Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Ο βασιλιάς του καλοκαιριού;

Posted by sarant στο 18 Ιουλίου, 2018


Καθώς αυτές τις μέρες ταξιδεύω, το ιστολόγιο αναδημοσιεύει παλιότερα άρθρα. Καλοκαίρι έχουμε άλλωστε, εποχή επαναλήψεω, αλλά και κατάλληλη εποχή για τον καρπό που θα δούμε σήμερα, που αρκετοί τον θεωρούν «βασιλιά του καλοκαιριού». Η αμέσως προηγούμενη αναδημοσίευση βρίσκεται εδώ.

Φαίνεται πως για τους περισσότερους το καρπούζι είναι ο βασιλιάς των φρούτων του καλοκαιριού –όμως εγώ έχω κηρύξει δημοκρατία· θέλω να πω, δεν συμμερίζομαι τη γενική λατρεία για το καρπούζι –ευχαρίστως θα το γευτώ στο εστιατόριο, στο τέλος του γεύματος, αλλά με κανένα τρόπο δεν θα το θεωρούσα το αγαπημένο μου φρούτο. Αν όμως γευστικά το καρπούζι βρίσκεται χαμηλά στην κλίμακα των προτιμήσεών μου, γλωσσικά έχει μεγάλο ενδιαφέρον, και μεγάλη ποικιλία από ονόματα σε διάφορες γλώσσες.

Εμείς βέβαια το λέμε καρπούζι, το οποίο είναι τουρκικό δάνειο (karpuz), αν και δεν είναι σαφές από πού το πήραν οι Τούρκοι. Και οι Ρώσοι, που το λένε Αρμπούζ, από τα τούρκικα πρέπει να το έχουν πάρει. Βρίσκω ότι καρπούζ το λένε (μεταξύ άλλων ονομάτων) και οι Βούλγαροι. Βέβαια, επειδή λέξη όπως το καρπούζι δεν θα μπορούσε να γίνει ανεκτή στην επίσημη ονοματολογία, πλάστηκε η «ελληνική» ονομασία υδροπέπων, που τη βάζω σε εισαγωγικά διότι είναι καραμπινάτο μεταφραστικό δάνειο, από το γαλλικό melon d’eau και άλλες ανάλογες ονομασίες στα αγγλικά (watermelon), στα γερμανικά (Wassermelone) και σε άλλες γλώσσες.

Είναι δηλαδή το καρπούζι, κατά την ονομασία αυτή, ένα πεπόνι με μπόλικο νερό· άλλωστε, από φυτολογική άποψη καρπούζια και πεπόνια είναι συγγενικά είδη. Να πούμε εδώ ότι η λέξη melon της αγγλικής (και οι ανάλογες των άλλων γλωσσών) ανάγεται στο λατινικό melo, σύντμηση του melopepo, που είναι δάνειο από το ελλ. μηλοπέπων. Ποιος ακριβώς καρπός ήταν το melopepo δεν ξέρουμε, ίσως κάποιο κολοκυθοειδές. Σύμφωνα με τα περισσότερα λεξικά, το μηλοπέπων των αρχαίων ήταν το πεπόνι, αλλά ο Γεννάδιος στο Φυτολογικό λεξικό του λέει ότι οι μηλοπέπονες του Διοσκουρίδη και του Γαληνού πιθανότατα ήταν καρπούζια. Δεν αποκλείεται η ίδια λέξη να χρησιμοποιήθηκε και για τα δυο φρούτα, λέω εγώ.

Το ήξεραν οι αρχαίοι το καρπούζι; Οι γνώμες διίστανται. Είναι μάλλον βέβαιο πως η κοιτίδα του καρπουζιού είναι η τροπική Αφρική, οι δε Αιγύπτιοι σαφώς το γνώριζαν –το έβαζαν και στους τάφους των Φαραώ, βρίσκω κάπου· στου Τουταγχαμών τον τάφο έχουν βρεθεί σπόρια καρπουζιού. Ο Γεννάδιος υποστηρίζει λοιπόν ότι είναι αδύνατο οι αρχαίοι Έλληνες, που είχαν διαρκή επικοινωνία από πολύ παλιά με τους Αιγυπτίους, να μη γνώριζαν το καρπούζι.

Στην υπόλοιπη πάντως Ευρώπη το καρπούζι έφτασε με τους Σαρακηνούς μετά το 1000 μ.Χ.  Σε ένα κείμενο του Συμεών Σηθή, ενός αραβομαθή Βυζαντινού λογίου του 11ου αιώνα, διαβάζουμε ότι: ὁ δὲ λεγόμενος σαρακηνικὸς πέπων ψυχρός ἐστι καὶ ὑγρὸς καὶ ὠφέλιμος εἴς τε τοὺς καύσους πυρετοὺς καὶ τοὺς ἀκριβεῖς τριταίους καὶ τὰς θερμὰς γαστέρας. Λοιπόν, σαρακίνικο πεπόνι τον λέγαν οι Βυζαντινοί το καρπούζι, πράγμα που μου θυμίζει ότι σε μια διάλεκτο της Καλαβρίας λέγεται saraciniscu, όπως λέει η Βικιπαίδεια, ενώ και στα καταλανικά λέγεται (μεταξύ άλλων) meló d’Alger, αλγερινό πεπόνι.

Στα ιταλικά επικρατεί χάος με τις ονομασίες του καρπουζιού. Στη Βικιπαίδεια θα βρείτε δυο ντουζίνες διαλεκτικά ονόματα, αλλά σε χοντρές γραμμές στον βορρά το λένε anguria (δάνειο από τα ελληνικά), όπως είχαμε πει παλιότερα εδώ, ενώ στο κέντρο και στο νότο το λένε cocomero. Λέγεται επίσης melone d’acqua. Θα προσέξατε το ονοματολογικό μπέρδεμα που υπάρχει στα ιταλικά ανάμεσα σε καρπούζι και αγγούρι (αφού και το cocomero είναι ομόρριζο του αγγλικού cucumber, αγγούρι!), που δείχνει πόσο συγγενικοί είναι αυτοί οι καρποί.

Το καρπούζι στα ισπανικά λέγεται sandía, που ετυμολογείται από τη λέξη για την Ινδία. Στα σέρβικα (και συναφείς γλώσσες) το λένε λουμπενίτσα, στα αλβανικά σαλκίρι. Θα μ’ ενδιέφερε η ετυμολογία αυτών των λέξεων, αλλά δεν έχω καιρό να την ψάξω. Όποιος ξέρει κάτι, ας το πει.

Είπαμε ότι το ελληνικό υδροπέπων είναι κάλκο, ξεπατικωτούρα, από το γαλλικό melon d’eau, αλλά δεν είναι αυτή η βασική γαλλική λέξη για το καρπούζι: είναι pastèque, παλαιότερα pateque (1530) το οποίο είναι αραβικό δάνειο, από battiha, το οποίο έχει περάσει και στα ισπανικά (albateca, bateca, αλλά και patilla, που χρησιμοποιείται στη Λατινική Αμερική). Αλλά και οι κουμπάροι στην Κύπρο το καρπούζι το λένε πατίχα (μερικοί το γράφουν παττίχα, για να δείξουν την προφορά), που είναι προφανέστατα δάνειο από την αραβική λέξη. Βρίσκω γκουγκλίζοντας και την έκφραση «μα, χάνει η πατίχα σου;» προφανώς για κάποιον που του έχει λασκάρει η βίδα ή χάνει λάδια, που έχει ακατοίκητο το επάνω πάτωμα, που δεν τα έχει τετρακόσια βρε αδερφέ, έναν μπουζουκοκέφαλο.

Να πω εδώ ότι πατίχα λέγεται και το καρπούζι και στη Ρόδο, ενώ στην Κω λέγεται πλιζίνα, σπάνια ιδιωματική λέξη που δεν έχω βρει πουθενά την ετυμολογία της, πάντως ιταλική πρέπει να είναι αν σκεφτούμε ότι στη Ζάκυνθο το καρπούζι λέγεται ή λεγόταν πλεζονιά· ο τύπος υπάρχει σε σατιρικό ποίημα του Σολωμού, αλλά και σε αφιέρωμα του περιοδικού Περίπλους στη Ζάκυνθο των αρχών του 20ού αιώνα, διαβάζω διαλαλήματα μανάβηδων όπως: Μωρέ πλεζονιές, με το τάγιο οι πλεζονιές! Μωρέ κόντιτο οι πλεζονιές! (Με το τάγιο είναι αυτό που λέμε εμείς «με το μαχαίρι»· κόντιτο σημαίνει «γλυκό», μέλι το καρπούζι που φωνάζουν σήμερα οι πουλητάδες). Αλλά και στη Μεσσηνία, που επίσης ανήκει στον χώρο επιρροής των ενετικών, υπάρχει ο τύπος μπλεζενιά. Αν λοιπόν ξέρετε πόθεν ετυμολογείται η μπλεζενιά/πλεζονιά ή η πλιζίνα να μου το πείτε, διότι ενδιαφέρει και άλλους και εδώ και πολλά χρόνια που το ψάχνω δεν έχω βρει απάντηση.

Καρπούζι λοιπόν, υδροπέπων, πατίχα, πλιζίνα, πλεζονιά –έχουμε άραγε καμιάν άλλη ονομασία για το καρπούζι; Υπάρχει κι άλλη μια, που είναι 100% ελληνική, αλλά επειδή οι γραφειοκράτες λόγιοι προτίμησαν το υδροπέπων δεν επικράτησε. Είναι η λέξη χειμωνικό. Γιατί χειμωνικό; Επειδή τα καρπούζια, και ιδίως τις όψιμες ποικιλίες με το παχύ φλούδι, τον παλιό καιρό στα χωριά ήξεραν να τα διατηρούν μέχρι τα Χριστούγεννα και βάλε («τα χειμωνικά τα κρέμασε στο μεσοδόκαρο» γράφει κάπου ο Πρεβελάκης)  –όχι όπως τώρα που τα φέρνουμε αεροπορικώς από τη Χιλή καταχείμωνο και κοστίζει ο κούκος αηδόνι. Παρόλο που η λέξη χειμωνικό σήμερα ακούγεται κυρίως στα Επτάνησα, είναι (ή έστω ήταν) πανελλήνια. Θα θυμάστε στη Βαβυλωνία, όταν πέφτει η πιστολιά, ο ξενοδόχος ξυπνάει τον κοιμισμένο Χιώτη και του λέει «έγινε φονικό» -κι εκείνος, από τον ύπνο ακόμα, ρωτάει «πού είναι το χειμωνικό;». Η λέξη έχει περάσει και στα κουτσοβλάχικα, λέει ο Ν. Πολίτης, αλλά και στα ρουμάνικα.

Ο οποίος Πολίτης, στη μνημειώδη συλλογή των Παροιμιών του που κυκλοφόρησε το 1900 και που έχει μείνει ημιτελής προς δόξα του ελληνικού κράτους, την πασίγνωστη παροιμία για τα δυο καρπούζια σ’ ένα χέρι την καταγράφει ως «δυο χειμωνικά σε μια μασχάλη δεν βαστιούνται», μια ακόμα έμμεση μαρτυρία ότι τον 19ο αιώνα η λέξη «χειμωνικό» ήταν πολύ περισσότερο διαδεδομένη, και ότι σε πολλά μέρη θα ήταν η κατεξοχήν λέξη για τον καρπό.

Και μια και πιάσαμε τις παροιμίες, να πούμε ότι το καρπούζι έχει έντονη φρασεολογική παρουσία. Λέμε λοιπόν «δυο καρπούζια σ’ ένα χέρι» (αυτή είναι η σημερινή επικρατέστερη μορφή), και συμπληρώνουμε αναλόγως – έχει γίνει και τραγούδι σε στίχους του Βασιλειάδη, του Τσάντα, ενώ συνθέτης του αναφέρεται ο Στελλάκης. (Για την παροιμία αυτή και για άλλες ομοειδείς του δίπορτου υπάρχει και ειδικό άρθρο μας). Πάντως, αντίστοιχες παροιμίες υπάρχουν σε πολλές άλλες γλώσσες της περιοχής.

Κι επειδή το καρπούζι είναι δύσκολο να καταλάβεις από πριν αν θα είναι καλό, υπάρχει η φράση «μάπα το καρπούζι», που τη λέμε για κάτι που ήταν πολλά υποσχόμενο αλλά μας απογοήτευσε. Ή, όπως λέει η παξινή παροιμία: Γυναίκα και χειμωνικό, η τύχη τα διαλέγει. Παλιότερα οι πλανόδιοι, για να δείξουν πως η ποιότητα των καρπουζιών τους είναι αδιαφιλονίκητη, διαλαλούσαν «Με το μαχαίρι τα καλά καρπούζια», προσκαλώντας τους νοικοκυραίους να κόψουν ένα σφηνοειδές κομμάτι για να δοκιμάσουν, εξού και «καρπούζι με τη βούλα», που έμεινε παροιμιώδες, όπως και η άλλη φράση-κράχτης των καρπουζάδων «όλα τα σφάζω, όλα τα μαχαιρώνω», που κι αυτή έχει πάρει μεταφορική παροιμιώδη σημασία.

Βέβαια, αν ο καρπουζάς μαχαίρωνε το καρπούζι δύσκολο ήταν να αρνηθεί να το αγοράσει ο πελάτης. Στα Αστυνομικά του Βάρναλη έχω συμπεριλάβει ένα χρονογράφημα όπου ο καρπουζάς μαχαίρωσε δυο-τρία καρπούζια για να εκβιάσει τον πελάτη να αγοράσει και όταν αυτός αρνήθηκε, ήρθαν στα χέρια.

Υπάρχει επίσης και η έκφραση «έσκασε σαν καρπούζι», για κάτι που πέφτει και σπάει, ή για κεφάλι που ανοίγει (‘Οποιος αγγίξει το Μανολιό, φώναξε ο Λουκάς αρπώντας ένα κοτρόνι, θα του σπάσω το κεφάλι σαν καρπούζι!, λέει στον Χριστό που ξανασταυρώνεται ο Καζαντζάκης). Με τη φράση αυτή υπάρχει κι ένα μπεντροβάτο. Ένα τζαναμπέτικο μωρό, λέει ο μύθος, γκρίνιαζε και φώναζε «Θέλω… Θέλω… Θέλω…» χωρίς να προσδιορίζει το αντικείμενο του πόθου του. «Τι θες, βρε αχρόνιαστο, μη σου δώσω καμία και σκάσεις κάτω σαν καρπούζι;» το ρώτησε η μάνα του. «Καρπούζι θέλω!» προσδιόρισε άσπλαχνα το μικρό –και ήταν, βεβαίως, Φλεβάρης.

Τέλος, υπάρχει και η φράση «μοίρασε το καρπούζι στη μέση» που τη χρησιμοποιούν αρκετά συχνά οι αθλητικογράφοι για ακριβοδίκαιο διαιτητή –αν και, όταν ευνοήσει τη μια ομάδα σε λίγες αμφισβητούμενες φάσεις, χωρίς όμως να δείξει πρόδηλη εύνοια, συμπληρώνουν «…αλλά τα κουκούτσια τα έδωσε στους Τάδε». Σχετικά με τα κουκούτσια του καρπουζιού είναι μια φράση που την ανέφερε τις προάλλες εκλεκτό μέλος της Λεξιλογίας, πως την είπε αγιορείτης καλόγερος για κάποιον διαβόητο «αμαρτωλό» που πήγε στα γεράματα να μονάσει:

«Έφαγε καλά-καλά το καρπούζι κι ήρθε εδώ να φτύσει τα κουκούτσια!»

Βέβαια, με τις προόδους της επιστήμης, που έχει βγάλει καρπούζια άσπορα, οι παραπάνω φράσεις κινδυνεύουν να χάσουν το αντικείμενό τους. Κι επειδή έχουν επίσης βγει και μίνι-καρπούζια, με μικρό μέγεθος, καθώς και σε σχήμα κύβου, κοντεύει να διαψευσθεί και η παροιμία για τα δυο καρπούζια σ’ ένα χέρι. Ώρες είναι να βγει και κανένα μεταλλαγμένο που δεν θα σκάει με τίποτα, ώστε να ακυρωθεί και η φράση «έσκασε σαν καρπούζι».

Ωδή στο καρπούζι είχε γράψει ο Πάμπλο Νερούδα (Ode a la sandia). Στο Ψαράκι της γυάλας, ο Μ. Χάκκας διηγείται για έναν αριστερό που συμμετείχε στις διαδηλώσεις των Ιουλιανών αλλά επειδή φοβόταν μην τον πιάσει η αστυνομία κουβαλούσε ένα καρπούζι ώστε να δίνει την εντύπωση φιλήσυχου πολίτη. Ο Οδυσσέας Ελύτης έγραψε στο Φωτόδεντρο για το «Καρπούζι που πάγωνε τα δόντια», ενώ και οι τραγουδοποιοί μας έχουν τιμήσει δεόντως τον καρπό, που τον ανάγουν, όχι άδικα, σε σήμα κατατεθέν των καλοκαιρινών διακοπών· αρκεί να αναφέρουμε το «καλοκαίρι, με τη φέτα το καρπούζι στο ’να χέρι» του Σαββόπουλου.

Αλλά το καρπούζι έχει χρησιμοποιηθεί και στην πολιτική. Πριν από πολλά-πολλά χρόνια, κάποιοι της αριστερής πτέρυγας του ΠΑΣΟΚ παινεύονταν πως το κόμμα τους είναι σαν το καρπούζι: απέξω πράσινο αλλά από μέσα κόκκινο, ενώ τα κουκούτσια ήταν, λέει, οι παλαιοκομματικοί που έπρεπε να τους φτύνεις. Κι άλλες τέτοιες μεταφορές έχουν γίνει με το πράσινο και το κόκκινο.

Έχω γράψει τόσα, σεντόνι βγήκε, κι ακόμα δεν έχω εξηγήσει για ποιο λόγο στον τίτλο λέω για «ελληνικό πεπόνι». Επίτηδες το έκανα, το άφησα για το τέλος. Είδαμε λοιπόν ότι σε πολλές γλώσσες το καρπούζι ονοματίζεται σαν ένα «άλλο πεπόνι»: πεπόνι με νερό στα διάφορα watermelon, πεπόνι σαρακίνικο στον βυζαντινό Σηθή, πεπόνι αλγερίνικο στα καταλανικά. Ε λοιπόν, στα ουγγαρέζικα το πεπόνι είναι dinnye, και το καρπούζι είναι görögdinnye, ήγουν ελληνικό πεπόνι, κάτι που ασφαλώς σας προκάλεσε ρίγη εθνικής υπερηφάνειας.

Και θα κλείσω με το καρπούζι και την εθνική υπερηφάνεια, ακριβώς. Σε ένα δημοφιλές κείμενο που κυκλοφορούσε παλιότερα στο Διαδίκτυο και που απαριθμούσε 100 (ή και περισσότερους) λόγους για τους οποίους γουστάρουν που είναι Έλληνες αυτοί που το έγραψαν και που το διακινούσαν (περιέργως έχω κάμποσο καιρό να το δω), ένας από τους λόγους περηφάνιας που αναφέρεται είναι ότι «Γιατί το καρπούζι το αγοράζουμε ολόκληρο και όχι σε φέτες», υπονοώντας ότι είμαστε κιμπάρηδες κι όχι σπαγγοραμμένοι. Ομολογώ ότι κι εγώ είχα εκπλαγεί όταν είχα πρωτοδεί στα σουπερμάρκετ και τις λαϊκές αγορές της Εσπερίας να πουλιέται το καρπούζι με τη φέτα –αν και τώρα με τα μίνι καρπούζια έχει μετριαστεί το πρόβλημα του μπακούρη που δεν θέλει να κάνει καρπουζοδίαιτα αλλά απλώς να δροσίσει το στόμα του.

Τώρα, για το αν είναι ένδειξη αρχοντιάς να αγοράζεις ολόκληρο το καρπούζι δεν είμαι βέβαιος –το συζητάμε, αν θέλετε. Έχω όμως μια ένδειξη ότι παλιότερα δεν ίσχυε αυτό, τουλάχιστον στην παλιά Ελλάδα. Στις αναμνήσεις της πρόσφυγας Αγγέλας Παπάζογλου (γυναίκας του μεγάλου μουσικού Βαγγέλη Παπάζογλου) «Τα χαΐρια μας εδώ», διαβάζω (στη σελ. 181):

Τ’ ήτανε και κείνο με τσι φέτες το καρπούζι… Μας είχε κάνει μεγάλη εντύπωση. Βλέπαμε με γουρλωμένα μάτια άμα ήρχαμε, να περπατάνε οι άντροι στο δρόμο οι ντόπιοι, και να κρατάνε να το πηγαίνουνε στο σπίτι τους, μια φέτα καρπούζι… Μια φέτα… Άλλος πιο μεγάλη, άλλος πιο μικρή… Έτσι ατύλιχτο… γδυμνό… ξεβράκωτο… πώς το λένε. Μια φέτα σκέτη καρπούζι.

Κι αρχίσαμε οι πρόσφυγοι και τ’ αγοράζαμε ολόκληρα και δυο δυο καρπούζια, ένα σε κάθε χέρι, κι ύστερα ντρεπούντουστε πια να κόβουνε φέτες οι τσιγκούνηδοι…

Τώρα σου φαίνουνται παράξενα αυτά που σου λέω, αλλά αν δεν το πω θα σκάσω και κορόιδεψέ με πάλι… Εμείς τσι μάθαμε ν’ αγοράζουνε ολόκληρο καρπούζι… Τι ανάγκη έχω να σου πω ψέματα; Ρώτα να δεις…

Οπότε, όσοι περηφανεύονται που αγοράζουν ολόκληρο το καρπούζι, να ξέρουν πως οι παππούδες τους οι τσιγκούνηδοι αποκαλούσαν τουρκόσπορους εκείνους που τους έμαθαν τη συνήθεια τούτη, καλή ή κακή.

Advertisements

205 Σχόλια to “Ο βασιλιάς του καλοκαιριού;”

  1. leonicos said

    Να ευχαριστήσω αυτούς που έγραψαν χτες

  2. Κουνελόγατος said

    Εμείς με σλίπινγκ μπαγκ και με καρπούζι…

    Καλημέρα.

  3. leonicos said

    Μάπα το καρπούζι

  4. Γς said

    >Υπάρχει επίσης και η έκφραση «έσκασε σαν καρπούζι»

    Κι έπεσε κάτω το καρπούζι απ τον μανάβη με τη σούστα κι έτρεξε το νήπιο Γς να το πει στη θειά του αλλά το λεξιλόγιό του φτωχό.

    -Επεσε το καρούζι και έσκασε σαν… σαν…Σαν καρπούζι!

    Ηταν τόσο απλό και το φχαριστήθηκα!

  5. Corto said

    Παραμάνα κούνα, κούνα
    το παιδί που ‘ναι στην κούνια
    το κουνώ κι εκείνο σκούζει
    θα το σκάσω σαν καρπούζι

    (αδέσποτον, ηχογραφηθέν το 1927 στην Αμερική με την Αμαλία Βάκα)

  6. Γς said

    3:΅

    >Μάπα το καρπούζι

    -Ο, νόου!

    Ελεγε η Αμερικάνα στην κόρη του ιδιοκτήτη μικρής ξενοδοχιακής μονάδας στο Παραδείσι της Ρόδου.
    Κι αυτή σε μένα:

    -Μου ζήτησε μια μάπα και της την έφερα [η σφουγγαρίστρα που κρατούσε]. Τι «νόου» και «νόου»;

    -Χάρτη σου ζήτησε!

  7. Δεκαετία του 50 σε κάποιο χωριό στα Γρεβενά με κοιτάζανε παράξενα οι χωρικοί που σαν πιτσιρικάς έτρωγα και μετά τηνν καρδιά του καρπουζιού ενώ αυτοί σαν πραγματικοί κιμπάρηδες το έδιναν στις, κότες και τα γαϊδούρια !!
    Τότε και οι σπόροι τους τρωγότουσαν -ήταν πιο μεγάλοι από των σημερινών και το ίδιο ή περισσότερο εύγευστοι από τους σπόρους του πεπονιού. Στην Βηρυττό τους πουλούσανε αντί για πασσατέμπο.

  8. # 5

    Κόρτο η θεια Αμερσούδα με τα τρία βρακιά που το χτυπά κι εκείνο σκούζει και το σκάει σαν καρπούζι είναι προ- ή μετα-γενέστερη ;;

  9. cronopiusa said

    και στέκομαι στο χρώμα

    Καλή σας μέρα!

  10. Γς said

    3, 6:

    Πάλι για τη μάπα:

    Και περιμέναμε στην ουρά να αποφασίσει ο μάγκας ποια πρίζα θα γοράσει.
    Κοίταζε τη μία, άφηνε την άλλη, την παράλλη και φτου κι απ την αρχή.
    Σε μια στιγμή όμως, με αποφασιστικότητα γραπώνει μία και γυρίζει στο διπλανό του (εμένα) σαν να θέλει και τη γνώμη του.

    -Μάπα είναι!

    Και την ξανακούμπησε δίπλα στις άλλες.
    Το εκτίμησαν όλοι το καλαμπούρι μου, εκτός από τον ηλεκτρολόγο σοπ όουνερ.

    Με κυνήγησε μέχρι δυο στενά πιο κάτω.

  11. Γς said

    Το έχω ταράξει.

    Αλλά και καρπούζι στην μικροκυμάτων;

    Τι να κάνω; Ηταν τόσο πολύ παγωμένο πρωί πρωί…

  12. Φωτοτυπάκιας said

    Αυτό με το καρπούζι που απέξω είναι πράσινο κι από μέσα κόκκινο, θυμάμαι ότι το έλεγαν οι νεοδημοκράτες πριν τις εκλογές του 1981, για να φοβίσουν τους νοικοκυραίους ψηφοφόρους και να μην ψηφίσουν ΠΑΣΟΚ.

  13. Πάνος με πεζά said

    Καλημέρα σε όλους !
    «Καρπουζάς» είναι το όψιμο παρατσούκλι που αποδόθηκε στον Φερνάντο Σάντος, μόλις ξέμπλεξε από την Ελλάδα – μια ακόμα ένδειξη αναγνώρισης από αυτές που μόνο εδώ ξέρουμε να προσφέρουμε…

    Έχουμε πει και παλιότερα, αρκετά για το καρπούζι – μέχρι και αντικείμενο συνουσίας σε έκθεση σύγχρονης τέχνης έχει γίνει…

    Ο πληθυντικός των πλανόδιων ήταν σίγουρα «καρπούζα», και έτσι τραγούδησε το στίχο και ο Χρηστάκης, αν προσέξετε. Από τα μικράτα μου, θυμάμαι όλο το ηχογραφημένο διαφημιστικό :

    «Όλα με το μαχαίρι τα καλά καρπούζα
    είναι γλυκάα, κόκκινααα,
    καλά καρπούζα με το μαχαίρι»

    Θα θυμάστε κι εκείνη τη ζυγαριά με το πλακουτσό κοίλο ταψάκι – ένας Θεός ξέρει τί ζύγιζε…
    Κι επίσης, διαχρονική και η «απατεωνιά» με την τιμή. Πώς όμως, ρε παιδί μου, ενώ ξέρεις ότι σε δουλευουν, συναινείς γιατί όλο αυτό έχει μια γραφικότητα : γράφει τάχα μου ότι το κιλό κάνει «0.30», αλλά αν πλησιάσεις, μια μικρή ουρίτσα κάτω από το 0, το κάνει «0.39» 🙂

    Από παλιά υπάρχει το «tip» ότι στην παραλία το καρπούζι διατηρείται δροσερό βυθίζοντάς το στη θάλασσα

  14. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια!

    13 Καρπουζάς από το Εστορίλ, μάλιστα.

  15. Πάνος με πεζά said

    Στα χρηστικά :

  16. cronopiusa said

    SANDÍA – Diccionario etimológico

  17. Γιάννης Κουβάτσος said

    Η πάντων και πασών Ελληνίς η θάλασσα» (Ο. Ελύτης, Εκ του πλησίον)

    “Καρδιά καλοκαιριού… Κατακόκκινο ανοιχτό καρπούζι στα χέρια μικρού παιδιού καβάλα στα καπούλια του ήλιου… Φωτοχυσία… Μέρα ξανθή, του ήλιου ανταμοιβή και του Έρωτα… Πυρόξανθο μαστίγωμα… Στο στεντόρειο μεσημέρι τα τζιτζίκια μαίνονται… «Αδυσώπητον και δρεπανηφόρον θέρος»…. Πόθου ελευθερωτής… Σώματα γυμνά καμένα στο αίσθημα…

    Και η φύσις να γροικά τα πάθη του κορμιού και της ψυχής…

    Κι ο Έρωτας, ο πιο ξανθός αρχάγγελος του Παραδείσου, βοά και λέγει στο κάθε που άγγιξε κορμί: τα ρούχα πέτα, γδύσου, τίποτε μη φοβάσαι…. «Ακόμη λίγη θάλασσα, ακόμη λίγο αλάτι. Έπειτα θάθελα να κυλιστώ στην αμμουδιά μαζί σου.»”….

  18. Γς said

    4:

    Και μετά 60 και βάλε χρόνια πάλι στην ίδια μακαρίτισσα θεια μου, που με ειχε μεγαλώσει. Της ψώνιζα αλλά και της έκανα και παρέα.

    Και να μου λέει, να μου λέει, να μου λέει. Τό΄χει το σόι [το έχουμε].

    Και τι να κάνω; Την άκουγα και έτρωγα συγχρόνως κι ένα από τα πολλά καρπούζια που της είχα φέρει απ τη λαϊκή.

    Και δεν ήταν μόνο για τα σίριαλ της τηλεόρασης που μου έλεγε. Μου περιέγραφε και τις διαφημίσεις. Και το ένα καρπούζι γίνανε δύο. Θαρρώ και τρία. Πάντως ένα πεπονάκι το θυμάμαι καλά. Και ξαφνικά:

    -Γιάννη τι έπαθες;

    Εγώ όμως δεν μπορούσα να απαντήσω. Είχαν γουρλώσει τα μάτια μου, είχα τουμπανιάσει. Νόμισα ότι θα εκραγώ. Οτι θα σκάσω σαν καρπούζι.

    Πήρε αρκετή ώρα να απορροφηθούν λίγο τα υγρά για να μπορέσω να σηκωθώ και να φτάσω στο κρεβάτι

  19. Πάνος με πεζά said

    Το εργαλειάκι το πουλάνε στο telemarketing γύρω στα 20 ευρώ (άντε και με προσφορά, 1+1 δώρο), αλλά στο e-bay παρήγγειλα ένα για την πλάκα, στα 84 λεπτά…

  20. «Με το μαχαίρι τα καλά καρπούζια», προσκαλώντας τους νοικοκυραίους να κόψουν ένα σφηνοειδές κομμάτι για να δοκιμάσουν, εξού και «καρπούζι με τη βούλα», που έμεινε παροιμιώδες, όπως και η άλλη φράση-κράχτης των καρπουζάδων «όλα τα σφάζω, όλα τα μαχαιρώνω».

    Στη δεκαετία του 50, ο μανάβης διαλαλούσε «καρπούζια με τη μάχαιρα, πεπόνια με τη βούλα». Στα καρπούζια έκανε μαι βαθιά μαχαιριά μεταξύ των δύο «πόλων» του και ύστερα το πίεζε ανάμεσα στα χέρια του δυνατά για να ανοίξει λίγο η σχισμή και να δει ο πελάτης ότι η σάρκα του ήταν κόκκινη (άρα ώριμο, γλυκό) και όχι ροζ (άγουρο, άνοστο). Στα πεπόνια αφαιρούσε το σφηνοειδές κομμάτι και το έδινε στον πελάτη για να δοκιμάσει.

    Όταν το πεπόνι ήταν άνοστο λέγαμε ειρωνικά «για τηγάνι, ό,τι πρέπει είναι» παρομοιάζοντάς το με το συγγενικό του κολοκύθι.

  21. Γς said

    >να κόψουν ένα σφηνοειδές κομμάτι για να δοκιμάσουν, εξού και «καρπούζι με τη βούλα»

    Από εκεί προέκυψε η «βούλα»;

    Δεν νομίζω

  22. cronopiusa said

  23. cronopiusa said

  24. ΕΦΗ - ΕΦΗ said


    Στον Πωρικολόγο διαβάζουμε ότι ο Πέπων εχλεμπονίασεν 🙂
    https://sarantakos.wordpress.com/2015/08/18/karpuz-2/#comment-305900

  25. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    24 Τα κίτρινα καρπούζια, από δω
    http://el.cyplive.com/ru/news/na-kipre-poyavilis-zheltye-arbuzy.html

  26. sarant said

    21 Αλλά από πού αλλού;

  27. Πέπε said

    @24:
    Αυτό ακριβώς το καρπούζι, το αλμπίνικο, αγόρασα τις προάλλες έτσι για την περιέργεια.

    Τελικά δεν κατάλαβα γιατί υπάρχει. Είναι σαν το κανονικό, μόνο που δεν είναι κανονικό.

    __________________

    > > Έχω γράψει τόσα, σεντόνι βγήκε, κι ακόμα δεν έχω εξηγήσει για ποιο λόγο στον τίτλο λέω για «ελληνικό πεπόνι». Επίτηδες το έκανα, το άφησα για το τέλος.

    Να πω την αλήθεια, εμένα ο τίτλος («Ο βασιλιάς του καλοκαιριού;») δε μου γέννησε τέτοιες απορίες.

    __________________

    Για να μην αποκλίνουμε από τις παγιωμένες μας συνήθειες, οφείλω να κατακρίνω το «ενός αραβομαθή Βυζαντινού λογίου». Τι πάει να πει «ενός»; Είναι δύσκολο! Ο ένας, του ένα.

  28. Πάνος με πεζά said

    Η βούλα θα μπορούσε να ήταν εκείνο το αυτοκολλητάκι το οβάλ, σαν χρυσοκόκκινο, που κόλλαγαν επάνω στα καρπούζια κι έγραφε «ΑΑΑ». Άλλωστε και σήμερα, «με τη βούλα» εννούμε με κάποια επισήμανση ποιότητας, με κάποια σφραγίδα.

    Η αυτοκόλλητη σήμανση, πλάκα πλάκα, τότε έμπαινε μόνο σε καρπούζια και μπανάνες, ενώ σήμερα αντίστοιχα τέτοια stickers μπαίνουν σε πολύ περισσότερα οπωρολαχανικά.

  29. Πάνος με πεζά said

    Και δομικά καρπούζια, από τους τετραπέρατους Κινέζους.

  30. Πάνος με πεζά said

    Τον Σάντος ξέραμε να πούμε «Καρπουζά»… Όταν εμείς βγάλαμε το Ντάτσουν στην τελετή λήξης του 2004, ήταν γκλαμουριά ! 🙂

  31. Φαίνεται άσχετο αλλά είναι ενδεικτικό της επικινδυνότητας του Βασιλειάδη αλλά και της αδιαφορίας του Τσίπρα για τα πεπραγμένα του υπουργού του :

    Σε μαφιόζικο στιλ ο Βασιλειάδης ειδοποίησε πως ή δέχονται την μέσω της ΕΡΤ χρηματοδότηση για 12 (+12) ομάδες για 5 χρόνια ώστε να εξυγιανθεί το σύστημα ή αν επιμένουν στις 14 της σούπερλίγδας «δεν υπάρχουν τόσα λεφτα για 14 και…καλό καλοκαίρι».
    ΣΑτο πνεύμα της διατήρησης της παράγκας αλλά με πιο επίσημη πλέον εκπροσώπηση οι αθλητικογράφοι δεν βρίσκουν τίποτε το μεμπτόν-όλοι συμφωνούμε πως ο αριθμός των ομάδων πρέπει να μειωθεί ΑΛΛΑ

    Ποιός «γιατρός» του είπε πως η εξυγίανση θέλει 5 χρόνια και δεν φτάνουν τα 4 ;;; ΓΙΑΤΙ 14+14 =28 και 28 x 4 = 112 δηλαδή πιο φτηνά από το 12+12 = 24 και 24 x 5 = 120 !!!

    Αρα δεν είναι εκεί το πρόβλημα

    Το πρόβλημα είναι πως η Φίφα τους έχει πάρει πρέφα και στέλνει κι άλλον κουμανταδόρο, έναν Τσέχο στην ΕΠΟ άρα στην παράγκα είναι απαραίτητη τώρα η πλειοψηφία στην σούπερλίγδα που εξασφαλίζεται με τους 12 αλλά χάνεται με τους 14 οπότε ή 12 ή δεν ξεκινάει πρωτάθλημα (μόνο 7 ομάδες έχουν τηλεοπτικό συμβόλαιο)

    Α ρε Ασλανίδη, σχολή δημιούργησες…

  32. Πέπε said

    Πλιζίνα και στην Κάλυμνο (νομίζω ότι το έχω ξαναπεί όσες φορές έχει αναδημοσιευτεί το άρθρο 🙂 – και πάλι, να μην αποκλίνουμε από τις παγιωμένες μας συνήθειες). Θεωρείται από τις πιο χαρακτηριστικές λέξεις του ιδιώματος, αυτές που θα χρησιμοποιήσει λ.χ. ο ντόπιος για να κάνει πλάκα σε κάποιον που δεν καταλαβαίνει καλύμνικα ή ο ξένος για να σχολιάσει «μα τι διάολο ελληνικά μιλάνε σ’ αυτό το νησί».

    Στη δε Κρήτη ακούω τόσο συχνά να λένε «η καρπούζα» ώστε μάλλον δεν το εννοούν ως μεγεθυντικό αλλά απλώς το λένε έτσι, θηλυκό. Π.χ. «πάρε λίγη καρπούζα, είναι καλή».

  33. sarant said

    32 Αλλά δεν μου το ετυμολόγησες ποτέ

    28 Νομίζω όμως ότι το «με τη βούλα» είναι παλιότερο από τα αυτοκόλλητα.

  34. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    >>Ωδή στο καρπούζι είχε γράψει ο Πάμπλο Νερούδα (Ode a la sandia)
    «Τα δυο ημισφαίρια ανοίγουν,/ μια σημαία πράσινη, λευκή και κόκκινη προβάλλει,/ που διαλύεται σε έναν καταρράκτη ζάχαρης, / σε απόλαυση!».
    http://www.tovima.gr/culture/article/?aid=526259&h1=true#commentForm
    Ποιος νομπελίστας ποιητής αποκάλεσε το καρπούζι «πράσινη φάλαινα του καλοκαιριού» σε ποίημά του για το αγαπημένο φρούτο του καλοκαιριού;

  35. Γιάννης Κουβάτσος said

    13: Το «καρπουζάς από το Εστορίλ» δεν είναι όψιμο. Του το είχε βγάλει ο Μένιος Σακελλαρόπουλος ύστερα από το πολύ κακό ξεκίνημα του Παναθηναϊκού τη σεζόν 2002-2003.

  36. Πέπε said

    33α:
    Δεν την ξέρω την ετυμολογία. Μπορώ μόνο να σε πληροφορήσω ότι, σύμφωνα με κάποιες πηγές που βρήκα στο διαδίκτυο, την ίδια λέξη λένε και στην Κω, ενώ στη Ζάκυνθο το καρπούζι λέγεται ή λεγόταν πλεζονιά.

    Ελπίζω να βοήθησα… 🙂

  37. Καὶ μερικὲς καλλιτεχνικὲς (μὲ ἢ χωρὶς εἰσαγωγικά!) καρπουζοδημιουργίες ἀπὸ τὴ γιορτὴ τοῦ καρπουζιοῦ στὴν Ἀπολακκιὰ τῆς Ρόδου. Μερικὲς κατασκευὲς εἶναι πράγματι καταπληκτικές.

  38. sarant said

    36 Είναι όμως έγκυρες αυτές οι πηγές; Γιατί στο Διαδίκτυο βρίσκεις τα πάντα 🙂

  39. Γς said

    25:

    Το άρθρο για τα κίτρινα καρπούζια, που λίνκαρες τελειώνει ως εξής ;

    «Το κίτρινο καρπούζι είναι ένα υβρίδιο από άγριο κίτρινο καρπούζι και συνηθισμένο κόκκινο. Δεν έχει σχεδόν οστά«

  40. NM said

    Προχτές στη Λαϊκή είδα για πρώτη φορά στην Ελλάδα να πουλάνε καρπούζια σε φέτες. Αγόρασα και γω το τεταρτημόριο μου.
    Το χα δει από τα ’70 στα σουπερ μαρκετ της Εσπερίας και τότε τους λυπόμουνα τους φουκαράδες τους Ευρωπαίους

  41. ΣΠ said

    Και οι Ρώσοι, που το λένε Αρμπούζ, από τα τούρκικα πρέπει να το έχουν πάρει.

    Θυμήθηκα τον στρατηγό Αρμπούζη από τα πρώτα χρόνια της μεταπολίτευσης.

  42. Γς said

    Καρπούζι

    Κι εκείνοι οι δυο γηραιοί εφοπλιστές σε επίσημο τραπέζι, όταν έφεραν καρπούζι:

    – Θυμάσαι Κώστα, που φτάναμε το μαχαίρι μέχρι τη φλούδα;

    -Α, τότε που φτιάχναμε καραβάκια, ε;

    ——–

    – Θυμάσαι Κώστα το φάρμακο που μας έριχναν στο τσάι για να μην [μπιπ] στο στρατό.

    – Διαδόσεις. Εμένα πάντως και να ρίχνανε δεν μ έπιασε.

    – Εμένα, τώρα αρχίζει να με πιάνει

  43. «τα καρπούζια, και ιδίως τις όψιμες ποικιλίες με το παχύ φλούδι, τον παλιό καιρό στα χωριά ήξεραν να τα διατηρούν μέχρι τα Χριστούγεννα και βάλε»
    # Χειμωνιάτικα (μακεδονιστί χειμωνιάτ’κα) λέγαμε αυτά τα χοντρόφλουδα καρπούζια, που ήταν πεντανόστιμα και σαν καλοκαιρινά. Τα διατηρούσαμε μέσα στο άχυρο, μέχρι και τον Γενάρη (χάναν βέβαια την αρχική νοστιμάδα τους).

    «έσκασε σαν καρπούζι, για κάτι που πέφτει και σπάει»
    # Γω του κρω κι κείνο σκούζ(ει), θα του σκάσου σαν καρπούζ(ι), λεει ένα δημοτικό άσμα (όχι, αυτό δεν είναι καθεαυτού μακεδονικό. Νομίζω ότι μας ήρθε από τη Μυτιλήνη).

    «η παροιμία για τα δυο καρπούζια σ’ ένα χέρι»
    # Στη …νότια Μακεδονία λέμε «δυο καρπούζια σε μια αμασχάλ(η) δεν κουβαλιένται»

    # Αναφέρω και πάλι ότι παρ’ ημίν το πεπόνι θεωρούνταν φτωχός συγγενής του πεπονιού (μακεδονιστί καουνιού): Σε ένα μακεδονικό στρέμμα (50χ50=2500 τ.μ) το μέγιστον σπέρνονταν με καρπούζια και ένα ελάχιστο με καούνια. Τα καρπουζοειδή σπέρνονται κατ’ όρχους ή φωλιές (3-4 σπόροι σε κάθε θέση). Σε ένα μακεδονικό στρέμμα χωρούν 600 και πλέον φωλιές. Από αυτές μόνο 5-6 διατίθενταν για τα καούνια.

    # Μερικές από τις παλιές ποικιλίες καρπουζιού που ευδοκιμούσαν κατά Μακεδονία μεριά ήταν οι παρακάτω:
    Χειμωνιάτ’κα: Σφαιρικού σχήματος, μπαμπάτσ(ι)κα, με χοντρή κόρα, που έφερε εξωτερικά φαρδιές πράσινες λωρίδες
    Λαγωνίκες: Μακρουλά, ευμεγέθη, με κόρα περίπου σαν …πετί-καρώ
    Σταμπούλικα: Με σχήμα ελλειψοειδές
    Γκιλέδες ή Γκιουλέδες: Με σπόρια μικρά και κοκκινωπά

  44. Τίτος Χριστοδούλου said

    Κριέ, πέπον! Ο Πολύφημος, τυφλωμένος στην Οδύσσεια, χαϊδεύει το υπερήφανο κριάρι του, που βγαίνει φορτωμένο με τον Οδυσσέα από κάτω. Πέπον, προσφώνηση γενικά χαϊδευτική, τρυφερούλη ή γλυκούλη μου.

  45. sarant said

    39 Χαχαχά! Bones, κουκούτσια. Φαντάζομαι κακή μετάφραση -δεν θα το λένε έτσι οι κουμπάροι.

  46. Πάνος με πεζά said

    @ 35 : A, μπα; Δεν τον είχα για τόσο κακεντρεχή τον ευγενέστατο (και λογοτέχνη) Μένιο Σακελλαρόπουλο ! Άσε που δε φανταζόμουν ότι αυτό το παρατσούκλι το έχει δεκάξι χρόνια !

  47. Soumela said

    Θυμάμαι όταν ήμασταν παιδιά που τριγυρνούσαμε αργά το βράδυ στα μποστάνια στο χαρπουζοπαραγωγόν χωρίον μας (κοντά στη Θεσσαλονίκη) και ακούγαμε μπαμ μπαμ να σκάνε σαν βόμβες δίπλα μας τα καρπούζια που μεγάλωναν στην διάρκεια της νύχτας. Ήταν πολύ εντυπωσιακό.

  48. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Πράσινος πύργος
    κόκκινα νταμάκια (ή τζαμάκια)
    μέσα κατοικούνε
    μαύρα αραπάκια.

    Τουιτερικό:
    Στη Σελήνη ανεβήκατε, καρπούζι χωρίς κουκούτσια δε φτιάξατε, άχρηστοι, ε άχρηστοι! 🙂

    σ.σ. εν τούτοις ο Τζη μας εδώ,νομίζω έγραψε ότι έφαγε ακούκουτσο καρπούζι,δεν ξέρω αν πέτυχαν τη ζαχαρένια νοστιμιά όμως. 🙂

  49. Πράγματι ασαφής η ετυμολογία του καρπουζιού, αν και το ότι οι Τούρκοι το πήραν από τα περσικά δεν χωρά αμφισβήτηση.
    http://www.nisanyansozluk.com/?k=karpuz
    Το ζήτημα είναι τι ετυμολογίας είναι το περσικό χαρμπουζέ (που σημαίνει πεπόνι, ενώ το καρπούζι αν έχω καταλάβει καλά λέγεται χιντιβανέ). Υπάρχει μια πρόταση για το ελληνικό καρπός και μια μάλλον (;) λαϊκή παρετυμολόγηση από το χαρ+μπουζέ, «αγγούρι του γαϊδάρου».

  50. ΣΠ said

    Το καρπούζι στα ισπανικά λέγεται sandía

    Sandia National Laboratories στο Νέο Μεξικό. Η κύρια αποστολή τους είναι η ανάπτυξη και η κατασκευή όπλων.

  51. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    45.

  52. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    Και στα τούρκικα η παροιμία με τη μασχάλη και τα 2 καρπούζια. İki karpuz bir koltuğa sığmaz.

  53. sarant said

    47 Και τα αγγούρια τρίζουν όπως μεγαλώνουν

    49 Ώστε ο Νισανιάν δέχεται την παραγωγή του πέρσικου από τον καρπό;

  54. Γς said

    53:

    Κι εγώ, που νόμιζα απ το Carpe diem

  55. ΣΠ said

    Υπάρχουν και μίνι καρπούζια.

  56. ΣΠ said

    Στην Ιαπωνία παράγουν καρπούζια με ασυνήθιστα σχήματα και τα χρησιμοποιούν σαν καλλωπιστικά.
    http://www.media4news.com/japan-natives-are-interested-in-odd-shaped-watermelons/

  57. 53β Ναι. Εμένα πάλι (αλλά τι ξέρω εγώ;) μου φαίνεται πιο πιθανό το αγγούρι του γαϊδάρου!

  58. ΣΠ said

    12
    Γείτονάς μας νεοδημοκράτης τους πρασινοφρουρούς τους έλεγε καρπουζοφρουρούς.

  59. Τίτος Χριστοδούλου said

    24,29
    Τα κίτρινα καρπούζια στην Κύπρο τα έλεγαν ‘καναρίνια’.

  60. Γς said

    53 α:

    >Και τα αγγούρια τρίζουν όπως μεγαλώνουν

    Και το καλαμπόκι στις φυτείες στην Αμερική.

    Κι ας λέει ότι

    Πρέπει να γίνουμε απλοί, χωρίς μιλιά, όπως το καλαμπόκι που μεγαλώνει ή η βροχή που πέφτει.

  61. spiral architect 🇰🇵 said

    @56: Απλά, ωριμάζουν σε ένα λυόμενο κυβικό καλούπι. Μια από τα ίδια είναι, απλά είναι βολικά στη συσκευασία.
    (απωανατολίτες παιδί μου) 😉

  62. ΣΠ said

    61
    Δεν είναι μόνο τα κυβικά. Υπάρχουν και σε σχήμα πυραμίδας, καρδιάς κ.ά. Υποθέτω με κατάλληλα καλούπια.

  63. sarant said

    57 Κι εμένα, εδώ που τα λέμε

  64. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Με κίτρινο κουπαμισάκι.

  65. Pirros said

    Αυτό με το καρπούζι και το ΠΑΣΟΚ, είχε νομίζω χρησιμοποιηθεί και με αρνητικό πρόσημο: Στα πρώτα του ΠΑΣΟΚ χρόνια στην εξουσία, η Αβερωφική Νέα Δημοκρατία είχε λανσάρει τη φράση Απ’ έξω πράσινο κι από μέσα κόκκινο, υπονοώντας κομμουνιστικό υπόβαθρο και επιδιώκοντας αντικομμουνιστικά αντανακλαστικά.

    Κάτι που κάτω από διαφορετικές συνθήκες, άλλης μορφής συγκυρία και βέβαια αλλιώτικη φρασεολογία, το βλέπουμε και σήμερα.

  66. …ενώ στην πραγματικότητα αποδεικνύεται από έξω κόκκινο και απο μέσα πράσινο 🙂

  67. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    https://gr.depositphotos.com/165014044/stock-video-little-girl-with-wet-hair.html

  68. ΣΠ said

  69. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    66. «αντεστραμμένο καρπούζι» όπως είπε και ο δον Τατσό 🙂 🙂

  70. Γιάννης Κουβάτσος said

    Ο ΣΥΡΙΖΑ απέξω κόκκινος από μέσα πράσινος, είναι, νομίζω, ατάκα του Τατσόπουλου από το 2015. Του οποίου Τατσόπουλου κυκλοφόρησε προ ημερών η συγκεντρωτική έκδοση των 4 συλλογών διηγημάτων του. Παρεμπιπτόντως, είναι πολύ καλός διηγηματογράφος και σίγουρα καλύτερος απ’ ό,τι μυθιστοριογράφος. Αγαπάμε Τατσόπουλο (πλατωνικά, έτσι; 😊).

  71. Γιάννης Κουβάτσος said

    Τατσοσυμπέσαμε, Έφη. 😊

  72. Γς said

    Είναι γλύκα
    είναι μέλι
    τα καρπούζια
    του Βαγγέλη

  73. Πάνος με πεζά said

    Έχει πάντως, και το ρατσισμό του το καρπούζι : συνήθως, σκεφτόμενοι πιο πολύ την αποθήκευση και το κόψιμο, και λιγότερο την (πιθανή) γεύση, θα διαλέξουμε καρπούζι με κριτήριο το όσο πιο τέλειο σφαιρικό σχήμα. Σπανίως θα πάρουμε το πολύ μακρόστενο, με κιτρινίλα στην «κοιλιά», ή το στραβοχυμένο… Και κάπως έτσι διαλέγουμε και πεπόνια.

  74. Γς said

    Ορθιος στο λεωφορείο με κουλουριασμένο στο πλάι το αριστερό του χέρι και το δεξί στην χειρολαβή. Κατεβαίνει στη στάση του, περπατάει με το αριστερό του χέρι κουλουριασμένο στο πλάι και φτάνει στο σπίτι του.
    Ψάχνει με το δεξί του χέρι τα κλειδιά του στη δεξιά τσέπη και δεν τα βρίσκει.
    Βάζει το δεξί του χέρι στην αριστερή τσέπη, κάτω από το κουλουριασμένο στο πλάι αριστερό του χέρι και τα βρίσκει.
    Ανοίγει την πόρτα και

    -Καλώς τον! Τι έπαθε καλέ το κουλουριασμένο στο πλάι αριστερό σου χέρι;

    Κοιτάζει το κουλουριασμένο στο πλάι αριστερό του χέρι και

    -Αμάν! Μου βούτηξαν το καρπούζι!

  75. leonicos said

    Δεν φανταζόμουν πως θα μάθαινα για το καρπούζι τόσα πολλά

    ομολογουμένως

    Το πρωί έφυγα μάλλον απογοητευμένος

    μετά το χθεσινό μαλλιοτράβηγμα, πολύ ήρεμα τα σημερινά νερά

    Ακόμα και ο Γς μου άρεσε

    Προσπαθω να αποκρυπτογραφήσω τον Τζι, και θα επανέλθω

    Στο μεταξυ γραφτε και άλλα, ναμαθαίνουμε

  76. cronopiusa said

    Η ιστορία της Ζοζέφα θα μας στοιχειώνει για πάντα

  77. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα!

  78. NIKOS NIKOS said

    Carpe diem! Καρπώσου τον Δία!
    Δίας στην Κρήτη σήμαινε την ημέρα. Καρπός είναι ο χρυσός της γης, τα άφθονα προϊόντα της.
    Καρπό λέμε το κινητό μέρος της άκρας χειρός που ενώνεται με τον πήχη.
    Dore λέγεται και το χέρι στην αλβανική από το δώρο που σημαίνει το χρυσό (δωροδοκώ κτλ.)
    Με τους καρπούς μας συλλέγουμε και τους καρπούς, τον χρυσό της γης. Αρπάζω>καρπάζω (καρπαζιά)
    Καρπενήσι, Κάρπαθος και Καρπάθια όλα μέρη πλούσια σε καρπούς (είτε γεωργικούς είτε ορυκτούς)
    Αρμπούζ το καρπούζι στα σλαβόνικα
    όπου αρ=χρυσός, bog ή boz=θεός, bogatyi= ο πληθωρικός (Μπογιάτι Αττικής) από το βους
    πλιζίνα στην Κάλυμνο, πλεζονιά στην Ζάκυνθο, pleasure στα αγγλικά, plaisir στα γαλλικά
    placeo στα λατινικά από το πελάω ή πελάζω ( κατά το: πλέω σε πελάγη ευτυχίας)
    Melon d’eau, watermelon, wassermelone, melon d’acqua, melancia στα πορτογαλλικά
    Μάλον(δωρικά), μήλον, μέλι, μέλας όλα στον χρυσό αναφέρονται, τα χρυσά μήλα των Εσπερίδων.
    bostan στην αλβανική αλλά και στην σλαβονική το καρπούζι, από το βους το μυστικό όνομα του θεού.
    bosti = μαχαιρώνω, τσιμπώ, butt στα αγγλικά τα πληθωρικά οπίσθια , boost η ανύψωση, η προώθηση, η πρόταξη( το μπούστο)
    Lubenitsa στη σλαβόνικη προέρχεται από το lubo και αυτό από το luber ή liber δηλαδή τον Λυαίο, Λύσιο Διόνυσο. Libitina η Αφροδίτη, libido η επιθυμία, Libera(Prosperine) η αδελφή του Liber Βάκχου
    liber ο φλοιός του δέντρου όπου έγραφαν τα γράμματα. liber το βιβλίο, libellus το μικρό βιβλίο
    liber και ο φωτεινός ο γραμματισμένος ο απελεύθερος, liberty η ελευθερία
    Battich στην αραβική από το αιγυπτιακό bittka
    Βοιωτία, Βοιάτικα(Βάτικα) Λακωνίας αλλά και πατίχα, βατίχα, batteca και patilia
    Όλα με τον βου σχετίζονται .

    Carpe diem > carpe ziem (Δίας και Ζίας το αυτόν)> karpuz δηλαδή ο χρυσός καρπός (Δίας)

    Βους Βάκις και Δίας ταυτίζονται!

    Σίγουρα ο ξεχασμένος βασιλιάς δεν πέθανε υπάρχει μέσα στην γλώσσα μας.
    Και κάθε φορά που θα τρώμε μια μπουκιά από την σάρκα του θα τον μακαρίζουμε και θα τον ευγνωμονούμε. (Λάβετε φάγετε τούτο εστί το σώμα μου!)
    Και ας μας ξεγελάει με τις μάσκες του(τούρκικες, αραβικές, ιταλικές, ισπανικές, γαλλικές κτλ)

    Carpe diem λοιπόν με μία φέτα καρπούζι!

  79. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    71. 🙂
    Το καρπούζι -αυτό είναι το κλασικό μοντέλο μιας οικολογικής πολιτικής οργάνωσης: «Πράσινο απ’ έξω, κόκκινο μέσα, με μαύρα σπόρια»
    https://www.xanthipress.gr/ioanna-kontoulh-mia-mhtera-gia-thn-oikologia/

  80. Πέπε said

    @43:

    > > Γω του κρω κι κείνο σκούζ(ει), θα του σκάσου σαν καρπούζ(ι), λεει ένα δημοτικό άσμα (όχι, αυτό δεν είναι καθεαυτού μακεδονικό. Νομίζω ότι μας ήρθε από τη Μυτιλήνη).

    Κρω; Δηλαδή κρούω; Το μυτιληνιό πάντως λέει «κ’νώ» (κουνώ), και το ρεμπέτικο παράλληλο που ανέφερε ο Κόρτο λέει ευκρινέστερα «το κουνώ» (χωρίς το ‘γώ).

    Μπορεί σ’ εσάς να ήρθε από τη Μυτιλήνη, γιατί περιλαμβάνεται στη «θεια μ’ την Αμερσούδα», που την ηχογράφησε η Βέμπο κοντά στα χρόνια που είχε γίνει σουπερστάρ με τα τραγούδια του μετώπου, και το έμαθε όλη η Ελλάδα, αλλά η ύπαρξη του εν λόγω παράλληλου με κάνει να πιστεύω ότι πιθανώς να μην είναι αρχικά μυτιληνιό. Έτσι κι αλλιώς η Θεια μ’ η Αμερσούδα δεν είναι τραγούδι, είναι σκοπός όπου ακόμη και σήμερα ταιριάζει ο καθένας ό,τι δίστιχο θέλει.

    > > «η παροιμία για τα δυο καρπούζια σ’ ένα χέρι»
    # Στη …νότια Μακεδονία λέμε «δυο καρπούζια σε μια αμασχάλ(η) δεν κουβαλιένται»

    Κι εγώ έτσι το ήξερα, με το χέρι πρώτη φορά το ακούω.

    > > Αναφέρω και πάλι ότι παρ’ ημίν το πεπόνι θεωρούνταν φτωχός συγγενής του πεπονιού (μακεδονιστί καουνιού)

    Να θυμίσω κι εκείνη τη σκηνή από τον Βιζυηνό με τη μάνα του ξενιτεμένου, που θέλει με το ζόρι να κεράσει πεπόνι τον ξένο που πέρασε από το χωριό της (για να το ‘βρει κι ο γιος της από κανέναν καλό άνθρωπο εκεί στην Ευρώπη), κι εκείνος αρνείται επίμονα και στο τέλος ξεσπάει «επειδή εσύ κυρά μου έχεις παιδί στα ξένα, θα πρέπει εγώ να ρίξω αυτή τη χολέρα στο στομάχι μου;»

  81. sarant said

    80 Κνω, σαφώς.

  82. Γιάννης Ιατρού said

    Tη «δική μας» την «ανοιξιάτικη» Mατoύλα…. απ΄ το ILL Οινόη, την θυμόσαστε; Ε, μάλλον παντρεύτηκε 🙂 🙂 🙂 🙂
    Η Mατoύλα, παντρεύτηκε τον εκλεκτό της καρδιάς της Αποστόλη σε μια ιδιαίτερη και εντυπωσιακή τελετή

  83. Χαρούλα said

    Εβραίος με τον γιό του και το γαϊδούρι ψάχνουν τόπο να εγκατασταθούν. Δειλινό έξω απο το Χ χωριό/πόλη. Στέλνει το παιδί να ζητήσει » κάτι να φάνε οι άνθρωποι, το ζώο και να έχουν και για το μέλλον». Γυρίζει ο μικρός με ένα καρπούζι. Να φάνε οι άνθρωποι την σάρκα, το ζωντανό την φλούδα και να σπείρουν τα κουκούτσια. Ο Εβραίος απεφάνθει ότι ειναι πιο οικονόμοι/έξυπνοι απο αυτόν, στο Χ μέρος, και συνεχισε τον δρόμο του.
    Στον Εβρο το λέμε για το Σουφλί, αλλά το έχω ακούςει και για αλλού.

    Όταν ημουν παιδί ειχαμε σκουροπράσινα ολοστρόγγυλα καρπούζια. Ίσως ιδιαίτερα τοπική ράτσα. Όταν σπάνια βρίσκαμε τα σημερινά ριγέ, τα λέγαμε αμερικάνκα. Ξερει κάποιος γιατί;

  84. Γιάννης Ιατρού said

    83: Ωραία ιστοριούλα, διδακτική. Αμερικάνικα, απ΄ό,τι θυμάμαι λέγαμε τα μακρόστενα, όχι τόσο τα ριγέ. Την ποικιλία την λένε τσάρλεστον (Charleston).

  85. Μαρία said

    84
    Κι εμείς τα μακρόστενα.

  86. Χαρούλα said

    84 & 85
    Ευχαριστώ πολύ. Ίσως δεν θυμάμαι σωστά. Ίςως να ήταν απλά μακρόστενα, χωρίς ρίγες. (Πολλά τα χρόνια, εγώ παιδί και αυτά τότε, σπάνια.)

  87. Γς said

    86:

    >Ίςως να ήταν απλά μακρόστενα,

    Α, Αμερικάνικες

  88. 24, 25, 59,
    Παρ΄ημίν παλιότερα (στη Μακεδονία, για!) κάποια καρπούζια έπαιρναν κίτρινο χρώμα αλλά ήταν εντελώς άνοστα, προφανώς και άρρωστα. Άρρωστα ήταν και κάποια καρπούζια με ανοιχτό ροζ χρώμα, γλοιώδη επιφάνεια -κοπής-και μαύρα σπόρια. Τα λέγαμε σαμόρεστα και ήταν βεβαίως άρρωστα. Πάντως σπάνια βρίσκαμε τέτοια καρπούζια, ακατάλληλα προς βρώσιν!

  89. Γιάννης Ιατρού said

    Υποπτεύομαι πως κάποιοι εδωμέσα πήγαν και γίνανε ξεφτέρια στα σεμινάρια του τηλεβιβλιοπώλη, και τώρα μας πουλάνε μούρη. Δεν εξηγείται αλλιώς 🤣🤣🤣🤣

  90. ΣΠ said

  91. Γιάννης Ιατρού said

    Εδώ, στα ιερογλυφικά, το καρπούζι

  92. Γιάννης Ιατρού said

    Αν τα καρπούζια *δεν* έχουν από κάτω μια πιό ασπρουδερή βούλα/επιφάνεια, τότε δεν έχουν μεγαλώσει στο χώμα…., με ό,τι αυτό μπορεί να συνεπάγεται 🙂

  93. ΣΤΑΥΡΟΥΛΑ said

    https://gr.depositphotos.com/129143780/stock-photo-jacko-lantern-halloween-watermelon-in.html
    Τη δεκαετία του 60 που στην περιοχή μας δεν υπήρχε επαρκής δημοτικός φωτισμός οι νεαροί θέλοντας να πειράξουν (φοβίσουν;) τις κοπέλες σκάλιζαν κατ’ αυτό τον τρόπο το καρπούζι και μέσα έβαζαν ένα αναμμένο κερί. Οταν σκοτείνιαζε το έβαζαν στην άκρη του δρόμου και το έδεναν με ένα σκοινί. Μετά κρυβόντουσαν κρατώντας την άλλη άκρη του σκοινιού. Μόλις έβλεπαν κάποια κοπελιά να πλησιάζει τραβούσαν το σκοινί σιγά σιγά και η κοπελιά…. τρεχάτε ποδαράκια μου, πανικόβλητη! Κακόγουστα αστεία, άγρια αλλά και τότε συνέβαιναν αυτά απλώς δεν τους δίναμε και πολλή σημασία!

  94. takis#13 said

    83 . την ιστορία αυτή την λέμε και στην Κω για το χωριό Καρδάμενα

    Ο Κ.Σκανδαλίδης στο λεξικό του για τους ιδιωματισμούς της Κω λέει πως η λέξη πλιζίνα έχει τούρκικη ρίζα χωρίς να το τεκμηριώνει . Αναφέρει πως η λέξη υπάρχει και στη Νίσυρο και στο Καστελόριζο (αναφέρονται και οι πηγές ) . Ενώ στην Ρόδο , γράφει , το καρπούζι το λένε πατίχα με αραβική ρίζα.

  95. sarant said

    94 Όμως αυτό δεν είναι πολύ πιθανό, και επειδή η λέξη αρχίζει από π- και μάλιστα από πλ, αλλά και επειδή πλεζονιά υπάρχει στα Επτάνησα.

  96. takis#13 said

    Θα συμφωνήσω μαζί σου . Οι Τούρκοι το λένε καρπούζ .

  97. Tomás de Torquemada said

    Στη λαϊκή διακοσμητική ζωγραφική του 18ου-19ου αιώνα η απεικόνιση καρπουζιού, από το οποίο έχει κοπεί μια φέτα, μαζί με το μαχαίρι θεωρείται ότι έχει σεξουαλικό σημαινόμενο. Για την ακρίβεια παραπέμπει ευθέως σε μουνί, με το συμπάθειο. Ίσως από το σχήμα;

  98. Γιάννης Ιατρού said

    97: Και τι ρωτάς εμάς μεγάλε Ιεροεξεταστή; Δεν θα πέσουμε στη φάκα να απαντήσουμε για να μας κάψεις μετά!
    Σάματις έχουμε δει και ποτέ, για να ξέρουμε; 🙂 🙂 🙂

  99. Αρχαιοελληνιστής said

    Μόλις τώρα αξιώθηκα να διαβάσω το παρόν άρθρο + τα σχόλια και δηλώνω έκπληκτος. Γράφει ο κ. Σαραντάκος στο άρθρο του: «Εμείς βέβαια το λέμε καρπούζι, το οποίο είναι τουρκικό δάνειο (karpuz), αν και δεν είναι σαφές από πού το πήραν οι Τούρκοι.»

    Επί 11 ολόκληρες ώρες ουδείς από τους δαιμόνιους ερευνητές του ιστολογίου φιλοτιμήθηκε να ψάξει στην ίδια την πηγή, τουτέστιν στα τούρκικα ετυμολογικά λεξικά. Το καλύτερο που υπάρχει δωρεάν στο Διαδίκτυο, το λέει σαφώς: Γύρω στα 1400 οι Τούρκοι πήραν την λέξη «καρπούζι» από τα Φαρσί (Περσικά), ενώ οι Πέρσες από τα ελληνικά, ως παραφθορά της λέξεως «καρπός»!.. Τουτέστιν, το καρπούζι είναι ελληνικωτάτη λέξις και 100% αντιδάνειο απο τα Τούρκικα…

    ΑΝ προκληθώ, θα αναρτήσω και άλλα λήμματα της λέξεως «καρπούζι» από εγκυρώτατα τουρκικά ετυμολογικά λεξικά που ΔΕΝ υπάρχουν στο Διαδίκτυο. Ας φροντίσουν οι επίδοξοι αντιρρησίες να μήν εξευτελισθούν διά μίαν εισέτι φοράν. Ο νοών νοείτω…

  100. Γιάννης Ιατρού said

    99: Υπάρχουν κι οι εξυπνάκηδες που δεν κάνουν τον κόπο να ανατρέξουν στις προηγούμενες σχετικές με το καρπούζι αναρτήσεις (οι οποίες και ρητώς αναφέρονται) στο μπλογκ και εφευρίσκουν τον τροχό εκ νέου.
    Κοίτα κι εδώ https://sarantakos.wordpress.com/2010/08/23/karpuz/#comment-40431 καπετάνιο 🙂

  101. Χαρούλα said

    99
    Μα περιμέναμε εσένα! Να μην προσφέρεις κάτι και συ στην μόρφωση μας;😅

  102. Γιάννης Ιατρού said

    101: Άσε που κοκορεύτηκε περί αυτού και το χθεσινό νήμα… (και πήρε και την απάντηση βέβαια 🤣🤣🤣🤣)
    Διασυρμός πλήρης!

  103. Αρχαιοελληνιστής said

    Δεσποινίς Χαρούλα (101), φαίνεστε καλό κορίτσι. Απαντήστε τουλάχιστον εσείς στα ερωτήματα για τον μπουρδολόγο Λιαντίνη, που έθεσα στους κ.κ. Ιντζόγλου + Ιατρού, αλλά δεν τολμάνε να απαντήσουν, για να μή γελοιοποιηθούν ισοβίως:

    1) Είναι αντισημιτικά τα αποσπάσματα της «Γκέμμας» που ανέβασα; 2) Είναι μεγάλη ξεφτίλα για έναν δεδηλωμένο αντίχριστο όπως ο Λιαντίνης, να του βγούνε η θυγατέρα και η σύζυγος θεούσες; 3) Είναι κατάπτυστος ο Λιαντίνης, όταν αποκαλεί «κακό ομοφυλόφιλο» τον Λαπαθιώτη;

  104. Tomás de Torquemada said

    #97-98
    Νεωτέρα ανταπόκρισις αναφέρει ότι και από το σχήμα, αλλά κυρίως από τα πολλά σπόρια που συμβολίζουν την ευτεκνία. Το μαχαίρι δηλοί τον φαλλό…
    Τέκνον Ιωάννη, ξέρεις να ξεγλιστράς από τις κακοτοπιές βλέπω… 🙂

  105. Γιάννης Ιατρού said

    104β: ο υποφαινόμενος εν ιερομονάχοις ελάχιστος και προς Θεόν ευχέτης έχει μάθει να φοβήται την καύση, διότι, ιστορικά μιλώντας πάντα, η Εκκλησία ήταν πάντα υπερ της καύσης. Των ζωντανών, κυρίως 🙂

  106. Χαρούλα said

    103
    Επειδή κάθε βραδάκι μπαίνετε να ελέγξετε αν υπήρξαμε καλά παιδιά, σωστοί ερευνητές και αν κάναμε τις εργασίας μας, θα σας απαντήσω μόνο για να κοιμηθείτε ήρεμος απόψε και μηπως κόψετε την συνήθεια του ελεγκτή.
    Επιπλέον πιά το «δεσποινίς» μας …τελείωσε.

    Τα μέλη μιας οικογένειας(Λιαντίνη στην περίπτωση μας) μας δεν είναι καρπούζια, να «του βγουν». Είναι προσωπικότητες αυτόνομες και μοναδικές.
    Δεν έχω διαβάσει καθόλου Λιαντίνη, παρά μόνο αποσπάσματα, τα οποία δεν με παρακίνησαν. Έμαθα όμως (επειδή απαιτώ να σέβονται τις απόψεις μου) να σέβομαι όλες τις απόψεις, ως το σημείο που δεν προσπαθούν να επιβληθουν.

    Καληνυυυυυύχτα! Και ήρεμος, ε;!

  107. Αρχαιοελληνιστής said

    Ρε άνθρωπε του Θεού (100), κακόψυχε Ιατρού, δεν καταλαβαίνεις πως εκθέτεις τον κ. Σαραντάκο, ισχυριζόμενος πως η ελληνική προέλευσις της λέξεως «καρπούζι» (εκ του «καρπός») είχε αποκαλυφθεί σε κάποιο ξεχασμένο σχόλιο τον Αύγουστο του 2010, το οποίο σχόλιο δεν πήρε κανείς χαμπάρι;

    Αν τόχε πάρει χαμπάρι ο κ. Σαραντάκος, θα το ανέφερε στο σημερινό άρθρο, ως εκδοχή τουλάχιστον. Τα λόγια είναι περιττά: Περιμένω από τον ίδιο τον κ. Σαραντάκο να βγεί και να μάς πεί, αν όντως γνώριζε την εκδοχή των Τούρκικων ετυμολογικών λεξικών για ελληνική προέλευση του «καρπουζιού» από τον «καρπό». Κι αν το γνώριζε, γιατί δεν το ανέφερε στο παρόν άρθρο: Είναι αποδεδειγμένα έντιμος και δεν πιστεύω ότι το απεσιώπησε για να μή χαρούμε εμείς οι ελληνόψυχοι

  108. Αρχαιοελληνιστής said

    Κυρία Χαρούλα (106), ούτε για τις ύβρεις του Λιαντίνη εναντίον του Λαπαθιώτη, ούτε για το αν είναι αντισημιτικά τα αποσπάσματα της «Γκέμμας» μού απαντήσατε. Διαβάστε τα ΕΔΩ για να μή τα ξανα-αναρτώ και μεγαλώνει το νήμα

  109. leonicos said

    Ποιος θυμάται ένα σκάνδαλο που έγινε σε μια έκθεση μοντέρνας τέχνης στο Γκάζι, θα είναι καμιά δεκαριά χρόνια, που ένας @@@@κας καλλιτέχνης είχε εκθέσει ένα καρπούζι με το οποίο κάποιος συνουσιαζόταν, και μια πιο @@@σμένη κυράτσα εξεμάνη και το κατέστρεψε, με αποτέλεσμα να τον κάνει για λίγο διάσημο;

    Δεν θυμάμαι περισσότερες λεπτομέρειες

  110. Αρχαιοελληνιστής said

    (109): Θανάσης Τότσικας, Outlook 2003: Κύριε Λεώνικε, με απογοητεύετε: Εσείς δεν θυμάστε, αλλά δεν σάς έχουν μιλήσει για το Google που θυμάται;

  111. Γιάννης Ιατρού said

    107: Και πάλι εκτίθεσαι ανεπανόρθωτα, επειδή ο Νίκος και το έχει δει και το έχει δηλώσει, πως καλώς μπήκε. Πάλι δεν κοίταξες στις προηγούμενες αναρτήσεις, δες εδώ: https://sarantakos.wordpress.com/2010/08/23/karpuz/#comment-40433 , το γ) !

    Είσαι αδιόρθωτος και τα σχόλιά σου, ακόμα κι αυτά που έχουν (σπανίως) κάποια βάση, δεν αποσκοπούν στο να μάθουμε κάτι, αλλά στο ποιόν θα «εκθέσεις» και τι θα «ξεσκεπάσεις». Αλλά πρώτα η ψυχή και μετά το χούϊ ….

  112. leonicos said

    Ήθελα κι εγώ να μιλήσω για τον Λαντίνη, αλλά επειδή με έχετε μαλώσει ότι παρελθοντολογώ, δεν τόλμησα.

    ΒΕΒΑΙΑ είναι παράξενο να απαιτείκάποιος ένα άρθρο να απασχολείτους σχολιαστές μόνο μια μέρα, ενώ μερικά άρθρα αξίζουν ερισσότερο και μας μένουν για καιρό. Φυσικά πρέπει να υπάρχει και κάποιο όριο.

    ΄
    Εχω διαβάσει και τον λαντίνη αρκετά, πολύ πριν πεθανει και τον μάθουν όλοι, όπως ακι τον Στέλιο Ράμφο, μια είσης εξαιρετικα πολυσχιδή προσωπικότητα.

    Κατ’ αρχήν οι άνθρωποι, και πολύ περισσότερο οι διανοούμενοι, εξελίσσονται. Δεν μπορεί μαι θέση της ηλικίας των 35 να δεσμεύει κάποιον στα 60 του. Εκείνος θα μας πει το ναι ή το όχι.

    Ο Λαντίνης αγπήθηκε από πολλούς και δεν μισήθηκε από κανένα. Προσωπικά με άφησε αδιάφορο, επειδή δεν μπορείς να πεις κάθε φορά αν ισχύει αυτό που λέει την επομένη. Είναι αυτό που περιγράφει στο τελευταίο του γράμμα, ‘άνεμος’. Και μολονότι έχω τη γνωστή σε όλους σας ευαισθησία, δεν θα τον κατέτασσα στους αντισημίτες, ό,τι και να έλεγε. Σε λίγο μπορεί να έλεγε ήνα εννοούσε άλλα ή να τα εξηγούσε αλλιώς. Ομολογώ δεν μπορω να καταλάβω τ του έβρισκαν οι λάτρεις τυ, γιατί είχε και τέτοιους και α’ ό,τι κατάλαβα χτες, εξακολουθπύν να υπάρχουν.

    Το να λέμε κάποιον κατάπτυστο…. είναι κατάπτυστο. Είναι και ανοησία. Κατάπτυστος δεν ήταν. Ακατανόητος και ασταθής ήταν. Ήταν όμως και παθιασμένος, και αυτό δεν άντεξε.

    Τελικά αυτοκτόνησε. Με ό,τι βλακείες και αν στόλισε την απόφασή του αυτή, πρόκειται για αυτοκτονία, και αυτό σημαίνει κατάθλιψη και ψυχική διαταραχή. καμιά δυναμική ιδεολογία σε φέρνει εκεί. Επ’ αυτού είπε μπούρδες. Αυτό δεν τον κα΄νει κατάπτυστο, αλλά άρρωστο.

    Το αν η γυναίκα του και η κόρη του έγιναν καθηγήτριες της Θεολογικής Σχολής, αυτό δεν σημαίνει ούτε ότι είναι θεούσες (μπορεί να μην είναι καν πιστές ή χριστιανές, αυτό δεν το ξέρω), αλλά και αν ήταν, αυτό δεν θα σήμαινε ότι τον γράψανε στα παλιά τους τα παπούτσια. Έχουν το δικαίωμα να έχουν άλλο θρήσκευμα, όπως έχουν και πολλοί εδώ μέσα, όπως π,χ, ο Γς που είναι Γυναικολάτρης και ο Τζι ΠΑΟΚλάτρης. (πρόσεξα τι έγραψα. Ενταξει!

    Η εμμονή του αρχαιοελληνιστή, και αδιαφορώ αν είναι ο κάποτε @@τάλος ή όχι, εμένα δεν μ’ ενοχλούν οι εμμανείς, έχω κι εγώ τις δικές μου εμμονές, μόνο που δεν τις προβάλλω με τον ίδιο τρόπο, ου έκανε εντύπωση για τη χτ=υδαιότητά του, που δεν έχει καμιά σχέση με το αν έχει δίκιο ή όχι περί Λαντίνη.

    Τζαστ δατ- Γς

    (πλαστογραφία

  113. leonicos said

    @110

    Αρχιελληνιστή, ευχαριστώ. Βέβαια το ανέφερ α γα το περίεργο του πράγματος, και για να συμπληρωσουμε το άρθρο. Δεν μ’ ενδιέφερε ούτε να το ξαναδώ, ούτε να το αναρτήσω. Δεν ήξερα και πώς να το ψάξω.

    Μακάρι να συμμετέχετε θετικά και ήρεμα εδώ μέσα πάντως.

    Λυπάμαι που δεν αναφέρομαι επαινετικά για σας σχετικά με τα χθεσινά σχόλιά σας, και παραμένω με την αποψη που διετύπωσα στο @112

  114. Αρχαιοελληνιστής said

    Κακόψυχε χωροφύλακα Ιατρού (111), κάνε υπομονή: Σε λιγάκι θα βγεί και θα μάς απαντήσει ο ίδιος ο κ. Σαραντάκος αν θυμόταν το λίκνο του 2010 (ποιό από τα δύο; Της Λεξιλογίας ή του Τουρκικού ετυμολογικού;), όταν έγραφε το σημερινό άρθρο.

    Κι αν το θυμόταν, γιατί δεν το ανέφερε, έστω και σαν εκδοχή: Ότι, δηλαδή, οι ίδιοι οι Τούρκοι θεωρούν δάνειο από τα ελληνικά την λέξη «καρπούζι». Στα άλλα τούρκικα ετυμολογικά που διαθέτει το Επιτελείο μας, η εκδοχή για την ελληνική προέλευση του «Karpuz» από τον «καρπό» είναι ακόμη σαφέστερη. Πάλι θα εξευτελιστείς, ημιμαθέστατε χωροφύλαξ

  115. Αρχαιοελληνιστής said

    Κύριε Λεώνικε (113), επειδής είστε έντιμο παλληκάρι, βγείτε και απαντήστε πρίν απαντήσει ο κ. Σαραντάκος: Εσείς πειστήκατε (βλέπε σχόλιο 99) ότι το τούρκικο «karpuz» είναι δάνειο από τα ελληνικά («καρπός») μέσω των Φαρσί;

  116. Ετυμολογικά το Λαντίνης έχει σχέση με το λαντώ ;;

  117. Γιάννης Ιατρού said

    114: Ένα μόνο σου ταιριάζει 🙂

  118. sarant said

    100-111 H θέση του Νισανιάν αναφέρθηκε και σήμερα, στο σχόλιο 49 και επόμενα. Ομολογώ πως δεν τη θυμόμουν, την ανέφερε όμως ο Δύτης. Δεν με πείθει και τόσο.

  119. Alekos81 said

    Κάτι για όσους ζεσταίνονται :

    Παλιά ο διαιτητής έκοβε το καρπούζι στη μέση

    Πλέον κόβει το… ΒΑΡπουζι

    Μπρρρ….

  120. Αρχαιοελληνιστής said

    Κύριε Ιατρού (117) ευχαριστώ θερμώς για την Αφιέρωση της Άντζελας. Είχα να ακούσω αυτό το τραγούδι καμμιά 20ριά χρόνια και συγκινήθηκα.

    Αλλά όπως βλέπεις (118) ο κ. Σαραντάκος δεν θυμόταν τίποτα από το σχόλιο του Αυγούστου 2010. Κι ο Δύτης στο σχόλιο 49 ΑΠΟΣΙΩΠΗΣΕ την ελληνική ετυμολογία του karpuz, σύμφωνα με τούρκικα ετυμολογικά. Ας βγεί και ας μάς απαντήσει ο πολύς κ. Δύτης: Δεν το αντελήφθη, ή το απεσιώπησε για να μή χαρούμε εμείς οι Ελληνόψυχοι;

  121. Alekos81 said

    110:
    Και … μώ τα καρπούζια λέμε!

  122. Όποιος διαβάζει το σχόλιο 49 βλέπει.
    Το ότι οι Τούρκοι το πήραν από τους Πέρσες είναι θαρρώ αδιαμφισβήτητο, το αν οι Πέρσες επηρεάστηκαν από τον καρπό, κτγμ, όχι.

  123. Πες τα, Λεώνικε (112). Χωρίς να έχω διαβάσει τίποτε του Λιαντίνη, ακριβώς έτσι νιώθω κι εγώ.

  124. Πάνος με πεζά said

    @ 109,110 : Τά χουμε πει από το πρωί αυτά (@13). Σαν το μερακλή, δεν έχει…

  125. Αρχαιοελληνιστής said

    Κύριε Δύτα (122), έτσι όπως το διατυπώσατε στο σχόλιο 49 («Υπάρχει μια πρόταση για το ελληνικό καρπός…») ουδείς αναγνώστης «ψυλλιάστηκε» την ελληνική προέλευση του καρπουζιού απο τον «καρπό».

    Αφού, όμως, δεν πείθεσθε ότι ΚΑΙ οι Πέρσες δέχονται ότι έκλεψαν την λέξη από το ελληνικό «καρπός», έδωσα εντολή στο Επιτελείο μας να προμηθευθούν Ετυμολογικά Λεξικά της Φαρσί και σε 2-3 μέρες θα αναρτήσω τα ευρήματα για να πειστεί και ο δύσπιστος κ. Σαραντάκος

  126. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    112

  127. NIKOS NIKOS said

    Η ετυμολογία δεν μαθαίνετε από λεξικά. Κανένα λεξικό δεν έχει κανόνες ετυμολογίας όπως οι κανόνες γραμματικής ή οι κανόνες συντακτικού.
    Η γλώσσα βγήκε για να χρησιμοποιείτε από όλους αλλά να κατανοείτε από λίγους.
    Όλοι πίνουν Coca Cola ελάχιστοι ξέρουν την σύστασή της και τις επιδράσεις της στον άνθρωπο.
    Πολλοί λίγοι κατανοούν το θρησκευτικό δόγμα στο οποίο πιστεύουν.
    Γλώσσα και θρησκεία είναι πολύ στενά συνδεδεμένες. Μοιάζουν στον παραλογισμό και την υπερβατικότητα τους.
    Ψυχραιμία και ομόνοια! Όλοι εδώ έχουμε κοινό πάθος, απλώς σχολιάζουμε .

  128. Πάνος με πεζά said

    Ο Λιαντίνης ήταν από το χωριό Λιαντίνα, αν αυτή την ετυμολογία ψάχνετε.

  129. Πάνος με πεζά said

    Α ! Και δεν ήξερα ότι ήταν γεννημένος ως Νικολακάκος, και το άλλαξε από το όνομα του χωριού του (κοντά στο οποίο και πέθανε).

  130. Βασίλης Ορφανός said

    Πληροφορία πρακτικής φύσεως (τσεκαρισμένη στην πράξη πολλές φορές): Ένα καρπούζι είναι ώριμο να κοπεί από την καρπουζιά, όταν ο έλικας που βρίσκεται ακριβώς απέναντι από τον μίσχο του καρπουζιού έχει ξεραθεί εντελώς. Ισχύει και για τα πεπόνια.

  131. sarant said

    130 Ορίστε ο πρακτικός άνθρωπος. Διότι η απόδειξη του καρπουζιού ποια είναι; Να το φάμε.

  132. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    112 – Δεν πάσχουν όλοι όσοι αυτοκτονούν από κατάθλιψη και ψυχική διαταραχή, κάποιοι δεν έχουν να πάρουν ούτε να δώσουν κάτι άλλο, αισθάνονται πλήρεις. Κάποιοι άλλοι προτιμούν να πεθάνουν με αξιοπρέπεια αντί να ζούν σαν χαμερπή σκουλήκια με κάθε τρόπο και κόστος, δεν βλέπουν όλοι την ζωή από την αρρωστημένη θρησκευτική πλευρά ούτε από την αποχαυνομένη καταναλωτική.
    Στα παιδιά μου έχω πεί πως, αν δεν μπορούν να ζήσουν με αξιοπρέπεια, έχουν πάντα την δυνατότητα να πεθάνουν αξιοπρεπώς.
    Η συνειδητή αυτοκτονία, απαιτεί ψυχικό μεγαλείο και ανώτατο πνευματικό επίπεδο, και θα πρέπει να κρίνεται διαφορετικά από τις άλλες.
    Έχοντας διαβάσει τρία βιβλία του Λιαντίνη (Γκέμμα, Πολυχρόνιο, Τα ελληνικά) χωρίς να μ’ έχει ενθουσιάσει ιδιαίτερα αλλά ούτε και να τον απορρίπτω συνολικά, δεν τον κατατάσω στους ψυχικά διαταραγμένους.

  133. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    130 – Μόνο που όλα τα καρπούζια εδώ και πολλά χρόνια, κεντρώνονται σε κολοκυθιές, γι’ αυτό και τα περισσότερα είναι μάπα☺, καμιά σχέση μ’ αυτά που τρώγαμε μέχρι την δεκαετία του 70 (όπως και τα περισσότερα φρούτα θα έλεγα).

  134. Γιάννης Ιατρού said

    Μιας κι ώρα το επιτρέπει, να βάλω και το διαμάντι του επίδοξου δήμαρχου: 🙂 🙂

  135. Βασίλης Ορφανός said

    132
    Στα παιδιά μου λέω πως τα γέννησα για να ζήσουν. Χωρίς αστερίσκους. Σας παρακαλώ (ειλικρινά) να το σκεφτείτε.

  136. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    83τέλος – Κι εγώ το θυμάμαι αυτό όταν πηγαίναμε στον Έβρο κάθε καλοκαίρι την δεκαετία του 60, αυτά τα ριγέ που έχουν επικρατήσει (κι όχι τα μακρόστενα που λέει η Μαρία) τα έλεγαν αμερικάνικα γιατί (αν θυμάμαι καλα) έλεγαν πως ο σπόρος ήταν αμερικάνικος.

  137. Γιάννης Ιατρού said

    136: Αν κοιτάξεις την εικόνα στο 91, θα διακρίνεις πως ήδη τότε, στην αρχ. Αίγυπτο, υπήρχαν καρπούζια ριγέ.
    Τι μας κρύβουν;;; 🙂 🙂 🙂

  138. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    129. Κι έτσι μπορείς να δεις λμτ, (σιγά μη μας νοιάζει) ότι για τη σύζυγο ή την κόρη υπήρξε ένας θόρυβος για την πανμιακή έδρα στο ΑΠΘ.

    130>> Διότι η απόδειξη του καρπουζιού ποια είναι; Να το φάμε.

  139. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    135 – Τα δικά μου πλέον είναι ενήλικα κι αποφασίζουν μόνα τους, όμως οτιδήποτε τους έχω πεί που τα αφορούσε, το είχα σκεφτεί πολύ καλά πρώτα και ποτέ δεν τους το έδωσα σαν θέσφατο, μεγάλωσαν με μπαμπά που έχει αρκετές ατέλειες κι αδυναμίες☺ και δεν τις έκρυψα ποτέ.
    Όμως ζωή χωρίς αξιοπρέπεια τι ζωή είνσι; τι νόημα έχει; πόσο χαρούμενος θα ήσασταν αν βλέπατε τα παιδιά σας να ζούν ανεγκέφαλα και αποχαυνομένα όπως ζούν χιλιάδες;

  140. Γιάννης Ιατρού said

    139: (τέλος) Σε επικίνδυνα μονοπάτια πηγαίνεις, για ξαναδιατύπωσέ το, γιατί έτσι όπως πας, θα μας δικαιολογήσεις και τον Καιάδα σε λίγο!

  141. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    137 – ☺☺☺ Θυμάμαι μόνο που το έλεγαν οι θείοι μου και τα ξαδέρφια μου, κατά πόσο είναι σωστό δεν ξέρω, ο κανόνας τότε ήταν τα μαύρα και στρογγυλά καρπούζια στα μποστάνια και τα υπέροχα θρακιώτικα πεπόνια με την λεπτή και αιθέρια γεύση και άρωμα που τώρα είναι τελείως άγευστα και χωρίς άρωμα.

  142. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Πιατέλα σαββατιάτικων φρουτομεζέδων ή άσκηση τί θέλει να πει το μεταφραστήρι 🙂

    Γιατί τα καρπούζια χωρίζονται στο αμπέλι
    …Η άρδευση με σταγόνες συνιστάται να παρέχει νερό στα φυτά χωρίς να αφήνει το χώμα πονηρό
    οικόπεδο καρπούζι/διάσπαση των καρπουζιών στο αμπέλι
    http://nazira.ericamoulet.com/2018/02/23/%CE%B3%CE%B9%CE%B1%CF%84%CE%AF-%CF%84%CE%B1-%CE%BA%CE%B1%CF%81%CF%80%CE%BF%CF%8D%CE%B6%CE%B9%CE%B1-%CF%87%CF%89%CF%81%CE%AF%CE%B6%CE%BF%CE%BD%CF%84%CE%B1%CE%B9-%CF%83%CF%84%CE%BF-%CE%B1%CE%BC%CF%80/

  143. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    140 – Καμία σχέση, καλά πού πήγε το κακόψυχο μυαλό σου;☺
    Νομίζω πως είμαι ξεκάθαρος, μιλάω για ζωή με ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ την οποία θεωρώ το απόλυτο ΑΤΟΜΙΚΟ μέτρο στην ζωή του κάθε ανθρώπου, και είμαι σίγουρος πως έχεις δεί αναξιοπρεπείς ανθρώπους που μόνο άνθρωποι δεν είναι πλέον.

  144. Antonislaw said

    7 Ψημενο καρπουζοσπορο, σαν πασατεμπο, τρωνε και οι Ισραηλινοι ( ειχα ελεγξει ως τελωνειακος ενα σακουλακι στο αεροδρομιο το 2010 και για να πειστω τι ειναι μου δωσανε και εφαγα κιολας).

    Η καρπουζα στα κρητικα ειναι το καρπουζι
    «Τα ποδια μου να κοψουνε, ως και την κεφαλη μου, σαν την καρπουζα θα τσουρλω να σ’ ακλουθω μικρη μου» Δερμιτζογιαννης
    https://www.youtube-nocookie.com/embed/fdySN11sSpk?modestbranding=1&rel=0&playsinline=1

  145. Βασίλης Ορφανός said

    139
    Μια ζωή χωρίς αξιοπρέπεια, δεν μπορεί, κάπου θα έχει και μια χαραμάδα να ξαναβρεί την αξιοπρέπειά της. Όμως τα φέρετρα δεν έχουν τέτοιες χαραμάδες. Εν πάση περιπτώσει, εξέφρασα απλώς μια ειλικρινή παράκληση, ως γονιός προς γονιό (για να μην πω τι έχουν ακούσει τα αυτιά μου όταν δούλευα ως ψυχολόγος). Επιτρέψτε μου, σας παρακαλώ, να μην επανέλθω. Είναι ένα θέμα που με ταράζει.

  146. Alexis said

    Ένας ευρύτατα διαδεδομένος μύθος είναι ότι τα καρπούζια σήμερα είναι άνοστα γιατί εμβολιάζονται σε κολοκυθιές. Εδώ μία πολύ καλή και συνοπτική ανάλυση γιατί δεν ισχύει κάτι τέτοιο.

  147. Γιάννης Ιατρού said

    142: Αφού ρε Εφη το γράφει, ένα ποτό (!!) χρειάζονται τα φυτά 🙂 🙂 (Καλά, δεν ντρέπονται λίγο; Οι μεταφραστές δηλαδή κλέφτες θα γίνουν;)

    143: Λάμπρο, άλλα θες να πεις, άλλα λες, να πας για ψάρεμα 🙂 🙂

  148. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Τα καρπούζια στα βάθη των παιδικάτων μου είναι στρογγυλά,γλυκά-ζαχαρένια,ευωδιαστά και βαθιά σκουροπράσινα έως μαυροπράσινα. Όπως κάτι «μίνι» τωρινά. Ολοστρόγγυλα,εξ ου και δεν «ντανιάζονταν» εύκολα,πάντα σε γωνιά εννοείται, όταν έπαιρνε ο παππούς μου πολλά για το μπακάλικο. Ακολούθησαν τα ανοιχτοπράσινα μακρουλά-χωρίς ραβδώσεις. Γενικά θυμάμαι να τα λέμε μαλλιώτικα καθώς έρχονταν από τη βόρεια πλευρά του νησιού, από τα Μάλλια και υποδήλωνε και την καλή τους ποιότητα. Ενα κουφό που λεγόταν, ότι δροσίζονται τάχα στον ήλιο! Ενώ βέβαια τα ρίχναμε στις γούρνες με τις βρύσες-καταρράχτες από πάνω τους να τα στροβιλίζουν ατέλειωτα ως τη σφαγή τους.
    Τί ωραία ολόδροση εικόνα όπως γέμισε το νου μου! Κι έχει μια κουφόβραση…

  149. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    139. Λάμπρο, εσύ έλεγες θα ζήσεις 132 και θα πας από ατύχημα ! χαζοηρωικά μας τα λες τώρα. Σα χέστης, ενώ δεν είσαι.

    Μήπως έκανες κάτι τέτοιο και ζαλίστηκες; 🙂 https://www.newsbeast.gr/weird/video/arthro/3574479/o-tipos-pou-espase-51-karpouzia-me-to-kefali-tou-se-1-lepto

  150. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    140 – Στο Μαρούσι στα μέσα του 80, είχα ένα φίλο συνονόματο μου τον Λάμπρο Λ, ένα πολύ όμορφο παιδί που παντρεύτηκε μια επίσης όμορφη κοπέλα και γέννησαν δύο πολύ όμορφα παιδια.Χαθήκαμε για μερικά χρόνια μέχρι που εμφανίστηκε ξαφνικά προς τα τέλη του 90 με την διαφορά πως είχε γίνει χρήστης ηρωΐνης. Κάμποσες φορές που συναντιόμαστε μου ζήταγε λεφτα «δώσε μου ρε Λάμπρο μια χιλιάδα να πάω να γίνω» μιά δυό τρείς του το ξέκοψα, ρε βλάκα τι κάνεις, θα πεθάνεις, – όχι μωρέ θα το κόψω, θα μπω στην Ιθάκη- καλά την γυναίκα σου, τα παιδιά σου δεν τα σκέφτεσαι; – έλα ρε τώρα κήρυγμα θα μου κάνεις; δώσε μου μια χήνα γιατί θα λιποθυμήσω δεν με βλέπεις;- τελευταία φορά Λάμπρο – ναι ρε τελευταία.

    Παρατησε την δουλειά του (ηλεκτρολόγος) κι άρχισε να κλέβει για την πρέζα, μπαινόβγαινε στις φυλακές, τα μαλια τους αραίωσαν τα δόντια του σάπισαν κι άρχισαν να πέφτουν, όταν τον είδα το 2003 παρ’ όλο που είχαμε την ίδια ηλικία, ήταν σαν γέρικο σάψαλο, ήταν κάτω από το σταθμό και ζητιάνευε, μόλις με είδε τα θολά του μάτια έλαμψαν – ρε φιλάρα δώσε κάτι να παω να γίνω – καλα ρε δεν είπες πως θα το κόψεις; πώς κατάντησες έτσι; – άσε ρε φίλε, προσπάθησα αλλά δεν τα κατάφερα μ’ άφησε και η Μ….κι είμαι μόνος μου τώρα – και γιατί ζείς έτσι ρε; – τι να κάνω – να αυτοκτονήσεις και να πεθάνεις σαν άνθρωπος ρε γιατί έτσι θα πεθάνεις σαν σκυλί στον δρόμο.
    Του έδωσα ένα χιλιάρικο και δεν τον ξανάδα, έμενα ήδη στον Γέρακα, μετά από μερικούς μήνες, έμαθα πως τον βρήκαν νεκρό κατω από την γέφυρα του τρένου
    περίπου εκεί που πίναμε καφέ το Σάββατο.

    Χωρίς αξιοπρέπεια, η ζωή είναι ψυχική κόλαση.

  151. Βασίλης Ορφανός said

    147α
    Φυσικά και χρειάζονται έναΝ ποτό τα φυτά, οι καρπουζιές μάλιστα έναν κάθε μέρα και άφθονο.
    Αντιγράφω από το «Περί του γλωσσικού ιδιώματος της Κρήτης» του Γ. Πάγκαλου, τόμος Δ, σελ. 564:
    ποτός ο, Ανατολ. Κρήτη.
    Ουχί εκ του αρχ. ρηματ. επιθ. ποτός, αλλ’ εκ του αρχ. ουσ. πότος, κατά καταβιβασμόν του τόνου αναλογικώς προς το πιωτό, αρ. ποτόν (το).
    Επί του ποτίσματος του κήπου. Η πότισις, το πότισμα: Δα πάω ‘ς το bοτό. δηλ. προς πότισιν του κήπου.

  152. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    143, Α! καλά λέει ο Γιάννης, άμε για ψάρεμα, μπα σε καλό σου!

    147 >>ένα ποτό θένε, μπα λίγος είναι
    ο ποτός-το πότισμα, λέμε στο χωργιό 🙂
    π.χ. «τα φασούλια θένε τρεις ποτούς την εβδομάδα.

  153. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    151, Α κύριε Ορφανέ! Δε σας είχα δει. Πολύ ωραία! Ας πω και το ποτουλάκι σαν δήλωση αγαπημένης ενασχόλησης με το πότισμα όταν πρόκειται για κανένα μπαξεδάκι/περβολάκι καλοκαιρνό.

  154. Γιάννης Ιατρού said

    151: Βασίλης Ορφανός
    Ναι, καλά τα λέτε, αλλά αν δείτε την μετάφραση στο σύνδεσμο που έβαλε η Εφη στο 142β, θα πειστείτε πως ο γκουγκλομεταφραστής σίγουρα δεν γνώριζε το κρητικό ιδίωμα … 🙂

  155. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    154 🙂 ήθελα να το γράψω κι αυτό αλλά το ξέχασα! «πονηρό χώμα» σου λέει ε κι ένα ποτό αρκει… 🙂

  156. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    145 – Δεν υπάρχουν πάντα χαραμάδες και καλό είναι, οι γονείς να μεγαλώνουν τα παιδιά τους με διαχρονικές ανθρώπινες αρχές και αξίες που θα μπορούν να στηριχθούν στις δύσκολες στιγμές της ζωής τους, κάτι που δυστυχώς συμβαίνει σε ελάχιστες περιπτώσεις, ο κανόνας είναι να μη λείψει τίποτε στο παιδί και η διαπαιδαγώγηση αφήνεται στην τηλεόραση κι ακόμη χειρότερα στις μέρες μας στο τάμπλετ και στο διαδίκτυο. Δύο χρονών κοριτσάκι με το τάμπλετ στο χέρι και ξέρει να πλοηγείται στο διαδίκτυο, σε δέκα χρόνια οι ψυχολόγοι θα τρελαθούν γιατ8 δεν θα μπορούν να ανταπεξέλθουν στα περιστατικά.

    146 – Ευχαριστώ Αλέξη που μ’ έβγαλες από την διαδεδομένη πλάνη, δυστυχώς όμως τα φρούτα είναι άνοστα κι ας μη φταίνε οι κολοκυθιές και τα εμβόλια.☺

    147 – Αφού ξέρεις πως προτιμώ το σέξ.☺

    149 – Εξακολουθώ να το λέω, δεν σας έχω πεί όμως πώς θα γίνει το ατύχημα που θα με στείλει άψαλτο.☺

  157. Γιάννης Ιατρού said

    Ρε Εφη, εκεί τα μέρη σου, ούτε ξυραφάκια δεν έχετε; 🙂 🙂
    Ακολουθεί ωδή στην αποκαλυπτική δημοσιογραφία 🙂 🙂
    (σχετίζεται με το άρθρο σήμερα, σύμφωνα με τη ρήση: «μάπα το καρπούζι»)

  158. Γιάννης Ιατρού said

    157: Α, κι εδώ ο σύνδεσμος, μη νομίζεται πως τρολάρω … http://www.protagon.gr/epikairotita/me-neo-look-o-kyriakos-mitsotakis-afise-genia-44341658072

  159. Γιάννης Ιατρού said

    158 νoμίζετε 🤬🤬😡😡🧐

  160. spyridos said

    109

    Το 1996 ο Κώστας Τσόκλης μετέτρεψε με μια κίνηση το πράσινο σε κόκκινο.
    Σπάζοντας 8 τόνους καρπουζιών στην Κεντρική Λαχαναγορά στην Αθήνα.

    http://dp.iset.gr/artist/view.html?id=1108&tab=artworks&start=32&limit=8

    Ετυχε να είμαι εκεί σε μια άδεια από το στρατό. Γελάσαμε πολύ είχε πολύ τζερτζελέ γενικά.
    Δεν θυμάμαι τι εποχή ήταν. Μήπως ήταν τέλος καλοκαιριού και τα βρήκε παραγινωμένα και φτηνά?

  161. Κ. Καραποτόσογλου said

    Ο Κ. Καραποτόσογλου, «Ετυμολογικά στα ιδιώματα της Κω» Δωδεκανησιακά Χρονικά 26 (2014) 513-564, ασχολείται με την σημαντικότατη εργασία του Μιχ. Ευστ. Σκανδαλίδη, Λεξικό των Κωακών ιδιωμάτων (=ΛΚΙ), Συμβολή στην συγκριτική μελέτη των γλωσσικών ιδιωμάτων της Κω, Αθήνα 2006, σ. 1-864, που βραβεύτηκε από την Ακαδημία Αθηνών, και μεταξύ των άλλων σχολιάζεται το λήμμα:« πλιζ-ζίνα, ἡ “τὸ καρπούζι”. Τὸ φυτὸ πλιζ-ζινιά, ἡ… Ἡ λ. εἶναι τουρκ. Πβ. πλιζίνα (Νίσυρος), πλιζένα, ἡ (Καστελλόριζο), πατίχα, τὸ φυτὸ πατιχιά, ἡ [ < ἀραβ. batiha (Ρόδος)]» (ΛΚΙ 606).
    Ἡ λ.  ἀπαντᾶ ὡς πλεζόνα (217), ἡ (Κορσική) =  ἀγγούρι, μπλεζενιά (218), ἡ = ἡ ἄλλως καλουμένη καρπουζιά, ὁ καρπὸς μπλεζενιὰ = καρπούζι, ὑδροπέπων, καὶ πλεζονιά (219), ἡ = σπανιώτερον ὄνομα τῆς καρπουζιᾶς (Citrullus vulgaris), ἐνῶ ὁ Δ. Καββάδας (220) τὸ καταγράφει  ἀπὸ  ἀβλεψία ὡς πλεξονιά.

    Ἡ λ. δὲν εἶναι τουρκικῆς προέλευσης, καθὼς προέρχεται  ἀπὸ τὸ ἰδιωματικὸ ἰταλικὸ (221) muluni zinnu = popone colla buccia bernoccoluta ( = πεπόνι μὲ ἐξογκώματα στὸ φλοιό), zatta (= μηλοπέπων), καὶ γιὰ τὴν παράλληλη σημασιολογικὴ ἐξέλιξη πρβλ. τὴ λ.  ἀγγούρι (222), τὸ = ὁ καρπὸς τῆς  ἀγγουριᾶς, πέπονος τοῦ ἡμέρου (Cucumis sativus). 2) ὁ καρπὸς σικυοῦ τοῦ ὑδροπέπονος (Citrullus vulgaris), συν. καρπούζι, χειμωνικό. 3) ὁ ἄωρος καρπὸς πέπονος τοῦ κοινοῦ (Cucumis melo)».

    Προσθ.: Στη σικελική διάλεκτο muluni = cocómero = καρπούζι

  162. Νομίζω πως δικαιούμαι και εγώ να πω εν ολίγοις τι απεκόμισα παρακολουθώντας από το μεγάλωμα αρκετών παιδιών μέσα από τα ιδιαίτερα που άρχιζαν στα 10-12 και τελείωναν στα 17-18
    Δεν υπάρχει ο καλύτερος τρόπος διαπαιδαγώγησης αυτό είναι σίγουρο όπως και το αβέβαιον του αποτελέσματος. Θεωρώ επικίνδυνο να υποδεικνύεις πολλά πράγματα στο παιδί-π.χ. τι είναι αξιοπρέπεια- αντί να το αφήνεις να το γνωρίσει μόνο του αλλιώς θα έχει πάντα την ανάγκη ενός «σοφού» γονέα-πράγμα βέβαια που βολεύει τον γονέα και τον κάνει να νομίζει πως είναι καλός.
    Οι συμβουλές στα παιδιά πρέπει να είναι λίγες και ουσιαστικές, ναι στο ου κλέψεις, ναι στο ου ψευδομαρτυρήσεις , ΟΧΙ στο ουκ επιθυμήσεις την γυναίκα του πλησίον σου γιατί περιορίζει την ελευθερία σου, άλλο τι θα επιθυμήσεις και άλλο το τι θα κάνεις που εξαρτάται και από εκείνη, δηλαδή τα όρια της ελευθερίας σου δεν τα βάζεις μόνος σου εφ’ όσον δεν είσαι ερημίτης όπως έχω εξηγήσει στον Αγιο Τζι

  163. Γς said

    Κι ο Οσιος Ιωάννης

  164. cronopiusa said

  165. Γς said

    158:

    Και καλά ν αρχίσει κάποιος ν αφήνει γένια. Βλέπεται.

    Οταν όμως κάποιος γενειοφόρος τα ξυρίσει ξαφνικά γίνεται σαν [μπιπ]

  166. Γς said

    Οταν όμως κάποιος γενειοφόρος τα ξυρίσει ξαφνικά γίνεται σαν [μπιπ]

  167. spiral architect 🇰🇵 said

    @134: No shit Sherlock! 😮

  168. Περαστικός said

    112: Πού έχετε κάνει ψυχίατρος; ψυχιατρική διάγνωση σε νεκρό πρώτη φορά γίνεται, αντε και σε κανέναν Χίτλερ. Αν έχετε διαβάσει εσείς Λιαντίνη, τότε εγώ είμαι ο μεγαλέξαντρος. Κατάθλιψη, λέει, είχε γι’ αυτό πέθανε. Τι διαβάζουμε…

  169. Alexis said

    #165: Καλά τα λες…

    #158: Α, ωραία, ν’ αφήσει και μαλλιά τώρα, θα του πηγαίνουν… 🙂

  170. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    112, Λεώνικε, γιατρέ μου,καλημέρα.Επιεικώς κατάθλιψη. Σανκαπουναέχανε δείχνει-από τα βίντεα Καισαριανής κι Ακρόπολης, ωχ μπαναϊαμ! Κι αυτή η ανακρίβεια/ ψέμα με το Λαπαθιώτη, είναι ένα είδος φτυσιάς/αναξιοπιστίας στις ίδιες του τις θεωρίες και το απαξιωτικό στιλ που το λέει στους φοιτητές, με τόνο επιβολής -και «ασε τώρα ο Λαπαθιώτης» , όνειδος κατ΄εμέ στις επόμενες γενιές φιλολό φοιτητών τουλάχιστον. Θεοσχωρέστονα αλλά αν είχε το παιδί μου φοιτητή, θα ψαχνόμουν.
    Συγγνώμη προς τους οπαδούς και θαυμαστές του Λιαντ. αλλά καθένας με τα κριτήρια και τη ματιά του και πάντως
    Λόγια σοφά,θολά νερά
    φυλάξου από το λάθος
    μη σε πλανά το θόλωμα
    και το νομίζεις βάθος
    Και πάλι καλημέρα προς όλους χωρίς φόβο και πάθος 🙂

  171. leonicos said

    Γιά να δω πού πάει το καρπούζι πρωί πρωί, μια και είναι ακόμα εδώ

  172. leonicos said

    132 Γειά σου Λάμπρο

    Αυτό είπα περίπου κι εγώ για τα βιβλία του Λαντίνη.

    Άσχετα με την όποια αποψή μας, και οι δικοί του τον αγαπούσαν, και θαυμαστές είχε και έχει, και επιφάνεια κοινωνική είχε, και δάσκαλο ςήταν….

    Δεν του έφταναν όλα αυτά; Τι θα πει ‘δεν είχε τ΄ποτε άλλο να δώσει και θα ζούσε σαν σκουλήκι;’

    Δεν τολμώ να τον κατηγορήσω ότι αυτοκτόνησε για να κάνει μπούγιο και ν’ ακουστεί, αν και το μυστήριο που δημιούργησε γύρω από την εξαφάνισή του επιτρέπει αυτή την υποψία.

    Κάτι ανάλογο. Κι αυτός που μονομάχησε και σκότωσε τον Πούσκιν, επειδή τον κεράτωσε η γυναίκα του, είχε πει «έτσι κι αλλιώς θα μείνω στην ιστορια, είτε ως αυτός τον οποίο σκότωσε η Πούσκιν, είτε ως αυτό που σκότωσε τον Πούσκιν». Και στέρησ από την ανθρωπότητα ένα απο τους μεγαλύτερους ποιητές της στα 36 του νομίζω; Κάτι παρόοιο έγινε και μ’ έναν ιτλαλό μαθηματικό, που τον παγίδεψαν σε δήθεν ‘προσβολή’ και τον ξεπάστρεψαν στα 19 του. Δεν τον θυάμαι αυτή τη στγμή.

    Προσωπικά είμαι αντίθετος και με την ευθανασία. Όταν είσαι σε τόσο κακή κατάσταση ώστε να θες να πεθάνεις, ΔΕΝ είσαι ικανός να παίρνες αποφάσεις.

    Ο Λαντίνης δεν ήταν ούτ το ένα ούτε το άλλο.

    Ότα είσαι υγιής και έχεις όλα τα στοιχεία που είχε ο Λαντίνης, το να μη θελεις να βλέπεις το φως της ημέρας, ειναι ψυχική ασθένεια συγκεκριμένη.

    Και δεν κάνω ψυχιατρική σε νεκρό. Πριν πεθανει ζωντανός ήταν, ως γνωστόν

    Ούε ο Τζι δεν μπορεί να πεθάνει από πεθανμένος, εκτός και αν έχει χάσει ο παοκ

  173. leonicos said

    Έφη Έφη, περί πότου.

    Νομίζω ότι λέγεται γενικά σε αγροτικά περιβαλλοντα, σκάλος = σκάλισμα, ρέντα = ράντισμα, σκάρος = σκαρισμα (να βόσκεις τα πρόβατα), κλάδος = κλάδεμα

  174. leonicos said

    Γιατί η ζωή αφ’ εαυτής είναι “πράξις σπουδαία και τελεία, μέγεθος έχουσα”.

  175. leonicos said

    Ο Αριστοτέλης το έγραψε για την τραγωδία, και το πλαγιαρίζω αναισχύντως

    Ο Γς θα ντρεπότανε λιγάκι

  176. gpoint said

    # 166

    Υπομονή ρε Γς… μετά από 20-40 χρόνια (ανάλογα με το μέσον) οι όσιοι προβιβάζονται σε άγιους !!!

  177. cronopiusa said

    Πατούλης φορ εβαρ

  178. spyridos said

    175.

    Ο Εβαριστ Γκαλουά επινοητής της θεωρίας των ομάδων στην άλγεβρα. Ηταν 20 χρονών.
    Και ναι τελευταία οι ιστορικοί ερευνητές συγκλίνουν στην άποψη ότι ήταν δολοφονία.

    Πως θα μπορούσαμε να ονομάσουμε μια κατάσταση ακριβώς αντίθετη της κατάθλιψης?

    Το έργο στου Emile Durkheim ‘ Η αυτοκτονία’ στο οποίο περιγράφει σαν ένα από τους 4 κύριους τύπους αυτοκτονίας την εγωιστική είναι ιδιαίτερα ενδιαφέρον.

  179. sarant said

    Καλημέρα από εδώ!

    161 Κύριε Καραποτόσογλου, πολύ σας ευχαριστώ που διαλευκάνατε αυτό το σκληρό καρύδι!
    (Τα άλλα σχόλιά σας, που τα διέγραψα, μάλλον έβγαιναν ακατανόητα επειδή περιείχαν αγκύλες).

  180. cronopiusa said


    …….Και όταν δεν πεθαίνει ο ένας για τον άλλον είμαστε κιόλας νεκροί……..
    (Τάσος Λειβαδίτης)

  181. spyridos said

    το 175 είναι τώρα 172 μετά τις διαγραφές σχολίων.

    180.

    «Ζήσαμε πάντοτε ἀλλοῦ.
    Καὶ μόνο ὅταν κάποιος μᾶς ἀγαπήσει, ἐρχόμαστε γιὰ λίγο
    κι ὅταν δὲν πεθαίνει ὁ ἕνας γιὰ τὸν ἄλλον εἴμαστε κιόλας νεκροί.»

    να σαι καλά. Η αλτρουσιστική αυτοκτονία εδώ.

  182. spiridione said

    Δύτη, διάβασε κι αυτό
    https://www.quora.com/Does-the-Greek-word-for-watermelon-karpouzi-come-from-Ancient-Greek

  183. sarant said

    182 Και εφόσον το γράφει ο Νικ Νίκολας, είναι σοβαρό.

  184. 182 Α μπράβο! Ο Νισανιάν αναφέρει τη σανσκριτική συσχέτιση, θεωρεί όμως ότι είναι περσική επιρροή και όχι το αντίθετο.
    Πλάκα έχει το τελευταίο σχόλιο, κάποιου πεισματάρη που επιμένει για τον καρπό και λέει «adopted by the Persians as harbouza (هندوانه)». Μόνο που η λέξη στην παρένθεση είναι το χιντιβανέ, το καρπούζι, όχι το χαρμπουζά-πεπόνι. (Το είδα και κάπου αλλού αυτό το λάθος).

  185. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    175 – Λεώνικε να χαρείς, ξέρεις πόσο σ΄αγαπώ και σ΄εκτιμώ, μη μου το κάνεις κι εσύ αυτό να μπερδεύεις αυτά που λέω, είναι πολύ κουραστικό κάθε φορά να διευκρινίζω την κάθε λέξη γιατί έχει παραποιηθεί, δεν μπορεί να γίνει συζήτηση της προκοπής έτσι.

    «Άσχετα με την όποια αποψή μας, και οι δικοί του τον αγαπούσαν, και θαυμαστές είχε και έχει, και επιφάνεια κοινωνική είχε, και δάσκαλο ςήταν….
    Δεν του έφταναν όλα αυτά; Τι θα πει ‘δεν είχε τ΄ποτε άλλο να δώσει και θα ζούσε σαν σκουλήκι;»

    Δεν ξέρω αν του έφταναν ή όχι, εγώ έγραψα ακριβώς αυτό – «Δεν πάσχουν όλοι όσοι αυτοκτονούν από κατάθλιψη και ψυχική διαταραχή, κάποιοι δεν έχουν να πάρουν ούτε να δώσουν κάτι άλλο, αισθάνονται πλήρεις.» Σ΄αυτούς κατατάσσω και τον Λιαντίνη κρίνοντάς τον από τα βιβλία του και τις διαλέξεις του.

    «Κάποιοι άλλοι προτιμούν να πεθάνουν με αξιοπρέπεια αντί να ζούν σαν χαμερπή σκουλήκια με κάθε τρόπο και κόστος, δεν βλέπουν όλοι την ζωή από την αρρωστημένη θρησκευτική πλευρά ούτε από την αποχαυνομένη καταναλωτική.»
    Σ΄αυτούς κατατάσσω αυτούς που ζούν συνειδητά και με αυτογνωσία, κάτι ανάλογο ήταν και οι Σουλιώτισσες. Θα έχεις συναντήσει φαντάζομαι ανθρώπους που ζούν σαν σκουλήκια, δεν αναρωτήθηκες για πιο λόγο εξακολουθούν να ζούν; αν έβλεπες τα παιδιά σου να ζούν έτσι με δεδομένο πως δεν μπορείς να αλλάξεις κάτι, τι θα έλεγες, ευτυχώς είναι ζωντανά;

    «Κάτι ανάλογο. Κι αυτός που μονομάχησε και σκότωσε τον Πούσκιν, επειδή τον κεράτωσε η γυναίκα του, είχε πει «έτσι κι αλλιώς θα μείνω στην ιστορια, είτε ως αυτός τον οποίο σκότωσε η Πούσκιν, είτε ως αυτό που σκότωσε τον Πούσκιν». Και στέρησ από την ανθρωπότητα ένα απο τους μεγαλύτερους ποιητές της στα 36 του νομίζω; Κάτι παρόοιο έγινε και μ’ έναν ιτλαλό μαθηματικό, που τον παγίδεψαν σε δήθεν ‘προσβολή’ και τον ξεπάστρεψαν στα 19 του. Δεν τον θυάμαι αυτή τη στγμή.»
    Μη μπερδεύεις τα αρρωστημένα νευρωτικά θέματα «τιμής» με την αξιοπρέπεια που λέω, αυτό που ξεχωρίζει τον άνθρωπο από τα ζώα, είναι η συνείδηση, όταν παύει να ζεί συνειδητά, δεν είναι κάν ζώο, αποκτηνώνεται.

    «Προσωπικά είμαι αντίθετος και με την ευθανασία. Όταν είσαι σε τόσο κακή κατάσταση ώστε να θες να πεθάνεις, ΔΕΝ είσαι ικανός να παίρνες αποφάσεις.» Αυτή είναι μια άποψη επηρεασμένη από τις θρησκευτική σου πεποίθηση που δαιμονοποιεί τον θάνατο και θεοποιεί την ζωή, η καθημερινή πραγματικότητα όμως, μας δείχνει πως η ζωή δεν είναι άσπρο μαύρο κι ο θάνατος είναι αναπόσπαστο μέρος της αλλά οι διαστροφικές κοινωνίες μας, τείνουν να τον εξαλείψουν, «έφυγε, κοιμήθηκε, τον χάσαμε» και μας προτρέπουν στον παραλογισμό, «ζήσε την κάθε στιγμή, ζήσε έντονα, ζήσε τα όλα, ζήσε τα τώρα, κερδίζουν πολλοί έξυπνοι απ΄αυτό που άλλα διδάσκουν και άλλα πράττουν.

    (Σου συνιστώ να δείς την ταινία Η θάλασσα μέσα μου).

    «Ο Λαντίνης δεν ήταν ούτε το ένα ούτε το άλλο.» Μόνο που δεν ο Λιαντίνης το κυρίως θέμα.

    «Όταν είσαι υγιής και έχεις όλα τα στοιχεία που είχε ο Λαντίνης, το να μη θελεις να βλέπεις το φως της ημέρας, ειναι ψυχική ασθένεια συγκεκριμένη.»
    Όταν έχεις εκπληρώσει όλους τους στόχους και τις επιθυμίες σου ικανοποιώντας παράλληλα τις αισθήσεις σου, ο κύκλος της ζωής σου ουσιαστικά έχει κλείσει, όντας γεμάτος από το νόημα της ζωής, μια γλυκιά κούραση σε καταλαμβάνει και πλέον όλα σου φαίνονται ανούσια γιατί δεν έχεις να δώσεις κάτι αλλά ούτε να πάρεις, ΕΙΣΑΙ ΠΛΗΡΗΣ. Κάποιοι επιλέγουν να ορίσουν μόνοι τους το τέλος, δεν είναι ψυχασθενείς εν αντιθέση με εκατομμύρια άλλους που επιμένουν να «ζούν» ζωντανοί νεκροί.

    Καλή σου μέρα

    173 – 175 – Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις,
    τούτο προσπάθησε τουλάχιστον
    όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις
    μες στην πολλή συνάφεια του κόσμου,
    μες στες πολλές κινήσεις κι ομιλίες.

    Μην την εξευτελίζεις πηαίνοντάς την,
    γυρίζοντας συχνά κ’ εκθέτοντάς την
    στων σχέσεων και των συναναστροφών
    την καθημερινήν ανοησία,
    ώς που να γίνει σα μια ξένη φορτική.

  186. Καλημέρα,
    Καθυστερημένο σχόλιο, αλλά φταίει το καλοκαίρι κι η γαλέρα εεεε, η τριήρης που τράβαγα κουπί χτες.

    43 Δεν ξέρω τι πάει να πει στα μακεδονίτικα «κρω». Στα μυτιληνιά πάντως, «του κ’νιούμι» (κνω= κουνώ άρα του κ’νιούμι = το κουνάμε) γω του κνω τσι τσίνου σκουζ’ – θα του σκάσου σα γκαρπούζ. Νταχτάρισμα είναι και παραπονιέται η κυρά πως ενώ κουνάει την κούνια, το μωρό συνεχίζει να κλαίει. Κι υπάρχει και συνέχεια: γω του κνω τσι τσίνου κλαίει – του διαβόλ του μπασταρδέλ.

    Παρεμπιπτόντως με όσους επιμένουν να καθιερώσουν τον όρο Νότια Μακεδονία για το ελληνικό τμήμα της (ολόκληρης) Μακεδονίας. Θα είχε νόημα αν γινόταν ανεξάρτητο κράτος (και, ναι, ξέρω αρκετούς που θα τους καλοάρεσε, μακριά απ’ τους καταυλακιώτες και το φαύλο κράτος των Αθηνών. Πρώτα μια ανεξάρτητη Νότια Μακεδονία και μετά μια ενιαία Μακεδονία (μαζί με τη Βόρεια – προς το παρόν πΓΔΜ) με πρωτεύουσα τη Θεσσαλονίκη και επίσημη γλώσσα τα ελληνικά (δεν ξέρω αν θέλουν τα μακεδονίτικα ή τα του κράτους των Αθηνών, μακεδόνικα να μην ακούγονται μόνο και δεν πειράζει για τα υπόλοιπα):
    Στο πανεπιστήμιο ένα φίλος έλεγε ότι είναι απ’ την Άνω Ράχη Πρεβέζης – μη υπαρχούσης Κάτω Ράχης. Βλέπετε, δεν είναι απαραίτητο να συνυπάρχουν και τα δυο.

  187. Α! το κρω το σχολίασε ο Πέπε στο 80. Εμ, αφού είσαι καθυστερημένος, δεν τα διαβάζεις όλα πριν σχολιάσεις…

  188. ΣΠ said

    182
    Μπλέκει όμως τον καρπό με την σημασία του φρούτου με τον καρπό του χεριού:

    If you’re wondering, btw, karpos has also ended up in English, as carpal, the adjective for wrists (e.g. carpal tunnel syndrome). The wrist in Greek is called the “fruit” of the hand.

    Σ’ αυτό το ιστολόγιο έμαθα ότι είναι ομόγραφες λέξεις με διαφορετική ετυμολογία (όπως, κατά σύμπτωση, και οι λέξεις του σημερινού άρθρου).

  189. Γιάννης Κουβάτσος said

    «Δεν πάσχουν όλοι όσοι αυτοκτονούν από κατάθλιψη και ψυχική διαταραχή, κάποιοι δεν έχουν να πάρουν ούτε να δώσουν κάτι άλλο, αισθάνονται πλήρεις.» Σ΄αυτούς κατατάσσω και τον Λιαντίνη.
    Έτσι είναι. Να συμπληρώσω, επειδή το είχα ακούσει από τον ίδιο, ότι απεχθανόταν την ανημπόρια και την επιβάρυνση των οικείων που συνοδεύουν αναπόφευκτα τα γεράματα.

  190. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    189, Τί θα πει απεχθανόταν την ανημπόρια; υπάρχει κάποιος που τη συμπαθεί; Αγωνίζεται κανείς (και προπάντων αν είναι δάσκαλος-αυτό μεταδίδει) για το μοναδικό δώρο της ζωής,ως την τελευταία στιγμή και στάλα. Αυταξία η ζωή και τέλος.
    185 τέλος ,Λάμπρο, η ταινία με τον Μπαρδέμ, ήταν μόνο μια ταινία. Εζησα κοντά 30 χρόνια με άνθρωπο δικό μου με Πολλαπλή Σκλήρυνση. Γελούσαμε ως την τελευταία στιγμή που ούτε μπορούσε πια να μιλήσει, και λοιπόν; Του έκλεισα τα υπέροχα μάτια, πιο όμορφα απ του ηθοποιού-και ύστερα τίποτα «Από τη σιωπή στη σιωπή» όπως όλοι κάποτε. Η θανατολαγνία του υγιούς, είναι ανυπόφορη να ξες 😦

  191. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    Ἀπὸ τὸ «muluni zinnu = popone colla buccia bernoccoluta», ποὺ ἀναφέρει ὁ κ. Καραποτόσογλου στὸ #161, θυμήθηκα ὅτι στὴ Θερμιώτικη ντοπιολαλιὰ τὸ πεπόνι τὸ λένε πΟπόνι. Ὑπῆρχε μόλιστα καὶ σκωπτικὸ παιδικὸ τραγουδάκι γιὰ τοὺς Ἀντώνηδες, προφανῶς ἐπειδὴ τὸ ὄνομα βοηθοῦσε τὴ ρίμα:

    Ἀντώνη ποπόνη ποὺ χέζεις τὸ σεντόνι
    ἡ μάνα σου τὸ πλένει, ὁ πατέρας σ᾿ τὸ σιδερώνει

  192. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    190 – Μετά τον Ιατρού και τον Λεώνικο, τρίτωσε το κακό με σένα, ειλικρινά ώρες ώρες νομίζω πως μου κάνετε πλάκα, τρία από τα πιο αγαπημένα μου πρόσωπα εδώ μέσα, αδυνατούν να κατανοήσουν τι γράφω και πρέπει να το σπάω σε πενηνταράκια. Ρε κοπελιά τι είναι αυτά που μου λές; τι σχέση έχουν μ΄αυτά που λέω; αρνήθηκα εγώ το δικαίωμα στον οποιονδήποτε θέλει να ζήσει με οποιεσδήποτε συνθήκες; για το δικαίωμα στον συνειδητό θάνατο λέω.
    Η ταινία δεν είναι απλώς μιά ταινία, εκτός του ότι είναι μια απάντησή μου στον Λεώνικο για την στάση του απέναντι στην ευθανασία, αναδεικνύει και την άλλη πλευρά της οικειοθελούς συνειδητής ευθανασίας, δεν είναι όλοι σαν τον συγχωρεμένο δικό σου άνθρωπο, κι όπως είχε αυτός το δικαίωμα στην ζωή, έτσι πρέπει να έχουν και κάποιοι άλλοι το δικαίωμα στον θάνατο, ούτε ψυχασθενείς είναι ούτε τίποτε, το έγραψα πιο πάνω, Η ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΑΤΟΜΙΚΟ ΜΕΤΡΟ ΖΩΗΣ, όταν κάποιος συνειδητός αισθάνεται πως την έχει χάσει, δεν σημαίνει πως είναι παραλόγος να θέλει να πεθάνει, παράλογοι και ψυχασθενείς, είναι όσοι ζούν αποκτηνομένοι χωρίς αξιοπρέπεια.

    «.Η θανατολαγνία του υγιούς, είναι ανυπόφορη να ξες 😦»
    Το δικαίωμα στον συνειδητό θάνατο δεν είναι καμία θανατολαγνία και είναι ανυπόφορο σε όσους έχουν μεγαλώσει με την διεστραμμένη άποψη, -η ζωή είναι δώρο – ο θάνατος είναι κακός και φοβερός – δηλαδή για όσους ζούν με καταναλωτικές ψευδαισθήσεις και κρίνουν μόνο εξ ιδίων χωρίς να νοιάζονται τι συμβαίνει γύρω τους η ακόμη πιο πέρα. Η ζωή μπορεί να είναι δώρο αλλά μπορεί και κατάρα, δεν είναι ίδια για όλους ούτε έχουμε ίδιες ευκαιρίες ούτε ίδια δικαιώματα ούτε την ίδια αξία, καλά είναι τα όμορφα λόγια αλλά η πραγματικότητα είναι αληθινή και ανελέητη.

    Υ.Γ – Πόσο υγιείς είναι οι οπαδοί κάθε είδους και οι φασίστες;

  193. Γιάννης Ιατρού said

    190α: Έτσι. Λες και ξέρουμε πως αισθάνεται και πως προσλαμβάνει το παρών ή/και την κατάστασή του ο καθένας για να κρίνουμε, εμείς, το τι πρέπει να κάνει ή όχι.

  194. Γιάννης Ιατρού said

    Με διαφορά <1' 🙂

  195. Γιάννης Κουβάτσος said

    Μεγάλη κουβέντα αυτή, Έφη, όπως ξέρεις. Να αυτοκτονήσω ή να φτιάξω έναν καφέ; το γνωστό δίλημμα του Καμύ. Σέβομαι και τις δύο στάσεις: Και του αυτόχειρα που δεν γουστάρει άλλο και την κάνει, αλλά και αυτού που αγωνίζεται μούρη με μούρη με τον θάνατο, για να κερδίσει άλλο ένα λεπτό ζωή. Ο καθένας μόνος του αποφασίζει ποιον δρόμο θα πάρει, ο καθένας ξέρει τα ζόρια του και τις αντοχές του, σε κανέναν δεν πέφτει λόγος να τον κρίνει.

  196. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    192. Γεια σου ρε Λάμπρο! Αιώνια παρεξηγημένος, εν τούτοις αγαπημένος,σαν παιδάκι.
    193 «Να δεις που στο τέλος θα μας πούνε και … φα@ιστες» ! Ντάξει, διεστραμένους 🙂 🙂
    Ας ξαναγυρίσουμε στα χοϊκά μας, τώρα που το πατάμε ακόμα (το χώμα) και δε μας πατάει.* Α, τί θυμήθηκα τώρα, στο βιβλίο «Αντί Στεφάνου» του Γιάννη Μακριδάκη, ο ήρωας αντί βασιλικά, φυτεύει αγγουριές στον τάφο της μάνας του. Μωρέ και καρπουζές να έβανε κι αυτές θα τρίζανε μεγαλώνοντας οι καρποί 🙂
    173. Λεώνικος >>γενικά σε αγροτικά περιβαλλοντα, σκάλος = σκάλισμα, ρέντα = ράντισμα, σκάρος = σκαρισμα (να βόσκεις τα πρόβατα), κλάδος = κλάδεμα
    όπως λέμε ο τρύγος,(και ο οψιγιάς)* ο θέρος, η κουρά, ο ζυμωτός (η διαδικασία του ζυμώματος πολλών ψωμιών για παξιμάδι),

    *οψιγιάς ,το χέρσο χράφι που απλώνεται η σταφίδα(αλλά και η διαδικασία του απλώματος)
    http://www.efsyn.gr/arthro/o-opsigias

  197. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    196α – «σαν παιδάκι» Το σαν είναι πλεονασμός.☺

  198. Γιάννης Ιατρού said

    για να μη βάλω το ….άλλο 🙂

  199. Στη Μήλο υπάρχει και η καρπουζόπιτα , η οποία γίνεται με στυμμένο καρπούζι , αλεύρι και ζάχαρη..Επίσης το καρπούζι οι πιο πολλοί το λένε »η καρπούζα» , δηλαδή το κάνουν θηλυκό από ουδέτερο..

  200. Περαστικός said

    Επειδή διακρίνω τρομερή εμπάθεια στο ιστολόγιο για τον συγχωρεμένο και σπουδαίο – με όλα τα γράμματα κεφαλαία – φιλόσοφο Λιαντίνη, και με επικεφαλής τον χρήστη Λεώνικο που συνεχίζει να βγάζει αστείες ψυχιατρικές διαγνώσεις σε… ζωντανούς και νεκρούς, έγραψε ο καθένας την ανοησία του (εξαιρώ τον κ. Κουβάτσο) για την αυτοκτονία του, νιώθω την ανάγκη να πω δυο – τρία βασικά πράγματα, τα οποία σε καμία περίπτωση δεν εξαντλούν το θέμα.
    Ο Λιαντίνης ούτε δίδαξε ποτέ την αυτοκτονία ούτε προέτρεπε, σαν άλλος Ηγησίας Πεισιθάνατος, να ιδρύσουμε καμιά σχολή… θανάτου. Μάλιστα «καταδίκαζε» την αυτοκτονία λέγοντας «η αυτοκτονία, έστω κι αν έχει σαν αυτουργό το Λεωνίδα της Σπάρτης ή τον Αίαντα, είναι περίπτωση παθολογική στο βαθμό που είναι αφύσικη. Στο βαθμό, δηλαδή, που το χρέος ή το πάθος αποστρατεύει τη φύση μας. Την υπαρκτική μας δηλαδή ηρεμία και κανονικότητα.» (Νηφομανης, σελ. 24).

    Και αλλού γράφει : «Είναι ο Κυρίλωφ του Ντοστογιέβσκι, που ανεβαίνει ως την τεράστια πράξη της αυτοκτονίας, για να αποδείξει την υπεροχή της ελευθερίας του ανθρώπου πάνω στην ανάγκη της φύσης .Με την αυτοκτονία του ,την πράξη ΣΤΙΓΜΙΑΙΑΣ ΗΤΤΑΣ [τα κεφάλαια δικά μου] του ανθρώπου, ο Κυρίλωφ νίκησε την ανάγκη, την κατάσταση της αιώνιας νίκης της φύσης. Κατά τούτο η πράξη αυτού του Δαιμονισμένου αποτελεί τον έναν και μόνο δρόμο, που προσφέρεται σαν δυνατότητα στην ανθρώπινη ελευθερία να υποτάξει τη φυσική ανάγκη. Η αυτοκτονία του Κυρίλωφ αποτελεί την πράξη του ανθρώπου που αδυνατεί να την ελέγξει η βούληση του θεου. Ολες οι κορυφές, όλα τα ύψη θα σκύψουν μπροστά της. Οι θάλασσες θα αδειάσουν και οι τυφώνες θα απολιθωθούν. Κάνοντας την έσχατη δυνατότητα της εκλογής του ανθρώπου πράξη μέσα από το κράτος του θανάτου εξεθρόνισε στον αιώνα τη δυναστεία της ανάγκης. Και έδειξε όπου γης και αστέρες και χωροχρονος και νους, ότι ο ήλιος που μας φωτίζει και μας φροντίζει, μπροστά στην φλόγα της ελευθερίας που μπορεί να κρύβει μέσα της η ανθρώπινη φύση είναι κερί της μιας δραχμής».

    (Όποιος επιζητεί την υπέρτατη ελευθερία αυτός πρέπει να εχει την τόλμη να σκοτώει τον εαυτό του! Όποιος τολμάει να σκοτώσει τον εαυτό του ειναι θεός. Μα κανένας δεν το ‘καμε ούτε μια φορά »ΔΑΙΜΟΝΙΣΜΕΝΟΙ Α,115», Φιόντορ Μιχάηλοβιτς Ντοστογιέβσκι).

  201. Περαστικός said

    Η αυτοκτονία τις περισσότερες φορές είναι συντριβή, για εκείνον ήταν στόχος και κατάκτηση. Ήθελε να ορίσει ο ίδιος το πού και το πότε και να φύγει με «αισθήματα επιδοκιμασίας και κατάφασης» όπως γράφει στην αποχαιρετιστήρια επιστολή προς την κόρη του. Καθαρά προσωπική του υπόθεση, λοιπόν, σύμφωνα και με το λιτό βιογραφικό του στο οπισθόφυλλο της « Γκεμμας»: « Το ερώτημα που του τέθηκε στο δρόμο, κάτι σαν το αίνιγμα της Σφίγγας στις Θήβες, εστάθηκε το ακόλουθο:

    – Καθώς κοιτάς το μηδέν στα μάτια δύνεσαι να μην αποκαρτερήσεις;
    Αποκρίθηκε: – Ναι».
    Τώρα, αν κάνουμε «μετάβαση σε άλλο γένος» και ψυχική μετάθεση, για να δούμε τι κερδίζει ο αναγνώστης από την τελευταία του πράξη, όπως συνηθίσαμε να την αποκαλούμε, τα οφέλη είναι πολύ μεγάλα κατά τη γνώμη μου και πολυδιάστατα αν έχει κάποιος συνολική εικόνα του έργου του.
    Οπότε, κ. Λεώνικε, καλό θα ήταν να αφήσετε τις διαγνώσεις, γιατί δεν έχετε μελετήσει τον Λιαντίνη κι έχετε μείνει στη δημοιογραφική αδολεσχία και μάλλον στα βιντεακια που κυκλοφορούν. Αμφιβάλλω ακόμα αν έχετε διαβάσει και το κεφ. «Εδώ, Μεσολόγγι!» από την «Γκέμμα», αφού θέλετε να ασχολείστε μόνο με τον θάνατο του Λιαντινη σαν ψυχίατρος, λες και ολόκληρος Λιαντίνης εξαντλείται στον αυτοθέλητο θάνατό του. Περιττό να πω ότι μάλλον δεν έχετε ασχοληθεί και πολύ με υπαρξιστές φιλοσόφους, με προσωκρατικό πνεύμα (δεν λέω προσωκρατικούς επιστήμονες… ) όπως το δούλεψε πρώτος ο Νίτσε και τολμώ να πω, ότι από όσους ακολούθησαν του Νιτσε ο Λιαντίνης το προχώρησε παραπέρα με αξιοθαύμαστη στοχαστικότητα και αβίαστο τρόπο, εκεί που πολλοί δυτικοί δεν το κατάφεραν. Γιατί αν είχατε διαβάσει το « Homo Educantus», μπορεί και να καταλαβαίνατε με ποιον τρόπο αναφέρει στο γράμμα του προς την κόρη του Διοτίμα (μιλώντας για τη σύζυγό του), τη φράση «ποταμό και άνεμο» κι όχι την μπούρδα που μας είπες, ότι δηλ. άλλα έλεγε τη μία κι άλλα την άλλη σαν τον… άνεμο – κάτι που, εκτός από μπούρδα, δεν προκύπτει από πουθενά!
    Μην απορείτε λοιπόν τι του βρίσκουν οι θαυμαστές του κι εκείνοι που δεν τον θεωρούν – στενόμυαλα – άρρωστο όπως εσείς. Μάλλον θα σας δυσαρεστήσω λέγοντας ότι ο Λιαντίνης μελετάται πλέον σε διεθνή κλίμακα σε ξένα πανεπιστήμια και φοιτητές γράφουν διδακτορικές διατριβές στο όνομά του. Έχετε μείνει στο 1998. Δεν είναι όλοι οι θαυμαστές του αμόρφωτοι και ακαλλιεργητοι, όπως υποβάλλει την ιδέα το σχόλιό σας. Πολλοί λάτρεις του, κυρίως, που τον θεοποίησαν, ασφαλώς και είναι.

  202. Περαστικός said

    195: Κύριε Κουβάτσο, ως γνωστόν, ο Α. Καμύ στο μύθο του Σίσυφου γράφει στην αρχή τα εξής: «Υπάρχει ένα μονάχα φιλοσοφικό πρόβλημα πραγματικά σοβαρό: η αυτοκτονία. Αν κρίνουμε πως η ζωή αξίζει να τη ζει ή να μην τη ζει κανείς, απαντούμε στο θεμελιώδες ερώτημα της φιλοσοφίας. Τα υπόλοιπα, αν ο κόσμος έχει τρεις διαστάσεις, αν το πνεύμα διαιρείται σε εννιά ή δώδεκα κατηγορίες έπονται. Είναι παιχνίδια..». Ο ίδιος ο Καμύ φλέρταρε με την αυτοκτονία.

    Δεν αντιπαραβάλλω την τελευταία πράξη του Λιαντίνη με τα λόγια του Καμύ, καθώς είναι εκ διαμέτρου αντίθετη η οπτική τους (ο Καμύ ουσιαστικά περισσότερο με τον ευρωπαϊκό μηδενισμό καταπιάνεται, ενώ το κύτταρο της φιλοσοφίας του έργου του Λιαντινη βρίσκεται στο προσωκρατικό πνεύμα όπως έγραψα), αλλά ορμώμενος από την αναφορά σας στον Καμύ θα θελα να ήξερα τι θα έλεγαν κάποιοι νεοέλληνες, και δη ακαδημαϊκοί, αν ο Καμύ είχε γεννηθεί Έλληνας. Και αντιστρέφοντας την οπτική, τι θα έλεγαν αν ο Λιαντίνης έγραφε στα γαλλικά.
    Δεν είναι τόσο απλός ο Λιαντίνης όσο νομίζουν πολλοί. Και ούτε εύκολος.

  203. Chr said

    Ξεχάσατε τη μεγαλύτερη αλυσίδα καταστημάτων στην Ελλάδα. Φυσικά μιλάω για την αλυσίδα «ο Μελένιος» που βρίσκεται όπου υπάρχει άνθρωπος το καλοκαίρι.

  204. Γιάννης Ιατρού said

    Επειδή λεξιλογούμε (ενίοτε) 🙂

  205. bloc 7 said

    @Περαστικός
    (..) Ο προσωκρατικός αιώνας είναι η αψηλότερη στιγμή της ανθρώπινης συνείδησης.
    Τα διανοήματα και τα έργα του ανθρώπου πριν και μετά τον προσωκρατικό αιώνα έχουν λάβει διάταξη στην ανωφέρεια και στην κατωφέρεια των οροσειρών που επιστεγάζουνται από αυτήν την κορυφή.
    Αν σήμερα πιστεύεται ότι ο άνθρωπος στις μετά τον προσωκρατικό αιώνα εποχές ξεπέρασε εκείνο το ύψος, αυτή η απατηλή πίστη οφείλεται σε δύο αιτίες.
    Πρώτα, γιατί έρχεται στον άνθρωπο εύκολο να γλιστρά, και δύσκολο ν’ αναρριχιέται στον ίλιγγο αυτής της πέτρας. Και ύστερα, γιατί χαμένη η κορυφή αυτή στην συναστεριά των αστραπών και των καταιγίδων, φαίνεται σα να μην υπάρχει, και σα να μην την πάτησαν άνθρωποι ποτέ.
    Εάν είναι, υπερβαίνοντας ο άνθρωπος στο μέλλον τη σύγχρονη κρίση του, να ξαναφτάσει ψηλά, αναγκαία θα ανεβεί και θα σταθεί – με μια πείρα διαφορετική μόνο – στην ίδια κορυφή.

    Λέγοντας ο Νίτσε τον περασμένο αιώνα ότι το μέλλον της ανθρωπότητας εξαρτάται από το να μην πεθάνει το τραγικό αίσθημα, εννοούσε αυτό ακριβώς.

    Γιατί όλα όσα έδωκε ο προσωκρατικός αιώνας ημπορούν να συμφορηθούν στην εκβολή ενός πράγματος: του τραγικού αισθήματος.

    Από την εποχή του προσωκρατικού έλληνα η φιλοσοφία, με όλη τη χορεία των πνευματικών επιστημών, δεν έχει προχωρήσει στη διατύπωση νέων λόγων. Στην πραγματικότητα αρκέστηκε να αναμασά τις αλήθειες εκείνες, που μοιάζουν με κομμάτια φλόγες αποσπασμένα από τα έμπυρα μετέωρα του θεού:

    Κομμάτια πέτρες τα λόγια των Θεών

    Κομμάτια πέτρες τ’ αποσπάσματα του Ηράκλειτου.

    Και το χειρότερο είναι που επικάλυψε και παραποίησε μέσα στη λήθη της ανίας και της στείρας επανάληψης εκείνους τους αρχαϊκούς λόγους.
    Αρκεί να αναλογιστεί κανείς πόσο και πώς, σ’ένα ύφος περίτεχνης και απολεσμένης μέσα στην ομίχλη των λεπτομερειών δημοσιογραφίας, ο πολύς στις ημέρες μας Καρλ Πόππερ παραποιεί, διαστρέφει, και σκυλεύει τον Ηράκλειτο.

    Η άποψη που πριν από δυόμισι περίπου αιώνες διατύπωσε ο Λάιμπνιτς ότι η φιλοσοφία πρέπει να προσανατολιστεί στην κατεύθυνση τού να εκφράζεται στη λιτή και αναγκαία γλώσσα των φυσικών επιστημών, σε μια lingua adamica όπως την ονομάζει, νομίζω ότι υλοποιείται σωστά, εάν ερμηνευτεί σαν προτροπή επιστροφής στη μελέτη των γεωμετρικών προτάσεων των Προσωκρατικών, που δεν ήταν τίποτα άλλο από τα πνευματικά αντικρύσματα των φυσικών νόμων(…)
    «Ηomo Educandus»

    Ο άνθρωπος υπήρξε και μεγαλοφυής και μεγάλος παιδαγωγός. Τώρα τι μας λένε διάφοροι ψυχοτεχνικοί που η σκέψη τους λειτουργεί με ρετσέτες και ετικέτες και προσπαθούν να τον απαξιώσουν με ρίμες του Δημητρακόπουλου βλέποντας βιντεακια στο γιουτιουμπ, πρέπει να μας αφήνει παγερά αδιάφορους. Χαμπάρι δεν έχουν πάρει. Ούτε το μόλις ένα κεφάλαιο όλο κι όλο στο έργο του που μιλάει με νοητικές εποπτείες για την αυτοκτονία (του) δεν έχουν διαβάσει.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: