    Σᾶς εὐχαριστῶ πολὺ γιὰ τὰ καινούργια σχόλια.
    Ἀκόμα καὶ γι᾿ αὐτὸ ποὺ μὲ προτρέπει νὰ σταματήσω τὸ γράψιμο καὶ νὰ πάω γιὰ ψάρεμα. Μοῦ δίνει ἀκόμα μεγαλύτερη κίνητρο νὰ ξαναγράψω. 🙂

    Εἶναι πρώτη φορὰ ποὺ καταπιάνομαι μὲ ἕνα «ἀστικὸ» θέμα, ὅπου τὰ συνηθισμένα – καὶ ἀγαπημένα μου – θαλασσινὰ μοτίβα εἶναι σὲ δεύτερο πλάνο.
    Ἀπ᾿ ὅ,τι βλέπω ἡ ἱστορία σᾶς κέντρισε τὸ ἐνδιαφέρον καὶ θὰ προσπαθήσω νὰ γράψω τὴ συνέχεια· ἂν μοῦ βγεῖ βέβαια καὶ πάντα μὲ τὴ σύμφωνη γνώμη τοῦ Νικοκύρη.

    Σᾶς ἀφήνω πάλι καὶ θὰ ἐπανέλθω ὅποτε βρῶ φιλόξενο γουάι-φάι.

  46. NM said

    Sarant (#34γ): Όχι, ο όρος δεν ευδοκιμεί στο άστυ. Τουλάχιστον εγώ πρώτη φορά τον άκουσα σήμερα. Μ’ ένα πρόχειρο κοίταγμα όμως συμπεραίνω ότι είναι καθιερωμένος στα νησιά πλην Κρήτης και άγνωστος στην ηπειρωτική Ελλάδα.
    Επειδή όμως το ιστολόγιό σου έχει αποκτήσει μεγάλη πέραση, προβλέπω ότι θα τον συναντάμε όλο και συχνότερα πλέον.

  47. sarant said

    45 Πολύ ευχαρίστως, Δημήτρη 🙂

    46 🙂

  48. ΚΩΣΤΑΣ said

    12 > Ἡ ἰδέα καὶ τὸ ὑλικὸ θὰ ἔφταναν γιὰ νουβέλα ἢ μικρὸ μυθιστόρημα, …
    Μπορεῖ στὸ μέλλον.

    Δημήτρη, συγχαρητήρια, ευκολοδιάβαστο και απολαυστικό. Ευχαριστίες και στον Νικοκύρη για την προβολή ταλαντούχων συγγραφέων.

    Το «μπορεί» ξέχασέ το, θα γίνει στο άμεσο μέλλον, να λες! 🙂

  49. Πάνος με πεζά said

    Πολύ ωραία και παραστατική γραφή, συγχαρητήρια ! Συνειρμικά, τόσο η «φωτογραφία» όσο και λίγο τα πρόσωπα, με πήγαν εδώ ! 🙂

  50. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα!

  51. mitsos said

    Νικο-κύρη ( και οικοδεσπότη ) ευχαριστούμε .

    Κύριε Δημήτρη απλά συνεχίστε να κάνετε ότι κάνετε …
    Γιατί, εκτός από τον παρά, τον βήχα και τον έρωτα , υπάρχει και κάτι που δεν κρύβεται . Άλλοι το λένε ταλέντο , άλλοι χάρισμα και άλλοι απλά μεράκι .
    Να στε καλά.

  52. mitsos said

    …υπάρχει και κάτι ακόμα που δεν κρύβεται …

  53. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    36. Τζη,αναβλύζει στη Βυστρήθρα;

  54. loukretia50 said

    κολοκυθόγατα https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcQvzJzLMIbbMXOYkzvXqCXLnVcTY7ZwsN-ZtjK4VwhYV-WnMt_k

  55. loukretia50 said

    Δ.Μαρτίνο
    “Life is full of strange absurdities, which, strangely enough, do not even need to appear plausible, since they are true.”
    Luigi Pirandello, Six Characters in Search of an Author

    Σας θυμίζει κάτι ? Μάλλον και τα δικά σας πρόσωπα ζητούν επίμονα να συνεχίσετε την ιστορία τους – μαζί με άλλους 13 επίμονους σχολιαστές!

    Ήταν όμορφο το διήγημα, αλλά νόμιζα πως δεν πρόσεξα ότι ο Νικοκύρης έγραφε: «η συνέχεια στο επόμενο»…
    Όχι βέβαια γιατί λείπει κάτι, κρίμα όμως να μείνουμε εμείς με την αγωνία κι αυτοί μεσοπέλαγα.. και με μια κολοκύθα καπέλο!

  56. loukretia50 said

    27. Δε νομίζω πως κυκλοφορούν κολοκυθόγατες στο διαδίκτυο… Παρηγορηθείτε με το θαυμάσιο ντοκυμαντέρ και δείτε το με την τυχερή σας γάτα!
    Kedi https://www.youtube.com/watch?v=PpG0z-npFIY

    Gpoint
    Ο γλωσσοδέτης που βάλατε για κουϊζ μάλλον προέρχεται από το βυθό/ βυθίζω , αν ισχύει πως έχει κι άλλο σύμφωνο.
    Επιτέλους ας το πάρει το ποτάμι!

  57. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    36. Ίσως *β(λ)υστρήθρα* -βλυχός/γλυφός;
    ή Β(ρ)υστρήθρα; -βρύση-βρυχάται;

  58. gpoint said

    # 56

    Οι ασπρόμαυρες γάτες (παοκτσάκια) δεν παίζονται σε ομορφιά, μόνο οι τρίχρωμες (άσπρο-κίτρινο και μαύρο-κοντό γιαλιστερο) τις συναγωνίζονται … αν και… θεωρώ την όποια γάτα (ή και γυναίκα)- για όσο διάστημα μένει μαζί μου- την ωραιότερη και καλύτερη του κόσμου και της φέρομαι ανάλογα.
    Παρά τις αντίθετες φήμες σας διαβεβαιώνω πως μόνο οι γάτες το εκτιμούν !!

    Υ.Γ. ‘οταν λέμε γάτες καλό είναι να έχουν γονίδια από Νορβηγικού δάσους ή μέινκουν

  59. gpoint said

    # 54

    οχι, παράγει !!!

  60. leonicos said

    Συγχαρητήρια για το πολύ ενδιαφέρον διήγημα που μεταφέρει συνοπτικά διάφορες καταστάσεις, από την κατάκτηση της σουιδέζας μέσω του μπαγλαμά, το ξεθύμασμα του ερωτικού ενθουσιασμού στη Σουηδία (όντως, τα ίδια υπέροχα γαλανά μάτια της Μυκόνου γίνονται ασπρο-σταχτιά κάτω από τον ουρανό που τα γέννησε), το χτίσιμο της φαρμακευτικής (καρμπόν του Γιαννακόπουλου), και τις σχέσεις των αιγυπτιωτ΄ων στην Ελλάδα

    Την αλλαγή επί Νάσερ την ξέρει και τη μεταφέρει πολύ καλά

    Ξαναγράφτηκε και πιο πάνω,

    μπορεί τα πρόσωπα και οι καταστάσεις να δηλώννται φανταστικές

    αλλά δεν πείθει ότι είναι φανταστικές

    Συγχατηρήρια και πάλι

  61. leonicos said

    Λουκριτία

    άι αμ γατόφιλος του

  62. sarant said

    Καλημέρα από εδώ!

  63. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    Καλημέρα κι ἀπὸ μένα.

    Εὐχαριστῶ πολὺ γιὰ τὰ νέα σχόλια καὶ τὰ καλά σας λόγια.

    Θὰ προσπαθήσω νὰ γράψω τὴ συνέχεια μόλις γυρίσω στὴν Ἀθήνα. Τὸ περιβάλλον τῆς τουριστικῆς περιόδου, μὲ τοὺς ἐπισκέπτες ποὺ ἔρχονται γεμάτοι ἄγχος νὰ καταναλώσουν τὸ νησί, δὲν εἶναι τὸ καλύτερο γιὰ ἔμπνευση.

    Σᾶς εὐχαριστῶ καὶ πάλι.

  64. Triant said

    Πολύ ωραίο Δημήτρη. Η κατακλείδα θα μπορούσε να είναι το τέλος, αλλά και γέφυρα για τη συνέχεια.
    Ο κυριος Νίκος υπάρχει (υποθέτω ότι το ξέρεις) και δεν είναι ο Γιαννακόπουλος. Μάλιστα καβάλησε το καλάμι και φέρθηκε άσχημα σε παληούς συνεργάτες του και πολύ φίλους μου.

    34: ‘δεν λείπει κάτι.’ Και σύ, Νίκο; Πάσα ελπίς εξέλιπε δηλαδή.

  65. loukretia50 said

    58. Gpoint
    Να υποθέσω ότι η προσέγγιση είναι κάπως έτσι ?

    Aristocats – The alley cat https://youtu.be/yRET1vsfiJM?t=109

    Αλλά… κίνδυνος ελλοχεύει !
    DAVID BOWIE – Cat People [Putting Out Fire] original https://youtu.be/QP23RXaHjqc

  66. Μπούφος said

    Να με συνχωρείτε κιόλας, συγκινητικό το μυθιστό… αλλά..τι πάει να πει «αρμένιζε με τον καιρό στο πλάι; «

  67. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    66. >>τι πάει να πει «αρμένιζε με τον καιρό στο πλάι;
    ΠΛΑΓΙΟΔΡΟΜΙΑ: Η πλεύση με τον άνεμο πλάι στο σκάφος.
    http://www.nautilus-ribclub.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=193:2014-04-28&catid=44&Itemid=206

  68. Γιάννης Ιατρού said

    66: Μπα! Σαν τα χιόνια!

  69. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    68. Στη σφαίρα του Βαττεμένου ενπίφτει;

  70. Μπούφος said

    67 Εφη κατάλαβα.
    68 Γιάννη Ιατρού, σαν το χοντρό χαλάζι σε μέγεθος (τόοοσο με το συμπάθιο), θα τολμούσα να ειπώ.

  71. Γιάννης Ιατρού said

    Άστατος ο καιρός αυτές τις μέρες! Πρόσχωμεν 😉

  72. 55, … ζητούν επίμονα να συνεχίσετε την ιστορία τους – μαζί με άλλους 13 επίμονους σχολιαστές! …

    2 x 6 + 1 πρόσωπα ζητούν συγγραφέα!

  73. sarant said

    72 🙂

  74. loukretia50 said

    Νικοκύριε, το είπα πρώτη! Ζαβολιά! Δε δικαιούμαι φατσούλα?

  75. 74,
    Ωχ, ναι, συγνώμη, το πέρασα στα γρήγορα.
    Κατοχυρώθηκε.

  76. loukretia50 said

    75. Μα σοβαρά πιστέψατε πως παρεξηγήθηκα?
    Αν ούτε και σεις με καταλαβαίνετε, χάθηκα…
    Πάντως θάχε γούστο αν ήμασταν συμμαθητές!…
    Μόνο που εγώ βαράω!

  77. Όχι, αλλά το καλό να λέγεται! 🙂

  78. Ιερόδουλος said

    71 Γιάννη Ιατρού,

    Μπάα, δεν το βλέπω να …»πρόσχωμεν».
    Δεν προσιδιάζει στη φύση του Μπούφου κάτι τέτοιο…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: