Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Βιβλία για το καλοκαίρι και για φέτος

Posted by sarant στο 10 Ιουλίου, 2018


Το ιστολόγιο αγαπά τις παραδόσεις και προσπαθεί να τις τηρεί. Και μία από τις παραδόσεις του ιστολογίου είναι και το σημερινό μας άρθρο, που ακολουθεί τη συνήθεια που είχαν (και ίσως έχουν ακόμα) τέτοιες μέρες τα περιοδικά και οι εφημερίδες, να προτείνουν “βιβλία για τις διακοπές”, όσο κι αν για πολύ κόσμο οι διακοπές φέτος (αλλά και τα προηγούμενα χρόνια της κρίσης) είναι άπιαστο όνειρο. Είχαν και κάποιες υποτιθέμενες προδιαγραφές τα “καλοκαιρινά” αυτά βιβλία, που υποτίθεται ότι θα τα διάβαζε κανείς στην ακρογιαλιά, ανάμεσα στις βουτιές: όχι πολύ βαριά θέματα, ας πούμε, αλλά να έχουν και πολλές σελίδες για να φτουρήσουν, αφού το καλοκαίρι διαβάζουμε περισσότερο κι άντε να βρεις βιβλιοπωλείο στην άγονη γραμμή.

Το ιστολόγιο αγαπάει τα βιβλία και του αρέσει να συζητάει για βιβλία, κι έχουμε ανεβάσει ήδη αρκετά άρθρα με προτάσεις βιβλίων για το καλοκαίρι, αρχίζοντας από το 2010, που σας είχα ζητήσει να προτείνετε βιβλία που να έχουν κάποια σχέση μεταξύ τους, χωρίς να ανήκουν απαραίτητα π.χ. σε τριλογία, ενώ το 2011 χαλάρωσα τους περιορισμούς και ζήτησα να προτείνετε οποιοδήποτε βιβλίο. Το 2012 είχα ζητήσει προτάσεις για καινούργια βιβλία, νέες εκδόσεις δηλαδή, επειδή είχα κάνει τη διαπίστωση, που μάλλον εξακολουθεί να ισχύει, ότι το βασικό πρόβλημα της βιβλιαγοράς είναι ότι η υπερπροσφορά καλών και φτηνών παλιότερων βιβλίων, από εφημερίδες ή σε προσφορές των εκδοτικών οίκων, αν και καταρχήν είναι κάτι πολύ καλό για το αδυνατισμένο βαλάντιο του βιβλιόφιλου, ωστόσο στραγγαλίζει την αγορά του καινούργιου βιβλίου. Το 2013 δεν έβαλα κανέναν περιορισμό και σας ζήτησα απλώς να προτείνετε βιβλία για το καλοκαίρι, χωρίς προσανατολισμό σε είδος (π.χ. αστυνομικά) ή σε ύφος (π.χ. ανάλαφρα). Το ίδιο έκανα και το 2014, όπως και το 2015 αλλά και πρόπερσι. Ούτε πέρυσι έβαλα περιορισμό αν και σας ζήτησα να δείξετε προτίμηση σε καινούργια βιβλία.

Μάλιστα, αν προσέξετε, τα τελευταία χρόνια αυτά τα καλοκαιρινά βιβλιοφιλικά μας άρθρα δημοσιεύονται την ίδια μέρα, 10 Ιουλίου, ή τέλος πάντων εκεί κοντά (εκτός όταν πέφτει Σάββατο ή Κυριακή). Επειδή όπως είπαμε τηρώ τις παραδόσεις, το ίδιο έκανα και φέτος. Πάντως, να θυμίσω ότι προτάσεις για βιβλία-δώρα δημοσιεύουμε και κοντά στα Χριστούγεννα -εδώ το τελευταίο άρθρο αυτής της κατηγορίας.

Και φέτος λοιπόν σας καλώ να προτείνετε βιβλία για τις μέρες του καλοκαιριού, όπου κι αν τις περάσουμε, στις παραλίες ή στην πόλη. Δεν θα βάλω κάποιον περιορισμό, προτείνετε ό,τι θέλετε, αν και θα είχε κάποιο νόημα να δώσουμε προτεραιότητα σε σχετικά καινούργιες εκδόσεις ή επανεκδόσεις.

Λένε πως ο παπάς πρώτα βλογάει τα γένια του, οπότε θέλω να αναφέρω το βιβλίο που έβγαλα «μέσα στη χρονιά» (βάζω εισαγωγικά, διότι το βιβλίο βγήκε τον Δεκέμβριο του 2017, αλλά εννοώ τη χρονιά με τη σχολική έννοια). Πρόκειται για τα Αστυνομικά του Κώστα Βάρναλη, από τις εκδόσεις Αρχείο, σε δική μου επιμέλεια. Σε αυτόν τον τόμο έχω συγκεντρώσει 400 χρονογραφήματα του Βάρναλη που δημοσιεύτηκαν από το 1939 έως το 1957 σε καθημερινές εφημερίδες με θέμα παρμένο από το αστυνομικό δελτίο. Αμερόληπτος βέβαια δεν είμαι αλλά νομίζω ότι πρόκειται για καλογραμμένα και πολύ ενδιαφέροντα κείμενα.

Θα παινέψω όμως κι ένα άλλο βιβλίο που εκδόθηκε από τον ίδιο εκδοτικό οίκο, το Αρχείο. Πρόκειται για τα Ερμάρια του χρόνου της Αγγελικής Γαρίδη, στο οποίο η συγγραφέας, κόρη του γλύπτη, τεχνοκριτικού και αγωνιστή της Αριστεράς Μίλτου Γαρίδη, με οδηγό την αλληλογραφία του πατέρα της, ανιχνεύει τη ζωή και τις περιπέτειες των συγγενικών της προσώπων, στην Ελλάδα και στη Ρουμανία, την πατρίδα της μητέρας της. Χρωστάω να το παρουσιάσω κι εδώ αυτό το βιβλίο.

Κατά σύμπτωση, ένα βιβλίο με παρόμοιο θέμα, αλλά πολύ διασημότερο συγγραφέα, είχαμε παρουσιάσει πριν από μερικούς μήνες στο ιστολόγιο: το Όσα δεν είπες του Μαρκ Μαζάουερ. Για περισσότερα, σας παραπέμπω στην αναλυτική μας παρουσίαση.

Και πάλι από τις εκδόσεις Αρχείο, θα αναφέρω ένα βιβλίο με ειδικό ενδιαφέρον, τις Επιστολές από το μακεδονικό μέτωπο, 1915-17 του Μαρσελέν Ντελπρά. Όπως λέει και ο τίτλος, είναι τα γράμματα που έστειλε από το μακεδονικό μέτωπο στην οικογένειά του ένας απλός Γάλλος στρατιώτης, ένας poilu (τριχωτός) όπως τους λέγανε.

Από τον φιλικό εκδοτικό οίκο Εκδόσεις του Εικοστού Πρώτου, θα αναφέρω Τα νέα πρόσωπα του φασισμού, του Έντσο Τραβέρσο, που το έχουμε ήδη παρουσιάσει εδώ, ενώ και τα προηγούμενα βιβλία του Τραβέρσο είναι πολύ ενδιαφέροντα. Να σημειώσουμε επίσης το γαλλικό νουάρ του Ερβέ λε Κορέ Περνώντας τους λύκους για σκυλιά, το μυθιστόρημα Αυτά τα όνειρα που ποδοπατούνται του Σεμπαστιέν Σπιτζέρ, που παρακολουθεί τις τελευταίες στιγμές της Μάγδας Γκέμπελς στο πολιορκημένο Βερολίνο την άνοιξη του 1945. Τέλος, μια σημαντική επανέκδοση είναι η Ιστορία (κωμικοτραγική) του νεοελληνικού κράτους 1830-1974 του Βασίλη Ραφαηλίδη. ενός πολυδιαβασμένου βιβλίου της προηγούμενης γενιάς σε νέα σύγχρονη έκδοση.

Από τα βιβλία που παρουσιάσαμε πρόσφατα στο ιστολόγιο, να ξεχωρίσω το Αίμα της αγάπης, τον δεύτερο τόμο της μνημειώδους (το αξίζει αυτό το βαρύ επίθετο) σειράς δοκιμίων του Παντελή Μπουκάλα για το δημοτικό τραγούδι.

Για να κάνω μια προαναγγελία, ελπίζω στο τέλος του χρόνου να εκδοθεί το βιβλίο του πατέρα μου Εφτά ευτυχισμένα καλοκαίρια, που μεγάλα αποσπάσματα είχαμε παρουσιάσει στο ιστολόγιο. Ένα μικρό δείγμα, μαζί με άλλα κείμενα για το ίδιο θέμα, περιλαμβάνεται στο πρόσφατο βιβλίο Αδιάντροπα του Κλήδονα του φίλου Παναγιώτη Σκορδά από τη Μυτιλήνη.

Κάπως έχω αδικήσει τη λογοτεχνία σε αυτή μου την παρουσίαση, το ομολογώ. Από τα βιβλία που διάβασα φέτος θα ξεχωρίσω τα Ελαφρά ελληνικά τραγούδια του Αλέξη Πανσέληνου, και από αστυνομική λογοτεχνία την «Τριλογία της Αθήνας» της Ευτυχίας Γιαννάκη (Στο πίσω κάθισμα, Αλκυονίδες μέρες, Πόλη στο φως), και το Κάτι κρέμεται εκεί ψηλά της Έρης Ρίτσου. Κι αν θεωρήσουμε λογοτεχνία, με την ευρύτερη έως ευρύτατη έννοια, τις αυτοβιογραφίες, ας αναφέρω το Η ζωή μου, του Μήτσου Μυράτ, που θα το παρουσιάσω και εδώ μια από αυτές τις μέρες.

Ένα βιβλίο που θα το συστήσω σε ξένους φίλους μου και που κυκλοφορεί αυτές τις μέρες, είναι η αγγλική μετάφραση της Πανάκειας του φίλου Παναγιώτη Κονιδάρη -το βιβλίο το είχαμε παρουσιάσει παλιά εδώ όταν το ιστολόγιο έκανε τα πρώτα του βήματα και είχα γράψει πως ο Κονιδάρης είναι άτυχος που δεν γράφει στα αγγλικά. Ε, γι’ αυτό υπάρχουν οι μεταφράσεις!

Θα κλείσω με δυο-τρία βιβλία που δεν τα έχω πάρει στα χέρια μου, αλλά που απ’ όσα έχω ακούσει ψυχανεμίζομαι πως θα μου αρέσουν: το ιστορικό μυθιστόρημα του Αντώνη Γιανακού Τέσσερις βολικοί θάνατοι, γραμμένο για τους αλλεπάλληλους θανάτους πρωθυπουργών στις αρχές του 1936, το επίσης ιστορικό μυθιστόρημα του Γιώργου Μπουγελέκα Ο εγγονός της Άννας, και τους δύο τόμους με τις αναμνήσεις της Ροζίτας Σώκου Ο αιώνας της Ροζίτας.

Ωστόσο, δεν θα τα πω όλα εγώ, πολύ περισσότερο αφού στην Ελλάδα, παρά την κρίση (ή μήπως εξαιτίας της;) εξακολουθούν να εκδίδονται πάρα πολλοί καινούργιοι τίτλοι βιβλίων, οπότε είναι δύσκολο να έχει κανείς εποπτεία της βιβλιοπαραγωγής. Περιμένω λοιπόν και τις δικές σας προτάσεις, να συστήσετε στα σχόλιά σας βιβλία για το φετινό καλοκαίρι!

 

Advertisements

177 Σχόλια to “Βιβλία για το καλοκαίρι και για φέτος”

  1. Γς said

    Καλημέρα

    >Ο αιώνας της Ροζίτας.

    Α, να μάθουμε και για τον Γιαδικιάρογλου

  2. Ας ευλογήσω λοιπόν και εγώ τα δικά μου τα γένια:

    Άρη Γαβριηλίδη «Το μυστικό της Χάρλεϊ στρητ» εκδόσεις Γαβριηλίδη (συνωνυμία) 2015.

    Αστυνομικής υφής:
    «Τι μυστικά κρύβει η ωραία αεροσυνοδός που τρυπώνει στη ζωή του εφοπλιστή Ηρακλή Λομπαρδιανού και τον οδηγεί στον όλεθρο; Είναι κόρη του, όπως υποδεικνύουν όλα τα στοιχεία, ακόμη και η εξέταση DNA;, ή τα φαινόμενα απατούν; Κι αυτό που αποκαλύπτεται είναι αληθινό; Ή μήπως κρύβει κάτι άλλο;»

    Ό,τι πρέπει για το καλοκαίρι (αλλά και για το φθινόπωρο, τον χειμώνα και την άνοιξη…).

  3. Soumela said

    Καλημέρα,
    κάποια από τα βιβλία που διάβασα φέτος και τα ξεχώρισα.

    Ο Στόουνερ του John Williams
    Ο θάνατος του Ιβάν Ίλιτς, του Leo Tolstoy,
    Η συνείδηση του Ζήνωνα του Italo Svevo
    Το τούνελ του Ερνέστο Σάμπατο
    Χαμηλή βλάστηση της Μαρίας Στασινοπούλου
    Από την Ελλάδα στην Κίνα, του Francois Jullien
    Καθρέφτες του Eduardo Galeano
    Ιούδας του Amos Oz
    Γκόλεμ του Pierre Assouline
    Τα καπάκια του Κωστή Παπαγιώργη
    Σάπιενς του Yuval Noah Harari
    Το νόημα της ζωής του Viktor Frankl

  4. spigaro said

    Τα χρυσόψαρα και άλλα 49 ανεκδιηγήματα
    —————————————————–
    Μουσική.
    Μουσικοί.
    Εργάτες.
    Η Λίτσα. Άλλες Λίτσες.
    Μπαρ και περίπτερα.
    Θερμοσίφωνες και γυψοσανίδες.
    Εγκληματίες, τζογαδόροι, φαντάσματα,
    γοργόνες και χρυσόψαρα.
    Φαντάροι και αξιωματικοί.
    Γητευτές κουνουπιδιών και πωλητές λύσεων.
    Καριερίστες κι αλκοολικοί.
    Ένα αλλοπρόσαλλο συνονθύλευμα από ιστορίες που υφαίνουν σελίδα τη σελίδα τη βεβαιότητα στον αναγνώστη ότι, τελικά, δεν υπάρχει κανένα νόημα.
    Μια συλλογή ανεκδιήγητων διηγημάτων.
    Μια συλλογή ανεκδιηγημάτων.

    http://www.yapi.gr/book.asp?bid=108

  5. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια και τις πρώτες προτάσεις και αυτοπροτάσεις, καλοδεχούμενες και αυτές!

  6. spigaro said

    Το φάλτσο μικρόφωνο
    —————————-
    Μια αφήγηση για φίλους, φίρμες, φήμες κι έναν φόνο

    http://www.yapi.gr/book.asp?bid=96

  7. spigaro said

    Ήθελα να προτείνω αυτά τα δυο από τουιτερικούς φίλους που πιστεύω αξίζουν τον κόπο . Καλήμερα

  8. gpoint said

    Καλημέρα !

    Πάντοτε θαύμαζα αυτούς που διαβάζουν και γράφουν, πρέπει να έχουν κάτι από Ναπολέοντα αναλογικά με τις δικές μου ικανότητες…

    είναι και μέρες προβληματισμού ο ΟΤΕ θέλει 2-3 εργάσιμες για να αντικαταστήσει το καμμένο ρούτερ που με τροφοδοτείν φιλικά με ίντερνετ

    Ο πσαράς βγήκε με την βάρκα για να φιάξει πσαρόσουπα αλλά έπιασε σπάρους οπότε θα φιάξει σπαρόσουπα !!

  9. tarzan said

    Εγώ φέτος θα σας προτείνω τρία παλιά βιβλία σε νέα έκδοση, είναι Η ΤΡΙΛΟΓΙΑ του Νίκου Θέμελη ( Η Αναζήτηση – Η Ανατροπή – Η Αναλαμπή), είναι όλα τους πάρα πολύ καλά (όσα μυθιστορήματα έγραψε μετά…. καμία σχέση).

    Επίσης, θα προτείνω σε όποιον δεν έχει διαβάσει το κιβώτιο του Αρη Αλεξάνδρου να το κάνει άμεσα!. Εντάξει … δεν είναι και το πιο καλοκαιρινό βιβλίο αλλά εγώ φέτος το διάβασα και λυπήθηκα πολύ που δεν το είχα διαβάσει νωρίτερα!!!

    Καλό Καλοκαίρι σε όλους!

  10. «Τα ερμάρια του χρόνου»
    Les tiroirs du Temps (όπου Temps είναι μια εφημερίδα) είναι ένα εντελώς άσχετο ελαφρό μυθιστόρημα του Marcel Aymé. Αραγε από κει εμπνεύστηκε η συγγραφέας τον τίτλο, αφού μάλιστα το πρωτόγραψε στα γαλλικά;

  11. atheofobos said

    Από τις πρόσφατες αναγνώσεις που θυμάμαι:
    Χ.Α. Χωμενίδης Ο Φοίνικας (Πατάκης)
    Γ. Σκαμπαρδώνης Υπουργός Νύχτας (Πατάκης) και Λεωφορείο: 19 στάσεις ( Πατάκης)
    Και βέβαια ένα βιβλίο έκπληξη, γραμμένο με εξαιρετική ευφορία και απολαυστικό χιούμορ, ίσως η καλύτερη επιλογή για ξάπλα δίπλα στην θάλασσα είναι το -Τι έμαθα περπατώντας στον κόσμο της Λένας Διβάνη.(Καστανιώτης)

  12. sarant said

    10 Ο γαλλικός τίτλος είναι Les armoires du temps
    https://www.editionspetra.fr/livres/les-armoires-du-temps

  13. Κουνελόγατος said

    Διάβασα τους τελευταίους μήνες τα βιβλία του Μωρίς Αττιά, πρώτα την τριλογία Μαύρο Αλγέρι, Κόκκινη Μασσαλία και Παρίσι Μπλουζ. Πρόσφατα κυκλοφόρησε η Λευκή Καραϊβική, που θεωρητικά θα είναι το πρώτο μιας άλλης τριλογίας. Μου άρεσαν όλα.
    Καλημέρα είπα;

    Υ.Γ. Προς γαλλομαθείς: Όλα τα παραπάνω βιβλία έχουν χρώματα (μαύρο, κόκκινη, λευκή). Στο Παρίσι Μπλουζ κάτι δεν πάει καλά. Μήπως εννοεί το Μπλε Παρίσι και μεταφράστηκε λάθος;

  14. Ενδιαφέρουσες προτάσεις! Ένα πολύ καλό βιβλίο που βγήκε πρόσφατα (κι από μικρό εκδοτικό οίκο, τ’ Οροπέδιο) είναι η Λεωφόρος Νιέφσκι τού Γκόγκολ. Πολύ ωραίο διήγημα, αλλά κ’ εξαιρετική μετάφραση, και πολύ καλαίσθητη έκδοση επίσης. Όποιος θέλει να μάθει περισσότερα, έχω γράψει κριτική (συγνώμη για την αυτοδιαφήμιση, αλλά νομίζω πως είναι κατατοπιστική – δεν έχει γράψει κανένας άλλος κιόλας): http://fractalart.gr/h-lewforos-niefski/. Αυτό τον καιρό διαβάζω τις «Συνομιλίες με τον Γκαίτε» τού Έκκερμαν. Καταπληκτικό βιβλίο, αριστούργημα! Η μετάφραση δεν είναι και τόσο καλή (εκδ. Ροές, είν’ η μοναδική έκδοση), αλλά διαβάζεται. Είναι, άλλωστε, τόσο καλό το βιβλίο, που δε μ’ ενδιαφέρει.

  15. William T. Riker said

    Ένα βιβλίο που θα σύστηνα ανεπιφύλακτα είναι του Minoo Dinshaw, Outlandish Knight: The Byzantine Life of Steven Runciman, Penguin 2016, μία απολαυστική βιογραφία του σπουδαίου βυζαντινολόγου.
    Πολυαναμενόμενο και το «νέο» του Tolkien, The Fall of Gondolin, Harper/Collins, 30 Αυγούστου (αν και μέχρι να το πιάσει κανείς στα χέρια του θα είναι πια τυπικά φθινόπωρο).

  16. Γιώργος Λυκοτραφίτης said

    @3
    γιατί τα ονοματεπώνυμα όλων των ξένων που προτείνετε τα αναγράφετε στο λατινικό αλφάβητο -με εξαίρεση εκείνο του Σάμπατο;

    @11 (τέλος)
    πάντως ακολουθεί σίκουελ: η Λένα Διβάνη βρίσκεται τώρα στο Περού, ετοιμάζοντας τις νέες περιπέτειες «γυρίζοντας τον κόσμο».

    Εγώ προτείνω ένα μόνο, που θεώρησα αριστούργημα, και παρακαλώ όλους σας να το διαβάσετε: Πρόκειται για την ανθολογία γερμανικών διηγημάτων (καλά, καλά, μπαίνει και κάτι λίγο από την Ελβετία) «Οι Λύκοι επιστρέφουν – Διηγήματα της Γενιάς των Ερειπίων», σε μετάφραση του Φοίβου Πιομπίνου. Μπορεί, βέβαια, να σας κάνει να κοιμηθείτε δυσκολότερα το βράδυ αλλά αποζημιώνει!

  17. sarant said

    13
    Alger la Noire, Arles, France, Actes Sud, coll. « Babel noir », 2006, 400 p. (ISBN 978-2-7427-5914-9) — Prix Michel-Lebrun
    Pointe Rouge, Arles, France, Actes Sud, coll. « Babel noir », 2007, 640 p. (ISBN 978-2-7427-7026-7)
    Paris blues, Arles, France, Actes Sud, coll. « Babel noir », 2009, 560 p. (ISBN 978-2-7427-8757-9)
    La Blanche Caraïbe, Éditions Jigal, 2017 (ISBN 978-2-377-22004-5)

    Το Παρίσι μπλουζ είναι πιστή αντιστοιχία του Paris blues. Το Κόκκινη Μασσαλία αποδίδει το Pointe Rouge.

  18. «μια σημαντική επανέκδοση είναι η Ιστορία (κωμικοτραγική) του νεοελληνικού κράτους 1830-1974 του Βασίλη Ραφαηλίδη. ενός πολυδιαβασμένου βιβλίου της προηγούμενης γενιάς σε νέα σύγχρονη έκδοση».

    # Ναι, διαβάζεται πολύ ευχάριστα, όπως και όλα τα βιβλία του Ραφαηλίδη. Ο μακαρίτης, αν είχε την πρόνοια να βάζει κάπου-κάπου και καμια παροπομπή, θα ήταν πληρέστερος. Οπωσδήποτε, το συνιστώ και γω σε όσους δεν το έχουν διαβάσει.

  19. Γιάννης Ιατρού said

    Καλημέρα,

    ωραίες ιδέες δίνετε.

    Με λύπη μου συχνά βλέπω στα περίπτερα πολλούς να κοιτούν, τι «προφέρει» η κάθε φυλλάδα και μ΄αυτό σαν κριτήριο να αγοράζουν εφημερίδα. Ε, με τρεις-τέσσερις αγορές, άντε σε μια βδομάδα, θα μπορούσαν να είχαν πάρουν και κάποιο αξιόλογο βιβλίο…., αφού την εφημερίδα έτσι κι έτσι την πετούν στο καλάθι αχρήστων δίπλα στο περίπτερο, σχεδόν αμέσως μετά!
    Μάρκετινγκ… ! 🙂

    8β: Τζι, του τό ΄καψες του γείτονα ρε συ;;; Α πα πα!

  20. Κουνελόγατος said

    Βλέπω γράφετε για τον Ραφαηλίδη. Συμπτωματικά μου το έφερε δώρο καλός φίλος και το διαβάζω αυτές τις μέρες, παράλληλα με άλλα. Δεν ξέρω, ειδικός δεν είμαι, ας μιλήσουν οι γνώστες αν είναι και αξιόπιστος…

  21. Κουνελόγατος said

    Κι αυτό για φιλάθλους…

    https://www.fosonline.gr/plus/vivlio/article/14722/to-diavasma-stin-ammoydia-o-dodekalogos-tis-vivliofagias

  22. cronopiusa said

    Αιρετικοί Λεονάρδο Παδούρα
    μετάφραση: Κώστας Αθανασίου

    Σκηνές από τον βίο του Ματίας Αλμοσίνο

    «Ο απατεώνας» είναι ένας από εμάς Ο Χαβιέρ Θέρκας, συγγραφέας του πολύκροτου «Στρατιώτες της Σαλαμίνας», αναζητά την αλήθεια μέσα σε βουνά από ηρωικά ψέματα και εύθραυστες αυταπάτες

    El País «I’m an imposter, but not a fraud»

    The Impostor / Ο απατεώνας
    μετάφραση: Ζακοπούλου Γεωργία

  23. cronopiusa said

    4

    άρεσαν και σ εμένα

  24. sarant said

    Ευχαριστώ πολύ για τα νεότερα, βλέπω κι εγώ μερικές πολύ καλές προτάσεις!

  25. Γιώργος Λυκοτραφίτης said

    @@4,23

    μα ο Πικραμένος εξέδωσε τα Χρυσόψαρα;

  26. cronopiusa said

    Θάνος Αθανασόπουλος – Ο μουσικός της τζαζ που γράφει ιστορίες από τη… γυάλα του!

  27. mitsos said

    Καλημέρα
    για λίγο διαφορετικό κοινό
    θα πρότεινα 3 από αυτά που διάβασα την τελευταία χρονιά και μου άρεσαν

    α) «Επτά Σύντομα μαθήματα Φυσικής » του Carlo Rovelli-Εκδόσεις Πατάκη -Μεταφραση Σ.Τριανταφύλλου.

    β) «Όνειρα για μια τελική θεωρία» του Steven Winberg ( γραμμένο το 1995 αλλά λες και για εμάς τους απλούς θνητούς μοιάζει σαν να είναι χθεσινό ) Εκδόσεις ψυχογιός

    γ) «Origin» του Dan Brown – από τα πρώτα του βιβλία που όμως φέτος μεταφράστηκε και εκδόθηκε από τις εκδόσεις Ψυχογιός ( Αστυνονικό έργο με τον γνωστό μας ήρωα καθηγητή Λανγκτον. διερευνά ενοχλητικά τις σχέσεις θρησκείας και επιστήμης αλλά με τέλος της πυκνής δράσης του μάλλον συνειδητά διαμορφωμένο σύμφωνα με τις επιταγές του «πολιτικά ορθού» λόγου )

  28. ΣΠ said


    Αναστάσιος Π. Βαφειάδης, Οι κρυμμένες ιστορίες πίσω από τα τραγούδια

  29. Παναγιώτης Κ. said

    Διαβάζω το βιβλίο του Μαζάουερ «Στην Ελλάδα του Χίτλερ-Η εμπειρία της Κατοχής».
    Το βρήκα συναρπαστικό και το προτείνω όχι μόνο σε εκείνους που έχουν ενδιαφέρον για τη ζοφερή δεκαετία του 1940 αλλά και για τον καθένα που δεν θεωρεί ως ιστορική γνώση τον τρέχοντα πολιτικό λόγο όπου συνηθίζεται να τσαλαβουτούν διάφοροι στις σελίδες της Ιστορίας για να υποστηρίξουν υποτίθεται την επιχειρηματολογία τους. (Έστω και αν εκδόθηκε το 1993!)
    Η γραφή του Μαζάουερ είναι αξιοζήλευτη!
    Για την ίδια περίοδο προτείνω ένα από τα πιο τελευταία βιβλία* (Μάρτιος 2018).
    Andre’ Gerolymatos: ΕΜΦΥΛΙΟΣ ΕΛΛΑΔΑ 1943-1949 ΕΝΑΣ ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΕΜΟΣ
    Η εξέλιξή του και αντίκτυπος στη σύγχρονη Ελλάδα.

    * Υπάρχει κατακλυσμός βιβλίων που αφορούν τη συγκεκριμένη περίοδο και συνεχίζεται αμείωτα η έκδοση και άλλων!

  30. Παναγιώτης Κ. said

    Και επειδή εμείς εδώ λεξιλογούμε…

    Κοντά δέκα χρόνια τώρα είναι δυνατόν να μιλάμε για κρίση;
    Πρόκειται για κανονική ύφεση!
    Αν επιμένουμε να την λέμε κρίση μάλλον αποκρύπτουμε την πραγματικότητα.

  31. Παναγιώτης Κ. said

    Να μη ξεχνάμε και τα βιβλία που μένουν αδιάβαστα στη βιβλιοθήκη μας.
    Χώρια που πολλές φορές αξίζει να ξαναδιαβάσουμε ένα βιβλίο που είχαμε διαβάσει και μας άρεσε!

  32. Γιώργος Λυκοτραφίτης said

    @31,

    έχετε δίκιο!
    Και πάντως να μην τα εξευτελίζουμε τα βιβλία μας, μέσα στις άμμους και στ’ αντιηλιακά, μέσ’ στην πολλή συνάφεια του κόσμου της παραλίας, γυρίζοντας συχνά κι εκθέτοντάς τα στων σχέσεων και των συναναστροφών την καθημερινή ανοησία.

  33. Γιάννης Ιατρού said

    Κι ένα ευχάριστο:
    Η τρίτη φάση της επιχείρησης διάσωσης στον λαβύρινθο πλημμυρισμένων σπηλαίων στη βόρεια Ταϊλάνδη ολοκληρώθηκε.
    Τα τέσσερα εναπομείναντα αγόρια και ο προπονητής της ομάδας ποδοσφαίρου τους απεγκλωβίστηκαν.

  34. leonicos said

    στο οποίο η συγγραφέας

    θέλω έμφυλο τύπο!
    θέλω έμφυλο τύπο!
    θέλω έμφυλο τύπο!
    θέλω έμφυλο τύπο!
    θέλω έμφυλο τύπο!
    θέλω έμφυλο τύπο!

  35. leonicos said

    Τις εκδόσεις Αρχείο τις έχει η καλύτερη φιλενάδα μας με τον Νίκο.

    Αλλά για μένα και τον Γς μόνο οι γυναίκες μετράνε.

    και για τον Τζι οι παοκτζήδες, όπου οι γυναίκες σπανίζουν

  36. Φανή Μ. said

    (33): Δεξιότερα Κουροπάτκιν!

  37. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    32. >>να μην τα εξευτελίζουμε τα βιβλία μας, μέσα στις άμμους
    Αμάν; …κάμποσα από τα αγαπημένα μου βιβλία, Μαρκές, Ζατέλη, Γαλανάκη, Μάρω Δούκα, Σαραμάγκου, αφήνουν ακόμη άμμο από τα σπλάγχνα τους… Ασε που υπογραμμίζω, γράφω στις σελίδες, τσακίζω τα φύλλα(αντιπαθώ τους σελιδοδείχτες)… Αυτά που δεν τους κάνω ούτε αντέχω να τους συμβεί είναι λεκέδες (λάδι μπρρρρ ,καφέ, φρούτα κλπ).Τα δάκρυα επιτρέπονται 🙂
    Φεύγω για ψυχανάλυση 🙂

  38. Ατακαμα said

    Για τον Ραφαηλίδη ισχύει ότι όσο εύστοχος είναι στις κοινωνικές του τοποθετήσεις στα βιβλία του τόσο αναξιόπιστος είναι στα ιστορικά του. Άλλωστε δεν ήταν ιστορικός απλά έγραφε ιστορία for dummies που λέμε, μόνο που οι μπαρούφες που περιλάμβανε ήταν ατέλειωτες. Να αναφέρουμε μόνο ότι ανηπαρήγε σε όλα του σχεδόν τα βιβλία το μύθο της μιας ψήφου για την ελληνική γλώσσα στις ΗΠΑ. Υπερτιμημένος από τους λίγους κατ’ εμέ.

  39. Mπετατζής said

    O Χανδρινός έβγαλε σε βιβλίο το Πόλεις σε Πόλεμο, για την ναζιστική κατοχή στις ευρωπαϊκές πόλεις. Νομίζω εκπληρώνει και το κριτήριο του πρόσφατου βιβλίου (πρόκειται για ξαναδουλεμένο διδακτορικό, αλλά εκδόθηκε σε βιβλίο πρόσφατα, αν δεν κάνω κάποιο σοβαρό λάθος). Προλογίζει και ο Φλάισερ.

  40. Αρχαιοελληνιστής said

    Θα το πώ κι ας παρεξηγηθώ: Αν αυτό το ιστολόγιο υπήρχε στην Αμερική ή στην Αγγλία, ο ακάματος ιδιοκτήτης του κ. Σαραντάκος θα ήταν πλούσιος. Εδώ στο Ρωμέικο (βεβαίως φταίει και ο ίδιος, αλλά προπάντων φταίνε οι χριστιανομπολσεβίκικης ιδεοληψίας σύμβουλοί του…), λόγω της συντηρητικής νοοτροπίας που το διέπει, όχι μόνο δεν μπορεί να βγάλει φράγκο, αλλά και συνεχώς βολοδέρνει κάτω από το 1.600 στην βαθμολογία της Alexa (σήμερα 1.623).

    Εγώ, αντί να προτείνω βιβλία, θα προτείνω στον κ. Σαραντάκο μιά απλή ιδέα, με την οποία κι αν ακόμα δεν βγάλει χρήματα, είναι βέβαιον ότι θα απογειώσει το παρόν ιστολόγιο. Αν βάλει στο κουτάκι του YouTube τις λέξεις «book wrap up», θα εντυπωσιαστεί διαπιστώνοντας πόσες χιλιάδες βίντεο υπάρχουν με προτάσεις βιβλίων στα αγγλικά. Εκατοντάδες ανώνυμοι αγγλόφωνοι youtubers μιλάνε για τα νέα (και όχι μόνο) βιβλία που διάβασαν και τους άρεσαν, εξηγώντας για μερικά δευτερόλεπτα τον λόγο.

    Φαντάζεστε τί θα γινόταν αν ο κ. Σαραντάκος αποφάσιζε να φτιάξει ένα κανάλι στο YouTube και να ανεβάζει μιά φορά τον μήνα ένα 15λεπτο βίντεο με τα βιβλία που διάβασε και του άρεσαν, αλλά κι αυτά που δεν του άρεσαν, εξηγώντας μας τον λόγο; Δεκάδες Έλληνες συγγραφείς θα έκαναν αμάν και πώς να τους διαφημίσει ο ειδήμων Σαραντάκος το βιβλίο, και πολύ σύντομα 4-5 μεγάλοι εκδοτικοί οίκοι θα του τα «έσκαγαν» χοντρά για να μιλήσει θετικά για κάποιο νεοεκδοθέν σύγγραμμα. Κι αν ακόμα δεν δεχόταν τις προσφορές τους, τα βίντεο με τις προτάσεις του θα έκαναν εκατοντάδες χιλιάδες θεάσεις, θα γινόταν απίστευτο τζέρτζελο, κάποιοι θα τον έβριζαν που τους έβγαλε σκάρτο το βιβλίο, αρκετοί θα τον έκραζαν για τις αριστερές προτιμήσεις του, θα γινόταν της πουτάνας στα σχόλια (αν τα άφηνε ελεύθερα), ο χαμός θα μεταφερόταν και στο παρόν ιστολόγιο κλπ – κλπ

    Τολμήστε κ. Σαραντάκο: Είναι ξεφτίλα με τόσες ικανότητες + ταλέντα που σάς προίκισαν οι θεοί, και τόσο κόπο που κάνετε καθημερινώς, να βολοδέρνετε γύρω από το 1.600 της Alexa και να πηγαίνει χαμένος τόσος ιδρώτας… Σάς ενημερώνω ότι δεν χρειάζεται κάν να έχετε κάμερα. Αν φιάξετε κανάλι στο YouTube (αρκεί μόνο ένα email και μερικά κλίκς), το YouTube σάς δίνει την δυνατότητα να ανεβάσετε καλής ποιότητος βίντεο από το γραφείο σας, μιλώντας απλώς στην κάμερα του υπολογιστή σας.

  41. cronopiusa said

    Λουίς Σεπούλβεδα
    μετάφραση: Αχιλλέας Κυριακίδης Η ιστορία του γάτου που έμαθε σε ένα γλάρο να πετά


    Χάινριχ φον Κλάιστ «Πενθεσίλεια» σε μετάφραση Τζένης Μαστοράκη.

  42. Καλησπέρα σε όλους και όλες.

    Από τα βιβλία που διάβασα την ακαδημαϊκή χρονιά που μας πέρασε ξεχωρίζω:

    – Αρχάγγελοι, Τάιμπο ΙΙ, εκδόσεις Έρμα
    – Κατανοώντας τη ναζιστική γενοκτονία, Έντζο Τραβέρσο, εκδόσεις Επέκεινα
    – Λιμόνοφ, Εμμανουέλ Καρρέρ, Εκδόσεις του 21ου
    – Θρυλική ζωή, Πεζός θάνατος, Alejandro Gallo, εκδόσεις Angelus Novus
    – Για τα μάτια σου, Ντανιέλ Τσαβαρία, Εκδόσεις Opera
    – O Απατεώνας, Χαβιέρ Θέρκας, Εκδόσεις Πατάκη

    Για τις διακοπές έχω ήδη αγοράσει, αλλά αντιστέκομαι στον πειρασμό, το νέο βιβλίο του τρομερού Φρεντερίκ Φαζαρντί «Με κομμένη την ανάσα» (Εκδόσεις των Συναδέλφων), τη «Λευκή Καραϊβική» του Μωρρίς Αττιά (εκδόσεις Πόλις), το «Ξεφλουδίζοντας το κρεμμύδι» του Γκύντερ Γκρας και την «Έβδομη λειτουργία της γλώσσας» του Laurent Binnet, εκδόσεις Opera. Έχω και άλλα στη λίστα, αλλά η τσέπη διαμαρτύρεται.

  43. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα!
    Απελπισία με πιάνει όταν βλέπω τόσες και τόσες δελεαστικές προτάσεις!

    40 Μπήκε ένα θέμα με ενδιαφέρον. Καταρχάς, με ένα 15λεπτο βίντεο το μήνα δεν θα γίνει ούτε χαμός ούτε σάλος. Θέλεις μεγαλύτερη συχνότητα. Κι έπειτα, καλύτερα δεν είναι να σε διαβάζουν εκατό παρά να σε ακούνε χίλιοι;

  44. sarant said

    38 Τον Ραφ. δεν τον έχω διαβάσει αλλά με εντυπωσιάζει και με θλίβει αυτό που λες για τον μύθο

    39 Το έχω αγοράσει και το έχω στη στοίβα αλλά λέω να προηγηθεί κανένα λογοτεχνικό.

  45. cronopiusa said

  46. leonicos said

    Άλλον Νίκο. Οχι τον Νοικοκύρη. Να εξηγούμαστε.

    Θεέ μου, τι γκάφα έκανα!

  47. cronopiusa said

  48. Ατακαμα said

    Το αναφέρει σε όλα του σχεδόν τα «ιστορικά» του βιβλία που χω διαβάσει μαζί με ένα σωρό άλλες ανακρίβειες που κατεβάζει από το κεφάλι του. Νομίζω ότι ο βασικός λόγος που χει τέτοια απήχηση είναι η υπερπροβολή του στα μίντια τη δεκαετία του 90.

  49. Pedis said

    # 27 – Με το συμπαθειο, Μήτσο, και ντε γκούστιμπους, πάσσο, μα σε ποιο διαφορετικό κοινό πιστευεις ότι θα αρέσουν και τα τρία αυτά βιβλία;

  50. Παναγιώτης Κ. said

    Μια αμεσότητα στη γραφή την έχει ο Ραφαηλίδης και γιαυτό είναι άνετη και μπορώ να πω ευχάριστη η ανάγνωση των βιβλίων του.
    Αφού πρώτα διάβασα κάποια «έγκυρα» βιβλία Ιστορίας, διάβασα μετά και τον Ραφαηλίδη. Είχε και κάποια…παραλειπόμενα της ιστορίας τα οποία με βοήθησαν να βρεθώ στο κλίμα της εποχής την οποία εξετάζει.(Μιλώ πάντα για τη δεκαετία του ΄40)
    Κτγμ αν θέλει κάποιος να διαβάσει ένα σχετικά αξιόπιστο ιστορικό βιβλίο μάλλον θα το αναζητήσει σε συγγραφείς που η δουλειά τους είναι η ιστοριογραφία και τέτοιοι κατά κύριο λόγο είναι οι πανεπιστημιακοί.
    Υποθέτω ότι ο Ραφαηλίδης έχει αρκετούς αναγνώστες. Ωστόσο, παραπομπές στα βιβλία του από άλλους συγγραφείς δεν είδα.

  51. giorgos said

    48. «τό άναφέρει σέ όλα του σχεδόν τά «ίστορικά » του βιβλία»
    γιά πές ένα .

  52. Γιάννης Ιατρού said

    51: Giorgos
    π.χ. εδώ, σελ. 55 του «Έλληνες και Νεοέλληνες», 1987

  53. sarant said

    52 Ωχ….. Θλίβομαι τα μάλα

  54. Γιάννης Ιατρού said

    51 (52) κι εδώ, σελ. 31 του «ΙΣΤΟΡΙΑ (κωμικοτραγική)του Νεοελληνικού κράτους (1830-1974)»

  55. Γιάννης Ιατρού said

    51 και εδώ (και σταματώ 🙂 ) επίσης, σελ. 260 του «ΟΙ ΛΑΟΙ ΤΩΝ ΒΑΛΚΑΝΙΩΝ»

  56. NIKOS NIKOS said

    https://www.politeianet.gr/books/9789603910367-mitropolitis-athinagoras-eleutheriou-eleusis-o-chrusos-omirikos-kosmos-170964

    Για όσους ξέρουν από μερακλίδικο καλοκαιρινό ούζο!

  57. giorgos said

    52. Aυτό είναι από άρθρα τού Β.Ρ. στήν εφημερίδα ΕΘΝΟΣ πού γράφτηκαν τό 1987 περίπου . Τυπώθηκαν σέ βιβλίο άλλά δέν κυκλοφόρησε , πιθανότατα λόγω παρέμβασης στήν Βουλή τότε τού Στεφανόπουλου ό όποίος θεώρησε αυτά τά άρθρα «άνθελληνικά»…
    Σέ κανένα άλλο βιβλίο του δέν άναφέρει αυτό τό περί μιάς ψήφου κλπ

  58. Ατακαμα said

    51. Στην ιστορία του νεοελληνικού έθνους, την ιστορία των λαών της Ευρώπης και την ιστορία των λαών των Βαλκανίων, τα τρία που χω διαβάσει, υπάρχει. Αλλά δεν είναι η μοναδική μπαρούφα που διαβάζει κανείς στα βιβλία του, την ανέφερα γιατί ενδιαφέρει το ιστολόγιο.

  59. cronopiusa said

  60. ΣΠ said

    52, 54, 55
    Ακόμα και τον μύθο λάθος τον μετέφερε. Λέει για λίγους ψήφους αντί για μία ψήφο.

  61. Mπετατζής said

    Δεν μ΄ ενδιαφέρει πολύ η συγκεκριμένη συζήτηση για τον Ραφαηλίδη, ούτε θέλω να καταχωριστώ ως υπερασπιστής του, απλά σαν γενική αρχή, το να κάνει κανείς κάποτε ένα λάθος, μια και δυο και τρεις φορές, δεν τον χαρακτηρίζει αιώνια. Λάθη είμαστε ανθρώπους κάνουμε. Τότε δεν υπήρχε και η δυνατότητα ανασκευής μέσω διαδικτυακών πηγών. Δεν έχω διαβάσει ούτε ένα βιβλίο του Ρ. αλλά απ΄ ότι έχω καταλάβει δεν έγραφε με επιστημονικές αξιώσεις, αλλά έγραφε εκλαϊκευτικά βιβλία και έτσι πρέπει να κριθεί από όσους ενδιαφέρονται να τον κρίνουν.

  62. cronopiusa said

    https://i.guim.co.uk/img/media/4adef247d2dfa7403aaceac13cbb27187da932ce/8_4_2565_1539/master/2565.jpg?w=620&q=55&auto=format&usm=12&fit=max&s=2f5ecf95f8e7880e2b53ec79a046a3d8

    Thai cave rescue operation ends with all 12 boys safe

  63. Ατακαμα said

    61. To πρόβλημα είναι ότι πολύς κόσμος δεν τον αντιμετωπίζει ως συγγραφέα εκλαϊκευτικών βιβλίων αλλά ως αυθεντία της Ελλάδας. Δε διαφωνώ ότι σε πολλές τοποθετήσεις του και σχόλια πάνω σε καταστάσεις που χε ζήσει αξίζει κανείς να δώσει βάση αλλά το όνομά του και την αποδοχή του από τον κόσμο (κυρίως της αριστεράς) την κέρδισε από τα μίντια τη δεκαετία του 90 όταν έβγαινε σε όλα τα παράθυρα και ξεκατινιαζόταν με τον Πλεύρη και διάφορους τέτοιους. Κάτι σαν τον Άδωνη της αριστεράς ένα πράμα.

  64. Pedis said

    Όταν ήμανα μικρός και δεν είχα καιρό για χάσιμο είχα βρει και ξεφυλλίσει στο σπίτι τα βιβλία του Ρ. και με τη μία είχα αντιληφθεί ότι ο συγγραφέας τους πρέπει να ήταν σπάνια περίπτωση αυθεντίας και κύρους: σε κανένα από αυτά, αν θυμάμαι καλά, δεν υπήρχε ίχνος βιβλιογραφικής αναφοράς ή παραπομπής.

  65. 43β,
    Το ταβερνάκι στο κύμα με ό,τι φρέσκο έβγαλε η θάλασσα για τους πιστούς ντόπιους που το βρίσκουν χωρίς GPS – αλλά πρέπει να πας νωρίς, γιατί το έχουν μάθει πλέον και ψιλοχαμός – και το Μακντόναλντς με «billions and billions served».
    Εντυπωσιακά και τα δύο στο είδος τους, και με σημαντική προσφορά στον πελάτη.
    Θέμα επιλογής και γούστου.

  66. 59,
    Ακούει
    Δραχμάνινοφ;

  67. (56) Αμάν, πού βρέθηκε αυτός; Και τι μητροπολίτης είναι;

  68. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    66. Μαζί με τον Δραχμend 🙂

  69. mitsos said

    @49 Pedis
    Μιλάμε για εκλαικευμένη επιστήμη (τα α. και β. ) και για το γνωστό είδος σεναρίου δράσης του Dan Brown ( το γ. ) ότι πρέπει για καλοκαιρινή ραστώνη.
    Το ξέρω πως «η βλάβη» που κουβαλάω δεν είναι από τις πιο κοινές , αλλά σίγουρα δεν είμαι και μοναδικός του υποείδους. Αν δεν κυκλοφορούν εδώ συγγενικές μορφές τότε πού ; Και αν δεν … τι με κόφτει;

  70. Γιάννης Κουβάτσος said

    Ε, όχι και Άδωνης της αριστεράς ο καημένος ο Ραφαηλίδης, προς Θεού, ατυχέστατη σύγκριση. Αυτοδίδακτος ήταν, ήξερε καλά τα κινηματογραφικά θέματα και στα υπόλοιπα τσαλαβουτούσε και έγραφε εκλαϊκεύοντας για το αναγνωστικό κοινό των εφημερίδων όπου εργαζόταν (κυρίως του «Έθνους»).
    Στο θέμα των βιβλιοπροτάσεων:
    1.Η απόδοση της «Αινειάδας» σε εκπληκτικά ελληνικά από τον Παπαγγελή, που την παρουσίασε πρόσφατα ο Νικοκύρης.
    2. Ένα βιβλίο για την ιστορία της οικονομίας που διαβάζεται μονορούφι ακόμα και από έναν αδαή σαν και μένα. Πολύ διαφωτιστικό:
    «Μικρή ιστορία της οικονομικής επιστήμης» του Niall Kishtainy.
    3. «Η μαγική τοπογραφία των Αθηνών» του Βαγγέλη Ζήση. Οι προλήψεις, οι δεισιδαιμονίες και οι παράδοξες ιστορίες της μεσαιωνικής και τουρκοκρατούμενης Αθήνας, συνδεδεμένα με συγκεκριμένα σημεία της πόλης.
    4. «Εμείς και το ισλάμ» του Βλάση Αγτζίδη.

  71. Γιάννης Ιατρού said

    57: Giorgos
    Α, καλααααά! Δεν είναι σοβαρά πράγματα αυτά που γράφεις.
    Δηλαδή τυπώθηκαν, δέθηκαν, αλλά δεν κυκλοφόρησαν, και εμέις τα βρήκαμε στη χωματερή που τα πετάξανε μετά, ε;
    Και Εκδοτικό Οίκο και ISBN αναγράφουν.

    <i<Σέ κανένα άλλο βιβλίο του δεν αναφέρει αυτό τό περί μιάς ψήφου κλπ
    Γιά δες και τα σχ. 54 & 55…

  72. venios said

    Σήμερα άρχισα το βιβλίο του Βαρουφάκη «Ανίκητοι ηττημένοι» (800+ σελίδες – έχω διαβάσει μόνο καμιά τριανταριά), που μου κάνανε δώρο. Αρχίζει κάπως έτσι (από μνήμης):
    Περπατούσα στους συννεφιασμένους δρόμους της Ουάσιγκτον για να φτάσω στο ραντεβού που είχα στο μπάρ. Ήταν μπροστά σ’ένα ποτήρι ουίσκι και μόλις με είδε μου είπε «Γιάννη έκανες ένα λάθος». Παράγγειλα κι εγώ ένα ουίσκι και απάντησα: «Ποιο λάθος Λάρρυ;» «Κέρδισες τις εκλογές μου είπε».
    Μια τέτοια εισαγωγή σ’ένα κατεξοχήν πολιτικό βιβλίο με προδιαθέτει να το διαβάσω.

  73. ΣΠ said

    Αρχίζει.

  74. MA said

    Καλησπέρα, τον χειμώνα που μας πέρασε διάβασα και ξεχώρισα τα παρακάτω:
    Το μεγαλείο της ζωής /Κουμπφμύλλερ Μίχαελ/η γνωριμία του Κάφκα με την Ντόρα Ντιαμάντ/Άγρα
    Νοέμβριος / Χόρχε Γκαλάν/ για τη δολοφονία Ιησουιτών μοναχών στον Ισημερινό/ ψυχογιός
    Η καλλιγραφία / Ραφαέλ Τσίρμπες / η ζωή μιας ισπανικής οικογένειας από το 1936 και μετά/εκδόσεις του Εικοστού Πρώτου
    Οστάνδη 1936 / Volker Weidermann / η συνάντηση των φίλων Γιόζεφ Ροτ και Στέφαν Τσβάιχ στην Οστάνδη και τα αδιέξοδα του πρώτου και η αισιοδοξία (!) του δεύτερου/Άγρα
    Λούνα / Ρίκα Μπενβενίστε / η βιογραφία μιας θεσσαλονικιάς εβραίας, το δράμα της στο Άουσβιτς (μπλοκ 10) και η …ζωή της μετά / Πόλις
    Δεν σε ξέχασα ποτέ (θεατρικό) / Λέων Ναρ / μια αναζήτηση διαδρομών απόντων Ελληνοεβραίων και άλλων που βρέθηκαν στη Θεσσαλονίκη μέσα από τα μάτια των απογόνων τους
    Το βιβλίο συνοδεύεται απο σιντί με σεφαραδίτικα τραγούδια/εκδόσεις Ευρασία
    Αρχειοτάξιο (αφιέρωμα): ´Ελληνες Εβραίοι/ Εβραίοι και Έλληνες
    Ο βενετσιάνικος καθρέφτης / Δημήτρης Σαραντάκος

    Τώρα διαβάζω τη Μίλενα από την Πράγα της Μαργκαρέτε Μπούμπερ-Νόυμαν και με έχει καθηλώσει

    Ευχαριστώ την ομήγυρη για τις ενδιαφέρουσες προτάσεις, μου δώσατε ιδέες γιαα το καλοκαίρι

  75. sarant said

    70.3 Δεν έχει παλαβομάρες αυτό, ε;

  76. Γιάννης Κουβάτσος said

    75: Όχι, μόνο μια ελαφριά μελαγχολία του συγγραφέα για την κατίσχυση του ορθολογισμού επί της δεισιδαιμονικής αλλά και γοητευτικής μαγικής σκέψης. Αλλά μέχρι εκεί. Κατά τα άλλα, ο συγγραφέας έχει ρίξει πολλή δουλειά και έχει συνεχείς αναφορές σε πλούσια βιβλιογραφία. Διαβάζεται ευχάριστα, έχει πολλές πληροφορίες αλλά και κάποια γλωσσικά μεζεδάκια.

  77. Solid said

    Να φάμε δεν έχουμε και οι διανοούμενοι της πούτσας μάς προτείνουν ένα σκασμό εφήμερα λογοτεχνήματα και αηδίες του Ραφαηλίδη. Ο άλλος έδωσε λεφτά να διαβάσει Βαρουφάκη, που όταν τον άκουγαν ακόμα και οι πιο βαρετοί γραφειοκρατες στο Eurogroup κατέβαζαν τα ακουστικά διερμηνείας, επειδή δεν τον αντεχαν, κι έπαιζαν τρίλιζα. Κι ο πανηλίθιος πίστευε ότι τον φοβόντουσαν, γιατί είχε, λεει, την ικανότητα να συντρίψει το ευρωπαϊκό οικοδόμημα. Η ψυχασθένειά του μας κόστισε καμιά 100στή δις.

  78. Γς said

    77:

    >Να φάμε δεν έχουμε και οι διανοούμενοι της πούτσας

    πετάχτηκε η [μπιπ]

  79. Γιάννης Ιατρού said

    Φασίνα, σφουγγάρισμα χρειάζεται! Επειγόντως.

  80. Γιάννης Κουβάτσος said

    Να αναφέρω ακόμα και δύο επανεκδόσεις:
    1. «Νταλίθ ιμ’ Χριστάκη», το πρώτο και μάλλον καλύτερο βιβλίο του Σωτήρη Δημητρίου, εξαντλημένο από χρόνια.
    2. «Η Ελλάδα του Όθωνα» του Εντμόντ Αμπού, με πολλές αλήθειες αλλά και πολλές υπερβολές και μπόλικη προκατάληψη. Πολύ ευχάριστο ανάγνωσμα.

  81. giorgos said

    71. Λέω ότι τό μοναδικό του βιβλίο πού δέν έχει έπανεκδοθεί καί δέν υπάρχει σέ κανένα βιβλιοπωλείο, είναι τό «Ελληνες καί Νεοέλληνες»
    Γιά τά ύπόλοιπα …έχεις δίκιο , κι’ γώ δέν τό περίμενα καί ούτε τό ήξερα ότι τό ίδιο λάθος τό έπαναλαμβάνει σέ όλα του σχεδόν τά βιβλία.

  82. Γιάννης Κουβάτσος said

    Διορθώνω :»Ντιαλίθ’ ιμ Χριστάκη».

  83. sarant said

    80 Με τον Αμπού είχε γίνει σκάνδαλο μεγάλο, τότε που κυκλοφόρησε

  84. sarant said

    79 E ναι, δεν είναι καν διασκεδαστικός

  85. Μανούσος said

    Για πωρωμένους θα πρότεινα συνεχόμενη ανάγνωση πρώτα τον Λώρενς Ντάρρελ, Αλεξανδρινό κουαρτέτο και στο καπάκι Τσίρκα, Ακυβέρνητες Πολιτείες. Όποιος αντέξει, μπορεί να τα δει και ως διαφορά οπτικής γωνίας στο ίδιο θέμα Έλληνας-Άγγλος (χοντρικά). Ο Τσίρκας είναι πιο δύσκολος στην κατανόηση αν δεν ξέρει κανείς τίποτε από Ιεροσόλυμα-Αλεξάνδρεια. Ο Ντάρρελ δεν προϋποθέτει τόσο πολύ την γνώση των χωρών αυτών.
    Αν αυτά είναι πολλά τότε θα πρότεινα σε όποια ευρωπαϊκή γλώσσα (στα ελληνικά δεν υπάρχει εννοείται…) βρείτε το Kalila wa Dimna (αγγλικά, γαλλικά, ιταλικά, γερμανικά). Όποιος το διαβάσει θα το ξαναδιαβάσει.

  86. sarant said

    Εχει μεταφραστεί σε 50 γλώσσες και όχι στα ελληνικά…

  87. Αρχαιοελληνιστής said

    Μ’ έκαψε ο αλήτης ο Λουκάκος. Σερνότανε 96 λεπτά ο καραγκιόζης και έχασα τα τελευταία μου 150 ευρώ, με τα οποία θα μπορούσα να αγοράσω καμμιά δεκαριά βιβλία

  88. Γιάννης Ιατρού said

    87: Έλα, δεν πειράζει. Εσύ κερδίζεις στην αγάπη… (που λέει κι ο λαός) 🤣🤣 🤣🤣 🤣🤣

  89. Πάνος με πεζά said

    @ 87 : Κρίμα…Αν κέρδιζες, από τα 150 ευρώ θα έβγαζες Εγκυκλοπαίδεια !

  90. 86 Δεν μπορώ να το βρω και όμως, ήμουν σίγουρος ότι έχει μεταφραστεί και στα ελληνικά την τελευταία δεκαετία…

  91. gpoint said

    # 87

    Και στόχα πει μη μπλέκεις με Μανιάτες, τίποτε εσύ…δεν πειράζει δανείσου να ρεφάρεις στον τελικό !

  92. sarant said

    Καλημέρα από εδώ!

  93. nikiplos said

    Διάβασα το Ο ΕΚΑΤΟΝΤΑΧΡΟΝΟΣ ΠΟΥ ΠΗΔΗΞΕ ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΡΑΘΥΡΟ ΚΑΙ ΕΞΑΦΑΝΙΣΤΗΚΕ, το οποίο διαβάζεται ευχάριστα και για πλάκα, αλλά βρίθει τόσο στην υπερβολή, όσο και στις εμμονές των 80ς – Στάλιν, Μάο κλπ…

    Εκείνο όμως που με συγκλόνισε και το συνιστώ ανεπιφύλακτα είναι το: Ο ΚΑΒΑΦΗΣ ΚΑΙ Η ΕΠΟΧΗ ΤΟΥ του Στρατή Τσίρκα. Δεν ξέρω που μπορείτε να το βρείτε εκτός κάποιας βιβλιοθήκης γιατί είναι εξαντλημένο. Όμως αναμφισβήτητα το βιβλίο με συγκλόνισε και μου φάνηκε από τα καλύτερα που έχω διαβάσει ποτέ… Καίτοι γράφτηκε τόσα χρόνια πριν, είναι σαν να γράφτηκε χθες.
    Ο Τσίρκας με ενδελεχή επιστημονικό τρόπο και παραπομπές, ανασυνθέτει την εποχή του Καβάφη και την Ιστορία της Αιγύπτου στα τέλη του 19ου αιώνα. Εκεί μπορεί να δει κανείς ξεκάθαρα τι σημαίνει αποικία χρέους με λεπτομέρειες και οικονομική ανάλυση σε βάθος που εκλείπει τελείως από τους σύγχρονους «σοβαρούς» αναλυτές που προσπάθησαν να ερμηνεύσουν τη χώρα μας μετά το 2010, στα χρόνια της κρίσης ή της ύφεσης όπως σωστά γράφτηκε πιο πάνω.

    Διαβάζοντας κανείς την ιστορία της Αιγύπτου από τα χρόνια του Μωχάμετ Άλη και ένθεν, μπορεί κάλλιστα να καταλάβει πως λειτουργεί ένα μεγάλο μέρος της οικονομίας. Πως φτωχοποιούνται χώρες ολόκληρες – καθόλα παραγωγικές – ώστε να διασωθούν τα ομόλογα που έχουν στα χέρια τους οι ισχυροί. Πως όταν τα ξεφορτώθηκαν και είχε γίνει η Αίγυπτος γης μαδιάμ, εκείνοι που τα πήραν οι Γερμανοί, πήραν στη συνέχεια μεγάλες αποφάσεις – Α’ παγκόσμιος πόλεμος. Και όλα αυτά σε ένα βιβλίο που μιλάει για το μεγάλο μας ποιητή…

    και λίγα γράφω, (για τους περισσότερους εδώ πολλά από αυτά είναι ήδη γνωστά, αλλά συγχωρήστε τον ενθουσιασμό και την έκπληξή μου).

  94. Γιάννης Κουβάτσος said

    86, 91: Έχει μεταφραστεί:
    https://www.google.gr/url?sa=t&source=web&rct=j&url=https://www.ianos.gr/to-vivlio-tou-kalila-kai-tou-ntima-0163975.html&ved=2ahUKEwiWm43BwZbcAhUpSJoKHYEJCkAQFjABegQIBRAB&usg=AOvVaw1uQgtrbft8LGIAZdEz40ME

  95. Θα πρότεινα τη συλλογή διηγημάτων «24» του Γιάννη Γορανίτη (https://goranitis.gr/24-syllogh/). Πολύ ενδιαφέρουσα γραφή και ανατρεπτικό τέλος.

  96. 94 Α μπράβο, καλά θυμόμουν!

  97. Γιώργος Λυκοτραφίτης said

    @93,

    για τους Έλληνες στην Αίγυπτο, επειδή το σημερινό (11/7) άρθρο βασίζεται σε έκδοση των Πανεπιστημιακών Εκδόσεων Κρήτης, αξίζει να διαβάσετε το σπουδαίο «ΑΚΥΒΕΡΝΗΤΗ ΠΑΡΟΙΚΙΑ – Οι Έλληνες στην Αίγυπτο από την κατάργηση των προνομίων στην έξοδο, 1937-1962», του Άγγελου Νταλαχάνη. Συμπληρώνει το βιβλίο του Τσίρκα. Και δεν αφήνει πλέον καμία αμφιβολία.

  98. Κουνελόγατος said

    54. Γεια χαρά Γιάννη. Έχω την έκδοση του 2010 (μάλλον) και σε αυτήν φαίνεται να έχει φύγει το επίμαχο σημείο (πιθανότατα από τους κληρονόμους του και τον εκδότη).

  99. Γιάννης Ιατρού said

    98: Γιώργο, ευχαριστώ πολύ. Δικό μου το λάθος στην σελίδα. Όχι 31, αλλά 478. Μπερδεύτηκα κοιτώντας επάνω αντί για κάτω στη σελίδα. Για ξανακάνε τον έλεγχο, να δεις αν βρίσκεται και στη δική σου έκδοση.
    Δες εδώ: https://s26.postimg.cc/9vh9u39ll/JI_43.jpg

  100. loukretia50 said

    99. Στην έκδοση του 1993 – σελ 478 είναι ακριβώς :
    «… αν δεν έχανε για λίγους ψήφους»

  101. sarant said

    Για πείτε, να το πούμε στον εκδότη για την ανατύπωση

  102. Κουνελόγατος said

    Δυστυχώς υπάρχει ακόμη… Ο αρμόδιος για τα περαιτέρω να κάνει το σωστό. 🙂

  103. sarant said

    Θα το δω.

  104. loukretia50 said

    Αναφέρεται σ΄αυτό :
    ΙΣΤΟΡΙΑ (Κωμικοτραγική) του ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ 1830-1974
    Εκδοσεις του ΕΙΚΟΣΤΟΥ ΠΡΩΤΟΥ 1993 – Ι.Νικολόπουλος και Σία ΕΕ
    Σελ. 478 : «… αν δεν έχανε για λίγους ψήφους»

    Όπως το παραθέτει ο απουσιολόγος που πάντα άνω θωρεί… προς τις κορφές!

  105. Γιάννης Κουβάτσος said

    Εδώ το κείμενο:
    «Και θα ήταν και σήμερα, αν δεν έχανε για λίγους ψή­φους στο Κογκρέσο των πρώτων Πολιτειών που συναποτέλεσαν τις σημερινές Ηνωμένες Πολιτείες, όταν μπή­κε το πρόβλημα ποια γλώσσα έπρεπε να μιλούν οι κά­τοικοι του υπό σύστασιν νέου πολυεθνικού κράτους.»
    https://www.google.gr/url?sa=t&source=web&rct=j&url=https://bluebig.wordpress.com/2018/05/23/%25CE%25B2%25CE%25B1%25CF%2583%25CE%25AF%25CE%25BB%25CE%25B7%25CF%2582-%25CF%2581%25CE%25B1%25CF%2586%25CE%25B1%25CE%25B7%25CE%25BB%25CE%25AF%25CE%25B4%25CE%25B7%25CF%2582-%25CE%25B7-%25CE%25B4%25CF%2585%25CF%2583%25CE%25BA%25CE%25BF%25CE%25BB%25CE%25AF%25CE%25B1-%25CE%25BD%25CE%25B1-%25CE%25B5%25CE%25AF%25CF%2583%25CE%25B1/amp/&ved=2ahUKEwio5cfRsZfcAhUQKlAKHdgmAM4QFjAAegQIBhAB&usg=AOvVaw3N7KZHVYDY4VvSsACFzcyb&ampcf=1

  106. Η απίστευτη μαλακία του όλου πράγματος είναι οτι οι ζμπρώχτες αυτής της πατάτας δεν μας λένε σε ποιά γλώσσα θα συνεννοούνταν οι κάτοικοι της χώρας μέχρι, μέσω εντατικής διδασκαλίας, να κατακτήσουν την ελληνική. Και, εφόσον συνεννοούνταν, ποιόν λόγο είχαν να κάτσουν να μάθουν μια γλώσσα παντελώς άγνωστη σε όλους τους.

  107. Γιάννης Κουβάτσος said

    Και ακόμα πιο απίστευτο είναι ότι διακινεί αυτή την μπαρούφα και ο Ραφαηλίδης, ο οποίος παρουσιαζόταν ως αιρετικός και αμφισβητίας των πάντων. Πώς το κατάπιε αμάσητο…Αλλά αυτός ο μύθος ήταν πανίσχυρος παλαιότερα, μας τον έλεγαν οι γονείς μας, οι δάσκαλοί μας, μας πιπίλιζαν το μυαλό με δαύτον. Νομίζω μάλιστα πως η υποτιθέμενη ψηφοφορία αφορούσε την αρχαία ελληνική γλώσσα, οπότε το πράγμα καταντάει τερατώδες.

  108. sarant said

    107 Να σημειώσουμε πάντως ότι στην προϊντερνετική εποχή ήταν πιο δύσκολο να διαψεύσεις μύθους. Και ότι τον ίδιο μύθο τον κατάπιε όπως έχουμε γράψει και ο Ρίτσαρντ Κλογκ, ιστορικός περιωπής.

  109. Άσε που μετά θα είχανε και γλωσσικό ζήτημα γτ άλλοι θα ήταν αττικιστές κι άλλοι ομηριστές, κι όλοι μαζί θα βαράγανε τους μαλλιαρούς της ελληνιστικής και δώθε. Μύλος…

  110. Γιάννης Κουβάτσος said

    Τελικά, ο Εβραίος Δανιήλ Γουέμπστερ τη χάλασε τη δουλειά…Πόσα μας κρύβουν οι άτιμοι! 😊
    https://www.google.gr/url?sa=t&source=web&rct=j&url=http://www.theonlinepress.gr/kosmos/%25CE%25BE%25CE%25B5%25CF%2581%25CE%25B5%25CF%2584%25CE%25B5-%25CE%25B3%25CE%25B9%25CE%25B1%25CF%2584%25CE%25B9-%25CE%25BF%25CE%25B9-%25CE%25B7%25CF%2580%25CE%25B1-%25CE%25B4%25CE%25B5%25CE%25BD-%25CE%25BA%25CE%25B1%25CE%25B8%25CE%25B9%25CE%25B5%25CF%2581%25CF%2589%25CF%2583%25CE%25B1%25CE%25BD-%25CF%2584%25CE%25B7%25CE%25BD/&ved=2ahUKEwiX-PX1upfcAhXDa1AKHS25CtAQFjAWegQIBBAB&usg=AOvVaw3mbv_LfPl38FSGtyfVJdb5

  111. Γιάννης Ιατρού said

    104 (τέλος): Λουκρητία, ❤❤❤ πάντα προς τον Κύριον, ελάχιστος και προς Θεόν ευχέτης 🙂 🙂
    …καὶ ἐξεβιάζοντο οἱ ζητοῦντες τὴν ψυχήν μου, καὶ οἱ ζητοῦντες τὰ κακά μοι ἐλάλησαν ματαιότητας, καὶ δολιότητας ὅλην τὴν ἡμέραν ἐμελέτησαν…

  112. loukretia50 said

    111. πω πω! Φτου … κακά ! δηλαδή?
    (Eμ! Όποιος ψηλά…αγναντεύει…)

    Ξέρω… you love to hate me !

  113. sarant said

    109 Ο εμφύλιος θα γινόταν για το γλωσσικό 🙂

  114. loukretia50 said

    109. Βαβυλωνία!
    (Καλή παράσταση με τον Η.Λογοθέτη.. πολύ παλιά)

  115. sarant said

    Δεν εγκρίθηκε το σχόλιο ενός Λιαντινολάτρη, επειδή έβριζε (εμένα και) επώνυμο σχολιαστή. Εμένα βρίστε με, αλλά τους άλλους με το ονοματάκι σας.

  116. loukretia50 said

    Αν {αν! λέγω) σε κάποιους αρέσει ο Κόρτο Μαλτέζε, είναι τέλειος για καλοκαίρι.
    Το « όνειρο χειμωνιάτικου πρωινού» που αναφέρεται στην Ιρλανδία (ξωτικά, αλλά και Β΄ΠΠ) είναι νομίζω από τα καλύτερα. ΄Όπως και το «Βενετσιάνικο παραμύθι».

    Και ένα ταξιδιάρικο μυθιστόρημα του Hugo Pratt χωρίς Κόρτο,
    “ Vent des terres lointaines”
    στα ελληνικά – έκδοση ΝΕΑ ΣΥΝΟΡΑ –ΛΙΒΑΝΗ 1993 :
    Άνεμος από μακρινές στεριές https://images-na.ssl-images-amazon.com/images/I/51KAVNQWBBL._SX301_BO1,204,203,200_.jpg

  117. Μάντις said

    Για όσους αγαπούν τα πουλιά, πρόταση για ανάγνωση «Εγκώμιο των πουλιών» του Τζιάκομο Leopardi, εκδόσεις Άγρα

  118. Μάντις said

    Ανέγνων, επίσης, απνευστί, το βιβλίο του αυτόχειρα Σεφ, Τόνι Μπουρντέν με τίτλο «Κουζίνα, εμπιστευτικό».

  119. Μαρία said

    107
    Πόσο παλιότερα; Εγώ, γριά γυναίκα, πληροφορήθηκα το μύθο απ’ τη σελίδα του Νικοκύρη. Και δεν ήμουν ορφανή 🙂

  120. sarant said

    119 Πάντως πάρα πολλοί τον έχουν ακουστά, συνήθως από το σχολείο.

  121. Λ said

    Μια και μιλάμε για βιβλία

    https://www.theguardian.com/books/2018/jul/10/earliest-extract-of-homers-epic-poem-odyssey-unearthed

  122. Αρχαιοελληνιστής said

    Μου προξενεί κατάπληξη ότι εδώ και 2 μέρες ασχολούνται οι αναγνώστες της παρούσης αναρτήσεως με την άγνοια του ημιμαθούς Ραφαηλίδη (που έχει δηλώσει σε εκπομπή του τρελο-Μάκη Τριανταφυλλόπουλου ότι έγινε κομμουνιστής από αντίδραση σε έναν παπά που πήγε να του βάλει χέρι όταν ήταν πιτσιρικάς στην Φλώρινα…) και κανείς δεν βγάζει άχνα για την νέα επιπολαιότητα του κύρ Τάκη Θεοδωρόπουλου στην χθεσινή «Καθημερινή». Ο 64χρονος κύρ Τάκης θεώρησε ως πραγματική (και πλαστογράφησε μέσα σε εισαγωγικά!) μιά αποδεδειγμένα ανύπαρκτη φράση που τάχα ξεστόμισε μέσα στην Βουλή ο Στρατηγός Μακρυγιάννης κατά την Εθνοσυνέλευση του 1844, όταν κοντραρίζοντο οι αυτόχθονες με τους ετερόχθονες Ρωμιούς και ο Κωλέττης διακήρυξε για πρώτη φορά την Μεγάλη Ιδέα…

    Γράφει επί λέξει ο κύρ Τάκης Θεοδωρόπουλος: «Ο Μακρυγιάννης το ομολόγησε πολύ πριν από τον Σκουρλέτη: «Εάν δεν φάγομεν ημείς, ας πάει κατά διαόλου η ελευθερία».»

    Η τάχα πραγματική φράσις του Μακρυγιάννη είναι άλλη και προήλθε από τα στενογραφημένα Πρακτικά της Εθνοσυνελεύσεως του 1844 που διέσωσε ο αείμνηστος Διευθυντής της Βουλής Κωνσταντίνος Γράψας (Βλ. Κων. Μ. Γράψα, Διευθυντού της ελλ. Βουλής: «Ελληνική πολιτική εγκυκλοπαίδεια», τευχ. Α’ (Η πρώτη εθνική Συνέλευσις 1843-1844), Αθήναι 1947, σελ. 21).

    ΣΤΡΑΤΗΓΟΣ ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗΣ: «Αν είναι να μείνωμε ΗΜΕΙΣ νηστικοί, ας πάη στο διάβολο η ελευθερία. Έφαγαν αυτοί, ας φάμε και ΕΜΕΙΣ τώρα.»

    Όπως καθίσταται φανερόν, ο επιπόλαιος κύρ Τάκης (και οι διορθωταί της «Καθημερινής», εννοείται…) όχι μόνο δεν έψαξαν να βρούν αν όντως ξεστόμισε τέτοια φράση ο Μακρυγιάννης, αλλά αλλοιώνουν κατά το δοκούν και τις λέξεις της!..

    ΥΓ: Όσοι άπιστοι Θωμάδες προσπαθήσουν να μάς πείσουν ότι όντως ξεστόμισε αυτή την φράση ο τοκογλύφος Μακρυγιάννης θα ξεφτιλιστούν. Το θέμα έχει λυθεί από ετών (βλέπε π.χ. εδώ), αλλά το Επιτελείο μας διαθέτει συντριπτικά ντοκουμέντα ότι την φράση επινόησε ο Κ. Γράψας (γνωστός αντίχριστος) για να θίξει το καμάρι της Ρωμιοσύνης, τον Στρατηγό Μακρυγιάννη…

  123. 114 Την είχα δει προ αμνημονεύτων στον Λυκαβηττό με Γιάννη Μποσταντζόγλου Χιώτη και Καφετζόπουλο Ανατολίτη.

  124. Γιάννης Κουβάτσος said

    119: Εντύπωση μου κάνει.

  125. Μαρία said

    123
    Εγώ πιο αμνημονεύτων με Λαζάνη Ανατολίτη.

    124
    Κι εμένα. Οι δάσκαλοί μας ήταν απληροφόρητοι.
    Μήπως το μασάλι κυκλοφόρησε μετά το ’70;

  126. Γιάννης Κουβάτσος said

    Στο δημοτικό το είχα πρωτοακούσει, από έναν δάσκαλο που θυμάμαι το όνομά του, αλλά ας μην τον εκθέσω. 😊 Δημοτικό, δηλαδή 1968-1974. Δεν περιλαμβανόταν στα σχολικά βιβλία, ήταν προφορική σοφία. Πώς μπορούμε άραγε να βρούμε ποια είναι η πρωταρχική πηγή αυτής της μπαρούφας; Βάτμαν, τι λέει το επιτελείο σου;

  127. Γιάννης Κουβάτσος said

    Κι άλλοι που «ενημερώθηκαν» στο σχολείο. Δουλειά του Ζολώτα είναι;
    https://www.google.gr/url?sa=t&source=web&rct=j&url=http://balla.com.cy/2018/01/10/gia-mia-psifo-elliniki-glossa-den-egine-diethnis-megalytero-psema-pou-mathame-sto-scholio/&ved=2ahUKEwj9_tH8kZjcAhUHPVAKHUubDGkQFjABegQIBhAB&usg=AOvVaw0206h8O9FJwAO1j5FnZmy8

  128. Μαρία said

    126
    Την αμερικάνικη επανάσταση τη διδάχτηκα το σωτήριον έτος 1968 απο μια πολύ καλή φιλόλογο. Ένα σωρό πράματα μας έλεγε εκτός βιβλίου εκτός απ’ το μύθο της μιας ψήφου. Χρειάστηκε να βγω στη σύνταξη, για να ενημερωθώ απ’ τη σελίδα και το βιβλίο του Νικοκύρη. Τι να πω!

  129. Γιάννης Ιατρού said

    128: 🤣🤣😍😍😎😎😇😇

  130. Γιάννης Ιατρού said

    129: Ουπς, λάθος νήμα, 128 ==> https://sarantakos.wordpress.com/2018/07/06/nationality/#comment-514820 🙂

  131. Γιάννης Ιατρού said

    128: Καμιά αναρχικιά θα ήταν και το απέκρυπτε δολίως, άσε που τότε ακόμα δεν είχαν καθιερωθεί τα σεμινάρια επιμορφώσεως 🙂 🙂

  132. loukretia50 said

    BIBΛIOAΦΙΕΡΩΣΕΙΣ
    Επιτρέψτε μου να προτείνω βιβλία που νομίζω θα ενδιέφεραν συγκεκριμένους σχολιαστές.
    Φυσικά μπορεί να τα έχουν διαβάσει ή να πέφτω εντελώς έξω, αλλά και πάλι είναι βιβλία που πιστεύω πως αξίζει να ασχοληθεί κανείς. (ναι, τα έχω διαβάσει.. ή σχεδόν!)

    Γς : Σύννεφα και βροχή στο παλάτι των Χαν,- εκδ. Κλειδί ΛΙΒΑΝΗ (Από τα γαλλικά).
    To σπίτι των κοιμισμένων κοριτσιών – το ομώνυμο διήγημα από το βιβλίο του Γιασουνάρι Καβαμπάτα, Λαμπρότητες και αθλιότητες εταιρών – Μπαλζάκ – 2τουβλο – εκδόσεις Πολύτροπο

    Τζι : Το ποδόσφαιρο στη σκιά και το φως – Εντ.Γκαλεάνο (ακόμα κι εγώ το διάβασα κι είναι καλό!)

    Μ.Νικολάου : Γυρίστε το γαλαξία με ωτο-στοπ- Ανταμ Ντάγκλας (και άλλα δικά του-και η ταινία φοβερή).
    Το ίδιο ισχύει για το Extremely Loud and Incredibly Close by Jonathan Safran Foer – ε, στην Αμερική ζείτε…

    Γ.Ιατρού Α Ηuis Clos – θεατρικό του J.P.Sartre ,
    Το ένστικτο του θανάτου – Ζακ Μεσρίν.
    Αφηνιασμένα άλογα Μισίμα – τριλογία (τετράτουβλο) : Η θάλασσα της γονιμότητας, ( Υπαρξιακές ανησυχίες και ένας διαφορετικός κόσμος ήταν τα κριτήριά μου}

    ΕΦΗ- ΕΦΗ : Τόνι Μόρισον – Αγαπημένη, Τζαζ, Song of Salomon (νομίζω πως η μετάφραση είναι απογοητευτική , ειδικά στο πρώτο, αλλά τα βιβλία είναι συγκλονιστικά και το στυλ απίστευτα λυρικό) και
    Όταν σκοτώνουν τα κοτσύφια – Χαρπερ Λη
    Και ειδικά για τη θάλασσα, μια πολύ τρυφερή και ανθρώπινη Ιρλανδέζα Maevy Binchy :
    Evening class, Nights of stars and rain – (σε δικό μας νησί – δυστυχώς στα ελληνικά κυκλοφορεί μόνο σε εκδόσεις BELL – κρίμα, γιατί γράφει όμορφα)

    Μαρία : La fiction au cœur de l’Histoire : Incendies – Wajdi Mouawad. Θεατρικό, στο οποίο βασίζεται η ομώνυμη καναδέζικη ταινία (συγκλονιστική).
    Επίσης : Ο αναρχικός των δύο κόσμων. και
    Οι τάφοι του Ατουάν (ειδικά αυτό, από τη σειρά το Επος της Γαιοθάλασσας). (αν είμαι άουτ, ξεχάστε το!).

    Πέπε : Η αισθητική του χιούμορ- δοκίμιο του Λουίτζι Πιραντέλλο.
    ΚΩΣΤΑ : Η γεωπολιτική του χάους – Ιγνάσιο Ραμονέ , εκδόσεις Πόλις
    μικρό Κώστα : Στον ίσκιο της ροδιάς – Ταρικ Αλι
    Νέο Κιντ : «Οι Σταυροφορίες από τη σκοπιά των Αράβων – Αμιν Μααλούφ και Σαμαρκάνδη του ίδιου.

    Γ.Κουβάτσος Ο νεαρός Τέρλες και Ο άνθρωπος χωρίς ιδιότητες του Ρ.Μούζιλ. (Αν τελειώσει το δεύτερο, τον έχω ικανό φυσικά, ας μου πει και μένα το τέλος!}
    Τα χρόνια της αρρώστειας Norman Spinrad
    Mη μ΄αφήσεις ποτέ – Ιζιγκούρο (ήταν η ιδέα στην οποία βασίστηκε το νησί και υπάρχει και ομώνυμη ταινία –όχι τόσο καλή)

    PEDIS :Ο Δερβίσης και ο θάνατος του Selimovic Mesa – Ωκεανίδα
    Ο Δον Κιχώτης σε κόμικ από τον Rob Davis και
    Ο θάνατος του Στάλιν – graphic novel από τις εκδόσεις Οξύ

    Για τους σιωπηλούς αναγνώστες :
    Επειδή οι τακτικοί δε μου δίνουν την εντύπωση πως ενθουσιάζονται με βιβλία φαντασίας (περίεργη κατηγορία κι αυτή !), προτείνω για όσους τυχόν ενδιαφέρονται:
    Την τριλογία του G.Gavriel Kay “ Fionavar tapestry” . Θαυμάζει (και μιμείται λίγο, αλλά μαστόρικα!) τον Τόλκιν – μεγάλη μου αγάπη! – και έχει γράψει πολλά ακόμα βιβλία όπως ηTigana, Οι πολεμιστές του λυκόφωτος , Ένα τραγούδι για την Αρμπόν κλπ , που το καθένα αναφέρεται σε άλλη χώρα και εποχή, με στοιχεία όμως βασισμένα στην αρχαία παράδοση κάθε λαού (Κινέζοι, Βίκινγκς, Σάξονες κλπ). Έχει γράψει και ένα 2τομο «Προς το Σαράντιον» που αναφέρεται στο Βυζάντιο. Και ο τρόπος γραφής, οι καταστάσεις και οι περιγραφές του σε παρασύρουν.
    Τη σειρά βιβλίων της Robin Hobb – (11 ή 13, δεν ξέρω πόσα μεταφράστηκαν στα ελληνικά)
    Το έπος των Φαρσίερ (Μαθητευόμενος Εκτελεστής κλπ- εκδόσεις Anoubis) και τα Καράβια του Πεπρωμένου (συνδυάζονται όλα στην τελευταία τριλογία).
    Υπάρχει βέβαια και ο Μichael Moorcock με τη σειρά βιβλίων για τον πρόμαχο Έλρικ του Μελνιμπονέ, αλλά δεν τη συγκρίνω με τα παραπάνω.
    Σταματάω εδώ…

    ΥΓ : Εννοείται πως δεν ξέχασα τη Cronopiusa.
    Αλλά μόνο ποιήματα της ταιριάζουν.

  133. Spiridione said

    Προσφώνηση του Γ. Παπαδόπουλου προς τον Σπ. Άγκνιου στους Γαργαλιάνους στις 19-10-1971:
    Αισθανόμεθα υπερήφανοι διότι ο μεγάλος Θεός της Ελλάδος, ο οποίος δεν εβοήθησε πριν αρκετά χρόνια, όταν επρόκειτο να αποφασισθή η επίσημος γλώσσα του αμερικανικού έθνους και με την απώλειαν μιας ψήφου δεν καθιερώθη ως τοιαύτη η ελληνική, επέτρεψεν, όμως πριν τρία χρόνια να αρθή εις την υψηλότατην αυτήν βαθμίδα τέκνον Έλληνος.
    http://efimeris.nlg.gr/ns/pdfwin_ftr.asp?c=124&pageid=63409&id=-1&s=0&STEMTYPE=1&STEM_WORD_PHONETIC_IDS=ASgASGASeASXASd&CropPDF=0

  134. Pedis said

    Μάλιστα, πρόκειται για χαρακτηριστική ειρωνική στιγμή της Ιστορίας.

    Η ψήφος που έκρινε το αποτέλεσμα στην πραγματικότητα ήταν θετική κι από λάθος καταχωρήθηκε αρνητική!

    Εν συντομία η ιστορία έχει ως εξής: αφού οι αντιπρόσωποι συζήτησαν για ώρες πολλές στα αρχαία ελληνικά τα πλεονεκτήματα και τα μειονεκτήματα της πρότασης, πέρασαν στην ονομαστική ψηφοφορία.

    Ο τραγικός αντιπρόσωπος, όταν ήρθε η σειρά του, αντί να φωνάξει υπέρ ή κατά, ίσως για να κάνει επίδειξη ελληνικότητας, ίσως από υπερβολική σπουδή στη λακωνικότητα, έκανε νεύμα με τον πιο γνήσιο ελληνικό τρόπο, κουνώντας το κεφάλι προς τα κάτω και στρίβοντάς το προς τα δεξιά.

    Ο γραμματέας, που προφανώς δεν είχε εμβαθύνει όσο έπρεπε στην ελληνική κουλτούρα, εννόησε φυσικά την κίνηση αυτή ως εκδήλωση διαφωνίας και κατέγραψε τη ψήφο ως αρνητική.

    Έτσι έχει ολόκληρη η ιστορία, πατριώτες …

    Έτσι κι εμείς την γλυτώσαμε φτηνά, να μην είμαστε, σήμερα, υποχρεωμένοι να δίνουμε εξετάσεις για προφίσενσυ στα αρχαία ελληνικά.

  135. gpoint said

    # 132

    Αγαπητή Λουκρητία

    Για λόγους που δεν είναι της παρούσης θεωρώ πως μετά το 55ο έτος της ηλικίας (με συγχρονισμένη την πνευματική ανάπτυξη) όποιος εξακολουθεί να διαβάζει σωρηδόν βιβλία προς τέρψιν και ουχί δι΄επαγγελματικούς λόγους υποφέρει από το ελικοβακτηρίδιον του Roberto Tsimmermann και αναμασά τας εμπειρίας των άλλων αντί των ανύπαρκτων ιδικών του.
    Των καιρών μεταλλασσομένων τα μηνύματα διαδίδονται ευχερέστερον δι’ ενός άσματος το οποίον ημπορεί να ακουσθεί ταυτοχρόνως δια των ερτζιανών κυμάτων από εκατομμύρια ακροατές ενώ το βιβλίον έχει ένα μόνον αναγνώστη, άντε κάποιους μετρημένους εις τους δακτύλους των άνω και κάτω άκρων, αν εξασκεί την τέχνη του αφηγητού τις εις ευήκοα ώτα.
    Συνιστώ σφόδρα το τιμηθέν -ουχί τυχαίως- δια του βραβείου Οσκαρ άσμα του Robert Zimmerman -γνωστού ως Bob Dylan- η προσεκτική ακρόαση του οποίου προσφέρει γνώσεις πολλών βιβλίων ομού.

    Οσο μεγάλη τέχνη και να έχει ένας σεφ στο να νοστιμεύει υλικά δεύτερης και τρίτης κατηγορίας δεν μπορεί να συναγωνισθεί τα αντίστοιχα της πρώτης. Κι αν σε ξεγελά την ώρα που τρως, η αλήθεια θα έρθει στην χώνεψη ή και αργότερα κρυφά στις παθήσεις της κακής διατροφής. Μετά το 55 έτοςτης ηλικίας ο οργανισμός δεν αποβάλλει εύκολα τις συνέπειες των μετρίων υλικών.
    Σε γενικές γραμμές μια κινηματογραφική μεταφορά ενός βιβλίου υστερεί σε σχέση με το βιβλίο, όμως ..θα συνιστούσες σε κάποιον να διαβάσει την «κυρία με τις καμέλιες» ή να δει μια καλή παράσταση της Τραβιάτας και να ακούσει συγχρόνως την θεία μουσική του Βέρντι ;

    Δεν υπάρχει περίπτωση να διαβάσω βιβλίο για το ποδόσφαιρο. Μου αρέσει να βλέπω ομάδες που έχουν στο DNA το να προσφέρουν θέαμα από το να κατακτήσουν τίτλους όπως είναι τις περισσότερες φορές ο ΠΑΟΚ, η Ρεάλ, η Εθνική Βραζιλίας, κάποτε ο Ηρακλής του Χατζηπαναγή και του (αδικημένου) Κωφίδη. Οι άλλες ομάδες περισσότερο εξυπηρετούν πολιτικοκοινωνικές σκοπιμότητες παρά ασχολούνται με το άθλημα, όπως κάνουν και οι παράγοντες, οι αθλητικογράφοι κ.λ.π.

    Οπως λέει και το τραγούδι που ανέβασα… οnly a fool in here would think he’s got anything to prove

  136. Γς said

    33:

    Κάτι έψαχνε στα τελευταία τεύχη του Nature ο Γς στην Βιβλιοθήκη και δεν το εύρισκε. Και τσαντίστηκε, Και Ωχ, θα κάτσω να σκάσω; Και

    –Τι κάνεις σήμερα.

    Κι αυτή τα έχασε, που δεν είχαμε κιόλας ξαναμιλήσει .

    –Εχω ένα ιδιαίτερο.

    –Ας΄το. Θα πάμε βόλτα.

    –Καλά σε είχα καταλάβει εγώ τόσο καιρό,

    Δεν είχε καταλάβει τίποτα. Ούτε εγώ είχα καταλάβει. Και πήγαμε Καρέα μεριά, καθότι της πολύ μαχόμενης ορειβατικής [τότε].

    Και γιατί το θυμήθηκα τώρα· Γιατί πριν την ορειβατικοδασονομική επέλαση σταθήκαμε για μια πορτοκαλάδα σε μια μικρή ταβερνούλα, που είχε τηλεόραση, που έδειχνε την άφιξη του Αγκνιου , Παπδόπουλους και τέτοια.

    Οχι, Γκιωνάκη δεν ειχε η ταβερνούλα

  137. cronopiusa said

    Ευχαριστώ Λουκρητία!

    Μνήμη ενός σπουδαίου διανοητή

    Καλή σας μέρα!

  138. Γς said

    133:

    >Αλλά μόνο ποιήματα της ταιριάζουν.

  139. cronopiusa said

    Ευχαριστώ Γς !

  140. sarant said

    133 Μπράβο Σπύρο, ωραίο εύρημα!

  141. Γιάννης Κουβάτσος said

    Στον Τζι, Λουκρητία, να προτείνεις και βιβλία ψυχολογίας, γιατί εκτός από ποδοσφαιρικός αναλυτής μας προέκυψε και αμπελοψυχολόγος, προσβάλλοντας με τον γνωστό κομψό του τρόπο τους σχολιαστές που επιμένουν να διαβάζουν, αντί να ασχολούνται με το ποια γκόμενα έχει το νέο φοβερό απόκτημα του Μπάογκ.

  142. loukretia50 said

    141.Γ.Κουβάτσο
    Όσοι έχουν ένα μεγάλο πάθος που είναι γι΄αυτούς η αλήθεια, δεν προσβάλλονται αν τους ειρωνεύονται – δε γίνεται να τους αγγίξει! Φαντάζομαι πως περίπου το ίδιο συμβαίνει και με τους ευσεβείς και τους φανατικούς , αν και αυτοί είναι πολλά κλικ παραπάνω και χάνουν εντελώς τη γενική εικόνα.
    Πάντως το σκεπτικό είναι ίδιο, είτε ειρωνευτείς για την υπερβολή της μια χαζομαμά, είτε έναν αφοσιωμένο καλλιτέχνη, είτε ένα φυσιολάτρη, δε μπορείς να τους επηρεάσεις, δεν τους ενοχλείς καν, απλά χαμογελούν και το προσπερνάνε. Κι αυτή είναι η διαφορά με την κατηγορία των κολλημένων, που θίγονται βαθύτατα και μπορεί να σε δείρουν.
    Και σίγουρα δια ζώσης όλα αυτά είναι πιο απλά : λέει ο ένας- οποιοσδήποτε από τους δυο – «βρε δε με παρατάς…» και λήγει άμεσα το ζήτημα. Δεν πιστεύω λοιπόν πως υπάρχει στ΄αλήθεια προσβολή, παρά τον άκομψο – σημειώστε ουγκ!- τρόπο που εκφράστηκε.
    Και μια σκέψη ακόμα, που μπορεί να μην ισχύει γενικά : Δύσκολο να γράφεις και να διαβάζεις πάρα πολύ ταυτόχρονα, ειδικά μετά από κάποια ηλικία. Ακόμα κι εγώ που δε γράφω, απλώς είμαι πολυλογού, πολύ συχνά έχω συλλάβει τον εαυτό μου ν΄αναρωτιέται αν κάποιες σκέψεις είναι δικές μου ή τις έχω διαβάσει κάπου, κάποτε.

    Προτείνω λοιπόν να χαλαρώσετε, κι αν δε συμφωνείτε με τις προτάσεις για βιβλία, έχω πολλές ακόμα αν θέλετε!

  143. Γιάννης Κουβάτσος said

    Τον «Νεαρό Τέρλετς», Λουκρητία, τον έχω διαβάσει και μου άρεσε. Τον «Άνθρωπο χωρίς ιδιότητες» τον παράτησα, μάλλον οριστικά, ύστερα από αρκετές προσπάθειες να συνεννοηθούμε. 😊 Κάνουν παρέα μαζί με τον «Οδυσσέα» του Τζόις σε μιαν άκρη της βιβλιοθήκης, πικραμένοι από την απόρριψή μου. Τι να τους κάνω! Πολύ δύσκολα παιδιά. 😊

  144. Γιάννης Κουβάτσος said

    Τέρλες, όχι Τέρλετς. Ή Τάρλατς. 😊

  145. loukretia50 said

    114. oύτε το ελαφρυντικό της βιασύνης ή γκαβομάρας νυχτερινής…τςς τςς τςς!

  146. loukretia50 said

    G- paga- Ρontius !

    Καλημέρα κι από μένα!
    E, όχι και δεν ξέρετε το Γκαλεάνο και τον τσουβαλιάζετε τάχα με τα συνήθη ποδοσφαιρικά!
    Όλο και κάτι θα διαβάζατε 55 χρόνια, εσείς ή οι εκάστοτε παρ΄υμίν, οπότε δε μπορεί, θάχετε κάποιες μνήμες φωτιάς!
    Δε γουστάρετε? Καλώς!! Kι εγώ δε θα εκτιμούσα εισιτήρια VIP για κλωτσοσκούφι!- αν και μάλλον θάλεγα σεμνά :
    Ω! μα δεν ήταν ανάγκη!..
    Απαντώ λοιπόν στη δική σας γλώσσα
    (τυχαία – πάντα! επιλογή) :
    Τhe Tiger Lillies – Bully Boys https://youtu.be/zhrGspR0yQo

    He called out in an angry tone
    To leave my neighbour alone
    But they didn’t mind a bit
    What tall Agrippa said of it

    Και ένα που θα ταίριαζε πιο πολύ στο Λάμπρο, αλλά μας κάνει!

    The Tiger Lillies – Crack of Doom https://youtu.be/lcYQC589DSQ

  147. loukretia50 said

    145. Νόμιζα πως εμένα μου ξέφυγε- ως συνήθως! και για τους συγκεκριμένους λόγους!! – και ο δάσκαλος μου έκανε παρατήρηση! Ενοχικό ήταν!
    Να δείτε που ακόμα κι αν δε συμφωνούμε γενικά, θα έχουμε κοινά βιβλία που πικράναμε! Από τα βιβλία που σίγουρα λέγαμε : αυτό, πρέπει να το διαβάσω!

  148. Ιωάννης Δάσκαλος said

    18., 20., 38., 44., 48., 50., 51., 52., 53., 54., 55., 57., 58., 60., 61., 63., 64., 70., 71., 81., 104., 105., 106, 107., 108., 109., 110., 113., 119., 120., 124., 125., 126. & 128.:

    Από τη φοιτητική μου ηλικία ήξερα ότι ο μύθος της γλώσσας ήταν μύθος· όχι επειδή το διάβασα ή το διδάχθηκα αλλά διότι, διακοπές σε κάποιο νησί (ελεύθερη κατασκήνωση), είπα σε Γερμανούς, ενώ πίναμε, το μύθο της μιας ψήφου (και τη δήθεν «υποψηφιότητα» της ελληνικής γλώσσας) και όλες και όλοι γέλασαν και μου είπαν ότι τον ίδιο μύθο τον είχαν και οι γερμανόφωνοι (εννοείται, για τη δική τους γλώσσα) – ΤΟ ΗΞΕΡΑΝ, ΟΜΩΣ, ΟΤΙ ΗΤΑΝ ΜΥΘΟΣ. Μετά έμαθα ότι τον ίδιο μύθο τον είχαν και οι Ολλανδοί.

    Επίσης, διαπιστώνω και ότι ξεχνάτε:
    https://sarantakos.wordpress.com/2018/03/07/bruxelles-2/#comment-489793
    https://sarantakos.wordpress.com/2018/03/07/bruxelles-2/#comment-489799
    https://sarantakos.wordpress.com/2018/03/07/bruxelles-2/#comment-489833
    https://sarantakos.wordpress.com/2018/03/07/bruxelles-2/#comment-489846
    https://sarantakos.wordpress.com/2018/03/07/bruxelles-2/#comment-489862

    Τέλος, πάλι σε παραλία (ελεύθερη κατασκήνωση), πάλι συζητώντας με Γερμανούς, και πάλι ενώ «τα πίναμε» τους είπα για τον Καποδίστρια που δήθεν μετήλθε το «γνωστό» τέχνασμα για την πατάτα και πάλι γέλασαν και πάλι μου είπαν ότι τον ίδιο μύθο τον είχαν και οι ίδιοι – και πάλι ΗΞΕΡΑΝ ΟΤΙ ΗΤΑΝ ΜΥΘΟΣ.
    Συμπέρασμα: όταν είσαι νέος, διδάσκεσαι μιλώντας με φρικιά από την πολιτισμένη Ευρώπη (και όχι στο σχολείο, όπως κάποιοι αφελείς ενδέχεται να νομίζουν)!

  149. sarant said

    148 Δάσκαλε έχεις δίκιο. Ξεχνάω.

  150. Γιάννης Ιατρού said

    132: Λουκρητία
    Άλλοι έχουν personal trainer, εμείς «προσωπική λογοτεχνική σύμβουλο» 🎓🎓🌹🌹📕📕📚📚❤️❤️❤️

  151. gpoint said

    Πρόθεση να προσβάλλω δεν είχα, ωμές αλήθειες είπα μάλλον κακώς και πρέπει να περιοριστώ στα αμιγώς ποδοσφαιρικά γιατί οι περισσότεροι δεν θέλουν αναταράξεις στα λιμνάζοντα νερά της νιρβάνας τους.

    Ο Σεφέρης έγραψε την Αρνηση το 1931. πόσοι την ήξεραν ή την είχαν προσέξει πριν μελοποιηθεί; Ελαχιστότατοι ενώ μετά έγινε κτήμα όλων. Κακά τα ψέμματα υπάρχουν άτομα που έχουν δει πολλές φορές την Κάρμεν αλλά δεν έχουν καμιά διάθεση να ασχοληθούν με το λιμπρέττο της, δεν χάνουν τίποτε το σπουδαίο. Κανένα βιβλίο δεν μπορεί πια ν’ αλλάξει κάτι στον κόσμο, ένα τραγούδι έχει περισσότερες πιθανότητες και το Blowing in the wind ήταν η αφορμή για να τεειώσει ο πόλεμος στο Βιετναμ.

    Θεωρώ πως υπάρχει ένα κομβικό σημείο που καταλαβαίνεις πως ούτε ένα στα διακόσια νέα βιβλία έχει να σου δώσει κάτι καινούργιο οπότε…
    η χάνεις τον χρόνο σου με τα υπόλοιπα 199 ή αρχίζεις επιτέλους να αξιοποιείς όσα έχεις διαβάσει, πράγμα πολύ δύσκολο αν προσθέτεις συνέχεια νέα βιβλία στο παλμαρέ σου
    Τώρα αν μερικοί δεν έχουν φτάσει σ’ αυτό το σημείο ή δεν θα φτάσουν ποτέ, δεν είναι δικό μου πρόβλημα.
    Βγάζω όμως το καπέλλο σε όσους έφτασαν στο σημείο, το φιλοσόφησαν καιαποφάσισαν να συνεχίσουν γνωρίζοντες το τίμημα. Φυσικά αυτοί δεν δυσανασχέτησαν από τα γραφόμενά μου

    # 146

    Λουκρητία (χωρίς Βοργία δεν μου πάει αλλά το παραβλέπω) λόγω τιμής δεν τον γνωρίζα, δεν τον γνωο Γκαετάνο Βελόσορίζω, ούτε θα γκογκλίσω να δω ποιός είναι ο Γκαλεάνο. Μ’ αρέσει όμως πολύ ο Γκαετάνο Βελόσο

    # 141

    Εκπληκτικός ηθοποιός ο ‘Αλλαν Τάλλων…

    Παρ’ όλα αυτά σου αφιερώνω ένα τραγούδι με τον Ντύλαν φυσικά γιατί ο Ελβις Πρίσλεϋ είχε μεν υπέροχη φωνή αλλά δεν ερμήνευε όπως έπρεπε το κάθε τραγούδι…

  152. cronopiusa said

    Γκάλοπ: Γαλλία ή Κροατία; Ποια ομάδα θέλετε να κερδίσει το Μουντιάλ …

    «Εκδόσεις των Συναδέλφων»: «Με κομμένη την ανάσα» του Φρεντερίκ Α. Φαζαρντί Μετάφραση: Γιάννης Καυκιάς

  153. Γιάννης Κουβάτσος said

    152: Μα, η Γαλλία φυσικά. 😊

  154. loukretia50 said

    151. Κάποιος πάει γυρεύοντας…

    Joan Baez – Diamonds and Rust https://youtu.be/1ST9TZBb9v8

    Και για να μην ψάχνετε
    «Δεν είμαι παρά ένας ζητιάνος που περιφέρεται ανά τον κόσμο, παρακαλώντας για λίγο καλό ποδόσφαιρο στα γήπεδα.
    – Ένα καλό παιχνίδι, για το Θεό!
    Και όταν η ευχή πραγματοποιείται, πανευτυχής για το θαύμα, λίγο με νοιάζει ποια ομάδα ή ποια χώρα παίζει.» Εντουάρντο Γκαλεάνο
    Μικρά κείμενα, συμπυκνωμένα, πολύ ευχάριστα στο διάβασμα. Χαρακτηρίζεται ως το καλύτερο για το ποδόσφαιρο.
    Και οι Μνήμες φωτιάς από την τριλογία του είναι κείμενα απλά υπέροχα! «..Τι μπορεί να ξέρει η αγρύπνια μπροστά σ΄αυτά που ξέρει το όνειρο!…».

  155. gpoint said

    # 152

    Στο μουντιάλ αυτό η Γαλλία έπαιξε τον ρόλο του τιμωρού αποκλείοντας τις ομάδες που κέρδισαν την πρόκριση με αντιποδοσφαιρική νοοτοπία όπως την Ουρουγουάη ή το Βέλγιο.
    Ελπίζω να κάνει το ίδιο με την Κροατία που- εξαιρουμένου του Μόντριτς που είναι μπολιασμένος από Ρεάλ- είναι η πιο αντιπαθητική ευρωπαϊκή ομάδα.
    Κάτι σαν την Μπαέζ σαν τραγουδίστρια που μας έχει στερήσει την εκτέλεση ενός τραγουδιού του Ντύλαν από τον ίδιο γιατί το ηχογράφησε χωρίς την άδειά του όταν το έπαιζε γκόμενά του κι ο Ντύλαν την έδιωξε και δεν το είπε ποτέ. Αν δεν το ξέρεις είναι το love is just a four letter word.

  156. Γιάννης Ιατρού said

    155: Αφού δεν το «είπε ποτέ», εσύ πως τό ΄μαθες ρε Γιώργο. Η ίδια ισχυρίζεται πως είναι δικό της. Αλλά ξέχασα, θα έχεις εσωτερική πληροφόρηση… 🙂 🙂

    Με τον Ντύλαν χωρίσανε το ’65 τελικά, κυρίως γιατί αυτός το είχε ρίξει στους «παραδείσους» κι αυτή είχε άλλο χαβά, τραγούδια διαμαρτυρίας κλπ. Γιατί αποσιωπάς δολίως την στάση της απέναντι στον Τράμβα; 🙂

  157. ΣΠ said

    156
    Στο 3:55 λέει στον Ντύλαν για το συγκεκριμένο τραγούδι: «If you finish it, I’ll sing it».

  158. gpoint said

    # 156, 157

    Ελεος, αυτά δεν είναι καινούργια πράγματα, έχουν γραφτεί επανειλημένα σε αμερικάνικα μουσικά περιοδικα και ναι βρε Γιάννη μου έχω εσωτερική πληροφόρηση από άτομα που ακολουθούσαν τον Ντύλαν εκείνα τα χρόνια. Ξαναγράφω πως το ηχογράφησε χωρίς την άδειά του, τώρα πως λέει ότι είναι δικό της όταν στο βιδδεο του 157 την ακούς να λέει πως αν το τελειώσει ο Ντύλαν θα το τραγουδήσει τι να σου πω… εκτός και είναι σαν την περρίπτωση με τον Σουρή και την ποιήτρια που του έδωσε να ολοκληρωσει το ποίημά της «απ’ τη ζωή ως τον θάνατο είν’ ένα μονοπάτι…» Λες να του τόδωσε για να το συμπληρώσει ;;
    Αν είσαι σχετικός τα τραγούδια του Ντύλαν ξεχωρίζουν εύκολα απ΄των άλλων, υπάρχουν κι άλλα που έχουν βγει με άλλα ονόματα όπως στην Ελλάδα του Ασιμου φέρονται σαν δημιουργίες του Π»κων/ου ή της Αλεξίου ή ένας δίσκος της Αφροδίτης Μάνου που μυρίζει Κηλαηδόνη έντονα και άλλα τέτοια

  159. ΣΠ said

    156
    Ο Ντύλαν δεν το τραγούδησε αλλά το έχει στην ιστοσελίδα του.
    https://www.bobdylan.com/songs/love-is-just-a-four-letter-word/

  160. gpoint said

    # 156

    ,,,Αφού δεν το «είπε ποτέ», εσύ πως τό ΄μαθες ρε Γιώργο ;…

    Μήπως σου πέρασε από το μυαλό πως το άκουσα από την Μπαέζ το τραγούδι ; Καφέ ήπιες, αιρκοντίσιον άναψες ;;

    Εξ άλλου τα μόνα τραγούδια της που ξεχωρίζουν είναι αυτό και το τυρκουάζ του Ντόνοβαν

  161. loukretia50 said

    156 – 159 -160
    Μας παίρνει να μονοπωλήσουμε το νήμα για να μαλώσουμε για το όνομα – έστω και της αγάπης?
    Αν ναι, να ξεκαθαρίσω κάτι:
    Μεγάλος ποιητής ο Ντύλαν, ερμηνευτής ιδιαίτερα εκφραστικός, σημαντικό σημείο αναφοράς , ναι σε όλα! Και στη μαλακάσα έτρεξα στην τελευταία του συναυλία, αλλά… :
    Δεν τον καταλαβαίνω πάντα, κάποιοι δίσκοι – φάσεις του μ΄αφήνουν αδιάφορη, ενώ σε πολλά τραγούδια με εκνευρίζει η φωνή του και τα προτιμώ με άλλους.
    Αντίθετα η φωνή της Τζόαν πάντα με συγκινεί και στα νιάτα μου με ενέπνεε, κι όχι μόνο εμένα.
    Ένας καλλιτέχνης εμπνέει με πολλούς τρόπους..
    Οι ανένταχτοι τη βλέπαμε σε πλάνο από αντιπολεμική διαδήλωση και τη θαυμάζαμε. Ακούγαμε το Here’s to you και το νοιώθαμε.
    Όσο για το συγκεκριμένο τραγούδι, αδιαφορώ ποιος τόγραψε, δε μπορώ να το φανταστώ – ούτε θέλω – με τη δική του φωνή. Ένοχη!
    Τι θα γίνει λοιπόν? Θα μου (ξανα-) κόψετε την καλημέρα? Όόόλοι?

  162. gpoint said

    # 161

    Είναι μερικά «μυστικά» που δεν ξέρεις αφού δεν έχεις «εσωτερική πληροφόρηση». Δεν έχω πάει σε καμία από τις φορές που ήρθε ο Ντύλαν στην Ελλάδα γιατί ξέρω πως τις θεωρεί αγγαρεία που γίνεται για τις εταιρίες. Τώρα που έχει γεμίσει το γιουτιουμπ με συναυλίες και με σιντί από δοκιμαστικά κ.λ.π. πραγματικά μερικές φορές εκνευρίζει ο τρόπος που τραγουδά. Αυτοί που ακολουθούσαν τον Ντύλαν στις αρχές του λέγανε πως τραγουδάει για τον εαυτό του ή κάνει αγγαρεία. Αν όμως τον πετύχεις όταν βρει περι είναι από άλλον πλανήτη
    Αγγαρεία έχει κάνει και σε δίσκους που ‘έπρεπε» να βγουν-πολιτική της εταιρείας.
    Ολα σχεδόν τα τραγούδια έχουν σημεία που γίνονται δυσνόητα για κάποιους, υπάρχουν όμως αναλύσεις για τους ενδιαφερομένους

    Η Μπαέζ έχει μια ωραία μεν αλλά μονότονη φωνή που ταιριάζει σε λίγα τραγούδια και σκοτώνει τα υπόλοιπα, κάτι σαν την Φαραντούρη ένα πράμα. Εμένα μου αρέσουν φωνές σαν του Αρνό !

  163. ΣΠ said

    161
    Να ξεκαθαρίσω κι εγώ κάτι γιατί βλέπω ότι με πήρε κι εμένα η μπάλα. Ο Ντύλαν με συναρπάζει ως δημιουργός. Τον θεωρώ πολύ σημαντικό ποιητή και είχα χαρεί όταν του είχε απονεμηθεί το Νόμπελ. Ως ερμηνευτής δεν μ’ αρέσει. Προτιμώ να ακούω τα τραγούδια του από άλλους. Ό,τι έγραψα στο 157 και στο 159 αφορά την σωστή απόδοση credit (ίσως από επαγγελματική διαστροφή). Με εκνευρίζει αφάνταστα να ακούω από κάποιους ότι το «το τάδε τραγούδι είναι του Νταλάρα» και να αγνοούν τον συνθέτη και τον στιχουργό. Με εκνευρίζει ακόμα περισσότερο να οικειοποιείται κάποιος την δημιουργία κάποιου άλλου (π.χ. Καζαντζίδης για το «Δυο πόρτες έχει η ζωή»). Και γι’ αυτό, αν η Τζόαν Μπαέζ έχει ισχυριστεί ότι το «Love is just a four letter word» είναι δικό της, έχει κάνει φάουλ.

    Και φυσικά, ούτε ένοχη σε θεωρώ για κάτι ούτε θα σου κόψω την καλημέρα. 🙂

  164. Γιάννης Κουβάτσος said

    Όλος ο Γκαλεάνο είναι υπέροχος, Λουκρητία. Και το κυριότερο: κατανοητός. 😊
    Όσο για την Μπαέζ έχει αυτό που δεν έχει ο Ντίλαν: φωνή.

  165. gpoint said

    Κάποιο σχόλιό μου χάθηκε πέρα από το Υπερπέραν…. βαριέμαι να ξαναγράφω το αυτονόητο που αγνοούν μεροληπτικοί τύποι :Περιληπτικά

    Η καλή φωνή είναι προσόν για την όπερα όπου ΚΑΝΕΙΣ δεν ασχολείται με τα λόγια, αντίθετα στο τραγούδι που τα λόγια παίζουν ΠΡΩΤΟ ρόλο έχει περισσότερη σημασία η ερμηνεία παρά η ποιότητα της φωνής. Αγριοφωνάρες έχουν γίνει διάσημες όπως του Λ. Αρμστρονγκ π.χ για το χρώμα τους και όχι για την ποιότητά τους, Στα δικά μας φωνάρα ο Νταλάρας αλλά απειροελάχιστος μπροστά στην ερμηνεία του Βασίλη

  166. loukretia50 said

    166. Τι βλέπω! Πρωινό κουίζ? Ποιος Βασίλης?

    Συμφωνώ βασικά, και εννοείται πως βρίσκω απαράδεκτη την οικειοποίηση, αλλά πειράζει που απολαμβάνω τις ωραίες φωνές? Προσέχω καλύτερα και τα λόγια. Προτιμώ βέβαια το «Αγαπάω κι αδιαφορώ» με τον Άσιμο, όμως έχει σημασία και η άρθρωση και τι εκφράζει ο καθένας. Πχ όταν ο Ντύλαν είναι πολύ μουστρούφης, δε με εμπνέει ιδιαίτερα…

  167. loukretia50 said

    163 – 164 και 165 (πάλι καλά που δε χρειάζεται να σας προσφωνήσω)

    «Λογοκρίνοντας μια ιρανική ερωτική ιστορία» Σαχριάρ Μαντανπούρ. Εκδόσεις Πατάκη
    Υπόσχεται πολλά, ελπίζω να μην απογοητεύσει, γιατί μόλις το άρχισα και ο τρόπος που γράφει μου επιτρέπει να το αφήνω και μετά μπερδεύομαι. Σίγουρα όμως δίνει πολλές πληροφορίες για μια διαφορετική κοινωνία.

    85 Μανούσος – μπορεί να σας ενδιαφέρει:

    Dictionnaire amoureux de la Grece – Jacques Lacarriere – Κυκλοφόρησε σαν Ερωτικό Λεξικό της Ελλάδας – εκδ. Χατζηνικολή.
    Αναφέρεται σε όσα αγάπησε στην Ελλάδα , από συγγραφείς και ποιητές, αρχαίους και νέους, μουσική, μέχρι τοποθεσίες.
    Επειδή κάνει αναφορά σε Καβάφη , Τσίρκα κι Αλεξάνδρεια.

    Και με την ευκαιρία ας μου πει κάποιος πωρωμένος με το Αλεξανδρινό Κουαρτέτο : ποια έκδοση προτιμάτε?
    Εγώ μένω πιστή στο Χουρμούζιο της παλιάς, αλλά ξέρω πως έχει ενδιαφέρουσες σημειώσεις η νεότερη, χωρίς να τα έχω συγκρίνει. Μήπως εσείς ή κάποιος άλλος?

    Γ.Κουβάτσο : ‘Το Μέγαρο Γιακουμπιάν» – Αλάα Αλ Ασουάνι – Πόλις πάλι για Αίγυπτο, ας πούμε αντίστοιχο του 10 του Καραγάτση.
    Ώστε σας άρεσε ο Αμπούκος? Χαίρομαι!

  168. sarant said

    166 Δεν βρίσκω σχόλιο δικόσου στις παγίδες.

  169. Κουνελόγατος said

    Και κάτι διαφορετικό.

    https://www.fosonline.gr/plus/vivlio/article/15163/anemodarmena-vivlia

  170. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    170 🙂 βλ.37
    κι αυτό

  171. loukretia50 said

    Η περιπέτεια ενός αναγνώστη
    , «…προχώρησες στο μαγαζί ανάμεσα από το πυκνό δίχτυ των Βιβλίων Που Δεν Έχεις Διαβάσει και που σε κοιτάζουν συνοφρυωμένα, από τους πάγκους και τα ράφια, προσπαθώντας να σε φοβίσουν. Εσύ όμως ξέρεις πως δεν πρέπει να εντυπωσιαστείς, πως ανάμεσά τους είναι στη σειρά Τα Βιβλία Που Δεν Είναι Ανάγκη Να Διαβάσεις, τα Βιβλία Που Φτιάχτηκαν Για Άλλες Χρήσεις Και Όχι Για Να Διαβαστούν, τα Βιβλία Που Ήδη Διάβασες Χωρίς Να Κάνεις Τον Κόπο Να Τα Ανοίξεις γιατί ανήκουν στην Κατηγορία Των Ήδη Διαβασμένων Πριν Ακόμα Γραφούν. Κι έτσι ξεπερνάς το πρώτο τείχος των επάλξεων. Τώρα σου επιτίθεται η στρατιά των Βιβλίων Που Αν Μπορούσες Να Ζήσεις Περισσότερες Ώρες Θα Διάβαζες Ευχαρίστως Αλλά Δυστυχώς Οι Μέρες Που Σου Απομένουν Να Ζήσεις Είναι Αυτές Που Είναι.
    ………………………………..
    Ορίστε, λοιπόν, που μπόρεσες να μειώσεις τον απεριόριστο αριθμό των εχθρικών δυνάμεων……………. αν και αυτή η σχετική σου ανακούφιση δε σε γλυτώνει από τις παγίδες των Βιβλίων Που Διάβασες Πριν Από Πολλά Χρόνια Κι Ήρθε Πια Ο Καιρός Να Ξαναδιαβάσεις, των Βιβλίων Που Πάντα Έλεγες Ότι Είχες Διαβάσει Και Ήρθε Πια Ο Καιρός Να Διαβάσεις Πραγματικά…»
    ΙΤΑΛΟ ΚΑΛΒΙΝΟ

    Δεν είναι ό,τι πιο αντιπροσωπευτικό έχει γραφτεί?

  172. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Λούκρη, χαίρε από δω! *
    Δεν σας είχα δει/διαβάσει, από ένα σχόλιο και κάτω! Προτάθηκαν από πολλούς βιβλία αγαπημένα ήδη και καθώς αποτέλειωνα δυο μικρά (σε σελίδες), Ρέας Γαλανάκη»Δυο γυναίκες-δυο θεές»-Καστανιώτης και Νικόλα Σαπό «Πάντα κάνω λάθος στο πεπόνι»/Πανοπτικόν ήθελα επανερχόμενη να σας πω περί τούτων. Λοιπόν μου άρεσαν πάρα πολύ. Η Γαλανάκη δε μ΄έχει προδώσει καμιά φορά -μ΄αρέσει η γραφή της-τη συμπαθώ και για πολλά και παίρνει πάλι άριστα. Ο άγνωστός μου Νικόλας Σάπο με κέντρισε πολύ με τα διηγήματά του αυτά. Τα ζήλεψα. Βρήκα ολοζώντανες στιγμές και μέρες μου μέσα τους. Το μπαγάσα, με μια ανεπιτήδευτη γραφή, θαρρείς και διαλέγει τις πιο «φθαρμένες» λέξεις, αφηγείται, σε πρώτο πρόσωπο, μια κοινή(καθημερινή-του καθενός, εννοώ) ζωή με τα πάνκοινα επεισόδιά της και τις συνακόλουθες πάνκοινες δονήσεις του μυαλού και της καρδιάς, πίσω από/μέσα σε αυτά. Και έκλαψα και γέλασα και τα ξαναδιάβασα να τ΄αφουκραστώ καλύτερα/βαθύτερα. Μέσα στο δωμάτιο,στην πολυκατοικία,το ασανσέρ,το βαγόνι, η ανθρώπινη φιγούρα του ο ,άντρας πάντα,ήρωας, μπαινοβγαίνει, οικεία, σουρεαλιστική, με τις (γνώριμες) ιδιότητες/αντιδράσεις περίπτωση.Είδα ότι είναι το δεύτερο βιβλίο του,μπράβο πάντως. Δε δίνει πληροφορίες για τον ίδιο μόνο ότι γεννήθηκε το 1981 στην Αθήνα όπου και ζει.
    Να μνημονέψω στις επιλογές μου Κώστα Βάρναλη «Αττικά» και «Αστυνομικά»σε επιμέλεια Νίκου Σαραντάκου/εκδόσεις Αρχείο, που τα απολαμβάνω αργά και επαναληπτικά, προστρέχοντας ανά μήνα κι εποχή στα ανάλογα περιεχόμενα. Διπλή ευχαρίστηση αυτό. Άσε που είναι δώρο ταμάμ,στάνταρ καλοδεχούμενο!

    * έγραψα κατεβατό και δε θέλω να πάει σεντόνι,οπότε θα πω παρακάτω,μετά για τις βιβλιοαφιερώσεις σου, σχ,132, που μέσα έπεσες και μην ανησυχείς 🙂

  173. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    132. Ευχαριστώ! Η Αγαπημένη/διαβασμένη, (έχω πολυ΄καιρό στη στοίβα την Αγάπη της αδιάβαστη) να ξαναπιάσω Μόρισον με Τζαζ ή Σόλομον λες,στα υπόψη. Της Χάρπερ Λη κυκλοφόρησε και το δεύτερο «Να βάλεις φύλακα», με ενδιαφέρουσα ιστορία δικαστικής διαπάλης και για την κυκλοφορία του βιβλίου…
    Δεν είναι όλα κακομεταφρασμένα της (τρυφερής) Ιρλανδέζας 🙂

    Γενικά, η προτροπή είναι να προτείνουμε όσο γίνεται καινούργια βιβλία για προφανείς λόγους.

  174. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    100 >>Στην έκδοση του 1993 – σελ 478 είναι ακριβώς :
    «… αν δεν έχανε για λίγους ψήφους»

    Λοιπόν ήθελα να σας πω για τη σύμπτωση:
    Την Παρασκευή πετάχτηκα μέχρι την Πρωτοπορία να πάρω το βιβλίο του Γιώργου Κοτζιούλα «Μ΄ένα κόμπο στο λαιμό και άλλα διηγήματα»/επιμέλεια Στέλιου Φωκά/εκδόσεις Δρόμων αλλά δεν το είχε.Ήταν μεσημέρι, είμαι και ολίγον τραυματισμένη και τ΄ άφησα γι΄άλλη φορά, από την Πολιτεία ίσως ή θα το παραγγείλω. Όμως συνέβη το εξής: Τελείως συμπτωματικά καθώς διέσχιζα ένα στενό πιο κει, πέφτω πάνω στο βιβλιοπωλείο του»Εικοστού Πρώτου-Νικολόπουλος Ι. & Σία Ε.Ε. » που λέγαμε για την έκδοση (που έχω κι εγώ) και πήρα το θάρρος και μπήκα και τους είπα τα σχετικά 🙂 …
    Τώρα ,στο σημερινό νήμα 100 >>Στην έκδοση του 1993 – σελ 478 είναι ακριβώς :
    «… αν δεν έχανε για λίγους ψήφους»

    Λοιπόν ήθελα να σας πω για τις συμπτώσεις:
    Την Παρασκευή πετάχτηκα μέχρι την Πρωτοπορία να πάρω το βιβλίο του Γιώργου Κοτζιούλα «Μ΄ένα κόμπο στο λαιμό και άλλα διηγήματα»/επιμέλεια Στέλιου Φωκά/εκδόσεις Δρόμων αλλά δεν το είχε.Ήταν μεσημέρι, είμαι και ολίγον τραυματισμένη και τ΄ άφησα γι΄άλλη φορά, ίσως από την Πολιτεία ,αφού τηλεφωνήσω ή θα το παραγγείλω.
    Όμως συνέβη το εξής: Τελείως τυχαία καθώς διέσχιζα ένα στενό πιο κει,πέφτω πάνω στο βιβλιοπωλείο του»Εικοστού Πρώτου-Νικολόπουλος Ι. & Σία Ε.Ε. » που λέγαμε για την έκδοση (που έχω κι εγώ) και πήρα το θάρρος και μπήκα και τους είπα τα σχετικά 🙂 …
    Τώρα ,στο σημερινό νήμα της 14 Ιουλίου, λέει ο Alexisphoto στο Νικοκύρη: «θα βρεθούμε στο πνευματικό κέντρο τη Δευτέρα » https://sarantakos.wordpress.com/2018/07/14/meze-331/#comment-515251
    Λέω για να δω,κάτι θα γίνεται στο Πνευματικό Κέντρο στα Χανιά όπου θα πάνε
    ε,ναι! » Ο Γιώργος Κοτζιούλας και το συγγραφικό του έργο» ! 🙂 Τώρα κι αν ήθελα να είμαι εκεί! Καλή επιτυχία!
    https://www.cretalive.gr/culture/o-giorgos-kotzioylas-kai-to-syggrafiko-toy-ergo-sto-pneymatiko-kentro-chanion

  175. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    175 Ω φτου! το σπόγγο κύριε, το σπόγγο!
    Απρόσεχτα απόμεινε το πρώτο μέρος της πρώτης γραφής. Συγγνώμη, συγγνώμη…
    και διόρθωση: η επιμέλεια του βιβλίου Γιώργου Κοτζιούλα «Με τον κόμπο στο λαιμό και άλλα διηγήματα» είναι του Στέλιου Φώκου

  176. Το Ρεμάλι της Φωκίωνος Νέγρη said

    Έχασα την ανάρτηση όταν ήταν στην επικαιρότητα αλλά επειδή λένε ότι η γιορτή κρατάει σαράντα μέρες, είμαι ακόμη μέσα στα χρονικά περιθώρια.
    Τον τελευταίο καιρό έχει τραβήξει την προσοχή μου αυτή η κατηγορία βιβλίων που έχει σαν θεματολογία την κριτική (ή αποθέωση ή αναφορά) σε άλλα κλασσικά βιβλία και συγγραφείς.

    Από τη σειρά «Οζυμανδίας» μου άρεσαν τα:

    Σχετικά παλιά

    α) Περί λογοκρισίας: «Ο Μάντελσταμ και η Ωδή στον Στάλιν» και άλλα δοκίμια (J.M. Coetzee)
    β) Η βιβλιοθήκη του Χίτλερ: Τα βιβλία που επηρέασαν τη ζωή του (Timothy W. Ryback)

    το πιο πρόσφατο

    γ) Περί λόγου, τέχνης και ζωής: Κείμενα στο New Yorker (George Steiner)

    και το καινούργιο

    δ) Μιγέλ ντε Θερβάντες: Ο πρώτος συγγραφέας του σύγχρονου κόσμου (William Egginton)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: