Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Ο Εδμόνδος Αμπού στην Ελλάδα -και στην Αίγινα

Posted by sarant στο 9 Σεπτεμβρίου, 2018


Κυκλοφόρησε πρόσφατα σε νέα μετάφραση από τον εκδοτικό οίκο Μεταίχμιο το κλασικό έργο του Εδμόνδου Αμπού (Edmond About) «Η Ελλάδα του Όθωνα», τίτλος εκσυγχρονισμένος, αφού ο τίτλος του πρωτοτύπου, «Η σύγχρονη Ελλάδα» (La Grèce contemporaine) θα ηχούσε εντελώς παραπλανητικά 165 χρόνια μετά.

O Αμπού (1828-1885) επισκέφτηκε την Ελλάδα το 1852 και έμεινε ως το 1854. Εργάστηκε για τη Γαλλική Σχολή των Αθηνών και με την επιστροφή του στη Γαλλία μετέφερε στο γαλλικό κοινό τις εντυπώσεις του από το νεοπαγές κράτος.

Το βιβλίο αυτό του Αμπού, αλλά κυρίως το επόμενο που έγραψε για την Ελλάδα της εποχής του, «Ο βασιλεύς των ορέων», προκάλεσαν θύελλα αντιδράσεων στην Ελλάδα της εποχής εκείνης, αφού θεωρήθηκαν ανθελληνικά. Όπως θα φανεί και από τα αποσπάσματα που δημοσιεύω, που πάντως δεν είναι και τα πιο καυστικά, ο Αμπού στηλιτεύει τα πολλά στραβά που βλέπει, αλλά αγαπά την Ελλάδα και τον ελληνικό λαό. Μπορεί πάντως να σταθεί η κριτική πως αντιμετωπίζει τους Έλληνες ως ανώριμα παιδιά, με τόνο συγκαταβατικό.

Το βιβλίο είχε εκδοθεί παλιότερα σε μετάφραση του (κομμουνιστή διανοούμενου) Απόστολου Σπήλιου και πρόλογο του Τάσου Βουρνά. Σήμερα μεταφράζεται ξανά, κάτι πολύ λογικό αφού η παλιά έκδοση είναι εξαντλημένη και αφού τα σημαντικά βιβλία καλό είναι να ξαναμεταφράζονται κάθε 1-2 γενιές.

Πάντως, θα χρειαζόταν πιστεύω εκτενέστερη αναφορά στην υποδοχή που είχε ο Αμπού και το έργο του στην Ελλάδα του 1860, κάτι που θίγεται μόνο περιστασιακά στον έτσι κι αλλιώς ισχνότατο πρόλογο (σκάρτες τέσσερις σελίδες!) του Τάκη Θεοδωρόπουλου.

Δυστυχώς, ο πρόλογος είναι γραμμένος στο γόνατο. Ξεχώρισα την άστοχη έκφραση ότι το 1850 «το αεροπλάνο δεν έχει ακόμη καθιερωθεί ως μέσο μεταφοράς» -κάτι που θα ταίριαζε για μια εποχή όπου το αεροπλάνο έχει μεν εφευρεθεί αλλά δεν χρησιμοποιείται ευρέως σε μεταφορές πχ περί το 1910. Αλλά η ακριβολογία δεν ήταν ποτέ το ατού του κ. Θεοδωρόπουλου.

Η μετάφραση της κ. Αριστέας Κομνηνέλλη είναι καλή. Το κείμενο ρέει ευχάριστα, ενώ η μεταφράστρια, πολύ δεοντολογικά, αναγνωρίζει τις οφειλές της στην παλιότερη μετάφραση όταν σε ορισμένα σημεία υιοθετεί μια έκφρασή της ή μεταφέρει μια υποσημείωση της παλιότερης έκδοσης.

Δυστυχώς όμως, ενώ η μετάφραση ρέει, δεν είναι απαλλαγμένη από λάθη και λαθάκια. Παρόλο που δεν έκανα συστηματικό έλεγχο, θα αναφέρω μερικές περιπτώσεις που δεν μπόρεσα να μην τις προσέξω.

Ήδη στην εισαγωγή της μεταφράστριας (σελ. 11), ο Γάλλος λόγιος Jean Tucoo-Chala μεταγράφεται Ζαν Τικό-Καλά (το ίδιο και σε άλλα σημεία, πχ σελ. 173). Πολύ περίεργο, διότι ο (σύγχρονός μας) λόγιος λέγεται Ζαν-Τικό Σαλά, και δεν θα μπορούσε να λέγεται αλλιώς στα γαλλικά. Στις μέρες μας άλλωστε μπορούμε γκουγκλίζοντας να ακούσουμε βίντεο όπου συμμετέχει ο συγκεκριμένος διανοούμενος και να ακούσουμε πώς προφέρεται το όνομά του. Πρόκειται για λάθος ανεξήγητο.

Ένα άλλο, καθαρά μεταφραστικό, όπου υπάρχει αλλαγή νοήματος. Σε ένα σημείο, ο Αμπού λέει ότι φεύγοντας για την Αίγινα πήραν μαζί τους «ρύζι, ζάχα­ρη, καφέ, πατάτες και άλλες πολυτέλειες που δύσκολα βρίσκεις στην πρωτεύουσα» (σελ. 27). Όμως ο Αμπού δεν γράφει αυτό στο πρωτότυπο, γράφει: du riz, du sucre, du café, des pommes de terre et autres provisions de luxe qu’on ne trouve guère que dans la capitale. Αυτό σημαίνει «και άλλες  πολυτέλειες, που μόνο στην πρωτεύουσα τις βρίσκει κανείς». Όχι «δύσκολα στην πρωτεύουσα» αλλά «μόνο στην πρωτεύουσα» -και είναι και λογικό. Φεύγοντας από την Αθήνα, πήραν μαζί τους πχ καφέ που δύσκολα θα έβρισκαν στην Αίγινα.

Σε ένα άλλο σημείο (σελ. 126) ο Αμπού διεκτραγωδεί την απουσία οδικού δικτύου στην Ελλάδα της εποχής) και παραθέτει έναν πίνακα με τους ελάχιστους δρόμους του βασιλείου, όπου διαβάζουμε:

Από το Ναβαρίνο στο Μόδο … 3 λεύγες

Το Μόδο είναι βέβαια η Μεθώνη. Το πρωτότυπο λέει De Navarin à Modon …. 3 lieues

Modon είναι η γαλλική ονομασία της Μεθώνης (Modone η ιταλική, επίσης Modon η ενετική) αλλά δεν νομίζω ποτέ να το είπαμε έτσι στα ελληνικά. Το θεωρώ λοιπόν λάθος -ίσως από επιλογή παρά από άγνοια, αλλά λάθος. Επικουρικά, ενώ υποσημειώσεις υπάρχουν άφθονες, λείπει υποσημείωση που να δίνει την ισοδυναμία της λεύγας -όχι ότι είναι απλό διότι υπήρχαν πολλές μονάδες με την ονομασία αυτή. Πάντως κάπου 4,4 χλμ.

Τέλος, ούτε η επιμέλεια είναι αλάνθαστη. Πέρα από δευτερεύοντα τυπογραφικά λαθάκια, με ενόχλησε στη σελ. 83 το «Υπάρχουν πολλοί λίγοι Άγγλοι» αντί του «πολύ λίγοι Άγγλοι».

Δεν έκανα συστηματικό έλεγχο για λάθη, επαναλαμβάνω, σημείωσα απλώς κάποια που έπεσαν στην αντίληψή μου ενώ διάβαζα το βιβλίο (δεν το έχω διαβάσει ολόκληρο ακόμα).

Αλλά σταματάω τις γκρίνιες και παραθέτω εκτενή αποσπάσματα από το πρώτο κεφάλαιο του βιβλίου («Η χώρα»).

Εντμόντ Αμπού, Η Ελλάδα του Όθωνα, αποσπάσματα

Έκανα τον διάπλου [από τη Μασσαλία] με δυο ανθυποπλοιάρχους που πήγαιναν στη ναυτική βάση της Ανατολής, και τον ναύαρχο Ρομέν Ντεφοσέ. Αυτοί οι κύριοι γελούσαν πολύ με τη φαντασιοπληξία μου σχετικά με την Ελλάδα: ο ένας είχε δει τη χώρα με τα μάτια του· ο άλλος την ήξερε λες και την είχε δει. Όλες οι τραπεζαρίες των αξιωματικών στα κρατικά πλοία είναι κανονικό γραφείο πληρο­φοριών που γνωρίζουν επακριβώς όλες τις δυνατότητες διασκέ­δασης και απόλαυσης που μπορεί να προσφέρει κάθε γωνιά του κόσμου, από τη Νέα Γη έως την Ταϊτή. Κατά τους πολύωρους περιπάτους μας στη γέφυρα, οι δύο συνταξιδιώτες μου, ο ένας περισσότερο από τον άλλο, εξανέμιζαν τις αυταπάτες μου με μια ζέση αποκαρδιωτική, και μου γκρέμιζαν όλες εκείνες τις μεγάλες προσδοκίες μου λες και ράβδιζαν καρυδιές τον Σεπτέμβριο. «Μα» μου έλεγαν «πηγαίνετε στην Ελλάδα χωρίς να σας αναγκάζει κα­νείς; Περίεργα ορίζετε εσείς την ευχαρίστηση! Φανταστείτε βουνά δίχως δέντρα, πεδιάδες δίχως χορτάρι, ποτάμια δίχως νερό, έναν ήλιο δίχως οίκτο, μια σκόνη δίχως έλεος· έναν τόπο όπου τα λαχανικά φυτρώνουν ψημένα, όπου οι κότες γεννούν σφιχτά αυγά, όπου οι κήποι είναι δίχως φύλλα, όπου το πράσινο χρώμα έχει σβηστεί από το ουράνιο τόξο, όπου τα κουρασμένα μάτια σας θα ψάχνουν πρασινάδα και δεν θα βρίσκουν ούτε μαρούλι να ξεκουραστούν!»

Και ενόσω γίνονταν αυτές οι κουβέντες, διέκρινα τα ελληνικά χώματα. Η πρώτη εικόνα που αντίκρισα ήταν μάλλον ανησυχη­τική. Δεν πιστεύω να υπάρχει στον κόσμο πιο άγονη και ξερή έρημος από τις δυο χερσονήσους στον νότιο Μόριά που καταλή­γουν στο ακρωτήριο του Μαλέα και του Ματαπά. Ο τόπος αυτός, που τον ονομάζουν Μάνη, φαίνεται εγκαταλελειμμένος από θεούς και ανθρώπους. Άδικα κούραζα τα μάτια μου, το μόνο που έβλε­πα ήταν κοκκινωποί βράχοι όπου δεν υπήρχε μήτε σπίτι μήτε δέντρο· μια λεπτή βροχή σκοτείνιαζε ουρανό και στεριά, και τί­ποτα δεν μπορούσε να με κάνει να μαντέψω ότι αυτές οι κακόμοιρες μεγάλες πέτρες, οι τόσο θλιβερές όταν τις βλέπεις μέσα στην ομίχλη του Φεβρουαρίου, αστράφτουν με μια ασύγκριτη ομορφιά όταν πέφτει πάνω τους μια ηλιαχτίδα.

[…]

Στον δρόμο για τη Σύρα, αφήσαμε το «Λυκούργος», που συνέχι­σε την πορεία του για τη Σμύρνη, και αποβιβαστήκαμε σε ένα άλλο πλοίο της εταιρείας, το «Ευρώτας», που θα μας κατέβαζε στον Πειραιά. Ετοιμαζόμουν να περάσω από το ένα πλοίο στο άλλο, και προσπαθούσα να συνεννοηθώ όσο καλύτερα μπορούσα, κά­κιστα δηλαδή, με τον έλληνα βαρκάρη που θα μετέφερε τις απο­σκευές μου, όταν άκουσα μια άγνωστη φωνή να με φωνάζει στα γαλλικά. Ένας άνδρας γύρω στα σαράντα, ευπαρουσίαστος, επι­βλητικός και με υπέροχη φορεσιά, είχε πλευρίσει το «Λυκούργο» με ένα τετράκωπο πλεούμενο. Εκείνος ήταν που, μ’ έναν αέρα όλο αρχοντιά, ρωτούσε τον καπετάνιο αν βρισκόμουν πάνω στο πλοίο. Ο άρχοντας αυτός φορούσε ένα πολύ όμορφο κόκκινο φέσι, μια πολύ όμορφη άσπρη φούστα και είχε τόσο χρυσάφι στο γιλέκο, στις περικνημίδες και στη ζώνη που διόλου δεν αμφέβαλα πως επρόκειτο για κάποιο σημαντικό πρόσωπο του κράτους. Οι δυο μου αξιωματικοί του ναυτικού υποστήριζαν πως ο βασι­λιάς, ο οποίος είχε πληροφορηθεί τα αισθήματα θαυμασμού που έτρεφα για το βασίλειό του, είχε στείλει τον υπασπιστή του, του­λάχιστον, να με προϋπαντήσει. Όταν ο ευγενής αυτός ήρθε πια κοντά μου και τον χαιρέτησα με όλο τον σεβασμό που απαιτούσε η θέση του, μου παρέδωσε ευγενικά ένα γράμμα διπλωμένο στα τέσσερα. Του ζήτησα την άδεια να το διαβάσω. Ορίστε λοιπόν τι διάβασα:

«Σας συστήνω τον Αντώνιο· είναι καλός υπηρέτης και θα σας απαλλάξει από την έγνοια της βάρκας, του τελωνείου και της άμαξας».

Έσπευσα να εμπιστευτώ το πανωφόρι μου σε αυτό τον έκπτω­το άρχοντα, που με υπηρέτησε πιστά για δέκα ή δώδεκα ώρες, φρόντισε για τη μεταφορά των αποσκευών μου καθώς και τη δική μου, ανέλαβε να δωροδοκήσει, με ένα φράγκο, την ευάλω­τη εντιμότητα του τελώνη και με άφησε σώο και αβλαβή στην πόρτα του σπιτιού μας. Οι ταξιδιώτες που έρχονται στην Ελλάδα χωρίς να γνωρίζουν ελληνικά δεν χρειάζεται να ανησυχούν: θα βρουν, από τη Σύρα κιόλας, όχι μόνο τον Αντώνιο αλλά πέντε κι έξι υπηρέτες το ίδιο χρυσοστολισμένους που μιλούν γαλλικά, αγγλικά και ιταλικά, και θα τους οδηγήσουν, χωρίς να τους κλέ­ψουν και πολύ, σε ένα ξενοδοχείο της πόλης.

Οκτώ ώρες αφότου αφήσαμε τη Σύρα, ανακαλύπταμε την πε­διάδα των Αθηνών, Η βροχή είχε σταματήσει, τα σύννεφα είχαν ως διά μαγείας εξαφανιστεί, και ο ουρανός ήταν τόσο καθαρός σαν τον δικό μας ήλιο στη Γαλλία τις ομορφότερες μέρες του Ιουλίου. Το νερό της θάλασσας είχε ένα αυθεντικό κυανό χρώμα, σκοτεινό και βαθύ, και γλιστρούσε σας δύο πλευρές του πλοίου λες και ήταν ένα παχύ όλο πτυχώσεις βελούδο. Πλέαμε καταμεσής αυτού του κόλπου, του πιο διάσημου στον κόσμο, ο οποίος είδε να γεννιέται και να ανθίζει η Αθήνα, η Ελευσίνα, τα Μέγαρα, η Κόρινθος, η Αίγινα, όλη η δόξα της Ελλάδας. Αφήναμε πίσω μας την Αίγινα και τα βουνά του Μόριά, οι χιονισμένες κορυφές των οποίων φαίνονται καθαρά στον ορίζοντα· τα βράχια της Σαλαμίνας υψώνονταν στα αριστερά μας τόσο γυμνά και άγονα όσο και οι ακτές της Μάνης, ενώ μπροστά μας απλωνόταν μια πεδιάδα έξι λεύγες μήκος και δέκα πλάτος: ήταν η πεδιάδα των Αθηνών. Την κλείνει, από τη μία πλευρά, ο Υμηττός, ένα θλιβερό βουνό με όγκους στρογγυλούς και μαλακούς, με χρώματα μουντά και γκρίζα. Ούτε ένα δέντρο ούτε ένας θάμνος· μόλις που μπορεί να θρέψει καμιά εκατοστή μελίσσια, που δίνουν, όπως και παλιά, ένα υπέροχο μέλι. Απέναντι από τον Υμηττό ορθώνεται η Πάρνηθα, που θαρρείς πως τη σχεδίασε τοπιογράφος έτσι που είναι καθαρές οι γραμμές της και έντονο το περίγραμμά της, ενώ τα έλατα και η μεγάλη χαράδρα που την κόβει στη μέση τής προσ­δίδουν μια άγρια και γνήσια μοναδικότητα. Ανάμεσα από τα δύο αυτά βουνά, στο βάθος της πεδιάδας απλώνεται, σαν αέτωμα, η Πεντέλη, που έδινε και εξακολουθεί να δίνει ακόμη το ωραιότερο μάρμαρο για τους γλύπτες. Στη μέση της πεδιάδας υψώνονται κάποιοι βράχοι που περικλείουν και προστατεύουν την πόλη: είναι ο Λυκαβηττός, ο λόφος των Μουσών, ο Αρειος Πάγος, και πάνω απ’ όλα η Ακρόπολη, ο ωραιότερος και διασημότερος απ’ όλους. Ο ταξιδιώτης που πλησιάζει στον Πειραιά δεν βλέπει τη σύγχρονη Αθήνα, τα μάτια του όμως αντικρίζουν έκπληκτα την Ακρόπολη και τα γιγάντια ερείπια που τη στεφανώνουν. Στην Ελλάδα το παρελθόν πάντα θα αδικεί το παρόν.

Ο Πειραιάς είναι ένα χωριό τεσσάρων ή πέντε χιλιάδων ψυχών όλο ταβέρνες και αποθήκες. Ένας δρόμος περίπου επτά χιλιομέτρων τον ενώνει με την πόλη. Ο δρόμος αυτός συντηρεί­ται κάπως· είναι, όμως, όλο λάσπη τον χειμώνα και σκόνη το καλοκαίρι. Σε λίγα μόνο σημεία βρίσκεις στις άκρες κάποιες ψηλές λεύκες ενός ιδιαίτερου είδους, πιο ανθεκτικές και με κλα­διά πιο μακριά και πυκνά από τις δικές μας, που το φύλλωμά τους φέρει από την κάτω πλευρά ένα ελαφρύ χνούδι. Στην αρχή συναντάς μόνο άγονες εκτάσεις, που στα δεξιά μπερδεύονται με τους βάλτους του Φαλήρου. Στο ένα τέταρτο της λεύγας από τον Πειραιά, αρχίζεις να βλέπεις λίγα αμπέλια και αμυγδαλιές· λίγο πιο μακριά, ο δρόμος περνά πάνω από ένα αδιόρατο ποταμάκι· ο Αντώνιος με πληροφόρησε ότι είναι ο Κηφισός. Από εκείνο το σημείο ο δρόμος ομορφαίνει κάπως· περνά από ένα δάσος με ελιές, που άλλοτε περιέβαλλε την πόλη, αλλά που ο πόλεμος της Ανεξαρτησίας και ο βαρύς χειμώνας του 1849-1850 κατέστρεψαν σταδιακά. Τα μεγάλα αυτά δέντρα με τους κόμπους στον κορμό και το χλωμό και αδύνατο φύλλωμα είναι η μόνη πρασινάδα που βλέπεις τον χειμώνα στην πεδιάδα των Αθηνών. Το καλοκαίρι το τοπίο δεν είναι πιο χαρούμενο. Μπορεί οι συκιές να απλώνουν τα πλατιά και εύρωστα φύλλα τους και τα κλήματα που αναρριχώνται λίγα πόδια πάνω από το έδαφος να φορτώνονται με φύλλα και καρπούς, αλλά μια παχιά σκόνη που ο αέρας τη ση­κώνει σε μεγάλους στροβίλους καλύπτει τα πάντα με μια ομοιό­μορφη απόχρωση και δίνει ακόμα και στην ευφορία της γης μια όψη ερήμου. Την άνοιξη είναι που πρέπει να δεις την Αττική σε όλη της τη λάμψη, όταν οι ανεμώνες, ψηλές σαν τις τουλίπες των δικών μας κήπων, μπερδεύουν μεταξύ τους τα τόσα διαφορετικά και λαμπερά χρώματά τους· όταν οι μέλισσες που κατεβαίνουν από τον Υμηττό βουίζουν μέσα στους ασφόδελους· όταν οι τσίχλες τιτιβίζουν μέσα στις ελιές· όταν το νέο φύλλωμα δεν το έχει ακόμη σκεπάσει η σκόνη· όταν το χορτάρι, που θα χαθεί στα τέλη Μαΐου, φυτρώνει πράσινο και πυκνό παντού όπου βρίσκει λίγο χώμα· και όταν τα ψηλά κριθάρια, ανακατεμένα με λουλού­δια, κυματίζουν στην αύρα της θάλασσας. Ένα φως λευκό και εκτυφλωτικό φωτίζει τη γη και κάνει τη φαντασία να συλλάβει εκείνο το θείο φως που περιβάλλει τους ήρωες στα Ηλύσια Πε­δία. Ο αέρας είναι τόσο καθαρός και διαυγής που νομίζεις πως αρκεί να απλώσεις το χέρι σου και θα αγγίξεις τα πιο μακρινά βουνά· μεταφέρει όλους τους ήχους τόσο καθαρά που ακούς τα κουδούνια των προβάτων που περνούν μισή λεύγα μακριά και την κλαγγή των μεγάλων αετών που χάνονται στην απεραντοσύ­νη του ουρανού.

[…]

Μπορεί να φτάνεις εύκολα στις όχθες του Κηφισού και του Ιλι­σού, αλλά είναι δύσκολο να εισέλθεις στην ενδοχώρα· ακόμα και αυτή η εκπληκτική εταιρεία Μεσαζερί Ενπεριάλ, παρά την καλή της θέληση, δεν μπορεί να μας μεταφέρει ούτε στη Σπάρτη ούτε στη Θήβα· αλλά και οι περισσότεροι ξένοι αρκούνται να δουν την Αττική, και κρίνουν, εντέλει, και την υπόλοιπη Ελλάδα μόνο από τον κάμπο των Αθηνών. Τους λυπάμαι: δεν θα γνω­ρίσουν ποτέ τη μεθυστική κόπωση και τη γλυκιά αποκαρδίωση μιας μακράς διαδρομής σε αυτή την παράξενη χώρα. Την άνοι­ξη και το φθινόπωρο είναι που πρέπει να ξεκινήσει κανείς το ταξίδι, όταν οι χείμαρροι δεν έχουν νερό. Περισσότερο προσφέρονται ο Μάιος και ο Οκτώβριος· τον Ιούνιο είναι πολύ αργά, ενώ τον Σεπτέμβριο πολύ νωρίς· αν πάρετε τους δρόμους κάτω από τον καλοκαιρινό ήλιο, κινδυνεύετε να χάσετε τη ζωή σας ή τουλάχιστον τα λογικά σας.

Ανυπομονούσα τόσο να ξεκινήσω αυτή την όμορφη περιπέ­τεια που ένιωθα πως η 1η Μαΐου αργούσε να φτάσει. Βιαζόμουν να μάθω τα νέα ελληνικά για να ταξιδεύω χωρίς διερμηνέα και να κουβεντιάζω με τους ανθρώπους που θα συναντώ. Κάθε βρά­δυ, ο υπηρέτης μου, ο καλός μου Πέτρος, κατέβαινε στο δωμά­τιό μου και μου έκανε μάθημα. Προχωρούσα γρήγορα γιατί τα νέα ελληνικά διαφέρουν από τα αρχαία μόνο κατά ένα σύστημα βαρβαρισμών το κλειδί των οποίων εύκολα βρίσκεις. Το θέμα είναι να παραφθείρεις κατάλληλα τις λέξεις που μάθαμε στο γυμνάσιο· στον πυρήνα της γλώσσας δεν χρειάζεται να αλλάξεις τίποτα. Έλα εδώ, Πέτρο μου, του έλεγα πιάνοντάς τον από το μπράτσο. Πώς το λες αυτό; Μου ονομάτιζε διαδοχικά όλα τα μέρη του σώματός του, όλα τα έπιπλα του δωματίου μου· προ­χωρούσε με την τοπική του διάλεκτο σε ατέλειωτες επεξηγήσεις όπου προσπαθούσα να βγάλω άκρη· για να μην τα πολυλογώ, δυο μήνες έπειτα από αυτή την προπόνηση, ήξερα τη γλώσσα του τόσο καλά όσο κι εκείνος, δηλαδή τόσο άσχημα όσο κι εκείνος. Ίσως είμαι ο δέκατος Γάλλος στον οποίο δίδαξε ελλη­νικά, χωρίς ποτέ να μπορέσουν εκείνοι να του μάθουν έστω μια λέξη στα γαλλικά.

Όταν ο καθηγητής μου έμεινε ικανοποιημένος από μένα και μου έδωσε και δίπλωμα, ξεκίνησα την πορεία μου· αλλά ο Απρί­λιος μόλις άρχιζε. Με συμβούλεψαν να δω λίγο, όσο θα περίμενα τον Μάιο, τα περίχωρα των Αθηνών, κι έφυγα για την Αίγινα με έναν αρχιτέκτονα της Ακαδημίας της Ρώμης, τον φίλο μου τον Γκαρνιέ, ο οποίος εργαζόταν τότε πάνω σε εκείνη την όμορφη αποκατάσταση που θαυμάσαμε πριν από μερικούς μή­νες στο Μέγαρο των Καλών Τεχνών. Η Αίγινα απέχει μόλις έξι λεύγες από την Αθήνα, αλλά οι δρόμοι της είναι τόσο κακοί, τα καταλύματα τόσο άθλια, το φαγητό τόσο απελπιστικό όσο που­θενά αλλού στην Ελλάδα. Αποβιβαστήκαμε στο χωριό που είναι η πρωτεύουσα του νησιού· ο βαρκάρης μάς οδήγησε στην τα­βέρνα της περιοχής με τις περισσότερες ανέσεις· «ανέσεις» είναι μια λέξη που δεν έχει το αντίστοιχό της στα ελληνικά. Φάγαμε βραδινό ανάμεσα σε λαϊκούς ανθρώπους που κοιτούσαν με περιέργεια τα ρούχα μας, τα πρόσωπά μας και την ομελέτα που μας ετοίμαζε ο υπηρέτης μας· κοιμηθήκαμε σε μια παράγκα πάνω στα στρώματα που είχαμε φέρει μαζί μας. Θέλει δεν θέλει ο ταξιδιώτης είναι προνοητικός: πρέπει να τα κουβαλά όλα μαζί του. Την επομένη το πρωί ξεκινήσαμε για τον ναό της Αίγινας, τον οποίο ο Γκαρνιέ έπρεπε να σχεδιάσει και να μετρήσει με την ησυχία του· όλες μας οι αποσκευές προχωρούσαν κι αυτές μαζί μας. Θέλαμε να βρούμε μια καλύβα κοντά στον ναό και να μην κουνηθούμε από εκεί για δεκαπέντε ή είκοσι μέρες. Ο Γκαρ­νιέ είχε σκάλες, χαρτόνια, σανίδες πλυσίματος, κι οι δυο μαζί στρώματα πάχους λίγων εκατοστών, δύο κουβέρτες, ρύζι, ζάχα­ρη, καφέ, πατάτες και άλλες πολυτέλειες που δύσκολα βρίσκεις στην πρωτεύουσα.

Κατά το ξημέρωμα, οι Αιγινήτες παρακολούθησαν ένα ενδι­αφέρον θέαμα. Είχαμε πάρει δύο άλογα για τις αποσκευές: το ένα ήταν μονόφθαλμο και κουβαλούσε τις σκάλες· το άλλο διέθετε όλα τα προσόντα ενός αλόγου, και του εμπιστευτήκαμε έτσι τα στρώματα, τα φαγώσιμα και όλες μας τις ελπίδες. Ήταν περήφα­νο για τη δουλειά του και περπατούσε με βήμα πηδηχτό. Αλλά εκείνο που κουβαλούσε τις σκάλες, είτε επειδή ξαφνιάστηκε έτσι που βρέθηκε φορτωμένο είτε από ζήλια για τον συνοδοιπόρο του που δεν ήταν τόσο φορτωμένος, είτε λόγω εκείνης της προκατά­ληψης που μας κάνει να περιφρονούμε τις ταπεινές αλλά χρήσι­μες υπηρεσίες, το μόνο που αποζητούσε ήταν να ξεφορτωθεί το φορτίο που του είχαμε αναθέσει ως ένδειξη της εμπιστοσύνης μας. Έπεφταν πρώτα η σκάλα και μετά εκείνο – πάνω στα σπίτια, πάνω στους τοίχους, πάνω στους περαστικούς. Το αφεντικό του ακολουθούσε από κοντά και πότε το κέντριζε άγρια με την άκρη μιας υπέροχης μπλε ομπρέλας, πότε το τραβούσε πίσω από το πόδι μιας σκάλας, πότε το έστριβε δεξιά κι αριστερά χρησιμοποι­ώντας τη σκάλα σαν τιμόνι. Δυο γαϊδούρια που θα τα είχαμε για υποζύγια μάντεψαν εγκαίρως ότι ο δρόμος θα ήταν κοπιαστικός· εκμεταλλεύτηκαν τη σύγχυση για να το σκάσουν και να οχυρω­θούν σε ένα σπίτι τόσο καλά που τα αφήσαμε εκεί τελικά. Η ομάδα μας μειώθηκε έτσι σε επτά μέλη τα δύο από τα οποία ήταν τα άλογα. Κάθε ζώο είχε τον οδηγό του, έτσι συνηθίζεται- όταν νοικιάζεις ένα ζώο πάει και ο άνθρωπος μαζί. Οι σκάλες πήγαιναν μπροστά, ακολουθούσαν οι αποσκευές, μετά ο Γκαρνιέ με το μα­κρύ μπαστούνι του, πίσω εγώ με το τουφέκι μου, και τέλος ο υπηρέτης με τα χαρτόνια και τα χαρτιά μας. Σε κάθε στροφή του δρόμου το μονόφθαλμο και στριμμένο άλογο μας έκανε τα κόλπα του· ο σύντροφός του, που είχε αγανακτήσει, αρνιόταν να περ­πατήσει, και τότε η μπλε ομπρέλα έκανε καλά τη δουλειά της· οι οδηγοί έβγαζαν μια ένρινη κραυγή για να αναγκάσουν τα ζώα τους να προχωρήσουν· τα σκυλιά του τόπου, που δεν είχαν συνηθίσει να βλέπουν καραβάνια, γάβγιζαν όσο πιο πολύ μπορού­σαν· οι γυναίκες έτρεχαν στο κατώφλι τους, τα κορίτσια στα πα­ράθυρά τους και μας περιγελούσαν κατάμουτρα. Χάρη στον φίλο των οδηγών μας δεν χρειαστήκαμε πάνω από μισή ώρα για να διασχίσουμε την πόλη, που είναι μεγάλη σαν την οδό Πουατιέ [κεντρικός αλλά μικρού μήκους δρόμος του Παρισιού]· οι κάτοικοι όμως θα θυμούνται για καιρό αυτή τη μέρα την τόσο πλούσια σε συγκινήσεις, και αν ποτέ η Αίγινα αποκτήσει τη δική της ιστορία το πέρασμά μας θα αφήσει εποχή.

Το χωριό που αφήναμε πίσω μας βρισκόταν δύο ώρες μακριά από τον ναό, αν πήγαινε κανείς με τα πόδια· με το άλογο χρειά­ζεται λίγο περισσότερο. Από κει να καταλάβετε πόσο καλοί είναι οι δρόμοι! Αλλά ο δρόμος αυτός παρουσιάζει τέτοια ποικιλία που και όλη σου τη ζωή να τον περπατάς δεν θα βαρεθείς: τη μια ακολουθεί την άγρια και απότομη πλαγιά ενός βουνού· την άλλη κατεβαίνει μέσα σε τεράστιους χειμάρρους με δέντρα όλων των ειδών και σπαρμένους με μεγάλα αγριολούλουδα που οι κήποι μας θα ζήλευαν. Κάποιες τεράστιες συκιές περιστρέφουν τα δυ­νατά τους μπράτσα ανάμεσα στις αμυγδαλιές με το μακρόστενο φύλλωμα· εδώ κι εκεί συναντάμε πορτοκαλιές σε ένα βαθύ πρά­σινο χρώμα, πεύκα που τα κοκκίνισε ο χειμώνας, κυπαρίσσια σε σχήματα περίεργα· και κατά διαστήματα, ο βασιλιάς των δέντρων, ο φοίνικας, να σηκώνει το αχτένιστο κεφάλι του. Χρυσώστε όλο το τοπίο με μια πλατιά ηλιαχτίδα· σπείρετε παντού ερείπια αρχαία και τωρινά, εκκλησίες σε όλες τις κορυφές, τούρκικα σπίτια σε όλες τις πλαγιές, τετράγωνα σαν πύργους, με ταράτσες στην ορο­φή, και καλοασπρισμένα με ασβέστη· στους δρόμους γαϊδούρια που κάμποσα μαζί μεταφέρουν ολόκληρες οικογένειες· στους αγρούς κοπάδια πρόβατα· στους βράχους κοπάδια κατσίκες· εδώ κι εκεί κάποιες αδύνατες αγελάδες ξαπλωμένες με την κοιλιά στο χώμα να κοιτούν τον ταξιδιώτη με τα μεγάλα απορημένα μάτια τους· και παντού το τραγούδι των κορυδαλλών, που ανεβαίνουν ψηλά στον αέρα λες και θα σκαρφαλώσουν στον ήλιο· παντού το αδιάκριτο κουβεντολόι των κοτσυφιών που χαίρονται να βλέπουν το αμπέλι να μεγαλώνει, και εκατοντάδες πουλιά κάθε είδους να μαλώνουν φωνάζοντας για μια γουλιά δροσιάς που ο ήλιος ξέχασε να πιει. Ξαναείδα πολλές φορές αυτό τον όμορφο δρόμο, και παρόλο που παραπατάς πάνω στις πέτρες, που γλιστράς πάνω στα βράχια, που βρέχεις τα πόδια στα ρυάκια, θα ήθελα και πάλι να τον διαβώ.

 

Advertisements

176 Σχόλια to “Ο Εδμόνδος Αμπού στην Ελλάδα -και στην Αίγινα”

  1. Γς said

    Καλημέρα

    > το 1850 «το αεροπλάνο δεν έχει ακόμη καθιερωθεί ως μέσο μεταφοράς»

    Κι ο πιτσιρικάς σρτο Μανχάταν όταν ο πατέρας του του είπε ότι ο οπροπάππους του παππούς του έκανε έκανε ένα μήνα να έρθει στην ΝΥ με το καράβι.

    -Να περίμενε ντάντι το αεροπλάνο

  2. Γς said

    >Υπάρχουν πολλοί λίγοι Άγγλοι

    Διαλέγετε και παίρνετε

  3. Αγάπη said

    «Το χωριό που αφήναμε πίσω μας βρισκόταν δύο ώρες μακριά από τον ναό, αν πήγαινε κανείς με τα πόδια· με το άλογο χρειά­ζεται λίγο περισσότερο.»
    Στην Αίγινα, προφανώς – άρα για τον Μεσαγρό θα μιλά;

    Και παρ ‘ όλο που τα αρχαία χάθηκαν και τα νερά μειώθηκαν, η διαδρομή είναι ακόμα μαγική

  4. Ωραία. Είχα διαβάσει μικρός τον Βασιλέα των ορέων, στην παλιά σειρά του Γαλαξία, και είχα εντυπωσιαστεί θυμάμαι, αν και στο μυαλό μου πια είναι μπερδεμένο με τη Στρατιωτική ζωή εν Ελλάδι. Ο κυρ-Τάκης πού κόλλησε; ως γαλλομαθής;

  5. Νέο Kid said

    «Στην Ελλάδα το παρελθόν πάντα θα αδικεί το παρόν»

    Σωστός! Αλλά και το παρόν πάντα δεν θα τιμά το παρελθόν. Θα αρκείται στο ρόλο του Νίκου Ξανθόπουλου. Άτιμο παρελθόν, με αδικείς να πούμε!

  6. Γς said

    >Έκανα τον διάπλου [από τη Μασσαλία] […] Στον δρόμο για τη Σύρα

    και μιλάμε για μια εποχή που η Σύρος είχε σχεδόν καθε μέρα πλοίο για Μασσαλία κι απ εκεί ΝΥ

  7. sarant said

    Kαλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια!

    4 Ο κυρ Τάκης έχει την αντιπροσωπεία του γαλλικού και του ευρωπαϊκού πνεύματος.

    3 Χωριό εννοεί τη Χώρα, την Αίγινα. Ο Μεσαγρός είναι πολύ κοντά. Και δεν ξέρω καν αν υπήρχε τότε. Σε άλλο σημείο γράφει ότι μόλις ήρθε ο Καποδίστριας οι Αιγινήτες άφησαν τη μεσαιωνική τους πρωτεύουσα (την Παλιαχώρα) και εγκαταστάθηκαν στο παραθαλάσσιο χωριό που έγινε πόλη και πρωτεύουσα του κράτους. Και μόλις μεταφέρθηκε η πρωτεύουσα στο Ναύπλιο η πόλη έγινε πάλι χωριό.

  8. Λευκιππος said

    Έχοντας ταξιδέψει αρκετά όλη την Ελλάδα τα τελευταία χρόνια, όντως είναι καταπράσινη, καμία σχέση με την Ελλάδα, από άποψη πράσινου, που περιγραφεται στην αρχή του κειμένου. Ακόμη και κάποιες εικόνες από τον ελληνικό κινηματογράφο της δεκαετίας του ’50 δείχνουν την Ελλάδα και την ύπαιθρο της καταξερη. Άρα, δίκιο έχει ο ποιητής.

  9. raf said

    Αχ, αυτό το βιβλίο το κόζαρα όλο τον Αύγουστο στο βιβλιοπωλείο αλλά ποτέ δεν το άνοιξα. Κακώς, ελπίζω να μην το πουλήσαμε. 😀

  10. Alexis said

    Καλημέρα.
    Ωραίο το ταξίδι στο χρόνο!

    Στον δρόμο για τη Σύρα, αφήσαμε το «Λυκούργος», που συνέχι­σε την πορεία του για τη Σμύρνη, και αποβιβαστήκαμε σε ένα άλλο πλοίο της εταιρείας,

    επιβιβαστήκαμε μήπως είναι το σωστό;

  11. spiral architect 🇰🇵 said

    Καλημέρα.

    Ο Γκαρνιέ του κειμένου είναι ο Σαρλ της γνωστής όπερας των Παρισίων;

  12. sarant said

    10 Κι εγώ έτσι θα το έλεγα, αλλά στο βιβλίο το έχει «αποβιβαστήκαμε»

    11 Ναι, αυτός είναι. Τότε ήταν φοιτητής.

  13. gpoint said

    Πόσο τυχαίο είναι που το πρώτο απόσπασμα αφορά την Μάνη, όταν πολλοί εδώ μέσα έλκουν την καταγωγή από εκεί ;

    Ελλάδα είναι μία κι αυτή Στερεά !!! (χαχαχ)

  14. sarant said

    10-12 Το γαλλικό πρωτότυπο είναι:
    Dans la route de Syra, on nous fit quitter le Lycurgue, qui continuait sa route vers Smyrne, et l’on nous embarqua sur un autre bateau de la compagnie, l’Eurotas, qui devait nous déposer au Pirée.

    Το «αποβιβαστήκαμε» όσο το σκέφτομαι τόσο δεν μ’ αρέσει.

  15. Τα σημαντικά βιβλία πρέπει να επανεκδίδονται κάθε μια-δυο γενιές. Δεν βλέπω όμως γιατί να ξαναμεταφράζονται. Ούτε η γλώσσα έχει αλλάξει τόσο (στη δημοτική ήταν κι η πρώτη μετάφραση), ούτε θυμάμαι να ήταν κακή η μετάφραση του Σπήλιου (την έχω στην Αθήνα και θα την κοιτάξω άμα πάω). Ορθογραφικός εκσυγχρονισμός, ναι, ένα δεύτερο μάτι για να εντοπιστούν τυχόν λάθη (άραγε και στην παλιά μετάφραση είχε γίνει Μόδι η Μεθώνη;), ναι, αλλά μετάφραση απ´ την αρχή, γιατί;

  16. Κουτρούφι said

    Καλημέρα,
    » μ’ έναν αερο όλο αρχοντιά » . Μήπως είναι » μ’ έναν αέρα όλο αρχοντιά » ;

  17. Γς said

    οέο

  18. Γς said

    πατέρο

  19. Dans la route de Syra λέει το πρωτότυπο; Και ξαναχρησιμοποιεί ο συγγραφέας τη λέξη route στην ίδια σειρά;
    Κι εμένα πάντως με ξένισε το «στον δρόμο για τη Σύρα», λες και μετεπιβιβάστηκαν μεσοπέλαγα στον «Ευρώτα»!

  20. Μάιο του 1981 βρέθηκα κι εγώ στην Αίγινα, μαζί με ξένους φίλους. Πήγαμε, με λεωφορείο βέβαια, στο Ναό της Αφαίας κι από κει κατεβήκαμε με τα πόδια στη Σουβάλα. Ήταν και τότε υπέροχα. Θυμάμαι ότι είχα μισοξαπλώσει σ´ ένα μάρμαρο του ναού κι έλεγα «Δεν θέλω να γυρίσω στην Αθήνα!»

  21. Γς said

    Πιάζσανε λέει πριν λίγο εκείνες τις ρουφιάνες που έριχναν λάδια στα εκθέματα των μουσείων

  22. sarant said

    19 Ναι, έτσι το λέει ο Αμπού

    16 Λάθος του οσιάρ, διορθώθηκε

  23. Πολύ καλό για όσους θέλουν να πάρουν μια γεύση από την πρώϊμη νεοΕλλάδα!

  24. ΓΤ said

    @21 Είμαι βέβαιος ότι οι ρουφιάνες που έριχναν λάδια στα εκθέματα των μουσείων θα τη βγάλουν λάδι…

  25. Αγάπη said

    7 O Μεσαγρός υπήρχε, αλλά έχεις δικιο για τη Χώρα 🙂

  26. Κώστας said

    Καλημέρα.

    10 & 12: Προσωπικά θα έλεγα Μετεπιβιβαστήκαμε.

  27. sarant said

    26 Πολύ σωστά.

  28. Λάμπας said

    Λεπτομέρεια, αλλά ας επισημανθεί: προς το τέλος του βιβλίου, ο συγγραφέας μιλά για το πέρασμά του από κάποιο χωριουδάκι της Αρκαδίας που αναφέρεται ως Τσαρνί. Δεν ξέρω αν έτσι αποδίδεται και στη μετάφραση του Σπήλιου, αλλά από το χώρο που το τοποθετεί υποθέτω ότι πρόκειται για τον οικισμό Τσιάρνη (σημερινό όνομα Φτεριά).

  29. Χαρούλα said

    15
    Συμφωνώ Άγγελε. Κατά την άποψη μου και χωρίς ορθογραφικό «εκσυγχρονισμό». Λατρεύω να βλέπω αυτές τις αλλαγές(που μερικές τις πρόλαβα) στην γλώσσα.

    Βέβαια πάντα υπάρχει η επιλογή μιας νέας εντελώς έκδοσης κάθε έργου.

    Καλημέρα σας!

  30. Νέο Kid said

    Νικοκυρη , είσαι σίγουρος ότι η λεύγα του Αμπού (όνομα κι αυτό για Γάλλο! Αράπικο…) ήταν 4,4/3 χιλιόμετρα; Απορώ, γιατί υποθέτω ότι δεν πρέπει να ήταν διαφορετική από τις 20000 λεύγες υπό τη θάλασσα του Ιουλίου Βερν … και ο Βερν δεν θα έγραφε για θαλάσσια βάθη σχεδόν 27 χιλίαδων μέτρων! Ήτο ευφάνταστος μεν αλλά με στοιχειώδη επιστημονικότητα.

  31. sarant said

    28 Το πρωτότυπο λέει le petit village de Tsarni. Όμως δεν είναι Τσαρνί όπως το γράφει η μεταφράστρια αλλά Τσάρνι, έτσι ήταν η επίσημη ονομασία στην εποχή του Αμπού και το 1912 μετονομάστηκε επίσημα σε Τσιάρνη και το 1927 σε Φτεριά.

  32. sarant said

    30 Υπάρχουν εκατό ειδων λεύγες και οι θαλάσσιες πρέπει να είναι διαφορετικές. Πάντως σε γενικές γραμμές η λεύγα είναι όσο περπατάς σε μιαν ώρα (πριν από 200 χρόνια ήταν πιο κοντοί και περπατούσαν πιο αργά).

  33. Λάμπας said

    Οι ηλικιωμένοι ακόμα τη λένε Τσιάρνη (θηλυκό). Μου κάνει εντύπωση πάντως η «μετονομασία» του 1912. Δηλαδή μέχρι τότε επισήμως το όνομα θεωρούνταν ουδετέρου γένους; Πιο πολύ μου μοιάζει για διόρθωση προηγούμενου λάθους παρά για μετονομασία.

  34. sarant said

    33 Μπορεί να ήταν αυτό που λέτε, εγώ βρήκα κάπου τις διαδοχικές μεταβολές του επίσημου ονόματος.

  35. Νέο Kid said

    32. Εντάξει…, εκτός απ την πατάτα που έκανα να πω 20000 λεύγες = 27000 μέτρα αντί για το σωστό περίπου 80 χιλιόμετρα , διαβάζω ότι ο Βερν δεν αναφερόταν σε βάθος , αλλά σε μήκος πλοός. Λογικό. ( και σαν να είμαι αμυδρά σίγουρος (sick re!) ότι κάτι έχουμε ξανακουβεντιάσει σχετικά στο παρελθόν…με Ηλεφού ίσως… πού είναι αυτή η ψυχή!)

  36. Νέο Kid said

    32. 3 λεύγες, με τη λευγα όσο περπατάς σε μια ώρα , και 3 χιλιόμετρα να την πούμε ( για πολύ κοντούς και αργούς…😀) είναι 9 χιλιομετρα Νικοκύρη, όχι 4,4
    Εσυ φταις που μπερδεύτηκα ! 😀

  37. Νέο Kid said

    36. 32. Α καλά!… τώρα συνειδητοποίησα ότι έγραψες 4,4 για την ισοδυναμία λεύγας -χιλιομέτρου , κι όχι για την ολική απόσταση.
    Μπαρδον! Και πάω για εσπρέσσο δυνατό πριν την μπριζόλα…

  38. (19) Μήπως ήταν τυπογραφικό λάθος του πρωτοτύπου και ήθελε να πει dans la rade de Syra? Μου φαίνεται και λογικότερο νοηματικά και κομψότερο υφολογικά (αποφεύγει την επανάληψη της λέξης route) και φυσικότερο γλωσσικά (en route pour Syra θα έλεγα, αν αυτό εννοούσα).

  39. 30 κλπ. Κι εγώ παλιά νόμιζα ότι αναφερόταν σε βάθος, αλλά όπως λες είναι 20.000 λεύγες ταξιδιού… κάτω από τη θάλασσα.

  40. «πλου», ΝεοKid (εκ του «πλουτς», όπως μας έχει μάθει ο Αδωνις.) Λέμε «πλόες», λέμε «του νοός» («Όποιος λέγει νους/νοός έχει κεφαλήν βοός», έλεγε ένας δάσκαλός μου), αλλά «πλοός» δεν λέμε 🙂

  41. Νέο Kid said

    40. Δηλαδή ο νους του νοός είναι σωστό , ενώ ο πλους του πλοός είναι λάθος;

  42. loukretia50 said

    Αγγελε,
    Η σελίδα που αναφέρθηκε
    https://ia802707.us.archive.org/BookReader/BookReaderImages.php?zip=/33/items/lagrcecontempor04abougoog/lagrcecontempor04abougoog_tif.zip&file=lagrcecontempor04abougoog_tif/lagrcecontempor04abougoog_0016.tif&scale=4&rotate=0

    και η πηγή – γαλλικά
    https://archive.org/details/lagrcecontempor04abougoog

  43. Le Coeur Gothique said

    «και άλλες πολυτέλειες, που μόνο στην πρωτεύουσα τις βρίσκει κανείς»
    «και άλλες πολυτέλειες που δύσκολα βρίσκεις στην πρωτεύουσα»

    Φαίνεται θα πήρε τέτοιες ποσότητες που δύσκολα πια θα έβρισκε κανείς τα αναφερθέντα είδη στην πρωτεύουσα…

  44. Πέπε said

    #30:
    Ο τίτλος του Βερν σημαίνει «υποβρύχιο ταξίδι είκοσι χιλιάδων λευγών». Απόσταση, όχι βάθος.

  45. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Ωραίο νήμα! Πολύ ελκυστικό πράγματι το βιβλίο από το απόσπασμά του ήδη,παρά τις όποιες γλωσσικές ή πραγματολογικές αστοχίες. Μ΄αρέσουν τα περιηγητικά βιβλία γενικά. (Το Ελληνικό Καλοκαίρι του Λακαριέρ-100 χρόνια μετά απ του Αμπού, είναι από τα πολυαγαπημένα)

    >>πεδιάδα της Αθήνας
    να τολμήσω να πω ότι επειδή ως λεκανοπέδιο της Αττικής το ξέρουμε,θα μας ήταν πιο οικείο

    >>ο Υμηττός, ένα θλιβερό βουνό με όγκους στρογγυλούς και μαλακούς, με χρώματα μουντά και γκρίζα. Ούτε ένα δέντρο ούτε ένας θάμνος·
    Ω της ειρωνίας! Σήμερα, μόνο ο Υμηττός-κι όχι ακαίριος απόμεινε πράσινος.Απ την άλλη να ελπίζουμε στο ξαναπρασίνισμα της Πεντέλης και της Πάρνηθας συντομότερα αφού άλλα τα μέσα και οι σύγχρονες συνθήκες.Πνεύμονες για τη μισή Ελλάδα είναι,δε θα φροντίσουμε;

    Ευχαριστούμε Νικοκύρη.

  46. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα!

    37 Επιτέλους 🙂

    38-42 Υπάρχει βέβαια και νεότερη έκδοση αλλά σχεδόν σίγουρα ο Αμπού γράφει route.

  47. Νέο Kid said

    Τελικά Νικοκύρη, ο νους του νοός στέκει ,αλλά ο πλους του πλοός όχι; ( ο Άγγελος μάλλον πήγε για φουά γκρα, γι αυτό ρωτάω εσένα)

  48. Αιμ.Παν. said

    Μεταφραστικό λάθος από τα γαλλικά, συνηθισμένο, αλλά ο μεταφραστής οφείλει να το γνωρίζει…

    Στα γαλλικά τόσο το κατάστρωμα όσο και η γέφυρα του πλοίου λέγονται : pont.

    Στα αγγλικά και στα ελληνικά υπάρχει διάκριση : η γέφυρα είναι bridge και το κατάστρωμα deck..

    γιατί δεν γίνεται να κάνει κάποιος

    «Κατά τους πολύωρους περιπάτους μας στη γέφυρα»

    μια και η γέφυρα είναι πολύ μικρή για πολύωρους περιπάτους ενώ το κατάστρωμα ό,τι πρέπει…

  49. (47) Για μυδοπίλαφο από τα χέρια της γυναίκας μου είχα πάει. Απαντώ:
    Βάσει της αρχαίας γραμματικής, και τα δυο είναι λάθος. Πρόκειται για συντηρημένα δευτεροκλιτα, και η σωστή γενική είναι «του ρου / νου / πλου».
    Επειδή έτσι σχηματίζεται και η γενική του μεταγενέστερου «Ιησούς» και του νεότερου «παππούς», η αρχαία γενική «του ρου / νου / πλου» εντάσσεται ωραιότατα και στη δημοτική.
    Κατ’ αναλογία του «βους/βοός» απαντά συχνά στην καθαρεύουσα — ήδη στον Παύλο, Ρωμ. Ζ´ 23 — γενική «του νοός». Κανονικά είναι λάθος, αλλά είναι τόσο διαδεδομένο που δεν θα το διόρθωνα. «Του πλοός» όμως ή «του ροός» δεν έχω δει ποτέ, αν και οι LiddellScott αναφέρουν ένα-δυο αρχαία παράδειγματα.
    Πρόβλημα έχουμε με τον πληθυντικό. Οι «κανονικοί» τύποι νοί/πλοι/ροι είναι τελείως αχωνευτοι, και ήδη ο Φωτιος στο Λεξικόν του γράφει «Πλοῖ: τὸ πληθυντικὸν οἱ πλόες». Λόγω των απαγορεύσεων των λιμεναρχείων, οι «πλόες» έχουν σαφώς καθιερωθεί στη νέα ελληνική. Κάπου γράφει και ο Σολωμός «οι νόες οι γυμνασμένοι και βαθείς», εκτός αν ο ίδιος το έγραψε ιταλικά και η ελληνική φράση που θυμάμαι είναι μετάφραση του Πολυλά• καθώς όμως έχουμε διάνοιες και πνεύματα, μπορούμε να κάνουμε και χωρίς … νούδες. Ρόες όμως δεν ξέρω να έχουν γραφτεί ποτέ.
    Και τα σύνθετα μας μπλέκουν ακόμα περισσότερο. Απόπλοι; Κατάπλοι; Κατάρροι; Ευτυχώς, έχουμε αναχωρήσεις, αφίξεις και καταρροές…

  50. sarant said

    48 Αυτό μου ξέφυγε. Και πρέπει να έχεις δίκιο.

    47-49 Με πρόλαβε. Ετσι είναι. Υπάρχουν αρκετά «νοός» στην αρχαία γραμματεία, κάποιες χιλιάδες. Ενώ πλοός καμιά εκατοστή.

  51. Πέπε said

    @47:
    Αυτό που σίγουρα δεν πάει (για να συνεχίσουμε παλιότερη συζήτηση) είναι ο απόπλους – του *απόπλοος. Ούτε οι *απόπλοες, ούτε και πολλές από αυτές τις εντελώς παράδοξες όψιμες τριτοκλιτοποιήσεις.

  52. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    31 >>το 1927 σε Φτεριά.
    Πτεριά ή και Πτερία τη βρίσκουμε επίσης σήμερα! Ευρωπαϊκή Γορτυνία γαρ! 🙂 (αστεϊσμός,που τον έμαθα από την εξ αγχιστείας συγγένειά μου με την Αρκαδία)
    Στα επίσημα σημερινά κιτάπια (του Υπ.Εσωτ.) είναι Συνοικισμός Φτεριάς Λαγκαδίων βέβαια.
    Ψάξτε τη Πτεριά Αρκαδίας στο γκουγκλ. Όμορφο μέρος πάνω απ το φράγμα του Λάδωνα.
    42 >>Α Λου,ωραία!Ευχαριστούμε.
    route και route
    Αν το σκεφτούμε στα ελληνικά *δρόμο παίρνω δρόμο αφήνω*,μάλλον δρόμο άφησα,δρόμο πήρα, στο προκείμενο, απαλύνεται η επανάληψη 🙂 .

  53. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    Πολὺ ἐνδιαφέρον μοῦ φαίνεται (βάσει τῶν ἀποσπασμάτων ποὺ παρέθεσε ὁ Νικοκύρης) τὸ βιβλίο. Στέκομαι στὴ διαπίστωση τοῦ συγγραφέα:

    «Στην Ελλάδα το παρελθόν πάντα θα αδικεί το παρόν.»

    Εἶναι πάντα ἐπίκαιρη καὶ τὴ ζοῦμε καθημερινὰ μὲ τὴν κακοποίηση τοῦ φυσικοῦ καὶ ἱστορικοῦ περιβάλλοντος.

    Καὶ δέν ἀναφέρομαι μόνο στὶς ἀρχαιότητες.

    Λέω γιὰ τὰ μνημεῖα τοῦ λαϊκοῦ πολιτισμοῦ ποὺ σαρώνονται ἀπὸ τὴν τουριστικὴ λαίλαπα.

  54. ΓιώργοςΜ said

    Καλησπέρα!
    >πλους, νους κλπ
    Για τον ρου (των γενονότων) έχουμε κάνει φροντιστήριο… 🙂

  55. ΓιώργοςΜ said

    Το απόσπασμα και η ατμόσφαιρα μου θύμισαν πολύ το αντίστοιχο πόνημα του γνωστού και μη εξαιρετέου Χανς Κριστιαν Αντερσεν από το ταξίδι του εδώ, δεν ξέρω αν έχει απασχολήσει σε άρθρο το ιστολόγιο στο παρελθόν.

  56. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    >>εκμεταλλεύτηκαν (τα γαϊδούρια) τη σύγχυση για να το σκάσουν και να οχυρω­θούν σε ένα σπίτι τόσο καλά που τα αφήσαμε εκεί τελικά.
    το θρυλικό γαϊδουρινό πείσμα 🙂

    Κινηματογραφική αφήγηση. Γέλασα,καλοκέφιασα με τις διάφορες γλαφυρές περιγραφές και μάλλον ήταν η καχυποψία των καιρών που κατέταξε τον Αμπού σε «εχθρό» της νιόκοπης χώρας.

  57. Μίτση said

    Γεια σας, είμαι απ’αυτές που δε γράφουν, αλλά… παρακολουθούν 🙂
    Πριν καμιά 30ριά χρόνια σε μια καλή μετάφραση υπήρξε ένας βασιλιάς του «Σαιάμ». Η μετάφραση ήταν καλή, αλλά ο Τύπος είχε κάνει πανηγύρι. Οι «λεύγες» μ’αρέσουν, μου ταιριάζουν και με το γοητευτικό κείμενο. Ίσως να είναι επιλογή της μεταφράστριας. Δε νομίζω ότι θ’άλλαζε κανείς ποτέ το 20.000 λεύγες κάτω απ’τη θάλασσα, μετρώντας ναυτικά μίλια. Ίσως μια υποσημείωση να χρειαζόταν. Τα άλλα είναι λάθη και θα έπρεπε να κάνει έρευνα. Μ’άρεσε το ελληνικό κείμενο, και είναι πραγματικά κρίμα να βασανίζεται το έρμο επειδή ο/η μεταφραστής/ια δεν έκαναν μια απ’τις σπουδαίες δουλειές: έρευνα -κοινώς, χαμαλίκι. Έχω την παλιά έκδοση κι αν δε με προλάβει ο κόσμος του ιστολογίου, θα το διαβάσω. Απ’την άλλη, ξέρουμε ότι μεταφράσεις πολλών λογοτεχνών μας ή λογίων μας, εξαιρετικά λυρικές ή μέσα στο πνεύμα του συγγραφέα, δεν ήταν και αλάνθαστες (για να μην πω χειρότερα). Ε, και ναι, δεν είχαν τα σημερνά μέσα. Μέσα!
    ΥΓ 1: Από μια ταπεινή, παροπλισμένη μεταφράστρια υποτίτλων (κυρίως).
    ΥΓ 2: Όχι, η νομανσλάνδη του Σαιάμ δεν ήταν δική μου πατάτα. Έχω κάνει άλλες.

  58. sarant said

    57 Πολύ χαίρομαι που αποφασίσατε να γράψετε. Συμφωνώ με αυτά που λέτε, ιδίως για τα σημερινά μέσα.

    Δεν το συνάντησα το Σάιαμ!

  59. Λευκιππος said

    Η Συρα είναι η Σύρος, αν κατάλαβα καλά;

  60. sarant said

    59 Ναι, έτσι τη λέγανε. Κανένα νησί δεν έχει λαϊκή ονομασία σε -ος.

  61. Γς said

    Όταν ο νέος Πουτσίνι, ουπς, Τόσκας φυλάει τα ρούχα του:

    Μόλις μπήκε η δικιά μου από μια βόλτα στην πλατεία.

    -Κάτω είναι όλο αστυνομία. Με μοτοσυκλέτες

    -Α, θα είναι για παράνομους μετανάστες ή εγκληματίες. Εχει ξανασυμβεί,

    -Όχι τους ρώτησα. Είναι για τη φωτιά.

    -Πια φωτιά μωρή;

    -Φυσάει κι φοβούνται μην πιάσει καμιά φωτιά στη Ραφήνα. Θα πούνε στον κόσμο που να πάει. Μου είπαν ότι είναι κι άλλοι πολλοί στην περιοχή.γι αυτό το λόγο…

    Κι εγώ θα έλεγα: Θα λογοδοτήσει αυτός

  62. dryhammer said

    60. Η Χίος κι η Σάμος;

  63. raf said

    60 Η Πάτινος; 😀

  64. Γς said

    61:

    >Κι εγώ θα έλεγα: Θα λογοδοτήσει αυτός

    ξεχασμένο από άλλο σχόλιο. Χτεσινό

  65. sarant said

    62-63 Εντύπωσή μου είναι ότι λέγανε: η Χιο της Χιος, η Νιο της Νιος, η Πάτινο της Πάτινος, η Αμοργό της Αμοργός, η Σάμο της Σάμος.

    Κάποια νησιά που σήμερα είναι σε -ος δεν είχαν βέβαια αυτή την κατάληξη: η Σύρα, η Αξά.

  66. gpoint said

    Ο Πόρος όμως ;;

    Δεν νομίζω να λέγανε ο Πόρο…

  67. Αὐγουστῖνος said

    Καλησπέρα ἀπὸ Ρόδο. Βλέποντας ὅτι ὑπάρχει γενικότερο ἐνδιαφέρον γιὰ τοὺς περιηγητὲς τοῦ παρελθόντος στὴ χώρα μας – τουλάχιστον ἀπὸ τοὺς φίλους τοῦ μπλόγκου τούτου – σᾶς δίνω τὸν λίκνο γιὰ μιὰ ἐκδήλωση ποὺ γίνεται στὴ Ρόδο σχετικὰ μὲ τὸ ταξίδι τοῦ Φλωμπὲρ στὴν Ἑλλάδα καὶ τὸ πέρασμά του ἀπὸ τὴ Ρόδο. Ἡ διημερίδα γίνεται στὶς 29 καὶ 30 Σεπτεμβρίου καὶ διοργανώνεται ἀπὸ τὸ περιοδικὸ λόγου καὶ τέχνης «Νησίδες» καὶ τὸ Ἐργαστήρι Δημιουργικῆς Ἀνάγνωσης καὶ Γραφῆς «Τὸ Κοχύλι».

    https://nesides.blogspot.com/2018/09/blog-post.html

  68. loukretia50 said

    Τυχαίνει να εχω την παλιά έκδοση (μετ.Α .Σπήλιου, προλογος – επιμέλεια Τ.Βουρνάς )
    Είναι βιβλίο που έχω αγαπήσει και βρίσκω πως δεν προσθέτει κάτι σημαντικό η νέα μετάφραση – δεν έκανα βέβαια καμιά φοβερή έρευνα, μόνο σε σημεία που θυμομουν και θεώρησα αντιπροσωπευτικά.(Εχει και απίστευτα μικρα γραμματα για βραδυ!)

    Η γλαφυρότητα του κειμένου αποδίδεται θαυμασια , εχει πολλες υποσημειώσεις, κατατοπιστικό προλογο και εισαγωγικο σημείωμα του Δ.Καμπούρογλου .

    Δεν είναι το είδος του κειμένου που θα απωθουσε τους νέους αναγνώστες λόγω γλώσσας.
    Το κείμενο με τα τετράποδα είναι εξίσου διασκεδαστικο και σ αυτό η μεταφράστρια έχει διατηρήσει ακριβώς τις λέξεις στα πιο πετυχημένα σημεία, κατά τη γνώμη μου.

    Δυστυχώς η παλια μετάφραση, ενώ υπηρχε στο διαδίκτυο, τωρα δεν τη βρίσκω ώστε να παραθέσω αποσπάσματα. Το ξερω, γιατί είχα ποστάρει παλια ένα αποσπασμα για τη θανατικη ποινή στην Ελλάδα . Προφανως μετά τη νέα έκδοση αποσύρθηκε.

    Μόνο κάτι μικρό :
    Στο λιμάνι της Σύρας μας πηραν από το «Λυκούργο» που εξακολούθησε το ταξιδι του για τη Σμυρνη και μας μπαρκάρισαν σ΄ένα άλλο καράβι, τον «Ευρώτα» ,που θα μας αφηνε στον Πειραιά. Ετοιμαζόμουνα να περάσω από το ένα καραβι στο άλλο και προσπαθούσα, όσο γινόταν καλυτερα, δηλαδή πολύ άσχημα, να συνεννοηθώ… .. Ένας σαραντάρης, συμπαθητικος, ευγενικος και ντυμένος με θαυμάσια στολή είχε πλησιάσει το «Λυκουργο» με μια βάρκα με τέσσερις κωπηλάτες………Αυτος ο αρχοντάνθρωπος φόραγε έναν πολύ ωραίο κοκκινο σκούφο και μια πολύ όμορφη στολή. (μτφ. σχεδόν ίδια, με τις διαφορές που ήδη επισημάνθηκαν – και χωρίς φούστα!)

    Στο κεφάλαιο για το προσωπικο της Αυλής, διαλογος μεταξυ Γάλλου καλλιτέχνη και αξιωματουχου:

    – Ποια είναι αυτή η κυρία που στέκει εκεί πέρα, μεσα στη σκιά, κοντά στην πορτα?
    – Αυτή? Σουτ! Είναι μια κέρινη κυρία
    – Πως? Μια πραγματικη κέρινη κυρία, όπως εκείνες που βλέπουμε στις βιτρίνες των κουρείων?
    – Αναμφίβολα. Η Αυλή της Ελλάδος είναι φτωχή.
    Μια πραγματικη κυρία των τιμών, με σάρκα και οστά, θα έτρωγε 10.000 φράγκα το χρόνο. Να λοιπόν μια που στοιχίζει 3000 φράγκα, πληρωμένα μια φορά και που δεν τρώει τιποτα.
    – Τι αθλιότητα! Έκανε θυμωμένος ο καλλιτέχνης.
    Εκείνη τη στιγμή η κούκλα χαμήλωσε το κεφάλι.
    – Αλλά κουνιέται!
    – Και βέβαια, απάντησε ο σοβαρός άνθρωπος, το «παιχνίδι» θα ήταν πολύ χοντροκομμένο αν αυτό το μαννεκέν δεν έκανε και μερικές κινήσεις .
    – Ω! είπε ο καλλιτέχνης, οι βασιλιαδες έχουν πέσει πολύ χαμηλά!

    Αν η κ. Μίτση – σχ 56 μπορεί να επισημανει κατι πολύ πιο χαρακτηριστικό, αξιζει τον κοπο, είναι ωραίο βιβλίο

    Όμως, έστω απο το δειγμα, πραγματικά νομίζετε ότι ήταν απαραίτητη η νεα μετάφραση?

  69. Χαρούλα said

    Σε μια βόλτα στον γκούγκλη, εντυπωσιάστηκα! Δεν τα εχω διαβασει, δεν έχω άποψη.
    Αλλά τότε τα πηγαίναμε καλά στις …αγορές!



    Και με την εμφάνιση του Αυγουστίνου, η Ρόδος;;; Πως την φώναζαν παλιά οι δικοί της;😅

  70. ΓΤ said

    @67> Στο μπλόγκι αυτό διαβάζουμε «Απαραίτητη η δήλωση συμμετοχής της ημερίδας μισή ώρα προ της έναρξης των ομιλιών», και συμπεραίνουμε ότι θα συμμετάσχει η ημερίδα… 🙂

  71. loukretia50 said

    (συνεχεια στο 68)
    Το μαννεκεν ήταν η γνωστή βαρώνη ντε Πλουσκωβ.

    Κουβατσε, τι περιμένεις? Σου άρεσε ο Αμπουκος!

    ΕΦΗ – ΕΦΗ

    Για την περίπτωση που σου ξέφυγε:
    Jacques Lacarriere : Dictionnaire amoureux de la Grece –
    Εχει μεταφραστεί : Ερωτικο λεξικο της Ελλάδας
    (λίγο παραπλανητικο το βρίσκω!)
    ΕΚΔ.ΧΑΤΖΗΝΙΚΟΛΗ προσεγμένη έκδοση όμως

  72. Χαρούλα said

    68
    Loucretia, πραγματικά ωραία μετάφραση. Ζωντανή με χιούμορ και σαφέστερη στην …μετεπιβίβαση!
    Ευχαριστούμε

  73. loukretia50 said

    73. Αν κι εσύ ανακαλυπτεις ενδιαφέροντα οδοιπορικα απ΄όλο τον κόσμο, θα χαιρομουν να τα μάθω, υποθέτω και πολλοί ακομα!
    Για παραθεση αποσπασμάτων γενικά, δεχομαι και παραγγελιες!
    Μόνο που κινδυνευω να καθιερωσω ατονικο μεχρι ν αλλαξω πληκτρολογιο!
    (γατας καμωματα – πλήκτρο τόνου παπαλα!)

  74. sarant said

    68 Ο Σπήλιος ήταν μάστορας, και η μετάφρασή του μού φαίνεται πολύ καλή. Ευχαριστούμε!

  75. ΓΤ said

    @73> Ενώ η γατούλα εδώ, η φιλομαθεστάτη Χάνα, περνάει το βελάκι του ποντικιού για έντομο και… «χαϊδεύει» την οθόνη…

  76. Alexis said

    #35: Εντάξει…, εκτός απ την πατάτα που έκανα να πω 20000 λεύγες = 27000 μέτρα αντί για το σωστό περίπου 80 χιλιόμετρα…

    Κιντ, 80 χιλιάδες χιλιόμετρα (περίπου) είναι βέβαια το σωστό… 🙂

  77. Νέο Kid said

    76. Είπαμε Αλέξη. Ο πρωινός καφές μου ήταν ελαφρύς …πολύ ελαφρύς. 😊

  78. loukretia50 said

    Αμπού : Κεφ. 9 – Κοινωνία

    «Ένας κάτοικος της Αθήνας, ένας Γάλλος, μου διηγουνταν ότι μια μέρα τον πλησίασε ο υπηρέτης του με δειλο ύφος, στριφογυρίζοντας στα χερια του το σκούφο του.
    –Εχεις τίποτα να μου ζητήσεις?
    – Ναι αφέντη, αλλά δεν τολμώ.
    – Να τολμήσεις
    – Αφέντη θα ήθελα να πάω ένα μήνα στο βουνό
    – Στο βουνό? Και τι να κανεις?
    – Για να ξεμουδιάσω, με την άδειά σας αφεντη. Σκουριαζω εδώ. Είσαστε στην Αθηνα τοσοι και τοσοι πολιτισμένοι (δεν το λέω για να σας προσβαλλω), και φοβαμαι μη χαλασω ανάμεσά σας.

    Ο κύριος συγκινημένος από όλους αυτους τους λόγους το επέτρεψε…»

    Βέβαια στο βουνο σύχναζαν τοτε οι ληστές!

    Ωπα !
    ΣΤΟΥ ΟΘΩΝΑ ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ-Σταύρος Ξαρχάκος https://youtu.be/D27TOENzyEY

  79. Σ said

    Αν κρίνω από τ΄ αποσπάσματα, το κείμενο μου φαίνεται άνισο. Ενώ έχει ανοικτά τα μάτια της ψυχής του στην πρόσληψη της φυσικής ομορφιάς, όταν στρέφεται στ΄ ανθρώπινα γίνεται υπερόπτης ή κατατρίβεται σε τιποτολογίες. Και η απόφανση ότι «τα νέα ελληνικά διαφέρουν από τα αρχαία μόνο κατά ένα σύστημα βαρβαρισμών…» δεν σχολιάστηκε.

  80. loukretia50 said

    Σχετικό – άσχετο!
    Ένα διαφορετικο μικρο χρονικο από το Ν.Γκατσο

    Σταύρος Ξαρχάκος & Δέσπω Διαμαντίδου

    Σιγά σιγά και ταπεινά μ’ αγώνες και με βάσανα καινούργια έβγαλα φτερά μα ήρθαν τα χειρότερα
    Είδα το ίδια μου παιδιά να δίνουν σ’ άλλους τα κλειδιά και με χιλιάδες ψέματα με προδοσίες κι αίματα να μου σπαράζουν την καρδιά

  81. Classicist said

    Καλησπέρα κι από μένα,

    Το κείμενο του Αμπού στο «La Grèce contemporaine» (1η έκδοσις 1855) είναι εξαιρετικό. Συνδυάζει την σαφήνεια του Βολταίρου με την μοχθηρή διεισδυτικότητα του Μαρκησίου Ντε Σάντ και την διηγηματική ικανότητα των Σατωβριάνδου + Πουκεβίλ. Και μή ξεχνάμε
    πως όταν το έγραφε, ήταν μόνο 27 ετών παλληκαρόπουλο…

    Θα κάνω μόνο 3 επισημάνσεις ως επαγγελματίας κλασικίστρια…

    1) Είναι εντυπωσιακή η παρατήρηση του Αμπού (σελ. 14 του γαλλικού πρωτοτύπου) για την σχέση των Αρχαίων Ελληνικών με τα Ρωμέικα. Δεν είμαι σίγουρη αν όντως εννοεί όσα γράφει, ή κάνει πλάκα. Την επισήμανση του Αμπού έχουν εντοπίσει εδώ και χρόνια στην «Ελληνική Αγωγή» του Αδώνιδος Γεωργιάδου (προφανώς μέσω Τζιροπούλου…) και την διδάσκουν ως επιχείρημα ότι Αρχαία και Νέα Ελληνικά είναι ίδια Γλώσσα. Την ανεβάζω στο γαλλικό πρωτότυπο με δίπλα την όντως θαυμάσια μετάφραση της κ. Αριστέας Κομνηνέλλη, που πολλές φορές διορθώνει ή εξηγεί τον Αμπού. Για παράδειγμα, στην παρακάτω φωτοτυπία το «en son patois» του Αμπού δεν σημαίνει απαραίτητα «στην τοπική του διάλεκτο». Αυτό είναι ερμηνεία της κ. Κομνηνέλλη.

    ΕΡΩΤΑΤΑΙ ο φανατικός ΕΡΑΣΜΙΤΗΣ κ. ΑΓΓΕΛΟΣ: Πώς και δεν διαμαρτύρεται ο Αμπού για την εντελώς διαφορετική προφορά Αρχαίων + Νέων, όταν είναι πασίγνωστο πως όλο τον 19ο αιώνα στα Γυμνάσια της Γαλλίας εδιδάσκοντο τα αρχαία ελληνικά με την Ερασμιακή Προφορά;

    2) Από μικρό κι από τρελό μαθαίνεις την αλήθεια: Ρωτάει στο 41 ο εξυπνάκιας Νεογίδιος: «Δηλαδή ο νους του νοός είναι σωστό , ενώ ο πλους του πλοός είναι λάθος;»

    Και απαντάει στο 40 ο σοφός Νέστωρ του Ιστολογίου κ. Άγγελος με ένα εμπειρικό κατεβατό που προσπαθεί να ξανα-ανακαλύψει τον Tροχό. Κι έρχεται στο σχόλιο 50 ο κ. Σαραντάκος να συμφωνήσει με το κατεβατό του κ. Άγγελου, διαπράττοντας κολοσσιαία γκάφα, ισάξια με αυτή που είχε διαπράξει προ μηνών ο κακόψυχος Ιατρού, όταν είχε εκλάβει ως στίχο του Ομήρου ένα σχόλιο κάποιου σχολιαστού του!…

    Γράφει επί λέξει στο σχ. 50 ο κ. ΣΑΡΑΝΤΑΚΟΣ: «Υπάρχουν αρκετά «νοός» στην αρχαία γραμματεία, κάποιες χιλιάδες. Ενώ πλοός καμιά εκατοστή…»!!!!..

    Σεβαστέ μου, κύριε Νίκο, ως επαγγελματίας κλασικίστρια ΣΑΣ ΕΡΩΤΩ: Μήπως μπερδέψατε τις βούρτσες με τις π@@τσες? Μήπως μπερδέψατε τις (όντως εκατοντάδες) ασυναίρετες ονομαστικές «ο πλόος» + «ο νόος» με τις ελάχιστες γενικές «του πλοός» + «του νοός»; ΣΑΣ ΣΥΜΒΟΥΛΕΥΩ να βγήτε και να ομολογήσετε δημοσίως την γκάφα σας (δεν είναι κακό, όλοι το παθαίνουμε…) και να μή προσπαθήσετε να δικαιολογηθήτε…

    3) Όσο για την απορία του εξυπνάκια Νεογίδιου στο 41, έχει δοθή απάντησις εδώ και 1.500 χρόνια από τον κορυφαίο μετά Χριστόν Έλληνα γραμματικό, Θεοδόσιο τον Γραμματικό (περ. 500 μ.Χ.) στο περίφημο σύγγραμμά του «Περί Γραμματικής». Ανεβάζω ολόκληρη την σελίδα 116 (έκδοσις Λειψίας 1822) για να πάρει απάντηση στην απορία του ο αφελής Νεογίδιος και να ξεστραβωθεί ο σοφός Νέστωρ του Ιστολογίου, λίαν αγαπητός κ. Άγγελος:


    ΣΥΝΟΨΙΖΩ την απάντηση στην Νεογιδιακή απορία: Και οι δύο γενικές είναι σωστές. Άν θεωρήσουμε τα νόος + πλόος ΑΣΥΝΑΙΡΕΤΑ, κλίνονται όπως το ασυναίρετο «βούς»: «Νούς – νοός + Πλούς – πλοός». Αν τα θεωρήσουμε ΣΥΝΗΡΗΜΕΝΑ, κλίνονται όπως πιστεύει ο κ. Άγγελος: «Νούς – νού + Πλούς – πλού»

    ΥΓ-1: Την γενική «του πλοός» την συναντάμε δύο τουλάχιστον φορές στον Ξενοφώντα τον Εφέσιο (300 μ.Χ.), που η ξεφτιλισμένη (ούτε να αντιγράψουνε σωστά δεν μπορούνε!..) Βικιπαίδεια τον παρουσιάζει ότι έζησε το 300 π.Χ., δηλαδή 600 χρόνια νωρίτερα.

    Την γενική «του νοός» την πρωτοσυναντάμε (αν δεν κάνω λάθος, δεν είμαι απολύτως σίγουρη…) δύο φορές στον Απόστολο Παύλο, στο Ρωμαίους 7,23 + στο Ρωμαίους 12,2. Κατά την γνώμη μου, λοιπόν, η γενική «του νού + του πλού κλπ» είναι πιό ελληνική από την περιτοσύλλαβη γενική «του νοός + του πλοός κλπ.»

    ΥΓ-2: Πρίν λίγες εβδομάδες (2018), κυκλοφορήθηκε από το Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης ένα καταπληκτικό Λεξικό της Ύστερης Αρχαιότητος σε 2 τόμους (πάνω από 1.750 σελίδες) που στο Amazon κοστίζει πάνω από 100 δολάρια. Επειδή έτυχε να το προμηθευτούμε εδώ στο Facebook, το προσφέρω κι εγώ (για λίγες μόνο μέρες!..) στους φίλους του Ιστολογίου που λατρεύουν την Ύστερη Αρχαιότητα. Κατεβάστε ΕΔΩ: «The Oxford dictionary of Late Antiquity, volumes 1 + 2, Oxford University Press (2018)

  82. gpoint said

    Εν πλώ λέμε, εν πλοΐ δεν έχω ακούσει

  83. sarant said

    81 Συνήθως δεν σχολιάζω όσα γράφει το Ξωτικό του ιστολογίου αλλά εδώ με θίγει και μάλιστα χωρίς να έχει δίκιο. Θα μπορούσα να έχω κάνει λάθος, κανείς δεν είναι αλάνθαστος, αλλά περιέργως δεν έκανα.

    Γράφει ο ξωτικός ότι

    «Σεβαστέ μου, κύριε Νίκο, ως επαγγελματίας κλασικίστρια ΣΑΣ ΕΡΩΤΩ: Μήπως μπερδέψατε τις βούρτσες με τις π@@τσες? Μήπως μπερδέψατε τις (όντως εκατοντάδες) ασυναίρετες ονομαστικές «ο πλόος» + «ο νόος» με τις ελάχιστες γενικές «του πλοός» + «του νοός»; ΣΑΣ ΣΥΜΒΟΥΛΕΥΩ να βγήτε και να ομολογήσετε δημοσίως την γκάφα σας (δεν είναι κακό, όλοι το παθαίνουμε…) και να μή προσπαθήσετε να δικαιολογηθήτε… »

    Ιδού όμως το σχετικό απόσπασμα από το TLG που δίνει 2100 «νοός» στην αρχαία και βυζαντινή γραμματεία.Τα περισσότερα είναι μεταγενέστερα, υπάρχουν όμως και προχριστιανικά.

  84. Classicist said

    Αγαπητέ κ. Σαραντάκο, και πάλι σφάλλετε: Μή βασίζεστε στις στατιστικές του TLG, είναι επισφαλείς. Αν είχατε συνδρομή στις εκδόσεις Loeb (όπως έχω εγώ), θα βλέπατε αμέσως το λάθος σας.

    Το νούμερο 2,104 για την γενική «του νοός» που δίνει το TLG (αν ισχύει…) είναι πλασματικό, διότι συμπεριλαμβάνει και την Πατερική Γραμματεία. Όπως άριστα γνωρίζετε, οι μισέλληνες χριστιανοί έσπευδαν να επαναλάβουν την κάθε ανελλήνιστη αγραμματοσύνη του Χριστού και του Παύλου…

    ΣΑΣ ΠΡΟΚΑΛΩ: Ποιός ελληνόφωνος πρωτοχρησιμοποίησε την γενική «του νοός» πριν από τον Απ. Παύλο; Το «Loeb» μού δείχνει ότι ο Παύλος ήταν ο πρώτος και ότι από αυτόν καθιερώθηκε η αγραμματοσύνη, την οποία προσπαθεί να δικαιολογήσει τον 5ο αιώνα μ.Χ. ο Θεοδόσιος ο Γραμματικός με τον σκιτζίδικο τρόπο που φαίνεται στην φωτοτυπία την οποία ανέβασα στο σχ. 81

    Δείτε στο Loeb τί χαμός γίνεται με την γενική «του νού» (τί νούμερο δίνει το TLG σας;) και με την γενική «του πλού» από ΜΗ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΥΣ ελληνόφωνους συγγραφείς και ελάτε να συμφωνήσουμε ότι:

    Η Ελληνική γενική είναι «του Νού + του Πλού». Η λανθασμένη γενική «του Νοός + του Πλοός» είναι χριστιανική και καθιερώθηκε πρωτίστως από τον Απ. Παύλο

  85. sarant said

    84 Τα νούμερα που δίνει το TLG είναι ακριβέστατα, κουκιά μετρημένα. Άλλο το αν είναι της κλασικής αρχαιότητας, ελληνιστικά ή μεταγενέστερα. Το παλιότερο «νοός», κατά το TLG, στο Μακκαβαίων Δ και στον Ενώχ.

  86. Classicist said

    Με επαληθεύετε 100%, λοιπόν: Πρόκειται για εβραιοχριστιανική αγραμματοσύνη. ΟΥΔΕΙΣ ΜΗ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΣ ελληνόφωνος (με μητρική γλώσσα την Ελληνική) θα διέπραττε την ογκώδη αγραμματοσύνη να θεωρήσει το «νούς» και το «πλούς» ΑΣΥΝΑΙΡΕΤΑ, ώστε να τα κλείνει περιτοσυλλάβως: «Του Νοός» + «του Πλοός». Όπερ έδει δείξαι

  87. Νέο Kid said

    Eγω πάντως του πλού δεν θα πω ποτέ! Πλου λένε οι Κύπριοι το χρωμα blue…
    Ούτε θα πω βέβαια ποτέ του νοός. Του νου, και μόνον.

  88. Classicist said

    83 + 85: Ξέχασα να προσθέσω ότι και με την γενική «του πλοός» το ίδιο ακριβώς συμβαίνει: Πρόκειται για κολοσσιαία χριστιανική αγραμματοσύνη, που ΠΡΩΤΟΚΑΤΑΓΡΑΦΕΤΑΙ στις Πράξεις των Αποστόλων 27,9:

    «Ικανού δε χρόνου διαγενομένου και όντος ήδη επισφαλούς τού πλοός διά το και την νηστείαν ήδη παρεληλυθέναι, παρήνει ο Παύλος».

    Από τις Πράξεις το πήραν οι επόμενοι και έφτασε το TLG να δίνει καμμιά εκατοστή τύπους «του πλοός». ΟΥΔΕΙΣ Ελληνόφωνος με μητρική την Ελληνική Γλώσσα είπε ποτέ «του πλοός», διότι αμέσως αντιλαμβανόταν ότι το «πλούς» είναι συνηρημένο και ΔΕΝ κλίνεται περιττοσυλλάβως όπως ο όντως ασυναίρετος «βούς»

  89. Classicist said

    Κύριε Νεογίδιε, (87), αφήστε τις αοριστίες και μιλήστε ανοιχτά: Ποιός έδωσε την καλύτερη απάντηση στην φιλοσοφημένη απορία σας; (41) Ο σοφός Νέστωρ του Ιστολογίου κ. Άγγελος (49), ο κ. Σαραντάκος (50) ή εγώ η Κλασικίστρια; (81 + 84 + 86 + 88)

  90. Νέο Kid said

    88. Άι σαπέρα μαρή τσουράπω! Τα ρούχα σου έχεις σήμερα Oh captain ,my 👩‍✈️?

  91. Νέο Kid said

    89. Το σωστό να λέγεται! Εσύ.

  92. loukretia50 said

    Classicist
    Παραδόξως συμφωνούμε για τον Αμπου, αν και με τον Ντε Σαντ δεν είχαν κοινά ενδιαφέροντα.
    Αλλά γιατι μου το χαλάτε?
    Με ένα απλό γκουγκλαρισμα, από περιέργεια, βρήκα αυτό, και δεν είμαι καθόλου φαν :

    Δ Μακ. 1,35 ἀνέχεται γὰρ τὰ τῶν ὀρέξεων πάθη ὑπὸ τοῦ σώφρονος νοὸς ἀνακαμπτόμενα, καὶ φιμοῦται πάντα τὰ τοῦ σώματος κινήματα τοῦ λογισμοῦ.

    Αδιαφορώ για το βαθύτερο νόημα, άλλοι είναι ειδικοί, απλως επισημαίνω οτι για τους αδαείς που αγαπούν τη γλώσσα, τι σημασία έχει αν ήταν ελληνόψυχος ή όχι, εκείνος που χρησιμοποίησε τον τύπο αυτό?
    Το TLG μας καλυπτει. Και οι δύο τύποι αναφέρονται. Γιατί να ανατρέξουμε σε άλλη πηγή? Ο νοών νοείτω!

    Και ψάχνοντας για τον Αμπού
    Πώς μπλέξαμε αν λέν’ «του νου»?
    Λες και θα ήτανε ταμπού
    Στη γαλαρία του κοινού
    Αν αναφέρεται «νοός»
    Κι ο χρήστης ήτο χριστιανός !

    ΥΓ Και μη μου πείτε να διαβάσω Άρλεκιν!
    Μπορείτε σίγουρα να απαντήσετε με καλυτερα επιχειρήματα

  93. Γιάννης Ιατρού said

    85: Μεγάλο κουσούρι η ημιμάθεια…. της ερασιτέχνισσας 🙂

    81 (ΥΓ2): Ερασιτέχνισσα,
    άσε τις «προσφορές» από χώρους που ελέγχεις έχεις κι φτιάξει για να κάνεις στατιστικές. Στο έχω επισημάνει και παλιά, βελτιώθηκες για λίγο και τώρα βλέπω πως ξανάρχισες τα γνωστά. «Προσφορά» (τάχα μου για 2 εβδομάδες) λεξικού,,,, το οποίο είναι γενικά προσβάσιμο εδώ

  94. Classicist said

    91: Εύγε, έντιμε Νεογίδιε… Άς τα βλέπουν οι κ.κ. Άγγελος + Σαραντάκος…

    92: Αγαπητή μου Λουκρητία, ευχαριστούμε για το απόσπασμα των Μακκαβαίων Δ΄ 1,35, αλλά ήδη το επεσήμανε ο κ. Σαραντάκος (85). Η ζημιά δεν έγινε από τους Μακκαβαίους που ελάχιστοι τους διάβαζαν, αλλά από τον Παύλο που χρησιμοποιεί επτά (7) φορές την ανελλήνιστη γενική «του νοός» στις Επιστολές του:

    Ρωμαίους 7,23
    Ρωμαίους 12,2
    Α΄ Κορινθίους 14,19
    Εφεσίους 4,17
    Εφεσίους 4,23
    Κολοσσαείς 2,18
    Β΄ Θεσσαλονικείς 2,2

    Αγαπητή μου Λουκρητία, δεν σού κάνει εντύπωση η απολυτη σιωπή του λογιώτατου κ. Blog-oti-nanai; Αν έλεγα μπούρδες τόση ώρα, θα είχε επέμβει να με εξευτελίσει. Το ίδιο θα είχε κάνει και ο επαγγελματίας φιλόλογος κ. Πέπες, που τα ξέρει αυτά τα πράγματα, αλλά δεν βγάζει άχνα για να μή δικαιώσει την Κλασικίστρια…

    Ακόμα και ο κακόψυχος Ιατρού μόλις τώρα βγήκε από το υπόγειό του, όχι για να με αποστομώσει, αλλά για να ενημερώσει τους αναγνώστες ότι το πανάκριβο Λεξικό της Οξφόρδης που έδωσα στο σχόλιο 88, υπάρχει στον Κινέζικο ιστότοπο. Μα φυσικά υπάρχει, αφού εμείς το ανεβάσαμε για να ξεστραβωθείτε εσείς κάτω στην Πατρίδα…

  95. loukretia50 said

    δε θα καλοπερνούσα στου ΄Οθωνα τα χρόνια..

  96. ΣΠ said

    91, 94
    https://en.wikipedia.org/wiki/Poe%27s_law

  97. Γιάννης Ιατρού said

    Λουκρητία, τα τραγουδάκι όμως δεν το έβαλες 🙂

  98. loukretia50 said

    Ακρόπολη, 1857-1860

    Μα δε μ΄αφήνετε να σοβαρεψω!
    Επειδή λοιπον μας βλέπουν και νεαροί, σκέφτηκα να βάλω τη ΓΚΑΦΑΤΖΟΥ ΜΑΓΙΣΣΑ , αλλά μου παει καλύτερα αυτό :
    Η Μικρή Λουλού – Το Πράσινο Κορίτσι — Βροχερή Μέρα https://youtu.be/y6kSJ0Sqhig

  99. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    65. >>Κάποια νησιά που σήμερα είναι σε -ος δεν είχαν βέβαια αυτή την κατάληξη: η Σύρα, η Αξά.
    Πολλά το -ος το «μετέφεραν» στη γενική Της Ζάκυθος, της Λέρος 🙂

    68.Λου κι εμένα μου χτύπησε η φούστα. Άσπρη φουστανέλα ή βράκα θα φορούσε ο Αντώνιος φαντάζομαι,όπως κι αν το γράφει ο Ε.Α.
    Ναι ο Λακαριέρ με το Καλοκαίρι του,το Λεξικό του και τόσα άλλα.Εγγύηση η Ιωάννα Χατζηνικολή και οι εκδόσεις τους
    Ευχαριστούμε για τα αποσπάσματα.

  100. loukretia50 said

    https://nafpliakiepanastasi.files.wordpress.com/2016/02/cf83cf84cebfcf85-cf8cceb8cf89cebdceb1-cf84ceb1-cf87cf81cf8ccebdceb9ceb1-c2abcebbceb5cebecebfcebccebfcebdcebfcf80ceaccf84ceb9ceb1c2bb_pag.jpg?w=497&h=344
    https://nafpliakiepanastasi.files.wordpress.com/2016/02/ceb1cf85cf84cebfcebacf8ccebbcebbceb7cf84ceb1-cebbceb5cebecebfcebccebfcebdcebfcf80ceb1cf84ceb9ceb1.jpg?w=497&h=347

  101. loukretia50 said

    Ο Λώρενς Ντάρρελ έκανε οδοιπορικά στην Ελλάδα.
    έχει γυριστεί και σειρά , για την Κέρκυρα.
    Ακόμη να βρω καποιον να κάνει κριτική για τη νέα μεταφραση του Αλεξανδρινού Κουαρτετου Εγω είμαι της παλιάς του Χουρμουζιου

  102. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Ο Τάκης Θεοδωρόπουλος μετείχε στην τελευταία εκδήλωση προς τιμήν και παρουσία του Ζακ Λακαριέρ 6.9.2005 στην Τήνο.
    Λίγες μέρες μετά, τις 18.9.2005, ο Ζ.Λ. πέθανε από επιπλοκή μικροεπέμβασης στο Παρίσι.
    http://www.tinos.biz/typos010.htm

  103. loukretia50 said

    ΜΙΑ ΒΟΛΤΑ ΣΤΗΝ ΠΑΛΙΑ ΑΘΗΝΑ 1850- 1900

  104. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    103 Μπράβο Λου.Να δούμε τί έβλεπε ο Ε.Α. Πωπω ξεραϊλες αλήθεια!…

  105. loukretia50 said

    Ο Αμπού στηλίτευε τα κακώς κείμενα, ο τροπος του ήταν καυστικος, αλλα αγαπούσε την Ελλάδα και δε σνομπάριζε τους Έλληνες .Ήταν αξιολογος, ευφυής, πολύ μορφωμένος και ασχολήθηκε με πολύ σοβαρά θέματα. Αν μπορέσω θα συμπληρώσω αύριο εστω από το γαλλικο κείμενο σοβαρά αποσπάσματα.

    Προς το παρόν
    Στο κεφάλαιο που αναφερεται στα Επτάνησα και τα αισθηματα των Ελληνων για τους ξένους. ειδικα τους ΄Αγγλους
    «η Κερκυρα είναι μια στρατηγική θέση, τόσο σημαντική όσο η Μάλτα ή το Γιβραλταρ και επιμένουν να την κρατούν………
    Είναι αληθεια ότι οι Αγγλοι είναι τρομερά Άγγλοι . Ειπωθηκε κάπως δικαιολογημένα, ότι εκείνο που αποτελεί τη δύναμη αυτών των ανθρώπων είναι ότι επαναλαμβάνουν 20 φορές την ημέρα «Είμαι Άγγλος ». Είμαι βεβαιος ότι στα Επτάνησα θα το λένε μια φορα περισσότερο…………………………………..
    Ένας Επτανησιος που εκανε τον περίπατό του έφιππος σε ένα δρόμο της Κέρκυρας, πέφτει και το άλογο από πάνω του. Ενας Αγγλος που περνουσε με αμαξα σταματά το άλογο του, τρέχει προς τον άνθρωπο και του απλώνει τα χέρια για να τον ανασηκώσει, όταν μια σκεψη τον σταματά :
    -Are you a gentleman?
    Eυτυχώς ο πεσμένος καβαλλάρης λέγονταν Δάνδολος και είχε ανάμεσα στους προγόνους του δογηδες της Βενετίας .
    Δεν μπορεις πια να λες ότι οι πρόγονοι δε χρησιμευουν σε τιποτα.
    Οι Δανδολοι του 15ου αιωνα έσωσαν μια κνημη των απογονων τους ..»

  106. loukretia50 said

    Καληνύχτα Τζων μπόυ! Όλα θα πάνε καλά !

  107. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    105. Κάτι θαρρώ λέει και για τις συντάξεις των «αγωνιστών»…

  108. ΓΤ said

    Φιλόψογα ένα δάχτυλο εκινήθη
    μέσα στο μπλογκ του ευγενούς λεξαριάτου
    προτάσσουμε, το ξέρετε, το έτυμον, τα ήθη
    ειδάλλως, adieu για Βανουάτου

  109. ΓΤ said

    @102>
    Είναι που ο Νάνος φόρεσε γυαλιά του Κουρουμπλή
    και ο κυρ Τάκης ζήλωσε την κόμη του Μπετόβεν
    μάθε να επιτίθεσαι ωσάν την Αϊντχόβεν
    στην όσχη χώρο μέριασε για κάθε παραλή

  110. gpoint said

    Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΣΩΚΡΑΤΗ !!

    Ω Κρίτων, κρείττον του λαλείν σιγάν
    ψιθύρησε ο Σωκράτης
    κι αισθάνθηκε μερακλαντάν
    εις κλίνην εξ ελάτης

    ήταν δυο μέρες και μισή
    που είχε πιει το κώνειο
    και στήσαν με τον Κρίτωνα
    τον μύθο τον αιώνιο

    πως δήθεν αυτοκτόνησε
    για λόγους ευθιξίας
    και προς το ζην ατόνησε
    η διάθεση καρδίας

    άλλο ήταν το αίτιον
    -εγώ δεν θα το κρύψω-
    κι αμέσως τον υπαίτιον
    θα σας αποκαλύψω

    ήταν γνωστός σχολιαστής
    εδώ στου Σαραντάκου
    των λόγων του διαστρεβλωτής
    παλεύων, μα του κάκου

    να αποδείξει πως αυτός
    είναι μια αυθεντία
    ενώ έχει ολοφάνερα
    έλλειμμα στη σοφία

  111. Η απάντηση για το πλόος δόθηκε ήδη από Άγγελο και Πέπε, αλλά ας δώσω το τσιτάτο από τη γραμματική του Kühner (που είναι πρόχειρη, καίτοι αλεμάνικη και παμπάλαια):

    http://www.perseus.tufts.edu/hopper/text?doc=Perseus%3Atext%3A1999.04.0019%3Asmythp%3D139 (Anmerk. 5)

    Anmerk. 5. In nachklassischer Zeit findet sich auch von πλοῦς, ῥοῦς, νοῦς die Flexion nach der III. Dekl., als: τοῦ πλοός, τῷ πλοΐ, οἱ πλόες; τοῦ ῥοός, τῷ ῥοΐ; im N. T. und bei Kirchenv. τοῦ νοός, τῷ νοΐ, τὸν νόα, νόες, νόας;23) doch von den Kompos. εὔνους kommt der Pl. οἱ εὔνους schon um 300 v. Chr. auf att. Inschr. (Meisterhans 11724 vor; so auch [Lys.] 8, 19, Philem. fr. 122 Mein. (222 K.), vgl. Hdn. II, 704. Ähnlich auch Eur. Iph. T. 399 δονακόχλοα Εὐρώταν im Ch. v. δονακόχλοος, ον; dor. Inschr. D.-I. 1658 δυωδεκάπλουν und δυωδεκάπλοας.

    «Σημ. 5. Στην μετακλασική εποχή βρίσκεται και στα πλοῦς, ῥοῦς, νοῦς τριτόκλιτη κλίση, ως τοῦ πλοός, τῷ πλοΐ, οἱ πλόες; τοῦ ῥοός, τῷ ῥοΐ· στην Καινή Διαθήκη και στους Πατέρες τοῦ νοός, τῷ νοΐ, τὸν νόα, νόες, νόας· αλλά για τα σύνθετα όπως το εὔνους προκύπτει ο πληθυντικός οἱ εὔνους ήδη το 300 π.Χ σε αττικές επιγραφές (…) Παρομοίως στην Ιφιγένεια εν Ταύροις του Ευριπίδη δονακόχλοα Εὐρώταν από το δονακόχλοος, ον· σε δωρική επιγραφή δυωδεκάπλουν και δυωδεκάπλοας.»

    Το χρώς είχε πάρει την αντίθετη πορεία· δίπλα στο ομηρικό χροΐ εμφανίζεται το αττικό χρῷ.

    Όπως δλδ τα είπε ο Άγγελος στο 49. Για την Ατθίδα, το νοός είναι λάθος, αλλά λάθος που γενικεύει τάση που είχε ήδη ξεκινήσει με τον Ευριπίδη με τα σύνθετα συνηρεμένα.

    Από κει και πέρα, άλλο η αττική και άλλο η ομηρική και άλλο η κοινή και άλλο η βυζαντινή και άλλο η πρώιμη νεοελληνική· και κείμενα από όλους τους περιόδους τα έχει το TLG. Το ότι απαντά 2100 φορές το νοός στο TLG, τη στιγμή που 90% του υλικού του είναι μετακλασικό, δε μας λέει από μόνο του τίποτα για το αν ο τύπος είναι μέρος της καθαυτώ αρχαίας. Το ότι πρωτοαπαντάται σε κείμενα της κοινής είναι κείνο που μετράει. (Έστω και προχριστιανικής―η Ατθίδα έληξε ως ομιλουμένη τρεις αιώνες πριν το Χριστό.)

  112. Να συμπληρώσω πως όταν ομιλητές σε χρόνο ανύποπτο έλεγαν δονακόχλοα και οἱ εὔνους, δεν ήταν εβραιοχριστιανικοί αγράμματοι avant le lettre (88). Τα αρχαία ήταν κι αυτά γλώσσα σαν όλες τις άλλες, και σαν όλες τις γλώσσες, άλλαζε και εφάρμοζε αναλογικά σχήματα.

    Βέβαια οι κλασικιστές του 18ου αι. έλεγαν τα νεοελληνικά graecobarbara, γιατί τολμούσε η άτιμη να συντάσσει το από με αιτιατική· αλλά η γλωσσική επιστήμη έκτοτε έχει προχωρήσει κάπως.

  113. sarant said

    Καλημέρα!

    Ωραία στιχάκια, ωραίες φωτογραφίες.

    111 Tο ζήτημα βέβαια είναι, πώς να ορίσεις την «καθαυτό» αρχαία τη στιγμή που αττικίζοντα κείμενα εξακολουθούν να γράφονται και στο Βυζάντιο.

  114. Αγάπη said

    Άσχετο (ίσως και όχι τόσο, αν συνυπολογίσω την απορία στο 113 😉 )

    Αντιγράφω από http://www.tapantareinews.gr/2018/09/synelavan-tis-gynekes-pou-vandalizan-mousia-etimazontan-gia-neo-chtypima.html

    Οι δύο αλλοδαπές προσήχθησαν και στη συνέχεια οι προσαγωγές έγιναν συλλήψεις όταν αναγνωρίστηκαν ως οι υπεύθυνες για βανδαλισμούς….
    «Η Αγία Γραφή λέει ότι πρέπει να μυρώνουμε και να λαδώνουμε τις εικόνες για να γίνονται θαύματα. Εμείς πιστεύουμε πολύ στον Θεό και κάνουμε λοιπόν το θέλημά Του….», αυτά είπαν στους αστυνομικούς οι δύο Βουλγάρες που συνελήφθησαν σήμερα το μεσημέρι, λίγο πριν πετάξουν για τρίτη φορά λάδι σε εκθέματα στο Αρχαιολογικό Μουσείο στην Παλιά Βουλή.

    Δέν ήξερα πως το Αρχαιολογικό Μουσείο είναι στην Παλιά Βουλή 🙂

  115. Γιάννης Ιατρού said

    Καλημέρα,

    110: Χαχα, καλό Γιώργο!

  116. ΓΤ said

    @114> γυναίκες αγιογράφητες 😉

  117. Καλώς μας ξανάρθες, Nick Nicholas!
    Ουσιαστικά δεν βλέπω να διαφωνεί κανείς σοβαρά επί της ουσίας, που είναι προφανής: τα αρχαία ουσιαστικά νους/πλους είναι συνηρημενα δευτεροκλιτα και η «σωστή» τους γενική σχηματίζεται σε -ου, όπως θα τη σχημάτιζε αβίαστα και η δημοτική, υπάρχει όμως ήδη από την ύστερη αρχαιότητα και ο τύπος νοός/πλοός, κατ’αναλογία προς το βοός.
    Αυτό που ισχυρίστηκα και εξακολουθώ να πιστεύω είναι ότι στη ΝΕΑ ελληνική, κα συγκεκριμένα στην καθαρεύουσα, ενώ το ‘νοός’ χρησιμοποιείται ευρύτατα, ίσως λόγω της χρήσης του στον Απ. Παύλο, το ‘πλοός’ δεν λεγεται ποτέ (παρά τους βαθύτατα ριζωμένους στη γλώσσα ‘πλόες’).
    Κογξ, παξ 🙂

  118. Εγώ ο Νέστωρ είμαι βέβαια — δεν ξέρω γιατί το ταμπλετάκι μου άλλαξε διευθυνση, χρηστώνυμο και ιστότοπο!

  119. spiral architect 🇰🇵 said

    @118: Κάνε εκκαθάριση στην cashe και ξαναμπές. 😉

  120. Κάποιος να τους πει πως η Αγία Γραφή το μόνο που λέει για εικόνες είναι «ου ποιήσεις σεαυτώ είδωλον ουδέ παντός ομοίωμα… ου προσκυνήσεις αυτοίς ουδεμή λατρεύσεις αυτοίς» και ότι δεν θυμάμαι ποιος βασιλιάς του Ιούδα έφτασε να καταστρεψει τον χαλκούν όφιν του Μωυσή, που σωζόταν ακόμα στα χρόνια του, γιατί ο λαός τον προσκυνούσε και του πρόσφερε θυμίαμα. (Αυτό το τελευταίο καλύτερα ας μην τους το πούνε, μπορεί να τις εξωθήσει σε χειρότερους βανδαλισμούς!)

  121. ΓΤ said

    120> Ο Εζεκίας

  122. Νέο Kid said

    Ποίημα του Κυπρίου ποιητή Πάμπου Παπαπάμπου

    Αμάν αμάν κι αλί αλί! με τους ρεγουλατόρους…
    σε λίγο εν να πούσι μας να μη λαλούμε ττόρους!
    Τη γλώσσα θα μας δέσουσι και τη στροφή του νού
    κι άμα σε δούνε με ΚΕΟ ,λαλούν σου «πιες Νουνού !»
    Μα γω μαι λεύτερο πουλί και άνδρωπος απλός
    Όταν πολυζαλίζουν με , διάγω βίον πλοός!

    Επεξηγητικο Υπομνημα κυπριακής

    Ττόρος= πετσέτα μεγάλη (θαλάσσης)
    Εν να πούσι μας= πρόκειται να μας πουν
    ΚΕΟ= Κυπριακή μπύρα. Νεράκι σκέτο είναι ,αλλά για κάποιο ανεξήγητο και πολύ εγγλέζικο λόγο, αρέσει πολύ στους Εγγλέζους…
    Η παραδοσιακή μπυρα των αριστερών της Κύπρου ,καίτοι ο μεγαλομέτοχος της εταιρείας που την παράγει είναι η Εκκλησία! (ΕΥΛΟΓΗCON!)
    Άνδρωπος= άνδρας.

  123. sarant said

    122 Υπάρχει κάτι στην Κύπρο που να μην έχει μέτοχο την Εκκλησία;

  124. Νέο Kid said

    122. Καλή ερώτηση!
    Για να σκεφτώ … το νερό…όχι! Οι τράπεζες …όχι! Το real estate…όχι! η παιδεία…όχι! οι τουριστικές μονάδες…όχι! η υγεία…όχι! τα δάση του Τροόδους…όχι! ….
    ΝΑΙ! Το βρήκα! Ο αέρας!

  125. 113: > 111 Tο ζήτημα βέβαια είναι, πώς να ορίσεις την «καθαυτό» αρχαία τη στιγμή που αττικίζοντα κείμενα εξακολουθούν να γράφονται και στο Βυζάντιο.

    Αφ’ ενός, όντως, όταν μιλάμε για το ποιος τύπος είναι σωστός στα αρχαία, δεν μιλάμε για συγχρονικές κρίσεις του τι είναι γραμματικά σωστό, από σύγχρονους του Πλάτωνα. Έχουμε να κάνουμε με ρυθμιστική κρίση, τι είναι δόκιμο. Και αυτό εξαρτάται από ποια κείμενα διαλέγουμε για πρότυπα.

    Οι βυζαντινοί οι ίδιοι θεωρούσαν τους πατέρες δόκιμους, και σ’ αυτό συνηγορεί το ότι υπάρχουν βυζαντινά λεξικά του Γρηγορίου του Ναζιανζηνού, ή ορισμοί λέξεων του Βασιλείου της Καισαρείας στη Σούδα και στον Ησύχιο. Αλλά κακά τα ψέματα, πάνε αιώνες τώρα που οι Ιεράρχες συγκαταλέγονταν στο γραμματικό κανόνα.

    Η καθαρεύουσα δέχτηκε εκ των πραγμάτων την Κοινή των Γραφών ως δόκιμη· γι’ αυτό καταπώς λέει κι ο Τσιριμόκος δέχτηκε το νοός (117) (αν και το πλοός και αυτό απαντά στον Απόστολο: 88).

    Πάντως όταν μιλάμε για σωστά αρχαία την εποχή μας, μιλάμε για αττική. Αν και τα όρια της αττικής είναι κι αυτά αυθαίρετα· κανείς κλασικός φιλόλογος δεν ασχολείτα με τον Βασίλειο της Καισαρείας, ασχολούνται όμως με το Λουκιανό που και γι’ αυτόν η αττική ήταν γλώσσα τεχνητή. Για πρόδηλους εξωγλωσσικούς λόγους.

  126. Νέο Kid said

    Αν το πλοός το έλεγε ο Απόστολος Γκλέτσος κι ο Απόστολος Παύλος ,είναι επαρκώς καθυσηχαστικός λόγος για μένα ώστε να το χρησιμοποιώ χωρίς τύψεις.

  127. Νέο Kid said

    Οποίος αρχαίος ανακάλυψε κι έβαλε αυτά τα ύψιλον και ήττα σε διαδοχικές συλλαβές…ήταν μεγάλη χαμούρα!
    Καθησυχαστικός!

  128. Καθησυχαστικό μήνυμα του κήρυκα από τη Μυτιλήνη 🙂

  129. Νέο Kid said

    128. Τι πες τώρα ρε!! Εφιάλτης στο δρόμο με τα ι …🤯😳😳😓

  130. sarant said

    125 Ακριβώς, για εξωγλωσσικούς λόγους. Ίσως ο Λιβάνιος να είναι ο τελευταίος από την άποψη αυτή, κι ας είναι συγκαιρινός με τους πατέρες.

  131. Γιάννης Ιατρού said

    120: …μπορεί να τις εξωθήσει σε χειρότερους βανδαλισμούς…
    Άσε και καραδοκούν κι αυτές οι «θεούσες» με το μπέϊμπυ όιλ (το μύρο, ντε!) στην τσάντα

  132. loukretia50 said

    Τι πλαφον υπαρχει σε μέγεθος σουρεάλ κειμένου?
    σε Α4 εννοώ.
    δεν ειναι για κομματιαστό, άντε να χωριστεί σε δύο

  133. loukretia50 said

    δεν είναι του Αμπού, δικό μου, άρα θα το κάνω κομματάκια

  134. sarant said

    132 Για κείμενο ή για σχόλιο; Άρθρα έχουν μπει και των 10.000 λέξεων.

  135. loukretia50 said

    Ετοίμαζα συνδυασμό αποσπασμάτων με σχόλια, αλλά θα δω τελικά, απλώς ήθελα να έχω μια ιδέα γιατί έβγαινε μεγάλο. Μάλλον θα κάνω κοπτορραπτική.
    Για έμμετρο σχόλιο πόσο είναι? σε Α4 παρακαλώ, είναι αραιογραμμένο

  136. sarant said

    135 Είμαστε άνευ ορίων!

  137. loukretia50 said

    όπερ έδει δειξαι!

  138. loukretia50 said

    Πρώτα λίγο Αμπού, για νάμαι τυπική.

    Κεφ. 2 – Οι άνθρωποι
    Ο Ελληνικός λαός είναι από τους πιο πνευματώδεις λαούς στην Ευρώπη

    «Οι Έλληνες έχουν ακριβώς τόσο πάθος όσο φθάνει για να πραγματοποιήσουν ο,τι έχουν στο μυαλό.
    Έχουν μυαλό τόσο, όσο κανενας λαός του κόσμου και δεν υπάρχει καμιά διανοητική εργασία που να είναι ανίκανοι να την κάνουν. Σε καταλαβαίνουν γρήγορα και καλά…»

    Εγκωμιαζει τους νέους φοιτητές που κατακτούν με θαυμαστή ευκολία τα μυστικά της επιστήμης τους, τους ικανούς τεχνίτες και εργάτες που μπορούν σε ελάχιστο διάστημα να εκπαιδευτούν σε μια τέχνη ή εργασία απαιτητική, αλλά προβλέπει πως θα χρειαστούν κάποιοι αιώνες για να γεννήσει η Ελλάδα μεταφυσικούς και αλγεβριστές, διότι εστιάζουν μόνο σ΄αυτά που τους αρέσουν : «…δηλαδή κάθε τι που έχουν συμφέρον να ξέρουν. Η αγάπη του κέρδους θα τους μάθει μια μέρα όλες τις τέχνες».

    Δεν είναι μια πικρή αλήθεια? διαχρονική θάλεγα .
    Δε νομίζω ότι στην εποχή του ΄Οθωνα ο μαθητευόμενος του μαρμαρά έλεγε «η τέχνη για την τέχνη!».
    Σαφώς μπορεί να το διάλεξε, όπως κι ο ναυπηγός, αλλά το κυρίαρχο κίνητρο ήταν ο βιοπορισμός.

    Αναφέρει ότι οι νέοι σπουδάζουν από ανάγκη αλλά και ματαιοδοξία :
    «Ένας λαός που έχει εξυπνάδα και φιλότιμο, είναι λαός για τον οποίο διόλου δεν πρέπει ν΄απελπίζεται κανείς. Μαθαίνουν κουτσά-στραβά τα αρχαία Ελληνικά για να πεισθούν ότι είναι επίγονοι των Ελλήνων.
    Σπουδάζουν την ιστορία τους για νάχουν κάτι να επαίρονται.
    Μορφώνονται, τέλος, από καθαρή περιέργεια και δείχνουν μια ίση προθυμία να αφηγούνται εκείνο που ξέρουν και να μαθαίνουν εκείνο που αγνοούν….»

  139. loukretia50 said

    Πρώτα θέλω να καταγγείλω την καταπίεση του γουώρντ πρες, που μου επιβάλλει τη δική του μορφοποίηση καταστρέφοντας σε μεγάλο βαθμό την εικόνα του κειμένου (Διαστήματα, Bold, Υπογραμμίσεις κλπ) και τα ισοπεδώνει όλα σε επίπεδα ακαδημαϊκά. Με ανεβάζει, δε λέω, αλλά σχεδόν δεν τα γνωρίζω πια!

    ΕΛΕΥΘΕΡΟΙ ΠΟΛΙΟΡΚΗΜΕΝΟΙ ΣΕ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ –
    Σοφοί που μπλέκουν σε υβρεολόγιο
    (αυτό είναι στο Β΄μερος, δεν είστε ώριμοι ακόμα!)
    ΜΕΡΟΣ Α΄- Η ΠΟΝΕΜΕΝΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΘΥΜΑΤΟΣ ΤΗΣ ΖΩΖΟΥΣ * ΤΗΣ ΜΕΡΑΚΛΟΥΣ

    Τόλμησα να παραφράσω Σολωμό – ίσως γιατί έτρωγα σολομό και τον θυμήθηκα.Έκλεψα λέξεις, ρίμες, από κει κι από δω και τα προσάρμοσα σε αχταρμά διαφορετικό, μπαρόκ ρυθμό, και μέτρο στριφογυριστό.
    (Ε, ίσα κι όμοια, δε μπορώ! )
    Πάμε :

    «Το χάραμα είχε βαβούρα στο δρομο
    κοιτώντας, απέξω θωρω αστυνόμο
    κι ενώ απορουσα, πριν κόφυ να πιω
    Την πορτα είχε φραξει περιπολικό

    Τα μάτια μου δεν είδαν χαος γλαφυρότερον σε τουτο το στενακι
    Ένα σωρο ξενύχτηδες έκαναν πηγαδακι
    Και με τη φασαρία ξεσηκωσαν τον κοσμακη

    Παράμερα στέκει χοντρούλης και κλαίει
    αργά το κεφάλι σηκώνει και λέει:
    σε άλλη φιγούρα ψηλή και λιγνή
    με άνθη και χόρτα στη σεμνή κεφαλή
    -Σ αυτά το παρτέρια τι θέλεις εσύ?
    Τα διέλυσες όλα, με βιά περισσή

    -Αφού είναι ντίρλα! Αναφωνεί
    αυτοκλητος μάρτυς, αυθωρεί
    -Αλήθεια είναι, ήπια λίγο κρασί..
    Ταπεινά μολογάει παλληκαρι βαρύ
    Η μαμά μου το ξέρει και με τιμωρεί
    Μα η Ζωζώκα μου φταίει που ειμαι στουπί
    Της τάδωσα όλα και είμαι ταπί
    Κι οι μαγκες τριγύρω ιχθύος σιγή
    Κι ακούνε το θύμα να μονολογεί.
    Βαθειά την καρδιά τους αγγίζει το δράμα
    Του νέου ανθρώπου (σπαράζει στο κλάμα):

    -Τα μάτια τα λαύρα το νου μου θολώσαν
    Τα ειδα όλα μαύρα και φιδια με ζωσαν
    Κι ευθύς το τιμόνι αρπαζω με βιά
    Ξεχνώντας πως έχω τα λάθος κλειδιά.
    Γιατί η Ζωζώκα είχε πάρει το τζιπ
    οπότε το Punto δε σάλευε ντιπ.

    Chorus : Ωωωωωωωωωω!

    Η μάνα με βλέπει και βγαζει κραυγή
    Και σπάει την πλέρια της νύχτας σιγή:
    -Που πας μεσ΄τ΄αγιάζι, Ντιντή θα κρυωσεις
    Να, πάρε ένα cookie για να καρδαμώσεις

    -ΑΡΝΟΥΜΑΙ! – παύση
    Κι ευθυς μου πετάει από το πρεβαζι
    Χοντρό γιλεκακι που δε μου ταιριαζει
    (γιατί η γραβάτα που μου πηρε η Ζωζω
    καθόλου δεν πάει σε τραχύ κυνηγό)
    – Μανούλα θα φύγω, με τρώει το μαράζι
    εκει που θα παω δε θα με πειραζει
    γιατί θα κρυωσω μια και καλή
    της μοίρας τα χέρι με προσκαλεί

    Ιιιιιιιιιιιι!
    Chorus : Και μετά και μετά – και τι έγινε μετά?

    Και μες΄στη θολούρα και τον πανικο
    Θωρώ του μπαμπά μου το αγροτικό
    Ευθύς το μπρελόκ μου αναζητώ
    Και την καρδουλίτσα τη ροζ κοιτώ
    Κλειδιά του μπαμπά ειχα εφεδρικά
    Tζα! να που χρειάστηκαν τελικά!

    Θεριό αφηνιασμένο η παλιά μηχανή
    Μουγκρίζει και σκούζει, το σύμπαν δονεί
    Κι εγώ νοιώθω σένιος και δυναμικος
    Κομάντο φουριοζος, εκδικητικος
    Το γκάζι πατάω ενώ τραγουδώ :
    Κακούργα Ζωζώκα, εγω θα σε βρω!

    Τ΄αμάξι γνωρίζω. δε θα μου κρυφτεί
    Κοτζαμάν θηριο μπροστά στο γιαπί
    Γιατι η « Ζουζού» δε χωραει να παρκάρει.
    σε δέντρο ή τοίχο σκοντάφτει φαναρι
    Στην αυλή διπλανού είν΄το μόνο σημειο
    που θα την πετύχω, πριν πω το αντίο
    και στη ζωή μου και σ΄αυτή π’ αγαπώώώ…

    ωωωω! (πιο υποτονικό, φέρνει λίγο σε γκάρισμα,
    θα φταίει το παρκάρισμα)

    ναι, τη Ζουζου και τη Ζωζω, εγώ πολύ τις αγαπω
    (μη αναγκαία διευκρινιση)

    μα να που δε βγήκε μοναχή η Ζωζω
    ..ρίξε στο κορμί μου σπίρτο να πυρποληθώ..

    ΄Ωπα! Δυνατα δυνατα- γίναν όλα δυνατα

    Chorus : Σκάσε!

    …με μαντράχαλο είναι – σφιχτά αγκαλιασμενη
    κι εγω σαν το χανο – με καρδιά βουλιαγμένη
    μες΄τη νύχτα το σκάω- και δεν ξέρω που πάω
    την κακη μου τη μοίρα- διαρκώς τραγουδαω :
    (σκέρτσο και αλλαγή σκοπού)

    – Ποιος ειδε λυγερόκορμη, άκαρδη και πανούργα
    να βγαίνει μονο για λεφτά και λούσα η κακουργα
    κι αφού δε μ’ άφησε ευρω – να παρω ούτε τσιγαρα
    δε θέλει να με ξαναδεί – κι ας ήμασταν φουγάρα
    «Ιδιο φουμάρουμε καπνό», έλεγε η πριγκιπέσα
    κι εγώ έκανα όνειρα, μα κεινη η μπαμπεσα
    μόνο την ταμπακέρα της μου άφησε για πλάκα
    κι ύστερα με παράτησε κι όλοι με λεν μαλάκα

    chorus:
    – τάθελες και ταπαθες – αδολη καρδιά
    κι όσο κι αν βαλαντωσες – δε σε θέλει πιαααα!

    σολο από το βάθος :
    – άντε το μαλώνω το μαλώνω
    άντε κι ύστερα το μετανιώνω

    Ιεεεεεεεεπ! αμερικαν μπαρ το κάναμε δω?
    μια αγριοφωνάρα σαν οξαποδω

    Κι αμέσως γαλονια πολλά και φωτάκια
    μικρο μεν το δεμας, χωρίς τακουνάκια
    το πληθος χωρίζει σαν το Μωυσή
    το Όργανο που ήρθε κρατώντας πισι.
    Σφυρίχτρα κραδαίνει, επιβαλλει σιωπή
    Το πλήθος σωπαίνει, παρακολουθεί
    Σαν ίσκιους ονείρου·το παλληκαράκι
    με τ’ Όργανο αντάμα, χεράκι -χεράκι
    φυσάει στο μαρκούτσι και βαριανασαίνει
    το πόρισμα ξέπνοα ακούει και κραίνει

    – Που είσαι ρε μανα για να δεις
    (αυτή η ρουφιάνα η αναιδής, ρεντίκολο με κάνει,
    σε κόνξες πάντα έλεγες καμία δεν τη φτάνει)
    το γιο σου θύμα αλκοτέστ λίγο πριν αποθάνει

    Το ‘Οργανο ασυγκίνητο κατάθεση του παίρνει:
    – Ο λόγος κατανοητός, όμως να παρασέρνει
    τη μάντρα την πετρόχτιστη,με λαμπες-καντηλέρια
    (παρέα με το ντενεκέ, τα δόλια τα παρτέρια)
    πάει και η εξώπορτα, τα λουλουδα νεκρά)
    Το ντάτσουν το μαινομενο? Συμπόνοια δε χωρα

    Chorus line : Αποθανέτω η ψυχή μου μετα τριανταφύλλων!

    Λαλεί τζιτζικάκι – στου πόνου τη γη
    Σε λιγο δροσάτη θα προβάλει η αυγή
    Μα ξάφνου πετιέται μια τρόμου λαλιά
    Βρυχάται , ταραζει τώρα τη σιγαλιά
    Προβαίνει και κράζει – τα πλήθη σκιασμένα.
    Το δόλιο το θύμα αγροικά λυπημένα
    Αμέριμνον όντας ζαλίζετ΄ακόμα
    Μια λεξη μοναχα κρατάει στο στομα :
    «Ζωζω!»…
    «- Γύρνα πίσω!», αντίλαλος μοιάζει
    Η ξενη φωνή που αμέσως προσταζει

    (Ω τρόμος! Ω! φρίκη – δε σκουζει σκυλί
    Ούτε καν το τζιτζικι που περιπολεί)

    -Ακούστε πιονάκια χαζά κι αναιδή
    Πού πάντα θαρρειτε πως ειστε σωστοί
    η γνωση μονάχη θα είναι λειψή
    διότι πολλοι την κατεχουν λοξοί
    και σας περιμένει καζουρα γερή
    Η στρεψοδικία είναι φαβορί

    Και τωρα θα δείτε πως όλα αυτά
    Δεν είν΄όπως λετε πολύ τραγικα
    Η μαντρα θα φταιει που ήταν μπροστά
    Και στον καημενούλη εχει κάνει ζημιά
    Εκεινη τα φταίει γιατί προκαλεί.
    Και μήνυση αμέσως η ανάγκη καλεί :
    Ο ταλας, ο πένης , ζητάει αμοιβή
    απ΄το νοικοκυρη που χρονοτριβεί

    Μοναχικος Δον Κιχωτης αποσύρεται μουρμουρίζοντας ενώ φουσκώνει τα ωχρά μαγουλάκια :
    – Ωρε που πα΄ ρε !…που πα’…

    Και η μέρα προβαίνει, εικονα αλλαγμένη
    Το φως είν ψυχρό, η αληθεια χαμένη
    Το νεφος που βγαινει συντριβει τα κέφια
    Η νυχτα σαν φεύγει λαλούν ψόφια ντέφια
    Ο κόσμος δεν ξερει τι να καρτερεί
    Πώς άλλαξαν όλα? Κοιτάει κι απορεί

    Διαβαίνει ο νεος κι αμεσως εκεί
    Ξαπλώνεται αγαλι να βγει η ψυχή
    Τα έχασε όλα και δεν ωφελεί
    Λεφτά αν του δώσουν και δόξα πολλή
    Πλανεύτρα σειρήνα δεν τον συγκινεί
    για άτιμα κολπα την εχει ικανή
    Και πώς να πιστέψει πως είναι καλο
    Εφοσον δε βλέπει πουθενά τη Ζωζω
    Χλωμός μπερδεμένος, ακούει τη φωνή
    Μικρέ, μη φοβάσαι. ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΗ!
    ΛΟΥ
    Αυλαια!

    • Όπου Ζωζω : πλανεύτρα λεξη, άπιαστη, άστατη,
    Μονο ζητά , σε κατακτα και δε μπορείς στα μαγια της ν΄αντισταθείς
    Κι ας ξερεις πως θα πληγωθείς

    Και ο Ντιντής που έχει μπλέξει
    Είναι ο αιώνιος εραστής , που μένει πάντα θεατής
    Και πρέπει να διαλέξει :
    – Στη θύμηση μένει πιστος , ιδεολογος ικανος
    Ενίοτε και ναυαγος (σε πλουν αμφιβολιών)
    Γιατί τον θέλγει ο σκοπός?
    – ή στους κακούς θα τρέξει?
    Και τελικά αντίκρυσμα η προσπαθεια θα παρέξει?

  140. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Λου, φρε φρε φρένο! Γιατί μα γιατί μα γιατί γαλλικά ερωτηματικά ! 🙂

  141. loukretia50 said

    ΕΦΗ ΕΦΗ :Δεν έπρεπε λες, ε?
    Το άπλωσα κανονικά το σεντόνι!

  142. loukretia50 said

    ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ ΣΕ ΟΟΟΛΟΥΣ!

  143. ΣΠ said

    139
    Λουκρητία, έπος!

  144. loukretia50 said

    Φοβάμαι πως έχω ξεπεράσει κατά πολύ την ποσόστωσή μου στα σχόλια….
    Sir ?

  145. ΣΠ said

    144
    Δεν χρεώνεται το μέγεθος αλλά το πλήθος των σχολίων με το ΕΤΗΣΙ. Δες στο τέλος του παρακάτω άρθρου:
    https://sarantakos.wordpress.com/2018/04/01/april-6/

  146. loukretia50 said

    Το θέμα είναι να μην έχω κάνει κάτι που υπερβαίνει την ανοχή ή είναι αντιδεοντολογικό . Δεν είχα δει αυτό για τα αποσπάσματα, αλλά είναι ακριβής παράθεση και εντός θέματος. σαν απάντηση σε σχετικό σχόλιο.

  147. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Λου, όχι καθόλου!Εγώ κιόλας η φλύαρη 🙂 Ανευ ορίων αφού! Για τα γαλλικά ερωτηματικά ήθελε να πω, όπως και προχτές με το σχέδιο εργαλείο-κάβουρας! Έγραψα πριν από τάμπλετ και μάλλον έπιασε η παγίς το σχόλιο μου. Ηρθα απ το λάπτοπ,για να δούμε

  148. ΣΠ said

    146
    Όχι, καλέ. Τι να υπερβαίνει; Εγώ περιμένω το Β’ μέρος που υποσχέθηκες.

  149. loukretia50 said

    ΣΠ : χαίρομαι , γιατί ειλικρινά ήθελα να διασκεδάσω λίγο το κοινό! Το Β΄όμως βγαίνει από το χώρο του φανταστικού, και λόγω θέματος θέλει προσοχή, κάτι που με φρενάρει και δε μου πάει…
    ελπίζω πως κατι θα σκαρφιστώ τελικά για ν΄αποφύγω παρεξηγήσεις

  150. Γιάννης Ιατρού said

  151. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    ‘Ασχετο. Δε με φτάνουν τα βάσανά μου έχουνε μάχες οι αρσενικοί γάτοι στο μπαλκόνι και στη σκάλα και βγήκα πριν για να καταβρέξω τους ξένους και μπιτ αδέσποτους. Εναν εχω ήμερο και πιστό ακόλουθο πανω-κάτω στον κήπο, χρονιάρη που ταϊζω, ελεύθερον κι ωραίον, δε βρήκα κατάλληλη στιγμή να πάω να τον στειρώσω και μαλώνουν για την επικυριαρχία του μπαλκονιού και πιο πολύ μάλλον για τις δυο θηλυκές που κάνουν περατζάδα κι ανεβαίνουν να μασουλίσουν κι αυτές.

  152. loukretia50 said

    ΕΦΗ ΕΦΗ : Η πλάκα είναι ότι συχνά οι γάτοι μαλώνουνε, ενώ η θηλυκιά (για κεραμιδόγατες ελεύθερες «νορμάλ» μιλάμε), μπορεί να μην τους θέλει!
    Έναν διαλέγουν -τη φορά! Και πάντα υπάρχουν προτιμήσεις! Και αν δε θέλει.

  153. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    152 . 🙂 Στο τουίτερ θα απαντάγανε αυτό μου συνέβη και με γκόμενο 🙂

  154. loukretia50 said

    153. στο τουίτερ μάλλον ξέρουν από γκόμενους αλλά όχι από αληθινές γάτες!

  155. Theo said

    @139:
    Λουκρητία, και στο WordPress μπορείς να έχεις παχιά, πλάγια και υπογραμμισμένα, αν βάλεις στην αρχή του κειμένου ή της λέξης που θέλεις, το b, i, u αντιστοίχως μέσα σε γωνιώδεις αγκύλες και στο τέλος τα /b /i /u πάλι μέσα σε γωνιώδεις αγκύλες.
    Είναι λίγο κουραστικό αλλά λειτουργεί.

  156. loukretia50 said

    155, Ευχαριστώ πολύ! αποκλείεται να μ΄εκνευρίσει περισσοτερο!

  157. loukretia50 said

    Δηλαδή θα γίνω LOU ?

  158. loukretia50 said

    ά στο καλο! δε φάνηκε! το ΒLOU !

  159. Theo said

    @158:
    [b]bold[/b]
    [i]italic[/i]
    [u]underlined[/u]

    Αντικατάστησε τις όρθιες αγκύλες των παραπάνω γραμμών με γωνιώδεις και θα έχεις το αποτέλεσμα που βλέπεις.
    (Ό,τι υπάρχει μέσα σε γωνιώδεις αγκύλες στο WP δεν φαίνεται.)

  160. Theo said

    Κάποιο λάθος έκανα στο προηγούμενο σχόλιο και βγήκαν παχιά κι αυτά που ήθελα να υπογραμμίσω 😦

    >
    <
    Αυτές είναι οι γωνιώδεις αγκύλες.

  161. ΣΠ said

    Λουκρητία, δες εδώ πώς μπορείς να διαμορφώσεις κείμενο στο wordpress:
    https://sarantakos.wordpress.com/2010/06/08/baresmezedakia/#comment-36477

  162. gpoint said

    Η γάτα διλέγει μόνο τον πρώτο, όσοι γάτοι ακολουθούν θα έχουν το μερτικό τους με την σειρά τους

  163. loukretia50 said

    162. φαντασιώσεις γάτων που δε δέχονται απόρριψη!

  164. Classicist said

    Κύριε Gpoint (162) + κυρία Λουκρητία, εσείς που ασχολείστε με γάτες, αληθεύει ότι μία γάτα μπορεί να συλλάβει συγχρόνως (π.χ.) 5 γατιά με το σπέρμα 5 διαφορετικών γάτων;

    ΕΠΙΣΗΣ: Άμα στειρώσεις μιά γάτα, ο γάτος δεν πηγαίνει να την βατέψει; Ή την βατεύει, αλλά δεν γεννιώνται γατιά επειδής είναι στειρωμένη;

    ΑΚΟΜΗ: Υπάρχει ομοφυλοφιλία στις γάτες;

    ΤΕΛΟΣ: Γιατί οι Αρχαίοι Έλληνες δεν είχαν γάτες; Αληθεύει (ερώτηση για τον κ. Nick Nicholas) ότι με τη λέξη «γαλή» εννοούσαν τις νυφίτσες;

  165. sarant said

    Λουκρητία πολύ καλό!

  166. loukretia50 said

    165. Κινδυνεύετε να σας βομβαρδίζω με άσχετα-ακατάσχετα!

  167. gpoint said

    # 163

    Είναι όπως το γράφω, 60 χρόνια γάτα είχα, μόνο η τωρινή μου είναι στειρωμένη, κάτι ξέρω, Μην γράφεις ό,τι σου κατεβαίνει στο κεφάλι

  168. loukretia50 said

    Γιατί οι Αρχαίοι Έλληνες δεν είχαν γάτες;

    Ενδιαφέρουσα ερώτηση, δεν ξέρω την απάντηση.
    Γιατί όμως να μην είχαν? Στην αρχαιότητα σίγουρα ήταν γνωστές και στην Αίγυπτο θεές.
    Ίσως απλά να μην τους κάθονταν για μοντέλα.

    Κάτι θυμάμαι για νυφίτσα/γάτα, θα το ψάξω κάποια στιγμή. Μια τέτοια πληροφορία θα μ΄ενδιέφερε, όχι τα υπολοιπα.

    Ξέρω πως αν αρσενικός πλησιάσει στειρωμένη, την ενοχλεί. Και αυτός το μετανιώνει . Αν και δεν κρατάω φανάρι!
    Έχω δει πολύχρωμα γατάκια από λευκή μαμά, αλλά δεν είμαι αδιάκριτη. Ούτε οι γάτες ρατσίστριες

    ΥΓ είμαι σίγουρη πως ξέρω που ακριβώς το πάτε! Γιατί θυμάμαι ποιοι τις κυνήγησαν!
    Κάντε παιχνίδι, δημοκρατία έχουμε! Αλλά όχι Αρλεκιν. Πάει?
    Ορίστε και μια γιαπωνεζούλα https://www.catisart.gr/wp-content/uploads/cat-art-Fukiya-Kouji-9eeb3fa2c3797d755229b8ea555168aa.jpg

  169. Classicist said

    Αγαπητή μου Λουκρητία (168), μη κουραστείς να ξανα-ανακαλύψεις τον Τροχό. Έχει κάνει σχετική τεκμηριωμένη ανάρτηση ο κ. Σαραντάκος από τον Ιούλιο του 2015. Φαίνεται ότι τότες δεν διαβάζατε το Ιστολόγιο.

    Περιμένω να δώσει απάντηση ο αγαπητός κ. Nicholas, στο θέμα γαλή + γάτα + νυφίτσα + Αρχαίοι Έλληνες

  170. loukretia50 said

    167. Τζι, θα μαλώσουμε για ξένες υποθέσεις τώρα?
    Άλλωστε οι γάτες επηρεάζονται πάρα πολύ από το περιβάλλον τους!

  171. 130 Ο Λιβάνιος μάλλον στέκει ως το πιο όψιμο πρότυπο. Για πάλι εξωγλωσσικούς λόγους, το συμβατικό τέλος του ενδιαφέροντος των κλασικιστών είναι ο Νόννος—και φυσικά ο δωδεκαθεϊστής Νόννος, όχι η ομηρική παράφραση του κατά Ιωάννη ευαγγελίου.

    Πού και πού ακούς να λένε πως το ύστατο κείμενο είναι οι αρχαίες παροιμίες που μάζεψε ο https://el.wikipedia.org/wiki/Μιχαήλος_Αποστόλης. Οι κλασικιστές που τον μνημονεύουν βέβαια δε δίνουν δεκάρα για τα συγγράματά του υπέρ του καθολικισμού, ή την εκπαιδευτική του δράση στην Κρήτη.

  172. 169. Με τσιτάχ στην αρχαιότητα έχω ασχολθηεί (https://grbs.library.duke.edu/article/view/2231), όχι με γάτες. Αλλά το ότι η γαλή ήταν εξημερωμένη νυφίτσα, και ο αίλουρος = γάτα ως κατοικίδιο έγινε γνώριμη στην Ελλάδα μόνο στους μετακλασικούς χρόνους, είναι νομίζω κοινός τόπος.

    https://books.google.com.au/books?id=16ZsW4QLKlUC&pg=PA19&dq=ancient+Greece+cats+and+weasels&redir_esc=y&hl=el#v=onepage&q=ancient%20Greece%20cats%20and%20weasels&f=false (μέσω Βικιπαίδειας), αν και ο ισχυρισμός πως ο Ηρόδοτος εξεπλάγη που είδε κατοικίδιους γάτους στην Αίγυπτο αποτελεί εικασία. Το πειστικό στο βιβλίο είναι πως η πρώτη ελληνορωμαϊκή απεικόνιση να αγκαλιάζουν γάτα είναι από τη Γαλατία του 3ου μ.Χ. αι.

  173. Alexis said

    #139: Λουκρητία ανέβασες ψηλά τον πήχη! Μπράβο!

    Προτεινόμενοι τίτλοι για το Β΄ Μέρος:

    «Ο Τζον Ντόκτορ και ο κατηραμένος όφις»

    «Το μικρό σπίτι με το υπόγειο»

    «Ο Ηρακλής-Σαράντ και η Βατμάνειος Ύδρα»

    «Ο πόλεμος των άστρων: Η μεταλληνική κλιξ αντεπιτίθεται»

    «Εφιάλτης στο δρόμο με τους βάτμαν»

    κλπ. κλπ.

  174. gpoint said

    # 170

    Così fan tutte

  175. sarant said

    171 Kαλά τα λες!

    173 🙂

  176. loukretia50 said

    173. Aλέξη, ξέρω που απευθύνομαι!!!
    Τον πολεμο των άστρων σίγουρα τον έχω σκεφθεί!
    Μου λείπουν κάποιοι χαρακτήρες όπως ο Τσούι, αλλά πού θα παει…θα τον ανακαλύψω! https://nerdist.com/wp-content/uploads/2018/02/Animal-Crossing-Featured-020918.jpg

    174. Tzi, buongiorno!
    Cats https://youtu.be/n1m-KyDuzws

    Γς (περαστικά!) πέτυχες διάνα τις τελευταίες αφιερωσεις. Κατάλαβες πως σαν άτομο με βαθειά κουλτούρα τρελαίνομαι για συγκεκριμένα μιούζικαλ
    Aς χαζέψεις λίγο!
    Cats https://youtu.be/Ny-Lko5lO-0

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: