Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Τα χρυσόψαρα του Θάνου Αθανασόπουλου

Posted by sarant στο 5 Αύγουστος, 2018


Πριν από ενάμιση μήνα είχαμε δημοσιεύσει ένα άρθρο για τα αστυνομικά μυθιστορήματα, στο οποίο αναρωτιόμουν αν υπάρχει κάποιο ελληνικό αστυνομικό μυθιστόρημα στο οποίο ο κεντρικός ήρωας να έχει το κοινότατο επώνυμο Παπαδόπουλος. Όπως μας πληροφόρησε στα σχόλια ο φίλος μας ο Mitsos, στο αστυνομικό μυθιστόρημα «Οι τέσσερις εποχές του κυρίου Ανανία», της Μιράντας Βατικιώτη, πρωταγωνιστεί αστυνομικός με το κοινότερο ελληνικό ονοματεπώνυμο: Γεώργιος Παπαδόπουλος. Μάλιστα, η Μιράντα Βατικιώτη έγραψε πέρυσι και άλλο ένα μυθιστόρημα με τον ίδιο ήρωα, «Το μυστικό του βασιλιά των γερανιών». Σημείωσα να τα αναζητήσω, αλλά δεν χρειάστηκε.

Η ευχάριστη έκπληξη ήταν ότι μερικές μέρες αργότερα πήρα ηλεμήνυμα από τις εκδόσεις Πικραμένος που μου ζήτησαν τη διεύθυνσή μου για να μου στείλουν τα βιβλία. Όπερ και έγινε, και επιπλέον μέσα στο δέμα υπήρχε και ένα τρίτο βιβλίο του ίδιου εκδότη, η συλλογή διηγημάτων ή ανεκδιηγημάτων όπως τα λέει «Τα χρυσόψαρα» του Θάνου Αθανασόπουλου. Κατά σύμπτωση, στο βιβλιοφιλικό άρθρο που είχαμε δημοσιεύσει πριν από τέσσερις βδομάδες -που είναι πολύς καιρός αν σκεφτούμε τι μεσολάβησε- η φίλη μας η Χρονοποιούσα και άλλος ένας φίλος είχαν συστήσει το βιβλίο του Αθανασόπουλου -από το οποίο θα παρουσιάσω σήμερα ένα δείγμα.

Τα τρία βιβλία έχουν κάτι το κοινό: το ανάλαφρο ύφος. Στα αστυνομικά, αυτό ξενίζει στην αρχή αφού έρχεται σε αντίθεση με φονικά και μάλιστα ειδεχθή, αλλά τελικά λειτουργεί. Η Μιράντα Βατικιώτη, που είναι πολύ νέα και έχει προϋπηρεσία στην παιδική λογοτεχνία, παρουσιάζει δυο γερά χτισμένες ιστορίες και έναν πολύ αξιοπρόσεκτο (παρά το κοινό ονοματεπώνυμό του!) ήρωα. Μου άρεσαν τα βιβλία της και περιμένω να διαβάσω κι άλλα δικά της έργα.

Ο Θάνος Αθανασόπουλος ζει στην Ολλανδία όπου παίζει τζαζ και διδάσκει σαξόφωνο. Έχει επίσης παρουσία στον κυβερνοχώρο -τον είχα φίλο στο Φέισμπουκ χωρίς να ξέρω ότι γράφει. Τα Χρυσόψαρα είναι το πρώτο του βιβλίο, μια συλλογή από 50 ολιγοσέλιδα «ανεκδιηγήματα» όπως τα λέει. Άφθονα λεκτικά παιχνίδια, μπόλικη αυτοϋπονόμευση και ανατροπή (ίσως το παρακάνει κάπου), μικρές ιστορίες που αναπτύσσονται κάπως σαν αυτοσχεδιασμοί (δοθέντος ότι ο συγγραφέας παίζει τζαζ, δεν το απέφυγα το κλισέ). Δεν είναι όμως όλες ανάλαφρες ούτε ρηχές, υπάρχουν αρκετές σκοτεινές ιστορίες κι άλλες που δίνουν αφορμή για σκέψη, κάποτε και επί γλωσσικών θεμάτων. Εδώ μια συνέντευξη του συγγραφέα.

Το βιβλίο δεν είναι μεγάλο -κάπου 185 σελίδες- αλλά ενώ σας συνιστώ να το διαβάσετε, δεν θα σας πρότεινα να το διαβάσετε μονορούφι, όπως θα κάνατε με μια νουβέλα της ίδιας έκτασης, αλλά σε τρεις-τέσσερις ή και περισσότερες καθισιές. Όμως αυτό ισχύει και για τις συλλογές διηγημάτων γενικώς, δεν συμφωνείτε;

Ο συγγραφέας παρουσιάζει ως εξής το βιβλίο του στο οπισθόφυλλο:

Μουσική.
Μουσικοί.
Εργάτες.
Η Λίτσα. Άλλες Λίτσες.
Μπαρ και περίπτερα.
Θερμοσίφωνες και γυψοσανίδες.
Εγκληματίες, τζογαδόροι, φαντάσματα, γοργόνες και χρυσόψαρα.
Φαντάροι και αξιωματικοί.
Γητευτές κουνουπιδιών και πωλητές λύσεων.
Καριερίστες κι αλκοολικοί.
Ένα αλλοπρόσαλλο συνονθύλευμα από ιστορίες που υφαίνουν σελίδα τη σελίδα τη βεβαιότητα στον αναγνώστη ότι, τελικά, δεν υπάρχει κανένα νόημα.
Μια συλλογή ανεκδιήγητων διηγημάτων.
Μια συλλογή ανεκδιηγημάτων.

Εγώ θα σας παρουσιάσω δύο ιστορίες από το βιβλίο. Μία τυπική σύντομη ιστορία, λίγο παραπάνω από μία σελίδα, με την ανατροπή στο τέλος, και το διήγημα που έδωσε και τον τίτλο στη συλλογή.

Και ξεκινάω με τη μικρή ιστορία, τον Αιχμάλωτο, λίγο παραπάνω από 300 λέξεις.

Ο Αιχμάλωτος

Η μέρα φάνηκε από το πρωί ότι θα ήταν διαφορετική από τις άλλες. Το σπίτι όπου με κρατούσαν είχε γεμίσει κόσμο από νωρίς. Άκουγα τις φωνές τους. Προσπαθούσα μάταια να βγάλω κάποιο νόημα από αυτά που λέγανε στην παράξενη γλώσσα τους.

Ύστερα ήρθαν και με πήραν. Μπήκαν φουριόζοι στο δωμάτιο που με είχανε —ούτε κι εγώ θυμάμαι πλέον πόσο καιρό—, με ντύσανε με λευκά ρούχα, και γελώντας και κοροϊδεύοντας με σύρανε έξω, παρά την αντίστασή μου, και με χώσανε σε ένα μαύρο αυτοκίνητο. Να είχε έρθει η ώρα μου;

Φτάσαμε μπροστά σε ένα παράξενο ψηλό κτήριο και με κατέβασαν από το αυτοκίνητο. Είχε μαζευτεί πλήθος από δαύτους. Τώρα με κρατούσε μόνο ένας, αλλά οι αντιστάσεις μου είχαν καμφθεί πια. Με πήγαν μέσα και ακολούθησαν όλοι.

Μπροστά μου εμφανίστηκε κάποιος που πρέπει να ήταν αρχηγός τους. Είχε μακριά μαλλιά και γένια και φο­ρούσε παράξενα ρούχα, διαφορετικά από τους υπόλοι­πους. Όλοι σιωπούσαν όταν περνούσε από μπροστά τους και κατέβαζαν το κεφάλι με σεβασμό ή φόβο. Στά­θηκε μπρος μου και μου έκανε κάποιες ακατάληπτες ερωτήσεις. Δεν είπα τίποτα, αλλά αυτός που με κρα­τούσε απαντούσε μονολεκτικά για λογαριασμό μου. Ο αρχηγός τους φάνηκε να εκνευρίστηκε που δεν απα­ντούσα και με έφτυσε δυο-τρεις φορές στο πρόσωπο. Κράτησα περήφανη στάση κι αυτό τον εξόργισε! Διέταξε να με γυμνώσουν και με πήγαν σε μια δεξαμενή που τη γέμιζαν με νερό. Τότε με άρπαξε πάλι ο ίδιος και με βούτηξε μέσα, βγάζοντάς με λίγο πριν πνιγώ. Ούρλιαζε στο αφτί μου πάλι στην ακατάληπτη γλώσσα τους, και χωρίς να περιμένει απάντηση με ξαναβουτούσε στο νερό. Δεν ξέρω πόσο κράτησε το μαρτύριο, αλλά όταν τελικά κου­ράστηκε ο άντρας που με κρατούσε πριν μαζί με δύο γυ­ναίκες, με έβγαλαν από το νερό και με έντυσαν. Και τότε άκουσα τη φράση που έμελλε να με σημαδέψει για το υπόλοιπο της ζωής μου:

—   Και το όνομα αυτού Αθανάσιος.

Το διήγημα «Τα χρυσόψαρα» έχει δώσει τον τίτλο του και στο βιβλίο και είναι, αν δεν κάνω λάθος, το εκτενέστερο της συλλογής. Αξιοποιεί με την έκφραση «μνήμη χρυσόψαρου» η οποία παροιμιωδώς είναι πολύ κοντή, όσο για το βασικό εύρημα του διηγήματος, ότι ο ήρωας καταλαβαίνει τις φωνές των ζώων, μού θύμισε ένα διήγημα του Λαπαθιώτη στο οποίο ο αφηγητής μπορεί να διαβάσει τις σκέψεις των ζώων (αλλά και των ανθρώπων).

 

Τα χρυσόψαρα

Από πολύ μικρός κατάλαβα ότι είχα το χάρισμα να επι­κοινωνώ με τα ζώα. Μάλιστα στην αρχή δεν είχα κατα­λάβει ότι οι άλλοι δεν μπορούσαν. Μου πήρε αρκετά χρόνια να συνειδητοποιήσω πως μόνο εγώ καταλάβαινα τι έλεγαν. Βέβαια, για να λέμε την αλήθεια, δεν το θεώ­ρησα ποτέ και κανένα φοβερό χάρισμα γιατί τα ζώα σπά­νια έλεγαν κάτι ενδιαφέρον. Την περισσότερη ώρα φλυαρούσαν ασταμάτητα, συνήθως για το φαγητό. Ιδι­αίτερα βαριόμουν τα σκυλιά που γάβγιζαν για ώρες μο­νότονα στο πάρκο για το ίδιο πράγμα. Όπως: «The ball the ball! What a balllThrowit throw the ball! The ball the ball. WHERE IS THE BALL?». Σαν να μην έφτανε αυτό, στο πάρκο υπήρχαν και τα πουλιά που τιτίβιζαν ασταμάτητα χωρίς κανένα λόγο. «I will go to eat now, to eat to eat. Yes, I will fly to eat somewhere close by. Just to eat, to eat. I’ II fly over there and Γ II find something to eat. To eat to eat to eat!»

Τα σιχαινόμουνα τα πάρκα. Δεν μπορούσα να ηρε­μήσω με την οχλαγωγία που δημιουργούσανε τα ζώα και απέφευγα τη φύση, τα δάση και τους εξωτερικούς χώ­ρους γενικότερα. Βλέπεις, για κάποιο λόγο, όταν μιλούσε ένα ζώο, μου ήτανε αδύνατον να το αγνοήσω. Ό,τι και να έκανα εκείνη την ώρα, τα αφτιά μου τσιτώνονταν και ο εγκέφαλός μου συγκεντρωνόταν σ’ αυτό που έλεγε το ζώο. Και, πιστέψτε με, ποτέ δεν έλεγαν κάτι σημαντικό. Ποτέ! Στις εξετάσεις για το πανεπιστήμιο πάτωσα δύο φορές λόγω των πουλιών και δεν κατάφερα να εισαχθώ παρόλο που ήμουν πολύ καλά προετοιμασμένος. Αλλά πώς μπορούσα να συγκεντρωθώ στο γραπτό μου με τα κωλοχελιδόνια που μόλις είχαν φτάσει και φώναζαν μέσα στ’ αφτιά μου «Ξυλάκι! Ένα ξυλάκι! Ωραίο ξυλάκι! Κι άλλο ξυλάκι! Ξυλάκια, παιδιά, ξυλάκια! Ξυλάκια; Πού; Εδώ! Εδώ! Εδώ έχει ξυλάκια! ξυλακιαξυλαξυλαξυκλαξυ- λαλαλαξυλαλάακια!»;

Ήτανε να σε πιάνει τρέλα. Έφυγα αφήνοντας λευκή την κόλλα με κάποιες νευρικές μουντζούρες μόνο και στις δύο εξετάσεις.

Τα ζώα δεν ξέρω αν με καταλάβαιναν κι αυτά. Είχα την εντύπωση ότι καταλάβαιναν, αλλά απέφευγαν να μου απαντήσουν. Με σνομπάριζαν. Δεν τα ένοιαζε. Ήταν πλήρως απορροφημένα στη δική τους μονομανή θεμα­τολογία. Ποτέ δεν κατάφερα να συζητήσω με κανένα. Τουλάχιστον όχι για κάποιο σοβαρό θέμα. Μερικές φορές κατάφερνα κάποια επικοινωνία, νόμιζα, αλλά δεν μπορώ να είμαι και σίγουρος. Βλέπεις, έπρεπε να πέσω στο επίπεδό τους και να μιλήσω εγώ γΓ αυτά που τα απα­σχολούσαν, οπότε δεν μπορούσα να ξέρω αν όντως μου απαντούσαν ή απλά συνέχιζαν το μονόλογό τους. Ήταν πάρα πολύ εκνευριστικά τα ζώα. Τα μισούσα!

Η κατάσταση, και η ζωή μου γενικότερα, είχε αρχίσει να γίνεται αφόρητη. Άρχισα να αποφεύγω τους εξωτερι­κούς χώρους συλλήβδην. Έβγαινα έξω μόνο για τα τε­λείως απαραίτητα. Η κοινωνική μου ζωή είχε γίνει πάρα πολύ προβληματική. Όλοι με βλέπανε με περίεργο μάτι. Είχα πέσει σε βαριά κατάθλιψη και σκεφτόμουν σοβαρά την αυτοκτονία.

Αυτό που μου έσωσε τη ζωή ήταν όταν απρόσμενα, μέσω ενός φίλου, μου προσφέρθηκε μια δουλειά γρα­φείου σε κάποια εταιρεία που στεγαζόταν στον νεόδ­μητο εμπορικό ουρανοξύστη στο κέντρο της πόλης. Άρχισα να δουλεύω εκεί και σύντομα νοίκιασα και μια γκαρσονιέρα μέσα στο ίδιο κτήριο. Ήταν ένα υπέροχο κτήριο! Μέσα υπήρχε σούπερ μάρκετ, σινεμά, μπαρ. Ό,τι μπορούσες να φανταστείς ή να χρειαστείς υπήρχε μέσα στον ουρανοξύστη: γυμναστήριο, τράπεζα, εστιατόρια. Δεν χρειαζόταν να βγαίνω έξω καθόλου πια. Ήμουν τόσο ευτυχισμένος! Ήμουν επιτέλους ελεύθερος!

Εντωμεταξύ λάτρευα και τη δουλειά μου. Λάτρευα τον ήχο των κλιματιστικών, των χαρτιών, των φαξ και των τη­λεφώνων· την απαλή μουσική ,του έκαναν τα ασανσέρ· όλους αυτούς τους λεπτούς ανεπιτήδευτούς μηχανικούς ήχους που χάιδευαν τα αφτιά σου χωρίς να απαιτούν την προσοχή σου — λες κι ήταν φτιαγμένα μόνο για ηχητική αισθητική απόλαυση· το τρίξιμο της καφετιέρας… η ηλε­κτρική σκούπα… Μέσα σε ένα τέτοιο περιβάλλον μπο­ρούσα επιτέλους να αισθανθώ άνετα.

Μέσα στον ουρανοξύστη απαγορεύονταν τα σκυλιά, κι έτσι τα μόνα ζώα που θα μπορούσες να συναντήσεις, κι αυτό όχι και συχνά, ήταν γάτες. Οι γάτες όμως δεν μι­λούσαν και πολύ. Κι όταν μιλούσαν έλεγαν μόνο δύο πράγματα: «You will die» και «I don’t give a fuck if you die». Ειδικά το «I don’t give a fuck if you die» το λέγανε με μεγαλύτερη συχνότητα καθώς οι άνθρωποι το εκλάμ­βαναν ως παράπονο και το επιβράβευαν με φαγητό και χάδια. Κι οι γάτες κάνανε αυτό το απαίσιο γουργουρητό που κάνουν όταν τις χαϊδεύεις ενώ σου λένε «You’ II diiiiiie, diiiiiie!». Τις σιχαινόμουνα τις γάτες. Αλλά ευτυ­χώς πολύ σπάνια τις συναντούσα στη θαλπωρή του ου­ρανοξύστη μου.

Έζησα έτσι ευτυχισμένος αρκετά χρόνια. Είχα συνά­ψει σχέσεις και με μια συνάδελφο, που καθότι παντρε­μένη η ίδια, δεν την ενοχλούσε το γεγονός ότι ποτέ δεν βγαίναμε έξω. Συναντιόμασταν στο διαμέρισμά μου κάθε Τρίτη και Παρασκευή και κάναμε έρωτα πότε στο κρεβάτι μου, πότε στον καναπέ και πότε μπροστά στην τζαμαρία βλέποντας την πόλη μπροστά στα πόδια μας.

Ήταν πραγματικά θαυμάσια. Τα πιο ευτυχισμένα χρόνια της ζωής μου.

Είχα αρχίσει να πιστεύω ότι θα ζήσω κι εγώ μια κανο­νική ζωή σαν όλους τους ανθρώπους, μέχρι που μια μέρα έγινε κάτι το εφιαλτικό: μας επισκέφτηκε η γυναίκα του διευθυντή και μας έφερε ένα δώρο για το γραφείο. Το δώρο που μας παρουσίασε, και που έκανε την καρ­διά μου να σταματήσει να χτυπά για λίγο, ήταν μια γυάλα με δύο χρυσόψαρα. Την τοποθέτησαν στο περβάζι του παραθύρου ακριβώς δίπλα από το γραφείο μου. Μ’ έπιασε πανικός. Χλόμιασα. Τα πόδια μου άρχισαν να τρέ­μουν, αλλά μια σκέψη με κράτησε: τα ψάρια δεν μιλάνε! Τα ψάρια δεν μιλάνε, πράγματι. Δεν είχα ακούσει ποτέ ψάρια να μιλάνε — και είχα περάσει αρκετές φορές από λίμνες. Είχα κάνει και μπάνιο στη θάλασσα καναδυό φορές ως παιδί. Ναι, οι γλάροι ήταν ανυπόφοροι, αλλά δεν θυμόμουν να μιλάνε τα ψάρια. Ησύχασα κάπως, αλλά δεν μπόρεσα να μην βγάλω το υπόλοιπο της μέρας με στυλωμένα τα αφτιά προς το μέρος της γυάλας. Τα έβλεπα με φρίκη να ανοιγοκλείνουν τα μικροσκοπικά τους στόματα συνέχεια αλλά δεν άκουγα τίποτα. Ένα βάρος έφυγε από πάνω μου κι ο τρόμος έδωσε τη θέση του σιγά—σιγά σε μια εύθυμη υπεροψία. «Τι να μας πούνε και τα χρυσόψαρα;» σκεφτόμουν και γελούσα μόνος μου.

Όταν το μεσημέρι οι συνάδελφοι φύγανε, καθυστέρησα επίτηδες λίγο παραπάνω, κι όταν το γραφείο άδειασε από κόσμο, πλησίασα τη γυάλα στο περβάζι του παραθύρου. Ήθελα να βεβαιωθώ. Τα κοίταξα για λίγο διατακτικά κι ύστερα, αφού ξαναέλεγξα πως ήμουν μόνος στο χώρο, κόλλησα το αφτί μου κοντά στην επιφάνεια του νερού. Και ο τρόμος επέστρεψε μεμιάς! Αυτά που άκουσα δεν τα είχα ακούσει ποτέ από κανένα ζώο. Ούτε καν από τα τρισκατάρατα γουρούνια.

— Η ύλη δεν υπάρχει. Υπάρχει μόνο διάνοια, αλλά η διάνοια δεν έχει κανένα νόημα χωρίς την ύπαρξη της ύλης.

— Μέχρι που η διάνοια να μπορέσει να δημιουργή­σει την ύλη ίσως. Θυμάσαι αυτό που μου έλεγες χθες;

— Όχι.

— Ούτε κι εγώ.

— Ούτε μνήμη υπάρχει.

— Ναι, σωστά, ούτε μνήμη υπάρχει ούτε και το άλλο που έλεγες πριν. Τι έλεγες;

— Δεν θυμάμαι.

— Δε γαμιέται;

— Σωστά.

Έμεινα με ανοιχτό το στόμα. Ήταν κάτι στον τόνο της φωνής τους που με κέρδισε, αλλά και η σκέψη τους. Τα γαμημένα τα χρυσόψαρα ήτανε σωστοί φιλόσοφοι! Οι συζητήσεις τους με συνέπαιρναν. Από εκείνη την ημέρα, κάθε βράδυ έμενα όλη τη νύχτα στο γραφείο ακούγοντάς τα να συζητούν. Μ’ έπιανε κάθε φορά που τα άκουγα ένα ρίγος, σαν να ήμουν μπροστά σε κάτι πολύ μεγάλο, μια τρομερή ανακάλυψη που θα άλλαζε τον κόσμο μου και όχι μόνο. Όμως πάντα στο τέλος ερχόταν η απογοήτευση. Βλέπεις, τα χρυσόψαρα δεν μπορούσαν να προχωρήσουν τη σκέψη τους πολύ γιατί ξεχνούσαν εύκολα. Έτσι οι συζητήσεις ήταν φοβερά ενδιαφέρουσες πάντα αλλά στο τέλος απέβαιναν τόσο άκαρπες που μου προκαλούσαν ένα νέο είδος αγωνίας — μια μεταφυσική αγωνία.

— Η ευτυχία είναι κάτι που δεν μπορεί να επιτευχθεί παρά μόνο κατά σύμπτωση. Δεν κατακτιέται.

— Γιατί;

— Γιατί όσο την επιδιώκεις, τόσο ξεμακραίνει. Είναι σαν ένα λευκό άδειο δωμάτιο που…

— Γιατί λευκό;

— Για να είναι ουδέτερο.

— Ποιο;

— Το δωμάτιο.

— Ποιο δωμάτιο;

— Δε γαμιέται, ρε συ;

— Σωστά.

Πλέον δεν έβρισκα καμιά ευχαρίστηση στη δουλειά μου. Την έκανα βέβαια όπως-όπως, άυπνος, περιμένοντας την ώρα που οι συνάδελφοι θα έφευγαν και πάλι. Ζούσα για τα χρυσόψαρα!

— Τα δυνατά μυαλά έχουν αμφιβολίες. Είναι στη φύση της διάνοιας να αμφιβάλλει και γι’ αυτό ποτέ κάποια σημαντική σύλληψη, κάτι το πραγματικά αληθινό και ενδιαφέρον, δεν υποστηρίχτηκε με πάθος παρά μόνο οι μέτριες ιδέες.

— Το πιστεύεις αυτό;

— Ποιο;

— Ότι μόνο μέτριες ιδέες έχουν υποστηριχτεί με πάθος.

— Τι να πω; Δεν θυμάμαι κιόλας.

— Μπορεί να έχεις και δίκιο όμως.

— Δε γαμιέται κιόλας;

— Σωστά.

Η ζωή μου άρχισε να παίρνει και πάλι την κάτω βόλτα. Έχασα κάθε ενδιαφέρον για την ερωμένη μου και στη δουλειά ήμουν στα πρόθυρα της απόλυσης, το έβλεπα. Μια μέρα πήρα την απόφασή μου: δεν θα τα άφηνα να με καταστρέψουν ξανά. Όταν έφυγαν οι συνάδελφοι, πήρα τη γυάλα παραμάσχαλα, τη σκέπασα με μια πε­τσέτα, και με το αφτί μου κολλημένο πάνω βγήκα από τον ουρανοξύστη.

— Ο χρόνος δεν υπάρχει όπως τον αντιλαμβανόμα­στε, έτσι δεν είναι;

— Ναι. Στην ουσία το παρελθόν συνυπάρχει με το μέλλον, έχει αποδειχτεί αυτό.

— Ποιος το απέδειξε;

— Δεν θυμάμαι.

— Ούτε κι εγώ.

— Αφού ο γραμμικός χρόνος ουσιαστικά δεν υπάρ­χει, λοιπόν, και το μέλλον συνυπάρχει με το παρελθόν την ίδια στιγμή, λογικά κι η ζωή δεν συνυπάρχει με το θάνατο; Πώς γίνεται αυτό;

— Ναι… δηλαδή αυτό σημαίνει ότι είτε ο θάνατος δεν υπάρχει, είτε η ζωή δεν υπάρχει.

— Ίσως να υπάρχουν και τα δύο και απλά να μην είναι τόσο σημαντικά όπως άλλα πράγματα που δεν ξέρουμε και δεν αντιλαμβανόμαστε.

— Όπως;

— Τι όπως;

— Ποια σημαντικά πράγματα;

— Σημαντικά πράγματα για ποιον;

— Για σένα.

— Ξέρω γω;Το νερό;

— Είναι το νερό σημαντικότερο από το θάνατο δη­λαδή;

— Δεν ξέρω.

— Μωρέ, δε γαμιέται λέω εγώ;

— Σωστά.

Πήρα ένα ταξί και του ζήτησα να με πάει στο λιμάνι. Κατέβηκα και κατευθύνθηκα στην προβλήτα. Ο ήλιος έπεφτε στον ορίζοντα. Οι γλάροι έλεγαν τα δικά τους αλλά δεν τους άκουγα, είχα τα αφτιά μου στυλωμένα στα ψάρια.

— Είναι η ζωή ο λόγος που υπάρχει το σύμπαν;

— Η ζωή είναι μια ανωμαλία. Μια αυθαίρετη κινητι­κότητα της ύλης που συμβαίνει χωρίς τη θέληση του σύμπαντος και κρατά λίγο. Κάτι σαν μια νευρική μυϊκή ακούσια αντίδραση. Κάτι σαν λόξυγγας δηλαδή ή κρά­μπα, που αναστατώνει για λίγο τη θεϊκή σοφή ακαμψία.

Απόδειξη ότι η ζωή δεν αποτελεί σκοπό του σύμπαντος, κατά τη γνώμη μου, το γεγονός ότι τα ζωντανά τείνουν στο θάνατο, και μάλιστα γρήγορα, ενώ τίποτα το νεκρό δεν τείνει να ζωντανέψει. Ο θάνατος είναι η φυσική κα­τάσταση του σύμπαντος. Η ζωή είναι ένα πρόσκαιρο, αθέλητο και ενοχλητικό συμβάν. Κάτι σαν λόξυγγαςτου Θεού όπως είπα και πριν, ή σα να παίζει λίγο το μάτι του.

— Μα αφού δεν υπάρχει ύλη ούτε και Θεός!

— Ποιος το είπε αυτό;

— Δεν θυμάμαι, νομίζω εσύ. Ίσως κι εγώ.

— Ε, δε γαμιέται;

— Σωστά.

Δεν βρήκα το κουράγιο να τα πετάξω στο νερό. Ο ήλιος άρχισε να χάνεται στο βάθος της θάλασσας βάφο­ντας τα σύννεφα με ένα πανέμορφο πορτοκαλί χρώμα που θαυμαστά μεταμορφωνόταν σε σκούρο μοβ, αλλά εγώ δεν ήμουν εκεί για να το δω πια. Η γυάλα στεκόταν ακόμα στην προβλήτα με τα δύο ψάρια μέσα. Μια γάτα πλησίασε με περιέργεια. Τα κοίταξε και δοκίμασε να βάλει μέσα το πόδι της. Η αίσθηση του νερού δεν της άρεσε και το έβγαλε αμέσως έξω. Έδωσε δυο απαλά σπρωξίματα στη γυάλα με το μπροστινό της πόδι κι αυτή αμφιταλαντεύτηκε επικίνδυνα για λίγο αλλά σταθεροποιήθηκε πάλι όρθια. Η γάτα πλησίασε το πρόσωπό της κοντά στο γυαλί για να ξαναδεί καλά το περιεχόμενο. «You will die!» είπε.

 

Advertisements

150 Σχόλια to “Τα χρυσόψαρα του Θάνου Αθανασόπουλου”

  1. Γς said

    Καλημέρα

    Ωραία η βάφτιση

    κι εμένα ο νους μου πήγε στη χτεσινή συζήτηση του Λεώ με τον άλλον.

    Αν υπάρχει παπάς Ρομά.

    Αν υπάρχει πάντως θά’ χει σουφρώσει την κολυμπήθρα. Για χαλκό

  2. Καλημέρα.
    Τέλειο τὸ δεύτερο, τοῦ ὁποίου τὸν τίτλο δὲν θυμᾶμαι, ἀλλὰ δὲ γαμιέται! (μνήμη χρυσόψαρου).

  3. Πάνος Βλαγκόπουλος said

    ‘μου θύμισε ένα διήγημα του Λαπαθιώτη’ – ποιό;
    (Πάντως, παλαιότερο -και ίσως κοινό πρότυπο- είναι το Lifted Veil της George Eliot).

  4. Νέο Kid said

    A, πολύ ωραίο το χρυσόψαρο! Μου θυμίζει αχνά (τόσο αχνά που δεν μπορώ να θυμηθώ τίποτα άλλο…) κάποιο σάι-φάι που σίγουρα κάποτε είχα διαβάσει…
    Μου θυμίζει και την ιστορία του σοφού του βουνού.
    Ήταν λέει κάποτε στην Κίνα ένας νέος που αναζητούσε απελπισμένα το νόημα της ζωής . Μετά από πολλές περιπλανήσεις κι αναζητήσεις μαθαίνει ότι το νόημα της ζωής το έχει βρει μόνο ένας γέρος που ζει στο τάδε βουνό.
    Ο νέος περνάει δια πυρός και σιδήρου για να φτάσει στο βουνό και τελικά φθάνει στη σπηλιά του γέρου . Περνάει νέο γύρο πυρ και σίδηρο δοκιμασιών και τελικά ο γέρος δέχεται να τον ακούσει.
    – Σοφέ γέροντα. Θελω να μάθω κάτι, και μόνο εσυ το ξέρεις.
    -Ίσως.
    – Όλο τον κόσμο γύρισα, Ανατολή και Δύση αναζητώντας την απάντηση στο ποιο είναι το αληθινό νόημα της ζωής . Εσυ το έχεις βρει! Το ξέρω ότι το χεις βρει. Πες μου! Σε εκλιπαρώ…
    – Ναι…είναι αλήθεια ότι μετά από 80 χρόνια διαλογισμού ,το βρήκα!
    – ποιο είναι το αληθινό νόημα της ζωής σοφέ; Πες μου!
    – το αληθινό νόημα της ζωής είναι…είναι… είναι το Βουνό!
    – (ο νέος με απορία και κάποια απογοήτευση) -Το βουνό;;
    – (κι ο γέρος με τρόμο στο πρόσωπο) – ΤΙ;; Δεν είναι;;;

  5. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    4 – ☺☺☺ Γειά σου ρε Κίντο με τα ωραία σου, μου έφτιαξες την μέρα όπως παλιά που έμπαινα οπωσδήποτε για να σε διαβάσω.. Άϊντε να κάνουμε μια προσπάθεια να διώξουμε με το χιούμορ την μιζέρια και την χαζομάρα από το ιστολόγιο, πού ξέρεις, μπορεί να επιστρέψει κι ο γίγας του Αμαρουσίου και της Βιένης, ο Φυσικός.☺

    Καλημέρα

  6. Γς said

    Εχω 5-6 ενυδρεία [οθντκ].

    Οταν πάω να τους βάλω τροφή τα πιάνει πανικός και τρέχουν πέρα δώθε.
    Εκτός από τα χρυσόψαρα ενός συγκεκριμένου ενυδρείου στη κουζίνα!
    Ερχονται στο τζάμι και με κοιτάζουν, σαν να κάνουν χαρούλες.

    Και μετά σου λέει δεν έχουν μνήμη.
    Εγώ κοντεύω να ξεχάσω την τελευταία που σούταρα εδώ και δυο μήνες.
    Αυτά όμως όχι.

    Τους μίλαγε

  7. gbaloglou said

    Λίγο άσχετο αυτό, αλλά … μήπως θυμάται κανείς μία μικρού μήκους ταινία (15-20 λεπτά αν θυμάμαι σωστά) … όπου — ανάμεσα ίσως σε άλλα γεγονότα — μία γάτα πολιορκεί ένα χρυσόψαρο που τελικά γλυτώνει (αν θυμάμαι σωστά το χρυσόψαρο βγαίνει με άλμα από την γυάλα αλλά η γάτα το πιάνει και το ξαναρίχνει μέσα);;; [Γνωστού σκηνοθέτη μάλλον, πιθανώς Γάλλου … αν θυμάμαι σωστά…]

  8. Έξοχα και τα δύο.

  9. loukretia50 said

    Bonjour!

  10. «Η Ελλάδα των ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ είναι μια μεσίστια χώρα», ἔφη Κουμουτσάκος. Ἄ, δὲν μπορῶ νὰ περιμένω μέχρι τὸ Σάββατο γιὰ τὰ μεζεδάκια τῆς ἑβδομάδας. Γιὰ νὰ εἶναι σήμερα μεσίστια ἡ χώρα, σημαίνει ὅτι οἱ προηγούμενες κυβερνήσεις τὴν εἶχαν κρεμασμένη γιὰ τὰ καλὰ ἀπὸ τὸν ἱστό – ἢ ὄχι;

  11. (7) Τη θυμάμαι εγώ, αλλά δεν θα σε βοηθησω. Την είχα δει πολύ μικρός και δεν ξέρω καθόλου στοιχεία σχετικά.

  12. Γς said

    10:
    Σαν τους νεκρούς όμως του Πολάκη, στο Μάτι, που «θολώνουν την εικόνα»;

  13. Νέο Kid said

    Ιστουάρ ντ’ υν πουασόν ρούζ.
    Γκουγλιζεται. Είχε πάρει Όσκαρ ταινίας μικρού μήκους.

  14. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    Είχα εμπιστευθεί την Κρόνη κι αγόρασα το βιβλίο για να το διαβάσω στις διακοπές μετά τις 10 του μηνός, κι απ’ ό,το βλέπω ταιριάζει απόλυτα στα γούστα μου, από τα καλύτερα που έχεις δημοσιεύσει και μπράβο σου Νικοκύρη λεβεντόπαιδο.☺

  15. Νέο Kid said

    To μοτίβο του ανθρώπου που ακούει ή /και μιλάει με τα ζώα είναι διαδεδομένο ( μέχρι και χαζοταινία με τον εντυ Μέρφυ έχει γινει) και μάλλον πολύ παλιό. Θα είχε ενδιαφέρον ίσως να εντοπισθεί η πιο παλιά λογοτεχνική καταγραφή. Ο Δύτης τι λεει απ’το ανατολικό μέτωπο;

  16. Γς said

    14:

    >μπράβο σου Νικοκύρη λεβεντόπαιδο.

    Επ, σεμνά!

  17. Γς said

    Κι εκείνος ο γαϊδουράκος του Μανάβη

    -Με υπερφορτώνει, με χτυπάει

    -Και καλά γιατί δεν του λες τίποτα, μιας που μιλάς και ανθρώπινα;

    -Τι; Να με βάλει να φωνάζω κιόλας; «Ελα να πάρεις καλές τομάτες»

  18. Γς said

    >Η γάτα πλησίασε το πρόσωπό της κοντά στο γυαλί για να ξαναδεί καλά το περιεχόμενο. «You will die!» είπε.

    [και τους έβαλα πόστα που κάναν φασαρία με τα μηχανάκια. και…
    -Θα πεθάνεις ρε κωλόγερε!]

    Αλλά ας γυρίσουμε στη γάτα

    https://caktos.blogspot.com/2016/04/blog-post_8.html

  19. odinmac said

    The fish doesn’t think because the fish knows everything

    This is a film about a man and a fish
    This is a film about dramatic relationship between man and fish
    The man stands between life and death
    The man thinks
    The horse thinks
    The sheep thinks
    The cow thinks
    The dog thinks
    The fish doesn’t think
    The fish is mute, expressionless
    The fish doesn’t think because the fish knows everything
    The fish knows everything

  20. gbaloglou said

    7-11-13 https://vimeo.com/187365098

  21. Παναγιώτης Κ. said

    Ευρηματικό!

    Το παιχνίδι της φιλοσοφίας! Ένα εισιτήριο… διαρκείας!

  22. mitsos said

    Α αυτό πολύμου άρεσε.
    Να ακούω μόνο τα χρυσόψαρα. Δύσκολο ε;
    Στην τελική θα αρκεστώ στα κείμενα αυτού που τα άκουγε.

  23. Παναγιώτης Κ. said

    @4. Δηλαδή Kid το «δια πυρός και σιδήρου» πήρε τέλος; 🙂
    (Και άλλη μια…γελαδερή φατσούλα για το τέλος του ανεκδότου! 🙂 )

  24. gpoint said

    Καλημέρα

    Ηξέρα δυο Αθανασόπουλους, έναν Θανάση και τον γνωστό καϋμένο που τούμελλε να πάθει κ.λ.π…. τώρα ξέρω τρεις.
    Μου άρεσε ο αιχμάλωτος παρ΄ότι δεν μου αρέσει η τζαζ…

    Το χρυσόψαρο δεν μπορώ να το κρίνω αντικειμενικά καθότι «μιλάω» με γάτες κι φυσικά δεν λένε τέτοια πράγματα.
    Οι γάτες έχουν πολλούς ήχους για να εκδηλώσουν τι αισθάνονται, στα φιλικά τους πρόσωπα δεν νιαουρίζουν αλλά βγάζουν τον τρυφερό ήχο με τον οποίον φωνάζουν τα γατάκια τους ή υποδέχονται τον επίδοξο εραστή τους. Η γάτα όταν χαϊδεύεται επάνω σου απλά έχει φαγούρα, όταν θέλει να σε φιλήσει τυλίγει την ουρά της στο χέρι ή στο πόδι σουή ακουμπάει την μύτη της στην δικά σου. Η μεγαλύτερη πλάκα είναι ότν φέρνει κυνήγι (σποργίτια σπάνια, περιστέρια συχνά) και θέλει να τα μοιραστεί μαζί μου που βγάζει κάτι στριγγιές που νομίζεις πως την σφάζουν.
    Ασε που δεν κατάλαβα γιατί τα ζώα μιλάνε αγγλικά…

  25. Γιάννης Κουβάτσος said

    «— Τα δυνατά μυαλά έχουν αμφιβολίες. Είναι στη φύση της διάνοιας να αμφιβάλλει και γι’ αυτό ποτέ κάποια σημαντική σύλληψη, κάτι το πραγματικά αληθινό και ενδιαφέρον, δεν υποστηρίχτηκε με πάθος παρά μόνο οι μέτριες ιδέες.
    — Το πιστεύεις αυτό;
    — Ποιο;
    — Ότι μόνο μέτριες ιδέες έχουν υποστηριχτεί με πάθος.
    — Τι να πω; Δεν θυμάμαι κιόλας.
    — Μπορεί να έχεις και δίκιο όμως.
    — Δε γαμιέται κιόλας;
    — Σωστά.»
    Τα χρυσόψαρα είναι πιο σοφά απ’ τους ανθρώπους. 😊

  26. Γιάννης Κουβάτσος said

    Οι πρώτοι μήνες ήταν μέσα στην ευτυχία. Με το πέρασμα όμως του χρόνου, άρχισε σιγά σιγά να αποκαλύπτεται το προβληματικό μυαλό του Ολιβερ. Κυνηγούσε αόρατες μύγες, έγλειφε την ουρά του τόσο επίμονα που προκαλούσε πληγές, κατέρρεε όταν έβλεπε βαλίτσα. Μία φορά, όταν ήταν μόνος του στο σπίτι, άνοιξε μία τρύπα στη σήτα και πήδηξε από τον τέταρτο όροφο. Προς έκπληξη όλων επιβίωσε.
    https://www.google.gr/url?sa=t&source=web&rct=j&url=http://www.kathimerini.gr/777884/article/epikairothta/episthmh/mhpws-exoyn-emmones-skeyeis-kai-ta-zwa&ved=2ahUKEwi1jIqBx9XcAhUEZFAKHXdnCVwQFjAAegQIAxAB&usg=AOvVaw3UwSe-RDHhoG4bygCXXawD&cshid=1533460022261

  27. cronopiusa said

    Julio Cortázar- Ασόλοτλ – Scribd

    Κάποτε σκεφτόμουνα πολύ τα ασόλοτλ. Πήγαινα να τα δω στο ενυδρείο του Βοτανικού Κήπου και έμενα με τις ώρες να τα κοιτάζω, παρατηρώντας την ακινησία τους, τις σκοτεινές μετακινήσεις τους. Τώρα είμαι κι εγώ ένα ασόλοτλ.

    Καλή σας μέρα!

  28. cronopiusa said

    Thanos Athanasopoulos / Pin Quartet – A night in Tunisia

  29. odinmac said

    Η πρώτη σκέψη που έρχεται στο μυαλό, διαβάζοντας «Τα χρυσόψαρα», είναι ότι, του Θ Αθανασόπουλου του άρεσε πολύ ο Μπέρκλεϊ 🙂, ο οποίος αμφισβητούσε την ύλη, και αν δεν κάνω λάθος η κβαντική θεωρία το επιβεβαίωσε, αφού ακόμα και τα στοιχειώδη σωματίδια είναι καθαρή ενέργεια, οπότε αυτό που ονομάζουμε «ύλη» στην ουσία είναι συμπυκνωμένη ενέργεια (ή πνεύμα σε μια διαφορετική μετάφραση), ενώ συγχρόνως αμφισβητούσε και τις έννοιες του χωρου και του χρόνου οι οποίες δεν είναι απόλυτες και αυτόνομες, θα συμφωνήσει και ο Αϊνστάιν εδώ.
    Ωραίος ο Αθανασόπουλος και τα χρυσόψαρά του!
    Και το πρώτο μ’ άρεσε, αν και φάνηκε που το πήγαινε, κυρίως εκεί που γράφει για τον αρχηγό με τα διαφορετικά ρούχα τα μαλλιά και τα γένια, και μ’ άρεσε γιατί περιέγραψε από μια άλλη οπτική γωνία τα γεγονότα, την οπτική του μωρού, η οποία έρχεται να κουμπώσει με τις δικές μου σκέψεις πάνω στον τρόπο που γίνονται τα βαπτίσια που καταντάνε βασανιστήρια για τα μωρά (οχλαγωγία, θόρυβος, άγνωστα πρόσωπα κτλπ).
    Με βλέπω να το παίρνω το βιβλίο.

    Υ γ: Εάν δεν κάνω λάθος οι νευρολόγοι έχουν βρει ότι η μνήμη των χρυσόψαρων διαρκεί 3 δευτερόλεπτα.

  30. voulagx said

    Πολύ ωραια και τα δυο! Μπραβο!

  31. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα και τα δεύτερα σχόλια και χαίρομαι πολύ που σας άρεσαν τα διηγήματα.

    3 Είναι το «Μια πολύ παράδοξη περίπτωση», στον τόμο «Τα δεκατρία ντόμινα»

  32. loukretia50 said

    Kαι μια γαλλική, διαφορετική εκδοχή για το ψαράκι
    Il n’est qu’un etranger – sans papiers

    The redfish song

    Ραντεβού το βράδυ – αν το θυμηθώ!

  33. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    29 τέλος – Είναι μύθος.

  34. ΣΠ said

    Καλημέρα.

    Μου άρεσαν και τα δύο. Ιδιαίτερα το πρώτο, η μινιατούρα με το ανατρεπτικό τέλος. Το ξαναδιάβασα μετά και έπιασα καλύτερα το χιούμορ. Και το δεύτερο είναι ανάλαφρο και με χιούμορ, αλλά δεν κατάλαβα γιατί βάζει τα ζώα εκτός από τα χρυσόψαρα να μιλάνε αγγλικά. Πάντως, στην συνέντευξή του στο PATRAS EVENTS εξηγεί γιατί βάζει τα χρυσόψαρα να φιλοσοφούν. Το χιούμορ του βγαίνει και στις συνεντεύξεις του. Φαίνεται ωραίος τύπος.

  35. ΣΠ said

    Κάτι άσχετο με το σημερινό θέμα. Η ΕΕ έχει ξεκινήσει δημόσια διαβούλευση για την διατήρηση ή κατάργηση της θερινής ώρας. Αν θέλετε, μπορείτε να συμμετάσχετε στο παρακάτω λινκ:
    https://ec.europa.eu/eusurvey/runner/2018-summertime-arrangements

  36. Theo said

    Καλημέρα!

    Ευρηματικά τα ανεκδιηγήματα, ιδιαίτερα το δεύτερο, που το διάβασα πιο ευχάριστα από το πρώτο.

    @29:
    Κι εγώ κατάλαβα πού το πήγαινε από τη στιγμή που περιγράφει τον «αρχηγό».

    @29, 33:
    Ναι, μύθος.
    Βλ.
    https//www.aquaristic.gr/articles/to-xrysopsaro-exei-mnimi-3-deyterolepton
    http://www.enikos.gr/various/247496/mythos-i-mnimi-xrysopsarou

  37. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    Γειά σας κι ἀπὸ μένα.

    Μοῦ ἄρεσαν καὶ τὰ δυὸ διηγήματα τοῦ Θάνου Ἀθανασόπουλου.

    Στὸ πρῶτο δὲν εἶχα καταλάβει ποῦ τὸ πάει μέχρι τὴν τελικὴ ἀνατροπή. Τὸ μυαλό μου πῆγε σὲ ἀκραῖες καταστάσεις, δυστυχῶς πολὺ συνηθισμένες στὶς μέρες μας (waterboarding).

    Μετὰ θυμήθηκα εἰκόνες ἀπὸ κάποιες βαφτίσεις καὶ τὰ σχόλια ποὺ κάναμε γιὰ τὶς τραυματικὲς ἐμπειρίες ποὺ πρέπει ν᾿ ἀφήνουν στὰ μωρά.

    Στὸ δεύτερο μοῦ ἄρεσε ἡ λεπτὴ εἰρωνία του γιὰ τὴ σύγχρονη ζωὴ καὶ τὴν ἀπομάκρυνση τοῦ ἀνθρώπου ἀπὸ τὴ φύση.

    » … Αυτό που μου έσωσε τη ζωή ήταν όταν απρόσμενα, μέσω ενός φίλου, μου προσφέρθηκε μια δουλειά γρα­φείου σε κάποια εταιρεία που στεγαζόταν στον νεόδ­μητο εμπορικό ουρανοξύστη στο κέντρο της πόλης. Άρχισα να δουλεύω εκεί και σύντομα νοίκιασα και μια γκαρσονιέρα μέσα στο ίδιο κτήριο. Ήταν ένα υπέροχο κτήριο! Μέσα υπήρχε σούπερ μάρκετ, σινεμά, μπαρ. Ό,τι μπορούσες να φανταστείς ή να χρειαστείς υπήρχε μέσα στον ουρανοξύστη: γυμναστήριο, τράπεζα, εστιατόρια. Δεν χρειαζόταν να βγαίνω έξω καθόλου πια. Ήμουν τόσο ευτυχισμένος! Ήμουν επιτέλους ελεύθερος! «

  38. ΚΩΣΤΑΣ said

    Πρωτότυπα και ευρηματικά. Το μυστήριο της βάπτισης με τα μάτια και το μυαλό του μωρού.

    Και τα ζώα καταλαβαίνουν την ανθρώπινη ομιλία. Θα ξέρετε ίσως τί άκουσε ο γάιδαρος από το αφεντικό του και λύθηκε στα γέλια! 😉

  39. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Με το πρώτο ,φρίκαρα!Ο τίτλος είναι ο πυροβολισμός. Ασφυξία. Θα σας πω αργότερα, Μπράβο του του λατρεμένου μου τουιτερά!

  40. Νέο Kid said

    Πολύ ωραίος και ο αυτοσαρκαστικός όρος «ανεκδιήγημα» . Είναι πρωτότυπη δημιουργία του συγγραφέα ή προϋπήρχε;
    Κρίμα που δεν αποδίδεται στα εγγλέζικα… πώς να συνδυάσεις το ανεκδιήγητος και το διήγημα ;

  41. aerosol said

    Ενδιαφέρουσες ιδέες ο Αθανασόπουλος!
    Αυτό το είδος μικρών, παράδοξων διηγημάτων μου αρέσει ιδιαίτερα. Συστήνω ανεπιφύλακτα τις υπέροχες Διεστραμμένες Ιστορίες του Αχιλλέα Κυριακίδη -αν υπάρχει ακόμα σε κυκλοφορία.
    Με ξένισαν τα αγγλικά, δεν βρήκα χρησιμότητα και αβίαστη ένταξη στο κείμενο.

    Η μικρή μνήμη των χρυσόψαρων είναι μύθος. Επίσης… βασανίζονται πολύ στις μικρές γυάλες, έχουν ανάγκη αρκετού χώρου για να είναι καλά.
    Τα κλισέ για τις γάτες και τους σκύλους πλέον με ενοχλούν. Είναι ανθρωπομορφισμοί και προβολές δικών μας εμμονών.

  42. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Ο (μικρός) Αιχμάλωτος του διηγήματος μου ξύπνησε σκέψεις που είχα κάνει αφενός ως παιδί όταν έβλεπα (το πρόλαβα) με απόγνωση να φασκιώνουν βάρβαρα τα καημένα τα βρέφη κι άφηναν μόνο το κεφαλάκι απέξω,σαν πεπονάκι έτοιμο να κοπεί κρεμόταν και μετά σαν μάνα που διαρκώς ένιωθα ότι με την ισχύ μας επιβαλλόμασταν στο άβουλο μωρό που κάτι το πείραζε και κλαψούριζε και δεν το καταλαβαίναμε.
    Και τί χαρά που πήρα προ ημερών όταν άκουσα πως εφευρέθηκε
    εφαρμογή που αποκρυπτογραφεί το κλάμα του μωρού,
    https://gr.pcmag.com/microsoft/30233/news/deutere-these-gia-omada-apo-ten-ellada-ston-pagkosmio-diagon

  43. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    41α Ναι κι εμένα με χάλασαν τα αγγλικά,δεν υπήρχε λόγος είπα εν πρώτοις. Μετά σκέφτηκα μήπως είναι μέρος του αυτο/σαρκασμού για το εκεί στα ξένα που ζει.Μέρος του ανακατεμένου,διαρηγμένου εντέλει, κόσμου που (θέλει να) περιγράφει.

  44. sarant said

    Eυχαριστώ για τα νεότερα!

    40 Αν το έχει πει και άλλος πρωτύτερα το «ανεκδιήγημα», δεν το ξέρω.

  45. ΕΦΗ - ΕΦΗ said


    https://www.patrasevents.gr/article/339010-thanos-athanasopoulos-o-mousikos-tis-tzaz-pou-grafei-istories-apo-tin-giala-tou

  46. aerosol said

    #43
    «Μέρος του ανακατεμένου,διαρηγμένου εντέλει, κόσμου που (θέλει να) περιγράφει.»
    Ναι, αυτό σκέφτηκα κι εγώ. Όμως άλλο να θες να το κάνεις και άλλο να το πετύχεις καλά. Όμως δεν θέλω να δώσω υπερβολική σημασία σε αυτό το αρνητικό. Γράφει καλά. Μπορεί να γράψει και καλύτερα.

    Ίσως το πιο ουσιαστικό πόνημα πάνω στη μαστοριά της γραφής το έχω βρει στο On writing του Στήβεν Κινγκ. Ακριβώς επειδή δεν μιλάει σαν «Μέγας Καλλιτέχνης», προσφέρει απλές αλλά χρήσιμες συμβουλές. Η αγαπημένη μου: kill your darlings! Αν ξεκινήσεις με 1000 λέξεις, φρόντισε να μείνουν οι 700. Η εξυπνάδα, αυτό που σε κάνει να λες «μα τι σκέφτηκα το άτομο!» συχνά δεν υπηρετεί το κείμενο. Γράφεις για την ιστορία που θες να πεις, όχι για να γουστάρεις με την πάρτη σου. Οπότε… kill your darlings. Παραδόξως, ο ίδιος ο Στήβεν Κινγκ (του οποίου τη γραφή την θεωρώ πολύ καλύτερη και βαθειά από όσο του αναγνωρίζεται) έχει την τάση να αθροίζει ενδιαφέροντα πράγματα και να καταλήγει με ένα πιο πολύλογο κείμενο από όσο χρειάζεται.

    #27
    Υπάρχει μια ελληνική συλλογή διηγημάτων του Κορτάσαρ. Δυστυχώς δεν θυμάμαι τον τίτλο, την διάβασα ως δανεική. Ήμουν ήδη έμπειρος αναγνώστης, δύσκολος και λίγο μπλαζέ.
    Αυτή η συλλογή ήταν ίσως η μεγαλύτερη λογοτεχνική έκπληξη της ζωής μου. Μου έπεσε το σαγόνι στο πάτωμα. Απίστευτος άρχοντας των παράδοξων ιδεών, γραμμένων με αριστοτεχνικό τρόπο. Σχεδόν φοβάμαι να διαβάσω άλλο δικό του για να μη χαθεί αυτή η αίσθηση τελειότητας. Μου άρεσε και Ο Κυνηγός, ας πούμε, αλλά σε καμία περίπτωση δε με άγγιξε τόσο.

  47. raf said

    Το ευχαριστήθηκα! Πολύ ωραίο, ευχαριστώ!

  48. cronopiusa said

    Χούλιο Κορτάσαρ. “La noche boca arriba” Η νύχτα τ’ ανάσκελα

  49. Νέο Kid said

    Έμενε πάντως μου άρεσε το εγγλέζικο You’ ll diiie, diiie!
    Δίνει έναν απόκοσμο αέρα αριστοκρατίας , ίσως γιατί μας θυμίζει οικεία ταινία τρόμου (φαντάζεστε ας πούμε το Φρέντυ Κρούγκερ να λέει » θα πεθαααάνεις!» Θα έσκαγε στα γέλια το άπαν σύμπαν…) και οι αριστοκράτισσες γάτες τί άλλο θα μιλάνε παρά εγγλέζικα. Won’t they?
    Τεσπα, πασέ ανθρωπομορφισμοί , όπως λέει κι ο γίγας Αεροζόλ.

  50. sarant said

    49 Αριστογάτισσες 🙂

  51. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    1. «…Έζησα έτσι ευτυχισμένος αρκετά χρόνια. Είχα συνά­ψει σχέσεις και με μια συνάδελφο, που καθότι παντρε­μένη η ίδια, δεν την ενοχλούσε το γεγονός ότι ποτέ δεν βγαίναμε έξω. Συναντιόμασταν στο διαμέρισμά μου κάθε Τρίτη και Παρασκευή και κάναμε έρωτα πότε στο κρεβάτι μου, πότε στον καναπέ και πότε μπροστά στην τζαμαρία βλέποντας την πόλη μπροστά στα πόδια μας.

    Ήταν πραγματικά θαυμάσια. Τα πιο ευτυχισμένα χρόνια της ζωής μου…»

    Το έχουν επισημάνει μερικοί σχολιαστές, προηγουμένως. Είναι σχεδόν αξεπέραστο.

    Παρεπιπτοντως, αν και ελαφρώς βαρήκοος, χωρίς να ξέρω την γατογλωσσα 🙂 , τις νύχτες αυτήν την εποχή, με εκνευρίζουν πολύ τα νιαουρίσματα από τις γάτες στους ακάλυπτους που τρυπώνουν μέσα από τα σκούρα. Και την ημέρα τα τζιτζίκια όταν κάνει ζέστη….

  52. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    » — Η ύλη δεν υπάρχει. Υπάρχει μόνο διάνοια, αλλά η διάνοια δεν έχει κανένα νόημα χωρίς την ύπαρξη της ύλης.

    — Μέχρι που η διάνοια να μπορέσει να δημιουργή­σει την ύλη ίσως. Θυμάσαι αυτό που μου έλεγες χθες;

    — Όχι.

    — Ούτε κι εγώ.

    — Ούτε μνήμη υπάρχει.

    — Ναι, σωστά, ούτε μνήμη υπάρχει ούτε και το άλλο που έλεγες πριν. Τι έλεγες;

    — Δεν θυμάμαι.

    — Δε γαμιέται;

    — Σωστά.

    Έμεινα με ανοιχτό το στόμα. Ήταν κάτι στον τόνο της φωνής τους που με κέρδισε, αλλά και η σκέψη τους. Τα γαμημένα τα χρυσόψαρα ήτανε σωστοί φιλόσοφοι! Οι συζητήσεις τους με συνέπαιρναν. Από εκείνη την ημέρα, κάθε βράδυ έμενα όλη τη νύχτα στο γραφείο ακούγοντάς τα να συζητούν.
    […]

    — Η ευτυχία είναι κάτι που δεν μπορεί να επιτευχθεί παρά μόνο κατά σύμπτωση. Δεν κατακτιέται.

    […]

    — Ποιο;

    — Το δωμάτιο.

    — Ποιο δωμάτιο;

    — Δε γαμιέται, ρε συ;

    — Σωστά.

    […]

    — Το πιστεύεις αυτό;

    — Ποιο;

    — Ότι μόνο μέτριες ιδέες έχουν υποστηριχτεί με πάθος.

    — Τι να πω; Δεν θυμάμαι κιόλας.

    — Μπορεί να έχεις και δίκιο όμως.

    — Δε γαμιέται κιόλας;

    — Σωστά.

    […]

    — Ο χρόνος δεν υπάρχει όπως τον αντιλαμβανόμα­στε, έτσι δεν είναι;

    — Ναι. Στην ουσία το παρελθόν συνυπάρχει με το μέλλον, έχει αποδειχτεί αυτό.

    — Ποιος το απέδειξε;

    — Δεν θυμάμαι.

    — Ούτε κι εγώ.

    — Αφού ο γραμμικός χρόνος ουσιαστικά δεν υπάρ­χει, λοιπόν, και το μέλλον συνυπάρχει με το παρελθόν την ίδια στιγμή, λογικά κι η ζωή δεν συνυπάρχει με το θάνατο; Πώς γίνεται αυτό;

    — Ναι… δηλαδή αυτό σημαίνει ότι είτε ο θάνατος δεν υπάρχει, είτε η ζωή δεν υπάρχει.

    — Ίσως να υπάρχουν και τα δύο και απλά να μην είναι τόσο σημαντικά όπως άλλα πράγματα που δεν ξέρουμε και δεν αντιλαμβανόμαστε.
    […]

    — Είναι το νερό σημαντικότερο από το θάνατο δη­λαδή;

    — Δεν ξέρω.

    — Μωρέ, δε γαμιέται λέω εγώ;

    — Σωστά….»

    Τέσσερις προτάσεις με ισάριθμες παραλλαγές της φράσης «δε γαμιέται «, που «ηχούν» λογοτεχνικά ως μουσική αυτοσχεδιασμου.

    Θεμελιώδες : «Ο Θάνος Αθανασόπουλος ζει στην Ολλανδία όπου παίζει τζαζ και διδάσκει σαξόφωνο. «

  53. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    Old Fish Jazz Band – Altitude Jazz Festival 2017

  54. Νέο Kid said

    Πώς την αντέχετε αυτή την παλιοτζάζ;…ποτέ μου δεν κατάλαβα.
    Το δεύτερο χειρότερο βασανιστήριο ακοής μετά τον νομπελίστα κλαψιάρη «δε λέω τίποτα»
    Το τρίτο τα κλαρίνα μετά το ημίωρο σε παγκύρια…

  55. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    54. Δυστυχώς ισχύει για τους ΕΜΠ-ιτες και γενικότερα για τους πολυτεχνίτες να έχουν -το πλείστον- μέτρια ως κακή σχέση με τις καλείς τέχνες. Στην εποχή μου το 70% των συμφοιτητών μου ήταν από την επαρχία. …

    Πιθανολογώ ότι ήταν οι προσλαμβανουσες…
    Αν και υπήρχαν -ευτυχώς- αρκετές εξαιρέσεις. Λ.χ.οι αδελφές Βενα και Ρουλα Γεωργακοπουλου ήταν απο την Καλαμάτα.

  56. gpoint said

  57. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    54. Η τζαζ είναι ένα μουσικό είδος που αποτέλεσε εξέλιξη της λαϊκής αμερικανικής μουσικής κατά τον 19ο αιώνα, με αφρικανικές καταβολές. Περιλαμβάνει αρκετά μουσικά είδη που στηρίχτηκαν σε ένα κοινό σκεπτικό κατασκευής, τον μερικό ή και ολικό αυτοσχεδιασμό.

    Ένας σημαντικός συνθέτης και πιανίστας της Τζαζ, ο Τελόνιους Μονκ (Thelonious Monk, 1917-1982) είχε πει: «Η Τζαζ είναι Ελευθερία».

    Όλα ξεκίνησαν με το είδος Ragtime, με πλέον γνωστός εκπρόσωπος του είδους τον αφροαμερικανο Scott Joplin (1868 – 1917). Το είδος ανάβιωσε το 1960.Το πιο γνωστό είναι το θέμα της κιν. ταινιας το κεντρί. Oscar 1974 ( Best Original Song Score and/or Adaptation – The Sting.)

    The Sting Theme (Joplin – The Entertainer)

    Τραγούδι The Entertainer
    Καλλιτέχνης Scott Joplin
    Άλμπουμ The Essential Scott Joplin: Original Ragtime

    ΥΓ Τι να σου λέω τώρα, μηχανικός χωρίς περιέργεια , ουκ εστιν μηχανικός.

  58. Νέο Kid said

    55. Καλές τέχνες τα κλαρίνα και τρομπέτες που βαράνε στο γάμο του καραγκιόζη;;
    Καλά κρασιά Γκάγκαρε!

  59. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    Dave Brubeck – Take Five

  60. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    58. 1. Όχι «Γκάγκαρε» διότι με μεγάλη πιθανότητα θα ήμουν Αρβανίτης ή Βαυαρός 🙂 , αλλά πρώτης γενιάς Αθηναίος, δεύτερης είναι η κόρη μας….

    2. Η ισχυρογνωμοσυνη – για θέματα που δεν γνωρίζεις – δεν συνάδει με επιστήμονα.

  61. Νέο Kid said

    Αυτοσχεδιασμός δεν είναι ο,τι φανεί στον κάθε λωλογούντιάλεν ( ομολογώ βέβαια ότι κάποια σόλο του Γκιλέζμπι έχουν μια κάποια ποιότητα , κι ακούγονται μέχρι ενός σημείου σχεδόν ευχάριστα…)
    Αυτοσχεδιασμός είναι η κιθάρα του Τόνυ Αηόμι , άμουσε μπετατζή!

  62. Νέο Kid said

    60. Έλα ρε συ! Αν δε βαστάς τουλάχιστον απ τον Περικλή …μέτοικος είσαι κι εσυ καημένε! Βλαχάκος!

  63. Νέο Kid said

    59. Aυτό είναι κοματάρα! Το σωστό να λέγεται.

  64. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    61. Αν δεν είχα στοιχειώδη γνώση μουσικής (ελληνική, κλασσική, rock, soul, …, jazz…) , πως θα έγραφα στο 52 το παρακάτω;

    «Τέσσερις προτάσεις με ισάριθμες παραλλαγές της φράσης «δε γαμιέται «, που «ηχούν» λογοτεχνικά ως μουσική αυτοσχεδιασμου.

    Θεμελιώδες : «Ο Θάνος Αθανασόπουλος ζει στην Ολλανδία όπου παίζει τζαζ και διδάσκει σαξόφωνο.»

    ΥΓ Στην Αθήνα, στο δημόσιο σχολείο είχαμε κάνει μουσική από βιβλία του Μ. Καλομοιρη πενταγραμμο, .., έως σολφέζ που δεν θυμάμαι τίποτα)

  65. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    55. Η Βένα Γ. αν λέμε την «ναι»ρήγισσα ,πρώην και Καψή, νομίζω ήτο της ιατρικής.

  66. αγγελικη said

    χιλιόχρονο το αριστούργημα του νοικοκύρη!

  67. cronopiusa said

  68. sarant said

    54 Τα ποντιακά πού τα βάζεις δηλαδή;

    66 Διαρρέουν προσωπικά δεδομένα 🙂

  69. Νέο Kid said

    68. Tα ποντιακά μου αρεσουν! Με μέτρο βέβαια…
    Αυτά που μπορώ να ακούω με τις ώρες είναι τα Κρητικά! Τρελαίνομαι για παραδοσιακή κρητική μουσική.

  70. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    54 – «Το δεύτερο χειρότερο βασανιστήριο ακοής μετά τον νομπελίστα κλαψιάρη «δε λέω τίποτα»» 🙂 🙂 🙂

    Μια και δεν σου αρέσει η παλιοτζάζ να σου βάλλω ένα παλιό κομματάκι (κομματάρα δηλαδή αλλά… 🙂 ) κι άστο να σε ταξιδέψει, εναλλακτικά άκουσε το τζάζ ρόκ τραγουδάκι από τον τεράστιο JJ Calle. 🙂


  71. 46β Συγκορτάσαρε, αυτός ο κατάλογος θα σε βοηθήσει να θυμηθείς: https://dytistonniptiron.wordpress.com/2009/07/23/seksek/#comment-718 Δεν πρόκειται να σ’ απογοητεύσει ο Χούλιο.
    Το Αξολότλ, παρεμπιπτόντως, υπάρχει τώρα και στα ελληνικά.

  72. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    51>>με εκνευρίζουν {…}την ημέρα τα τζιτζίκια όταν κάνει ζέστη
    Είστε τώντι γκάγκαρος! Χθες βράδυ τρώγαμε μ΄ένα ζευγάρι φίλους μας εδώ στην πλατεία παρακάτω και λέω σε μια στιγμή ότι καίτοι μεσάνυχτα τα τζιτζίκια τραγουδούν ακόμη, δείγμα ότι κι αύριο θα έχει ζέστη. Και βγάζει ο άνδρας μια υστερία για τα τζιτζίκια, σαν του συγγραφέα!Ευτυχώς που έχει διπλά τζάμια σπίτι και δεν τ΄ακούει τα μπάσταρδα κ.ο.κ Εγώ άρχισα να γελάω, και μου λέει συνωμοτικά η γυναίκα του μη μου φαίνεται αστείο γιατί και τα χελιδόνια του σπάνε τα νεύρα με τις φωνούλες που βγάζουν στη βεράντα τους όταν επίμονα κάθε χρόνο κλωθογυρίζουν και προσπαθούν να κάνουν φωλιά -μα ακριβώς στο δικό τους σπίτι-και στέκουν καραούλι να μην τ΄αφήσουν και τρελαθεί ο άντρας της.
    Θα του χαρίσω το βιβλίο ετούτο. Είναι νοήμων άνθρωπος,με χιούμορ άλλα γκάγκαρος και του Πολυτεχνείου δυστυχώς 🙂 🙂

  73. Alexis said

    Πολύ ωραία και ευρηματικά και τα δύο.
    Καλησπέρα…

  74. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Για το αριστούργημα και τον ρέκτη Κιντ :
    Τρελό αηδόνι του βουνού

  75. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα!

  76. Νέο Kid said

    Σ’ευχαριστώ ΕΦΗ! 🙂 Ο,τι καλυτερο εχω ακούσει πρόσφτα.
    Είχα την τύχη να ακουσω και τον Φραγκούλη πριν απο’ καμια δεκαριά μέρες στο αρχαίο θέατρο στο Κούριο. Ήταν βραχνιασμένος όμως γμτ… αλλά το τι βόλιο μπεν’ ασσάι το γάζωσε όμορφα με τη βραχνάδα του ο Γίγας.
    Aνταποδίδω κι εγώ με κάτι (Χόxμουζίκ ,αλλά δεν ξέρω αν είναι του γούστου σου. Αυτά είναι προσωπικά πράγματα) Ελπίζω να σ αρέσει.

  77. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    John Coltrane My Favorite Things (1961) [Full album]

    ΥΓ Ακουστικά γυμνάσματα αυτοσχεδιασμου-2

  78. Νέο Kid said

    Το αντίθετο δηλαδή της μνήμης των φιλοσοφούντ…δε γαμιεται! χρυσόψαρων του Αθανασόπουλου είναι η μνήμη του Φούνες; (Καλός παίκτης. Πέθανε νέος ο τάλλας )
    Για πείτε εσείς οι Κορτασαρικοί! Του Κορτάσαρ δεν είναι ο μνήμων; Ή μήπως Μπόρχες…; Δε θυμάμαι…δε γαμείς να πάει στην ευχή να πάει. 😀

  79. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    63. «Aυτό είναι κοματάρα! Το σωστό να λέγεται.»

    Αυτοαναιρεισαι!

    Κλασσικός επαρχιώτης μηχανικός που του φταίνε πολλά και οι άλλοι/ες.

    ΥΓ Ακουστικά γυμνάσματα αυτοσχεδιασμου

    The Best of Thelonious Monk

  80. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    65. Ητο της Ιατρικής Αθηνών, αλλά η αγάπη της για την δημοσιογραφια στα καλλιτεχνικά την κέρδισε οριστικώς. Ήμασταν σε μια παρέα που το 1977 είδαμε στο Εθνικό τον Καλιγούλα του Αλμπέρ Καμύ με τον εκπληκτικό Φανη Χηνα,…

    http://www.nt-archive.gr/playDetails.aspx?playID=214

  81. sarant said

    Μερικά του Αφώτιστου τα είχε πιάσει η σπαμοπαγίς, αγνοώ γιατί.

  82. Νέο Kid said

    81. Μα ο λόγος είναι απλός Νικοκυράκο μου καλε!
    Είναι μια σπαμοπαγίς με κρίση! Με γούστο! …😛

  83. cronopiusa said

    Julio Cortasar από το Κουτσό, κεφάλαιο 7 (Μετάφραση:Κώστα Κουντούρη)

  84. loukretia50 said

    Πολύ μου άρεσαν τα ανεκδιήγητα διηγήματα (!) – κυρίως το δεύτερο. Και μου δώσατε κι άλλες ιδέες για βιβλία.
    Καθόλου δε με ενόχλησε το αγγλικό, το βρήκα αστείο! Ένα επίπεδο παραπάνω από το αναμενόμενο – να μιλάνε απλά τη γλώσσα του συγγραφέα.
    Και δε βλέπω κανένα λόγο να μη γράφει κανείς όπως του αρέσει, εφόσον δεν ασχολείται με ιστορική καταγραφή γεγονότων. Δε γράφει δοκίμιο, αλλά μια ανάλαφρη, φανταστική ιστορία, με μηνύματα που μπορεί να προσλάβει οποιοσδήποτε με τον τρόπο που προτιμά.

    Thelonious Monk όνομα κι αυτό! Για το Χάρυ Πότερ!

    Όσο για τη τζαζ , δε νομίζω να ισχύει αυτό που ακούγεται συχνά από τους λάτρεις του είδους στους αδιάφορους : «δεν ασχολήθηκες πραγματικά, δεν ξέρεις, δεν καταλαβαίνεις». Τη μουσική τη νοιώθεις. Πάντα μπορείς να εμβαθύνεις και να εκτιμήσεις στοιχεία που αγνοούσες, αλλά αν δε σου αρέσει…

    Το συγκεκριμένο είδος δεν είναι για όλους. .
    Για μένα σίγουρα όχι, πλην εξαιρέσεων εννοείται… . Έδωσα πολλές ευκαιρίες, αλλά εξακολουθεί να μη με εκφράζει. Ειδικά σε κρεσέντο πνευστών, είμαι να πάρω δρόμο. Κι ας είναι ο Αρτσι Σεπ!

  85. raf said

    Αναφέρθηκε ο Στίβεν Κινγκ. Είναι όντως σπουδαίος συγγραφέας, και σωστά ειπώθηκε πως δεν του καταλογίζεται. Υπάρχουν πολλοί λόγοι γι’ αυτό. Ίσως επειδή οι εκδόσεις των βιβλίων του (σίγουρα στην Ελλάδα…) δεν τον κολακεύουν τόσο. Ίσως επειδή δεν είναι ο δημιουργός των λίγων και πολύτιμων αριστουργημάτων, παρά μόνο παράγει συνεχώς και αδιάκοπα ιστορίες μιας υψηλής μεν ποιότητας, χωρίς όμως να φτάνει συνεχώς σε δυσθεώρητα συγγραφικά ύψη. Ίσως επειδή δεν απαντά σε «υψηλά» ζητήματα μέσα απ’τον λόγο του, παρά μόνο επιμένει στην αναψηλάφιση του μέσου ανθρώπινου ψυχισμού, συνήθως με πρόσχημα μια δεινή μεταφυσική κατάσταση – ή και όχι, πολλές φορές ακροβατεί ανάμεσα. Ίσως και επειδή πολλές ιστορίες του ανά τα χρόνια έχουν γίνει μέτριες ταινίες και σειρές. Η μαεστρία του έγκειται στην τελειότητα της ιστοριοποιητικής του τεχνικής σε συνδυασμό με την ανεξάντλητή του φαντασία.

  86. cronopiusa said

  87. Κόκλας said

    Κι η κουτσή Μαρία γράφει λογοτεχνία πλέον. Δεν είναι λογοτεχνία αυτό το πράγμα -μια απλή δημοσιογραφία είναι.

  88. sarant said

    85 Kάπως έτσι

    87 Πού να δείτε μερικούς που σχολιάζουν…

  89. loukretia50 said

    Έχει ενδιαφέρον ο Σ.Κινγκ, αλλά η παραγωγή έχει καταντήσει φασόν. Και σίγουρα δεν είναι για βράδυ.

    Άσχετη απορία : το ελληνόψυχο τημ τι μουσική ακούει άραγε? Παιάνες?

  90. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    76 Κιντ, έκανες διάνα!Πώς να μη μ΄αρέσει!Υπάρχει σε κασέτα της εποχής του πλειστόκαινου 🙂 .Εναλλάξ με Μπίλη Παπακωσταντίνου. Σ΄ευχαριστώ για την ανάμνηση.
    78,Ναι ,δε γαμιέται 🙂 αλλά Μπόρχες είναι ο Μνήμων Φούνες. Διαυγής θεατής του στιγμιαίου ενώ σκέψη είναι να ξεχνάς τις διαφορές, να γενικεύεις να αφαιρείς.

  91. leonicos said

    Κάτι για προχθές

    Ένα νησακι μεταξύ Αίγινας και Αγκιστριού λέγεραι Σταχτορροή

  92. Theo said

    @89:
    Υπάρχουν ελληνόψυχοι κι ελληνόψυχοι:
    Ο (εξαφανισμένος) Ριβαλντίνιο που δηλώνει εθνικιστής και Χ.Ο. αλλά κι ο πολυώνυμος ακατανόμαστος που δηλώνει ελληνόψυχος παγανιστής και ό,τι άλλο ήθελε προκύψει.

    Εξειδικεύσατε την ερώτησιν, παρακαλώ 🙂

  93. leonicos said

    Η λέξη συλλήβδην σημαίνει δυο, τρεις, [πέντε, όλοι μαζί.ΔΕΝ σημαίνει γενικά

  94. mitsos said

    Καλησπέρα σε όλους
    Μια μικρή παρατήρηση σε όσα γράφτηκαν από @29 Odinmac …

    Από πλευράς φυσικής επιστήμης και με βάση αυτά που γνωρίζουμε σήμερα (το σωστό γνωρίζουν κάποιοι ) η ύλη υπάρχει σε δυο μορφές στο σύμπαν και περιλαμβάνουν τα πάντα.
    Μια μορφή ύλης που περιλαμβάνει όλα τα σωματίδια με μάζα ηρεμίας ( αλληλεπιδρούν με βαρυτικό πεδίο άλλων σωματιδίων ). Τέτοια είναι τα περισσότερα σωματίδια .
    Και δεύτερη μορφή ύλης αυτή που δεν διαθέτουν μάζα ηρεμίας αλλά αλληλεπιδρούν με βαρυτικό πεδίο άλλων σωματιδίων ( ή μέσω πεδίου Higgs ) μόνο όταν κινούνται με μεγάλες ταχύτητες . Τέτοια σωματίδια είναι π.χ. τα φωτόνια ( φορείς του ηλεκτρομαγνητικού πεδίου )

    Στο καθιερωμένο πρότυπο ακόμα και τα πεδία δεν είναι άϋλες οντότητες αλλά διαμεσολαβούνται από σωματίδια φορείς με η χωρίς μάζα ηρεμίας.

    Σωματίδια πνεύματος δεν έχουν ανιχνευθεί. Ούτε άλλες οντότητες με ενεργειακό περιεχόμενο που να στερούνται του δικαιώματος να μεταφέρουν ορμή. Το μόνο εντελώς άγνωστο είναι τα σωματίδια της σκοτεινής ενέργειας στο σύμπαν… Σκοτεινή ενέργεια που δεν αλληλεπιδρα με την ύλη και που την ύπαρξή της πολλοί υποθέτουν πάντα με την αμφιβολία που οφείλει να έχει ένας επιστήμονας που προσπαθεί να παρατηρήσει κάτι που δεν έχει ακόμα περιγράψει με μετρήσιμες ποσότητες.

    Αλλά και από φιλοσοφική άποψη το πρόβλημα ύλισμού-ιδεαλισμού είναι κάπως πιο περίπλοκο σε σχέση με την πρωταρχικότητα τουλάχιστον όσον αφορά στο γνωσιοθεωρητικό επίπεδο. Διότι αν κάποιος αποφασίσει να δεχτεί ως αρχή ότι και σε οντολογικό επίπεδο δεν υπάρχει τίποτα έξω από την εγκεφαλική λειτουργία του δικού μου εγκεφάλου ( αρχή ακραίου υποκειμενικού ιδεαλισμού ), τότε … τότε δεν έχουμε κάτι να συζητήσουμε.

    Να με συμπαθάτε για το σεντόνι

  95. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    72 – «Εγώ άρχισα να γελάω, και μου λέει συνωμοτικά η γυναίκα του μη μου φαίνεται αστείο γιατί και τα χελιδόνια του σπάνε τα νεύρα με τις φωνούλες που βγάζουν στη βεράντα τους όταν επίμονα κάθε χρόνο κλωθογυρίζουν και προσπαθούν να κάνουν φωλιά -μα ακριβώς στο δικό τους σπίτι-και στέκουν καραούλι να μην τ΄αφήσουν και τρελαθεί ο άντρας της.
    Θα του χαρίσω το βιβλίο ετούτο. Είναι νοήμων άνθρωπος,με χιούμορ άλλα γκάγκαρος και του Πολυτεχνείου δυστυχώς 🙂 🙂»

    Τι να του κάνει αυτό το βιβλίο βρε κουζουλό κρί κρί, ο άνθρωπος έχει συγκεκριμένη ανάγκη, κλασική περίπτωση «πεινασμένου», το έχει πεί κι ο Φρόϋντ, μόνο οι «πεινασμένοι» δεν αντέχουν το καλοκαίρι τα τζιτζίκια και τα χελιδόνια. 🙂 Πές στην φίλη σου να επιληφθεί του θέματος με ισχυρές δόσεις, γιατί σε λίγο καιρό θα τον ψάχνει στο Δρομοκαϊτειο.
    Ρε μέχρι που φτάνει τον άνθρωπο η «πείνα». 🙂

    Αυτό το πολύ αγαπημένο μου κομμάτι με κλαρίνο, για σένα και τον Κιντάκο που ίσα που το ανέχεται. 🙂

    82 – Zωγραφίζεις σήμερα. 🙂

  96. Ιστοριοδίφης said

    1) Ελληνοβαρεμένος και ο ισόβιος εκτελεστικός διευθυντής του πανίσχυρου «American Jewish Committee» (AJC) (= Αμερικανο-Εβραϊκής Επιτροπής) David Harris. Με tweet που ανήρτησε πρίν 7 μέρες (30 Ιούλη 2018) αναφέρει ως πρώτο λόγο που θαυμάζει το Ρωμέικο την Σοφία της Αρχαίας Ελλάδος και το γεγονός ότι όλες οι ανακαλύψεις των Αρχαίων Ελλήνων (Δημοκρατία, Φιλοσοφία, Επιστήμη) εξακολουθούν να διαμορφώνουν τον Κόσμο μας…

    Καλώ τους γενναίους Μεταλληνιστές να βγούν και να τον καταγγείλουν που δεν λέει τίποτα για την Αγία Ορθοδοξία μας, τον ένδοξό μας Βυζαντινισμό, ότι μέσω της Ελληνικής Γλώσσης διαδόθηκαν τα ανθρωπιστικά μηνύματα του ραββίνου Χριστού σε όλο τον κόσμο κλπ.

    2) Ωστόσο, ο λόγος που ανήρτησα το tweet του κορυφαίου αυτού Σιωνιστή είναι άλλος: Θέλω να αποδείξω στον κ. Σαραντάκο πως ό,τι και να κάνει το παρόν ιστολόγιο, η Λεξιλογία, τα Ελληνικά Hoaxes και τα λοιπά ρωμέικα ιστολόγια που διακονούν την Λογική του Αριστοτέλους, οι συνωμοσιολόγοι και οι παραμυθατζήδες ΠΑΝΤΟΤΕ θα θριαμβεύουν και θα επιβάλουν τα παραμύθια τους…

    Τρανή απόδειξις το παραπάνω tweet: Ο David Harris έχει πιστέψει πως ο Ουίνστων Τσώρτσιλ είπε την περίφημη φράση για τους Ήρωες που πολεμούν σαν Έλληνες, ενώ όλες οι ενδείξεις δείχνουν πως ΟΥΔΕΠΟΤΕ την είπε: Δέν έχει βρεθεί μέχρι σήμερα το αγγλικό πρωτότυπο. Άλλη μια περίπτωσις χόακος της κλάσεως «Κωνσταντίνου Κουκίδη» που έπεσε από την Ακρόπολι τυλιγμένος με την Ελληνική Σημαία, της «Ρήσεως Κίσσινγκερ» για το πώς θα υποταχτεί ο Ελληνισμός κλπ. Μόνο που αυτή την φορά τον χόακα τον πίστεψε (σ.σ.: εκτός κι αν μάς δουλεύει ο τύπος…) κι ο πανίσχυρος επικεφαλής του AJC !..

    ΥΓ: Λουκρητία (89) + Theo (92): Εμείς οι ελληνόψυχοι οπαδοί της Πατρώας Θρησκείας ζούμε για την στιγμή που η Επιστήμη θα βρεί τρόπο να ανασυνθέσει επακριβώς την Αρχαία Ελληνική Μουσική, ώστε να μάθουμε τί μελωδίες ηκούοντο στα Παναθήναια, στα Ελευσίνια Μυστήρια, λίγο πρίν από τις Μάχες με τους βαρβάρους, έξω από τα μπουρδέλα των Αθηνών κλπ. Μέχρι τότε, ο καθείς από εμάς ακούει ό,τι γουστάρει. Για παράδειγμα εμένα μου αρέσει πολύ η Δεκαετία του ΄60 (ελληνικά, γαλλικά και αμερικάνικα τραγούδια) γιατί τότες ήμουνα νέος και έχω ευχάριστες αναμνήσεις για κάθε τραγούδι. Ακόμη και τα βαριά λαϊκά εκείνης της εποχής μού αρέσουν πολύ, ενώ τα λαϊκά μετά το 1980 δεν μπορώ να τα υποφέρω…

  97. leonicos said

    Όσο για τα διηγήματα, έει πάρα πολύ ενδιαφέρουσα πλοκή, στο δείγμα, αλλά το πο ενδιαφέρον δεν είναι αυτό

    Το γεγονός ότι είναι μουσικός, με κάνει να υποπτεύομι ότι αυτές οι φαινομενικά ‘διαταραγμένες ιστορίες’ παραπέμπουν σε μουσικά ποιήματα, δηλαδή μουσικές πανω σε διηγήματα του τύπου Ερκλέρτε Ναχτ Μεταμφιεσμένη Νύχτα κοκ. Πρέπει να γράφει πολύ προωθημένη μουσική και δενε’ινα απλός τζαζίστας

  98. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    84 – «Τη μουσική τη νοιώθεις. Πάντα μπορείς να εμβαθύνεις και να εκτιμήσεις στοιχεία που αγνοούσες, αλλά αν δε σου αρέσει…»
    Aκριβώς έτσι, μόνο οι νευρωτικοί και οι μονόχνωτοι υποστηρίζουν κάτι άλλο. Στα κορίτσια μου σε μια σχετική συζήτηση που κάναμε παλιά όταν έκαναν μαθήματα μουσικής, τους είχα πεί πως καλή μουσική, είναι αυτή που σου αρέσει εσένα ανεξαρτήτως αν αρέσει και στους άλλους, και προσωπικά αυτή που μου δημιουργεί εικόνες και με κάνει να φαντάζομαι διάφορα όπως να πετάω και να ταξιδεύω στο διάστημα, αυτό που κάνει κι αυτό το τραγούδι του πολύ αγαπημένου μου καλλιτέχνη που ακούω τώρα και στο αφιερώνω. 🙂

  99. Γιάννης Κουβάτσος said

    Δύο φορές εμφανίστηκε ο τύπος, δύο δυσκοίλια σχόλια έκανε. Δηλαδή, ρε φίλε, πρέπει να είσαι Ντοστογιέφσκι, για να αφηγηθείς μερικές καλές ιστορίες; Τι είναι η λογοτεχνία, κλειστό κλαμπ ιδιοφυών συγγραφέων και αναγνωστών; Διάβασε στις «Φωνές του Μαρακές» του Κανέτι την ιστορία για τους λαϊκούς παραμυθάδες και τα πλήθη που μαζεύονται γύρω τους για να τους ακούσουν.

  100. leonicos said

    @87 Κόκλα

    Όντως και η κουτσή Μαρια γραφει αλλά όχι λογοτεχνία.

    Δεν ξέρω αν τα συγκεκριμέα κείμενα παρουσιάζονται ως λογοτεχνία, αλλά το ζήτημα δεν είναι τόσο απλό, διότι είναι μουσικός.

    Κάτι δεν ε΄χει πει ακόμα ή ο ίδιος ή ο Νοικοκύρης.

  101. sarant said

    99 Ως εκεί φτάνει.

  102. Theo said

    @96:

    Ο φίλος μου Χριστόδουλος Χάλαρης, μαθηματικός και μαθητής του Ιάννη Ξενάκη, εδώ και 26 χρόνια έχει ανασυνθέσει κάποια αρχαιοελληνικά μουσικά κομμάτια (βλ. και κάποια ακόμα εδώ).
    Έχει εκδὠσει και δεκάδες CD με βυζαντινή και μεταβυζαντινή μουσική και, αντίθετα με ό,τι θα έλεγαν πολλοί αδαείς στους κύκλους σας, θεωρεί πως αυτές είναι συνέχεια και εξέλιξη της αρχαιοελληνικής.

  103. mitsos said

    Ακούω πολύ jazz
    και διαβάζω γι΄αυτήν π.χ. Hobsbawm
    αλλά γιατί δεν γράφουν κάτι και για το καλύτερο κομμάτι όλων των εποχών :

  104. odinmac said

    Δύσκολο κεφάλαιο η τζαζ. Προσωπικά την διαχωρίζω σε τρεις κύριες κατηγορίες: συναισθηματική, εγκεφαλική και αυτοσχεδιασμός. Ενίοτε οι δύο τελευταίες τέμνονται, πιο συχνά απ’ ότι η 1η με την 2η ή την 3η, και είναι αυτές (οι δύο τελευταίες), οι οποίες απευθύνονται μάλλον σε… συνταξιούχους μουσικούς και τις οποίες μπορώ να τις ακούσω και να τις ευχαριστηθώ μόνο σε λάιβ αλλά ποτέ σε σπιτική ακρόαση.

    Και με την ευκαιρία που μιλάμε για σύντομα διηγήματα, μου ήρθε στο μυαλό το συντομότερο σάι φάι όλων των εποχών, όλο κι όλο μία πρόταση:

    «Ο τελευταίος άνθρωπος επάνω στη Γη, εκεί που καθόταν στον καναπέ του, ακούει από το ρόπτρο της εξώπορτας τρία χτυπήματα, τοκ.. τοκ.. τοκ…»

    Δεν θυμάμαι τον συγγραφέα 🙂

  105. Ιστοριοδίφης said

    Ρε άνθρωπε του Θεού (Theo, 102) δεν μέ κατάλαβες: Δεν εννοώ τις ανιστόρητες παρλαπίπες του Χάλαρη (τον ξέρω καλά: Είναι χριστιανούλης και πάει να μάς κάνει να σιχαθούμε την αρχαιοελληνική μουσική με αυτά που τάχα ανακαλύπτει…). Εννοώ να βρεί τρόπο η Επιστήμη να ανιχνεύσει στο Σύμπαν τα ηχητικά κύματα των αρχαιοελληνικών μελωδιών και να τα αναπαράγει αυθεντικά. Αυτό θα γίνει κάποτε, αλλά εμείς δεν θα ζούμε.

    Με τον τρόπο αυτό θα αποστομωθούν και οι Ερασμίτες (οπαδοί της Ερασμιακής προφοράς) που δεν θα ξέρουν πού να κρυφτούν για τις παλαβομάρες με τις οποίες μάς έχουν φλομώσει επί 500 χρόνια… Και τί δεν θάδινα να γίνει αυτό πρίν τα τινάξω, για να κολλήσω στον τοίχο τον σοφό Νέστορα του Ιστολογίου κ. Άγγελο, που είναι φανατικός Ερασμίτης…

  106. loukretia50 said

    103.πολλοί συσχετίζουν το ρεμπέτικο με τη τζαζ/μπλουζ

    Τheo
    Το «ελληνόψυχος» που ανέφερα ήταν στοχευμένο και το μήνυμα ελήφθη όπως βλέπετε!
    Γενικά δεν το υποτιμώ, εννοείται.
    Ελησμόνησα όμως πως είστε « αποδομητής» !

    Ο συνειρμός : τζιτζίκια- «πείνα» – Πολυτεχνείο – γκάγκαρος! … με ξεπερνάει! Δε θέλω επεξήγηση!

    Λάμπρο, Νέο Κιντ αυτό πώς σας φαίνεται?
    Rhapsody in Blue – Fantasia 2000 https://youtu.be/qWJ-kGuOA_Q

    Και μια γενικότερη άποψη…
    Silly Symphonies – Music Land https://youtu.be/dihJ1w48Jh0

  107. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    106 – Όλως τυχαίως το πρώτο το άκουσα-είδα στην ΕΤ3 το πρωϊ με πιανίστρια μια Κινέζα και μαέστρο έναν Γάλλο. 🙂 Eμένα μου αρέσουν όλα τα είδη της μουσικής αλλά με την προϋπόθεση που είπα, οπότε από την κλασική π.χ είναι πάρα πολλά ενώ από την χιπ χοπ ελάχιστα.

    Καληνύχτα

  108. Νέο Kid said

    104. Mου θύμισες το συντομότερο διήγημα, το δεινόσαυρο του Αουγκούστο Μοντερόσσο.
    «Όταν ξύπνησαν, ο δεινόσαυρος ήταν ακόμα εκεί»
    Αυτό ήταν όλο! 😊
    Υγ 1. Σε μια παρουσίαση δουλειάς του ,μια κυρία είπε ότι ο δεινόσαυρος είναι το αγαπημένο της, αν και δεν το έχει τελειώσει ακόμα. 😜
    Υγ2. Υπάρχει και ομώνυμο εστιατόριο στη Μαδρίτη ! «Ελ Ντινοσάουριο τοδαβία εστάμπα αλί «

  109. Theo said

    @105:
    Ο Χάλαρης, σε πληροφορώ πως έχει διδακτορικό στη μουσική. Άρα, κάτι παραπάνω θα ξέρει από κάτι ελληνοβαρεμένους σαν και του λόγου σου.

    Εννοώ να βρεί τρόπο η Επιστήμη να ανιχνεύσει στο Σύμπαν τα ηχητικά κύματα των αρχαιοελληνικών μελωδιών και να τα αναπαράγει αυθεντικά. Αυτό θα γίνει κάποτε, αλλά εμείς δεν θα ζούμε.

    Μ’ αυτό το πλευρό να κοιμάσαι 🙂

    @106:
    Και τι δεν έχω ακούσει στο Διαδίκτυο, Λουκρητία μου!
    Από μπολσεβίκος και αποδομητής της ελληνικής γλώσσας από τον πολυώνυμο ακατανόμαστο, μέχρι θεούσος, πράκτορας των Τούρκων, ακροδεξιός, φασιστάκος και πάει λέγοντας, επειδή ενίοτε μου αρέσει να τη βγαίνω σε κάποιους τάχαμου πολύξερους, που έχουν μάθει στα κομματικά κατηχητικά τους πέντε μπούρδες και συνηθίζουν να ταμπελώνουν όποιον τους αντικρούει, γιατί δεν ξέρουν να μιλούν με επιχειρήματα και ιστορικά γεγονότα όταν στριμώχνονται.

  110. gpoint said

    Ηταν λίγο μετά τα μεσάνυχτα, θυμήθηκα πως βγήκα απ’ τα όνειρά μου. Τα όνειρα πια βαστάνε λίγο, ό,τι προλάβεις να ζήσεις μέσα σ’ αυτά. Είχα ένα ραντεβού με την πρωταγωνίστρια του βιβλίου του πιο αγαπημένου μου συγγραφέα. Ηταν σαν ηθοποιός, έπαιζε όποιον ρόλο της ζητούσα, θυμήθηκα όλες τις καλές και τις κακές στιγμές σε όλο το ρεπερτόριό της.
    Αρνήθηκε όμως να παίξει τον εαυτό της.
    Είναι πολύ νωρίς, μου είπε, δεν γέρασα ακόμα…
    .
    .
    Με πήρε ο ύπνος ξανά…περιμένοντας να γεράσει.

  111. sarant said

    108 Υπάρχει κι ένα με 6 λέξεις που έχει αποδοθεί στον Χεμινγουέι αλλά μάλλον δεν είναι δικό του

    For sale: Child shoes, never worn

  112. Νέο Kid said

    Τωρα που το σκέφτομαι, μιας και λέγατε και για Κινγκ πιο πάνω, πολύ πιασάρικο θα ήταν ένα εστιατόριο με όνομα Ιt. Να σερβίρουν κλόουνς…
    Σκέφτηκα και διαφημιστικό σποτάκι. Eat at It , but not get eaten! …
    KΆι στην Αθήνα θα έπιανε νομίζω ένα εστιατόριο «Ο Ηλίθιος»
    Θα ήταν γεμάτο από γευσιγνώστες με αυτογνωσία…

  113. Γιάννης Κουβάτσος said

    Σ’ αυτό το βιβλίο υπάρχει ο δεινόσαυρος του Μοντερόσο. Και μια ιστορία απ’ αυτό:
    Άρθουρ Σοπενχάουερ:Οι σκαντζόχοιροι: «Μια κρύα χειμωνιάτικη νύχτα, μια παρέα σκαντζόχοιροι στριμώχτηκαν κοντά κοντά για να ζεσταθούν και να μην ξεπαγιάσουν. Όμως με το που άρχισαν να αγκυλώνονται, πάλι απομακρύνθηκαν. Κάθε φορά λοιπόν που είχαν ανάγκη να ζεσταθούν, συνέβαινε το δεύτερο κακό. Έτσι πήγαιναν πίσω μπρος από το ένα βάσανο στο άλλο, μέχρι που βρήκαν μεταξύ των δύο κακών μια λογική απόσταση, από την οποία μπορούσαν να τα αντέξουν. Κι αυτή την απόσταση την ονόμασαν ευγένεια και καλούς τρόπους.»
    https://www.google.gr/url?sa=t&source=web&rct=j&url=https://www.protoporia.gr/megaloi-syggrafeis-grafoyn-tis-pio-mikres-istories-toy-kosmoy-p-380278.html&ved=2ahUKEwiJ0IOq8NbcAhXEYVAKHSwuDx4QFjAAegQIAxAB&usg=AOvVaw0RGVLmrYoS1pr2z1Jf6okI&cshid=1533505369568

  114. ΣΠ said

    104
    The last man on Earth sat alone in a room. There was a knock on the door.”
    ― Frederic Brown

    https://en.wikipedia.org/wiki/Knock_(short_story)

  115. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Kιντ, ήδη είχαμε τέτοι(α) εστιατόριο(α)Eat και It κ δε θυμάμαι και με τί σχετίζεται.Με κάποιον πολιτικό, σταρ, κάτι γαργαλιστικό;

  116. odinmac said

    94
    Αγαπητέ Mitso τα διάβασα αυτά που έγραψες αλλά δεν ξέρω αν παρατήρησες ότι έβαλα και μία φατσούλα στο 29.
    Θα διαφωνήσω όμως, όχι για αυτά που γράφεις αλλά μάλλον γιατί λέω κάτι διαφορετικό. Αυτό που η επιστήμη ονομάζει «σωματίδιο» είναι μια σύμβαση, αφού για να προχωρήσει πρέπει να σκεφτεί με εκείνη τη διαζευτική λογική βάσει της οποίας αυτό είναι αυτό και όχι κάτι άλλο. Μια τελεσίδικη κρίση δηλαδή όπου το νόημα τελειώνει στη σημασία που του αποδίδουν οι μεθόδοι της, και έτσι πρέπει. Από την άλλη, δεν είμαι φυσικός, κάπου είχα δει, σε μία διάλεξη ίσως, ότι αυτά τα σωματίδια, ακριβώς επειδή είναι στοιχειώδη δεν αποτελούνται από άλλα μικρότερα αλλά από καθαρή ενέργεια. Εκεί στηρίχτηκα, τώρα τα άλλα που γράφεις με μπερδέψανε, άσε που δεν έγραψα για οντότητες, πόσο μάλλον πνευματικές, ούτε για κάποια από τις 4ρεις κατηγορίες του «είναι» ή του Όντος αν θέλεις, αφού αυτό είναι άλλη κουβέντα αλλά ούτε και στέρησα σε κάποιο από τα σωματίδια να μεταφέρει ορμή, έχω μάρτυρες 🙂
    Σ’ ευχαριστώ για την ανταπόκριση και ελπίζω να μην πάει μακρυά αυτή η βαλίτσα Αυγουστιάτικα 🙂
    Το ξαναλέω όμως: έβαλα φατσούλα, δεν χρειάζεται να πάρουμε στα σοβαρά κάποιες φευγαλέες σκέψεις που μου ήρθαν στο μυαλό το μεσημέρι.

  117. Κόκλας said

    99: Ιστορίες λέει και η γιαγιά μ στο χωριό, δεν τις δημοσιεύει όμως.

  118. odinmac said

    114: μπράβο, δεν το θυμόμουν καλά!

  119. loukretia50 said

    Koklas {βιαστικά, διάβασα «Κούκλος»! ελπίζω να ισχύει…
    Τις ιστορίες της κουτσής Μαρίας, μην τις διαβάζετε!
    Ούτε κι εμάς!

    Gpoint Τheo
    Η ΚΑΡΔΙΑ ΚΥΝΗΓΑΕΙ ΜΟΝΑΧΗ …

    Οdinmac – Είστε βίκινγκ?

    Μήπως ταξιδέψατε το γαλαξία με ώτο στοπ? (βιβλίο-ταινία). Αυτό κι αν είναι τζαζ κατάσταση!

  120. mitsos said

    @116 Odinmac «…Το ξαναλέω όμως: έβαλα φατσούλα, δεν χρειάζεται να πάρουμε στα σοβαρά κάποιες φευγαλέες σκέψεις που μου ήρθαν στο μυαλό το μεσημέρι.»

    Σωστός.

    Κατάλαβα το λάθος μου στο προηγούμενο σχόλιό μου … ξέχασα να βάλω φατσούλα στο τέλος των δικών μου φευγαλέων σκέψεων και … και ακούστηκαν δασκαλίστικες.

    Να σαι καλά …

  121. Γιάννης Κουβάτσος said

    Κόκλα, η γιαγιά σου δεν τις δημοσιεύει, αλλά τις συλλέγουν και τις δημοσιεύουν οι λαογράφοι. Κι ευτυχώς που το κάνουν, γιατί έτσι δεν χάνονται μνημεία του λαϊκού λόγου.Π.χ. https://www.google.gr/url?sa=t&source=web&rct=j&url=https://www.protoporia.gr/eytrapeles-diigiseis-p-41108.html&ved=2ahUKEwjXqtrG-NbcAhVBy6QKHZiXDo4QFjAAegQIARAB&usg=AOvVaw1IPepoeVxwlYCQx7dUmnv9&cshid=1533507540284

  122. cronopiusa said

  123. loukretia50 said

    Γιάννη Κουβάτσο
    Συμφωνώ μαζί σας (σχεδόν πάντα), αν και παραείστε σοβαρός!
    Δε σας φαντάζομαι ποτέ να χαμογελάτε.
    Ελπίζω με τα παιδιά!….

    Και μη μου πείτε πως το χαμόγελο είναι υπερεκτιμημένο!
    Σε τέτοιους καιρούς, μακάρι να περίσσευαν οι χαζοχαρούμενοι παρά οι καταθλιπτικοί!
    Το ίδιο αποτελεσματικοί θα ήταν!

  124. odinmac said

    Γειά σου και ‘σένα Loukretia!
    Βίκινγκ; δεν είμαι σίγουρος, το γαλαξία με ώτο στοπ; (τι μου θύμησες τώρα!)- όχι, ταξίδεψα στον σιωπηλό ορίζοντα του μύθου, εκεί που αποδεσμεύεται η εκόνα από την κατασκευή της μορφής.

    Mitso κανένα λάθος δεν έκανες, είσαι από τους ήπιους και μετρημένους συνομιλητές.

  125. loukretia50 said

    Οdinmac
    Τότε, οι ιδέες σας είναι πολύτιμες!
    Λαϊκιστί, ρίχτε τα, ευκαιρίας δοθείσης!

  126. odinmac said

    Τα ρέστα μου!!
    Τι να ρίξω; ο ορίζοντας ήταν σιωπηλός, πέρα από τις λέξεις και τις πιθανές ερμηνείες τους. Οποιαδήποτε απόπειρα θα μας βούλιαζε στην δυσφορία των ορισμών.

  127. loukretia50 said

    Νέο Κιντ
    Δε θα έπιανε!.
    Καμιά αυτογνωσία! Γενικώς σπανίζει, δεν μας βοηθάει να επιβιώσουμε στο τρελοκομείο.
    Άλλωστε τόσο οι ηλίθιοι (κριτήρια απροσδιόριστα, παραμονεύει ο Λάμπρος!), όσο και οι υπόλοιποι, ακολουθούν ή τη μόδα, ή τη μύτη (ας το πούμε προσωπική αντίληψη για το γκουρμέ…), ή τη συμβουλή του μπατζανάκη για το καλύτερο φαγάδικο!

    Odinmac
    Μα δεν είμαστε όλοι γνώστες των μυστικών των αριθμών! Ούτε καν του Πολυτεχνείου!
    Η πρόκληση είναι να αναλύετε συνοπτικά τα δύσκολα σε ένα παιδί! Και να μπορεί να τα καταλάβει!

  128. loukretia50 said

    115. EΦΗ – ΕΦΗ
    Eκτός απ΄το «Εγώ και αυτό» και διάφορα συναφή, υπήρχε το φοβερό μαλλιαρό Ιt. στην ασπρόμαυρη κωμική σειρά Μόνστερς – δε βρήκα φωτό.
    Πολιτικό να του μοιάζει δεν ξέρω…
    Πέρα απ’ το γεγονός ότι μας λένε τρίχες…

  129. loukretia50 said

    Odinmac
    Αριθμών – ορισμών… φιόγκο τα έκανα, ενδεικτικό της ασχετοσύνης μου! Αμφότερα, μυστήρια για μένα!
    Aκράτητη η φόρα του σύμπαντος! (νομίζω το έγραφε ο Καζαντζάκης).

    Γς
    επειδή ξέρω πως θα μπείτε πρωί – πρωί και πιθανότατα θα αναρωτηθείτε γιατί ξαφνικά μιλάω με αγνώστους, μια μικρή αφιέρωση από ένα κορίτσι με χρυσά μάτια
    (όχι εγώ! Καμία σχέση!)

    Μarie Laforet Ivan, Boris et moi https://youtu.be/dnGfMhj6ZMo

    Καληνύχτα! Κατάφερα να σας στείλω όλους για ύπνο! Μάλλον πρέπει να κάνω αυτοκριτική!
    Από Δευτέρα…

  130. aerosol said

    #71
    Ευχαριστώ πολύ Δύτη. Λογικά μιλάω για το «Αξολότλ και άλλα διηγήματα». Απίστευτη συλλογή. Ξεκινά με εκείνο το επιστολικό διήγημα που στην αρχή σε χαυνώνει (σχεδόν σε επίπεδο βαρεμάρας…) για να σου πετάξει μετά στα μούτρα έναν σουρεαλιστικό εφιάλτη που θα ζήλευε κι ο Κάφκα Άφησα το βιβλίο για λίγο στα πόδια μου για να συνειδητοποιήσω τι ακριβώς είχα διαβάσει!

    #85
    Εκτιμώ πολύ τον Κινγκ. Έχει κάμποσα εναντίον του. Είναι μπεστσελεράς, κάτι που δεν αρέσει στους «σοβαρούς» κριτικούς. Γράφει συνήθως τρόμου, μια κατηγορία λογοτεχνίας που ποτέ δεν την πήραν στα σοβαρά. Και είναι πολυγραφότατος, οπότε κάπου επαναλαμβάνεται. Εγώ θα προσθέσω πως γίνεται και πιο πολυλογάς από όσο πρέπει.

    Αλλά είναι σπάνιος ηθογράφος. Περιγράφει με εντυπωσιακή προσοχή στη λεπτομέρεια την ψυχή των ηρώων του. Σπάνια έχω δει λογοτέχνη να μεταφέρει τόσο ζωντανά τον κόσμο παιδιών. Οι διάλογοί του έχουν ιδιαίτερη φυσικότητα. Χτίζει έναν απόλυτα ρεαλιστικό κόσμο και μέσα εκεί βάζει το φανταστικό στοιχείο. Έχει ιδιαίτερη αίσθηση ρυθμού.

    Τον διαβάζω για τέτοιους λόγους, διότι συνήθως δεν με τρομάζει. Λέω συνήθως, αλλά υπάρχει μια μέγιστη εξαίρεση: το Δωμάτιο 408 είναι ένα από τα τρομακτικότερα πράγματα που έχω διαβάσει στη ζωή μου. Χωρίς να ανοίγει ρουθούνι ή να περιγράφεται κάτι σοκαριστικό. Πραγματικό αριστούργημα.

  131. Γς said

    111:

    «For sale: baby shoes, never worn»

  132. Γς said

    125:

    >ρίχτε τα, ευκαιρίας δοθείσης!

    126:

    Τι να ρίξω;

  133. Γς said

    Δεινόσαυροι.

    Μπαίνω στο λεωφορείο Τρεις Γέφυρες-Κυνοσάργους.

    -Δεινοσαύρους;

    -Κυνοσάργους!

    Τους κοιτάζω σαστισμένος τάχα μου.

    -Δεινοσαύρους;

    -Ναι, ναι Δεινοσαύρους!

    Και κάθισα σοβαρός σοβαρός στη θέση μου.

  134. gpoint said

    Ωχ, θα κοπεί και το πρωινό (όταν φυσάει)

  135. Alexis said

    #123: Μπα, λάθος εντύπωση έχεις για τον Κουβάτσο Λουκρητία, εγώ έχω εκτιμήσει αρκετές φορές το χιούμορ του…

    Νεοκίντ, για να σε …αποτελειώσω 🙂 θα σου βάλω ένα τζαζ κομάτι με κλαρίνα:

  136. cronopiusa said

    Απόπειρα δολοφονίας κατά του Μαδούρο.

  137. cronopiusa said

    και το lifo ξευτίλες: Associated Press: Απόπειρα δολοφονίας κατά του Μαδούρο ή έκρηξη γκαζιού;

  138. Prince said

    Ο λόγος που χρησιμοποιούνται αγγλικά είναι μάλλον πρόδηλος όμως:
    ««I will go to eat now, to eat to eat. Yes, I will fly to eat somewhere close by. Just to eat, to eat. I’II fly over there and Ι’II find something to eat. To eat to eat to eat!»
    TWEET, TWEET, TWEET.

  139. loukretia50 said

    135 Alexis για το 123

    Δεν αμφισβητώ αυτό που λέτε, αλλά έχω την εντύπωση ότι εκείνος θα καταλάβει τι εννοώ.
    Μια εντύπωση ανέφερα, ότι το πολύτιμο χαμόγελο περιορίζεται αυστηρά σε πρόσωπα που εκτιμάει.
    Σε καμιά περίπτωση δεν ήταν μομφή ή ειρωνεία.
    Αν έκανα λάθος, θα δείξει!

  140. Γιάννης Κουβάτσος said

    Στις γυναίκες αρέσουν οι σοβαροί, απόμακροι άντρες παλαιάς κοπής, Λουκρητία, που σκάνε πότε-πότε κάποιο θλιμμένο χαμόγελο…Σαν τον Κούρκουλο στη «Λόλα» ένα πράγμα. Δεν θα μου χαλάσεις εσύ το στυλ τώρα, τόσο χρόνο σπατάλησα στον καθρέφτη για να το βρω.

  141. cronopiusa said

  142. odinmac said

    138 Prince
    Σωστός! οπότε και

    «The ball the ball!
    What a balll
    Throwit throw the ball!
    The ball the ball.»
    BARK, BARK, BARK.

    Lukretia έχω παρατηρήσει ότι έχεις μία παιγνιώδη διάθεση από τα σχόλιά σου και με παρέσυρες κι εμένα στην δίνη της, ας μην το κάνουμε θέμα 🙂

  143. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    82. σπαμοπαγιδα κατα των εκλεκτικιστων με καλλιεργημενο γουστο, για προστασια του κοινου ανθρωπου 🙂

    Aaron Copland – Fanfare For The Common Man

  144. loukretia50 said

    140. Γιάννη Κουβάτσο

    Έτσι μπράβο!… Και που νάξερα να ρίχνω τα ταρώ!

    Mode Plagal – Εμένα μου το παν τα πουλιά
    «I was told by two birds
    I was told by two swallows
    That my whole life will be
    Full of strife, full of sorrows…» https://youtu.be/KlEzT83o7mg

    Και λίγο couleur local ακόμα, σε εκτέλεση που νομίζω ανεβάζει!
    Villagers of Ioannina City – St. Triad https://youtu.be/fqBVXxINS4U

    142. Οdinmac

    Πάσο ! Θα περιμένω από σας πάσα!
    Αν όχι, θα παραμείνω σε παράλληλο σύμπαν!

  145. Γιάννης Ιατρού said

    Τις μουσικές προτιμήσεις μερικών εδώ μέσα τις ξέρουμε … 🙂

  146. cronopiusa said

    Charles Mingus – Pithecanthropus Erectus

  147. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    Weather Report – Black Market (1976) Full Album

    Jazz Fusion

    ΥΓ Δεν παίζει ο Γ. Νταλάρας, ο Β. Παπακωνσταντινου και λοιποί.

  148. Pedis said

    «ετσικέτσι»,

    μού απάντησε, όταν τον ρώτησα αν τού άρεσε το δεύτερο διήγημα, ο τζίτζηκας που δεν έμαθε αγγλικά, μάλλον, από βαρεμάρα.

  149. Ολίνκα said

    Σας διαβάζω τακτικά και σας ευχαριστώ που με άρθρα και σχόλια μάς κάνετε να ψαχνόμαστε συχνά!

    15: Διαδεδομένο το μοτίβο με τον άνθρωπο να καταλαβαίνει/μιλάει με τα ζώα. Όπως και στο τσέχικο λαϊκό παραμύθι Χρυσομαλλούσα. Εκεί συμβαίνει μόλις φας ένα μαγεμένο ψάρι ενώ τα ζώα είναι φιλικά και εξυπηρετικά. Η πρώτη έκδοση που βρίσκω είναι Zlatovláska, του Karel Jaromír Erben, σε έκδοση Dědictví Komenského, 1911.

  150. sarant said

    149 Να είστε καλά! Σας ευχαριστώ!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: