Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Ο Σηφαλιός πάει Μέγαρο

Posted by sarant στο 7 Αύγουστος, 2018


Το σημερινό θέμα το ξεσηκώνω φρέσκο φρέσκο από μια ανάρτηση στην ομάδα Υπογλώσσια του Φέισμπουκ. Κανονικά, θα το έβαζα στο συρτάρι μέχρι που να βρω την έντυπη πηγή (που αναφέρεται πιο κάτω) και να ελέγξω αν είναι ακριβής η αναπαραγωγή του κειμένου και αν υπάρχουν άλλες πληροφορίες, όμως φοβούμαι μην το ξεχάσω εντελώς -και θα’ναι κρίμα.

Πρόκειται για ένα γουστόζικο κρητικό ανέκδοτο, αφηγημένο σε ανόθευτη κρητική διάλεκτο -και προφανώς συνειδητά καμωμένο έτσι που ν’ αποφεύγονται οι τύποι της κοινής και να προτιμούνται οι διαλεκτικοί.

Στην ανάρτηση αναφέρεται ότι το ανέκδοτο είναι παρμένο από ανακοίνωση του Μιχάλη Κοπιδάκη με τίτλο «Kenning στην κρητική διάλεκτο», συνεισφορά στο Συνέδριο με θέμα «Ο λαϊκός αινιγματικός λόγος στην Κρήτη: Τα αινίγματα—(α)νιώματα», στη μνήμη της Μαρίας Λιουδάκη, Ιεράπετρα, 7, 8 και 9 Οκτωβρίου 2011 (τόμος με τα πρακτικά του Συνεδρίου εκδόθηκε το 2016 από το Κέντρο Κρητικής Λογοτεχνίας). Ο Κοπιδάκης αναφέρει: «Ο φίλος και πονετικός ασκληπιάδης Νίκος Μαρκάκης από τον Κρασούνα Μυλοποτάμου είχε την καλοσύνη να μου αναδιηγηθεί το ακόλουθο ανέκδοτο με ομοδιηγηματικό αφηγητή τον γκαλονόμο Σηφαλιό»

Ωστόσο, κατά τη συζήτηση, η φίλη γλωσσολόγος Μαριάννα Κατσογιάννου ανέφερε ότι το ίδιο ανέκδοτο (αν και με κάποιες διαφορές) το διηγιόταν η γλωσσολόγος Ειρήνη Φιλιππάκη, που είχε γίνει διάσημη στις παρέες των γλωσσολόγων γι’ αυτό το ανέκδοτο, που το διηγιόταν με την κρητική της προφορά.

Θα μου πείτε, στα ανέκδοτα δεν χωρεί πατρότητα. Ωστόσο, το συγκεκριμένο μού φαίνεται πως αποτελεί προσωπική δημιουργία. Θα το δείτε κι εσείς.

Προσθήκη: Ο φίλος μου ο Λεωνίδας από τα Χανιά με πληροφορεί ότι το ανέκδοτο υπάρχει από παλιά, το ξέρει από… τον προηγούμενον αιώνα και έχει κάπως διαφορετικά. Ο Σηφαλιός παρουσιάζεται στο καφενείο του χωριού φορώντας ένα ροζ γουνάκι. Τον ρωτάνε πώς και τι, και αρχίζει να τους εξιστορεί ότι πήγε στην Αθήνα, κόσμος και κακό, αυτοκίνητα, το ένα, το άλλο, και τελικά λέει ότι τον πήγε ο ξάδερφος στη Λυρική (το ανέκδοτο είναι παλιότερο από το Μέγαρο) και αφού περιγράψει πώς ήταν η παράσταση, λέει ότι στο τέλος ήταν ένα μέρος που ο καθένας έλεγε ένα νούμερο κι έπαιρνε άλλος ομπρέλα, άλλος παλτό, πήγε κι ο Σηφαλιός και πήρε αυτό το γουνάκι.

Άλλος φίλος, γλωσσολόγος, επιβεβαιώνει ότι η Ειρήνη Φιλιππάκη συνήθιζε να διηγείται αριστοτεχνικά το ανέκδοτο, που όλοι το ήξεραν ως «το γουνάκι» αλλά μου λέει ότι στη βερσιόν της Φιλιππάκη υπάρχουν ελάχιστα κρητικά ιδιωματικά στοιχεία, αυτά που είναι γνωστά σε όλους (ίντα, τση, απέ κτλ) και όχι άγνωστες λέξεις όπως της δικής μας βερσιόν. Οπότε, υποθέτω πως κάποιος πήρε το ήδη γνωστό ανέκδοτο και το μετάτρεψε σε ιδιωματικό.

Το ανέκδοτο αφηγείται πώς πήγε ο Σηφαλιός να παρακολουθήσει παράσταση όπερας στο Μέγαρο Μουσικής. Όπως είπα, η σύντομη αφήγηση είναι κατάφορτη με κρητικές διαλεκτικές λέξεις. Με τα βοηθήματα που έχω προσπάθησα να εξηγήσω όλες τις λέξεις του κειμένου, αλλά αν κάπου δεν τα κατάφερα θα ζητήσω τη βοήθεια τη δική σας, κυρίως των Κρητικών και των παρεπιδημούντων στη λεβεντογέννα.

Στο τέλος δίνω και μια μετάφραση στην κοινή.

«Στην Αθήνα ήμουνε και ανέλωσέ με μιαν αργατινή ο αξάδερφός μου ο Ζαχάρης να πάμε, λέει, στο Μέγαρο, που μαζώντουνε καθ’ αργά αθρώποι μπεγεντισμένοι να κάμουνε σεΐρι. Έ, επήγαμε. Μπαίνομε, κόσμος αρίφνητος, μια βαβουρανιά, ένα καλαμπαλίκι, κυράδες με τα βέλα και τα καπέλα, μεγαλουσάνοι, τσίμουροι, κοπελολόι, τση Σταυροπροσκύνησης εγίνουντονε. Ας είναι. Εκάτσαμε και μια κοπανιά σκοτίδι κι επόεις σηκώνεται ο μπερντές και φανερώνεται ένας μαυροφορεμένος κι εκράθειε ένα βιτσαλάκι. Εκαληνώρισέ μας ο άθρωπος, ήκαμε ένα τεμενά και ξεπροβαίνει μια πατουλιά (πού στο διάολο ήτανε χωσμένοι και επαρακατσεύανε;) και εντακάρανε να φωνιάζουνε. Ο μαυροφορεμένος, σηκώνει ο καϋμέχαρος το βιτσαλάκι, κάνει το νόημα «κεδιά!», μα όσο ανεβοκατέβαζε αυτός το βιτσαλάκι, τοσονά εφωνιάζανε σαν τσι Πανασιθιανούς γαυγιώτες όντε μονοπαντήζουνε. Εχοροπήδα ο μαυροκακομοίρης, αυτοί το χαβά ντως. Προβαίνει από τη ζερβή μπάντα κι ένα χοντρός, μωρέ, ανιχί ο Καράς απού ‘χε το κασαπιό στο Μεϊντάνι, κι ήκραζε κι αυτός σαν τον κούκλη. Έρχεται και μια θρομύλα ανεμαλιασμένη σαν τη Ζωνιανή, εφώνιαζε κι αυτή, διαόλους είχε στην κοιλιά δε γ-κατέχω, οικογενειακά είχανε, ποιος κατέχει, έ, ετρώγουντονε σαν τα λιμοπρόγονα. Επέρασε ώρα, ήπιασέ με μια κεφαλόκριση, εγύριζε ο κόσμος σαν το σφοντύλι, επακοιμήθηκα. Όντε εφεύγαμε, με ρωτά μια κοπελιά (από τα σουσούμια τση την ήβγαλα Χανιώτισσα) «τον αριθμό σας, κύριε» και τση κάνω «Δεκοχτώ». Δίδει μου ετουτονέ το γαμπαδάκι, που το φορώ εδά, κι ετσά δεν επήγε ολότελα στράφνι η βραδιά…».

Οι ιδιωματικές λέξεις του κειμένου με τη σειρά που εμφανίζονται:

ανέλωσέ με: Στον Πιτυκάκη βρίσκω ότι ανελώνω σημαίνει εμποδίζω, διώχνω ενώ εδώ από τα συμφραζόμενα σημαίνει μάλλον «με πήρε μαζί του». Πείτε κι εσείς στα σχόλια. Προσθήκη: Ο Βαγγέλης Ψαραδάκης, από τις Αρχάνες, μού λέει ότι ανελώνω σημαίνει «ξεσηκώνω».

μιαν αργατινή: μια βραδιά.

καθ’ αργά: κάθε βράδυ

ανθρώποι μπεγεντισμένοι: διακεκριμένοι, που χαίρουν εκτίμησης, ξεχωριστοί, από το τκ. begendim, αόρ. του begenmen=τιμώ.

να κάμουν σεΐρι: να χαζέψουν, να παρακολουθήσουν θέαμα. Από τκ. seyir.

αρίφνητος: αμέτρητος. Και στα λεξικά της κοινής.

βαβουρανιά: βαβούρα της κοινής.

καλαμπαλίκι: φασαρία, από τα τουρκικά. Της κοινής μάλλον.

μεγαλουσάνοι: σημαντικά πρόσωπα.

τσίμουροι: δεν το βρίσκω. Ίσως παράλληλος τύπος του τσίμαροι. Τσίμαρος είναι ο νεαρός τράγος και κατ’ επέκταση ο νεαρός άντρας.

κοπελολόι: παιδομάνι.

μια κοπανιά: ξαφνικά. Κατά κυριολεξία, κοπανιά είναι η ποσότητα σε μπαρουτόσκαγα που χρειάζεται για να γεμώσει εμπροσθογενές κυνηγετικό όπλο.

σκοτίδι: σκοτάδι.

βιτσαλάκι: μικρή βίτσα, μικρή βέργα.

Εκαληνώρισε: μας καλωσόρισε

μια πατουλιά: ίσως το σωστό είναι μια πατούλια: όμιλος, ομάδα, παρέα, από το ιταλ. pattuglia = περίπολος.

παρακατσεύγω: παρακολουθώ κρυφά.

ντακάρω, ντακέρνω: αρχίζω, από το ιταλ. attaccare, εφορμώ.

καημέχαρος: ο καημένος, ο καψερός

κεδιά: κεδιά ή κεντιά είναι η βελονιά και το τσίμπημα από βελόνα, αλλά δεν βγάζω πολύ καλά το νόημα. Προσθήκη: Ο Βαγγέλης Ψαραδάκης, από τις Αρχάνες, μού λέει ότι κεδιά! σημαίνει σιωπή!

σαν τσι Πανασιθιανούς γαυγιώτες: βρήκα μονάχα ότι Γαυγιώτες είναι οι κάτοικοι της Γαύδου. Πρέπει να υποκρύπτεται ευτράπελος μύθος, διότι…

μονοπαντήζουνε = πηγαίνουν όλοι από τη μια πάντα (πχ της βάρκας)

προβαίνει: εμφανίζεται, προβάλλει.

ανιχί: δεν το βρήκα πουθενά. Από τα συμφραζόμενα θα πει «φτυστός, ολόιδιος» αλλά για περισσότερα ζητώ τη βοήθεια του κοινού.

κούκλης: ο κόκορας

θρομύλα: μεγάλη πέτρα και μτφ. χοντρή γυναίκα.

λιμοπρόγονα: Πιο σωστά λημοπρόγονα, τα παιδιά που έχουν από προηγούμενους γάμους δυο ξαναπαντρεμένοι. Από το «αλληλοπρόγονα». Η έκφραση είναι παροιμιώδης, «τρώγονται σαν τα λημοπρόγονα». Αλλού: σαν τα κακά προγόνια.

κεφαλόκριση: δεν τη βρίσκω στα λεξικά, λογικά είναι πονοκέφαλος.

γαμπαδάκι: μικρός γαμπάς, δηλαδή πανωφόρι με κουκούλα. Από τα ενετικά, gabban.

Να αποδώσουμε όλο το κείμενο στην κοινή, αν και βέβαια χάνει τη χάρη του.

«Ήμουνα στην Αθήνα και με πήρε ένα βράδυ ο ξάδερφός μου ο Ζαχάρης να πάμε, λέει, στο Μέγαρο, όπου μαζεύονται κάθε βράδυ ξεχωριστοί άνθρωποι να διασκεδάσουνε. Πήγαμε, μπαίνουμε, κόσμος αμέτρητος, βουητό, φασαρία, μεγαλοκυρίες με βέλα και καπέλα, μεγάλα πρόσωπα, νεαροί, παιδάκια, πατείς με πατώ σε. Ας είναι. Καθίσαμε και ξαφνικά έγινε σκοτάδι και μετά σηκώθηκε η αυλαία και παρουσιάστηκε ένας μαυροφορεμένος που κρατούσε ένα ραβδάκι. Μας καλωσόρισε ο άθρωπος, έκανε μια υπόκλιση και ξαφνικά εμφανίζεται μια παρέα (πού στο διάολο ήτανε κρυμμένοι και παραφυλάγανε;) και αρχίζουνε να φωνάζουνε. Ο μαυροφορεμένος, σηκώνει ο καημένος το ραβδάκι, κάνει νόημα, αλλά όσο ανεβοκατέβαζε αυτός το ραβδάκι, τόσο περισσότερο φωνάζανε εκείνοι. Χοροπηδούσε ο κακομοίρης, αυτοί το χαβά τους. Παρουσιάζεται από την αριστερή μεριά ένας χοντρός, ίδιος ο Καράς που είχε το χασάπικο στο Μεϊντάνι, κι έκραζε κι αυτός σαν τον πετεινό. Έρχεται και μια χοντρή, αναμαλλιασμένη σαν τρελή, φώναζε κι αυτή, τι την είχε πιάσει δεν ξέρω, ίσως και να είχανε οικογενειακά, πάντως τρωγόντουσαν σαν τα κακά προγόνια. Πέρασε ώρα, μ’ έπιασε πονοκέφαλος, γύριζε ο κόσμος σαν το σφοντύλι, αποκοιμήθηκα. Καθώς φεύγαμε, με ρωτάει μια κοπελιά (από τα χαρακτηριστικά της πρέπει να ήταν Χανιώτισσα) «τον αριθμό σας, κύριε». Της λέω «Δεκαοχτώ». Μου δίνει τούτο εδώ το πανωφοράκι, που το φοράω τώρα, κι έτσι δεν πήγε ολότελα στράφι η βραδιά…».

Όποιος ξέρει την ιστορία με τους γαυγιώτες που μονοπαντήσανε, ας μας την πει!

Advertisements

203 Σχόλια to “Ο Σηφαλιός πάει Μέγαρο”

  1. Νίκος Κ. said

    Εκείνο που παρατηρώ εδώ και χρόνια στην Κρήτη, είναι πως στα Χανιά (πόλη) η τοπική διάλεκτος έχει στην πραγματικότητα υποχωρήσει και παραμένει σε κάποιες λίγες λέξεις. Αντίθετα στο Ηράκλειο πρέπει να κρατάει περισσότερο (ακόμη και στον τόνο της φωνής).

    Χαιρετισμούς από το Λουτρό Σφακίων!

  2. Γείτονάς μου απο την Κρήτη μας έίχε διηγηθει αυτο το ανέκδοτο με την κρητικη του προφορά, σε μια παραλλαγή του, πριν από χρόνια: Ένας Κρητικός διηγείται σους συχωριανούς του πού βρήκε το «γουνάτσι» (γουνάκι) που φορούσε στους ώμους, καμαρώνοντας. Η ιστορία είναι παρόμοια, στο τέλος, φεύγοντας πέρασαν από ένα «παρεθύρι» όπου κόσμος έλεγε έναν αριθμο και η καπελιά τους έδιναν από ένα ρουχο, σε άλλον παλτό, σε άλλον καπαρντίνα, κλπ. Πλησιάζει κα αυτός και φωνάζει (στην τύχη) 18. «Ε, και μου έδωσε αυτο το γουνάτσι».
    Καλημέρα.

  3. (Σχόλιο για λίγους 😉 ) Χτες αναφέραμε τον Μπόρχες, σήμερα διαβάζουμε (έστω από σπόντα) για κέννινγκ.

  4. leonicos said

    γουνάτσι, το τσι με κάππα

  5. leonicos said

    ανθρώποι μπεγεντισμένοι: διακεκριμένοι, που χαίρουν εκτίμησης, ξεχωριστοί, από το τκ. begendim, αόρ. του begenmen=τιμώ.

    τι τα θες τα τούρκικα αφού δεν κατέις τα καλά;

  6. leonicos said

    Γκιν αιντιν

  7. Έλση Σαράτση said

    Το επίμαχο το είχα αναρτήσει στη σελίδα μου στο φέισμπουκ (δεν την πολυφροντίζω – https://www.facebook.com/elsie.saratsie) την Πρωτομαγιά. Μέχρι τότε μάλλον δεν υπήρχε στο ιντερνέτ.

  8. Γς said

  9. Γιάννης Κουβάτσος said

    Πώς γκρινιάζει ο Κρητικός βάζελος για τα παλτά που κουβαλάει στην ομάδα ο μπροστινός:
    «Σάλεψε μωρέ άμπαλε μιαολιά, ήντα ‘ναι τούτα τα ποδιαλέγουρα απού ‘φερε οφέτος ο πρόεδρος».
    Ποδιαλέγουρα: Τα μέρη από το σφαχτό που ξεχωρίζονται και μένουν στην άκρη γιατί δεν μαγειρεύονται. Μεταφορικά χρησιμοποιείται για να περιγράψει κάτι β’ διαλογής, κάτι που είναι στα αζήτητα.

  10. Καληώρα σας

    Καληνωρίζω μάλλον χαιρετώ πρέπει να σημαίνει κι όχι καλωσορίζω.

  11. Γς said

    >Ο μαυροφορεμένος, σηκώνει ο καϋμέχαρος το βιτσαλάκι, κάνει το νόημα «κεδιά!», μα όσο ανεβοκατέβαζε αυτός το βιτσαλάκι, τοσονά εφωνιάζανε σαν τσι Πανασιθιανούς γαυγιώτες όντε μονοπαντήζουνε.

    Αν όμως κρατούσε το βιτσαλάκι η Ευγενία

  12. loukretia50 said

    It ain’t over till the fat lady sings…

  13. gpoint said

    Καλημέρα

    Πιστεύω πως τα κρητικά ακούγονται ωραία στην Κρήτη, όπως κάθε γλώσσα στον τόπο της αλλά δεν είναι για εξαγωγή όπως η γραβιέρα του Σταυρακάκη. Διαβάζοντας το μουρχότανε στο νου η πρώην πεθερά μου που επέμενε σπαστικά να μιλάει κρητικά στην Αθήνα και να θες διερμηνέα γιατί μπροστά στα προφερόμενα περιέργως δικά της κρητικά (ρεθεμνιώτικα) αυτά εδώ που τα βλέπεις γραμμένα είναι παιχνιδάκι.

  14. B. said

    Το ανέκδοτο το έχω ακούσει παλιά στην «κοινή» για κάποιον επαρχιώτη που πάει όπερα και η κατάληξη ήταν ότι μετά από τόση φασαρία που έκαναν όλοι αυτοί, όταν κατάφερε ο τυπάκος (=μαέστρος) να τους ησυχάσει, σηκώθηκαν όλοι και τον χειροκροτούσανε κάνα τέταρτο που έπιασαν τόπο επιτέλους οι κόποι του.

  15. Γιάννης Κουβάτσος said

    Έχει δίκιο ο Τζι, το ίδιο και με τα κυπριακά. Όταν πήγα νεαρός στην Κύπρο, οι Κύπριοι μού μίλαγαν καλαμαρίστικα. Την πρώτη μέρα εκεί νόμιζα κι εγώ, ο αδαής, ότι η κυπριακή διάλεκτος είναι ίδια με τη νεοελληνική κοινή, αν εξαιρέσουμε την προφορά. Τη δεύτερη μέρα, που τους άκουσα να μιλάνε μεταξύ τους, κατάλαβα την πλάνη μου. 😇

  16. Γιάννης Ιατρού said

    Καλημέρα,

    3: Δύτα,
    μιάς και το «Φούνες ο Μνήμων» του Ζ. Λ. Μπόρχες αναφέρεται επί τριήμερον συναπτά (δια 3η ή 4η φορά), να βοηθήσω λίγο στην περί αυτού συζήτηση και να προσφέρω το «Φούνες ο Μνήμων – Jorge Luis Borges» σαν απόσπασμα με τα περιρρέοντα (Εισαγωγές, Πίνακες κλπ.) από τα «Άπαντα πεζά», σε μετάφραση στα Ελληνικά από τον Αχ. Κυριακίδη (2005) 🙂

  17. Γς said

    >Έρχεται και μια θρομύλα ανεμαλιασμένη σαν τη Ζωνιανή, εφώνιαζε κι αυτή, διαόλους είχε στην κοιλιά δε γ-κατέχω

    O mio babbino caro

  18. Avonidas said

    Καλημέρα.

    σηκώνει ο καϋμέχαρος το βιτσαλάκι, κάνει το νόημα «κεδιά!»,

    Μάλλον εννοεί ότι τους έκανε νόημα να σωπάσουν.

  19. Avonidas said

    Το ολο στυλ της αφηγησης μου θυμιζει τον Τραμπακουλα του Χαρρυ Κλυνν.

  20. Γς said

    Η επόμενη στάση, Μέγαρο Μουσικής

  21. Νίκος Μπινιχάκης said

    Κεδιά = σκασμός, βγάλτε το σκασμό (το έχω ακούσει με αυτή τη σημασία στα χωριά της Πεδιάδας). Δεν γνωρίζω την ετυμολογία.

  22. Γς said

    Εχει και μια αίθουσα «Δημήτρης Μητρόπουλος» -το Μέγαρο Μουσικής Αθηνών

  23. sarant said

    Kαλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια! Έκανα μια εκτενή προσθήκη στο κείμενο και εξήγησα και δύο λέξεις.

    1 Καλημέρα! Πέρασα από εκεί επιστρέφοντας από Σαμαριά. Πολύ ωραία είναι!

    2 Στην προσθήκη που έκανα αναφέρω μια βερσιόν παρόμοια με αυτήν που λέτε.

    5 Ποιο λάθος υπάρχει εκτός από το καπελάκι στο g;

    7 Πρέπει να έχετε δίκιο!

    9 Εμείς τα λέγαμε στην οικογένεια «αποδιαλεούρια», ίδια λέξη πρέπει νάναι

    18 Ναι, έβαλα προσθήκη

  24. Γιάννης Ιατρού said

    20: Γς,
    Μέγαρο Μουσικής Βέροιας… :

  25. Γς said

    Εναι κι αυτός ο μαέστρος. Του Λεωφορείου

  26. sarant said

    Για την κεδιά/κεντιά:

    Κεδιά είναι η βελονιά, το ‘ίχνος» στο κέντημα, μεταφορικά η μικρή κουβέντα, η λέξη.
    Η πλήρης φράση «μη βγάλεις κεδιά», μην πεις λέξη

    Τσιμουδιά! που λέμε στην κοινή.

  27. leonicos said

    @21 Κεδιά = σκασμός, βγάλτε το σκασμό (το έχω ακούσει με αυτή τη σημασία στα χωριά της Πεδιάδας). Δεν γνωρίζω την ετυμολογία.

    ούτ’ εγώ της τσιμουδιάς

  28. Alexis said

    Ωραίο το ανέκδοτο, αλλά η γλώσσα του αρκετά βαριά για τους μη Κρητικούς.
    Τρόμαξα να καταλάβω ότι η κοπέλα στο τέλος ήτανε της γκαρνταρόμπας!
    (Πού να ξέρω τι σόι πράμα είναι το «γαμπαδάκι»;) 😆

  29. leonicos said

    Διαφωνώ ελαφρώς με τους προλαλήσαντες Τζι και Γιάννη Κουβάτσο

    Προσωπικά μου αρέσει ν’ ακούω διάλεκτο, όπου και αν είναι. Βέβαια, αν απευθύνονται σ’ εμένα και δεν καταλαβαίνω, κάποιος πρέπει να βοηθήσει. Αλλά μου αρέσει κυρίως να υπάρχουν άνθρωποι που αμύνονται.

  30. Alexis said

    Παρόμοιας θεματολογίας είναι και το ανέκδοτο με τον επαρχιώτη παπά στο ξενοδοχείο της Αθήνας.
    Μπορεί να το ‘χω γράψει κι εδώ παλιότερα…

  31. 26 Να θέμα για τη συλλογική σοφία. Ετυμολογία της τσιμουδιάς; Η απάντηση του ΛΚΝ («[;]») δεν είναι ακριβώς ικανοποιητική.

  32. Γιάννης Ιατρού said

    21: απ΄ό,τι ξέρω, το «κεδιά» σημαίνει στα κρητικά (αρχικά) «βελονιά». Εδώ η χρήση μεταφορικά, όπως λέμε «ράψε το στόμα σου». π.χ. εδώ: Την Μεγάλη Πέμπτη εξάλλου σε κάποια χωριά έβαζαν από μια κεδιά (βελονιά) στα ρούχα τους και ήταν καλό αυτή να τη διατηρούν όλο το χρόνο.

  33. Γιάννης Ιατρού said

    32: Νίκο, άργησα 🙂

  34. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Εννοείται φτιαχτό (φχιασμένο) αλλά νόστιμο (λιπαρό)*
    *γαμπαδάκι: μικρός γαμπάς, δηλαδή πανωφόρι με κουκούλα. Από τα ενετικά, gabban.
    Απόψε με συρρίγωσε
    τς αγάπης η κρυγιότη
    μουδ΄ ο γαμπάς βουήθηξε,
    μουδ΄η παντέρμη νιότη

    1.Νίκο-Σφακιά (ζηλεύγω) >>η τοπική διάλεκτος έχει στην πραγματικότητα υποχωρήσει και παραμένει σε κάποιες λίγες λέξεις.
    το ίδιο αισθάνθηκα κι εγώ για τα λασιθιώτικα (τα γεραπετρίτικα ειδικότερα).
    Το ανιχί το λέτε;

    *Λιπαρός όχι ο λιπώδης,μόνο ο νόστιμος

  35. (19) Σαν να θυμάμαι κι εγώ μια παρλάτα του Χάρρυ Κλυνν όπου κάποιος (ο Τραμπάκουλας;) περιέγραφε το Ηρώδειο σαν να ήταν σκυλάδικο. «Ωραίο μαγαζί, θερινό» έλεγε μεταξύ άλλων.

  36. Γς said

    Me gusta

  37. Alexis said

    #29: Κι εμένα μου αρέσει να ακούω διάλεκτο.
    Όσοι είναι πραγματικά ακομπλεξάριστοι δεν αισθάνονται την ανάγκη να ευπρεπίσουν το λόγο τους για να μην τους πουν «βλάχους», «χωριάτες» κλπ.

  38. cronopiusa said

    https://pbs.twimg.com/media/CqTWfEcW8AAe3aB.jpg:large

  39. Alexis said

    #34: Την κρυγιότη τη λένε και στην Ήπειρο Έφη: «Απόψε κάνει κρυγιότη…»

  40. Γιάννης Ιατρού said

    27, 31: εδώ

  41. cronopiusa said

  42. Στέλιος München said

  43. 40 Πόσο αξιόπιστο είναι αυτό; Δηλ. μαντεύει μια αμάρτυρη σημασία «φάλτσο τραγούδι» επειδή φαντάζεται την ετυμολογία «Σίμος+ωδή»;

  44. Γιάννης Κουβάτσος said

    Λεώνικε, κατανοώ το πνεύμα του σχολίου σου, αλλά διαφωνώ για πρακτικούς λόγους: αν πάω π.χ. στο Λονδίνο και επιμένω να μιλάω στους Άγγλους ελληνικά, υπάρχει περίπτωση να συνεννοηθώ; Όχι, έτσι; Το ίδιο συμβαίνει και με τις δυσνόητες διαλέκτους. Αν επιμένουν οι χρήστες τους να τις χρησιμοποιούν εκτός του τόπου τους, δεν θα μπορούν να συνεννοηθούν με τους άλλους. Οι Κύπριοι, στον τόπο τους κιόλας, είχαν την ευγένεια να μου μιλούν στην κοινή νεοελληνική, γιατί ήθελαν να τους καταλαβαίνω. Ένας Κύπριος στην Αθήνα, που θα επιμένει να μιλάει βαριά κυπριακά, εκτός από γραφικός, θα είναι και ακατάληπτος.

  45. Γιάννης Ιατρού said

    43: Αν δεις στο σύνδεσμο,στη σελίδα 5, πάνω-πάνω αναφέρει μιά πηγή (δεν ανέτρεξα…):
    ΣΚΑΡΛΑΤΟΣ ΒΥΖΑΝΤΙΟΣ, ΛΕΞΙΚΟΝ ΤΗΣ ΚΑΘ’ ΗΜΑΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΔΙΑΛΕΚΤΟΥ, ΜΕΘΗΡΜΗΝΕΥΜΕΝΗΣ ΕἰΣ ΤΟ ΑΡΧΑΙ-
    ΟΝ ΕΛΛΗΝΙΚΟΝ ΚΑΙ ΚΑΙ ΤΟ ΓΑΛΛΙΚΟΝ ΜΕΤΑ ΠΡΟΣΘΗΚΗΣ ΓΕΩΓΡΑΦΙΚΟΥ ΠΙΝΑΚΟΣ ΤΩΝ ΝΕΩΤΕΡΩΝ ΚΑΙ ΠΑΛΑΙΩΝ
    ΟΝΟΜΑΤΩΝ 343

  46. sarant said

    40-43 Την εκδοχή αυτη για την τσιμουδιά την αναφέρει και το ετυμολογικό του Μπαμπινιώτη αλλά με πολλές επιφυλάξεις. Απόλυτα δικαιολογημένες, κατά τη γνώμη μου.

  47. Alexis said

    Παρεμπιπτόντως να πω, μιας και ο τίτλος του άρθρου είναι «Ο Σηφαλιός πάει Μέγαρο», ότι τα ονόματα Σήφης και Μιχάλης, δηλαδή δύο αρχετυπικά «κρητικά» ονόματα είναι πολύ διαδεδομένα στην περιοχή της Πρέβεζας.
    Αντιθέτως, παλιός συμφοιτητής μου από την Ιεράπετρα με διαβεβαίωνε ότι στην Κρήτη το συχνότερο όνομα είναι το Γιάννης, και όχι π.χ. το Μανόλης, Μιχάλης, Σήφης κλπ.
    Δεν ξέρω αν ισχύει όντως ή αν το έλεγε επειδή λέγανε τον ίδιο Γιάννη. 🙂

  48. ΑΚ (ο) said

    οι Πανασιθιανοί μπορεί να είναι οι κάτοικοι των Ασιτών; Υπάρχουν οι Άνω Ασίτες (οικισμός) και οι Κάτω Ασίτες (χωριό), στο Ηράκλειο. Οι Άνω Ασίτες λέγονται και Απάνω Ασίτες. Δεν ξέρω αν οι κάτοικοι μπορεί να λέγονται Απανασιτιανοί, οπότε και δεν είναι πολύ μακριά από τους Πανασιθιανούς. Ίσως βέβαια η σύνδεσή μου είναι απλοϊκή και βολική

  49. sarant said

    48 Πολύ σωστά υποθέσατε, μου λένε ότι Πανασιθιανός είναι αυτός από τις Άνω Ασίτες. Βέβαια μπλέκει η σημασία του «Πανασιθιανοί γαυγιώτες»

  50. Γιάννης Κουβάτσος said

    Τσίπρα, παραιτήσου επιτέλους!
    http://www.efsyn.gr/arthro/i-megalyteri-pyrkagia-stin-istoria-tis-politeias

  51. sarant said

    Ο κυβερνήτης της Καλιφόρνιας, Τζέρι Μπράουν, είχε δηλώσει τον Δεκέμβριο ότι οι καταστροφικές πυρκαγιές τροφοδοτούνται από την «κλιματικά αλλαγή» και έχουν γίνει πλέον «το νέο φυσιολογικό».

  52. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    -Πατούλια είναι ομάδα ανθρώπων, παρέα.
    π.χ. οι αθρώποι στέκανε πατούλιες-πατούλιες
    Και σόι σπανιότερα (από κείνη την πατούλια δε θέλω ούτε νερό)

    -Πατουλιά, μικρό κομμάτι γης π.χ. κόπηκε το νερό στο περβόλι κι απόμεινε μια πατουλιά απότιστη.
    και πατουνιά π.χ. τα πούλησε όλα,δεν άφησε (ήφηκε) μια πατουνιά χωράφι στα παιδιά του.

  53. nikiplos said

    Καλημέρα… Το «μονοπαντήζουνε» έχει τη σημασία του «συναντιούνται»;

  54. nikiplos said

    Καλό ταξίδι και στο κακό παιδί του Παγκρατίου, τη γνωστή μετέπειτα ηθοποιό και τηλεπερσόνα Ρίκα Βαγιάννη… 😦

  55. ΚΩΣΤΑΣ said

    Πολύ ωραίο το ανέκδοτο και παρά τους ιδιωματισμούς, μια χαρά κατάλαβα το νόημά του. Ευχαριστούμε, Νικοκύρη.

    Συμφωνώ με τους προλαλήσαντες Λεώνικο, Αλέξη κ.ά. στη χρήση ιδιωματικών διαλέκτων, σε κατάλληλο τόπο και χρόνο, βέβαια. Η σωτηρία της ψυχής και της γλώσσας, είναι μεγάλο πράμα… 😛

  56. ΣΠ said

    Το καλαμπαλίκι είναι βέβαια της κοινής. Σύμφωνα με το ΛΚΝ:
    καλαμπαλίκι το [kalabalíki] Ο44α (συνήθ. πληθ.) : 1. (λαϊκ.) φασαρία, οχλαγωγία. 2. (οικ., ειρ.) πλήθος από αντικείμενα που είναι σκόρπια εδώ και εκεί ή πολλές μικροαποσκευές. [τουρκ. kalabalιk -ι]

    Στον πληθυντικό, καλαμπαλίκια είναι και τα ανδρικά γεννητικά όργανα.

  57. ΚΩΣΤΑΣ said

    Τσιμουδιά και τσιμουτιά, και παρ’ ημίν (που λέει και ο φίλος ο Γιώργος Μπαρτζούδης), ΝΔ Θεσσαλία. Σημαίνει μη μιλάς και πολλές φορές συνοδεύεται με σχετική κίνηση του δάκτυλου(δείκτη) του χεριού προς τα χείλια.

    Τσιμουδιά-τσιμουτιά: Να το παίξω και μια φορά αδαής γλωσσολόγος. Ή το δ μετατρέπεται σε τ, οδοντικά γαρ αμφότερα ή ο γλωσσοπλάστης αστοίχειωτος 😉 λαός το συνδέει με το μούτος= αυτός που δεν έχει φωνή, δεν μιλάει.

  58. Νέο Kid said

    Το τέλος του ανεκδότου ,με το Σηφαλιό να παίρνει το λάθος παλτουδάκι, οδηγεί αβίαστα ημάς του πρακτικού που λέει κι ο Γιάννης, στο καυτό ερώτημα/πρόβλημα:

    Αν Ν Σηφαλιοί έχουν αφήσει Ν πανωφόρια στην γκαρνταρόμπα, και κουβαλάνε τα μυαλά του Σηφαλιού του ανεκδότου, δηλαδή ο καθένας παίρνει φεύγοντας ένα πανωφόρι στην τύχη,
    Ποια είναι η πιθανότητα ότι κανένας από τους Ν Σηφαλιους δεν θα πάρει το σωστό,το δικό του πανωφόρι;
    Και ερώτηση β. Εξαρτάται αυτή η πιθανότητα από τη χωρητικότητα του Μεγάρου; (Δηλαδή τον αριθμό των Σηφαλιών)
    Ωραίο προβληματάκι! 😀

  59. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    >>κεδιά! σημαίνει σιωπή!
    Συνοδεύεται με τη χειρονομία που κάνουμε στο στόμα «ραμένο» (κεντιά είπαμε η βελονιά)

  60. Alexis said

    #50, 51: Σας καταγγέλλω αμφότερους ως προβοκάτορες γιατί:

    1) Υπάρχουν βάσιμες αναφορές από τον αμερικάνικο ΣΚΑΪ ότι καλιφορνέζοι που έτρεχαν πανικόβλητοι να σωθούν φώναζαν «Που ‘ναι το κράτος, γαμώ το ΣΥΡΙΖΑ μου μέσα!»
    2) Η κλιματική αλλαγή ως γνωστόν δεν υπάρχει. Είναι παγκόσμια συνωμοσία και κόλπο για να δουλεύουν οι μπίζνες των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας.

    Δεν είμαστε Αμερικανάκια εμείς να τα χάβουμε αυτά!

  61. sarant said

    58 Ωραίο πρόβλημα, τώρα το σκέφτηκες;

  62. gpoint said

    # 35

    Αγγελε είναι από το Αθήνα πολιτιστική πρωτεύουσα της Ευρώπης, πολύ γέλιο

  63. Νέο Kid said

    61. Εεε…ναι! 😀 εντάξει, όχι!

  64. ΚΩΣΤΑΣ said

    Με καμιά 100ριά νεκρούς, με νοσηλεύομενους και ανάπηρους και με καταστραμένα νοικοκυριά και περιουσίες, καλά είναι να αποφεύγουμε τα αστεία! Με αγάπη και εκτίμηση σας το επισημαίνω και συγνώμη για την υπόδειξη, ένιωσα εσωτερική ανάγκη να το κάνω.

  65. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    >>παρακατσεύγω: παρακολουθώ κρυφά.
    το παρακάτσεμα, η πράξη

  66. sarant said

    64 Ποια αστεία;

    65 Για το ανιχί θα μας πείτε εσείς οι ντόπιοι;

  67. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    >>τον γκαλονόμο Σηφαλιό
    ιντα ναι ο γκαλονόμος;
    Έκαμα γω στον έρωντα
    τη γκαλονομική μου
    κι ό,τι κι αν εξεχάρτζισα*
    είναι δουλειά δική μου

    *αποκόμισα ως κέρδος (βλ.χαρτζιλίκι)

  68. NIKOS NIKOS said

    Καλημέρα!

    Απολαυστικό το σημερινό άρθρο! Κάποτε στην Αστόρια είχα γνωρίσει ένα ζευγάρι μεταναστών εκείνος από Κρητικό χωριό και εκείνη από Κυπριακό. Δεν είχαν ξαναπάει Ελλάδα από την δεκαετία του 70 και δεν μιλούσαν αγγλικά. Δεν καταλάβαινα λέξη μας εξηγούσαν τα παιδιά τους (τα οποία εκ των υστέρων σκέφτομαι ότι θα έπρεπε αυτομάτως να παίρνανε διδακτορικό γλωσσολογίας).

    Θα σταθώ σε μερικές λέξεις σήμερα :
    “ντακάρω, ντακέρνω: αρχίζω, από το ιταλ. attaccare, εφορμώ.”
    Το attaccare, που μας δίνει και τις ατάκες , προέρχεται από το θίγω (με έθιξε δηλ. μου επιτέθηκε) αλλά και σχετίζεται και με το στίζω και το τέγγω που παράγουνε εκατοντάδες λέξεις στη λατινική και στην αγγλική.

    “μια πατουλιά: ίσως το σωστό είναι μια πατούλια: όμιλος, ομάδα, παρέα, από το ιταλ. pattuglia = περίπολος.”
    To pattuglia , patouille στα γαλλικά, patulla στα ισπανικά (Πατούλης και Πατουλίδου επίθετα) με την προσθήκη ενός ρ έχουμε το patrol στα αγγλικά αλλά και το πατρονάρω (επιβλέπω). Ο Πάτηρ που τα επιβλέπει και τα παρακολουθεί όλα.

    Το καλαμπαλίκι, η Καλαμπάκα το ισπανικό caramba αλλά και το μπάχαλο όλα σχετίζονται με τον φασαριόζικο θεό του κεφιού, τον βαλή,(μπαλή) Βάκη, Μπάκχο με τον φαλλό του πάντα σε ετοιμότητα και τα καλαμπαλίκια του γεμάτα.

    “ανθρώποι μπεγεντισμένοι: διακεκριμένοι, που χαίρουν εκτίμησης, ξεχωριστοί, από το τκ. begendim, αόρ. του begenmen=τιμώ.”

    Το begenmek, όπως και τα αγγλικά beg (I beg you for mercy) και τα begging και beggar (ικέτης και ικεσία που αργότερα σημαίνουν και ζητιανιά και ζητιάνος) προέρχονται από το precor λατινικά , pregare ιταλικά (prego), αγγλικά pray και praise. Το ιταλικό pregeria γίνεται ( μετατροπή του ρ σε λ) και pleggeria , στα αγγλικά pledge, αλλά και please. Σχετικό είναι και το παγκάρι, ο πάγκος αλλά και τα bank, bench λέξεις που σχετίζονται με την θρησκευτική τιμή και λατρεία ( Αγία Τράπεζα).
    Δεν θα πω από ποια ομηρική λέξη κλειδί προκύπτουν όλα αυτά(όπως και χιλιάδες άλλες λέξεις) για να μην σας κουράσω.

    Καλές βουτιές!

  69. gpoint said

    # 29, 37

    άλλα λόγια ν’ αγαπιόμαστε… και μένα μου αρέσει να ακούω διαλέκτιους, τι σχέση έχει μ’ αυτό που είπα… διευκρινίζω :

    ο Αθηναίος μόνιμος κάτοικος Κρήτης που λέει γίδα την αίγα είναι το ίδιο απροσάρμοστος και προσβλητικός στους τωρινούς συντοπίτες του με τον Κρητικό μόνιμο κάτοικο Αθηνών που λέει την γίδα, αίγα

  70. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    Γειά σας κι ἀπὸ μένα.

    Μ᾿ ἄρεσε ὁ Σηφαλιός· στὴ ντοπιολαλιά, φυσικά. Στὴν κοινὴ χάνει μέρος ἀπὸ τὴ χάρη του.

    @5,23γ. Ἐπειδὴ δὲν τὸ διόρθωσε ὁ «καθ᾿ ὕλην ἁρμόδιος» (Δύτης των νιπτήρων), τὸ σωστὸ εἶναι beğenmek.

  71. Alexis said

    #58α : 1-[(1/Ν)*(1/Ν-1)*(1/Ν-2)*…*(1/2)]

  72. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    66 >>ανιχί
    Δεν το ξέρω,δε το λέμε προς εμάς , γι΄αυτό ρώτηξα παραπάνω το Νίκο αν το λεν οι χανιώτες.
    >> ανέλωσέ με μιαν αργατινή
    με απασχόλησε, με διέκοψε από τη δουλειά μου μια βραδιά.
    Θα τ΄απομαζώναμε το χωράφι (ελαιώνας) μα μας ενέλωσε η ψιχαλίδα.
    Μη μου μιλείς, μη μ΄ανελώνεις, να το τελειώσω μια στιγμή.

  73. ΚΩΣΤΑΣ said

    66α Τα σχετικά με τις φωτιές στην Καλιφόρνια σχόλια και η έμμεση σύνδεσή τους με τις ευθύνες της κυβέρνησης Σύριζα.

  74. Πάνος με πεζά said

    Ναι, τελικά ήταν όμως πολύ καλό παιδί η Ρίκα… Kαλό της ταξίδι…

  75. sarant said

    73 Γι αυτό βάζει ο κόσμος αριθμό σχολίου, για να γίνεται κατανοητός.

  76. Γιάννης Κουβάτσος said

    Ούτε εγώ κατάλαβα πού είναι το αστείο, Κώστα. Τραγικό είναι, και πιο τραγική είναι η προσπάθεια κάποιων να βγάλουν πολιτικό κέρδος από τα αποκαΐδια.

  77. sarant said

    76 Ναι, αυτό είπα κι εγώ έμμεσα, ότι δεν είδα κανένα αστείο.

  78. Eli Ven said

  79. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Το ανιχί ήταν η μόνη λέξη που δεν ήξερα.Σκέφτηκα τώρα ένα κοντινό ηχητικά το ίχιμου, τουλάχιστον να, το θέμα είναι: Δουλεύεις πολλές ώρες, ίχιμου να πλερωθείς καλά.

    >>Μονοπαντήζω, βάνω όλα, όλους στη μια μπάντα. Όταν μονοπαντήσουν οι κρητικοί στην Αθηνα, όταν σχηματιστεί παρέα/συνάντηση μόνο με κρητικούς.Αμιγώς κρήτες.

  80. γρηγορησ said

    άμα ένα παιδί μοιάζει και στον χαρακτήρα στον πατέρα του (κι όχι μόνο στην όψη) υπάρχει η έκφραση στην ανατολική κρήτη «ανύχι δεν του άφησε» (δηλαδή νύχι). συνήθως την λένε οι μάνες με πίκρα όταν ο γυιός παίρνει τα κουσούρια του πατέρα του. για την απλή ομοιότητα ή και τα χαρίσματα προτιμάται το νεοελληνικό «φτυστός ο πατέρας του». Μπορεί η έκφραση στο κείμενο (ανιχί) να ειναι σχετικη.

  81. ΚΩΣΤΑΣ said

    50 –> Τσίπρα, παραιτήσου επιτέλους!
    60 –> «Που ‘ναι το κράτος, γαμώ το ΣΥΡΙΖΑ μου μέσα!»

    Ο Γιάννης και ο Αλέξης μου είναι ιδαίτερα συμπαθείς και το αντιλαμβάνονται και οι ίδιοι. Είπα να διατυπώσω κάπως κομψά την άποψή μου και δεν έβαλα αριθμό σχολίων. Αφού κάνετε πως δεν καταλαβαίνετε, άντε, να γίνω ρουφιάνος, 😉 σας τους έδωσα κατάφατσα.

    Και μη μου πείτε ότι τα παραπάνω γραφόμενα δεν είναι αστεία (πάλι επιεικώς το έγραψα έτσι) και λοιδωρίες εναντίον της αντπολίτευσης και του ΣΚΑΪ, δικαιολογώντας με αυτόν τον τρόπο και παραβλέποντας, έμμεσα, τα λάθη στη διαχείρισης κρίσης, που ήταν καθαρά κυβερνητική ευθύνη.

    Σε αυτή την περίπτωση, για μένα, ισχύει το: «κρείττον του λαλείν το σιγάν». Η μνήμη των νεκρών και οι καταστροφές είναι πολύ νωπές.

  82. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    80. «ανύχι δεν του άφησε»
    Το σκέφτηκα κι εγώ αυτό, αλλά πάλι να μην το λέμε μεις και να λέγεται στα δυτικά ανιχί ;

  83. Νέο Kid said

    71. Αλέξη, όχι. Η αγκύλη σου είναι ουσιαστικά το 1/ν! Αυτό,καταλαβαίνεις ότι τείνει (και γρήγορα μάλιστα!) στο 0. Άρα λες ότι η πιθανότητα κανένας να μην πάρει το δικό του τεινει στο 1 ,δηλαδή για μεγάλο Ν σίγουρα κανένας δεν θα πάρει το δικό του ποτέ!
    Αποδεικνύεται (απαντώ στο β ερώτημα τώρα) ότι η πιθανότητα να μην πάρει κανένας το δικό του είναι πρακτικά ανεξάρτητη από τον αριθμό των Σηφαλιών (και ούτε καν πλησιάζει το 1) και είναι… ?

  84. Νέο Kid said

    83. Δίνω ένα hint. Derangements! 😊

  85. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    «Πανασιθιανοί γαυγιώτες»
    μήπως οι από τις Π.Α. που «γαυγίζουν» όταν μονοπαντίζουν(συναντιούνται); Γαυγιάρης ο σκύλος που γαυγίζει συνέχεια και χωρίς αιτία (αρνητικό χούι)

  86. ΣΠ said

    83
    Ε, το μαρτύρησες.
    P=!N/N!. Στο όριο όταν Ν->άπειρο, Ρ=1/e.

  87. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    84. Αν όσοι Σήφηδες, τόσα τα γαμπαδάκια, λέει ο νους μου, ότι υπάρχει η πιθανότητα/δυνατότητα να μην πάρει κανένας το δικό του.(Κυκλώνω το τετράγωνο μάλλον 🙂 )
    Στις πόσες πιθανότητες έχει να το πάρει, είναι για το …Νας/Κώστα Δασκαλάκη 🙂

  88. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    86 Ωχ το απαντήσατε αλλά δεν ξέρω να το διαβάσω! 🙂

  89. raf said

    Μικρός αρραβωνιάστηκα
    κορόιδο που επιάστηκα
    και πήρα μια μπεμπέκα
    μαγκιώρα για γυναίκα

    Στο γάμο μάγκα να `σουνα
    να δεις καλαμπαλίκι
    σαν να `μουνα υπόδικος
    και περιμένω δίκη

    Βαμβακάρης

  90. sarant said

    81 Πάντως, αυτό με τους νεκρούς πάει και από την άλλη μεριά. Εγώ θα έλεγα ότι πρώτη φορά βλέπω τόσο μεγάλη καπηλεία μιας καταστροφής.

  91. Νέο Kid said

    86. Σωστά Σταύρο! 37% περίπου, και πρακτικά ανεξάρτητη από το Ν. Αυτό είναι το counter-intuitive was του θέματος.
    Δια το αναλυτικός του θέματος
    H πιθανότητα κάποιος (τουλάχιστον ένας) Σήφης μπάνιο πάρει το δικό του είναι
    P(A)=1-( 1-1+1/2! -1/3! +1/4!-1/5! +…+(-1)^N *1/N!)
    1-1/e= 0,63 περίπου.

  92. Νέο Kid said

    91. Ο αουτοκορέκτορας έκανε τα δικά του… αλλά πιστεύω βγήκε νόημα. 😊

  93. ΣΠ said

    91
    Ναι, μόνο για πολύ μικρά Ν διαφέρει ουσιαστικά. Ρ(1)=0 (προφανώς), Ρ(2)=0.5, Ρ(3)=0.33. Στο Ν=4 ήδη Ρ(4)=0.375. Στο όριο Ρ(άπειρο)=0.367879…

  94. mitsos said

    Καλημέρα .

    Νικοκύρη πολύ καλή επιλογή , Καταλάβαινα διαβάζοντάς το τα περισσότερα αν και δεν μπορώ να τα προφέρω όπως ο φίλος μου το Μπαντελιό που προσπαθεί χρόνια να με μυήσει.
    Εξέχασα την ζέστη μεσημεριάτικα και εγέλασα με την ψυχή μου .

    @68 NIKOS-NIKOS
    Δεύτερη φορά που δεν σε καταλαβαίνω ( ελπίζω να μην αγενής ή άκομψος ο ενικός ) .
    Την λέξη πατουλιά την χρησιμοποιούμε και εμείς με την σημασία μικρού τμήματος χωραφιού ή κήπου ή χέρσας γής … ακόμα και για ένα διακριτό μικρό τμήμα διαμερίσματος (–μια πατουλία μ’ αφήσανε και μένα να διαχειριζομαι, — έβαλα μια πατουλιά κρεμμύδια …)

    Με αιφνιδιάζεις όμως όταν ξεκινώντας από το πατουλιά και φτάνεις τελικά (με άλματα … προς κάθε κατεύθυνση και με αβέβαιη επιχειρηματολογία ) …και φθάνεις στο ….πατήρ !;;

    Γιατί με ξαφνιάζει ;

    Αν έτσι ξεκάρφωτα έλεγα πως το σανσκριτικό pata είναι η ρίζα που έδωσε την πατουλιά … πώς θα φαινότανε; Δεν νομίζω πως αρκεί να δώσω μερικά ακόμα παρακλάδια και παράγωγα … Κάπως πρέπει όλα να συνάγουν και να συναρθρώνουν μια λογική εικόνα της εξελικτικής διαδικασίας …να δίνουν μια αναπαράσταση της συνέχειας και μεταβολής κι ας μην έχω έτοιμες πηγές και παραπομπές σε γραπτά κείμενα.
    Έτσι σκέφτομαι , αλλά δεν είμαι και σίγουρος . Μπορεί να έχεις και δίκιο και εγώ άδικο… Βλέπεις ανήκω σε άλλο συνάφι με άλλους κώδικες …

  95. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    >>ανθρώποι μπεγεντισμένοι
    Μπεγεντίζω/ θαυμάζω, ξεχωρίζω,επιθυμώ
    Στερουσιανή* μου πέρδικα
    πέρδικα πλουμισμένη
    απ’ όλα τα πουλιά τση γης
    σ’έχω μπεγεντισμένη
    *Από τα Αστερούσια όρη

  96. Παναγιώτης Κ. said

    Καθώς το διάβαζα μετρούσα τις άγνωστες σε μένα λέξεις. 27!
    Το ανέκδοτο λοιπόν αυτό, έχει γλωσσικό ενδιαφέρον και το απροσδόκητο είναι η χιουμοριστική πλευρά του.

    Και μια ρητορική ερώτηση: Μπορούμε να θεωρήσουμε ένα ανέκδοτο ως σύντομο διήγημα που έχει ως σκοπό να προκαλέσει γέλιο ή έστω χαμόγελο, στον ακροατή;

  97. sarant said

    96 Για να το πεις διήγημα σημαίνει πως είναι προσωπική δημιουργία, αλλά τα ανέκδοτα είναι ανώνυμη δημιουργία. Ευτράπελες διηγήσεις υπάρχουν στη λαογραφία από πολύ παλιά.

  98. NIKOS NIKOS said

    94 Mitsos πάμε πάλι:

    To pattuglia , patouille στα γαλλικά, patulla στα ισπανικά (Πατούλης και Πατουλίδου επίθετα) με την προσθήκη ενός ρ έχουμε το patrol στα αγγλικά αλλά και το πατρονάρω (επιβλέπω).

    Pattuglia σημαίνει το περίπολο δηλαδή περιπολία (αλλά και περιποδία δηλ. δηλώνει και το πόδι) αν προσθέσεις και ένα ρ στη θέση του t έχεις το αγγλικό patrol (περιπολία, περιφρούρηση, δρομολόγιο δηλ. έχεις κίνηση, πόδι ) Από το patrol αντικαθιστάς το λ με το ν ( το ΔώΡον, γίνεται ΔάΝος στα δωρικά) και κάνεις το patron. Από το patron έχεις το πατρονάρω που συνδέεται με την επίβλεψη. Δηλαδή έχεις ένα φύλακα που τα παρακολουθεί όλα ( ο αιγύπτιος Όρος, με το χαρακτηριστικό του σύμβολο ματιού), ο πανταχού παρών ο Πατήρ, ο επιβλέπων.

    πατουλιά γίνεται και πατουδιά με έναλαγή του λ με το δ όπως ο παππούλης γίνεται παππούδι. Άρα στο χωριό σου φυσικά και το λένε σωστά.(πατουλιά, πατουδιά, πατημασιά)

    Σχετικά με πηγές και παραπομπές όταν έρθει η ώρα τους ( Για τη βουβή γλώσσα δεν έχουνε γραφτεί πολλά)

    Όσο από ευγένεια είμαι από τη φύση μου αγενής οπότε χτύπα αλύπητα!

  99. loukretia50 said

    97. Για τα ανέκδοτα διηγήματα – ευθυμογραφήματα πολλά δεν ξέρω…
    Αν αλλάξουν λίγο μορφή ή ύφος, αλλάζουν κατηγορία?

    Anyway Sir,

    Το στιχάκι
    αν βγαίνει απ΄την ψυχή
    Είναι λαστιχάκι!

  100. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Την πατημασιά τη λέμε επίσης πατουνιά και πατουχιά.

    99β Lou
    Χιώτικο στιχάκι
    μαστιχάκι 🙂

  101. Γιάννης Κουβάτσος said

    Νικοκύρη, όχι όλο κρητικά, βάλε και κάνα μανιάτικο. 😊
    (Πού ‘σαι, ρε κορώνι Ρίβα; Το κρατάς μανιάτικο; )

  102. sarant said

    101 Ἐλα ντε, πρέπει να βάλουμε και κανα μανιάτικο και ίσως δελεάσουμε τον Ριβαλντίνιο.

  103. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    Ἁπὸ τὸ σημερινὸ ἄρθρο ἔμαθα μιὰ καινούργια λέξη, τὸ kenning. Διαβάζοντας τὸ σχετικὸ λῆμμα τῆς Βικυκαιδείας βρῆκα αὐτὸ τὸ παράδειγμα:

    báru fákr «wave’s horse» = «ship»

    Πολὺ ποιητικὸ αὐτὸ τὸ «μπάρου φάκρ».
    Μοῦ θύμισε τοὺς στίχους τοῦ Καββαδία

    Μοῦ ᾿λεγε ἀκόμα ὅτι εἶδε αὐτὸς μιὰ νύχτα πού ᾿χε πιεῖ
    πὼς πάνω σ’ ἄτι ἐκάλπαζε στὴν πλάτη τῆς θαλάσσης

    ἀλλὰ καὶ τὸν Μπαρουφάκη. 🙂

  104. Το «μια κοπανιά», αν είναι ίδιο με το «μονοκοπανιά», το θυμάμαι από μικρός (όποτε στην Αχαΐα) σαν συχνή παρατήρηση στην λαιμαργία μου (με την έννοια «με τη μία, μονορούφι»):
    «Μονοκοπανιά την ήπιες την πορτοκαλάδα!».
    Ταιριάζει κι εδώ μ´ αυτήν την έννοια («μια κοπανιά σκοτίδι» = «με τη μία σκοτάδι»), αλλά ας πουν οι Κρητικοί αν ευσταθεί.

  105. ghariba69 said

    «σαν τσι Πανασιθιανούς γαυγιώτες όντε μονοπαντήζουνε».

    Γαυγιώτες λέμε στα νοτιοανατολική κρήτη τους Γαυδιώτες, εννοώντας όχι μόνο τους κάτοικους της Γαύδου αλλά και γενικότερα τον άνθρωπο που λόγω απόμόνωσης του τόπου κατοικίας του δεν ξέρει και πολλά για τους τρόπους του κόσμου. [Είχα ένα φίλο με πατέρα Σελινιώτη και μάνα Σφακιανή που έλεγε πως οι γονείς του μια ζωή τσακώνονταν σε ποια από τις δυο επαρχίες ανήκει η Γαύδος. Και καλά κανείς απ΄τους δυο δεν την ήθελε.]

    Τώρα:

    υπήρχαν μετανάστες στους Άνω Ασίτες από την Γαύδο που όταν «μονομπαντήζανε» (λέγεται και «μονομερίζανε», δηλαδή συγκεντρώνονταν, μαζεύονταν) φωνάζανε και κάνανε φασαρία;

    Θεωρούνταν από κάποιους οι Πανασιθιανοί φωνακλάδες και όχι αρκετά κομψοί στους τρόπους σαν τους γαυγιώτες;

  106. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    104. Όοοι! μια κοπανιά = (σε αφήγηση) μια φορά, μια δόση, που λες εμφανίζεται μπροστά μου. Ενώ λέμε να κοπανίσομε δυο ρακάκια ή θα σε κοπανίσω,θα σε δείρω, το «μια κοπανιά» είναι χρονικό. Κάποτε ξαφνικά (συνέβη αυτό)

  107. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    >>Εκάτσαμε και μια κοπανιά σκοτίδι κι επόεις σηκώνεται ο μπερντές
    Εκάτσαμε και ξαφνικά (ή και μια δόση,μια στιγμή έγινε)σκοτάδι κι απόει σηκώνεται ο μπερντές θα έλεγε ο γεραπετρίτης. Το επόεις,σ΄εμάς απόει δηλαδή=κι από κείνο κει μετά

    105 >>Γαυγιώτες λέμε {…}γενικότερα τον άνθρωπο που λόγω απομόνωσης του τόπου κατοικίας του δεν ξέρει και πολλά για τους τρόπους του κόσμου.
    Αυτό δεν το ήξερα!
    Σάμπως εδώ είναι το κουμπί. Στους Πανασιθιανούς ήθελε να την πει στο σημείο αυτό ο αναμεταδότης/ανασυνθέτης του ευτράπελου αφηγήματος! Κανείς ντόπιος θα ξέρει με ποιο χωριό έχουνε αμάχη. 🙂

  108. (α) Δεν ξέρω αν το Κρητικό ανέκδοτο αναφέρεται πλήρες. Πάντως, σε σχέση με όμοιο που έχω ακούσει είναι ένα 10%!

    (β) «λιμοπρόγονα: Πιο σωστά λημοπρόγονα, τα παιδιά που έχουν από προηγούμενους γάμους δυο ξαναπαντρεμένοι. Από το «αλληλοπρόγονα»»

    # Μακεδονιστί τα παιδιά αυτά λέγονται μιλαδέρφια. Η μάννα μου είχε τρεις μιλαδερφές

  109. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Εδώ το φουμπού των Πανασιθιανών. Ρωτείστε σχετικά. Βλέπω και Μιχάλη Κοπιδάκη στο Δ.Σ.! 🙂 🙂
    https://www.facebook.com/psanwasites

  110. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    108>>Μακεδονιστί τα παιδιά αυτά λέγονται μιλαδέρφια.
    Το έχω ακούσει να λέγεται, όπως και αλλάδερφα από γιαννιώτισσα.

  111. (50) «i-megalyteri-pyrkagia-stin-istoria-tis-politeias»
    Τo είδα και προτού ανοίξω το λινκ, ο νους μου πήγε στην Πολιτεία της Κηφισιάς και στις πυρκαγιές του 1981!

  112. mitsos said

    @98 NIKOS-NIKOS

    Ευχαριστώ.

  113. sarant said

    105-107 Μπράβο, το βρήκατε νομίζω. Το γαυγιώτες εδώ είναι μεταφορικό, όπως γκραβαρίτης, για τους αγριάνθρωπους.

    108 Η ίδια λέξη υπάρχει και στα… ελληνικά, αλλά τη γράφουν με η, μηλαδέρφια.

  114. Νέο Kid said

    Το little rocket man που λέει ο Τραμπ για τον Γιο του Ηλίου θεωρείτε κέννινγκ;
    ( κι ο Γιος του Ηλίου ; κι αυτό κέννινγκ;)

  115. Νέο Kid said

    114. Θεωρείται …

  116. Νέο Kid said

    Κέννινγκ μιας λέξεως πιάνονται; ή πρέπει μίνιμουμ δύο;
    Μου έρχεται πρόχειρα ο οξαποδώ (3 σε 1)

  117. #113β: Και στα ελληνικά;;; Ακούγεται και Δεσκατιωτιστί! και μάλιστα με την ίδια ορθογραφία. Οποία έκπληξις!

  118. voulagx said

    #117 Για το διπλώνυμο δεν μπορει να φταιει η μία μπύρα που ήπια, ας όψεται η γουορντπρες.

  119. Λευκιππος said

    Από συνέντευξη της Ρικας Βαγιάννη » μάλλον κατά βάθος είμαι ΠΑΟΚ «……

  120. sarant said

    118 🙂

  121. Νέο Kid said

    Τα κέννινγκ του Φούνες Δύτη θα έλεγα ότι είναι το αντίθετο των σκανδιναβικών. Τα σκανδιναβικά είναι αναλυτικά , μοιάζουν να ψάχνουν για να βρουν την περιγραφή της υπέρτατης «ουσίας» των πραγμάτων, πέρα από το προσληπτόμενον της στιγμής. . Του Φουνες η γλώσσα είναι (πώς να το πω τώρα πετυχημένα…) δηλωτική. (Denotativo αν θυμάμαι καλά τον όρο του Μπόρχες)
    Ο σκύλος των τρεις και τέταρτο κι ο σκύλος των τρεις και δεκατέσσερα 😊
    Τι λες; μαλακιες λέω ;

  122. loukretia50 said

    108.George Bargeoudis
    Δεν πρέπει να είναι αποκλειστικά μακεδονικό το «μιλαδέρφια» .
    Μου είναι πολύ οικείο -καταγωγή Ρούμελη, αλλά με προγιαγιά Σαρακατσάνα – απαχθείσα υπό περαστικού λεβέντη φουστανελλά μαζί με την άσχημη γειτονοπούλα που την πασάρανε στον υποτακτικό .
    Νόμιζα όμως ότι γραφότανε με – η.
    Δεν ξέρω από πού προέρχεται.

  123. loukretia50 said

    122 συνέχεια
    Έμπλεξα με τα γαυγίσματα και δεν είδα ότι απαντήθηκε το – η.

  124. loukretia50 said

    Νεο Κιντ, Δ.Μαρτίνος
    Μερικές ιδέες

    http://examples.yourdictionary.com/examples-of-kenning.html

  125. loukretia50 said

    Κατάλαβα. Πάλι σας έστειλα για ύπνο.
    Μάλλον πρέπει να το κοιτάξω

  126. Γιάννης Ιατρού said

    113β, 118: 🙂

  127. ΣΠ said

    Η Ρίκα Βαγιάννη με τον θετό πατέρα της Γιάννη Διακογιάννη. Θα αρέσει ιδιαίτερα στους παναθηναϊκούς του ιστολογίου.

  128. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    118. Λόξυγκας -παγωμένη πολύ θα ήταν 🙂

  129. Alexis said

    #81: Κώστα επειδή κι εσύ μου είσαι ιδιαίτερα συμπαθής να ξεκαθαρίσω κάτι:
    Είναι άλλο πράγμα το δράμα της καταστροφής με το οποίο κανείς δεν δικαιούται να παίζει και να κάνει αστειάκια και άλλο η άθλια πολιτική του εκμετάλλευση, την οποία είναι απόλυτα θεμιτό κάποιοι από εμάς να καυτηριάζουμε, ενίοτε και με καυστικό χιούμορ.
    Δες π.χ. το σκίτσο του σχολίου 38, που κινείται σ αυτό το μήκος κύματος. Θεωρείς ότι κάπου δεν σέβεται τη μνήμη των νεκρών;
    Ο σεβασμός στους νεκρούς δεν σημαίνει ότι θα πρέπει να σιωπούμε μπροστά σε ό,τι στραβό και ανάποδο σχετίζεται με αυτή την όντως μεγάλη καταστροφή και την διαχείρισή της.

  130. Ιστοριοδίφης said

    1) Να μάς πεί ο κ. Σαραντάκος αν θα περιλάβει στα σαββατιάτικα μεζεδάκια το σημερινό φεΪσμπούκισμα του φιλαράκου του, Σταμάτη Κραουνάκη, που στα 60φεύγα του δεν έχει μάθει ακόμη πώς γράφεται η λέξη «συλλυπητήρια». Θα το αποσιωπήσει κι αυτή την φορά, όπως έχει κάνει επανειλημμένως με τις αγραμματοσύνες άλλων φιλαράκων του; (Π. Μπουκάλας κλπ.).

    Ο «Αντέννας» που έδειξε απόψε στο Δελτίο του το φεϊσμπούκισμα του Κραουνάκη, διόρθωσε το λάθος για να μή καταλάβουν οι χαχόλοι οι Ρωμιοί πόσο τραγικά αγράμματοι είναι το 95% των πετυχημένων στο Ρωμέικο… Και μή μάς πεί ο κ. Σαραντάκος ότι είναι στιγμιαίο το λάθος του Κραουνάκη, επειδής έγραφε από το κινητό: Αν και έλαβε τόσο μεγάλη δημοσιότητα, επί 12 ώρες δεν φιλοτιμήθηκε να το διορθώσει. Αλλά το έχει ξανακάνει και στο παρελθόν ο Κρ. αυτό το λάθος με τα «συλλΗπητήρια». Αν προκληθώ, θα αναρτήσω σχετική φωτοτυπία.

    2) Μιάς που ανέφερε στο παρόν άρθρο ο κ. Σαραντάκος το όνομα του καθηγητή Μιχάλη Κοπιδάκη, τον ρωτώ δημοσίως: Θα τολμήσει ποτέ να ανεβάσει ένα άρθρο στο παρόν ιστολόγιο για τις αγραμματοσύνες της Αγίας Γραφής που καταγγέλλει με δριμύτητα ο καθηγητής Κοπιδάκης στο περίφημο βιβλίο του «Ιστορία της Ελληνικής Γλώσσας»; Μεταφέρω μόνο μερικά απ’ όσα γράφει, για να αντιληφθούν όλοι τί θησαυρό αφήνει ανεκμετάλλευτο ο κ. Σαραντάκος, για να μή θιγούν οι χριστιανούληδες αναγνώστες του…

    ΜΙΧΑΛΗΣ ΚΟΠΙΔΑΚΗΣ: «Στο μεταξύ, ήδη από τον 3ο αι π.Χ., ένα μεγάλο μέρος των lουδαίων της διασποράς είχε ως μητρική του γλώσσα τα ελληνικά. Προς χάρη λοιπόν αυτών των ελληνόγλωσσων lουδαίων (ελληνισταί) η Παλαιά Διαθήκη μεταφράστηκε στην ελληνιστική Κοινή. Η μεταφραστική διαδικασία διήρκεσε περίπου τρεις αιώνες…
    Οι πολυπληθείς βαρβαρισμοί (Έξοδος, 18, 6 Τρία εγώ ειμί), σολοικισμοί (Γένεσις, 1, 1 σύν τόν ουρανόν), σημιτισμοί (έν + έναρθρο απαρέμφατο, Γένεσις, 4, 8 καί εγένετο έν τω είναι αυτούς), τα άκλιτα ονόματα (Αβραάμ, Ιακώβ) και γενικότερα το ακαλλώπιστο και τραχύ ύφος αποκαλύπτουν ότι ο αυταρχικός λόγος του Γιαχβέ δυσφορούσε με το αλλόγλωσσο ένδυμα.
    Υφολογική ανομοιογένεια χαρακτηρίζει και την Καινή Διαθήκη. Το ένα άκρο καταλαμβάνουν τα τεχνουργημένα ελληνικά του Λουκά, το άλλο η αυχμηρή δημώδης της Αποκάλυψης. Οι πολυπληθείς «βιβλισμοί» (οι ιδιοτυπίες των Ο’) και εβραϊσμοί θυμίζουν συνεχώς ότι η Καινή Διαθήκη δεν καταλύει, αλλά συνεχίζει και συμπληρώνει τον Νόμο και τους Προφήτες. Τα ιδιότυπα ελληνικά της Βίβλου, που προκαλούσαν τον αποτροπιασμό των θιασωτών του άπεφθου Ελληνισμού, επηρέασαν με την επικράτηση του χριστιανισμού το δημώδες κυρίως ρεύμα της Κοινής…»

    Και λίγο παρακάτω…

    Μ. ΚΟΠΙΔΑΚΗΣ: «Ομοίως, υφολογική ανομοιογένεια παρουσιάζουν και τα κείμενα των 27 βιβλίων της Καινής Διαθήκης, τα οποία γράφτηκαν απ’ ευθείας στα ελληνικά, με εμφανείς
    ωστόσο σημιτικές επιδράσεις. Οι αραμαϊσμοί και οι εβραϊσμοί θα μπορούσαν να οφείλονται είτε στη διγλωσσία των συγγραφέων είτε στη συνειδητή τους προσπάθεια να μιμηθούν τη γλώσσα των Εβδομήκοντα. Από τα Ευαγγέλια και γενικά την Καινή Διαθήκη δεν λείπουν οι αττικισμοί, οι λατινικές λέξεις και οι νεολογισμοί…»

    3) Να μάς πεί ο κύρ Σταύρος (ΣΠ, 127) αν εγκρίνει την γκάφα του αγαπημένου του Γιάννη Διακογιάννη, που είχε αποκαλύψει εδώ και 10 μήνες τον γολγοθά που περνούσε η προγονή του Μαρίκα Ζούλα, ενώ η ίδια το κρατούσε κρυφό και δεν θέλησε να το αξιοποιήσει για να την λυπηθούμε…

  131. loukretia50 said

    130. Εγώ διαβάζω ότι ο Διακογιάννης «εκμυστηρεύτηκε» σε παλιούς φίλους και συναδέλφους το δράμα της κόρης του.
    Ο κάφρος που το κοινοποίησε είναι κατάπτυστος.
    Τόσο απλά.
    Τα υπόλοιπα μ΄αφήνουν παγερά αδιάφορη.

  132. Ιστοριοδίφης said

    κ. Λουκρητία (131): Να μάς απαντήσει ο κύρ Σταύρος και οι άλλοι ποδοσφαιρόφιλοι του ιστολογίου. Εσείς τί ξέρετε από ποδόσφαιρο;

    Επίσης, ένα άλλο λάθος που κάνουνε όλοι, είναι ότι η μακαρίτισσα Μαρίκα ΟΥΔΕΠΟΤΕ υιοθετήθηκε από τον Μεγάλο Διακογιάννη. Άρα, δεν είναι θετή του κόρη, αλλά προγονή του. Ούτε αυτό θα τολμήσει ο κ. Σαραντάκος να περιλάβει στα σαββατιάτικα μεζεδάκια του;

  133. sarant said

    131 Εδώ που τα λέμε, έτσι είναι. Εκμυστηρεύτηκε ο άνθρωπος και η άλλη βγήκε στα ηλεκεραμίδια και το διαλάλησε…..

  134. ΣΠ said

    131
    Εγώ κατάλαβα ότι το κοινοποίησε τώρα, εκ των υστέρων.

  135. loukretia50 said

    132. Όχι, όταν μιλάμε για ανθρώπινο δράμα , δεν είναι αποκλειστικά ποδοσφαιρικό.
    Και οι ανθρώπινες σχέσεις δεν καθορίζονται από συμβάσεις.
    Μην το συνεχίζετε, δεν έχει νόημα, απλά να μη σας τύχει

  136. Γιάννης Κουβάτσος said

    Μην την αδικούμε την Υψηλάντη, τώρα κοινοποίησε τι τους είχε εκμυστηρευθεί ο Διακογιάννης τον περασμένο Οκτώβριο:
    https://www.google.gr/url?sa=t&source=web&rct=j&url=http://www.e-daily.gr/viral/113678/na-sas-pw-kai-kati-poy-tha-sas-stenoxwrhsei-h-rika-exei-karkino-pics&ved=2ahUKEwiKweyE-NvcAhVKDewKHQsWBjIQFjAAegQIBRAB&usg=AOvVaw2UBp0ovb2FK893O9_t6KsR&cshid=1533679207667

  137. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    116 ο Ύψιστος;
    121 Βουνά από σκουπίδια λέει τη μνήμη του ο Φούνες . Κάθε φύλλο,κάθε δέντρου, την κάθε φορά που το είδε.

    133 >>βγήκε στα ηλεκεραμίδια και το διαλάλησε…
    ηλελεεινή!

  138. loukretia50 said

    136. Ωραίο μάθημα για την παραπληροφόρηση! Τουλάχιστον δε σπεύδουμε όλοι να το κάνουμε viral ανεξέλεκτα!

  139. sarant said

    134-136 Τότε αλλάζει, την αδίκησα.

  140. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    >>στη μνήμη της Μαρίας Λιουδάκη, Ιεράπετρα, 7, 8 και 9 Οκτωβρίου 2011
    Ξέρουμε πια όλοι ποια ήταν η δασκάλα Μαρία Λιουδάκη
    https://sarantakos.wordpress.com/2017/11/02/soukatzidis/

    https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9C%CE%B1%CF%81%CE%AF%CE%B1_%CE%9B%CE%B9%CE%BF%CF%85%CE%B4%CE%AC%CE%BA%CE%B7

  141. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    137 τέλος Ηλεήμαρτον 😦

    Εδώ μας το μόστραρε το μαντάτο με το εξώφυλλο του κουσκουσοπεριοδικού ο Ιλλινόης προχτές.

  142. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Ενα σουρεαλιστικό -και καληνύχτα!
    «Σηφαλιός» στον πρώτο που πήγε ο νους μου (ακου τώρα) ήταν ο αδικοχαμένος κροκόδειλος στο ρεθεμνιώτικο Φράγμα. Και λόγω τιμής διαβάζοντας τον τίτλο φαντάστηκα το Σήφη με διπλωμένη την ουρά και τα λέπια ολόρθα έξω από το Μέγαρο!
    Σαλιγκάρια στη Σταδίου, κροκοδείλους στον Ό.Μ.Μ.Α*… 🙂

    *Οργανισμός Μεγάρου Μουσικής Αθηνών

  143. cronopiusa said

    ΕΦΗ – ΕΦΗ
    Ιστοριοφίδου γίβεντα, μη και δεν μαγαρίσει ένα νήμα…

    Διαβάζω τη «διαφάνεια του χρόνου” του Λεονάρδο Παδούρα, αργά, λόγω επιβράδυνσης νευρώνων,
    κι έτσι
    είναι μια απόλαυση…

  144. gpoint said

    Διάβασα προσεκτικά την συνέντευξη του Δημήτρη Γιαννακόπουλου. Είναι προφανές πως δεν σκοπεύει να βάλει ούτε ευρώ στην ΠΑΕ. Το τεράστιο πρόβλημα του ΠΑΟ είναι πως υπάρχουν πολλές πλευρές που θέλουν να εμπλακούν σ’ αυτόν αφού φυσικά απαξιωθεί δια του υποβιβασμού και θα τραβήξει πολύ αυτό, ενώ στην ΑΕΚ ήταν μόνος του ο «τίγρης» και την έστειλε στην Γ’ Εθνική με συνοπτικές διαδικασίες. Ηταν βέβαια και άλλοι νόμοι τότε για τα χρέη…
    Από την άλλη όμως σφάζουν τον ΠΑΟ οι αλλαγές στα οικονομικά της Ουέφα που κάνουν τις πλούσιες ομάδες πλουσιότερες και τις φτωχές φτωχότερες μια που η είσοδος σε ομίλους και οι νίκες δεν αμείβονται στάνταρ όπως παλιά που πλούτιζε ο ΟΣΦΠ επειδή έπαιρνε όλο το πουλ της χώρας σαν μοναδικός συμμετέχων σε ομίλους τσουλου. Φέτος π.χ. μια είσοδος του ΠΑΟΚ σε ομίλους τσουλου θα του αποφέρει 37 μύρια ενώ μια είσοδος της ΑΕΚ λιγότερα από 20 γιατί η αμοιβή είναι ανάλογη με την σειρά στην ευρωπαϊκή κατάταξη με τα αποτελέσματα της τελευταίας δεκαετίας και όχι ανάλογη της σειράς κατάταξης της χώρας. Με άλλα λόγια κάθε αγώνας την Ευρώπη είναι πλέον καθοριστικός οικονομικά.
    Η καθυστέρηση δηλαδή της επανεκκίνησης του ΠΑΟ θα κάνει την προσπάθειά του υπερβολικά δύσκολη οικονομικά μια που τα έσοδα από Ευρώπη θα αργήσουν πολύ.

  145. Γς said

    142:

    >Σαλιγκάρια στη Σταδίου,

    ??

    και μου θύμισες τους χοχλιούς, μισοβρασμένους, που τους έχω χωρισμένους σε μερίδες, στον καταψύκτη. Λέω να φτιάξω σαλιγκάρια γιαχνί σήμερα

    > κροκοδείλους στον Ό.Μ.Μ.Α*

    α, κι εκείνο το κροκοδειλάκι

  146. Γς said

    Καρκίνος και κοινοποίηση.

    Και πόσο κατάπτυστος είναι αυτός που το κοινοποιεί στον ίδιο τον ασθενή;

    Είχε καρκίνο ο πατέρας μου εδώ στην Ελλάδα και μου έστειλαν όλα τα σχετικά ιατρικά έγγραφα και εξετάσεις για να δούμε τι μπορεί να γίνει. Τα έδειξα στα φιλαράκια μου στο αντικαρκινικό MD Anderson και το πρώτο πράγμα που μου συνέστησαν ήταν να του το πούμε.

    -Μπαμπά έχεις καρκίνο.

    Με κοίταξε και σαν να ηρέμησε

    -Α, καλά είχα καταλάβει ότι κάτι μου κρύβουν και ανησυχούσα.

    Και για την ιστορία:

    Επεσε μαχόμενος, ήρεμα, σε λίγα λεπτά, πάνω στην τελευταία ηρωική πράξη της ζωής του. στην αγκαλιά της νεαρής συντρόφου του. Ηταν χήρος

  147. Γιάννης Κουβάτσος said

    Έκανε εξαιρετική δουλειά εις βάρος του Παναθηναϊκού ο μπροστινός, Τζι. Δουλειά καλλιτέχνη σίριαλ κίλερ. Τον κατέστρεψε μεθοδικά και σε βάθος χρόνου. Άξιος.

  148. ΚΩΣΤΑΣ said

    129 Αλέξη, χωρίς να θέλω να παραστήσω τον κήνσορα, μου ήρθε αυθόρμητα και πηγαία εκείνη την ώρα να γράψω αυτά που έγραψα, με την αίσθηση ότι απευθύνομαι σε αγαπητούς φίλους. Χωρίς κατ’ ελάχιστο να αμφισβητώ την ανθρωπιά σας και το ήθος σας, θέλησα κατά κάποιο τρόπο να σας δώσω την ευκαιρία διόρθωσης ενός, κατά τη γνώμη μου, άστοχου σχολιασμού.

    Το γεγονός που πονάει βαθιά είναι η απώλεια ανθρώπινων ζωών, σιγά μη σκοτιστώ για τις πολιτικάντικες αντιπαραθέσεις.

    Σε κάθε περίπτωση το θέμα το θεωρώ λήξαν και ζητώ συγνώμη για το θάρρος που πήρα να σας κάνω υποδείξεις. Σας εκτιμώ και σας αγαπώ, αμφότερους και τους δύο (και τον Γιάννη εννοώ). 🙂

  149. Γς said

    Ντάξεει, Ο Σηφαλιός πάει μέγαρο.
    Ο Νικοκύρης όμως που είναι;

    Πάει 10

    Καθεύδει υπό μανδραγόραν;

  150. dryhammer said

    Μια και κάτσαμε σαν τα πρεζόνια που περιμένουν τον ντίλερ, κι άργησε κιόλας, ας ακούσομε κι αυτό

  151. Γς said

    ντάξει δεν υπάρχει τρένο, αλλά

  152. Γς said

    Τι λέτε;

  153. Παναγιώτης Κ. said

    Ο ηλικιακός μέσος όρος των επισκεπτών είναι μεγάλος και στους μεγάλους ανθρώπους δεν αρέσουν οι ανατροπές. 🙂
    Γιατί άργησε σήμερα ο Νικοκύρης;

  154. Πάνος με πεζά said

    Λογικά θα ανέβει 10:40, συμβαίνει κάποιες φορές μια ώρα καθυστέρηση λόγω διαφοράς ώρας.

  155. Γιάννης Κουβάτσος said

    Μήπως να πετάγαμε πετραδάκια στο παράθυρο της κραβατοκάμαρας; 😇

  156. Γς said

    Αν δεν ανέβει;

    Ο Γς λόγω της εκρύθμου καταστάσεως αναλαμβάνει την διακυβέρνηση του ιστολογίου

  157. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    Δεν προκειται για ιδιωμα της ελληνικης γλωσσας, αλλα ειναι μια ξενη γλωσσα με αρκετες ελληνικες λεξεις.

    Παντοτε πιστευα στην ομοσπονδιακη δομη της χωρας : Κρητη, λοιπη παλαια Ελλαδα, Βορεια Ελλαδα.

    Στην περιπτωση αυτη η Κρητικη και η Ποντιακη θα ηταν οι δευτερες επισημες γλωσσες 🙂

  158. cronopiusa said

    Γιατί η Ελλάδα χάρισε τα χρέη της Γερμανίας πριν από 65 χρόνια;

    Ως «Τουρκική Δημοκρατία της Βόρειας Κύπρου» ανέφερε το ψευδοκράτος ο Μεντβέντεφ

    Τα ρωσικά «μαθήματα» της Κύπρου

  159. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    Καλημέρα

    http://www.athensvoice.gr/zodia/465567_ta-zodia-tis-tetartis

  160. 121 Α, Κιντ, τώρα κατάλαβα τι νόμισες ότι εννοούσα με τα κέννινγκ. Δεν είχα σκεφτεί ότι οι λεξιπλασίες του Φούνες παρέπεμπαν εκεί. Αλλά ο Μπόρχες έχει γράψει ολόκληρο δοκίμιο για τα κέννινγκαρ.

  161. loukretia50 said

    Bonjour ! γκρινιάρηδες!
    Γς τι ήταν αυτό με το φαντάρο?
    Μόλις μπήκα και νόμισα πως έχουμε πόλεμο!
    .
    Cronopiusa
    Lake of Tears – To Blossom Blue https://youtu.be/wEcEjNsn1Io
    Ólafur Arnalds – Only The Winds

    Rain… Rain… Sergey Grischuk / https://youtu.be/saC7AyalPmc
    Tim Buckley – Song to the Siren

  162. sarant said

    Καλημέρα και από εδώ και να με συμπαθάτε για την καθυστέρηση της σημερινής δημοσίευσης -τεχνικό πρόβλημα

  163. Theban said

    9 και 23
    Ποδιαλέγουρα και αποδιαλεούρια

    Μήπως είναι ίδιο με το κοινότερο αποδιαλεγούδια ; (ή μήπως αυτό είναι κοινότερο στη φαντασία μου μόνο;)

  164. 113, sarant said:
    «…όπως γκραβαρίτης, για τους αγριάνθρωπους».

    # Κάλλιο σκύλο από την Κρήτη παρά φίλο Κραβαρίτη, λεει μια παροιμία που άκουσα (αυτοσαρκαστικώς) στα Κράβαρα (τουτέστιν ορεινή Ναυπακτία). Δεν το έλεγαν όμως για αγριανθρώπους αλλά για επιτηδείους (π.χ. να …μεταμφιέζονται ως ανάπηροι και να ζητιανεύουν)

    «108 Η ίδια λέξη υπάρχει και στα… ελληνικά, αλλά τη γράφουν με η, μηλαδέρφια».
    # Έτσι την έγραφα κι εγώ αλλά το άλλαξα για να …προλάβω ετυμολόγηση από το μήλο!

    Ίδε και σχόλιο 122-loukretia50 : Φυσικά, οι περισσότερες μακεδονικές λέξεις είναι λίγο-πολύ πανελλήνιες. Κάποιες μάλιστα ανάγονται μέχρι τον Αισχύλο κλπ. (αν δεν το ξέρετε!), όπως βέβαια και κάποιες ποντιακές κλπ.

  165. Κ. Καραποτόσογλου said

    Τ σ ι μ ο υ δ ιά

    Κ. Καραποτόσογλου, «Ετυμολογικά της νεοελληνικής», Άνθη Φιλίας, Τιμητικό Αφιέρωμα στον καθηγητή Κωνσταντίνο Μηνά, Αθήνα 2005, σ. 192-193.

    « τσιμουδιά, η : ελάχιστος ψίθυρος, συνήθ. στις εκφράσεις δε βγάζω /
    δεν ακούγεται τσιμουδιά, μιλιά, λέξη: Μη βγάλεις τσιμουδιά! I I (ως προτροπή
    ή προσταγή) τσιμουδιά!, σιωπή! σούτ! [;] » (ΛΚΝ 1375).

    …Η λ. παράγεται από το τουρκοαραβικό (72) صموت sumût = silentium,
    silenzio; silence; a being silence; silent και αυτό από το αραβικό (73) صمت şamata = he was, or became, silent, mute, or speechless, το οποίο σχετίζεται με το εβραϊκό şâmat = put
    an end to, exterminate, με τροπή του σ > τσ, πρβλ. λατιν. securis > τσεκούρι.

    72. F r a n z M e n i n s k i , Thesaurus linguarum orientalium, τ . 1 – 3 , Vienna 1680, σ.
    2986. Francis Jonhson, Encyclopedıc Dictionary of Persıan, Arabic, and English, σ. 793α. J. W. R e d h o u s e, A Turkish and English Lexicon, σ. 1185.

    7 3 . E d w a r d W i l l i a m L a n e, An Arabic-EnglishLexicon, τ. 4,σ. 1725α.

    74. F r a n c i s B r o w n – S . R. D r i v e r – C h a r l e s A. B r i g g s , A Hebrew and English
    Lexicon of the Old Testament, based on the Lexicon of William Gesenius as translated by
    Edward Robinson, Oxford 1907, reprinted 1953 (with corrections), σ. 856 αβ.

  166. NIKOS NIKOS said

    @165
    Με όλο τον σεβασμό θα μου επιτρέψετε να διαφωνήσω εν μέρει με την ετυμολογία της τσιμουδιάς.

    Τσιμουδιά έχει άμεση σχέση με τα αγγλικά smooth= απαλός, γαλήνιος, ήσυχος, ήρεμος, και mute = σιωπηλός, αμίλητος, βουβός.
    Mute και smooth προέρχονται από τη μύτη. Μύτης στο λεξικό του Ησύχιου είναι ο μουγγός ( αυτός που φωνίζει μέσα από τη μύτη του, δηλαδή ο ένρινος όπως και οι ση-μιτικές, τσι-μητικές γλώσσες είναι ένρινες).
    Τσιμουδιά και μουγγαμάρα άμεσα σχετιζόμενες λέξεις.
    Η μύτη με το υ να προφέρεται ως ου και προσθήκη του σ μπροστά μας δίνει το sumut.
    Mε το s να προφέρεται ως ts όπως λέτε και εσείς έχουμε> τσιμούτ και με το τ να προφέρεται ως δ > τσιμδ, τσιμουδιά.
    Στα αγγλικά το μουτη με το σ μπροστά γίνεται σμουτη και μετατροπή το τ σε θ ( τ, δ, θ) γίνεται smooth.

    Τα silent, silenzio, silence προέρχονται με μετατροπή του λ σε ρ από το Siren την Σειρήνα (Ειρήνη).
    Οι Ομηρικές Σειρήνες που με τον ήχο τους(σχήμα οξύμωρο) προκαλούσαν εθιστική ηρεμία, παράλυση και σιγή στους απροετοίμαστους ναύτες.
    Η Σειρήνα (Ειρήνη) προσφώνηση χαιρετισμού στις σημιτικές γλώσσες. (Σαλάμ, Σαλόμ κτλ)
    Ειρήνη ένα από τα ονόματα της νήσου Σαλαμίνος.
    (Κάποιοι βέβαια λένε πως το sileo προέρχεται από το σιγαλέος, σιγανός (μετατροπή του λ σε ν) αλλά ας μείνουμε στη τσιμουδιά).

  167. NIKOS NIKOS said

    166 Μία διόρθωση
    Ειρήνη λεγόταν ο Πόρος και όχι η Σαλαμίνα.

  168. 165 Ευχαριστούμε, ενδιαφέρουσα πρόταση! Δεν ξέρουμε πότε πρωτοεμφανίζεται η λέξη στα ελληνικά, έτσι; Μια δυσκολία είναι ότι, απ’ όσο ξέρω, στα οθωμανικά δεν νομίζω να χρησιμοποιείται η λέξη με αυτή τη χρήση. Για τα αραβικά δεν γνωρίζω (αν είναι μεσαιωνική η εισαγωγή στη νεοελληνική δλδ)

  169. Γιάννης Κουβάτσος said

    Μου θύμισες αυτό του Σαμαράκη, Έφη:
    https://www.google.gr/url?sa=t&source=web&rct=j&url=http://tsalapetinos.blogspot.com/2011/12/blog-post_31.html&ved=2ahUKEwiWsoDLhNzcAhVM6qQKHdRZAzAQFjAAegQIARAB&usg=AOvVaw1oipFBfs06fvOle7tVG-Jc

  170. sarant said

    165-168 Ευχαριστούμε πολύ! Πειστικό είναι, πολύ περισσότερο από τη σιμωδία.

    (Το αραβικό samata είναι άλλο από αυτό που βρίσκεται στην αρχή του σαματά; )

  171. sarant said

    Ένα σχόλιο από το Φέισμπουκ:

    Νομίζω πως το «ανιχί» είναι λάθος.
    Όπως επισημαίνεται στα σχόλια 80, 82 το σωστό είναι «ανύχι» (νύχι).
    Δε το χρησιμοποιούμε μόνο του και συνήθως ούτε μεταξύ ξένων παρά μόνο σε κατιόντες. Θεωρώ ότι είναι μια υπερβολή του συντάκτη του ανεκδότου για να εντυπωσιάσει.

    Καληνωρίζω σημαίνει χαιρετώ («ώρα καλή» ήταν ο συνηθισμένος χαιρετισμός)

    Υπάρχει επίσης στο εισαγωγικό κείμενό σας η λέξη «γκαλονόμος»
    (Ο Κοπιδάκης αναφέρει: «Ο φίλος και πονετικός ασκληπιάδης Νίκος Μαρκάκης από τον Κρασούνα Μυλοποτάμου είχε την καλοσύνη να μου αναδιηγηθεί το ακόλουθο ανέκδοτο με ομοδιηγηματικό αφηγητή τον γκαλονόμο Σηφαλιό»)
    Δεν την εξηγείτε και υπάρχει και ερώτηση στα σχόλια (67) χωρίς απάντηση. Η λέξη είναι ανορθόγραφη και γράφεται γγαλονόμος.(>έγγαλων-νομος>εγγαλονόμος>γγαλονόμος)

    Εγγαλονόμος είναι ο βοσκός των έγγαλων (εν+γάλα) οζών, των ζώων που παράγουν γάλα.
    Χώριζαν τα κουράδια σε έγγαλα και στείρα (τα στείρα δεν παράγουν γάλα αφού δεν έχουν γεννήσει) και είχαν διαφορετικούς βοσκούς για την κάθε ομάδα.

    Λέει στον επίλογο στο «τραγούδι του Δασκαλογιάννη» ο γραφέας (έγραφε όσα του απήγγειλε ο μπάρμπα Μπατζελιός):

    […]
    Εγώ, αναγνώστης του παπά του Σήφη του Σκορδύλη,
    αυτά που σας διηγήθηκα με πένα και κοντύλι
    αρχίνηξα και τα ‘γραφα λιγάκια κάθε μέρα
    κι εις την παπούρα ‘κάθουμου, στο Γκιβερτ’ από πέρα
    εις την παπούρα ‘κάθουμου γιατ’ ήμουν ‘γγαλονόμος
    και με το μπάρμπα Μπατζελιό απού ‘ταν τυροκόμος
    κι εγώ εκράθιουν το χαρτί, εκράθιουν και την πένα
    κι εκείνος μου διηγάτονε και τα ΄γραφα ένα-ένα

    Ακόμη λέει μια μαντινιάδα:
    Ίντα θα κάμεις σα βρεθείς σε μια κακή πατούλια
    ν’αρμέγεις να τυροκομάς να βλέπεις και στειρούλια.

    Στην Κρητική διάλεκτο υπάρχει «πόλεμος» κατά της χασμωδίας με αποτέλεσμα να αφαιρούνται ή να προστίθενται γράμματα στην αρχή ή το τέλος των λέξεων στον προφορικό λόγο.

  172. cronopiusa said

  173. ΝΙΚΟ ΝΙΚΟ, οι ετυμολογήσεις σου (όχι μόνο της τσιμουδιάς) είναι — ας το πω ευγενικά — κάπως ευφάνταστες. Δεν αρκεί να μοιάζουν λίγο εξωτερικά δυο λέξεις για να συγγενεύουν, ακόμα δε λιγότερο για να προέρχεται η μία από την άλλη. Πρέπει να υπάρχει και κάποια σημασιολογική συνάφεια, και οι υποτιθέμενες τροπές των φθόγγων πρέπει να εντάσσονται σε κάποιο πλαίσιο.

  174. NIKOS NIKOS said

    @173 Άγγελε

    «Δεν αρκεί να μοιάζουν λίγο εξωτερικά δυο λέξεις για να συγγενεύουν, ακόμα δε λιγότερο για να προέρχεται η μία από την άλλη. Πρέπει να υπάρχει και κάποια σημασιολογική συνάφεια, και οι υποτιθέμενες τροπές των φθόγγων πρέπει να εντάσσονται σε κάποιο πλαίσιο.»

    Συμφωνώ απόλυτα μαζί σου. Πες μου συγκεκριμένα σε τι διαφωνείς ή θέλεις περισσότερη επεξήγηση.

  175. Ιστοριοδίφης said

    1) Να μάς πεί ο σοφός Νέστορας του Ιστολογίου κ. Άγγελος (173) γιατί ελέγχει με τοσαύτη δριμύτητα τον παγκοσμίως άγνωστο σχολιαστή Νίκο-Νίκο και δεν βγάζει άχνα για την ακόμη πιό παρανοϊκή ετυμολόγηση της «τσιμουδιάς» από τον κορυφαίο μπολσεβίκο γλωσσολόγο Μένο Φιλήντα (1870 – 1934)

    2) Το Επιτελείο μας ανακοινώνει ότι ξεκινά σε 2 λεπτά (ώρα Ρωμέικου 8.43 μ.μ.) ο μεγάλος τελικός του Άλματος εις Μήκος στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου που διεξάγεται στο Ολυμπιακό Στάδιο του Βερολίνου. Σε δύο ώρες από τώρα, το χρυσό μετάλλιο θα κατακτήσει με ένα άλμα πάνω από τα 8.50 μέτρα ο ελληνόψυχος Ρωμιός άλτης Μιλτιάδης Τεντόγλου, μόλις 20 ετών. Το αγώνισμα θα διεξαχθεί στο ίδιο ακριβώς σκάμμα όπου το θέρος του 1936 ο θρυλικός νέγρος Τζέσσε Όουενς κατετρόπωσε τους Άριους αθλητές του Αδόλφου Χίτλερ

  176. Κ. Καραποτόσογλου said

    Στη λ. σαματάς, ο = θόρυβος, από το τουρκικό شماته şamata, šamata = θόρυβος, ταραχή, φωναΐ, κραυγαί, αρχικό γράμμα είναι το ش š, šīn· στην αραβική λ. صمت ṣamata = to be silent, be taciturn, hold one’s tongue, αρχικό γράμμα είναι ص ṣ, ṣād.

    Ο Ησύχιος καταχωρίζει τη λ.:« ἔγγαλον· πρόβατον γάλα ἔχον», απ᾽όπου έχομε τα νεοελληνικά ιδιωματικά:«έγγαλο το Karpath, Kr, έγαλου Lesb das Milch gebende (im gegensatz zum unfruchtbaren) Tier (Schaf, Ziege) (= το γαλακτοφόρο ζώο, σε αντίθεση με το στείρο, πρόβατο, κατσίκα); zus. gαλό-γα Kr Milch gebende Ziege» (N. Andriotis, Lexikon der Archaismen, λήμμα 1995).

    Ο Chr. Tzitzilis. Griechische Lehnwörter im Türkischen, Wien 1897, λήμμα 107, σωστά αναφέρει ότι από τη λ. έγγαλος κλπ. προέρχεται το τουρκικό ιδιωματικό galo (Istanbul) = Büffel, der viel und fette Milch gibt (= βουβάλι που δίνει πολύ και παχύ γἀλα). Andreas Tetze, Tarihi ve Etimolojik Türkiye Türkçesi Lugatı, τ. 1, σ. 97.

    Κ. Καραποτόσογλου

  177. sarant said

    176 Ευχαριστώ!

  178. (176α) O Φιλήντας δεν γράφει εδώ μέσα 🙂

  179. Τη λέξη πατουλιά τη χρησιμοποιεί ο Γκάτσος στους Δροσουλίτες

    Τι’ναι το κισμέτι τι’ναι το γραφτό
    Πριν το μονοπάτι πάρω να κρυφτώ
    Μού’στησαν καρτέρι σε μια πατουλιά
    Και με κλαίγαν δένδρα και πουλιά

  180. Κ. Καραποτόσογλου said

    Η λέξη πατουλιά όπως χρησιμοποιείται από το Γκάτσο στους Δροσουλίτες:
    Μού’στησαν καρτέρι σε μια πατουλιά / Και με κλαίγαν δένδρα και πουλιά, δε σχετίζεται με τη λ. πατουλιά, η = περίπολος, από το ιταλ. pattuglia = περίπολος.

    Πρόκειται για τη λ. πατουλιά, η = συστάδα από θάμνους, τόπος με βάτα, από το αρωμουνικό pătúliŭ = πυκνή θαμνώδης περιοχή έκτασης περίπου 2- 10 τετραγωνικών μέτρων, συνήθως από πουρνάρια, γεμάτη αγκάθια και βάτους, περιοχή δυσκολοδιάβατη, που απαντά κυρίως στην ηπειρωτική Ελλάδα.

  181. sarant said

    180 Ευχαριστούμε, είναι χρήσιμο να ξεκαθαριστεί πως πρόκειται για δύο διαφορετικές λέξεις.

  182. mitsos said

    @@180,181
    Επιτέλους.
    Θα έλεγα πως είχα κάτι παραπάνω από υποψία ότι η pattouglia ( περίπολος ) και η πατουλιά είναι δυο άσχετες μεταξύ τους λέξεις .
    Και ακόμη πιο πολύ ότι η λέξη πατήρ ( pata ) είναι μια ακόμη παλαιότερη άσχετη λέξη που δεν σημαίνει αυτόν που έχει την εποπτεία όλων ( άλλωστε συναντάται σε κοινωνίες που δεν είχαν ακόμη γνωρίσει πατριαρχία )

  183. Πέπε said

    > > …θα ζητήσω τη βοήθεια […] των παρεπιδημούντων στη λεβεντογέννα.

    Ναι, ναι! Παρών. Άργησα γιατί έλειπα. 🙂

    Να πω λοιπόν ένα λογάκι για το «μονοπαντήζουν»:

    Δε νομίζω ότι έχει σχέση με την (μ)πάντα.

    Πρώτον, η πάντα ή μπάντα (μεριά) στην Κρήτη λέγεται πάντοτε, όσο έχω ακούσει, με μπ.

    Δεύτερον, αν και δεν καλοκατάλαβα ποιος είναι ο Κοπιδάκης που παραδίδει το ανέκδοτο, αντιλαμβάνομει ότι δεν είναι άνθρωπος που θα έβαζε στην τύχη -η- σ’ ένα ρήμα σε -ίζω, όπως θα το έκανε από απλή ανορθογραφία ένας τυχαίος φεϊσμπουκίστας.

    Τρίτον, το «μονο-» σε ρήματα σημαίνει «όλοι μαζί»: μονοφύγανε = έφυγαν όλοι ταυτόχρονα, μονογεννήσανε = γεννήσανε όλες τον ίδιο περίπου καιρό.

    Λοιπόν, υπάρχει στα κρητικά το ρήμα «παντήχνω», που σημαίνει συναντώ και που μάλλον πρέπει να είναι παραλλαγή του κοινού «απαντώ», το οποίο ως γνωστόν σημαίνει επίσης «συναντώ». Έχει την ιδιαιτερότητα ότι συνήθως συντάσσεται ανάποδα από το κοινό συναντώ, δηλαδή «επάντηξέ μου στο δρόμο ο Χ» = συνάντησα στον δρόμο τον Χ.

    Το ίδιο ρήμα στα καρπάθικα λέγεται «παντήσσω» (προφέρεται παντήτσω). Άλλα ρήματα που στα καρπάθικα λήγουν σε -σσω, στην Κρήτη λέγονται με -ζω, από το αλλάτσω που γίνεται αλλάζω όπως παντού μέχρι το φυλάσσω που ειδικά στην Κρήτη γίνεται φυλάζω (και όχι φυλά(γ)ω όπως παντού).

    Πράγμα που με οδηγεί στην εξής σκέψη:

    Μήπως το κρητικό παντήχνω έχει και παράλληλο (ή σε άλλη περιοχή του νησιού) τύπο «παντήζω»; Αν υπάρχει τέτοιος τύπος, τότε είναι προφανές ότι «μονοπαντήζουνε» σημαίνει «συναντιούνται όλοι μαζί», άρα: «…σαν τους Πανασηθιανούς, τους Άνω-Ασητιανούς, που είναι αγροίκοι (γαυγιώτες), όταν μαζευτούν πολλοί μαζί».

    Απροπό περί Πανασηθιανών, η τροπή του -τ- σε -θ- πριν από ημιφωνικό -ι- είναι απολύτως κανονική στην Κρήτη, π.χ. φωθιά. Το ίδιο φαινόμενο έχουμε και στην κεντιά > κεδιά.

  184. Πέπε said

    @183:
    > > …από το αλλάτσω […] μέχρι το φυλάσσω

    Αφαιρέθηκα και έγραψα το πρώτο όπως προφέρεται παραδοσιακά, με το σσ να ακούγεται ως τσ (πράγμα που πλέον αρχίζει να περιορίζεται στις μεγάλες ηλικίες) και το δεύτερο όπως γράφεται με τη λογική της πανελλήνιας ορθογραφίας. Αναγνωστέον «αλλάσσω».

  185. NIKOS NIKOS said

    @180,181, 182,

    Το pattuglia οι Ιταλοί το ετυμολογούν και το συνδέουν με το patrol

    https://www.etimo.it/?term=pattuglia&find=Cerca

    Άρα η σωστή σειρά είναι πατούλια>pattuglia και όχι το ανάποδο με ακολουθία της πραγματικής ιστορίας ότι η σχέση της ελληνικής με την λατινική είναι σχέση μητέρας με θυγατέρα.

    Και σε άλλες περιπτώσεις έχουμε μετατροπή του λ σε γ όπως από tortello σε tortiglione (τορτίλια αλλά και τορτίγια)

    Μετατροπή του λ σε ν έχουμε : από Σούλι, Σούνιον αλλά και στα ονόματα Πετρούνιας Πετρούλιας

    Άρα patrol και patron ταυτίζονται όπως το λένε και οι Ιταλοί.

    Σε βατικιώτικους ιδιωματισμούς https://www.vatikiotikalogia.gr/o-p1i/ βλέπουμε:

    πατουλιά (η) – φράχτης που έγινε μόνος του από βάτους, αγκάθια, θάμνους < βατουλιά < βάτος

    Αλλά: βάτος, πάτος, πατούσα, πατούχα, είναι λέξεις σχετικές με το πόδι(πους) που χρησιμοποιείται και σαν μονάδα μέτρησης όπως ο πήχυς.
    Πάτημα Χαλανδρίου, πάτημα και ο παραδοσιακός κυκλοτερής χορός στην Λήμνο με χαρακτηριστικό χτύπημα των ποδιών. Επίσης σχετικά είναι και το πατάσσω και πάταγος που δίνουν τις αγγλικές λέξεις battalion,(battaglione ιταλ), battle, battery κτλ. Χαρακτηριστικές εκφράσεις "λέμε θα τους πατήσουμε" με την έννοια θα τους νικήσουμε.
    Άρα πατουλιά είναι η ίδια λέξη με πολλά συναφή νοήματα που σχετίζονται με το πόδι.
    α)περίπολος, πατρονάρισμα με την έννοια της πεζής επίβλεψης.
    β)μικρή βαθουλωτή περιοχή με συστάδα βάτων ως μονάδα μέτρησης στο περίπου.(πχ μια τσιγαριά δρόμος)

  186. sarant said

    183 Μερσί. Έχεις βρει κάπου το γαυγιώτες να χρησιμοποιείται μεταφορικά για τους αγροίκους;

  187. Κ. Καραποτόσογλου said

    Κ. Καραποτόσογλου

    Παραθέτω κάποια πρόσθετα στοιχεία στις ορθές παρατηρήσεις του Πέπε.

    Το ρήμα μονοπαντήζω (ΑΚρήτη) = συνενώνω, συναθροίζω όλα σ᾽ένα μέρος, είναι συνώνυμο με το μονιταρίζω = συνενώνω, και με το μονομεριάζω = τοποθετώ ομοειδή πράγματα σ᾽ένα μόνο μέρος.(Ν. Κοντοσόπουλου, Αντίστροφο, σ. 156. Πιτυκάκη, σ. 640, 641).

    Το απαντώ βρίσκεται στα κρητικά ιδιώματα ως: απαντάου, ᾽παdώ, απαdήχνω, ᾽παdήχνω, ενώ ο τύπος απαντήχνω από το απάντησα, απάντηξα κατά το σχήμα εβάρησα – βαρήχνω, έριξα – ρίχνω (ΙΛ λ. απαντώ).

    Ο Μιχ. Σκανδαλίδης, Λεξικό του ιδιώματος της Νισύρου, σ. 492, παρέχει:« παντέχω ‘φυλάττω’, Από μσν. ρ. απαντέχω ‘προσδοκώ, περιμένω’ (< αρχ. υπαντέχω ‘υπομένω, ελπίζω, καρτερώ’, Επιτ. στη λ. ή από τον αόρ. επάντηξα του αρχ. ρ. απαντώ (-άω).2 Πβ. παντέχω ‘λέω’, παντήχνω ‘συναντώ’, παντήτσω ‘συναντώ στο δρόμο’ (Κάρπαθος),3 παντήσσω, παντώ ‘συναντώ’ (Κάλυμνος),4 πανdήχνω, πανdήσσω (Κως),5 παντήσσω ‘δίδω’(Καστελλόριζο),6 παντήχνω (Αστυπάλαια).7

    2.Καραναστάσης, Φωνητ.30 3. Μηνάς. Λεξ.679-680 4. Δράκος 1983,189, Σκανδαλ.Λεξ.Καλ. 5.Σκανδαλ.Λεξ.558 6.Κομνηνός 103 7.Καραναστασης, Αστυπ.91.

  188. sarant said

    187 Eυχαριστούμε!

  189. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    183 Πέπε >> η πάντα ή μπάντα (μεριά)…απαντώ
    Ναι. Μπάντα η μεριά. Ο τάδε είναι από τσι μπάντες μας (τα μέρη μας) ή το ωραίο στιχάκι :Πέτρες πετώ του φεγγαριού να γοργοβασιλέψει παλιό μου ταίρι για να ρθει σ’ τσι μπάντες σου να φέξει.
    -Παντήχνω ,συνταντώ -μου πάντηξε,συνάντησα αλλά και βρήκα : Απάνω στα σκεπάσματα του κρεβατιού μου πάντηξε μια βελόνα, πώς δε μου κάρφωσε!
    -Παντώ είναι φυλάω, διώχνω/ Να μαντρίζεις τς όρνιθές σου, για δε μπορώ να παντώ ολημέρα στο κηπούλι να μην τρυπώσουνε. ‘Η Απάντα τα περιστέρια από τον τραχανά μέχρι να φέρω να τονε σκεπάσω.

    .

  190. NIKO NIKO (185), κάτι τέτοια εννοούσα όταν μίλησα για ευφάνταστες ετυμολογίες 🙂
    Η λατινική ΔΕΝ είναι κόρη της ελληνικής, αδελφή της είναι, που επηρεάστηκε βέβαια πολύ απ’ αυτήν.
    Το παράθεμα που μας δινεις για την ετυμολογία της λέξης pattuglia μας λέει ότι προέρχεται από το γαλλικό patte (=πόδι, κυριως ζώου) και ότι το r στο patrouille παρεισεφρησε μεταγενέστερα — επομένως δεν έχει καμία σχέση με τον πατέρα και τον πάτρωνα.
    Και το Σούνιο είναι αρχαία λέξη (υπήρχε και Σουνιάς Αθηνά), ενώ το Σούλι είναι αρβανίτικο.

  191. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    @189,187,183. Τὸ παντῶ ὑπάρχει στὴ θερμιώτικη ντοπιολαλιὰ καὶ μὲ τὶς δυὸ ἔννοιες ποὺ ἀναφέρει ἡ ΕΦΗ-ΕΦΗ:

    συναντῶ Μοῦ πάντηξε στὸ δρόμο ὁ Νικολός.

    ἐμποδίζω, φυλάω Πάντα ἀπὸ τὴν ἄλλη μεριὰ νὰ μή μᾶς φύει ὁ τράος.

  192. NIKOS NIKOS said

    Η ελληνική γλώσσα έχει μεγάλη και διαρκή χρονολογική ιστορία. Μεγάλη μεταβλητότητα και ευκαμψία. Ήταν πολυαλφαβητική, πολυδιαλεκτική ,πολυγραμματική και πολυσυντακτική. Ακόμη και σήμερα έχει πολλές διαλέκτους, και ποικιλία στην γραμματική και συντακτική απόδοση και παρουσία. Το μεγαλύτερο μέρος της πρώτης γλώσσας αλλά και της αρχαίας έχει ξεχαστεί και δεν μιλιέται από τους σημερινούς Έλληνες. Στην πραγματικότητα η λατινική εμπεριέχει μια πιο πρωτόγονη ,πρώιμη μορφή της ελληνικής γλώσσας.Το ίδιο και τα αλβανικά, αρβανίτικα.
    Το σέλας και του Σούλι, το Σούνιο. το αγγλικό sun και ισπανικό sol είναι μία από τις πολλές παραλλαγές του άλιος(δωρικά)
    ηέλιος(ιωνικά), αβέλιος(κρητικά), ήλιος(αττικά).
    Η γνώση των βασικών αρχών των αρχαίων ελληνικών διαλέκτων (δωρικής, αιολικής, ιωνικής), η γνώση της πρώτης γραμματικής του κόσμου (Διονυσίος Θραξ) βοηθάνε στην κατανόηση της προέλευσης των γλωσσών. Η κατανόηση και αποσυμβολισμός της ελληνικής μυθολογίας- θρησκείας αλλά και ο αποσυμβολισμός της ελληνικής αλφαβήτου βοηθάνε επίσης πάρα πολύ.
    Το γεγονός ότι οι ιστορικοί Έλληνες δεν χρησιμοποίησαν απλώς το «φοινικικό» αλφάβητο αλλά βασίστηκαν και στην «φοινικική» γλώσσα είναι κάτι που διαφεύγει από την προσοχή των περισσοτέρων που ασχολούνται με την γλώσσα. Το » λατινικό’ αλφάβητο που χρονολογικά είναι μετά το «φοινικικό» ήταν αυτό που περιέγραφε την λατινική προφορά της τότε ελληνικής(λατινικής) γλώσσας.
    Οι λέξεις πους, πάτηρ, πατριά, αλλά και πέτρα, παις, πέος, είναι ταυτοσήμαντες στην αρχική τους μορφή.
    Θέλει επεξήγηση αυτό αλλά πρέπει και να σεβαστούμε τη θεματολογία του ιστολογίου.

  193. Πέπε said

    @186:
    Όχι. Ούτε καν τη λέξη Γαυγιώτες δεν είχα ακούσει. Την αναγνώρισα απλώς επειδή πρόσφατα είχα πετύχει το «Αβγιώτες = κάτοικοι του χωριού Αβδού», οπότε έμαθα ότι γίνεται αυτή η απλοποίηση [vδj] > [vj].

    Μη θαρρείς, έχει τόσα που δεν έχω ακούσει ακόμα! Αλλά όπου πάω έχω τσίτα το αφτί να μαζεύω.

  194. Πέπε said

    @192:

    > > Στην πραγματικότητα η λατινική εμπεριέχει μια πιο πρωτόγονη ,πρώιμη μορφή της ελληνικής γλώσσας.Το ίδιο και τα αλβανικά, αρβανίτικα.

    Κατά μία έννοια, ναι: εμπεριέχουν τη γλώσσα από την οποία αποσπάστηκε η ελληνική όπως και η λατινική κλπ.. Δηλαδή την ινδοευρωπαϊκή.

    > > Οι λέξεις πους, πάτηρ, πατριά, αλλά και πέτρα, παις, πέος, είναι ταυτοσήμαντες στην αρχική τους μορφή.

    Δηλαδή υπήρξε κάποια φάση της γλώσσας όπου με την ίδια λέξη έλεγαν τον πατέρα και το παιδί;

    Δε νομίζω.

  195. sarant said

    193 Οκ!

  196. NIKOS NIKOS said

    194 Σαν έννοιες οι λέξεις ξεκίνησαν από εικόνες-ιερογλυφικά και μετά διαφοροποιήθηκαν με την προσθήκη γραμμάτων και καταλήξεων. Ο πατήρ Δίας και ο υιός Διόνυσος, που γεννήθηκε από το δεξί πόδι του πατρός είναι το ίδιο και το αυτό πρόσωπο.
    Όσο για την θεωρητικά κατασκευασμένη ΙΕ γλώσσα περιμένουμε ακόμα τα πρώτα της κείμενα, το αλφάβητό της και τις ιστορικές αναφορές. Επίσης και μουσείο ΙΕ ιστορίας και τέχνης θα είχε ενδιαφέρον……. Μέχρι τότε ας αρκεστούμε στην αποδεδειγμένη επιστημονικά ιστορία και αρχαιολογία.

  197. «Σαν έννοιες οι λέξεις ξεκίνησαν από εικόνες-ιερογλυφικά και μετά διαφοροποιήθηκαν με την προσθήκη γραμμάτων και καταλήξεων.…»
    Και αυτό είναι «αποδεδειγμένη επιστημονικά ιστορία και αρχαιολογία»; Γλωσσολογία πάντως δεν είναι…

  198. Πέπε said

    @196:
    > > Ο πατήρ Δίας και ο υιός Διόνυσος, που γεννήθηκε από το δεξί πόδι του πατρός είναι το ίδιο και το αυτό πρόσωπο.

    Ας δεχτούμε για την οικονομία της συζήτησης ότι είναι το ίδιο πρόσωπο:

    Και πάλι, θα παραδεχτείς νομίζω ότι αυτό δεν είναι ο κανόνας.

    Προφανώς συνυπογράφω το αυτονόητο #197.

  199. NIKOS NIKOS said

    @197, 198 Επιτρέψτε να έχω τις αμφιβολίες μου για την επιστημονικότητα της γλωσσολογίας. Ανήκει στις παιδαγωγικές «επιστήμες», χρήσιμες μεν αλλά όχι επιστήμες.
    Νομίζω ότι κανείς δεν αμφιβάλει ότι το φοινικικό αλφάβητο προέρχεται από τα αιγυπτιακά ιερογλυφικά.
    Τα σύμφωνα που απεικονίστηκαν πρώτα δημιούργησαν το πρώτο αλφάβητο κτλ.κτλ.
    Όσο για την ταυτοποίηση της έννοιας των διαφορετικών εκ πρώτης λέξεων πάτηρ, παις, και πους στην περίπτωση του Διός και του κλώνου του(Διόνυσος) δεν είναι η εξαίρεση. Είναι η εξήγηση του θρησκευτικού συμβολισμού που έχουνε αυτές οι λέξεις και χρησιμοποιείται διαρκώς σε θρησκευτικά κείμενα της ελληνικής μυθολογίας και θεολογίας αλλά και στα πατερικά χριστιανικά κείμενα.
    Για τους ιερείς που δημιούργησαν( λέμε και καλλιέργησαν) την γλώσσα και την γραφή η παρουσία του θεού έπρεπε να είναι διαρκής και καθιέρωσαν τους μυστικούς συμβολισμούς του θεού για να υπερπηδήσουν την πιθανότητα απόρριψης και να εμπεδώσουν το θρησκευτικό συναίσθημα στο ανθρώπινο υποσυνείδητο.
    Έτσι θέλοντας και μη η γλώσσα που μιλάμε είναι εμπλουτισμένη με θρησκευτικότητα η οποία ξεκινάει από τις πρώτες μας λέξεις και επιφωνήματα της παιδικής μας ηλικίας.
    Επειδή έχω αντιληφθεί ότι είστε βιβλιόφιλοι (όπως και εγώ) ένα καλό βιβλίο που με έχει επηρεάσει άμεσα είναι Η ΝΕΑ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΓΝΩΣΗ ΤΟΥ GIAMBATTISTA VICO.

    Το συστήνω ανεπιφύλακτα.

    Φιλικά

  200. Πέπε said

    @199:

    α) Η προέλευση ενός αλφαβήτου ή άλλου συστήματος γραφής δεν έχει καμία απολύτως σχέση με την προέλευση της γλώσσας ή των γλωσσών που το χρησιμοποίησαν.

    β) Εντάξει οι μυστικοί συμβολισμοί, αλλά άμα ένας άνθρωπος με πατέρα εν ζωή και με γιο ήθελε να φωνάξει τον ένα από τους δύο, χρειαζόταν διαφορετική λέξη για τον καθένα. (Ιδίως αν είχαν και το ίδιο όνομα, όπως συνηθίζεται ακόμη σήμερα από αρχαιοτάτων χρόνων. 🙂 ) Η γλώσσα δεν είναι πρωτίστως τελετουργία αλλά επικοινωνία.

  201. Πέπε said

    Σχετικά με την αρχική ανάρτηση:

    Παρατηρώ ότι το «επόεις» (κατόπιν) ξέφυγε από το γλωσσάρι, και ελάχιστα συζητήθηκε και στα σχόλια (#107).

    Προέρχεται πιθανώς από το «απόκει», και πράγματι στον Ερωτόκριτο υπάρχει μ’ αυτή την έννοια το «απόκειας», που είναι η πρόθεση από και το εκειά = εκεί. Όμως, υπάρχει και το ιταλικό «e poi = και μετά», που κάπως παρόμοιο θα είναι και στα ενετικά αν όχι ολόιδιο, που κι αυτό διεκδικεί την προέλευση του «επόει(ς) / απόει». Σε κάθε περίπτωση το τελικό ς είναι ευφωνικό και μπαίνει αναλόγως του τι ακολουθεί.

  202. NIKOS NIKOS said

    @200 Εννοείται όταν έχεις πρόβλημα με τα πόδια σου και πας στον ποδίατρο ή όταν ο πατέρας πάει τα παιδιά του στο σχολείο με τα πόδια δεν υπάρχει κάποιος κρυφός συμβολισμός. Θρησκευτικός συμβολισμός υπάρχει πχ. στα ονόματα Μελάμπους, Οιδίπους αλλά και στον τρίποδα.

  203. Κ. Καραποτόσογλου said

    Α π έ ε ι, α π έ κ ε ι – α π ό ε ι, α π ό κ́ ε ι, και α π ό ε, α π ό ε ς ΒΚΝ ‘ύστερα, κατόπιν / λοιπόν’ με προηγούμενο πάντοτε το και / κ’. Εθέρισα πρώτα τα σκάμματα κ’ απέκει εγιάηκα στο ψάρεμα. Ήκαμες τον κεφαλιού σου, κ’ απέκει εσού θέννα μετανιώσεις. Από το μσν. απέκει (Διγεν. Escor. 746, Χρον. Μορ. Η 968, Σαχλίκης I 276 «η πολιτική ας ξεγδικαιωθεί και απεκεί ας ποθάνει», Κύπρ. (Σιαπκ. 92, 62) «κι απόκει δεν ευρίσκεις», Δουκ., Βλάχος), με τον τόνο -και την κατάλ. -ε του απόε- κατά τα άλλα επιρρήματα, π.χ. τότε, απώδε (Κοραής 4. 26, Κριαράς απέκει, απόκει). Πβ. Κάσ. (Χαλκιάδης 1971: 100) κιαπόκε, Ν. Κοντοσόπουλου, Γλωσσογεωγρ., 54 c’apoi(s), του ίδιου, «Το γλωσσικό, ιδίωμα των Κυθήρων», Αθηνά 78 (1980-82) 178 κι απόι ‘ύστερα’ από ιταλ. e poi, Καυκαλάς 69 απόκει και απόι, στη Θήρα κιαπό ή κιαπειό.

    Κ. Μηνά, Λεξικό των ιδιωμάτων της Καρπάθου, Κάρπαθος 2006, σ. 118.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: