Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Η Φ. και η Μύκονος… (καλοκαιρινό διήγημα από τον Πάνο με Πεζά)

Posted by sarant στο 26 Αύγουστος, 2018


Καθώς το καλοκαίρι δεν έχει ακόμα τελειώσει, ταιριά;ζει και το σημερινό μας αφήγημα να είναι καλοκαιρινό. Με μεγάλη χαρά δημοσιεύω σήμερα ένα καλοκαιρινό διήγημα για τη Μύκονο από τον φίλο μας τον Πάνο με πεζά. Με χαρά αλλά και με καμάρι επειδή βλέπω να πληθαίνουν οι φίλοι του ιστολογίου που δοκιμάζουν να γράψουν κάτι δικό τους. Ο Πάνος, όπως θα ξέρετε, είναι δεμένος με το νησί αν και παραθερίζει στη λιγότερο κοσμική πλευρά του. Έτσι, το αφήγημά του έχει πολύ βιωματικό στοιχείο.

Ο Πάνος έστειλε και σύντομες επεξηγήσεις για κάποια πραγματολογικά κυρίως στοιχεία, καθώς και τη φωτογραφία που συνοδεύει το διήγημα. Να προσθέσω, πάντως, ότι τα μυόπορα που κάπου αναφέρονται στο διήγημα, είναι θάμνος κατάλληλος για φράχτες.

Ήταν όπως και να πεις ένα περίεργο, δύσκολο καλοκαίρι… Μάλλον, για να πούμε την αλήθεια, όλη η χρονιά είχε κυλήσει δύσκολα… Ακόμα καλά-καλά δεν είχαν έρθει τα Χριστούγεννα του δεκαεφτά, κι εκείνος είχε μπει χειρουργείο, για ένα απρόσμενο κάταγμα στο πόδι… Παραμονή Χριστουγέννων ήταν, κι αντί για τραπέζι ρεβεγιόν, ξαφνικά βρέθηκε καλεσμένος στο … χειρουργικό τραπέζι του Ερυθρού Σταυρού. Ε, κι όταν τέλειωσαν αυτά, οι φυσικοθεραπείες, οι ακτινογραφίες, είχε πάει πια Μάρτης κι άρχισαν κάτι πήγαινε-έλα με τη μάνα του. Άλλο χειρουργείο, πιο ύπουλο αυτή τη φορά, αλλά τα πράγματα είχαν πάει μάλλον καλά…

Μ’ αυτά και μ’ αυτά, ούτε είχε καταλάβει πώς ήρθε το καλοκαίρι. Κι ακόμα πιο πέρα, πώς τέλειωσε ο Ιούλιος και μπήκε ο Αύγουστος. Που σημειωτέον, λες και δε φτάναν όλα, ήταν και η φωτιά στην Ανατολική Αττική που τους ξεσπίτωσε, εκεί μεσοκαλόκαιρα, να τρέχουν μια στην Πεντέλη, στο παλιό σπίτι της γιαγιάς, και μια φιλοξενούμενοι πυρόπληκτοι στα ΚΑΑΥ, τις στρατιωτικές κατασκηνώσεις του Αγίου Ανδρέα… Ναι, όταν αρχές Αυγούστου ήρθε η πολυπόθητη άδεια, αρκετές από τις πολύτιμες μέρες της αναλώθηκαν εκεί,  αντί να εφαρμοστεί εξαρχής το δεδομένο καλοκαιρινό πλάνο : διακοπές στη Μύκονο… Ήταν τόσο περίεργα τα πράγματα φέτος, τόσο ανατρεπόμενα τα πράγματα και τόσο κάτω η διάθεση, που το πλάνο «Μύκονος» προς το παρόν είχε μετατεθεί…

Κάποτε, δεν ήθελε να ακούει για τη Μύκονο. Αλλά αυτά ήταν “last year”, που λέγανε και κάποιοι… Εκεί προς τη δεκαετία του ’90, που τα περιοδικά όλο για Μύκονο έγραφαν, αυτός είχε αποφασίσει να τη σβήσει από το χάρτη της Ελλάδας… «Δεν πρόκειται να πατήσω εκεί το πόδι μου ποτέ», έλεγε και ξανάλεγε, μέσα σε αυτή την απολυτότητα που τον διέκρινε όταν αποφάσιζε να πάει κόντρα σε ένα΄ ρεύμα… Αλλά κάποιοι λένε «μεγάλη μπουκιά φάε, μεγάλο λόγο μην πεις»… Το καλοκαίρι του 1999 γνώρισε τη Φ., και τον Αύγουστο της επόμενης στρογγυλής χρονιάς, το 2000, τα έφτιαξαν. Την είχε ερωτευτεί τρελά… Η Φ. ήταν από τη Μύκονο. Κι από μάνα κι από πατέρα, βέρα Μυκονιάτισσα…

Τους πήρε καιρό να βρεθούν οι δυο τους μαζί στη Μύκονο. Γύρισαν πολλά νησιά στις διακοπές τους, αλλά εκεί δεν κατάφεραν να πάνε παρά μόνο μετά από έξι χρόνια σχέσης, το 2006… Άλλωστε, ούτε και η Φ. κατάφερνε εδώ και χρόνια να πηγαίνει, παρόλο που υπήρχε σπίτι, αδειανό κι ελεύθερο…

Η λέξη «ενθουσιασμός» είναι πραγματικά πολύ λίγη για να περιγράψει την κατραπακιά που ένιωσε όταν γνώρισε από κοντά τη Μύκονο, σε σχέση βέβαια με την εικόνα που είχε στο μυαλό του… Γιατί βλέπεις, «προσγειώθηκε» στα μέρη της Φ., που ήταν στην Άνω Μερά. Μακριά και σε απόσταση ασφαλείας από τη Χώρα… Σαν να λέμε, σε μια άλλη Μύκονο, ανθρώπινη και γαλήνια, που τον κέρδισε από την πρώτη μέρα, από εκείνο το καλοκαιρινό μεσημέρι που ήρθαν με τη «Δημητρούλα» από τη Σάμο, πάνω στη σέλα του μπλε σκούτερ, με το οποίο κάνανε εκείνα τα χρόνια διακοπές…

Την άλλη χρονιά, παντρεύτηκαν… Ο πεθερός, ο Γιάννης, ένας άγιος άνθρωπος, διαπρεπής εργολάβος στην Αθήνα τα χρυσά χρόνια της αντιπαροχής, είχε φτιάξει το καλοκαιρινό σπίτι της οικογένειάς του εκεί, ήδη από τη δεκαετία του ’80. Εκείνο ήταν το σπίτι που πρωτοείδε και επιτέλους το «κούμπωσε» με το «Μύκονος και Μύκονος» που την άκουγε τόσα χρόνια να λέει… Το μέρος τον ενθουσίασε, το σπίτι ίσως όχι τόσο, αλλά το έργο δεν είχε τελειώσει ακόμα… Ο Γιάννης, συνταξιούχος αλλά από εκείνους τους «ακάθιστους ύμνους», ανακαίνισε και τους ετοίμασε το δεύτερο σπιτάκι του οικοπέδου, το «παππουδικό», που κείτονταν μισοερειπωμένο καμιά πενηνταριά μέτρα μακριά από το άλλο, και δεν το πρόσεχε άνθρωπος… Σχεδόν με τα ίδια του τα χέρια, τον ογδοντατόσων χρόνων τότε που το έφτιαχνε, το παραδοσιακό καλυβάκι, έτσι όπως είχε μείνει από τότε με την ιστορία της οικογένειας γραμμένη στους τοίχους του,  με τα κελλάκια του μέσα στα οποία είχαν περάσει τα δύσκολα χρόνια της Κατοχής, έπαιρνε ξανά ζωή και γινόταν τώρα ένα μικρό συμμαζεμένο κουκλίστικο σπιτάκι. Και μάλιστα το σπιτάκι αυτό τώρα πια είχε κρατήσει και όλα τα παραδοσιακά στοιχεία της τοπικής αρχιτεκτονικής, τους κάπασους, το τειχάκι το «παραπορτιανό», τις παλιές ξύλινες τράβες στο ταβάνι, τις κόχες όπου έστηναν τα τσουκάλια και μαγείρευαν, τις πέτρες που φαίνονταν στους τοίχους, την αυλή με την πέργκολα… Σε όλο αυτό βέβαια είχε βοηθήσει και η Φ. Διακοσμήτρια-σχεδιάστρια του AKTO, αυτή τη φορά ήταν στην ωριμότητά της κι αποφάσισε να μην αφήσει το μπαμπά να παρα-«εργολαβίσει», όπως στο πρώτο σπίτι, που άσχημο δεν το λες, αλλά βρε παιδί μου, δεν έχει αυτό το παραδοσιακό στο τελικό αποτέλεσμα, έχει κάτι το «αθηναίικο»… Τώρα όμως, αυτό το αποτέλεσμα που βγήκε στο «παππουδικό», ήταν ίσως κι αυτό που τον έδεσε πια οριστικά με το μέρος… Πρωτομπήκαν στο σπιτάκι το 2008 κι άρχισαν πια να πηγαίνουν στη Μύκονο σταθερά κάθε καλοκαίρι… Αυτός που κάποτε την είχε σβήσει από τον ελληνικό χάρτη, έγινε ένα ακόμα παράδειγμα του κλισέ «Από πού είσαι; Από το χωριό της γυναίκας μου»…

Όμως, δεν ήταν και κανένας αχάριστος… ‘Όπως λάτρεψε το μέρος, το ίδιο λάτρεψε και το σπιτάκι, κι άρχισε σιγά-σιγά να αφήνει κάθε καλοκαίρι που πήγαιναν, και λίγη από την ψυχούλα του… Φύτευε αρμυρίκια στον ξερό κήπο, μυόπορα στα παρτέρια που οριοθετούσε με τις πέτρες, έφτιαχνε φωτιστικά από παλιά ξύλα και τα κρέμαγε στα δωμάτια, ασβέστωνε τα «σαμάρια» στις μάντρες, διόρθωνε όποια μικροβλάβη παρουσιαζόταν είτε στο ένα σπίτι είτε στο άλλο… Δεν ήταν άνθρωπος να καθόταν στις διακοπές, πολύ δε περισσότερο δεν ήταν άνθρωπος να χαίρεται που κονόμησε προίκα και να το έπαιζε όψιμος Μυκονιάτης φιγουρατζής… Έβγαλε, χρονιά με τη χρονιά, το δικό του, γνήσιο απόσταγμα του νησιού, αυτό που άλλωστε είναι εκεί για όσους θέλουν να το ψάξουν μακριά από τη νεοπλουτίστικη «δηθενιά»… Πηγαινοερχόταν στη «Φλώρα» για ψώνια με τα πόδια, ή αφήνοντας το ποδήλατό του πλάι στα «φιλντισένια» τζιποειδή τέρατα με τα φιμέ τζάμια… Γνώρισε όλους τους συγγενείς, θείους, ξαδέρφια, της μεριάς της… Γίνανε μια μεγάλη παρέα, τρώγανε τα πρωϊνά λουκουμάδες στον «Τάκη», και τα Δεκαπενταύγουστα στη γιορτή του, τους έστηνε μια μεγάλη θράκα, κι από δίπλα μια μεγάλη λεκάνη με κρεατικά από το Μαδούπα, κι έψηνε με τις ώρες… Η Φ. συμπλήρωνε όλα τα υπόλοιπα, πίτες, σαλάτες, και γίνονταν γλέντια τρελά… Το πρώτο ποτήρι πήγαινε πάντα στην υγειά του κυρ-Γιάννη, που τα έφερνε έτσι η τύχη, σπάνια να μπορεί να είναι τα Δεκαπενταύγουστα κι εκείνος στη Μύκονο, στη γιορτή.

Τα χρόνια αυτά ο γάμος είχε φέρει και δύο παιδιά, και πια οι διακοπές στη Μύκονο είχαν πάρει τη μορφή εκστρατείας… Το αυτοκίνητο γεμάτο μέχρι τα μπούνια, με βαλίτσες, καρότσια, εργαλεία για τις δουλειές, άλλοτε πακέτα με τραπέζια και καρέκλες από το IKEA, καθώς συμπλήρωναν σιγά-σιγά το σπιτάκι, πιο μετά με ποδήλατα… Είχε βγάλει και κανα-δυο φωτογραφίες το πώς ήταν φορτωμένο κάποιες χρονιές πριν να ξεκινήσουν, για να τις βλέπει χρόνια μετά και να γελάει… Ναι, πια του άρεσαν οι διακοπές στη Μύκονο… Όλοι το πακέτο, έτσι όπως το γνώρισε και το ξαναζούσε, κι ας ήταν κάθε χρόνο σχεδόν το ίδιο… Την πλατεία της Άνω Μεράς, τις λειτουργίες στην Τουρλιανή, τους ποδαρόδρομους τα βράδια, ή πάλι όταν καθόταν μέχρι τις δύο-τρεις το πρωί έξω στην αυλίτσα, να ακούει την … ησυχία! Τις βεγγέρες στα συγγενικά σπίτια, τα τραταμέντα, τα φρέσκα αυγά που άφηνε η θεία Αντριάνα τα πρωϊνά, τα φραγκόσυκα… Έγινε ένας ολόκληρος κόσμος η Μύκονος, αληθινός και γνήσιος – ποιος να το πίστευε…

Αλλά ήταν κι ένα του άρεσε πάνω απ’ όλα : του άρεσε η Φ. έτσι όπως «εντασσόταν» στη Μύκονο, έτσι όπως «τη φόραγε»… Έτσι όπως ο ασταμάτητος αέρας έπαιρνε το ξανθό μαλλί της, ή τα λευκά της φορέματα, καθώς πηγαινοερχόταν μέσα στο οικόπεδο, από το ένα σπίτι στο άλλο… Η Φ. ήταν ένα πλάσμα αλλούτερο με το που πατούσε το πόδι της στο νησί… Λες και τα γαλάζια της μάτια σμίγανε με τα νερά από το Καλό Λιβάδι, και γίνονταν ένα πράγμα… Ή πάλι όταν τρεμόπαιζαν, ήταν λες κι έβλεπες τις φουσκονεριές του Καλαφάτη… Είχαν οι δυο τους περάσει καλοκαίρια με τρελό έρωτα στο σπιτάκι, στο υπνοδωμάτιο κάτω από τις τράβες. Ή έξω, πίσω από τα πέτρινα πεζούλια της αυλίτσας, μέσα στη φεγγαρόφωτη νύχτα… Είχαν ζήσει εκεί τα «ντουζένια τους», σε ένα νησί άλλωστε που, αν από την ερωτική ενέργεια παραγόταν ηλεκτρικό ρεύμα, θα αποτελούσε ενεργειακό κόμβο…

Φέτος, λίγες μέρες πριν τελικά ξεκινήσουν και πάλι για τη Μύκονο, κι αφού είχε περάσει παραπάνω από το μισό της άδειας με τη μετάβαση να έχει τεθεί εν αμφιβόλω λόγω των έκτακτων συνθηκών, η Φ. του είχε ζητήσει να χωρίσουν… Πολύ απλά, έτσι ένα πρωί που τα παιδιά έπαιζαν λίγο πιο μακριά, κι εκείνοι κάθονταν σε ένα παγκάκι, του το είχε πει… Γιατί και πως, δεν έχει σημασία… Κάποια στιγμή έρχονται κι αυτά, άλλωστε είπαμε, η χρονιά φέτος πήγαινε σαν να έχεις συνουσιαστεί με την κατσίκα… Εκείνος είχε ταρακουνηθεί από καιρό, καταλάβαινε ότι κάτι δεν πάει καλά… Είχε στεναχωρηθεί, είχε κλάψει, και πάλευε μέρα με τη μέρα να ξανακερδίσει αυτό το γάμο. Την αγαπούσε τρελά, και εκείνη του το αναγνώριζε…

Όταν πακετάρανε τελικά, σκεφτόταν ότι θα ήταν μάλλον η δική του τελευταία παρουσία εκεί… Αν πραγματικά η κατάσταση εξελίσσονταν δυσμενώς, δεν ήξερε αν θα είχε πια κάποιο νόημα η Μύκονος, το σπιτάκι, τα καλοκαίρια εκεί, οι άνθρωποι που είχε αγαπήσει… Αν και δεν ήταν άνθρωπος που «έκλεινε κύκλους», σκεφτόταν τώρα ότι όλο αυτό το «πακέτο Μύκονος» που είχε ριζώσει τόσο βαθιά μέσα του, κινδύνευε να γίνει μόνιμη πληγή που να του ξυπνάει αναμνήσεις επώδυνες… Αλλά από την άλλη, οι διακοπές, η ανεμελιά με τα παιδιά, που από όλο το χρόνο μόνο τώρα έβρισκε το χώρο της, η ατμόσφαιρα του νησιού, έμοιαζαν να θέλουν να του δώσουν μια τελευταία ευκαιρία…

Εκείνο το πρωί ήταν όλοι τους για μπάνιο στον Ορνό… Ο χαζομπαμπάς, μια με τα φουσκωτά, μια με τα κουβαδάκια, ήταν από ώρα «επί το έργον»… Εκείνη, κάτω από την πολύχρωμη ομπρέλα, σκούπιζε κάθε λίγο τον μικρό, καθώς πηγαινοερχόταν τουρτουρίζοντας, ή του έδινε λουκουμά, από τον παλιακό αλλά τόσο ωραίο λουκουματζή, τον ξυπόλητο με την άσπρη ποδιά,  που συναντούσαν απρόβλεπτα αλλά και νομοτελειακά κάθε χρόνο στις παραλίες της Μυκόνου…

Σε μια στιγμή, η Φ. σηκώθηκε και πλησίασε προς την παραλία… Με ένα σκούρο μπλε καφτάνι, κι από κάτω το άσπρο μαγιό της… Έβγαλε από το κεφάλι το κόκκινο τζόκεϊ, κι ήρθαν τα γαλάζια μάτια της στο φως… Ξανάσμιξαν με τα καταγάλανα νερά… «Πέσε μαμά, πέσε!», φώναζαν τα παιδιά… «Θεά μου», σκεφτόταν αυτός από μέσα του… Μάλλον το είπε και φωναχτά, ή είπε κάτι τέτοιο, κι εκείνη χαμογέλασε… Το χαμόγελό της τον έστελνε στα ουράνια… Ήταν το πρώτο που πρόσεχε σε μια γυναίκα. Ούτε τα γνωστά εξογκώματα, ούτε τίποτα… Του άρεσε το ωραίο χαμόγελο, αυτό που βγαίνει συμμετέχοντας όλο το πρόσωπο, που μισοκλείνουν μέχρι και τα μάτια… Τι κι αν ολόγυρα, δεκάδες ξενόφερτα σμιλευτά οπίσθια, μέσα σε μικροσκοπικά μπικίνι, απλώνονταν στην παραλία… Όταν η Φ. έβγαλε το καφτάνι και πλησίασε στο νερό, για κείνον «πέσαν οι ασφάλειες»… Κι όταν τελικά βούτηξε, κι έκανε το σήμα κατατεθέν, εκείνα τα καμιά δεκαριά πρόσθια, με τα οποία ανοιγόταν ευθύγραμμα προς τα μέσα, πέρασαν δεκαεννιά χρόνια μπροστά από τα μάτια του… Αυτά τα δεκαεννιά χρόνια από τότε που την πρωτογνώρισε…

Ήταν πια σίγουρος… Η Φ. δεν «εντασσόταν» στη Μύκονο, δε «φορούσε» τη Μύκονο…

Η Φ. ήταν η ίδια η Μύκονος. Κι ήξερε πια καλά πως αν θα την έχανε, δε θα περνούσε ξανά από εκεί ποτέ…

 

Λεξιλογικά-ερμηνευτικά :

  • Άνω Μερά, Ορνός, Καλαφάτης, Καλό Λιβάδι, Τουρλιανή : μυκονιάτικα τοπωνύμια
  • Τράβες : εμφανή ξύλινα δοκάρια κάτω από επίπεδη πλάκα, χαρακτηριστικό των μυκονιάτικων σπιτιών.
  • Παππουδικό : ακίνητο ιδιοκτησίας των προγόνων της οικογένειας, κατά το
    «πατρικό».
  • Κάπασος : καμινάδα οικιακού μαγειρίου, διαμορφωμένη συνήθως από μια στάμνα τοποθετημένη ανάποδα.
  • Κελλάκια : πετρόχτιστα μυκονιάτικα δωμάτια, συνήθως τετράγωνα, το ένα δίπλα στο άλλο, διαμορφώνοντας ένα συνολικό σπίτι.
  • Παραπορτιανό : διαμόρφωση αντηριδωτού εξωτερικού τοίχου, από την οροφή χαμηλώνοντας διαδοχικά σε βαθμίδες μέχρι το έδαφος, όπως στην εκκλησία της Παραπορτιανής.
  • «Φλώρα» : αλυσίδα σούπερ μάρκετ στη Μύκονο
  • «Τάκης» : στέκι φαγητού-γλυκού δίπλα από την πλατεία της Άνω Μεράς
  • «Μαδούπας» : μεγαλοκρεοπωλείο της Μυκόνου

 

 

Advertisements

159 Σχόλια to “Η Φ. και η Μύκονος… (καλοκαιρινό διήγημα από τον Πάνο με Πεζά)”

  1. Γς said

    Καλημέρα

    Μπράβο Πάνο

    Θέλω κι εγώ. Πάρο

  2. Αὐγουστῖνος said

    Καλημέρα.
    Πολὺ ὡραῖο. Καλογραμμένο. Καὶ χωρὶς φανερὸ τέλος, ὅπως συμβαίνει καὶ στὴ ζωή, ποὺ τέλος ἔχει μόνο ἡ ἴδια, ἀφοῦ … τὸ μέλλον ἀόρατον.
    Πμπ, μᾶς νταλκάδιασες γλυκὰ γλυκὰ καὶ μᾶς ἔκανες μιὰ Κυριακὴ πραγματικὴ γιορτή. Μά τὸν Ἅη-Φανούρη, ποὺ τὸν γιορτάζουμε αὔριο ἐδῶ στὴ Ρόδο.

  3. Πάνος με πεζά said

    Ευχαριστώ θερμά για τη δημοσίευση και προκαταβολικά για τα σχόλιά σας.Επειδή είναι μέρα…πακεταρίσματος και ταξιδιού επιστροφής από Μύκονο (!!!), θα τα διαβάσω αλλά θα απαντήσω αργά το βράδι,κυρίως γιατί λόγω smartphone δε βλέπω την αρίθμηση.

  4. dryhammer said

    Ρε π… μ΄ έκανες και βούρκωσα.-

  5. gpoint said

    Πάνο. λογοτεχνικά άριστο
    Ο τόπος δεν μου αρέσει, είμαι των βραχων, των κατσαβράχων και των ερημικών κολπίσκων. Στην φωτό που ανέβασες δεν έμπαινα στη θάλασσα με τίποτε. Είμαι έτσι μαθημένος και καμιά γυναίκα δεν θα μπορούσε να μου αλλάξει αυτά τα γούστα. Οταν υπήρχαν άλλα έθιμα εδώ, κάθε οικογένεια είχε τον δικό της κολπίσκο και οι άλλοι το σέβονταν. Το ίδιο οι πρώτοι τουρίστες στα νησάκια, άμα έβλεπαν άλλη βάρκα χαιρετούσαν και πήγαιναν αλλού. οι τουρίστες του Αυγούδστου δεν σέβονται τίποτε. Οταν είχα μικρά τα παιδιά για να τους αποφύγω έβαζα μια πινακίδα εκεί που κολυμπούσα ΝΕΡΑ ΜΟΛΥΣΜΕΝΑ κι έκαν πως δεν καταλάβαινα όταν μου την έδειχναν.
    Οσον αφορά την μητέρα των παιδιών σου θα είμαι (πατρικά) σκληρός : καλύτερα να χωρίσεις παρά να είσαστε σαν κάποια ζευγάρια που ξέχασαν να χωρίσουν. Ο βασικός λόγος του γάμου είναι τα παιδιά κι αυτά έγιναν. Αλλο όμως ο σκέτος Π.και η σκέτη Φ. και άλλο ο πατέρας Π. και η μητέρα Φ., δεν αλλάζει τα άτομα ο γάμος αλλά η τεκνοποίηση

  6. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστώ για τα πρώτα σχόλια και ευχαριστώ πολύ τον Πάνο για το διήγημα που μας χάρισε!

  7. Σ said

    5: Οι «συμβουλές» δεν είναι συμβουλές. Καρποφορούν μόνο στο έδαφος εκείνου που τις δίνει. Στο έδαφος του άλλου δεν ευδοκιμούν.

  8. Alexis said

    Μου άρεσε. Για την απλή και ανεπιτήδευτη γραφή του. Μου θύμισε λίγο Δημήτρη Σαραντάκο στα αυτοβιογραφικά του.
    Μπράβο Πάνο…

  9. gpoint said

    # 7

    Οι συμβουλές δεν είναι διαταγές για να εκτελούνται. Οταν κάποιος αποδέχεται μια συμβουλή θα πεί πως ήταν μια ΄κρυφή σκέψη του που ήρθε στην επιφάνεια και φυσικά αναλαμβάνει την ευθύνη των πράξεών του. Φυσικά ο ίδιος μπορεί να κρίνει καλύτερα αφου ξέρει καλύτερα από όλους το πρόβλημα. Μόνο ανώριμοι και κομπλεξικοί αναζητούν την ευθύνη των πράξεών τους σε αυτούς που τους συμβούλεψαν

  10. ΓιώργοςΜ said

    Υπάρχουν πολλοί τρόποι για να είναι όμορφο ένα διήγημα, κι ετούτος είναι ένας από αυτούς.
    Πολλές ευχαριστίες κι από εμένα.

  11. loukretia50 said

    Πολύ όμορφα γραμμένο Πάνο! Σ΄ευχαριστούμε για τη δροσερή απόδραση!
    Ανακάλυψες τη δική σου Μύκονο και κατάφερες να βρεις γαλήνη σ΄ένα μέρος πολυσύχναστο.
    Είναι χάρισμα να νοιώθεις τόσο έντονα την ομορφιά και τη γαλήνη, προφανώς εσύ βρήκες το κομμάτι που ταιριάζει στο δικό μοναδικό κόσμο και έχτισες ένα καταφύγιο.
    Εύχομαι να το χαίρεσαι πάντα, ό,τι κι αν γίνει.
    Δε χρειάζεσαι συμβουλές, ελπίζω να θυμάσαι πως ο κόσμος που μοιράστηκες, το μαγικό γαλάζιο, δε χάνεται, έστω κι αν δεν είναι πια χειροπιαστός.
    Κράτησε τις αναμνήσεις και τα όνειρά σου, κυνήγησε κι άλλα…
    Εσύ δε βλέπεις μόνο τα κότερα!

    Γιώργος Ζωγράφος – Ο Ροβινσών Στη Μύκονο

    ΕΦΗ ΕΦΗ :
    ‘Ελα να μας ταξιδέψεις κι εσύ!
    Νοιώθω την απουσία σου και κινδυνεύω να γίνω εγώ ρομαντική και δε μου πάει! Θα το επιτρέψεις?

  12. Παναγιώτης Κ. said

    Μύκονος. Ημερήσια εκδρομή σε αυτή από Τήνο. Εκτός από το σεργιάνι στη Χώρα επίσκεψη και στην Άνω Μερά.
    Απολαμβάνεις το κείμενο όταν μερικές από τις περιγραφές του δένουν με τις εμπειρίες σου.

    Τελικά, η γραφή των…πρωτοδεσμιτών ξεχωρίζει από τη γραφή των…τριτοδεσμιτών.
    Προτιμάμε τους πρώτους! 🙂

    Είχα κατά νου να στείλω και το δικό μου λογοτεχνικό πόνημα.
    Τώρα πρέπει να περάσει καιρός γιατί δεν σηκώνει ίδιο στιλ γραφής κοντά-κοντά. 🙂

  13. Γς said

    Φοβερό, αριστούργημα

    >Η Φ. ήταν η ίδια η Μύκονος. Κι ήξερε πια καλά πως αν θα την έχανε, δε θα περνούσε ξανά από εκεί ποτέ…

    Ετσι απλά.

    Οι τελευταίες νότες, το φινάλε και μετά ο Πάνος παίρνει τα δάχτυλά του απ το κλαβιέ και γυρίζει αργά αργά και μας κοιτάζει.

  14. cronopiusa said

    Συγκινήθηκα

    Κάποια στιγμή έρχονται κι αυτά, άλλωστε είπαμε, η χρονιά φέτος πήγαινε σαν να έχεις συνουσιαστεί με την κατσίκα

    μόνο η κατσίκα ξαναμασάει τον εμετό της

    Κουράγιο Πάνο…

  15. atheofobos said

    Διάβασα με ιδιαίτερη συγκίνηση το διήγημα του Πάνου γιατί, όπως και εγώ, είναι γραμμένο από κάποιο που αγαπάει αυτό το παρεξηγημένο νησί. Έχοντας παιδικό φίλο και από δεκαετίες κουμπάρο Μυκονιάτη, έχω περάσει πολλά αξέχαστα καλοκαίρια από τα τέλη της 10ετιας του 50 σε αυτήν.Πριν 10 χρόνια είχα γράψει μάλιστα και το
    ΜΥΚΟΝΟΥ ΕΓΚΩΜΙΟ ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΥΓΟΥΣΤΙΑΤΙΚΗ ΠΑΝΣΕΛΗΝΟ
    http://atheofobos2.blogspot.com/2008/08/blog-post_19.html

  16. loukretia50 said

    13. Γουσού, είστε ο ίδιος?
    Μπορούμε να κρατήσουμε αυτή την περσόνα παρακαλώ?

    Ο Dr Γούτσου2 ας δει κανένα καρτούν ν΄αλλάξει παραστάσεις

    (* στο τετράγωνο και Νο2 – δε μπορώ να το γράψω!)

    Figaro & Cleo https://youtu.be/ZmksIBZH3Qs

  17. Παναγιώτης Κ. said

    @7. Κάπως έτσι!
    Χώρια που οι τρίτοι δεν μπορούν να καταλάβουν όλους τους λόγους για τους οποίους χωρίζουν τα ζευγάρια.Μπορούν να καταλάβουν π.χ τους ξυλοδαρμούς, τις απιστίες, τις απατεωνίες.
    Αν πεις όμως π.χ χωρίζω γιατί δεν αντέχεται ο…μικροαστισμός της άλλης πλευράς πόσο κατανοητό μπορεί να γίνει;

  18. sarant said

    7-9 Ενδιαφέρον αυτό το θέμα με τις συμβουλές.

  19. Τheban said

    Για όσους δεν βλέπουν την αρίθμηση από το σμαρτφόνι:
    Στο τέλος της σελίδας υπάρχει μια επιλογή «προβολή ιστότοπου με πλήρες θέμα». Δοκιμάστε τη.

  20. Παναγιώτης Κ. said

    «Έφτιαχνε φωτιστικά από παλιά ξύλα».

    Διαβάστε το παρακάτω περιστατικό, πολύ εντυπωσιακό για μένα.
    Οργανοποιός, βρίσκεται στην Κρήτη και κάνει πρόταση σε έναν χωρικό να αλλάξει δωρεάν τη στέγη του σπιτιού του που αριθμεί πάνω από εκατό χρόνια ζωή.
    Ο λόγος; Για να πάρει τα παλιά ξύλα της στέγης και να τα χρησιμοποιήσει στην κατασκευή μουσικών οργάνων!

  21. Γς said

    Κι η δικιά μου η B. στην Πάρο.

    Που την άντεξα [και μ άντεξε] για τα παιδιά.
    Κι εκεί στην αμμουδιά, στην πιο όμορφη ακτή του νησιού σαν να την βλέπω ακόμα.
    Στο Google map ανάμεσα στα μπάνγκαλόουζ στο μικρό εκκλησάκι με τα κόκαλα της.

    Και μετά με το ποντίκι μεγαλώνω το νησί, τις Κυκλάδες και πάω στην Αργολίδα, κατεβαίνω και προς το Τολό, Ναύπλιο στο άλλο εκκλησάκι της Μονής και χαμηλώνω στο τελευταίο σπίτι της Ειρήνης.

    -Την βόλεψα κι αυτή, λέω στην άλλη, που με κοιτάζει με δέος.

    -Τώρα η σειρά σου. Θα σου κάνω μια κηδεία να γλείφεις τα δάχτυλά σου…

    Και με τούτα και με τα άλλα δεν άντεξε.

    Πήρε των ομματιών της και γύρισε στην Κύπρο

  22. Παναγιώτης Κ. said

    Δεν συμβουλεύουμε ενηλίκους! (για να μη πω ούτε και εφήβους)
    Αυτός είναι κανόνας απαράβατος!
    Επίσης δεν προσπαθούμε να κάνουμε κάποιον… ευτυχισμένο αν δεν μας το ζητήσει!
    Να είμαστε καλοί ακροατές αυτό είναι το ένα. Το δεύτερο, να αναδείξουμε πλευρές του προβλήματος που δεν είναι ορατές και με αυτό τον τρόπο ενδεχομένως να απεμπλέξουμε τον άλλο από κάποιες δυσκολίες.
    Όπως στη…Γεωμετρία. Φέρνουμε μια συγκεκριμένη βοηθητική ευθεία και εκεί που η άσκηση ήταν…βουνό αρχίζει και τσουλάει μια χαρά!

  23. NIKOS NIKOS said

    @21 σΓ τα έχουμε περάσει και εμείς αυτά αγορίνα μου. Μία βόλτα στου Pierros και τα αγκαθάκια από τον κάκτο δεν θα σε ενοχλούνε πια.

  24. Γς said

    23:

    Pierros;

  25. Πάνος με πεζά said

    Στα πεταχτά, κι αφού ευχαριστήσω για τα σχόλια, οι συμβουλές-νουθεσίες ποτέ δεν είναι άχρηστες, ιδίως από ανθρώπους που «διέβησαν το Ρουβίκωνα»!

  26. Γς said

    25:

    Ούτε γι αστείο!

    Τα παιδιά και τα μάτια ΣΑΣ!

  27. Πέπε said

    @20:
    Ναι, είναι πολύ κλασική περίπτωση.

    Τα μεσοδόκια στα κρητικά σπίτια φτιάχνονταν συχνά από κέδρο Λιβάνου, ένα δέντρο που είναι επίσης το καλύτερο για καπάκια εγχόρδων. Όμως σήμερα απαγορεύεται να κόψεις τον κέδρο του Λιβάνου, είναι προστατευόμενο είδος. Έτσι τα μεσοδόκια κατεδαφιζόμενων κρητικών σπιτιών τα εποφθαλμιούν οι οργανοποιοί (εντός και εκτός Κρήτης!) με τα σάλια να τρέχουν, πόσο μάλλον που άμα είναι και 100-200 χρόνων ξύλα έχουν αποκτήσει ιδιότητες που τα κάνουν αξεπέραστα.

    Ξέρεις τι κλάμα πέφτει για κάθε σπίτι που κατεδαφίζεται χωρίς τα μεσοδόκια του να αξιοποιηθούν;

    (Τώρα, γιατί ειδικά στην Κρήτη, δεν είμαι σίγουρος: μάλλον το είδος που ονομάζεται Λιβάνου είναι και στην Κρήτη αυτόχθον.)

  28. Γς said

    27:

    Και πολύ κέρδος αυτός ο κέδρος

  29. argyris446 said

    Reblogged στις worldtraveller70.

  30. cronopiusa said

    Γράφεις και αλαφρώνεις, ανθίζουν τα συναισθήματα και τα κοιτάς κατάματα, τα καλλιεργείς, τα μοιράζεσαι,
    συζητάς και ψηλώνεις,
    ψηλώνεις τόσο που χτίζεις τη χαρμολύπη
    και γκρεμίζεις τη λύπη…

    και γράφεις ωραία…

  31. sarant said

    27 Τόσο παλιά ξύλα δεν έχουν προβλήματα στην κατεργασία;

  32. Πέπε said

    31:
    Δεν ξέρω περισσότερα. Το προσόν της τόσης παλαιότητας είναι ότι το ξύλο έχει στεγνώσει τέρμα. Με τα λίγα που ξέρω, φανταζόμουν ότι μάλλον είναι καλό το ξύλο να είναι ακόμα λιγάκι ζωντανό, να κρατάει κάτι από τους χυμούς του, αλλά φαίνεται ότι δεν είναι έτσι (τουλάχιστον όχι πάντα).

    Πάντως ο λόγος που ο κέδρος έφτασε σε κίνδυνο εξαφάνισης και κηρύχθηκε προστατευόμενο είδος είναι ότι προσφέρεται όσο λίγα άλλα ξύλα για διάφορες δουλειές, κι έτσι υλοτομήθηκε αγρίως από την αρχαιότητα.

    Πρόσφατα ένας οργανοποιός μου έδειχνε διάφορα ξύλα που φυλάει στο εργαστήρι του, και μου είπε «αυτό κι εκείνο είναι από μεσοδόκια, μπορεί να είναι και 300 χρόνων». Στην απορία μου «μα πού τα βρίσκεις;», η απάντηση ήταν, χαριτολογώντας, ότι έχει πράκτορες που τον ειδοποιούν για όποια κατεδάφιση / αναπαλαίωση αντιληφθούν.

    Ένα μεγάλο μεσοδόκι μπορεί να βγάλει δεκάδες καπάκια, αλλά έστω κι έτσι, ακόμα κι αν οι «πράκτορες» ξεχυθούν σε κάθε χωριό και πόλη και δεν αφήσουν ξύλο για ξύλο να πάει στο τζάκι, ακόμη κι αν όλα τα παλιά σπίτια γκρεμιστούν ή αλλάξουν, και πάλι μιλάμε για μια πεπερασμένη ποσότητα πρώτης ύλης. Κάποια στιγμή θα εξαντληθεί!

  33. Ωραίο πεζό
    από τον ομώνυμο
    της Πάνο μεριάς

  34. ΓιώργοςΜ said

    32 Χωρίς να γνωρίζω, υποθέτω πως υπάρχουν δύο σημαντικές ιδιότητες που έχουν τα παλιά ξύλα: Όποια παραμόρφωση ήταν να πάρουν την έχουν πάρει, κι έτσι είναι ομοιότροπαβκατα το δυνατόν στη συμπεριφορά τους, δεν έχουν δηλαδή αποθηκευμένες τάσεις που θα δώσουν παραμορφώσεις. Επίσης, αν υπάρχουν αδυναμίες (ροζοι, σκισιματα, αδυναμίες από σκουλήκια κλπ) θα έχουν φανεί κι έτσι το κακό κομμάτι θα πεταχτεί για να χρησιμοποιηθεί το απρόσβλητο.

  35. Theo said

    Καλημέρα!

    Ωραία γραφή, Πάνο, και λίγο σασπένς στο τέλος!
    Συνέχισε έτσι.

    Όσο για τα παλιά ξύλα, κι ο Χριστόδουλος Χάλαρης μού είχε πει πως τα όργανα του Μουσείου Αρχαίων, Βυζαντινών και Μεταβυζαντινών Οργάνων στα Λαδάδικα της Θεσσαλονίκης (που η Τράπεζα Πειραιώς το έκλεισε, χωρίς να δεχτεί να του δώσει κάποια έστω από τα 200 όργανα, εκτός από αυτά της κινητής έκθεσης), που έγιναν με βάση φιλολογικές και εικαστικές μαρτυρίες και κάποια τα άκουσα και να παίζουν, τα έφτιαξε ένας παλιός οργανοποιός από την Ήπειρο από παλιά ξύλα.

  36. Πάνος με πεζά said

    Πάλι αποσασπματικά διαβάζοντάς σας,νομίζω ότι το κυριότερο πρόβλημα των ξύλων από κατεδαφίσεις ( και των παλιών κουφωμάτων) ,είναι το σαράκι… Απο μια εποχή και πίσω δε γινόταν εμποτισμός κι όποιος τα έβαζε «δεύτερο χέρι», την πάταγε… (παθός και μαθός…)

  37. Πέπε said

    @34:
    > > Όποια παραμόρφωση ήταν να πάρουν την έχουν πάρει

    Σωστά.

    @36:

    Πρώτον, Πάνο, ευχαριστούμε και μπράβο!

    Δεύτερον:

    > > το κυριότερο πρόβλημα των ξύλων από κατεδαφίσεις ( και των παλιών κουφωμάτων) ,είναι το σαράκι…

    Ναι, αλλά το σαράκι φαίνεται. Νομίζω ότι η πιθανότητα να υπάρχει ένα μόνο σαράκι, που μόλις αφίχθη και δεν έχει κάνει αισθητή την παρουσία του αλλά θα την κάνει εν καιρώ, είναι μάλλον μικρή. (Παρεμπιπτόντως, θυμάμαι μια φορά που είχα δει το ίδιο το σαράκι την ώρα της δουλειάς του: ήταν στο ξύλο μιας πέργκολας, που είχε τρυπίτσες, και από μια από αυτές τις τρυπίτσες το σαράκι πέταγε χούφτες χούφτες πριονίδι, ποσόστητες άνετα ορατές. Ήταν σαν να βλέπεις καρτούν!)

    Εδώ στην Κρήτη, αλλά και σε άλλα νησιά, το πριόνι (και όχι λ.χ. το τρυπάνι) το λένε σάρακα.

  38. Πάνος με πεζά said

    Κάποτε έλεγαν ότι το ξύλο με το οποίο φτιάχνονταν τα πιάνα μιας διασημης φίρμας ( δε θυμάμαι ποιας), παρέμενε εκατό χρόνια στο βυθό μιας λίμνης πριν να χρησιμοποιηθεί για το σκοπό αυτον…

  39. Γς said

    36:

    Κάποια και μετά. Αφού φτιαχτεί το πιάνο

  40. Γς said

    39->38

  41. Classicist said

    Καλησπέρα κι από μένα.

    Δεν είναι για πέταμα ο κ. Πάνος με πεζά: Έχει δυνατότητες, βλέπει, παρατηρεί, ξέρει πράγματα, είναι σεμνός, δεν είναι φαφλατάς όπως ο κ. Δ. Μαρτίνος. Η γραφή του διαβάζεται ευχάριστα, όπως και η γραφή του κ. Gpoint σε ένα προηγούμενο διήγημα («Σίντυ»).

    Ωστόσο, το παρόν διήγημα είναι ολοφάνερα αποτυχημένο: Άνισα γραμμένο, ασχολείται κατά 60% με ανούσιες λεπτομέρειες (που όλοι μας ξέρουμε ή μπορούμε να βρούμε) και όχι με την κεντρική ιδέα που είναι το κάλλος και η γοητεία της Φ. Αποφεύγει ο κ. Π.μ.π. να μάς πεί ακόμη και το πιό βασικό: Γιατί η Φ. ζήτησε διαζύγιο από τον συγγραφέα; Βρήκε καλύτερο γκόμενο, βαρέθηκε να υπηρετεί σαν δούλα τα χούγια του ή κάτι άλλο που δεν φανταζόμαστε;

    Ως επαγγελματίας κλασικίστρια αφιερώνω στον αξιαγάπητο, κ. Πάνο με πεζά, ένα ποίημα του Ανακρέοντος (572 – 485 π.Χ.), το περίφημο «Εις Γυναίκας». Το κάνω με την ελπίδα να τον πείσω να ασχοληθεί χωρίς τύψεις στο επόμενο διήγημά του με αυτό που πράγματι τον απασχολεί και τον ευχαριστεί: Το Γυναικείο Κάλλος, που είναι πράγματι δώρο της Φύσεως, όπως επισημαίνει και ο Ανακρέων.

    Στο φινάλε, άς παραδειγματιστεί ο κ. Π.μ.π. από τον σεβάσμιο κ. Γς που στα 70φεύγα του δεν έχει ακόμη χορτάσει το γυναικείο κάλλος και είναι ανά πάσα στιγμή έτοιμος να αποβληθεί από το Ιστολόγιο, παρά να πάψει να μάς το μοστράρει με κάθε ευκαιρία…

  42. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    1982. Πως δεν πηγα στην Μυκονο-1

    Λουκι καλοκαιρι 1982. Ενα βραδυ, μου συστηνει ο Ισιδωρος μια μελεγχροινη ανατολιτικη ομορφια με αμυγδαλωτα ματια και στραπλες. Η ελξη ηταν αμοιβαια (τα ετερωνυμα ελκονται). Βρεθηκαμε να φιλιομαστε στο μπαρ, εξω απο το μπαρ στην Χαρητος, οπου …ασυγκρατητος κατεβασα και το στραπλες. Πριν μας συλλαβουν για προσβολη ηθων, χωριστηκαμε και πηγαμε στα σπιτια μας, με την υποσχεση να παμε την επομενη με την παρεα της στην Μυκονο. Ε, λοιπον μαλλον μετανοιωσε και ετσι δεν πηγα στην Μυκονο.

    συνεχιζεται….

  43. sarant said

    38 !

  44. Γς said

    38:

    Κι ο Γς θυμήθηκε τη βρεγμένη σανίδα της μάνας του

    https://caktos.blogspot.com/2013/08/blog-post.html

  45. Γιάννης Ιατρού said

    44: Εμ έλα που ακόμα θα ήταν χρήσιμη ….

    Πάνο,
    μπράβο για το διηγηματάκι και καλή επιστροφή.

  46. gpoint said

    Αμετανόητος εγώ δεν δίνω συμβουλές αλλά παραθέτω παρατηρήσεις και γεγονότα και ο νοών νοείτω.

    Στην Ελλάδα τουλάχιστον -που ξέρω καλύτερα τους χαρακτήρες- ο αντρας που χωρίζει σκέπτεται την επανασύνδεση, η γυναίκα σχεδόν ποτέ. Κι αν της την δώσει να γυρίσει ή την υποχρεώσεις θα κάνει τα χειρότερα, όπως πετυχημένα είχε δείξει ο Καραγάτσης σ’ ένα διήγημά του- νομίζω το «Ο συνταγματάρχης Λιάπκιν» – όπου η επιστρέψασα στην εστία ξεφτίλησε τον δικό της να τον εκδικηθεί που την συγχώρεσε !

    Από όσες είχα σχέση η μόνη που το σκεπτότανε (και το σκέπτεται) είναι μια αγγλίδα ζωγράφος, φίλη μου που μας χώρισαν οι συμβατικές ανάγκες της ζωής προ οκταετίας και το κυριότερο, δεν έχουμε παιδιά , αυτή καθόλου κι εμένα ήταν ήδη αρκετά μεγάλα κι ανεξάρτητα πια, οπότε αυτή ήταν ακόμα με μυαλό τηνέητζερ κι εγώ επανερχόμουνα σ’ αυτό σιγά-σιγά.

    Τεράστια εντύπωση μου είχε κάνει μόλις είχα χωρίσει η κρίση του μακαρίτη φίλου μου Μάκη, ενός πανέξυπνου κατά γενική ομολογία ανθρώπου : Κάναμε την καθιερωμένη βόλτα μας στο δασάκι όταν σταμάτησε και μου έδειξε ένα γνωστό μας ζευγάρι, καμιά πενηνταριά απέναντι, στην κλασσική «βόλτα ‘του χωριού στο λιμάνι. » Κοίτα τι ωραίοι είμαστε εμείς, περπατάμε, μιλάμε, καπνίζουμε (τότε), κλάνουμε ελεύθερα και κοίτα τον Ηλία απέναντι που περπατάει ένα μέτρο μπροστά από την Ρ. για να μην ακούει το μουρμουρητό της-κάθε μέρα τα ίδια και τα ίδια. Ετσι θάσουνα κι εσύ αν δεν χώριζες αφού κακοφόρμισε η σχέση σας και μη μου κλαίγεσαι
    Ο Ηλίας ακόμα παντρεμένος είναι, ομιλητικός και γλυκός όταν είναι μόνος του, βλοσυρός κι αμίλητος όταν την σέρνει μαζί του.

  47. konos said

    Έχει πολύ ενδιαφέρον η κατασκευή οργάνων από παλαιωμένο ξύλο… Βέβαια, ίσως να υπάρχει και μια δόση υπερβολής στο όλο θέμα. Στον παρακάτω σύνδεσμο φαίνεται ότι κορυφαίοι βιολιστές δεν κατάφεραν να ξεχωρίσουν τα παλαιά από τα καινούργια όργανα και μάλιστα αρκετοί προτίμησαν τα νέα!!!

    https://eu.usatoday.com/story/news/nation/2014/04/07/old-violins-versus-new/7383707/

  48. Πάνος με πεζά said

    Αν μου επιτρεπετε, η κεντρική μου ιδέα δεν ειναι βέβαια το γυναικείο κάλλος (άλλωστε υπάρχει και φράση που το διευκρινίζει), αλλά αυτό το «τα επικείμενα ήκει τοις υποκειμένοις» : η ανθρώπινη παρουσία (και κατ’ επέκταση οι αναμνήσεις/εμπειρίες/βιώματα) είναι αυτή που τελικά μακροπρόθεσμα κυριαρχεί στην όποια φυσική ομορφιά.Τα μέρη συνήθως τα συνδέουμε με ανθρώπους,κι έτσι άλλωστε και -πάλι συνήθως- τα διαγράφουμε.. Σε αυτό το κείμενο κυριαρχεί το πιο προσωπικό στοιχειο,θα μπορούσε το «ανθρώπινο φίλτρο» να ήταν και πιο παρεΐστικο,και πιο ομαδικό, να το πω ετσι.

  49. Πάνος με πεζά said

    Αυτά, εν αναμονή στην Τήνο.Που εδώ και καιρό μονοπωλεί τη γραμμή σε ποσότητα επιβατών…Η θάλασσα λάδι, και ανοιχτά της Κάρυστος θα’ναι ο καιρός ευχάριστος : ).

  50. Γς said

    Τι έρχεσαι Ραφήνα Πάνο;

    Να κατέβω στο λιμάνι να σε πετάξω όπου θέλεις;

    Τι ώρα φτάνεις; Με ποιο πλοίο;

  51. Γιάννης Ιατρού said

    49: Πάνο, επί τη ευκαιρία, κανε και κάνα τάμα εκεί που είσαι (για το μπλογκ. ντε…) 🙂

  52. Πάνος με πεζά said

    Το σκοτωσα και λίγο..»οίκει» στην ορθογραφια,ε; Ε, πρωτοδεσμίτης αφού!

  53. Γς said

    52:΅

    πρωτοδεσμώτης !

  54. gbaloglou said

    «Ο Πάνος, όπως θα ξέρετε, είναι δεμένος με το νησί αν και παραθερίζει στη λιγότερο κοσμική πλευρά του.» — Μα γι αυτό ακριβώς παραμένει ΔΕΜΕΝΟΣ με το νησί, επειδή ζει την λιγότερο κοσμική πλευρά του (λέω) 🙂

  55. ΓιώργοςΜ said

    47 Αυτό αφορά όμως παλιά όργανα, όχι νέα κατασκευασμένα από παλιό ξύλο.

    Για το σαράκι, η εντύπωσή μου είναι πως πηγαίνει σε αφράτα ξύλα μόνο, όχι σε σκληρά (χρηστικό: είχα κάποτε φονεύσει σαράκι που είχε μπει σε κάποια γρίλια από οξιά, εμποτίζοντας την τρύπα με βενζίνη).

    Για τη σκληρότητά της και την αντοχή στο χρόνο νομίζω χρησιμοποιείται η μουριά για την ποντιακή λύρα, όπως επίσης για το αντί στον αργαλειό.

  56. nikiplos said

    Συνομήλικε, πραγματικά πολύ ωραίο… και μου άρεσε από πολλές απόψεις και για την όμορφη περιγραφή ενός από τα ομορφότερα (αλλά και πιο συλημμένα) νησιά…

  57. Πάνος με πεζά said

    Κι εχω την αισθηση οτι χρησιμοποίησα και τον κανόνα του Ρωμαϊκού Δικαίου αντίστροφα απο αυτό που εννοούσα…Πεωτοδεσμίτης,αφού! (Δε σημαίνει ότι τα επικείμενα ανήκουν στα υποκείμενα; Ε,κουρασμένος,μ’έχει πιάσει λιγο κι ο ήλιος… 🙂 )

  58. Λευκιππος said

    Τελικά οι γυναίκες σε κάθε φάση της ζωής τους, ξέρουν ακριβώς τι θέλουν, τι πρέπει να κάνουν και το κάνουν. Ακόμη και παρά την παροιμία, οι χήρες είναι πολύ πιο αξιοπρεπείς από τους χηρους που κυριολεκτικά μετατρέπονται σε αυτή τη φάση της ζωής τους σε χοιρους.

  59. Πέπε said

    @55:
    Η λύρα γίνεται πράγματι και από μουριά, όπως και άλλα όργανα, όχι όμως το καπάκι της αλλά το σκάφος. Τα καπάκια γίνονται από πιο αφράτα ξύλα, νομίζω.

  60. mitsos said

    Το κείμενο πολύ ωραίο Πάνο.
    Κερδίζει την προσοχή χωρίς στολίδια, και εντυπωσιακά ευρύματα .
    Μου άρεσε και … με έβαλε σε σκέψεις

    Παλιά άκουγα στο χωριό να λενε οι μεγαλύτεροι «Τι τα θες αν δεν χτίσεις σπίτι και δεν παντρέψεις κορίτσι δεν ξέρεις τι είναι ζωή»
    Προχτές όμως άκουσα κάποιον γύρω στα 55 ,μάλλο τον νεώτερο στον Καφενέ να δίνει μια άλλη παραλλαγή : «Αν δεν χτίσεις σπίτι και δεν πάρεις ένα διαζύγιο την ζωή δεν την έζησες εσύ »
    Πρόσεξα πως οι γηραιότεροι που συνήθως παραμένουν σιωπηλοί κι ακίνητοι σήκωσαν το βλέμμα προς το μέρος του, μετά κοιταχτήκαν και επανήλθαν αργά στην αταραξία τους.
    Εγώ το σκέφτηκα λίγο Δέν ξέρω ποιος έχει την αυταπάτη πως την έλέγχει …Και καθώς σηκώθηκα να φύγω μονολόγησα : <>

  61. mitsos said

    μονολόγησα : Μπα το δικό μου είναι αποδεδειγμένα καλύτερο και αποτελεσματικότερο : «Κάθε εμπόδιο για καλό»

  62. Γς said

    58:

    > τους χηρους που κυριολεκτικά μετατρέπονται σε αυτή τη φάση της ζωής τους σε χοιρους.

    Εϊπ! Τι θα το ιάνουμε εδώ;

  63. Παναγιώτης Κ. said

    @58. Το παρακάτω ανέκδοτο άλλα λέει… 🙂
    Κρητικός και συγκεκριμένα από το Ηράκλειο κάποια καλή πράξη έκανε και για να τον αμείψει ο…Θεός του λέει:
    -Πες μου ποια χάρη θέλεις να σου κάνω.
    -Να φτιάξεις μια γέφυρα από το Ηράκλειο μέχρι την Αλεξανδρούπολη για να μπορώ να επισκέπτομαι εύκολα την κόρη μου που σπουδάζει στην Ιατρική.
    Κάπως δυσανασχετεί ο Θεός και του λέει:
    -Τι επιθυμία είναι αυτή; Δεν προτιμάς κάτι άλλο;
    -Εντάξει. Πες μου πως λειτουργεί το μυαλό μιας γυναίκας.
    -Έλα μωρέ! Πλάκα σου έκανα πριν. Τι είναι για μένα μια γέφυρα από το Ηράκλειο ως την Αλεξανδρούπολη; 🙂

  64. cronopiusa said

  65. 48, … κεντρική μου ιδέα…: η ανθρώπινη παρουσία (και κατ’ επέκταση οι αναμνήσεις/εμπειρίες/βιώματα) είναι αυτή που τελικά μακροπρόθεσμα κυριαρχεί στην όποια φυσική ομορφιά. …

    Εύστοχο το σχόλιο, και είμαι σίγουρος πως πολλοί από μάς το έχουν ζήσει απ´ την καλή κι απ´ την ανάποδη μέσα από πάσης φύσεως εμπειρίες με ανθρώπους και τόπους.
    Το έχω ζήσει και προσωπικά με την τροχιά των αισθημάτων να «μπαινοβγαίνει απ’ τον φούρνο στην κατάψυξη» (στο τελευταίο στον φούρνο πάλι με την νέα γενιά που καταφθάνει – τι χαρά!).
    Και λυπητερές ιστορίες με εξοχικά και ανθρώπους που έφυγαν, για να δώσει τελικά ο ΕΝΦΙΑ την χαριστική βολή («στον τόπο…») του οριστικού αποχωρισμού με τον τόπο στους λίγους που έμειναν.

  66. sarant said

    46 Να επισημάνουμε πάντως ότι στο περιστατικό του Καραγάτση (με τον Καραμάνο και την Σωσώ) υπήρχε απιστία στη μέση.

  67. Γς said

    Oλόγεμο φεγγάρι απόψε
    και τα μαλλιά του Γς
    που άσπρισαν σε μια άλλη πανσέληνο τ Αυγούστου στη Ρόδο
    [Σερσε λα φαμ]

  68. gpoint said

    # 66

    Νίκο, νομίζω πως είναι κοινός τόπος για τις γυναίκες (ελληνίδες) πως δεν φεύγουν αν δεν έχουν βρει τον επόμενο σταθμό σε ποσοστό 99%..Αρα η εκδήλωση της επιθυμίας κάτι δείχνει. Το έζησα και πρόσφατα, πρώτη φορά στη ζωή μου άνευ ιδιαιτέρου λόγου όπως λέμε changing of the guards (τεράστιο τραγούδι)

  69. leonicos said

    Δεν επέστρεψα μόλις, αλλά προτίμησα να δω αυτά που έχασα.

    Δεν θέλησα να πάω να δω λεπτομέρειες για την ευθιξία της Έφης Έφης, για να μην πάρω το μερος κάποιου έστω και σιωπηλά.

    Θεωρώ ότι είναι πολύ πικρό ένας ενεργός και τιμημενος σχολιαστής να ‘απέρχεται’ λόγω κάποιας αστοχίας.

    Το ιστολόγιο είναι η παρέα μας. Πρέπει ν’ αγαπιόμαστε ακόμα και όταν τσακωνόμαστε.

    Όταν δεν βλέπουμε το ιστολόγιο ως βασικό στοιχείο της συμμετοχής μας στον κόσμο, έτσι όπως διαμορφώνεται ηλεκτρινικά, είναι αυτοτιμωρία.

    Δεν μπορώ να πιστέψω ότι ένας τόσο χρήσιμος, αγαπημένος κι ενεργόα σχολιαστής θα θελήσει να φτωχύνει το ιστολόγιό μας.

    Με όλο το σεβασμό, Έφη: Επέστρεφε

  70. leonicos said

    Πολύ ωραίο το κείμενο του Πάνου με Πεζά, Συγχαρητήρια

  71. gpoint said

    # 68

    Να σημειώσω ακόμα προς αποφυγή παρερμηνειών πως η δικιά μου κάθισε τρεις μήνες μαζί μου από την στιγμή που εξέφρασε την επιθυμία να φύγει , στην διάρκεια των οποίων αφ’ ένός ήτανε άψογή μαζί μου κι αφ’ ετέρου προετοίμαζε την επιπλοποΐα της νέας της ζωής που έλεγε κι ο Νιόνιος

  72. Παναγιώτης Κ. said

    Τι στενοχωρήθηκε ενδοϊστολογικά η Έφη και απέχει;
    Μου είναι αδιανόητο! 😦

  73. leonicos said

    @16 Λουκρητία

    Δεν ξέρω γιατι έβαλες τον Γς να δει το συγκεκριμένο βίντεο, αλλά το είδα κι εγώ, και κόλλησα στα επόμενα..

    Λες να γίνουμε καλύτεροι;

    Για μένα μιλάω. Ο Γς δεν χρειάζεται διόρθωση, είναι αυτο επισκευαζόμενος και συγχωρητέος λόγω παρωχημένων δυνατοτήτων. Έπρεπε να το καταλάβεις από τη διαφήμιση.

    Η μόνη αλήθεια που λέγεται εδώ μέσα είναι ότι εγώ φοβάμαι τη Φωτεινή και κάνω πάντα ό,τι μου λέει.

    Αλλά είναι το καλύτερο, εκτός του να παχύνω, εκεί αντιστέκομαι. Και να σωπάσω, επίσης

  74. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα!

  75. Triant said

    68: Νομίζω Τζι ότι το ποσοστό που δίνεις είναι μικρό. Δεν λέω λεπτομέρειες για να μην κατηγορηθώ (από τον άρτι αποτιμωρηθέντα αλλά αμετανόητο και υπότροπο) για αντιποίηση αρχής 🙂

  76. Πάνος με πεζά said

    Κι επειδή λοιπόν όπως τα λέει και το κείμενο, η χρονιά φέτος πάει σαν να γ… την κατσίκα, μπήκαμε στο σπίτι 11 η ώρα, με… κομμένο ρεύμα ! Το οποίο, μαζί με ίντερνετ κλπ. επανήλθε κατά τις δώδεκα και τέταρτο…
    Οπότε πάμε από την αρχή :
    @0 : τα μυόπωρα στη Μύκονο κατ, αρχήν, είναι λίγο διαφορετικά από αυτά που έχω εδώ στη Ραφήνα και πράγματι τα έχω κάνει φράχτη (με αυτή την τελευταία πυρκαγιά μάλιστα, μου κάηκαν καμιά εικοσαριά στην ανατολικό σύνορο…). Στη Μύκονο το φυτό είναι πρώτα απ’ όλα σκληρό και ανθεκτικό στην ανομβρία, δεν κάνει πολλούς κλώνους από τη ρίζα του, αλλά έναν και χοντρό κορμό, και μετά φουντώνει επάνω σαν μπάλα, θυμίζοντας κάτι σαν χαμηλή κουκουναριά. Τέτοια μυόπωρα έχει στην πλατεία της Άνω Μεράς, αλλά να και ένα από τα δικά μου, πώς έχει γίνει :
    https://ibb.co/cBp5xp
    Και συνεχίζοντας :
    @ 15 : Έτσι, έτσι… Μην ξεχνάμε ότι ο Χατζηφωτίου έγραψε το εξαντλημένο «συννεφιάζει στη Μύκονο», και κατέληξε να σιχαθεί αργότερα το νησί. Αλλά μάλλον νόμιζε ότι η μια πλευρά του κάλυψε την άλλη…
    @ 20 : Άντε να δείξω και μερικά φωτιστικά, να το οπτικοποιήσουμε λίγο παραπάνω :
    @ 23 : Νομίζω το Pierros είναι κλειστό από χρόνια…
    @ 33, 39 : 🙂
    @ 59 : Πράγματι τα καπάκια των εγχορδων είναι από μαλακά ξύλα (πεύκα, έλατα, κελεμπέκια). Και μάλλον για καλύτερο ήχο, προτιμάται λεπτό και εύκαμπτο καπάκι – υποθέτω ότι απορροφάει καλύτερα και συμμετρικά τις παραμορφωσεις του σκάφους…
    @ 60 : Στους παλιούς, εύκολοι και «άψαχτοι» οι γάμοι, δύσκολοι έως ανύπαρκτοι οι χωρισμοί. Σήμερα, το αντίθετο…
    @ 67 : Μαλλί βαμβάκι; 🙂
    @ 69,72 : Με την ΕΦΗ-ΕΦΗ δεν το παρακολούθησα, λόγω διακοπών…

    Και πάλι ευχαριστώ για τα σχόλια, καλή βδομάδα σε όλους – εργάσιμη και πρώτη της σεζόν πλέον, και για μένα.

  77. Πάνος με πεζά said

    Τα φωτιστικά ξέχασα !
    https://ibb.co/d1PG3U
    https://ibb.co/gy12cp
    https://ibb.co/iGzG3U

  78. loukretia50 said

    ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ ΣΤΗΝ ΕΦΗ- ΕΦΗ και το ΓΙΑΝΝΗ ΚΟΥΒΑΤΣΟ

    ΤΟ ΔΙΚΟ ΜΑΣ ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΟ ΚΟΥΒΑΡΙ
    Σ΄ένα νήμα τυλιγμένοι, χαρακτήρες μπερδεμένοι, συζητούν
    ‘Εξυπνοι και μορφωμένοι, σοβαροί ή ξεμυαλισμένοι , διαφωνούν
    Κάποιοι είναι φοβισμένοι , ενώ άλλοι αφηρημένοι ακολουθούν
    Με μια μάσκα φορεμένη, αλαζόνες ή χαμένοι, ακροβατούν
    σε συζήτηση μπλεγμένοι, αδαείς ή διαβασμένοι για να βρουν
    την αλήθεια την κρυμμένη, μεσ΄στις λέξεις φιμωμένη προσπαθούν

    Οι νηφάλιοι μορφωμένοι, πάντα ενημερωμένοι, συζητούν
    Ευγενείς και μετρημένοι, στην ουσία εστιασμένοι, εξηγούν
    Θεωρία μπερδεμένη και πηγή εξακριβωμένη αναρτούν
    Όμορφα διατυπωμένη, άποψη τεκμηριωμένη απηχούν
    Συνετή, συγκροτημένη, με εικόνα διαλεγμένη την κοσμούν
    Μουσική επιλεγμένη , ποίηση ονειρεμένη μας κερνούν

    ΄Αλλοι είναι αρπαγμένοι με ειρωνεία φορτισμένοι απαντούν
    Αγενείς και παθιασμένοι, μόνιμα ενοχλημένοι, προκαλούν
    Κι απ΄τα σχόλια θυμωμένοι, διασκέδαση εγγυημένη απαιτούν
    «Μάτσο» τύποι κολλημένοι , διαρκώς αγριεμένοι, ενοχλούν
    Άλλοι κάνουν στοχευμένη την επίθεση, κρυμμένοι σαν καρτούν
    με εμμονές σερβιρισμένες, θεωρίες πειραγμένες προωθούν

    Άλλοι είναι ενταγμένοι, αυστηρά προσηλωμένοι και απορούν
    Πώς υπάρχουνε καημένοι, που τη δόξα τη χαμένη αναπολούν
    Ενώ κάποιοι βολεμένοι στον αγώνα ενωμένοι δε μπορούν

    Ευσεβείς μεμονωμένοι μία άλλη οικουμένη προσδοκούν
    Απ΄το ρεύμα αποκομμένοι, απαξιούν πεπατημένη να δεχτούν
    Όταν τόσοι φωτισμένοι, παραμένουν βυθισμένοι στο δοκούν

    Ευαίσθητοι λησμονημένοι, είν΄απογοητευμένοι, δε μιλούν
    Κι άλλοι παρεξηγημένοι, να βρεθούν δικαιωμένοι λαχταρούν
    Μα αν το θέμα παραμένει, νοιώθουν παραμερισμένοι και σιωπούν

    Ενώ οι αφοσιωμένοι, φίλοι – φύλακες ταγμένοι αγρυπνούν
    Για να είναι μονιασμένοι οι αταίριαστοι αρπαγμένοι, αγωνιούν
    Τη φωτιά την αναμμένη , με αστεία τυλιγμένη να κρατούν
    Μα πολύ συχνά συμβαίνει, σε καυγάδες μπερδεμένοι να βρεθούν
    Νεύρα άλλων φορτωμένοι, χωρίς λόγο στριμωγμένοι, ασφυκτιούν
    Απ΄την κόντρα κουρασμένοι, απ΄τη γκρίνια τσακισμένοι, αγανακτούν

  79. loukretia50 said

    Α΄ ΕΠΙΛΟΓΗ
    Μα έστω κι αγανακτισμένοι
    Είναι αποφασισμένοι
    Να αντιδρούν
    Γιατί δεν είναι πλασμένοι
    Να ξεφεύγουν σαν χαμένοι
    Πολεμούν
    Όταν έρχεται η μπόρα
    Δεν κυλούν στην κατηφόρα
    προσπαθούν
    Όταν κάτι το πιστεύουν
    Αγωνίζονται, επιμένουν
    Προχωρούν
    Με το χιούμορ, με τη γνώση
    Που η πείρα έχει δώσει
    απαντούν
    Στο χυδαίο το αστείο.
    Τον τραμπούκο, το γελοίο
    αψηφούν
    Κι όσους κόντρες συνεχίζουν
    Και τα νήματα ευτελίζουν
    Αγνοούν
    Δίνουν μόνο απ΄την καρδιά τους
    Και με κέφι τα όνειρά τους
    αναρτούν

    Β΄ ΕΠΙΛΟΓΗ
    Μα κουράζονται , θυμώνουν
    Δυσφορία φανερώνουν
    Δε μπορούν
    Διαρκείς αμφισβητήσεις
    Και ανούσιες συζητήσεις
    Να υποστούν
    Και μοιραία κάποια μέρα
    Λεν « δεν πάει παραπέρα»
    Και σιωπούν
    Με αγανάκτηση ή πικρία
    ή μονάχα δυσφορία
    Αποχωρούν
    (ΤΙΣ ΠΤΑΙΕΙ?)

    ΕΦΗ-ΕΦΗ, ΓΙΑΝΝΗ, ποια είναι τελικά η δική σας επιλογή?
    Κι αυτό για σας :

    Νέα άρθρα οι θαμώνες
    σχόλια χωρίς κορώνες
    προσδοκούν
    να ξεχάσουν τη ρουτίνα
    Και τα σχόλια σ’ άλλο νήμα
    λησμονούν

    Άλλοι πάθανε στραπάτσο
    μα δε φύγαν κυρ Κουβάτσο,
    προσπαθούν
    Κι αν οι ξένοι επικρατήσουν
    τότε ποιοί θα προσπαθήσουν
    ν’ αμυνθούν ?

    ΕΦΗ –ΕΦΗ και ΓΙΑΝΝΗ ΚΟΥΒΑΤΣΟ
    Σας παρακαλώ – προκαλώ να κάνετε δημόσια κριτική στο πόνημα , γιατί μ΄ενδιαφέρει η γνώμη σας και αποτελέσατε την έμπνευσή του..

  80. Γς said

    77:

    >Τα φωτιστικά ξέχασα !

    Και μένα [μπιπ] κανονικά [Σχ. 50]

  81. Γς said

    Πάντως δεν ξέρω, αλλά θα πω τα δικά μου.

    Κάνουμε κιι εμείς τις πλακούλες μας με τα προσωπικά μας, τις μακαρίτισσες συμβιους μας τα παιδιά μας τα εγγόνια μας τις θειάδες μας τις φιλενάδες μας. Ομως δεν έχουμε πια υποχρεώσεις οικογενειακές [στο μέτρο που αυτές παύουν να υφίστανται].

    Γιατί τα λέω αυτά Πάνο μου;

    Γιατί αν αντιμετώπιζα τέτοια προβλήματα [που αντιμετώπισα] τότε θα πάλευα [που πάλεψα] με νύχια και με δόντια να αποτρέψω τέτοιες καταστάσεις. Κι αυτό όχδι μόνο και κυρίως για τα παιδιά αλλά και για τον εαυτό μας. Ξέρεις τι σημαίνει διαζύγιο, επιμέλειες παιδιών ώρες και όρια επικοινωνίας με τα παιδιά, εποπτεία τους, ψυχισμός τους; Θα καταρρεύσεις, αν πράγματι είσαι καλός πατέρας, που δεν αμφιβάλω.

    Φοβάμαι Πάνο ότι κάπου έχεις ξεφύγει. Τολμώ ακόμα να πω ότι ίσως έχει κάποια δίκια η άλλη.
    Δεν είναι ώρα για λογοτεχνήματα, εκ βαθέων αναλύσεις, εκμηστηρεύσεις και συμβουλές.
    Στ άρματα! Με βοήθεια μόνο τα στενά συγγενικά σου πρόσωπα και ίσως κάποιον στενό αδελφικό σου φίλο.
    Και αν χρειαστεί, που το απεύχομαι, αλλά φοβάμαι ότι μπορεί να είναι απαραίτητη μια ψυχική υποστήριξη από ειδικό.

    Μπρός. Ξεκίνα αμέσως. Από χτές.

  82. Γς said

    Και είναι οι ρουφιάνες οι γυνές….

    Στα καλά καθούμενα:

    -Θέλω να φύγω, Να πάω στην Ελλάδα.

    -Βρε χρυσή μου ρε καλή μου, τα παιδιά..

    -Οχι θιέλω να φύγω.

    -Πολύ ωραία, αλλά μην μας ενοχλήσεις πια.

    Και την πήγα στο Ιντερκοντινένταλ του Χιουστον για την Νέα Υόρκη. Εμεινε στην ξαδέλφη της εκεί και δεν έφυγε αμέσως για Αθήνα.
    Κι ο μαλάκας αφήνω μόνα τους τα παιδια 11, 9 και 7 χρονών και πάω στην Νέςα Υόρκη κι αρχίζω τις διαπραγματεύσεις. Εκανε και την δύσκολη. Τρεις μέρες την παρακαλούσα

    Κι όταν την έφερα πίσω στο Τέξας, μου λέει ο μεγάλος (11 χρονών!)¨

    -Τι έκανες ρε μπαμπά; Αυτή θα φύγει πάλι

    Και τό’ κανε σε μια βδομάδα. Και να την κυνηγάμε. Με το ένα αεροπλάνο αυτή. Με το άλλο εμείς. Πάνω από την Αμερική. LA, Σιάτλ, ΝΥ. Πολέμησα τα μεγάλωσε. Κουτσά στραβά είχαν και τους δυο γονείς τους. Εκανα και μια ζωβή τον καραγκιόζη για χάρη τους. Ημουν πάντα κοντά τους. Ναι με την γκόμενα. Πάντως κοντά τους.

  83. 81. Γουσου 1, ¨Όταν θέλεις είσαι γλύκα! Γιατί δε μπορείς να είσαι πάντα έτσι?
    Γιατί αμέσως παίρνεις φόρα και το χαλάς?
    ‘Ελα να ταξιδέψουμε λίγο
    Marc Lavoine & Souad Massi – Paris https://youtu.be/KTms12ZKGaA?list=PLaP8Ie6lC2zy0WBo7wMzC2yund4Rei0XY

    Αφού το ξέρεις πως γενικά χορεύουμε με τους λύκους! Που είναι υπέροχοι βέβαια!
    Enya – Crying Wolf – le chant du Loup https://youtu.be/rfOrplg80MM?list=PLaP8Ie6lC2zy0WBo7wMzC2yund4Rei0XY
    Leo Rojas – Der mit dem Wolf tanzt https://youtu.be/fpStWH1Yi-4?list=PLaP8Ie6lC2zy0WBo7wMzC2yund4Rei0XY

    ΥΓ : Ξέχνα τα XL – Σ ό,τι με αφορά τουλάχιστον!
    Και δε χρειάζεται να είσαι τόσο πληθωρικός!
    Λίγα και καλά! Δε θέλεις να μιλάμε? Ε, μαζέψου λίγο!
    Και ένα ακόμα, επειδή ελπίζω πως δε θα με απογοητεύσεις – πάλι!
    ΥΑ MUSTAFA https://youtu.be/OucIFOpEbdI

  84. Γς said

    Καλώς την

    Θέλεις λίγο καρπούζι;

  85. Να το φας εσύ! Νάνι!

  86. Γς said

    Chéri je t’aime chéri je t’adore,
    como la salsa de pomodoro

    Ξέρω προτιμάς το Μουσταφά με πελτέ

  87. raf said

    Πολύ όμορφο. Ευχαριστούμε!

  88. gpoint said

    # 82

    Και είναι οι ρουφιάνες οι γυνές….

    τα τρία κακά της μοίρας, όπως τα έλεγε ορεσείβιος αιπόλος :

    Πύργινη και θάλασσα και κακιά γυναίκα

    Η Γυναίκα στις προδιαγραφές είναι το τελειότερο πλάσμα, μόνο που κυκλοφορούν πολλά ελαττωματικά κακέκτυπα. Δεν βάζω ποσοστά μη με μαλλώσει πάλι ο Triant (σχόλιο 75)

    Ισως να φταίει η κοινωνία, πάντως οι μεστωμένες δεν έχουν ελπίδα σωτηρίας, στο υποσυνείδητο έχει μείνει η διαφορετική γονική συμβουλή σε σχέση με τα αγόρια » εσύ είσαι γυναίκα, κοίταξε μη μπίπ χωρίς να τον τυλίξεις, εσύ θα γίνεις άντρας, κοίταξε να μπιπ χωρίς να σε τυλίξει»
    Κάπου πριν από το 80 έγιναν οι διατάξεις περί ισότητας των φύλων. Ηξερα μία από τις βασικές συντάκτριες, κόρη μεταξικού υπουργού.Ο αντρας της σήκωνε το χέρι του όταν ήθελε να μιλήσει, όπως οι μαθητές στο δημοτικό και περίμενε να του δώσει την άδεια.
    Είναι και το λεγόμενο «νέγρικο σύνδρομο», ύστερα από τόσα χρόνια σκλαβιάς δεν ζητάς ελευθερία αλλά να διατάζεις…

    Για ποσοστά δείτε την πιο πάνω παραπομπή

    Εξυπακούεται πως εξαιρούνται όσες διαβάζουν αυτές τις γραμμές.

  89. gpoint said

    Αληθινή ιστορία από τα νυκτερινά σχολεία πριν μονοψήφια χρόνια. Υπήρχε μια 50άρα σαν τα δροσερά νερά-για να μην υπερβάλλουμε- τύπος και υπογραμμός σε όλη την φοίτησή της που όμως στις πτυχιακές εξετάσεις την έπεσε άγρια και στα ίσα σ’ ένα καθηγητή αναλόγων προσόντων. Τυπικός ο καθηγητής περίμενε την αποφοίτησή της κι αρχίσανε να βγαίνουνε, κάνα σινεμαδάκι, για σουβλάκια, βολτίτσες χέρι-χέρι, της ζήτησε και «περαιτέρω» ο καθηγητής και του πέσανε τα μαλλιά όταν του είπε «πρώτα στεφάνι, εγώ παρθένα θα φορέσω το νυφικό μου !»

  90. gpoint said

    Αυτά μας διηγόταν τον Σεπτέμβρη αφού ενέδωσε, την παντρεύτηκε (τι κάνει η μοναξιά, έε 😉 διαπίστωσε το αληθές του ισχυρισμού της και μετά τον χώρισε !!!

  91. Παναγιώτης Κ. said

    @77. Ψηφίζω το πρώτο δημιούργημα! 🙂

  92. Γς said

    81:

    Φτου!

    Τι έραφα γμτ του παιδιού;

    Πάει και τελείωσε:
    Εχω πρόβλημα.
    Καραμπινάτο

  93. spiral architect 🇰🇵 said

    Γνωστοί παλιότερα οι μυκονιάτες σοβατζήδες.

    Μύκονος, ένα παρεξηγημένο από τον τουρισμό νησί.

  94. 93,
    Οι Μυκονιάτες σοβατζήδες
    χρησιμοποιούσαν τοπικό
    Μυκονίαμα.

  95. Alexis said

    Καλημέρα.

    #94: Ναι, είναι τοπικό κονίαμα που εξορύσσεται αποκλειστικά στη Μύκονο! 🙂

    #78-79: Λουκρητία ζωγράφισες πάλι! Ψηφίζω Α΄ δαγκωτό!

    Τζι, πολύ ωραία και διδακτικά όσα μας λες για τις σχέσεις. Επειδή όμως το ιστολόγιο, καλώς ή κακώς, ανδροκρατείται, δεν υπάρχει δυστυχώς η άλλη άποψη…

  96. spiral architect 🇰🇵 said

    ΠεζοΠάνε, αυτοβιογραφικό είναι το διήγημα;

  97. Γς said

    Τσα!

    Εφη-Εφη!

    Πίσω απ την κουρτίνα

    Καλημέρα και καλή βδομάδα

  98. Γς said

    Κι ο Γιάννης

    Για γκέλ Μπουρντά

  99. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    Πάνο σχόλιο κατ’ εξαίρεση για σένα.
    Η λέξη κλειδί σε μια σχέση, είναι η λέξη ΑΜΟΙΒΑΙΑ, χωρίς αυτήν η σχέση είναι προβληματική και με τον καιρό γίνεται αρρωστημένη.
    Στις κόρες μου έχω πεί πως ο βασικός τους στόχος στην ζωή τους, πρέπει να είναι η απόκτηση της πιστοποίησης 3Α, Αυτοεκτίμηση, Αυτοπεποίθηση, Αυτοέλεγχος, χωρίς αυτά (και με αυτή την σειρά) δεν θα είναι ποτέ ευχαριστημένες και θα είναι πάντα εξαρτημένες από κάποιον η κάτι. Θεωρώ πως αυτό ισχύει για όλους τους ανθρώπους.

    Υ.Γ – Η σχέση των θεών με τους πιστούς, δεν ήταν ποτέ ισότιμη, οι πιστοί θεωρούν υποχρέωσή τους να προσφέρουν τα πάντα στους θεούς, κι ακριβώς το ίδιο θεωρούν κι οι θεοί.☺

    Υ.Γ – ΔΕΝ ΥΠΆΡΧΟΥΝ ΘΕΟΙ ΚΑΙ ΘΕΕΣ,☺το μέτρο στην ζωή, είναι η λέξη που αρχίζει από Θ.☺

    Καλή σου μέρα φίλε, κι αν την κοιτάξεις από τα βάθη της ψυχή σου, θα δείς πως είναι πολύ όμορφη και καλλιτεχνική, ίδια με σένα.☺

  100. spiral architect 🇰🇵 said

    Καλώστονα το Λάμπρο το Μονγκολφιέρο!
    (ομιλεί η πείρα) 😉

  101. loukretia50 said

    ΣΙΤΕΜΕΝΕΣ, ΠΟΤΕ ΝΙΚΗΜΕΝΕΣ!!

    Bonjour!

    Women on the verge of a nervous breakdown trailer Almodovar https://youtu.be/PypMOEKJuh8?list=RDPypMOEKJuh8

    ΛΑΜΠΡΟ
    Το « ΘΑ » ! η ζωή προχωράει! Όσο κρατήσει!

  102. Γς said

    101:

    Στημένες;

  103. sarant said

    76 Ευχαριστούμε και πάλι Πάνο!

    78 !

  104. loukretia50 said

    Γουσου ( 1 ή 2 ? : πρόσεχε με ποιο θα συνεχίσεις .
    Στο 2ο δε μιλάω – κι όχι μόνο εγώ).
    Αν και καλύτερα να ηρεμήσεις λίγο!

    Μόνο από χυμούς της νιότης. Κρατάνε το απόσταγμα

  105. Γς said

    104:

    Λεμόνια έξω λοιπόν

  106. cronopiusa said

    95

    οι γυναίκες είναι υπό διωγμό στο ιστολόγιο από γνωστούς χρήστες έχοντες ένα μν με τρίχες στον εγκέφαλο και το πληκτρολόγιο συνδεδεμένο με τα @ρχ… τους

    ο καθένας / η κάθε μία, ό,τι έχει πουλάει

    βαθύτατα θυμωμένη και μη χειραγωγημένη Κρόνη

    Καλή σας μέρα!

  107. Πάνος με πεζά said

    @ 77 : To πρώτο δημιούργημα έχει πόδια από παλιά πατώματα, θηλυκωμένα στην πλαϊνή γκινησιά, ανταύγαστρο από το μισό ενός δοχείου διαστολής, και λάμπα Edison… Είπα να πάω κάτω στη χώρα να το δώσω για πλάκα ένα χιλιάρικο, θα βγάζαμε και τις διακοπές ! 🙂 Όταν το πρωτοτελείωσα, μου θύμισε ηλεκτρική καρέκλα, μετά το συμπάθησα !

    @ 96 : Σχεδόν εξ ολοκλήρου.

    @ 99 : Ευχαριστώ για το πολύ ωραίο σχόλιο, γνωστέ και μη εξαιρετέε !

  108. Παναγιώτης Κ. said

    Γς 1 και Γς 2 !!!

  109. Γιάννης Ιατρού said

    88: Gpoint
    …Η Γυναίκα στις προδιαγραφές είναι το τελειότερο πλάσμα…
    Η δημιουργία της Εύας, 1511 Michelangelo. Cappella Sistina, Βατικανό

  110. Γιάννης Ιατρού said

    106: Κρόνη
    ….οι γυναίκες είναι υπό διωγμό στο ιστολόγιο…
    μη γενικεύουμε και δημιουργούμε εικόνες… Στα άλλα σύμφωνοι 🙂

  111. nikiplos said

    Καλημέρα… Επί του πρακτέου:

    Άλλο ίμερος (aka κάβλα) κι άλλο Αγάπη. Η Αγάπη, θέλει καθημερινό πότισμα, χτίσιμο, νοιάξιμο, εκτίμηση, συνεννόηση, κατανόηση… ένα ή δύο ή και πολλά βήματα πίσω… Η Αγάπη δεν ορίζεται στο γάμο, ή εκτός γάμου, ορίζεται στην αμοιβαία σχέση δύο ανθρώπων… Είναι πολύ δύσκολο. Γενικά είναι δύσκολη υπόθεση και δεν χωράει γενικότητες, ούτε νόρμες και κανόνες… Η Αγάπη είναι νεράκι καθαρό. Βρωμίζεται και φεύγει, κυλάει και τη ρουφάει το χώμα αν δεν την προστατέψεις.

    Αν ήταν να κάνω ένα βιαστικό σχόλιο, θα έκανα το @81 του Γσ… Δεν πιάνει πάντα, όμως τουλάχιστον θα έχεις πει ότι έκανες ό,τι μπορούσες…
    Εν κατακλείδι συμφωνώ και με το σχόλιο του Λάμπρου. Δεν υπάρχουν Θεοί, ούτε Θεές και οι άνθρωποι είναι αέρια, καταλαμβάνουν το χώρο που τους δίνεις.

    Ιστορίες από το (οικείο μου) παρελθόν:

    α. Η πρώτη με έναν μπάρμπα μου. Ο πρώτος που έμαθα στην οικογένεια ότι έχει γκόμενα. Σε ένα ταξίδι ξάκρισε στο Άργος και μου την γνώρισε. Ποτέ δεν κατάλαβα το λόγο. Χώρισε και προσπάθησε να τα βρει με μια τρίτη. Τον δέχτηκε πίσω η σύζυγος 10 χρόνια μετά το διαζύγιο. Το σπίτι του στάχτη και μπούρμπερη, αλλά κατάφερε να το συμαζέψει…
    β. Ο … πατέρας μου. έμαθα τελείως τυχαία πως είχε γκόμενα, αλλά και ποιά ακριβώς ήταν. Όταν το έμαθε η μητέρα μου, από άσχετη πηγή, το σπίτι πήγε να τιναχτεί στον αέρα. Ο αδερφός μου κι εγώ κάπως σώσαμε την κατάσταση, ο ένας από τα υποφράγματα των πολεμικών πλοίων κι ο άλλος χαμένος στα εξωτερικά…

    Και οι δύο έπαθαν άνοια που εξελίσσεται κάπως, αλλά και πέρασαν ασθένειες που τους άφησαν σοβαρά κινησιακά προβλήματα. Ο μπάρμπας κάπως περπατάει, ο πατέρας μου σε καροτσάκι. Υπέργηροι και οι δυό πλέον, αλλά οι γυναίκες τους εκεί δίπλα τους. Πρόσφατα (την Παρασκευή το βράδυ) συνόδευα τον πατέρα μου, σε μια ακόμη οδύσσεια emergency σε δημόσιο νοσοκομείο. Κι η γυναίκα του (η μητέρα μου) εκεί δίπλα… Στον απέναντι διάδρομο ήταν ένας γέρος στ’ αζήτητα ξεχασμένος σε ένα φορείο για τον οποίο δεν ενδιαφερόταν κανείς, κάθε μια ώρα όμως έβγαινε μια προϊσταμένη και από οίκτο ρωτούσε για τον κύριο τάθε κανείς? Και η απάντηση ήταν η σιωπή… Ο πατέρας μου, μου τον έδειξε με ένα βλέμμα που περιέγραφε πολλά…

    Η γιαγιά μου, παράτησε τον παππού μου που έγινε Πατέρας και Μάνα για τα παιδιά του, ακόμη και μέσα από τις φυλακές. Πέθανε μόνη και ξεχασμένη. Την βρήκα ανήμερα στη γιορτή μου το 2006, τρεις μέρες μετά… Ήμουν ο μόνος που την επισκεπτόμουν από καιρόν εις καιρόν…
    Ένας μπάρμπας μου, γκομενιάρης, γενναιόδωρος και γλεντζές, που τον θαυμάσαμε και πλειστάκις τον αναφέραμε σαν παράδειγμα, έξω καρδιά άνθρωπος, παράτησε τη σύζυγο και τα δυό παιδιά του για μια ωραία Αιγιώτισσα, την οποια για άλλη κοκ. Έσπασε κάθε ρεκόρ στα αζήτητα. Τον βρήκα εγώ μετά από 11 μέρες πεθαμένο στο σπίτι του στην Καλλιθέα, όπου μπήκα με κλειδαρά… Τα παιδιά του, ούτε να τον αναγνωρίσουν δεν πήγαν. (υποψιάζομαι θα έτρεξαν στο άνοιγμα της διαθήκης).

    Συμπέρασμα… Με διαζύγιο, ή χωρίς, μην παίρνετε διαζύγιο από την Αγάπη…

  112. loukretia50 said

    Cronopiusa
    106. Με όλη μου την αγάπη, αλλά το βρίσκω υπερβολικό, αν και έχει βάση, κυρίως γιατί λειτουργεί αποτρεπτικά για τις σιωπηλές αναγνώστριες.
    Κανένας δε μπορεί να μας διώξει, αν δεν το θέλουμε κι εμείς! Μόνο για λίγο.

    Ελπίζω η ΕΦΗ-ΕΦΗ να με δικαιώσει. Ακούει?

    Nikiplos : Ίσως η καλύτερη συμβουλή για όλους!

  113. Γιάννης Ιατρού said

    Επί 24ώρου και πλέον δεν είδα να βάζει κανείς το σχετικό αζμα για το θέμα της ανάρτησης κλπ.

  114. sarant said

    106 Δεν έχεις άδικο.

    Πάντως με ιδιωτικό μήνυμα ο Γς δήλωσε ότι αποχωρεί από το ιστολόγιο.

  115. Γιάννης Ιατρού said

    114β κι όχι μόνο https://sarantakos.wordpress.com/2018/08/27/goodluck/#comment-522911

  116. Γιάννης Ιατρού said

    Επί Διοκλητιανού μάλλον καλύτερα ήμασταν, ε;

  117. loukretia50 said

    116. Gladiator in arena consilium capit.

    Όσο για το Γουσού,
    Μεγάλο παιδί – κυριολεκτικά! – είναι, ας σκεφθεί και ας πράξει ανάλογα.

  118. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    106 – Καλό είναι να διευκρινισθεί ότι η ΕΦΗ – ΕΦΗ θίχτηκε από το σχόλιο του Νικοκύρη περί βρισιάς κι όχι από τον Γς η κάποιον άλλο «εκνευριστικό» και παρά την μετέπειτα διευκρίνιση του Νίκου πως δεν απευθυνόταν σ’ εκείνη προσωπικα, για δικούς της λόγους δεν έχει αλλάξει γνώμη, κάτι που αδικεί και την ίδια και τον Νίκο, κι επειδή την θεωρώ σήμα κατατεθέν του ιστολογίου και χωρίς αυτήν μου μοιάζει να έχει μαύρη τρύπα, μέχρι να αλλάξει γνώμη θα απέχω κι εγώ. Βλέπεις, οι κακιές συνήθειες μπορεί να κόβονται δύσκολα, αλλά οι καλές είναι ζωτικής σημασίας κι είναι αυτές που δίνουν νόημα στην ζωή, κι η ΕΦΗ ΕΦΗ είναι από τις καλύτερες.☺

    101 τέλος – Έχει επτά γράμματα η λέξη.

  119. Πάνος με πεζά said

    Ο Γς περίμενε να δει άσπρα ή μαύρα πανιά στο Superferry, από το σχόλιο 50 με ρώταγε – αλλά αμέλησα και το έπαιξε «Αιγέας»… 🙂

    Έλα, σοβαρευτείτε – πότε λήγει η μεταγραφική περίοδος, να μαζευτούμε να δούμε τί θα διάξουμε; 🙂

  120. cronopiusa said

    114

    ποτέ δεν ζήτησα την αποπομπή ιστορικών φίλων του Νικοκύρη

    σ ε β α σ μ ό ζήτησα

    κατ’ ιδίαν ο Γς είναι κύριος

    όμως

    βαρέθηκα να βλέπω την κατά Κουρμπέ Καταγωγή του Κόσμου και τις μπαοκτζήδηκες μισογυνικές ατάκες που συνορίζονται την δίκολη κυρά Θοδώρα

  121. ΓιώργοςΜ said

    111 Εξαιρετικά τα παραδείγματα, να προσθέσω για πληρότητα και μια περίπτωση που βίωσα κι εγώ: Σε παραδιπλανό κρεβάτι, όταν νοσηλευόταν ο πατέρας μου, ήρθε ένας γεράκος απροσδιόριστης ηλικίας, ένα σακουλάκι πετσί με κόκκαλα, με προχωρημένο καρκίνο απ’ ότι έμαθα. Δεν μπορούσε να μιλήσει ούτε να αυτοεξυπηρετηθεί με κανέναν τρόπο, το μόνο που μπορούσε να κάνει είναι να χτυπάει το κάγκελο του κρεβατιού ρυθμικά. Πότε-πότε περνούσε η γυναίκα του, μια καλοστεκούμενη κυρία, καθόταν λίγο, δεν ασχολούταν μαζί του καθόλου. «Είναι δουλειά του νοσοκομείου να τον φροντίζουν, όχι δική μου», είχε πεί. Σημειωτέον, το νοσοκομείο ήταν το Λαϊκό, με 4 κρεβάτια σε θάλαμο για τρία, με κοινόχρηστη τουαλέτα για όλους τους θαλάμους, και δύο νοσηλεύτριες στη βάρδια για καμμιά δεκαριά δωμάτια.
    Δεν ξέρω τι μέρος του λόγου ήταν ο κακομοίρης, μπορεί να ήταν ένας τύρανος, μπορεί να ήταν ένα θύμα της μέγαιρας, δεν ξέρω. Το αποτέλεσμα ήταν συνέπεια της απουσίας της αγάπης, η οποία αν υπήρξε ποτέ, είχε χαθεί από πολύ καιρό…

    Για κάποιον λόγο θεώρησα πως επιβεβαιώνεται με έναν ακόμη τρόπο η κατακλείδα του σχολίου.

  122. Γς said

    119:

    >Ο Γς περίμενε να δει άσπρα ή μαύρα πανιά στο Superferry, από το σχόλιο 50 με ρώταγε – αλλά αμέλησα και το έπαιξε «Αιγέας»… 🙂

    Και σιγά μην έπεφτα στα νερά του λιμανιού σαν τον Αιγέα, που έχουν αποκαΐδια και διοξίνες απο τη φωτιά δίπλα.
    Και θυμάμαι σαν σήμερα πριν δυο χρόνια που ήμασταν μαζί με την Ειρήνη στο λιμάνι.
    Και μού’ λεγες μα πως είναι δυνατόν την μια μέρα να είμαστε μαζί και την άλλη μέρα ν;α την χτυπάει το εγκεφαλικό

    Και μετά Πάνο μου λες γιατί δεν σου γράφω….

    Α, κερνάω καφέ στην ΑΥΡΑ ή στην Πλατεία. Ελα να τα πούμε

  123. ΓιώργοςΜ said

    Και για να το ελαφρύνουμε λίγο:
    Ένας καλός γάμος είναι ένα λιμάνι στην τρικυμία.
    Ένας κακός γάμος είναι τρικυμία μέσα στο λιμάνι…

  124. Πάνος με πεζά said

    Ή όπως έλεγε ο Σωκράτης «Σε συμβουλεύω να παντρευτείς. Αν βρεις μια καλή γυναίκα θα είσαι ευτυχισμένος. Αν όχι, θα γίνεις φιλόσοφος»… 🙂

  125. Πάνος με πεζά said

    @ 122 : Στην ΑΥΡΑ πάνε όλα τα χούφταλα, ρε ! 🙂

  126. Γς said

    124:

    Ετσι είναι. Σαν το ψάρεμα με την Β. όλο στο Γκάλβεστον κατέβαινα για ψάρεμα [50 μίλια] για κάτι άνοστα κωλόψαρα του κόλπου του Μεξικού.

    Κι εδώ με την Ειρήνη ούτε 10 φορες δεν πήγα τα 100 μέτρα.

    Θέμα γκρίνιας και πως θα την γλυτώσεις.

    Και τώρα πια που δεν … , γενικώς, μην με ρωτάς γιατί δεν πάω για ψάρεμα.

    Τι θα γίνει με τον καφέ;

  127. Γς said

    125:

    [μην φωνάζεις ρε!]

  128. sarant said

    114-126-127 Πού τέτοια τύχη…. Στην εποχή μας ούτε στις δηλώσεις αποχώρησης δεν μπορείς να έχεις εμπιστοσύνη. Αν και όσους και όσες έδιωξε ο Γς, αυτές και αυτοί δεν επέστρεψαν. Κοινώς, όπως λένε οι Ισπανοί, όποιος κακοπαντρευτεί αργεί να χηρέψει.

  129. Γς said

    Δηλαδή το ιστολόγιο είναι ο νόβιο κι εγώ η νόβια;

  130. takis#13 said

    Ξύπνησες μνήμες Πάνο … και πως γύριζε το ταβάνι το βράδυ …

  131. takis#13 said

    Και μου λέει ο θείος της , στεναχωρημένος , «που πήγε τόση αγάπη;»

  132. Πάνος με πεζά said

    Πού πάει η αγάπη όταν φεύγει, γίνεται σύννεφο ή πεθαίνει;

  133. Γιάννης Ιατρού said

    118: Λάμπρο,
    έχουν ειπωθεί αυτά στο σημερινό νήμα (38γ).
    …μέχρι να …θα απέχω κι εγώ…
    Χαχα
    Μέχρι στιγμής ήμουν συγκρατημένος, προσπαθώντας να αποφορτίσω το κλίμα. Λοιπόν εξ αιτίας σου θα κάνω χρήση του χαρακτηρισμού του ακατονόμαστου για μένα («κακόψυχος» 🙂 ): Λοιπόν Λάμπρο: ουδέν κακόν αμιγές καλού. Κουτί σου ήρθε η αφορμή!

    Ρε συ, μη κάνεις τον μάγκα με ξένα κόλλυβα. Έτσι κι έτσι θα απείχες (για κάποιο διάστημα), όμως για άλλους λόγους (που τους έχεις εκθέσει κι εδώ, δημόσια, και μαγκιά σου), άσχετους με τα άλλα που διαδραματίσθηκαν πρόσφατα… Άντε τώρα, το πήραμε όλοι σερί γαϊτάνι με τις αποχωρήσεις.

    Δηλαδή ρε Λάμπρο, μόνο με τον Γιάννη και την Έφη μιλάς εδώ μέσα, ε; Όχι βέβαια πως δεν λυπάμαι για τις όποιες αποφάσεις τους, κάθε άλλο και θα μου λείπουν κι εμένα. Κι οι άλλοι ρε Λάμπρο; Ο Νίκος; Κοίτα, όποιος έχει αντιρρήσεις/παράπονα κλπ. το λέει ευθαρσώς, το πολεμάει, δεν αφήνουμε χώρο σ΄αυτούς που «χαλάνε» το ιστολόγιο ή/και γενικά παίρνει τα όποια μέτρα του (π.χ. αγνοεί κλπ.).
    Πάρε για παράδειγμα την Κρόνη. Πολεμάει ρε συ για τη γνώμη της, δεν εγκαταλείπει!

    Αυτές οι δευτερεύουσες αποχωρήσεις «υποστήριξης» δεν μου κάνουν καλή εντύπωση.

    128: Νίκο,
    έχουμε και κάτι άλλους, πολυώνυμους, που το έχουν σκεφτεί/οργανώσει καλά, κι έτσι αποχωρεί μόνο η επίκαιρη περσόνα. παριστάνοντας το «προσβεβλημένο λουκάνικο» (κατά την γερμανική ρήση beleidigte Wurst) ….. Έχουν φροντίζει εγκαίρως κι έχουν κάνει καβάτζα … Να τα λέμε κι αυτά 🙂

  134. sarant said

    133 Γιάννη, τους πολυώνυμους ουτε που τους λογαριάζω, είναι σαν τα ξωτικά.

  135. Γιάννης Ιατρού said

    134: 🙂 σωστός

  136. Χαρούλα said

    133
    ……….Κοίτα, όποιος έχει αντιρρήσεις/παράπονα κλπ. το λέει ευθαρσώς, το πολεμάει, δεν αφήνουμε χώρο σ΄αυτούς που «χαλάνε» το ιστολόγιο ή/και γενικά παίρνει τα όποια μέτρα του (π.χ. αγνοεί κλπ.).
    Πάρε για παράδειγμα την Κρόνη. Πολεμάει ρε συ για τη γνώμη της, δεν εγκαταλείπει!

    κ.Ιατρού συγχαρητήρια! Ωραιότατη άποψη! Όχι μόνο για εδώ. Άποψη Ζωής!

  137. Γιάννης Ιατρού said

    ευχαριστώ και χαίρομαι ιδιαίτερα που έρχεται από την πλευρά αυτή 🙂

  138. gpoint said

    # 132

    Πάνο η αγάπη είναι για τους χριστιανούς και η γονική. Για τους μεγάλους υπάεχει φιλία και έρωτας αλλά πρόσεξε ο έρωτας είναι ΠΑΝΤΟΤΕ αμοιβαίος Ο μονόπλευρος «έρωτας» έγεται καψούρα, είναι σεβαστός και επιβεβαιώνει την ανάγκη για τα σκυλάδικα με τα καψουροτράγουδα που υποθέτω τα ξέρεις κι αυτούς που πάνε εκεί για…θεραπεία.

  139. leonicos said

    Συγγνώμη για την έκφραση…

    ΤΙ ΣΚΑΤΑ ΠΑΘΑΤΕ ΌΛΟΙ ΕΔΩ ΜΈΣΑ;

    Μαλλιοτραβηχτήκαμε μέσω πληκτρολογίου; Αν είναι δυνατόν!

    Παίζετε κρώνα – γράμματα κάτι τόσο σοβαρό;

    Ποιος δεν αγάπησε εδώ μέσα την Κρόνη και την Εφη και τη Λουκρητία;

    Το ιστολόγιο αυτό είναι το στέκι μας, η εστία μας, η παρέα μας. Πώς την κακοποιείτε έτσι;

    Εγώ δεν θα αποχωρήσω, εκτός και αν κλείσει, ό,τι και να μου πουν. Γιατί την επομένη, σε καποιο άλλο νήμα, θα μου πουν καλά.

    Πολλές φορές τα έβαλα και με τον Νίκο απ’ ευθείας. Είτε μου απάντησε, ειτε με αγνόησε, ήξερε τις προθέσεις μου. Κανείς δεν μ’ έδιωξε.

    Και τι θα πει αποχωρώ λόγω…. Δεν προλαβαίνει κανείς να πει ένα γεια;

    Εδώ κατάλαβα ότι δεν υπάρχει σεισμός με βάθος 500 χιλιόμετρα, και ένα σωρό υπέροχες αναρτήσεις.

    Πάτε να διαλύσετε αυτό που φτιάξατε οι ίδιοι; Γιατί ο Νίκος είναι ο βασικός παράγοντας, αλλά δεν αρκεί. Το ιστολόγιο δεν κινείται από το άρθρο αλλά από τα σχόλια.

    Τι να πω! Να πω μωρά;

  140. Γιάννης Ιατρού said

    139: Λεώ,
    Έλα ντε. Πές τα κι εσύ, μπας και γίνει κανένα θαύμα 🙂

  141. loukretia50 said

  142. loukretia50 said

    141. Ήταν αφιέρωση

    Για σιωπηλούς αναγνώστες και αρκετούς παλιούς σχολιαστές

    Η σιωπή σας δεν είναι χρυσός, αλλά το πρώτο βήμα για να απαξιώσετε σχολιαστές και ιστολόγιο.
    Μετά δε βρίσκετε ενδιαφέρον στη συζήτηση!
    Δε θέλετε να το ζωντανέψετε? Τι περιμένετε?

    Λεώνικε, γενναιόδωρε! Μου έκανες αναβάθμιση!
    Θα σε κράξουν! Δε μπορώ να σε κατευθύνω σε νήμα.
    Μάντεψε λίγο!

  143. Γιάννης Ιατρού said

    138: Γιώργο,
    πάρε ένα δωράκι 🙂

  144. Αιμ said

    141-3. Η εκτέλεση των Σάιμον-Γκαρφάνκελ θα πήγαινε περισσότερο με την σιωπή.

    Οπ πέφτει μόνη της στο καπάκι

  145. loukretia50 said

    145. Είπα κι εγώ να περιμένω ευγενικά μια φορά, να μην προτρέχω, αλλά πού!

    Kακόψυχε,
    Το καλά ξεμπερδέματα το είπαμε?

    Εάν η ηλικία σας δεν ενέπνεε σεβασμό, (απ΄ό,τι έλεγε ο Φίφης που έγινε ClasFifist και δε μ΄αρέσει)
    Θα έδινα σφαλιάρα!

    Raven- GoGo Penguin – https://youtu.be/W1qovy7Spkk?

  146. loukretia50 said

    τα μεγάλα πνεύματα! μαζί γράφαμε!

  147. gpoint said

    #144

    Μερσί για το δωράκι, Βλέπω το Λαμία -Αρης 0-3 για την ώρα και βγάζω το βδομαδιάτικο όπως έλεγα στον Πάνο, γνώστης από παρα-guess είδα πως παίζουν μεταξύ τους 6 από τις 7 ομάδες του Βασιλειάδη κι είπα να παίξω τα τρία διπλά (συμπτωματικά βεβαίως) για το βδομαδιάτικο.
    Αν περνούσε από το μυαλό μου να παίξω 4 διπλά τις 4 γηπεδούχες του Βασιλειάδη θάχα βγάλει μηνιάτικο αλά δεν τις είχα για τόοοσο ,,, συμπτωματικές !!

    Από το παράθυρό μου βλέπω μια μάντρα από τσιμεντόλιθους (!) σε πόλη χαρακτηρισμένη διατηρητέα από το 1962 !! Για πότε πείσθηκε με διαδικασίες εξπρες το Υπεχωδέ να δώσει άδεια και μάλιστα προφανώς παράνομη και μάλιστα καταπατώντας τις όμορες ιδιοκτησίες και δρόμο (στα χαρτιά) είναι από τα μεγάλα επιτεύγματα της αλλαγής προσώπων σ’ αυτό.

    Συμπέρασμα : δεν βγαίνουν μόνο στο ποδόσφαιρο περίεργες αποφάσεις και η κάθε αλλαγή στο ελληνικό κράτος έχει σχέση με τον Μανωλιό και την βράκα του

  148. Γιάννης Ιατρού said

    146: Αγριόγατες …. χειροδικούν !!!! Απαπα

  149. loukretia50 said

    Βράκα? Φταίω εγώ μετά που θυμήθηκα…

    Η Θειά Μ’ Η Αμιρσούδα https://youtu.be/xW0wTspNqhw

  150. 138, … έρωτας είναι ΠΑΝΤΟΤΕ αμοιβαίος …

    Εξ ου και
    ερωταπόκριση

  151. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    133 – Δεν είναι ακριβώς έτσι όπως τα λές αλλά σε μεγάλο βαθμό έχεις δίκιο, λειτουργώ πολύ συναισθηματικά και είναι λάθος αλλά είναι πλέον στην φύση μου και δύσκολα μπορώ να το αλλάξω, άσε που δεν θέλω κι όλας. 🙂
    Γυρνώντας από τις διακοπές και χωρίς διαδίκτυο αυτό το διάστημα, μπήκα με χαρά στο ιστολόγιο που έχω ένα σωρό φίλους κι έφαγα τέτοια ανώμαλη προσγείωση, σα να έπεσα από τα 10,000 μέτρα χωρίς αλεξίπτωτο 🙂 φαγωμάρα, μπηχτές και μικρότητες λές και μπήκα σε κάνα καφενέ της γειτονιάς η σε χαμαιτυπείο κι όχι σ΄ένα ιστολόγιο που μακράν ο πιο αγράμματος είμαι εγώ.
    To πρόβλημα μου, είναι πως με τους περισσότερους γνωρίζομαι προσωπικά κι ενώ στις κατ΄ιδίαν συναναστροφές μας είναι πολύ ωραίοι τύποι, εδώ τους βλέπω να βγάζουν έναν πολύ δυσάρεστο χαρακτήρα και δεν ξέρω πώς να φερθώ όταν είναι απέναντί μου (αν δεν τους απαντήσω θα πούν ότι τους γράφω, τους απαντώ και γίνεται Τέξας 🙂 ) ούτε μπορώ να πάρω θέση στις μεταξύ τους διαμάχες γιατί κάποιον θα δυσαρεστήσω.

    Δεν ξέρω, ίσως έχω υπερβολικές προσδοκίες από ανθρώπους ομολογουμένως υψηλού πνευματικού επιπέδου, περίμενα μια διαφορετική αντιμετώπιση των πραγμάτων, με συζητήσεις και διαλόγους ανάλογους του επιπέδου τους κι όχι ξεκατινιάσματα χειρίστου είδους. Επίσης περίμενα από ανθρώπους καθηγητές και επιστήμονες να μην λειτουργούν με εμμονές κι αν μη τι άλλο, να τιθασεύουν τα νεύρα τους και να προσαρμόζουν τις παρορμήσεις τους στο πλαίσιο του άγραφου ιστολογικού νόμου και να μη γίνονται ενοχλητικοί στους πολλούς αφού τους γίνεται κάποια παρατήρηση ή τουλάχιστον να σέβονται τον ίδιο τον ιστολόγο που μας φιλοξενεί όταν τους καλεί σε αυτοσυγκράτηση, και δυστυχώς όχι μόνο δεν συμβαίνει αυτό, αλλά πολλές φορές πέφτουν ΠΟΛΥ ΧΑΜΗΛΑ.

    Η απόφαση που λές πως είχα πάρει, είναι να αραιώσω κατά πολύ τα σχόλιά μου και να μη ξανακάνω κανέναν διάλογο για τα θέματα που θεωρώ τα σοβαρότερα στην κοινωνία, δηλαδή, ΣΕΞΟΥΑΛΙΚΟΤΗΤΑ, ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΗ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ, ΧΡΗΜΑΤΙΣΤΗΡΙΑΚΕΣ ΣΥΝΑΛΛΑΓΕΣ, γιατί όλα αυτά τα χρόνια που σχολιάζω εδώ, όχι μόνο δεν μπόρεσα να συνεννοηθώ με κανέναν αλλά επί πλέον διαστρεβλώνονταν αυτά που έλεγα με αποτέλεσμα να αναλώνομαι σε επεξηγήσεις των αυτονόητων για να μη δημιουργηθούν παρεξηγήσεις και παρ΄όλα αυτά δεν αποφεύγονταν.
    Αυτός είναι κι ο λόγος που με πολλούς, ενώ εξακολουθώ να τους εκτιμώ και να τους διαβάζω, έπαψα να συνομιλώ. Είμαι βέβαιος πως σε κατ΄ιδίαν συνάντηση θα τα βρούμε (εννοώ πως θα συνεννοηθούμε κι όχι απαραίτητα να αλλάξουμε απόψεις) αλλά εδώ, αν κρίνω από το λόγο που εξακολουθούν να έχουν, δεν το βλέπω. 🙂

    Nαί έχεις δίκιο τελικά, η ΕΦΗ ΕΦΗ μάλλον ήταν η αφορμή κι όχι ο πραγματικός λόγος, με στενοχώρησε όμως πολύ η απόφασή της για δύο λόγους, αν και δεν την έχω γνωρίσει προσωπικά, από τον πρώτο καιρό που άρχισα να σχολιάζω μου έκανε εντύπωση ο χαρούμενος αέρας των σχολίων της ενώ στις όποιες διαφωνίες μας (δεν συμφωνούμε σε πολλά μαζί, αλλά αυτά τα λίγα, είναι τα βασικά της ζωής 🙂 ) ήταν πάντα ανεκτική και ΠΟΤΕ προσβλητική και με τον τρόπο της με δίδαξε να γίνω κι εγώ έτσι διαδικτυακά, πέρα που με διόρθωνε στην αρχή στα πολλά ορθογραφικά μου λάθη με έναν φιλικό και ανθρώπινο τρόπο χωρίς καμία δηθενιά, έχω πάρει κι έχω μάθει ΠΟΛΛΑ από την ΕΦΗ ΕΦΗ, κι από τον ατίθασο χαρακτήρα που έβγαζε εδώ, την έπλασα στην φαντασία μου και την έφερα στα δικά μου αρπαγμένα και μοναχικά μέτρα, όπως και με το super girl Κρόνη 🙂 (που είχα την τύχη και την τιμή να την γνωρίσω από κοντά κι ας μη μπορέσαμε να μιλήσουμε) αλλά και με τέσσερις άλλες κυρίες, (είναι περίεργο αλλά μόνο γυναίκες βρήκα να ταιριάζουν με το μυαλό μου, ο αντρικός πληθυσμός είναι ποτισμένος με συντηρητικίλα, από Ε100 έως Ε1500 🙂 τις Imortalite και Μισιρλού (δυστυχώς δεν σχολιάζουν από χρόνια) την Ππαν που σχολιάζει σπανίως και την απίθανη Μαρία (αλήθεια που είναι;) που μερικές φορές με ξαφνιάζει τελείως.
    Ο άλλος λόγος, είναι ότι η ΕΦΗ ΕΦΗ έχει άδικο, το τουίτ που ανάρτησε είναι υβριστικό, όταν το είδα με ενόχλησε αλλά δεν μου πέρασε από το μυαλό πως είχε τέτοια πρόθεση, αυτό της εξήγησε κι ο Νίκος κι αυτός είναι ο λόγος που έχω μπερδευτεί μαζί της, δεν περίμενα από αυτήν τέτοια συμπεριφορά απέναντι στον Νίκο, ειδικά όταν έχει ανεχθεί κι αντιμετωπίσει ένα σωρό κατσαπλιάδες με το όμορφο χιούμορ της.

    Θα συνεχίσω να τα λέμε αλλά χωρίς διάλογο στα σοβαρά θέματα που είπα και θα περιμένω την επιστροφή του κουζουλού Κρί Κρί, την περιμένει άλλωστε κι η Λουκρητία για να σκαρώσουν τους ποιητικούς αγώνες. Ό,τι κι αν λέμε, μόνο οι γυναίκες έχουν την δύναμη να σώσουν την ανθρωπότητα.

    Αφιερωμένο σε όλες τις κυρίες που έχω αναφέρει.

  152. Γιάννης Ιατρού said

    152: Ωραίος! Χαίρομαι

  153. loukretia50 said

    151. Σωστά, μόνο που συνήθως άλλον ρωτάει ο έρωτας κι απ΄αλλού έρχεται η απόκριση!

  154. cronopiusa said

    152

  155. Γιάννης Ιατρού said

    154: Ο αντίλαλος 🙂

  156. loukretia50 said

    ΛΑΜΠΡΟ !!!

    Χαίρομαι πολύ που άλλαξες γνώμη!
    Το ξέρεις πως συχνά διαφωνούμε, όμως μ΄αρέσει να διαφωνώ μαζί σου γιατί είσαι λίγο τρελούτσικος αλλά αληθινός και αυτό το χαίρομαι.
    Έχεις να πεις πολλά, δεν είναι τα πτυχία που μετράνε και το ξέρεις, αλλά η γνώση ζωής, αρκεί να μη μου εξηγείς με σεντόνια συγκεκριμένες θεωρίες – κουράζομαι! (πάλι τόκανα χειρότερο?).΄

    Θύμωσα πολύ μαζί σου το μεσημέρι, με ενόχλησε η απόφασή σου, αν και καταλαβαίνω πως δε μπορείς παρά να αντιδράς παρορμητικά και όντως είχες καλό κίνητρο. ΄
    Όμως δε σκέφτηκες ότι δεν είναι μόνο η ΕΦΗ –ΕΦΗ τόσα χρόνια, είναι κι άλλοι που έχετε καλλιεργήσει μια σχέση ιδιαίτερη και ήταν σαν να τους φτύνεις.
    (Κι εγώ δεν μασάω τα λόγια μου , όπως θα έχεις διαπιστώσει).
    Ούτε πιστεύω πως η ΕΦΗ- ΕΦΗ έχει ανάγκη άλλον να δώσει τις δικές της μάχες.
    Μετέφερες μια πληροφορία ή εξέφρασες προσωπική άποψη – τέρμα, μέχρι εκεί.
    Αν ήθελε κάτι παραπάνω θα φρόντιζε να το πει η ίδια.
    Αν ήμουν εγώ θα σου φώναζα «Μη με βοηθάς άλλο!»

    Εύχομαι ολόψυχα να αλλάξει γνώμη, σίγουρα χρειάζεται το χρόνο της, όμως κάθε μέρα που περνάει παγιώνει μία απόφαση.Και είναι κρίμα!

  157. sarant said

    152 Η Μαρία, όπως κάθε χρόνο, είναι σε διακοπές σε μέρος στερούμενο διαδικτύου.
    Η Μισιρλού γράφει μόνο στο ΦΒ και όχι συχνά.

  158. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    132 ΠμΠ >>Πού πάει η αγάπη όταν φεύγει, γίνεται σύννεφο ή πεθαίνει;

    Πάνο «Κανείς δε θα μάθει γιατί…» ,το καινούργιο τραγούδι του Πάνου Κατσιμίχα. Λυπητερά όμορφο. (Για το αφήγημα, προσεχώς)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: