Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Το αιγινήτικο, όπως είπαμε, είναι νοστιμότερο!

Posted by sarant στο 12 Σεπτεμβρίου, 2018


Το σημερινό άρθρο είναι μεν επίκαιρο, αφού τώρα βγαίνουν τα φιστίκια, αλλά είναι και επανάληψη ενός παλιότερου άρθρου που δημοσιεύτηκε στο ιστολόγιο πριν από έξι χρόνια.

Το άρθρο είναι επίκαιρο και για έναν παραπάνω λόγο. Από αύριο ως και την Κυριακή, 13-16 Σεπτεμβρίου, γίνεται στην Αίγινα η 10η Γιορτή φιστικιού.

Τις προάλλες ρίξαμε τα φιστίκια, φιστίκια σαν κι αυτά της φωτογραφίας. Ρίξαμε, θα πει «μαζέψαμε», αλλά αυτό το ρήμα χρησιμοποιούν οι περισσότεροι για τη συγκομιδή των φιστικιών, η οποία γίνεται με ραβδισμό.

Το «ρίξαμε» που χρησιμοποιώ είναι καταχρηστικό -τα έριξαν οι εργάτες, η δική μου συμμετοχή ήταν να τους δίνω νερά και μπίρες από το ψυγείο. Παλιότερα, που τα φιστίκια τα είχαμε μόνοι μας, πάλι εργάτες έρχονταν αλλά δουλεύαμε κι εμείς κανονικά, όμως εδώ και κάμποσα χρόνια τα φιστίκια τα έχουμε «κολιγικά», που σημαίνει ότι κάποιος (που λέγεται κολίγας, επιβίωση της παλιάς λέξης με τροποποιημένη σημασία) τα φροντίζει όλο το χρόνο (κλάδεμα, πότισμα, λίπασμα κτλ.) βάσει συμφωνίας που προσδιορίζει ποιες δαπάνες ανήκουν στον ιδιοκτήτη και ποιες στον κολίγα, και παίρνει ένα ποσοστό της συγκομιδής. Το ποσοστό αυτό παλιά ήταν 50%, αλλά τώρα τελευταία έχει γίνει 60% «και δεν βρίσκεις» (εννούν κολίγα) όπως άκουσα να λένε.

Τα φιστίκια τα μαζεύουν, όπως είπα, με ραβδισμούς, περίπου όπως παραδοσιακά τις ελιές (αν και για τις ελιές έχουν βγει βραχύσωμες ποικιλίες που επιτρέπουν μάζεμα αυτοματοποιημένο, με μηχανήματα). Στρώνουν πανιά από κάτω απ’ τα δέντρα και 3-4 εργάτες μαζί ραβδίζουν τα κλαριά κοντά στους «κούνους», όπως λέγονται τα «τσαμπιά» με τους καρπούς -η λέξη «κούνος» προφανώς βγαίνει από το «κώνος». Το χτύπημα θέλει ρέγουλα και τέχνη, να ρίξεις κάτω τον ώριμο καρπό χωρίς να τραυματίσεις το δέντρο (και χωρίς να πέσουν τα φιστίκια πολύ μακριά, έξω από τα στρωμένα πανιά. Μετά σέρνουν με προσοχή τα πανιά κάτω από άλλο δέντρο, και κάθε τόσο, όταν γεμίζουν, τα αδειάζουν σε τσουβάλια. Φυσικά, το ράβδισμα δεν ρίχνει μόνο ώριμο καρπό, ρίχνει και άγουρα ή τζούφια φιστίκια, ρίχνει και φύλλα. Μετά από κάθε δέντρο, οι εργάτες ίσως κάνουν μια πρώτη διαλογή, πετάνε έξω φύλλα και τέτοια, αλλά αδρομερώς, δεν χασομεράνε σ’ αυτό. Αν το συνεργείο έχει και πιτσιρίκια, μαζεύουν τη χαμάδα, δηλ. τα φιστίκια που έχουν πέσει στο χώμα, έξω από τα πανιά. (Αυτή τη δουλειά την έχω κάνει κι εγώ μικρός -ράβδισμα όχι).

Το νωπό φιστίκι όμως έχει ένα μαλακό φλούδι απέξω -ελάχιστο πουλιέται έτσι, όλη σχεδόν η συγκομιδή πρέπει να αποφλοιωθεί. Όταν μαζευτούν τα γεμάτα τσουβάλια (που ζυγίζουν 40-50 κιλά το καθένα) πρέπει να πάνε «στο εργοστάσιο». Εργοστάσιο δεν είναι βέβαια, είναι απλώς μια μηχανή που έχει στη μιαν άκρη μια χοάνη, απ’ όπου γίνεται η τροφοδοσία, δηλαδή αδειάζουν τα τσουβάλια με το νωπό φιστίκι και όλες τις ακαθαρσίες (φύλλα, μικρά κλαριά, πετραδάκια κτλ.) Το κεντρικό τμήμα της μηχανής είναι ένα περιστρεφόμενο κυλινδρικό τύμπανο -με την περιστροφή το φλούδι γδέρνεται και φεύγει. Ταυτόχρονα με ροή νερού γίνεται επίπλευση και φεύγουν τα κούφια φιστίκια, κι έτσι στην έξοδο της μηχανής βγαίνει το ξεφλουδισμένο (και βρεμένο) φιστίκι που μπαίνει πάλι σε τσουβάλια. Από την πίσω μεριά του τύμπανου βγαίνει αφενός ένας πολτός που είναι το λιωμένο φλούδι μαζί με νερό, και αφετέρου τα άδεια φιστίκια. Ύστερα από λίγη ώρα λειτουργίας της μηχανής δημιουργείται στο πίσω μέρος της ένα κοκκινωπό ποταμάκι από αυτό τον πολτό, που καταλήγει στην κοίτη ενός ξεροπόταμου. Ο γιος του μάστορα παρακολουθεί την απορροή των αποβλήτων της αποφλοίωσης, η γυναίκα του κάνει την τελική διαλογή στην έξοδο, ενώ ο ίδιος φροντίζει για την τροφοδοσία, ελέγχει μήπως κάπου έχει μπουκώσει, ανεβοκατεβάζει μια βαλβίδα που ελέγχει τη ροή του νερού. Ύστερα το φιστίκι πρέπει να ξεραθεί (και μετά να ψηθεί), πράγμα που είτε γίνεται στο ίδιο σημείο, αν ο μάστορας έχει και ξηραντήριο, είτε, με τον παραδοσιακό τρόπο, με άπλωμα του φιστικιού σε αυλές, βεράντες και ταράτσες, και με προσευχή στους ουρανούς να μη βρέξει -αν και οι συνέπειες της βροχής δεν είναι τόσο καταστροφικές όσο όταν έχεις απλώσει σταφίδα.

Όπως καταλάβατε, το αιγινήτικο του τίτλου, που είναι νοστιμότερο, είναι το φιστίκι. Βέβαια, παρόλο που το φιστίκι Αιγίνης έχει πλέον προστατευόμενη ονομασία προελεύσεως αναγνωρισμένη από την ΕΕ (όπως και τα φιστίκια Μεγάρων, πάντως), δεν πρέπει να σκεφτούμε ότι ο καρπός έχει πολλούς αιώνες ιστορίας στην Αίγινα: μόλις στις αρχές του 20ού αιώνα άρχισε να καλλιεργείται συστηματικά στο νησί –και στην Ελλάδα γενικότερα.

Πατρίδα της φιστικιάς είναι η κεντρική Ασία, ενώ στην ανατολική Μεσόγειο αυτοφυή είναι δυο δέντρα της ίδιας οικογένειας, η αγριοφιστικιά ή τσιτσιρεβιά ή τριμιθιά (που τα βλαστάρια της γίνονται τουρσί, τα περίφημα πηλιορείτικα τσιτσίραβλα), που είναι η τερέβινθος ή τέρμινθος των αρχαίων, και ο σχίνος, που μια ποικιλία του είναι και το μαστιχόδεντρο της Χίου. Τα φιστίκια οι αρχαίοι τα έμαθαν στην ελληνιστική εποχή· ο Θεόφραστος πρώτος μιλάει για ένα δέντρο της Ασίας, χωρίς να το κατονομάζει, όμοιο με την τέρμινθο αλλά με διαφορετικό καρπό, περίπου σαν το αμύγδαλο αλλά νοστιμότερο· ασφαλώς μιλάει για τη φιστικιά. Πρώτος που κατονομάζει τον εξωτικό καρπό είναι ο Νίκανδρος, του 2ου αιώνα π.Χ., ο οποίος στα «Θηριακά» του γράφει ότι τα πιστάκια μοιάζουν με τα αμύγδαλα. Ο Διοσκουρίδης βρίσκει «ευστόμαχα» τα πιστάκια της Συρίας, αλλά, παρόλο που υπάρχουν μαρτυρίες ότι η φιστικιά εισήχθη στην Ιταλία επί Ρωμαίων, στην κυρίως Ελλάδα δεν φαίνεται να ευδοκίμησε η καλλιέργειά της και, μέχρι τον 19ο αιώνα, τα φιστίκια γίνονταν εισαγωγή από το Χαλέπι, δηλαδή τη Συρία. Στην Αττική άρχισαν να καλλιεργούνται από το 1860 και μετά, πρώτα στο κτήμα Παυλίδη στο Ψυχικό.

Η λέξη πιστάκιον είναι δάνειο από κάποια ανατολική γλώσσα, ίσως τα περσικά. Μέσω των λατινικών (pistacium) πέρασε σε όλες τις ευρωπαϊκές γλώσσες με ελάχιστες διαφοροποιήσεις. Η νεοελληνική λέξη, φιστίκι, είναι δάνειο από τα τουρκικά (fıstık), και αυτό με τη σειρά του από το αραβικό fustuq και από το περσικό pistag. Σε μερικά λεξικά θα δείτε ότι το φιστίκι είναι αντιδάνειο, διότι, τάχα, η αραβική λέξη είναι δάνειο από το πιστάκιον, αλλά πιθανότερο είναι αραβικά και ελληνικά να έχουν αντλήσει και τα δυο από κοινή πηγή. Στα ποντιακά το λένε φουστούκι.

Παρά το γεγονός ότι δεν έχει καμιά ετυμολογική ή άλλη βάση, διαδεδομένη είναι και η παλιότερη ορθογραφία με υ, φυστίκι –μάλιστα, στον επίσημο κατάλογο προϊόντων που έχουν προστατευόμενη ονομασίας προελεύσεως βρίσκω τη γραφή «φυστίκι». Ίσως πιστεύουν ότι όσο πιο πολλές ορθογραφικές φιοριτούρες έχει η λέξη, τόσο καλύτερη τιμή θα πιάσει το προϊόν, τι να πω.

Μια ιδιαιτερότητα που έχει η φιστικιά ως δέντρο είναι πως είναι είδος δίοικο, δηλαδή έχει αρσενικό και θηλυκό δέντρο. Οι αρσενικές φιστικιές είναι μεγαλύτερες και έχουν εντυπωσιακό πυκνό φύλλωμα. Ανθίζουν νωρίτερα από τις θηλυκές και γι’ αυτό ο παραγωγός μπορεί να μαζέψει τη γύρη και να τη φυλάξει στο ψυγείο και να κάνει τεχνητή επικονίαση, συχνά σε συνδυασμό με τη φυσική. Πάντως, αν δεν υπάρχει ένας φίστικος για κάθε 8-10 θηλυκά δέντρα, ο καρπός δεν δένει. (Φίστικος είναι φυσικά η αρσενική φιστικιά -πέρα από τη Λιλιπούπολη).

Το φιστίκι Αιγίνης στη Θεσσαλονίκη το λένε συχνά σαν φιστίκ, ή και μονολεκτικά σάνφιστικ, ονομασία που προκαλεί μέγιστη σύγχυση στους χαμουτζήδες, που αρχίζουν να αναρωτιούνται μήπως πρόκειται για άλλο είδος που είναι «σαν» το φιστίκι, και μήπως και το φουντούκι το λένε «σαν φουντούκ». Στην πραγματικότητα, αυτό το «σαν» δεν έχει σχέση με τον σύνδεσμο, πρόκειται για την τουρκική λέξη şam-fıstığı, και το Σαμ αυτό (που έγινε σαν λόγω της συμπροφοράς με το φ) είναι για τους Τούρκους η Δαμασκός, αφού όπως είδαμε πιο πάνω τα φιστίκια Συρίας ήταν ανέκαθεν ονομαστά (ενώ αλ-Σαμ είναι στα αραβικά η Συρία). Στην Κύπρο, τα φιστίκια Αιγίνης τα λένε «χαλεπιανά», που θυμίζει τη συριακή προέλευση.

Παρά το γεγονός ότι είναι νιόφερτος καρπός, το φιστίκι έχει προλάβει να μπει στη φρασεολογία μας, αλλά πιο πολύ σε αστικά συμφραζόμενα και όχι σε αγροτικά όπως οι παλιότεροι καρποί. Έτσι, λέμε ότι κάποια λιχουδιά ή σνακ είναι σαν τα φιστίκια, εννοώντας ότι από τη στιγμή που αρχίζεις να τα τρως δύσκολα τα σταματάς, ενώ όταν κάποιος μνημονεύει δυσθεώρητα χρηματικά ποσά με μεγάλη ευκολία, όπως γίνεται τελευταία με το αστρονομικό δημόσιο χρέος μας, μπορούμε ειρωνικά να του απαντήσουμε: «τι είναι τα δισεκατομμύρια; φιστίκια;» Υπάρχει επίσης η ασαφής αλλά σοβαρή απειλή «θα σου ξηγηθώ αλμυρό φιστίκι», που δεν αποκλείεται να έχει σχέση με το φιστίκωμα, όπως λέγεται, με το συμπάθειο, το γαμήσι στην αργκό. Παραδόξως, στην καλιαρντή φιστίκι είναι το μικρό πέος, ενώ στο μπάσκετ φιστίκι είναι η τάπα. Στα τουρκικά, fistik είναι η επιθυμητή γυναίκα.

Υπάρχει και χρώμα, το φιστικί, ανοιχτό πράσινο θα λέγαμε με δυο λέξεις· και εδώ να πω πως αν έχετε κάποια παλιότερη έκδοση του Μικρού Ναυτίλου του Ελύτη, ο στίχος «ένα γαλάζιο φιστίκι που λάμπει» δεν είναι σουρεαλιστική ποιητική εικόνα, είναι τυπογραφικό λάθος· στις νεότερες εκδόσεις έχει διορθωθεί σε ένα γαλάζιο φιστικί, όπως εξαρχής το είχε γράψει ο ποιητής!

Φυσικά, φιστίκια δεν είναι μόνο τα Αιγίνης· υπάρχουν και τα αράπικα, όπως και πολλές άλλες πιο εξωτικές ποικιλίες, που έχω σκοπό να τις προσπεράσω. Στο αράπικο όμως αξίζει να σταθώ. Εμείς το λέμε αράπικο, αλλά στην πραγματικότητα είναι φυτό του Νέου Κόσμου. Η πατρίδα του είναι το Περού, αλλά η καλλιέργειά του είχε ήδη εξαπλωθεί μέχρι το Μεξικό όταν έφτασαν οι κονκισταδόρες, που το έμαθαν ως tlalcacahuatl (στα γαλλικά είναι cacahuète). Ωστόσο, γρήγορα άρχισε να καλλιεργείται με επιτυχία και στον Παλαιό Κόσμο, τόσο στη Δυτική και την Βόρεια Αφρική, όσο και στην Ινδία, ενώ οι Πορτογάλοι έμποροι το έφεραν στην Κίνα ήδη τον 17ο αιώνα, και γι’ αυτό παίζει τόσο σημαντικό ρόλο στην κινέζικη κουζίνα.

Εμείς το είπαμε αράπικο φιστίκι διότι το φέρναμε από την «αραπιά», δηλ. την Αίγυπτο και το Σουδάν. Από εκεί βγήκε και μια άλλη ονομασία του, που κοντεύει να ξεχαστεί σήμερα, σουδάνι. Αλλά τα σουδάνια δεν θα ξεχαστούν ποτέ εντελώς, διότι τα απαθανάτισε ο Σεφέρης, μια και τα έβαλε σε ποίημά του, έστω και παιδικοφανές:

να ρωτήστε τον αράπη
που πουλάει ζεστά σουδάνια
καλοχώνευτα και σπάνια.

Τα αράπικα φιστίκια στα αγγλικά είναι peanuts –να θυμίσω ότι pea είναι το μπιζέλι και nut είναι το καρύδι αλλά και η γενική αγγλική λέξη για τους ξηρούς καρπούς.

Παραδοξολογώντας, θα λέγαμε ότι ένα αμερικάνικο φυτό που μας ήρθε από την Αφρική δεν θα μπορούσε παρά να έχει… αρχαιοελληνικό όνομα και αυτό περίπου συμβαίνει με το αράπικο φιστίκι, μια και η επίσημη διεθνής ονομασία του είναι arachis, στα γαλλικά arachide, στα ελληνικά αραχίς ή αραχίδα. Όποιος έδωσε το όνομα, είχε υπόψη του τον Θεόφραστο, όπου υπήρχε ένα φυτό ονόματι αραχίδνα, το οποίο «υπό γην φέρει καρπόν».

Φιστίκι λεγόταν και μια εφημερίδα που έβγαινε επί πολλά χρόνια στην Αίγινα από τον πατέρα μου, σατιρική, κουλτουριάρικη και φωταδιστική, όπως αυτοπροσδιοριζόταν. Ο υπότιτλός της ήταν «Το αράπικο είναι μεγαλύτερο αλλά το αιγινήτικο είναι νοστιμότερο», πράγμα που μου έδωσε τον τίτλο του σημειώματος.

 

 

Advertisements

210 Σχόλια to “Το αιγινήτικο, όπως είπαμε, είναι νοστιμότερο!”

  1. Γς said

    Καλημέρα

    >Τις προάλλες ρίξαμε τα φιστίκια, φιστίκια σαν κι αυτά της φωτογραφίας. Ρίξαμε, θα πει «μαζέψαμε»,

    Δεν το ήξερα. Ηξερα μόνο το φιστίκωμα. «Ρίξαμε ένα φιστίκωμα»

  2. spiral architect 🇰🇵 said

    Καλημέρα.

    Και όπως είπαμε, τα αράπικα (αραχίδες) έχουν και πάρα πολλές θερμίδες.

  3. gpoint said

    Καλημέρα

    στην προετοιμασία για πώληση δεν περιλαμβάνεται και το άνοιγμα με φαλτσέτα των κλειστών ;

    επίσης οι μοντέρνοι έμποροι παίρνουν μπόνους και τα τζούφια για να νοθεύουν το προϊόν κατά το δοκούν !!

  4. Αγάπη said

    Καλημέρα
    Το… αιγινήτικο… φυστίκι και στα Μέγαρα : αποφλοίωση, ιστορία και άλλα όμορφα εδώ https://www.youtube.com/watch?v=fhCam__LjE0
    Δέν είναι απολύτως ακριβές σε όλα αλλά είναι ενδιαφέρον

  5. spiral architect 🇰🇵 said

    Φιστίκι, αλλά και φυστίκι, «φιστίκι είναι το μικρό πέος», αλλά έχουμε επίσης και το fist fucking.

  6. Γς said

  7. Παναγιώτης Κ. said

    Στα σιροπιαστά στη γείτονα χρησιμοποιούν κατά κόρον αυτό το φιστίκι με το πρασινίζον χρώμα.
    Σε πολλές περιπτώσεις επιβεβαίωσα την παροιμία, «άλλοι έχουν το όνομα και άλλοι έχουν τη χάρη». Τα Ελληνικά σιροπιαστά είναι περισσότερο του γούστου μου από αυτά του γείτονα.
    Επίσης η σύγκριση Ιταλικής και Ελληνικής πίτσας πάλι μας δίνει προβάδισμα!

  8. Αγάπη said

    Και για να μήν φάμε τα φυστίκια ασυνόδευτα, έχουμε και μουσική

    Καταπληκτικό βιβλίο με σιντί

    http://www.musical.gr/cddetails.php?gui_language=1&CD_code=MLACD5-2&cat=2

  9. Καλημέρα Νικόλαε !
    youtu. be/NlqW4JFjilk

  10. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Πώς τα τρίβουν τα φιστίκια

    Για τα αράπικα, ρωτείστε έτσι για δοκιμή,τα παιδιά σας,ακόμη και πάνω από 20 χρονών, από πού βγαίνουν. Εννιά στις δέκα φορές νομίζουν από δέντρο! Το ένα στα δέκα είναι/κατάγεται από περιοχή που παράγουν και το ξέρει «από κούνια» 🙂

  11. Αγάπη said

    Δέν έχουμε μόνο παραδοσιακά

    Έχουμε και γιορτή φυστικιού σε λίγες – ελάχιστες – μέρες

  12. έχουμε και την 10η Γιορτή φιστικιού στην Αίγινα 13 έως 16 Σεπτεμβρίου 2018 μ.Χ.
    https://www.facebook.com/AeginaFistikiFest/

  13. gpoint said

    # 6

    Τα σιροπιαστά της Βυρηττού είναι εκτός συναγωνισμου ( στην Αθήνα δεν βρήκα ποτέ γνήσια)

  14. Γς said

    6:

    >Επίσης η σύγκριση Ιταλικής και Ελληνικής πίτσας πάλι μας δίνει προβάδισμα!

    Μπα!

  15. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια, παρόλο που θα προτιμούσα το πρώτο-πρώτο σχόλιο να μην είναι χυδαίο. Αλλά ποιος έχασε την καλαισθησία για να τη βρουν όσοι τη στερούνται;
    Τι να κάνουμε, πρώτα θα βγει η ψυχή και μετά το χούι.

    12 Γρηγόρη, ενώ είχα προγραμματίσει το άρθρο σήμερα σαν αναγγελτικό της Γιορτής Φιστικιού, ξέχασα να την αναφέρω στο άρθρο, σε ευχαριστώ που τη θύμισες!

  16. rizes said

    Αγαπημένη καλλιέργεια.

  17. dryhammer said

    Η γιαγιά μου* το έλεγε «σαν φιστίκ» κι όταν χρόνια πολλά μετά βρέθηκα με το βαπόρι στο Foca Limani (το c με ουρά) θέλησα να παραγγείλω στο μπομπότη μεταξύ άλλων (ρακί, μπαστουρμά) και φιστίκι αιγίνης**, μη ξέροντας πως το λένε του έδειξα ένα κι εκείνος σημείωσε : san fistik

    * Το πατρικό της γιαγιάς ήτανε στη Σκάλα των Βουρλών, «απέναντι στους Σεφεριάδηδες» έλεγε, που τους ξαναβρήκα στην Κορυτσά κοντά στο σπίτι της γυναίκας μου.
    ** Αυτό το «κελυφωτό φιστίκι» δεν το χώνεψα ποτέ μου, άσε που το φιστίκι εγώ τό ‘ξερα φΥστίκι.

  18. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    >>Το χτύπημα θέλει ρέγουλα και τέχνη, να ρίξεις κάτω τον ώριμο καρπό χωρίς να τραυματίσεις το δέντρο (και χωρίς να πέσουν τα φιστίκια πολύ μακριά, έξω από τα στρωμένα πανιά.
    *ράβδισμα*, το λέμε από αρχαιοτάτων εμείς ,το ίδιο για τις ελιές,

    >>μαζεύουν τη χαμάδα, δηλ. τα φιστίκια που έχουν πέσει στο χώμα,
    Το *χαμολόι*, το μάζεμα των έξω από τα πανιά(δίχτυα τώρα) καρπών, ήταν μαρτύριο, γιατί εκτός που δεν αβγάτιζε, δεν «έδειχνε» η δουλειά σου (άντε να γεμίσεις μια καλαθιά…) τρυπάγανε από μικραγκάθια τα παιδικά δάχτυλα.

  19. dryhammer said

    Στη Χίο το φιστίκι δεν δένει (= δεν ωριμάζει πλήρως να σκληρύνει το τσόφλι) και το κάνουμε (κι αυτό) γλυκό του κουταλιού.

  20. atheofobos said

    Ο Ματσεντάλες δεν πούλαγε Αιγίνης αλλά αράπικο, σε όλα τα στέκια της Αθήνας με ένα πολύ απλό κόλπο. Πέρναγε πρώτα από τα τραπεζάκια και άφηνε 5-6 φρέσκα φιστίκια τα οποία δεν υπήρχε περίπτωση να μην τα δοκιμάσεις.
    Είχε μάθει φαίνεται αυτό που είχε πει ο Τσώρτσιλ για την τηλεόραση: είναι σαν τα φιστίκια, γιατί αν αρχίσεις να τα τρως δεν μπορείς να σταματήσεις!

  21. sarant said

    17 Ξεροσφύρη, έπιασες μια παράλειψη του άρθρου, ότι δεν αναφέρθηκα καθόλου στην ορθογραφία της λέξης.

    Πράγματι, ενώ η γραφή με Υ δεν δικαιολογείται από την ετυμολογία, είναι ευρύτατα διαδεδομένη, ίσως λόγω της αντίληψης που θέλει μια πιο περιπεπλεγμένη γραφή (με Υ, Ω, Η) να είναι πιο γκλαμουράτη.

  22. dryhammer said

    για τα αράπικα φιστίκια που ζήλεψαν τη δόξα του σπανακιού

  23. dryhammer said

    21. Πραγματικά, έχω παρατηρήσει ότι οι πιο ανορθόγραφοι χρησιμοποιούν πιο πολλά «Υ»αντί του «Ι».

  24. Πάνος με πεζά said

    Καλημέρα !
    Επειδή ως παιδί έκανα χρόνια να ανακαλύψω το φιστίκι Αιγίνης (ενώ το αράπικο το ήξερα και μου άρεσε ακόμα και μέχρι σήμερα περισσότερο – και το πιο πολύ πλέον, τα κελυφωτά που είναι λιγότερο αλατισμένα), απορούσα γιατί το παγωτό φιστίκι είχε πράσινο χρώμα !
    Η έκφραση είχε και μια οξύμωρη προέκταση, «θα σου ξηγηθώ αλμυρό φιστίκι χωρίς αλάτι», πιο πολύ γιατί τελικά χρησιμοποιούνταν ως λεονταρισμός, παρά ως απειλή.

  25. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    19.>>Στη Χίο το φιστίκι δεν δένει (= δεν ωριμάζει πλήρως να σκληρύνει το τσόφλι) και το κάνουμε (κι αυτό) γλυκό του κουταλιού.
    Ετοιμάστηκα να πω γι΄αυτό το υπέροχο γλυκό* σας που δεν ήξερα ότι γίνονται γλυκό μιας και δεν ωριμάζουν. Μου έδωσε καλή ιδέα τί να τα κάνουμε που έχουμε δυο τεράστια δέντρα(ζευγάρι-καθώς είναι δίοικο),πολυχαϊδεμένα,φυτεμένα στα νεότερα χρόνια στο σπιτόκηπο κάτω και είτε πέφτουν σφαλιχτά πριν της ώρας τους είτε δεν ανοίγουν κι ας έχουν μέσα ώριμο καρπό.
    *http://www.touristorama.com/assets/images/customers/dionysos-fistikopolio/dionysos-aegina-04.jpg

    Φιστικάκι μάς λέγανε στα παιδικάτα, τη γεμάτη κοιλιά είτε τη δική μας , είτε των αμνοεριφίων όταν ταϊζονταν/βόσκανε καλά. Την κάνανε φιστίκι.

  26. «ρίχνει και άγουρα ή τζούφια φιστίκια»
    # Παρ’ ημίν (μακεδονιστί) ζούφια (το «τ» μας το έφαγε …ο Πρόεδρος της Βουλής). Μεταφορικά, ζούφιο λέμε και τον στείρο αρσενικό (μακεδονιστί γκαντέμης)

    «υπάρχουν και τα αράπικα φιστίκια»
    # Παρ’ ημίν (μακεδονιστί) λέγονται και κικιρίκια

  27. dryhammer said

    25. Έλεγξε (δεν ξέρω από πού, αλλά όλο και κάτι θα υπάρχει στο νέτι) πόσο άγουρα τα μαζεύουν για γλυκό γιατί, αν πρόσεξες στο γλυκό, μάλλον τα άγουρα κελύφη είναι που χρησιμοποιούνται πριν «γεμίσουν με φαΐ».

  28. Πάνος με πεζά said

    Τα ψημένα κελύφη πάντως, χρησιμοποιούνται και ως καύσιμο σε καυστήρες ή τζάκια τύπου πέλλετ. Φυσικά, για να μαζέψεις μια ικανή ποσότητα να ζεσταθείς, θέλει πολλή υπομονή – άσε που, κι ας έχουν και τον καρπό, είναι και πιο ακριβά από τα ξύλα…

  29. dryhammer said

    25 (συνέχεια) βρήκα και βάζω αυτή τη (μη Χιώτικια) συνταγή μόνο και μόνο γιατί είναι σε οκάδες* (ως πιστοποίηση παλαιότητας)

    *1280 γρ =1 οκά

    http://www.tospitiko.com/syntagh_glyko_fystiki.html

  30. Αὐγουστῖνος said

    Καλημέρα. Κοῦν(ν)ες (τὸ δεύτερο -ν- ἀκούγεται στὸν προφορικὸ λόγο, δὲν ξέρω ἂν ἰσχύει καὶ ἀπὸ ἱστορικοὺς λόγους) στὰ Δωδεκάνησα εἶναι γενικότερα τὰ κουκούτσια τῶν κάθε λογῆς καρπῶν. Καὶ ἔχουμε καὶ νεολογισμούς, ὅπως τὰ ἄκουννα καρπούζια, τὰ ἄκουννα σταφύλια κ.λπ.
    Παρεμπ. πῶς λέγεται μακεδονιστὶ τὸ «μᾶς τά ‘πρηξε»;

  31. dryhammer said

    30 ни изпратихте

  32. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Οι φυστικάδες (οι υπαίθριοι πωλητές) κατατάσσονται στα παλιά επαγγέλματα
    https://slideplayer.gr/slide/3198473/
    http://static.wixstatic.com/media/d8b73c_13053873676843e0b169bcd73913e4f5.jpg/v1/fill/w_234,h_316,al_c,q_80,usm_0.66_1.00_0.01/d8b73c_13053873676843e0b169bcd73913e4f5.webp

    Και το βιβλίο του Φρέντυ Γερμανού «Τζίμμυ (Κάρτερ) πάρε ένα φυστίκι»

  33. ΓΤ said

    Και να πηγαίνεις στο fb της γιορτής και να βλέπεις την ανακοίνωση της ΚΕΔΑ για τις κυκλοφοριακές ρυθμίσεις, και να πηγαίνεις στην υπογραφή και να διαβάζεις «O Πρόεδρος…Αικατερίνη…» Ωραία… Και να πηγαίνεις στην αφίσα για τη συναυλία με μουσική Λοΐζου και να διαπιστώνεις πόσο δύσκολο είναι για κάποιους έμμισθους είναι να βάζουν τόνο και διαλυτικά, και να πηγαίνεις στα βίντεο και να βλέπεις πάνω πάνω το σποτάκι της γιορτής του 2016… Ωραία…

  34. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Πώς ανοίγετε τα κελυφωτά φιστίκια;
    Το κόλπο μου, που όμως με τα χρόνια είδα να μην έναι αυτονόητο και το «δίδαξα» πολλάκις 🙂 :
    Το πρώτο τ΄ανοίγεις με το δάχτυλο+νύχι (ποτέ με τα δόντια) και μετά με μισό κέλυφος, που βάζοντάς το στην εγκοπή,ξεκλειδώνετε/ξεκουπίζετε κόντρα τα υπόλοιπα 🙂

  35. Πάνος με πεζά said

    @ 32 : Κι ακολούθησε και δεύτερο βιβλίο,

  36. gpoint said

    # 20

    Η υπεροχή των φυστικιών του Ματσεντάλες στην «τσόντα-τσοντίτσα» που άφηνε στα τραπέζια οφειλότανε στο ότι αυτά ήταν ζεστά αφού η καλαθούνα του είχε αντίσταση και άκα από τα μαγαζιά
    Στην Φ.Ν. Αιγίνης πούλαγαν ο «το ωραιότερον, το νοστιμότερον και άλλα εις -ότερον» και η αγάπη της Μάρθσς και του Στεφανάκου ο (κοιμισμένος όρθιος) Σιού που κατέληγε κάθε βράδυ στο συντριβάνι και αποζημιωνότανε σαν να ξεπούλαγε !!

  37. sarant said

    32-35 Διότι βεβαίως ο Τζίμι Κάρτερ όπως είχε γραφτεί ήταν φιστικοπαραγωγός. Και «ο φιστίκιας» τον είχαν πει.

  38. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    >>αράπικο φιστίκι, μια και η επίσημη διεθνής ονομασία του είναι arachis,
    αραπίς 🙂

    32β Ζητώ συγγνώμη που βάνω/μπαίνουν τεράστιες φωτογραφίες κάτι φορές. Αχαϊρευτη στα ιντερνετική «χειροτεχνία». 😦

  39. gpoint said

    # 36

    είχε αντίσταση και…ρεύμα τράκα από τα μαγαζιά

  40. α. 20. Δεν ήξερα ότι ο Ματσεντάλες είχε γίνει τραγούδι. Ευχαριστώ.

    β. «τι είναι τα δισεκατομμύρια; φιστίκια;» Αντίστοιχη του αμερικάνικου «these are peanuts» δηλαδή, ειρωνικά, ελάχιστη ποσότητα.

    γ. Φυστίκι. Μία από τις λέξεις που με ανάγκασαν να μάθω την νέα ορθογραφία τους (παλληκάρι-παλικάρι κλπ).

    δ. Για κάποιο λόγο που αγνοώ (αλλά υποπτεύομαι) τα σακουλάκια με τα φιστίκια στην Αίγινα δνε γράφουν «Φιστίκια Αιγίνης» αλλά «Ελληνικά φιστίκια».

  41. Λευκιππος said

    Που και που κανένα ύψιλον, δεν με χαλάει και εντάξει δεν χάθηκε ο κόσμος. Μεγαλώσαμε με ητα, ιωτα, ύψιλον, οι και ει για την γραφή αυτού του φθογκου – ήχου. Αν γραφει παντού με ιωτα πάλι γίνεται η δουλειά, αλλά , αλλά …….Καλιμερα

  42. Λευκιππος said

    Υπήρξε και υι αν θυμάμαι καλα

  43. ΓΤ said

    @36> Ο οποίος Ματσεντάλες, μέχρι να φτάσει στο «τσόντα-τσοντίτσα», έλεγε το υπέροχο «Είναι τζούχτεν, ειναι μπούχτεν, ειναι μάκινα μπουζούχτεν, είναι ματσεντάλες»…

  44. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

  45. spiral architect 🇰🇵 said

    Τσίκι τσίκι τσίκι τσίκι
    ξεφλουδίζεις το φιστίκι
    σαν αρμένισσα κυρά
    ψάχνεις για τις ευκαιρίες
    πας κι ανοίγεις ιστορίες
    το `χει μάθει η γειτονιά.

  46. Πάνος με πεζά said

    Ναι, ο Ματσεντάλες ήταν η πρώτη ελληνική διασκευή του Speedy Gonzales, o Μηλιώκας ήταν περίπου μια πενταετία μετά.

    Στο Αμέρικα έκανε θραύση στα ογδόναζ, το περίφημο φιστικοβούτυρο Planter’s (λογικά θα υπάρχει ακόμα, αν και η σελίδα έγραφε «no longer available»).
    https://i5.walmartimages.com/asr/0198cfa6-38ef-40f5-bacc-660dad3cd7f0_1.faa27c47990b4762ac92da7c5a02f470.jpeg?odnHeight=450&odnWidth=450&odnBg=FFFFFF

  47. Πάνος με πεζά said

    δεν τον πρόλαβα τον Ματσεντάλες, αλλά φαίνεται να ήταν ωραίος τύπος – αντίστοιχος του πωλητή χαλβαδόπιτας και λουκουμιών «Μόνος μου τα λέω, μόνος μου τ’ ακούω, νιάου». Που κι αυτοί τώρα είναι 3-4, κι ο αυθεντικός ίσως τα έχει παρατήσει.

  48. sarant said

    45 Ωραίο τραγούδι!

  49. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    24 >>απορούσα γιατί το παγωτό φιστίκι είχε πράσινο χρώμα !
    Τί μου θύμισες! Μου συνέβη ακριβώς το ίδιο στην προ Αθήνας εποχής μου,ηλικία δημοτικού στην Κρήτη, με το γλυκό κουταλιού/υποβρύχιο φιστίκι!
    Ακόνη και τώρα υποψιάζομαι αν ρωτήσω τον πατέρα μου τίχρώμα είναι το φιστικί,θα μου πεί καφετί 🙂 .

  50. spiral architect 🇰🇵 said

    Σας αρέσει το φιστικοβούτυρο;
    Πήρε η θυγατέρα μου «το γνήσιο, το αμερικάνικο» για να φτιάξει ένα γλυκό, έμεινε κάνα μισόκιλο στο βάζο, άλειψα μια φέτα, μετά την πρώτη μπουκιά την πέταξα, αλλά λυπάμαι να πετάξω το υπόλοιπο.
    Πώς αλλιώς τρώγεται;

  51. Πάνος με πεζά said

    @ 48 : Ο Νταλάρας, ερμηνεύοντάς το, κάνει και την «Νταλαριά του», την «ερμηνεία του», βάζει έναν άηχο φθόγγο πριν από τι «Τσίκι τσίκι»… (πώς έκανε εκείνο το «χούα» στα Latin…)

  52. Πάνος με πεζά said

    Φιστικοβούυρο, με την καμία… Το ταχίνι του ρίχνει στ’ αυτιά…

  53. nikiplos said

    Και ας μην ξεχάσουμε και την έκφραση: «ξηγιέμαι αλμυρό φιστίκι…»

  54. ΓΤ said

    32> Θυμάμαι γεμάτη τη βιτρίνα του πρώτου «Κάκτου» (δίπλα από το «Τιτάνια») με το «Τζίμμυ πάρε ένα φυστἰκι…» του Φρέντυ. Ήταν 1978, το χέρι μου χανόταν μέσα στο χέρι του πατέρα που με κράταγε. «Έχει ωραίο χιούμορ ο ‘Αλάτης και Πιπέρης'», μου είχε πει ο πατέρας, «πάμε να πάρουμε το βιβλίο του;» Συγκινήθηκα τώρα —
    Σήμερα, εντύπωση μου κάνει ότι αυτά τα δύο «καρτερικά» του Φρέντυ δεν συμπεριλαμβάνονται στη BiblioNet

    44> Εκείνα τα χρόνια θυμάμαι τη γραφή «φΥστίκι» σχεδόν παντού, οπότε εντύπωση μου κάνει που στην τοτινή γελοιογραφία βλέπουμε το ορθό «φΙστίκι».

  55. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    >>στα γαλλικά είναι cacahuète
    Μια φορά κι έναν καιρό γέμιζαν τ΄αυτιά μου μ΄αυτό:
    Pirouette, Cacahuète

  56. Triant said

    Καλημέρα.

    Ματσεντάλες δεν γνώρισα. Μήπως είναι τι ίδιο πρόσωπο με τον Τσακα-τσούκα που γυρνούσε με την μηχανή με sidecar και άφηνε και αυτός φυστίκια στα τραπέζια; Έπαιζε και αυτός μονά-ζυγά;

  57. nikiplos said

    50@, γλυκό που εγώ το φτιάχνω χρόνια και ποτέ δεν είχε αποτυχία…

    1. Σε ένα μπωλ:
    ‘Ολο το περιεχόμενο που έχεις στο βαζάκι, ίση ποσότητα ζάχαρη, 1 κιλό Γιαούρτι στραγγιστό
    και λίγο σιρόπι βανίλιας…
    (το πιο πιθανό είναι να μην έχεις το τελευταίο, οπότε μπορείς εναλλακτικά να βάλεις μια κουταλιά της σούπας μαρμελάδα αρωματική)

    Αυτά είναι τα βασικά υλικά…

    (αν θέλεις προσθέτεις κάποιο από τα παρακάτω)
    -σοκολάτα λιωμένη
    -τρεις κουταλιές καρτέμπιουρι… (σοκολάτα ρόφημα)

    2. Τα χτυπάς καλά στο μίξερ να αφρατέψουν…

    3. Σε ένα ταψάκι:
    α. βάζεις κάτω μια στρώση πτι μπερ
    β. βάζεις το μείγμα πάνω τους και το στρώνεις
    γ. βάζεις μια στρώση digestives (τα κόκκινα στρογγυλά μπισκότα)
    δ. βάζεις το μείγμα και το στρώνεις
    ε. βάζεις μια στρώση πτι μπερ
    στ. βάζεις το μείγμα πάνω και το στρώνεις, ενώ φροντίζεις να καλύψει παντού…

    ψυγείο για 1 ημέρα και έχεις γλυκό πραγματικά κορυφαίο…

  58. ΓΤ said

    @47, 56> Μέχρι πέρσι τον χειμώνα ένας πολύ ευγενικός κυρτωμένος παππούλης με τρισάθλια παλτουδιά έπαιρνε σβάρνα τα μπαράκια από το «Εν Δελφοίς» μέχρι τα Εξάρχεια και άφηνε πολύ ταπεινά τα φιστικάκια του σε τραπέζια που εκείνος επέλεγε (είχε μάτι σοφό κιάλι), και στο μάρμαρο της μπάρας. Περιμένω να κρυαδίσει ο καιρός, και εύχομαι να τον ξανασυναντήσω.

  59. nikiplos said

    @57, το βαζάκι έχει φιστικοβούτυρο… 🙂

  60. Corto said

    Ο ΦΥΣΤΙΚΑΣ

    Ε! ρε σπάσιμο και το ψεσινοβράδυνο μούρλα κάργα κυριολεξία τρίχες και αντίδια μετά αιμάτου και ξεχείλισμα μεράκια. Για ναμ’ εν τάξει και αληθινός στη σημερινή μου απολογία δηλώνω πως κάποιος άλλος θερμόαιμος της παρέας ήθελε Φάλαρο και θάλαττα και γούσταρε ιώδιο. Κατεβήκαμε το λοιπό γεμάτοι πατσαδάκια λαδορίγανη αυτοκινητική και εγκατασταθήκαμε σ’ ένα ρωμαντοειδέστατο και κορυφοειδές βραχάκι για να μπορή κανένας να πη δυο τρεις κουβεντίτσες αντρέ νου και να παραγιομίση και κανά τσιγαράκι με χλίψι, μαύρο, κοινώς χασισάκι. Ε! ρε Βαγγελίστρα μου γλέντια. Ποτέ να μη πεθάνης θάλαττα και μούντζες τα Τροκαντερά τα Πουασόν και τα υποδέλοιπα ανθρωποκοφτήρια. Αρχίσαμε λοιπό το φαγοπότι και ρετσίνα φίνα και άψογη ώσπερ κοπέλλα τίμια και όχι ιμιτασιό… όταν να κι’ ο περονόσπορος ο φιστικάς η αρρώστεια της παρέας και η διατάραξι της ρωμαντικής ειρήνης.
    -Θα παίξουμε κάνα ταλλαράκι μου λέει;
    -Γενηθήτω το θέλημά σου, του κάνω και βουτάω τη χείρα στον κάλαθο των αχρήστων.
    -Μ ο ν ά ή ζ υ γ ά…του λέω.
    -Μονά μου λέει.
    -Έχασες αδρεφάκι γιατί ο Τζογές πάντα ζ υ γ έ ς της κατασκευάζει της δουλειές του ως και τους φόνους διπλούς τους διαπράττει. Έχω ένα λοιπό.
    Ξαναπιάνω. Πέστα.
    -Μ ο ν ά.
    -Αντρόγυνο αδερφάκι πάλι έχασες. Έλα και τη τρίτη. Τσάκωσε συ τώρα να τα πω γω. Ζ υ γ ά. Τίμια τα χέργια σου ψαλίδιζε χειρονομίες, κλείσε το στόμα σου και μη γνώτω η δεξιά σου τι ποιεί η αριστερά σου μην έχουμε τραγωδίες πουρ διότι δε γουστάρω περικοκλάδες με φυστίκια.
    Ανοίγει το χέρι και μετράω οχτώ.
    -Έχασες αδρεφάκι.
    -Στάσου μου λέει, και με πράσσο ζούλας και λάθρα πολέμαγε να πετάξη με το ζερβί κι άλλο να γίνουνε εννηά.
    Ε! ρε άγιε Νικόλαε που προστατεύεις και τους θαλαττινούς όποιου του μέλλει να πνιγή ποτές του δεν αποβιώνει. Τούτανε γραφτό να πεθάνη θάνατο θαλαττινό και για δαύτο δεν τον είχα τρακάρει στη ξηρά.
    -Σταμάτα και πέθανες. Τα φυστίκια είχανε γίνη εννηά. Δε βάσταξα το λοιπόν, τον βούτηξα αφ’ το γιακά και τον πέταξα στην αρμυρή να κάνη παρέα με τα ψάρια.
    Ακούς ρε να βουληθή να με λάβη κορόιδο εμένα που ’χω διαπράξη εκατόμβη κλοπές, έχω πάρει δίπλωμα στην α φ α ί ρ ε σ ι και ποζάρει εκ γενετής το καδράκι μου στη διεύθυσι περί τοιούτες δουλειές. Ας είνε έπρεπε να κατασκευάσω φόνο ψες γιατ’ είχα μέρες να τ σ ι λ α γ ρ ί σ ω τα πατούμενα με αίμα ανθρωπινό. Κομάν…

    Ο Τζογές (Βραδυνή, 22/6/1925)

  61. Αὐγουστῖνος said

    Μὲ ποιό κριτήριο ἀποφασίζουμε ὅτι ἡ παλιὰ καθιερωμένη γραφή, ἀκόμη κι ἂν εἶναι ἐτυμολογικὰ λανθασμένη, ἔχει ἐπικυρωθεῖ ἀπὸ τὴ χρήση καὶ ἄρα διατηρεῖται, ἀλλὰ γιὰ κάποιες λέξεις, ὅπως τὸ φυστίκι, ποὺ παντοῦ τὸ γράφαμε κάποτε μὲ ὕψιλον, δὲν ἰσχύει αὐτὸς ὁ κανόνας καὶ πρέπει νὰ ξεμάθουμε τὸ «λάθος» καὶ νὰ γράφουμε «φιστίκι»;

  62. Le Coeur Gothique said

    «Υπάρχει επίσης η ασαφής αλλά σοβαρή απειλή «θα σου ξηγηθώ αλμυρό φιστίκι…»

    Ακούγεται και με «αράπικο»…

    «…εννοώντας ότι από τη στιγμή που αρχίζεις να τα τρως δύσκολα τα σταματάς…»

    Αληθινή ιστορία από τα φοιτητικά χρόνια κάπου προς τα τέλη των ’80s:

    – Μήτσο φιστίκια τρως;
    – Ναι ρε συ. Τα ξεκίνησα για να κόψω το κάπνισμα.

    Δύο εβδομάδες μετά…

    – Μήτσο καπνίζεις;
    – Ναι ρε συ. Το ξανάρχισα για να κόψω τα φιστίκια.

    Στις Σέρρες πάντως, κατ’εξοχήν φιστικοπαραγωγό περιοχή, τα μικρά φιστίκια τα λένε κικιρίκια.

  63. sarant said

    60 Ωραίος ο Τζογές!

    61 Βασικά, το φιστίκι δεν γραφόταν παντού με ύψιλον, όπως αποδεικνύει η γελοιογραφία του 44. Το λεξικό του Δημητράκου, άλλωστε, που είναι αρκετά παλιό, έχει λήμμα «φιστίκι».
    (Και υπάρχει και η άλλη αρχή, ότι όταν μια λέξη διττογραφείται διαλέγουμε την απλούστερη γραφή).

  64. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    50.Σπιράλ, Κι εμένα που δε μ΄αρέσει, μ΄έναν τρόπο που λέω ίσως του ταίριαζε σα μυρωδιά και γεύση,το απόλαυσα και μιας και είμαστε στην εποχή του φρέσκου καλαμποκιού, ας το πω κλαι βλέπεις. Στο Αμέρικα, μου το πρόσφεραν ως εξής: έβραζαν τις τρυφερές ρόκες καλαμποκιού και απ το βραστό νερό (ζεστές)-μαζί με το κατσαρόλι το έφεραν στο τραπέζι- τις στριφογυριζαμε(αφού μ’ενα τιναγματάκι διώχναμε το νερό) σε δισκάκι φιστικοβούτυρο να αλειφτεί καλά και τρώγαμε (με αλάτι εγώ που δεν έχω πίεση 🙂 ).
    Αν γκουγκλάρεις πώς τρώγεται,με τί πάει,συνταγές, θα βρεις πολλούς τρόπους να το αξιοποιήσεις.Το ίδιο έπαθα εγώ με λάδι καρύδας ενός κιλού που μου το έφεραν ως σούπερ-δε θυμάμαι τί- αλλά εν τέλει το χάρισα σε άλλη φίλη που το λάτρευε! Ανατρίχιαζα και μόνο με τη μυρωδιά στην κουζίνα. Σα να έτρωγα κόπερτον ένα πράμα 🙂

  65. Πάνος με πεζά said

    Και μην ξεχνάμε και τον υπερήρωα Σούπερ Γκούφη, που είχε τα φιστίκια όπως ο Αστερίξ το μαγικό φίλτρο :

  66. Πάνος με πεζά said

    Μάλιστα, ο Σούπερ Γκούγη έτρωγε κελυφωτά φυστίκια, τα οποία ακόμα τότε δεν τα ξέραμε στην Ελλάδα (δεν τα πουλούσαν στα σούπερ μάρκετ, όπως σήμερα), κι αναρρωτιώμουν τί είδους φιστίκια ήταν αυτά που έδειχνε το κόμικ…

  67. Jiannis Xristopulos said

    Ευχαριστούμε (και συγχαρητήρια) για το νοστιμότατο σημερινό.

  68. ΓΤ said

    @64> Για το οποίο λάδι καρύδας, η χαρβαρδική επιδημιολόγος Karin Michels μάς προειδοποιεί ότι είναι «δηλητήριο» (https://www.theguardian.com/food/2018/aug/22/coconut-oil-is-pure-poison-says-harvard-professor)

  69. Takis said

    Στην κεντρική Εύβοια, για τη συλλογή καρπών από δέντρα όπως καρύδια, αμύγδαλα, σύκα και ελιές ακόμα λέμε «φτάνω». Πάω να φτάσω σύκα. Το Σάββατο θα πάμε να φτάσουμε τα καρύδια. Κοκ.

  70. Νέο Kid said

    Όποτε έχει άρθρο για ξηρούς καρπούς, πάντα γράφω ότι κούνες στην Κύπρο λέγονται όλοι οι ξηροί καρποί γενικά. Αλλά ο Νικοκύρης ποτέ δεν το γράφει στα άρθρα του… ίσως για να μου δίνει τη χαρά να επαναλαμβάνομαι , πού και πού. 🙂

  71. ΣΠ said

    26
    Στα μακεδονικά λέγονται κικιρίκι (кикирики), όπως και στα σερβοκροάτικα.

  72. sarant said

    70 Ωραία μπηχτή!

    71 Eνώ στα βουλγάρικα λέγονται фъстък, οπότε βρήκαμε την απόδειξη ότι έχουμε δυο διαφορετικές γλώσσες 🙂

    Αναρωτιέμαι ποια σύνδεση βρήκαν οι γείτονες ανάμεσα στο λάλημα του πετεινού και στο αράπικο φιστίκι.

  73. Jiannis Xristopulos said

    Λεξικολογικά πάντα : το φιστίκωμα είναι «φιστίκωμα» επειδή αράπικο ή επειδή αιγινήτικο = νοστιμότερο;

  74. Alexis said

    #0: Παραδοξολογώντας, θα λέγαμε ότι ένα αμερικάνικο φυτό που μας ήρθε από την Αφρική δεν θα μπορούσε παρά να έχει… αρχαιοελληνικό όνομα και αυτό περίπου συμβαίνει με το αράπικο φιστίκι, μια και η επίσημη διεθνής ονομασία του είναι arachis, στα γαλλικά arachide, στα ελληνικά αραχίς ή αραχίδα.

    Αραχίς η υπόγειος (Arachis hypogaea) η επιστημονική ονομασία του αράπικου φιστικιού, άρα διπλά ελληνικό το διεθνές όνομά της.
    Και με h παρακαλώ λόγω δασείας! 🙂

  75. spiral architect 🇰🇵 said

    @73: Δες το λίκνο του #5, αν και ελέγχεται η ορθότητά του.

  76. Corto said

    72 & 26:
    Και στα αρβανίτικα επίσης τα ρεβίθια λέγονται κίκερα.

  77. Γς said

    70:

    Κούνα το καθαρισμένο φιστίκι, καρύδι κλπ.
    Φιστούτσα το αράπικο φιστίκι
    Καιμ δεν λέω «Χαλεπιανό το Αιγίνης», το είπε ήδη ο Νίκος

    Θα {ξανα)πω όμως για την Αρκούδα που έχει μέσα και φιστίκια

    https://caktos.blogspot.com/2014/01/polaris-ursa-minor.html

  78. Alexis said

    #66: Μισό λεπτό, «κελυφωτά» δεν είναι τα αράπικα με το κέλυφος, είναι τα Αιγίνης.
    Είναι εμπορική ονομασία επειδή δεν μπορούν να τα διακινήσουν ως «Αιγίνης» λόγω ΠΟΠ.

  79. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    60. Corto, ωραίο! και λόγω ειδικότητος 🙂 να ξεστρατίσω κιματάκι και να ρωτήσω τί ήταν το Πουασόν,κοσμικό κέντρο εποχής(σαν να θυμάμαι ή όχι;) στην παραλιακή;
    Λέει ο Τζογές «Ποτέ να μη πεθάνης θάλαττα και μούντζες τα Τροκαντερά τα Πουασόν »

    66. Α εδώ …προηγούμαι! : ο παππούς τα αγόραζε με το σακί,κάτι τσουβαλάκια τίγκα για το μπακάλικο και το καφενείο, όπου ήταν καλός μεζές ρακής και σερβιρίζονταν έτσι ,με το τσόφλι τους. Και σοβαντισμένα/»μαρμαρωμένα» με αλάτι έρχονταν και «ξεγλώσσιαζα»-τσαρούχι η γλώσσα και τα χείλη- από την κοφτή σαλαμούρα τους. Φωτογραφία απ΄αυτά τα υπεραλατισμένα-τσιμεντωμένα μεσα στε κόκκους αλατιού,δε βρίσκω. Μη ορθή …πολιτικώς καθότι λίαν …ανθυγειηνή 🙂

  80. ΣΠ said

    72
    Το κικιρίκι δεν ξέρω από πού προέκυψε. Για το λάλημα του πετεινού οι γείτονες χρησιμοποιούν το κουκουρίκου. Μάλιστα στην Κροατία έχει δημιουργηθεί ένας συνασπισμός κομμάτων με την περιπαικτική ονομασία Kukuriku.

  81. raf said

    21 Βλέπω πως σε αρκετές λέξεις τρυπώνει, συχνά αυθαίρετα, κάποιο ύψιλον. Βλέπε ‘ρεβύθι’, ‘γλυστρώ’ και ‘μπύρα’, ορθογραφία που ενώ δεν στηρίζεται εγώ την προτιμώ πάντοτε. Νομίζω θα ήταν ωραία ιδέα για άρθρο.

  82. ΣΠ said

    5
    Το φιστίκωμα δεν πρέπει να είναι από το fist fucking, που είναι κάτι πιο ακραίο.

  83. Νέο Kid said

    82. Προφανώς έχεις δίκιο Σταύρο . Τι φιστίκωμα είναι παλιό. Το άλλο το μάθαμε τις κανα δυο τελευταίες δεκαετίες με τη διάδοση της τσόντας μέσω διαδικτύου.
    Αλλά το σλανγκ τζι αρ είναι …ο,τι νάναι

  84. Γς said

    79:

    > τί ήταν το Πουασόν,κοσμικό κέντρο εποχής

    Πουασόν- Πουαζόν

    Απο το,ψάρι αλλά και απ τους λογαριασμούς φαρμάκι]]

  85. Πάνος με πεζά said

    @ 78 : Α, μάλιστα. Πολύ σκουπιδαριό πάντως, τα αράπικα με κέλυφος… Μια εικοσαριά αν φας, έει γίνει το τραπέζι χάλια…

  86. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Κουν-ήθηκε η Κύπρος το πρωί ακούω;

    «Φυστίκια με κέλυφος» μπορεί ν΄ακούσεις και τα αράπικα/αραχίδες με το φλούδι, σε αντιδιαστολή με τα …γυμνά 🙂
    https://www.neabraziliana.gr/jhroi-karpoi-polytimh-phgh-energeias/70-fystikia-kelyfos-araxida-almyra.html

    Τα κελυφωτά είναι τα Αιγίνης που όμως λόγω Προστατευόμενης Ονομασίας Προέλευσης(του νησιού) δε μπορεί να χρησιμοποιείται επίσημα η ονομασία «Αιγίνης» πχ. για τα των περιοχών Φθιώτιδας όπου υπάρχει μεγάλη και καλή παραγωγή ή της Εύβοιας .

  87. ΣΠ said

    Δεν αναφέρθηκε ότι, εκτός από τα Αιγίνης και τα αράπικα, υπάρχουν και τα φιστίκια κάσιους:

  88. Corto said

    79:
    Έφη δυστυχώς δεν γνωρίζω λεπτομέρειες για το Πουασόν (που προφανώς ήταν κοσμικό παραθαλάσσιο κέντρο).
    Πάντως συνδυάζοντας την επαναλαμβανόμενη γκρίνια του Τζογέ για τις «τζάζμπαντ» της εποχής με τις εικόνες που βλέπουμε στα σωζόμενα αποσπάσματα του Βιλλάρ με την αμερικάνικη μπάντα στο παραθαλάσσιο κέντρο (που ίσως είναι ο Φλοίσβος), φαντάζομαι ότι το Πουασόν θα ήταν ένα από τα μαγαζιά που πρωτοεισήγαγαν την τζαζ στην Ελλάδα.

    (Με πολλές επιφυλάξεις όλα τα παραπάνω)

  89. Γς said

    15:

    >Τι να κάνουμε, πρώτα θα βγει η ψυχή και μετά το χούι.

    Θα έχει προηγηθεί η περφικοπή της σύνταξης.
    Που αφορά κάποια συγκεκριμένη ομάδα συνταξιούχων που σήμερα είναι πάνω των 70 ετών και που θα σβήσει με το πέρασμα του χρόνου, όπως είπε ο πρωθυπουργούλης μας.

    Αλλά κι άλλοι σχολιάζουν για το φιστίκωμα. Τι θα γίνει μ αυτούς που είναι κάτω από 70;

  90. sarant said

    81 Πράγματι. Και σιντριβάνι.

  91. spiral architect 🇰🇵 said

    Για να μην μπερδευόμαστε:

  92. Νέο Kid said

    86. (Απ το αυτοκόλλητο της συσκευασίας )
    «Να φυλάσετε…». 😀
    Τς, τς, τς.. Ανελλήνιστοι αυτοί οι Ευβοείς! Θέλουνε και μούσλι …
    Ενώ εμείς οι Φθιωτείς , θα γράφαμε σε γλώσσα μπαμπά μας «να τα φλας στου ψυγείου»
    Μα σε ψυγείο τα χαλεπιανά; έλεος ! …

  93. Γς said

    85:

    Και πόσο ντράπηκα ένα βράδυ που δούλευα στο γραφείο μου και είχα ταράξει μια σακούλα με πίνατς.
    Είχε γεμίσει το τραπέζι και το πάτωμα όλο τσόφλια.

    Εφυγα κουρασμένος χαράματα με την ιδέα ότι θα τα μαζέψω το πρωί.

    Βρήκα το γραφείο πεντακάθαρο. Δεν είχα σκεφτεί τις καθαρίστριες. Τι θα μου έσειραν στα σπανικά του Τέχας

  94. Νέο Kid said

    92. Μπα. Ας είμαι δίκαιος . Στον αγ. Στέφανο είναι η εταιρεία βλέπω, όποτε δεν είναι οι Ευβοείς ανελλήνιστοι , αυτοί απλώς τα παράγουν.
    Το «να φυλάσετε…» το γράφουν οι ανελληνιστοι Αρβανίτες Αθηνέζοι…

  95. Αγγελος said

    Κίκερα δεν ήταν λατινικά τα στραγάλια, εξ ού και ο Κικέρων; Γύρευε απο τι υπόγειες διαδρομές (μπορεί και ορεινές — μήπως είναι και βλάχικο;) εφτασε να σημαινει τα φιστικια σε δυτικοβαλκανικές γλώσσες…

  96. Νέο Kid said

    Φοβερό! Μόλις είδα στο σουπεράκι του Αντέννα Κύπρου:
    «Κύπριοι μαθητές κέρδισαν τον Παγκύπριο διαγωνισμό ρομποτικής! »
    Τι λε ρε παιδί μου! Δεν κέρδισαν λοιπόν Ινδονήσιοι ή Γερμανοί μαθητές …μπράβο!

  97. gpoint said

    # 56

    Οχι, άλλος ήταν ο τσακατσούκας (παιδιά) που έκανε πιάτσα στα γήπεδα πουλώντας πασατέμπο και λαχνούς για κλήρωση.
    Ο Ματσεντάλες ξεκίναγε απόγευμα από Παγκράτι κι έφτανε Φωκίωνος μετά τις 10. Δεν έπαιζε μονά ζυγά, άλλος ήταν στην Φωκίωνος που έπαιζε, δεν έχανε ΠΟΤΕ και αφού έπαιρνε τα λεφτά του πελάτη του χάριζε τα φυστίκια Αιγίνης.
    Ο Σιού που είπα πιο πάνω πουλούσε » Φυστίκια-μύγδαλα» (αράπικα στον πάγο τα φυστίκια)

  98. gpoint said

    # 97

    Αλλοι τρεις γραφικοί τύποι της Φ.Ν. ήταν ο Παγκανίνι με την εφημερίδα που εξέδιδε (τα ξηρά μπάνια ήταν η ειδικότητά του) ένας που βάσταγε ένα τιμόνι και το έστριβε όταν…έστριβε (!) κι ο Βαγγελάκης που έκανε για ένα τάλληρο πολλαπλασιασμό τετραψήφιο με τετραψήφιο από μνήμης και χωρίς λάθος

  99. Αγάπη said

    Μισό κιλό φυστίκια Αιγίνης
    ζάχαρη και κονιάκ κατά βούλησιν
    Στο μπλέντερ να γίνουν πάστα
    Τα πλάθουμε σε μικρές σφαίρες:
    Το θεϊκό γλυκό που πουλάνε και στο Αιάκειο (Αίγινα) και κανείς δέν το φτιάχνει τόσο καλά 🙂

  100. sarant said

    95 Πολύ πιθανό!

    99 Α γεια σου!

  101. Alexis said

    #97: Τον τσακατσούκα τον θυμάμαι κι εγώ στα γήπεδα (ο τσακατσούκας παιδιά, έχω πασατέμπο παιδιά, λέγετε) αλλά τι λαχνούς πούλαγε;

  102. π2 said

    Το φιστικοβούτυρο πάντοτε (κι όχι μόνο τώρα, που έχω αναπτύξει μια ελαφρά αλλεργία σε όλους τους ξηρούς καρπούς και τους αποφεύγω) με απωθούσε, ίσως γιατί μου την έδινε η μανία των Αμερικανών με αυτό. Με 50% κορεσμένα λιπαρά, δεν νομίζω να είναι και η πιο υγιεινή τροφή.

    Αν δεν κάνω λάθος, στην καθ’ ημάς ανατολή δεν υπήρχε παράδοση βουτύρων και ελαίων από ξηρούς καρπούς (εκτός από φαρμακευτική χρήση), παρά την αγάπη γι’ αυτούς.

  103. Γς said

    96:

    >Δεν κέρδισαν λοιπόν Ινδονήσιοι ή Γερμανοί μαθητές …μπράβο!

    Κι έφυγε προχτες ο Γς-τζούνιορ για το Τίμπιγκεν

    Τώρα πια δεν μπλέκει τις γλώσσες.

    Καταλαβαίνει και απαντά στ αγγλικά.

    Ωραία στα Ελληνικά του μπαμπά του και στ αραβικά της μαμάς του.

    και πέρασαν κάτι γερμανοί και τους άκουσε.

    Σήκωσε το χέρι και τους χαιρέτισε

    -Tschüss!

  104. gpoint said

    # 101

    μαζί μ’ ενα συνεργάτη του βγάζανε στον κλήρo κάτι πελώριες σοκολάτες μαζί μ’ αμερικάνικα λαθραία τσιγάρα (Salem, Pall Mall etc.) και κάνα σακουλάκι αιγινήτικα

  105. spiral architect 🇰🇵 said

    @102: Στην Ελλάδα έχει αρχίσει να γίνεται προώθηση προϊόντων «γάλακτος» από αμύγδαλα από κλασικές γνωστές γαλακτοβιομηχανίες. Αγόρασα πριν λίγο καιρό γάλα αμυγδάλου με κακάο αλλά και σκέτο. Το σοκολατούχο είχε γεύση μπόμπα, το σκέτο όχι.

  106. Faltsos said

    75: Αναρωτιέμαι ποια σύνδεση βρήκαν οι γείτονες ανάμεσα στο λάλημα του πετεινού και στο αράπικο φιστίκι

    95 : Κίκερα δεν ήταν λατινικά τα στραγάλια;

    Σύμφωνα με το βικιλεξικό ιταλική (λατινική;) είναι η προέλευση: From Italian chicchi (“grains”) ricchi (“rich”).

    https://en.wiktionary.org/wiki/kikiriki

  107. Triant said

    97:Ο Τσακατσούκας που λέω εγώ περνούσε από τα μπαρ (και όχι μόνο) των Εξαρχείων τις δεκαετίες του 80 και του 90 (για αργότερα απλώς δεν ξέρω). Αλλά μάλλον είναι ο ίδιος.
    Τα φ*στίκια του πάντως ήταν φρεσκότατα.

  108. Γς said

    Δεν ήταν φιστίκια.

    Καραμέλες τσίχλες σοκολάτες

    Κώωωωκ! [δεν είχε]

    https://caktos.blogspot.com/2015/06/blog-post_61.html

  109. Faltsos said

    106 συνέχεια

    chicchi είναι πληθυντικός του chicchο που μεταξύ άλλων σημαίνει και κόκκος. Προφανής η συγγένεια, δίνει αφορμή για μελλοντικό άρθρο;

  110. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    όταν πάμε τα βραδάκια για βολτούλα,
    με φυστίκι, φουντουκάκι κι αγαπούλα
    τίκι τάκα, τίκι τάκα κι η καρδούλα.

  111. Πάνος με πεζά said

    Ήταν κι ένας άλλος στα γήπεδα, «Ο δολοφόνος της πείνας, παιδιάααα…Μα-ντολά-τοοοοο !» Και φυσικά ο γνωστός των κερκίδων του γηπέδου της Νέας Σμύρνης, με φωνή σαν του Γιάννη Ματζουράνη : «Έλα πασατέεεεεεμπο», κι εκείνο το «μπο» ξεψυχούσε…

  112. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    Το τουρκικής προέλευσης προσφυγικό / Πολίτικο falan fıstık αναφέρθηκε?
    http://www.nedirnedemek.com/falan-f%C4%B1st%C4%B1k-nedir-falan-f%C4%B1st%C4%B1k-ne-demek

  113. Corto said

    95:
    Φαίνεται πως όχι μόνο στα λατινικά, αλλά και στην μακεδονική διάλεκτο κίκερροι ονομάζονταν τα ρεβίθια:

    From Proto-Indo-European *ḱiḱer- (“pea”). Akin to Old Armenian սիսեռն (siseṙn, “chickpea”), Ancient Macedonian κίκερροι (kikerroi) and perhaps Ancient Greek κριός (kriós).

    https://en.wiktionary.org/wiki/cicer

  114. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    Γειά σας.

    Πολὺ μοῦ ἄρεσε τὸ σημερινό· εἶχε τὰ λεξιλογικά του ἀλλὰ καὶ τὴν ὡραία περιγραφὴ τῆς συγκομιδῆς τοῦ φιστικιοῦ.

    Δὲν θέλω νὰ κάνω τὸν συνήγορο τοῦ Γουσοῦ, ἀλλὰ καὶ μένα τὸ μυαλό μου πῆγε στὸ φιστίκωμα ἀπὸ τὴν πρώτη κιόλας παράγραφο τοῦ ἄρθρου.
    Πρὸς μεγάλη μου ἀπογοήτευση, παρακάτω ἀναφέρθηκε καὶ σ᾿ αὐτὸ ὁ Νικοκύρης, στερώντας μου τὴ χαρὰ νὰ γράψω κι ἐγὼ τὴν π@π@ριά μου.

    Πρὶν ἀπὸ κάμποσα χρόνια ἄκουσα τὴν ἔκφραση τὴν φιρίκωσε μὲ τὴν ἴδιαν ἔννοια. Μοῦ εἶχε κάνει ἐντύπωση, ἀλλὰ παρέλειψα νὰ ρωτήσω αὐτὸν ποὺ τὴν χρησιμοποίησε ἂν λεγόταν ἔτσι κάπου ἢ τὴν εἶχε φτιάξει ὁ ἴδιος.
    Μπορεῖ καὶ νὰ τὸ εἶχε παρακούσει.

    Τὴν ἔχει ἀκούσει ἄλλος;

  115. sarant said

    114 Μα αυτό είναι το θέμα,.ότι ενώ το γράφω στο άρθρο, αυτός ήθελε να το βάλει πρώτο σχόλιο φάτσα-κάρτα.

    112 Εγώ το έχω ακούσει «φιλάν φιστίκ»

  116. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    115 Ναι, αυτή είναι η διαδεδομένη μορφή. Στο σλανγκ το έχει ως φιλάμ φιστίκ αλλά είναι κομματάκι ό,τι νάναι και δεν έβαλα λυνξ.

  117. Κιγκέρι said

    Φυστικί=pistachio green=vert amande=βεραμάν=τσαγαλί!
    https://fr.m.wikipedia.org/wiki/Amande_(couleur)

  118. voulagx said

    #95: Αγγελε, τα στραγαλια στα βλαχικα λεγoνται bilbici, το ci παχυ οπως στο ciao.

  119. Κιγκέρι said

  120. Γιορτή φιστικιού.

    Την λες και

    Φιέστα Φιστικιού

    ή

    FistikiFest.

  121. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    «Βοτανικά η φιστικιά ανήκει στην οικογένεια των Ανακαρδιωδών (Anacardiaceae),
    που περιλαμβάνει 58 γένη και πάνω από 400 είδη. Εδώ ανήκουν και οι εξωτικοί
    καρποί κάσιου (cashew-nut, το φιστίκι των Ινδιών για τους Έλληνες έμπορους) και
    Mango, το «ροδάκινο των τροπικών», το σημαντικότερο τροπικό οπωροφόρο. Το
    ενδιαφέρον μας βέβαια βρίσκεται στο γένος Pistacia, που περιλαμβάνει 11 είδη, 9
    του παλιού και 2 του νέου κόσμου. »
    τεχνολογικο εκπαιδευτικο ιδρυμα καλαματας σχολη: τεχνολογιας
    nestor.teipel.gr/xmlui/bitstream/handle/…/STEG_TEGEP_00158_Medium.pdf?…
    ΘΕΜΑ : «ΠΑΡΑΓΩΓΗ ΚΑΙ ΕΠΕΞΕΡΓΑΣΙΑ ΣΤΟ ΦΙΣΤΙΚΙ ΑΙΓΙΝΗΣ»

    Φιστίκια και κατσούλες
    Με τη 10η Γιορτή Φιστικιού προ των πυλών και μόλις 40 λεπτά από την Αθήνα, το νησί της διπλανής πόρτας
    https://www.athinorama.gr/travel/travelideas/articles.aspx?artid=2530032

  122. sarant said

    119 Τι μαθαίνει κανείς!

    121 Και έχει και κατσούλες, δοκίμασα.

  123. … τα φιστίκια, … -τα έριξαν οι εργάτες, …

    Αν τα συγκεκριμένα δεν τα λέγαμε pistachios,
    για τους εργάτες στα φιστίκια θα πήγαινε και το
    Work for peanuts!

  124. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Νόστιμη και η αφίσα
    https://scontent.fath4-2.fna.fbcdn.net/v/t1.0-9/38536202_1436942749741268_2155083257622822912_n.jpg?_nc_cat=0&oh=5ae30b69fd2b65d0a2578525169d7857&oe=5C1F99D2

  125. Πάνος με πεζά said

    Και ο Λαρισαίος θα έλεγε «Τους έδωσα λίγα peanuts…να κοπεί η πείνα τ’ς !»

  126. atheofobos said

    Το φυστικοβούτυρο, το είχε πατεντάρει ο John Harvey Kellogg όπως γράφω στο ποστ μου :
    ΤΑ ΚΟΡΝΦΛΕΪΚΣ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΗΘΗΚΑΝ ΓΙΑ ΑΠΟΤΡΟΠΗ ΤΟΥ ΑΥΝΑΝΙΣΜΟΥ!
    http://atheofobos2.blogspot.com/2018/09/blog-post_11.html

  127. takis#13 said

    Μια που λέμε για φιστικιές… υπάρχει και ο Αβράμιθας . Ένα πολύ ωραίο δέντρο που κάποτε ένας γεωπόνος μου είπε ότι είναι φιστικιά Pistacia terebinthus . ΄Εχει πολύ μικρούς καρπούς που σε εποχές πείνας τον έτρωγαν . Στην Νίσυρο έκαναν το αβραμιθόζουμο . Δεν ξέρω πως το λένε στην υπόλοιπη Ελλάδα

  128. takis#13 said

    Το έψαξα τώρα και είναι η κοκκορεβυθιά . Το αβράμιθας δεν ξέρω πως προέκυψε.

  129. Christos said

    «Κούνος» στην Κύπρο είναι ο τεμπέλης. Λέμε και «κουνόσιυλλος», δηλαδή τεμπέλης σαν σκυλί. Τους καρπούς τους λέμε «κούννες» («κούννα» ενικός), όμως «κούννα» λέμε και το ψαχνό κρέας π.χ. «θέλεις κοτόπουλλο κούννα να σου κόψω;»

  130. Γς said

    > η φιστικιά ως δέντρο είναι πως είναι είδος δίοικο, δηλαδή έχει αρσενικό και θηλυκό δέντρο.

    Οπως και η Δροσόφιλα. Το … μυγάκι!

    Κι ελπίζω ο γεωπόνος πλέον αυτός φοιτητής να μην ασχολείται με φιστικιές

    https://sarantakos.wordpress.com/2017/10/07/meze-291/#comment-459407

  131. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    127. >> Αβράμιθας
    Να είναι η πετραμιθιά ή τετραμιθιά τη λέμε στο χωργιό; Τεραμιθιά αλλού ,απ΄όπου το τερεβινθέλαιο.Σαν εξευγενισμένος σκοίνος. Μετά που έμαθα τη μαστίχα έμαθα πως είναι το άγριό της δεντρό.Στην ίδια οικογένεια τελοσπάντων. Και στο Πήλιο είδα πως τα βλασταράκια της τα λένε τσιτσίραβλα ή τσιτσίραβα εκεί, τα κάνουν τουρσί και βραστά.
    https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A4%CE%B5%CF%81%CE%AD%CE%B2%CE%B9%CE%BD%CE%B8%CE%BF%CF%82_(%CF%86%CF%85%CF%84%CF%8C)

  132. (110) Αιγινήτικο κι αυτό — το φιλμ εννοώ, στην Αίγινα δεν εκτυλίσσεται;

  133. takis#13 said

    131 . Aυτός είναι ο Αβράμιθας . Μου έκανε εντύπωση πως είναι φιστικιά! Τα βράζανε και αλλού λοιπόν!

  134. Γιάννης Ιατρού said

    Χαιρετώ (κι απ΄εδώ 🙂 )

    αυτό με τη γιορτή στην Αίγινα είναι πολύ καλή ενημέρωση ….
    Φιστικιές (τέτοιες) έχει πολλές και στην Πεύκη, απέναντί μου 4 στρέμματα. Ευδοκιμούν άριστα (υπάρχουν εδώ και 35 χρόνια σ΄αυτό το μέρος)! Νομίζω πως πολλά μέρη στην Αττική είναι κατάλληλα. Αλλά θα μου πείτε, έχει μείνει και κανένα τετραγωνικό για καλλιέργειες …

    Κατ΄εμέ, χοντρό τρίμμα αιγινήτικου φιστικιού πηγαίνει πολύ και σε διάφορα φαγητά, π.χ. πασπαλισμένο ή μέσα στο φύλλο σε τραγανιστά, ψημένα στον φούρνο, κοτοπιτάκια (μαζί με λίγο με τριανταφυλλάκι κ.ά, σαν καρύκευμα).

  135. Γς said

    126:

    Κι έφτιαξε αυτήν τη αντιαυνανική μαλακία. Τα κορνφλέικς Κέλογκ….μπλιά

  136. Κιγκέρι said

    50:
    Spiral, εγώ αν είχα φιστικοβούτυρο και δεν ήθελα να το πετάξω, θα το έκανα κέικ. Στη συνταγή που έχει στο πακέτο της φαρίνας θα αντικαθιστούσα τη μαργαρίνη με το φιστικοβούτυρο ή θα το έβαζα μισό-μισό για να μην είναι πολύ έντονη η γεύση ή θα δοκίμαζα αυτό:https://akispetretzikis.com/el/categories/keik-mpiskota/keik-me-fystikovoytyro-kai-sokolata

  137. Γς said

    114, 115:

    Δεν είχα δει την αναφορά στο αρχικό κείμενο. Προς το τέλος έτσι αθυρόστομη που είναι.
    Η δική μου ευτυχώς ήταν ενθυρόστομη.[7]

  138. gpoint said

    Και μετά δυο διορισμούς σαν τέταρτος, νάτος πετιέται ο… Κομίνης πρώτος διαιτητής στο ΠΑΟ-ΑΕΛ !!! Ανταμοιβή για προσφερθείσες «υπηρεσίες» στο ΠΑΟΚ-ΑΕΚ όπου κατάφερε να μην πάει στο δικαστήριο να εξηγήσει πως κατακύρωσε-ακύρωσε και ματακατακύρωσε το 1-0 αλλά με την μη περιγραφή των γεγονότων μετά την επανακατακύρωση επέφερε τον μηδενισμό του ΠΑΟΚ αντί της ΑΕΚ που αρνήθηκε να συνεχίσει το παιχνίδι
    Ρίξανε και την φωτό με το όπλο του Σαββίδη σε καθημερινή υπερπροσφορά-ούτε ο Παλαιοκώστας νάτανε- και «ικανοποιήθηκε ο «προφήτης» Βασιλειάδης για την εξέλιξη του πρωταθλήματος, πέρασε κι η ΑΕΚ στους ομίλους, έγινε η δουλειά και τα κέρδη, και επέπλευσε του ανασχηματισμού ιδρύοντας και τους 7 υπέροχους της…ΕΡΤ, εμπρός για νέους (αριστερούς) αγώνες !

    Οταν ακούω τον Βασιλειάδη να λέει πως θα πολεμήσει την διαφθορά μούρχεται στο μυαλό η φράση ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΜΑΣ ΦΥΛΑΞΕΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΦΥΛΑΚΕΣ

    Υ,Γ.

    Σε μια παγκόσμια πρωτοτυπία μια προπονήτρια αλόγων ΕΔΙΩΞΕ από τον στάβλο της τα άλογα μεγαλοϊδιοκτήτη που είχε κερδίσει ακόμα και το ντέρμπυ με αυτά !!
    Υπάρχουν ακόμα άνθρωποι που δεν ανέχονται κάποιες συμπεριφορές.
    Η Ειρήνη Κεράτσα απομάκρυνε τα άλογα ιδιοκτησίας Δ. Μελισσανίδη από τον στάβλο της. Ο Βασιλειάδης ανανέωσε την συνεργασία μαζί του στον ΟΠΑΠ

  139. Χαρούλα said

    10
    ΕΦΗ μου, ποιά παιδιά μας;;; Και γω μεγάλη γυναίκα το ανακάλυψα!☺️ Και ως «παιδί της πόλη», ξέρεις ποοοόσα που δεν έτυχα σε βιβλία, ανακαλύπτω ακόμη; …αποστειρωμένη!

    Εμείς εδώ ΒΑ, τα Αιγίνης αργήσαμε να τα πούμε. Σανφιστικ ξέραμε τα σπάνια και ακριβά, για τις μεγάλες μέρες. Στα καθημερινά, φιστίκι ήταν το εσωτερικό του αράπικου. Οι δε γονείς για να μας απασχολούν και να «φτουράνε», μας αγόραζαν τα αράπικα με φλοιό.
    Και υπήρχε φυσικά και ο πλανόδιος-μορφή της Αλεξανδρούπολης. Ο «φιστίκι-φιστικάκι». Ευγενής, καμπουριασμένος από τα νιάτα του, με καλάθι στο χέρι, και χάρτινα χωνάκια για τις …μερίδες!

  140. Χαρούλα said

    Και για όλα τα μεγάλα παιδάκια, τα peanuts που αγαπήσαμε

    Και μουσική φιστικένια, κι ας είναι και με υ

  141. Corto said

    «…Προτού τελειώσω τας περί των δύο Φαλήρων συντόμους αναμνήσεις μου, πρέπει να αναφέρω ότι και εις τα δύο, προπάντων όμως εις το Νέον, τα φιστίκια και το παίξιμο με αυτά ήταν μανία των αριστοκρατικών κύκλων, αρχίζοντας από τους Πρίγκιπας και τον Γεώργιον Θεοτόκην και τελειώνοντας εις τον νεαρότατον και αδέκαρον δανδήν. Οι Πρίγκιπες, καθήμενοι εις τα προς ανατολάς τελευταία τραπεζάκια και έχοντες μαζί τους τούς αυλικούς φίλους των, έπαιζαν μετά μανίας. Ο Γεώργιος όμως Θεοτόκης, αρεσκόμενος εις τα «μονά και ζυγά» καθώς και εις το «με το δικαίωμα», όπου και εάν εκάθητο, πάντοτε δε με τας ωραιοτέρας κυρίας, εφώναζε κοντά του τον φιστικά και για πολλή ώρα δεν έκανε άλλο παρά να παίζει. Τι δεν άκουε και τι δεν του εγράφη για τη μανία του αυτή! Ως και εις την Βουλήν ακόμη, αντιπολιτευόμενος βουλευτής επεκαλέσθη το παίξιμο των φιστικιών για να κακίσει τον αλησμόνητον και μεγάλον πολιτικόν αρχηγόν μου. Εκείνος μειδιούσε και δεν έπαυε να παίζει.
    Φιστικάδες του Νέου Φαλήρου ήσαν δύο, ο Μπαλάνος ο καμπούρης, ο κατόπιν για χρόνια φροντιστής των ελληνικών θεάτρων, κερδίσας από το πρώτον επάγγελμά του κάμποσα, και ο Γιάννης, ο γνωστός φιστικάς των Πριγκίπων. Τόση ήταν η μόδα του φιστικοπαίζειν που οι εφημερίδες διαρκώς έγραφαν γι’ αυτήν. Το σατιρικόν μάλιστα Σκριπ του 1894, δια του συντάκτου του «Φωνογράφου», έλαβε συνέντευξην με τον πριγκιπικόν φιστικά Γιάννην. Της συνεντεύξεως εκείνης παραθέτω μικρόν απόσπασμα:
    «Μα δεν μου λες, Γιάννη, παίζουν μαζί σου και οι Πρίγκιπες;»
    Ο Γιάννης έλαβε στάσην υπερήφανον, η φυσιογνωμία του ιλαρύνθη και διά φωνής μεγαλοπρεπούς εξηκολούθησεν:
    «Άκου εκεί δεν παίζουν! Ο Γεώργιος παίζει πλακωτό περίφημα, ο Νικόλαος με το δικαίωμα.»
    «Και ο Διάδοχος;»
    «Αχ, ο Διάδοχος τώρα δυστυχώς έφυγε, αλλιώς θα του έπαιρνα και αυτού μερικά χρήματα εφέτος.»
    «Και παίρνεις πολλά χρήματα από τους Πρίγκιπας;»

    «Προχθές πήρα του Νικολάου τρεις δραχμές. Αντιπροχθές του Γεωργίου πέντε.»
    Έτσι ο Γιάννης αποκτήσας τον τίτλον «Φιστικάς της Αυλής», δούλεψε καλά για πολλά χρόνια…»

    Μίλτου Λιδωρίκη, Έζησα την Αθήνα της Μπελ Επόκ, εκδόσεις POLARIS, 2017

  142. ΣΠ said

    132
    Η ταινία είναι Το αγοροκόριτσο και πρέπει να έχει γυριστεί στην Αίγινα.

  143. Γς said

    Και στις ειδήσεις πριν λίγο ένας διαδηλωτής της Θεσσαλονίκης ΄έλεγε πως του μαύρισε το μάτι ένας των … ΜΑΤ

  144. Γς said

    Πίνατς μπλε

  145. Classicist said

    Καλησπέρα κι από μένα,

    Θα θέσω ορισμένες στοιχειώδεις ερωτήσεις υπό την ιδιότητά μου ως επαγγελματίας κλασικίστρια…

    1) Γιατί ο κ. Σαραντάκος μνημονεύει μόνο την πρώτη καλλιέργεια της φιστικιάς στην Αττική (το 1860 στο κτήμα Παυλίδη στο Ψυχικό) και ΑΠΟΦΕΥΓΕΙ όπως ο Διάβολος το Λιβάνι να αναφέρει ποιός πρωτοέφερε την καλλιέργεια της φιστικιάς στην αγαπημένη του Αίγινα; Μήπως γιατί ο αείμνηστος γιατρός Νικόλαος Περόγλου (που την έφερε το 1896) ήταν φανατικός βασιλόφρων και είχε διατελέσει υπασπιστής του Βασιλέως Γεωργίου του Α΄; Ούτε στην 1η Ανάρτηση του Αυγούστου 2012 ανέφερε ο κ. Σαραντάκος και οι σχολιαστές του το παραμικρό για τον ελληνόψυχο Περόγλου, πράγμα που αποτελεί ΣΚΑΝΔΑΛΟ και λέει πολλά για την έμμεση Λογοκρισία που υπάρχει στο παρόν Ιστολόγιο!..

    2) Ο Νικόλαος Περόγλου αντιλήφθηκε κατά την παραμονή του στο Ιράν και τη Συρία ότι το ξηρό κλίμα της Αίγινας θα μπορούσε να είναι ευνοϊκό περιβάλλον για την καλλιέργεια της φιστικιάς. Από το 1896 και μετά άρχισε να καλλιεργεί το φιστίκι στο μεγάλο του κτήμα στην Αίγινα και το 1916 εξέδωσε (από την «Βασιλική Γεωργική Εταιρεία») το περίφημο βιβλίο του «Η φιστικιά», στο οποίο έδινε πολύτιμες συμβουλές στους πανάσχετους Αιγινήτες για τους τρόπους καλλιέργειας και ιδίως τους εμβολιασμούς του άγριου δένδρου…

    Από αυτό το βιβλίο έμαθαν οι Αιγινήτες τα πάντα για το φιστίκι, με αποτέλεσμα να τρώνε με χρυσά κουτάλια επί έναν αιώνα. ΚΙ ΟΜΩΣ: Η μπολσεβικοκρατούμενη «Ανέμη» του Πανεπιστημίου της Κρήτης, που έχει αναρτήσει κάθε λογής παλαιό σκουπιδοβιβλίο, ΑΡΝΕΙΤΑΙ ΠΕΙΣΜΑΤΙΚΑ να αναρτήσει την «Φιστικιά» του Περόγλου, διότι ο μακαρίτης συγγραφεύς της ήτο φανατικός βασιλόφρων!..

    Την ίδια αγνωμοσύνη προς τον Περόγλου έχουν δείξει και οι Αιγινήτες: Επί 122 χρόνια αρνούνται να στήσουν την προτομή του αείμνηστου γιατρού σε κάποια πλατεία της Αίγινας (ας με διαψεύσει ο κ. Σαραντάκος…), για να μή μάθει το ευρύτερο κοινό της Ελλάδος ότι ένας βασιλόφρων γιατρός έφερε την καλλιέργεια του φιστικιού στην Αίγινα!..

    3) Γιατί ο γνωρίζων πρόσωπα και πράγματα της Αίγινας, κ. Νίκος Σαραντάκος, αρνείται πεισματικά να αναφέρει το παραμικρό για την Αρχόντισσα της Αίγινας Αννούλα Χιτζανίδου η οποία όχι μόνο είναι εγγονή του Περόγλου, αλλά και έχει ασχοληθεί επαγγελματικά επί 35 χρόνια με το αιγινήτικο φιστίκι, πλουτίζοντας τις ποικιλίες του κλπ;

    Γιατί ο πατήρ Σαραντάκος, που εξέδιδε επί χρόνια το αλησμόνητο αιγινήτικο περιοδικό «Φιστίκι» δεν έγραψε ποτέ έστω και ένα άρθρο (απ’ ό,τι μπόρεσα να ψάξω, χωρίς να βάζω το χέρι μου στο ευαγγέλιο…) για τον Νικόλαο Περόγλου και την εγγονή του την κ. Χιτζανίδου;

    4) Οι πληροφορίες που κατάφερα και συνέλεξα εδώ στις ΗΠΑ λένε το εξής: Τον Ιούλιο που μάς πέρασε, η κ. Αννούλα Χιτζανίδου έδωσε μιά μεγάλη συνέντευξη (πάνω από 2 ώρες) στην εκπομπή της ΕΡΤ «Από Πέτρα και Χώμα» (στον ηθοποιό Λευτέρη Ελευθεριάδη) μέσα στο κτήμα των Περόγλου στην Αίγινα, δείχνοντας εκπληκτικά ντοκουμέντα για την καλλιέργεια του φιστικιού. Η εκπομπή θα προβληθεί από την ΕΡΤ το Φθινόπωρο.

    Έχει μαγνητοσκοπηθεί με ίδια μέσα ΚΑΙ απο την οικογένεια Περόγλου, για το ενδεχόμενο να υποστούν Λογοκρισία τα λόγια της κ. Χιτζανίδου, από τους μπολσεβίκους Λογοκριτές της ΕΡΤ. Δεδομένου ότι στην συνέντευξη αυτή η Αννούλα η Χιτζανίδου λέει τα πράγματα έξω από τα δόντια για την αγνωμοσύνη των Αιγινητών κλπ. που ανέφερα κι εγώ προηγουμένως…

    ΗΘΙΚΟΝ ΔΙΔΑΓΜΑ: Τον Οκτώβριο – Νοέμβριο που θα προβληθεί από την ΕΡΤ η συνέντευξις της κ. Χιτζανίδου, θα γελάσει ο κάθε πικραμένος Ρωμιός, είτε έχουν υποστεί λογοκρισία τα λεγόμενά της είτε όχι…

  146. Γς said

    Κι ήταν κι ένας Αλβανός που με τράκαρε στο φανάρι στο Μαρκόπουλο, πρόπερσι.
    Και που δεν πήγαινε να κάνει δήλωση.
    Τον έπαιρνα και τον ξανάπαιρνα τηλέφωνο

    -Α, μυστήριος είσαι. Κάτσε να μαζέψουμε τα φιστίκια πρώτα.

  147. Γς said

    144:

    Στρουφέικα

  148. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    132 Άγγελε, δεν ξέρω, έτσι είδα να αναφέρεται για την ταινία ,παρεμπιπτόντως,ότι δηλαδή γυρίστηκε στην Αίγινα. Θα ψάξω λίγο μήπως βρεθεί ολόκληρο το φιλμ και αναγνωρίσουνε οι Αιγενίτες 🙂 και οι παλιότεροι επισκέπτες το νησί.

    141 Corto, Ωραίο!ευχαριστούμε για το εύρημα και το τρατάρισμα (πληκτρολόγηση).

    Γιάννη ,δάσκαλε, τώρα που βάνεις μπρος τις τουρμπίνες με τις μεγάλες υπομονές και ανοχές, κυρίως για τις παιδικές/ημιεφηβικές αταξίες,ας μας χωρέσεις/συγχωρέσεις κι εμάς στης Μεγάλης Καρδιάς την εποχή και να φανείς από δω.

  149. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Χαρούλα γεια σου,
    μα πού είναι τα άλλα κορίτσια;
    Λουκρητία; Μην είσαι με παράπονο; Κοπιάστε
    «Στο διπλανό τραπέζι ούζο με φιστίκι»
    Κρόνη; Πε μου…

  150. Alexis said

    #149: Εξαιρετικό το «Πε μου» Έφη!

  151. Corto said

    148:
    Έφη να είσαι καλά!
    Αν αρέσουν σε κάποιους φίλους του ιστολογίου αυτού του είδους τα κείμενα, χαρά μου είναι να τα μοιραζόμαστε.

  152. ΣΠ said

    132, 148
    http://www.saronicmagazine.com/?p=24474
    Ήταν η εποχή που η Αίγινα συγκέντρωνε το καλοκαίρι όλη την αστική τάξη της Αθήνας, όπως ακριβώς αποτυπώνεται στις ταινίες «Διακοπές στην Αίγινα», με την Αλίκη Βουγιουκλάκη, τον Λάμπρο Κωνσταντάρα, τον Ανδρέα Μπάρκουλη και πολλούς άλλους καλούς ηθοποιούς, καθώς και «Το αγοροκόριτσο», με την Άννα Φόνσου, τον Λάμπρο Κωνσταντάρα επίσης και τον Αλέκο Αλεξανδράκη, οι περισσότερες σκηνές των οποίων έχουν γυριστεί στην περιοχή της Αύρας. Πρόκειται άλλωστε για τη μοναδική πλαζ της εποχής στην πόλη της Αίγινας, την πρώτη πλαζ που συναντάμε λίγο πριν από το λιμάνι, κάτω από τον αρχαιολογικό χώρο της Κολώνας, καθώς πλησιάζουμε στο νησί με το καράβι.

  153. Πέπε said

    @107, 97 κ.ά. περί του Τσακατσούκα:

    Εγώ θυμάμαι έναν παππού με μηχανάκι, ίσως τρίκυκλο, που έγραφε στη ράχη του καλαθιύ πίσω «ο Τσακατσούκας – Πάω αργά γιατί βιάζομαι» και πούλαγε ξηροκάρπια στα μπαράκια των Εξαρχείων, με τον γνωστό τρόπο που αναφέρατε – αφήνοντας μερικά στα τραπέζια για μαλάγρα.

    Αλλά «Τσακατσούκας» δεν ήταν το παρατσούκλι του, όπως νόμιζα κι εγώ τότε. Η λέξη τσακατσούκας σημαίνει ακριβώς αυτό το επάγγελμα, από αρκετά παλιά:

    Μωρέ χαρά στον έμπορα, που πουλάει πασατέμπο στον Καραγκιόζη! Ο τσακατσούκας εδώ!
    (1931)

    (Παρατηρήστε ότι αναφέρεται δις και η συζητημένη κι εδώ λέξη «κασόμπρα».)

  154. 91,
    Macadamia Nuts
    είναι τα πιο αξιοπρόσεκτα,
    μια ανάσα από τα
    Academia Nuts.

  155. cronopiusa said

    ΕΦΗ – ΕΦΗ

    Ευχαριστώ

  156. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    150 Αλέξη,χαίρομαι.Το τραγούδι έχει μερικές πολύ κρητικές λέξεις κι εκφράσεις, ας τις εξηγήσω για πιο καλή κατανόηση:
    παραβαρώ -σου δίνω βάρος
    σαφί κοντά σου -συνέχεια
    το κλάμα που αρνεύει -που παρηγορεί
    ξα μου -δικό μου θέμα

    152. Πολύ ωραία!Οπότε βέβαιη η Αίγινα ως τόπος γυρισμάτων. Ευχαριστούμε.

  157. Πέπε said

    @145:
    > > Θα θέσω ορισμένες στοιχειώδεις ερωτήσεις υπό την ιδιότητά μου ως επαγγελματίας κλασικίστρια…

    Έχω εδώ και λίγο καιρό την απορία: τι σόι επάγγελμα είναι αυτό της κλασικιστρίας ή του κλασικιστή;

    Μπορώ να φανταστώ διάφορα επαγγέλματα που θα ασκούσε κανείς όντας κλασικιστής (στην έρευνα, στην εκπαίδευση, στις εκδόσεις), αλλά επάγγελμα «κλασικιστής» αυτό καθαυτό τι πάει να πει;

  158. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    155.Καλώς τη!
    Βρε τί ωραία! τραγούδι και φωτό, του αψόγου! 🙂

  159. 30, Αὐγουστῖνος said: «…Παρεμπ. πῶς λέγεται μακεδονιστὶ τὸ «μᾶς τά ‘πρηξε»;
    31, dryhammer said: «ни изпратихте»
    71, ΣΠ said: «Στα μακεδονικά λέγονται κικιρίκι (кикирики), όπως και στα σερβοκροάτικα».
    72, sarant said: «Eνώ στα βουλγάρικα λέγονται фъстък, οπότε βρήκαμε την απόδειξη ότι έχουμε δυο διαφορετικές γλώσσες .Αναρωτιέμαι ποια σύνδεση βρήκαν οι γείτονες ανάμεσα στο λάλημα του πετεινού και στο αράπικο φιστίκι».
    76, Corto said: «Και στα αρβανίτικα επίσης τα ρεβίθια λέγονται κίκερα.
    80, ΣΠ said: «Το κικιρίκι δεν ξέρω από πού προέκυψε. Για το λάλημα του πετεινού οι γείτονες χρησιμοποιούν το κουκουρίκου. Μάλιστα στην Κροατία έχει δημιουργηθεί ένας συνασπισμός κομμάτων με την περιπαικτική ονομασία Kukuriku».

    # Σύντροφοι (και μη) ο …Ιερός Αυγουστίνος θα έγινε νταούλι από το πρήξιμο. Κρατώ πάντως μια επιφύλαξη μήπως …του τα πρήζουν μόνο τα μακεδονικά και όχι τα …τσιπρομακεδονικά. Προσοχή πάντως: Λένε οι κακές γλώσσες ότι όσοι τα έχουν πολύ πρησμένα ΔΕΝ…

    # Προτρέπω τους ετυμολογούντες (πλην …κουκουρίκων) να προστρέξουν στο Cicer Sp.=ρεβύθι.

  160. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    >>τα φιστίκια τα έχουμε «κολιγικά»
    Αντίστοιχα εμείς λέμε τα δίνομε «συμισακά» τα χωράφια με τις ελιές. Συμισάτορας ο αντίστοιχος κολίγας.Μόνο που σήμαινε παλιά(όπως δείχνει και η λέξη) ότι τα έχουμε μισά-μισά ενώ τώρα πια λέμε τριτάρικα καθώς ο ιδιοκτήτης παίρνει το 1/3 (και η επιδότηση στον ξένο συνήθως) .

  161. sarant said

    141 Κόρτο, έχει ενδιαφέρον το βιβλίο;

    160 Τριτάρικα πλέον, ε; Κι εμείς 60-40 όπως λέω.

  162. Classicist said

    Αγαπητέ κ. Πέπε (157): Από τα τόσα αποκαλυπτικά που έγραψα στο σχ. 145, μόνο αυτό σάς έμεινε; Αν και πετάτε την μπάλλα στην εξέδρα, θα σάς απαντήσω:

    Κλασικιστής (Classicist) εδώ στις ΗΠΑ είναι κάποιος που έχει μεταπτυχιακό στις Κλασικές Σπουδές (Classics). Επαγγελματίας κλασικιστής είναι κάποιος κλασικιστής που κερδίζει χρήματα από το αντικείμενο των σπουδών του. Δεν είμαι μόνο εγώ που προβάλλω ως επάγγελμα το «κλασικίστρια», βάλτε classicist στο κουτάκι του Twitter + του Facebook και θα εκπλαγείτε με το πόσο πολλοί άλλοι το κάνουν.

    Παρεμπιπτόντως σάς προσφέρω το τελευταίο εκπληκτικό βιβλίο της δασκάλας μου Mary Beard (καθηγήτρια Κλασικών Σπουδών στο Cambridge) «Civilisations: How Do We Look/The Eye of Faith» που μόλις κυκλοφόρησε (2018), για να καταλάβετε την τεράστια ζημιά που έκανε στην Πολιτισμένη Ανθρωπότητα ο Χριστιανισμός. Το βιβλίο (μόλις 172 σελίδες) περιέχει εκπληκτικές έγχρωμες φωτογραφίες με λεζάντες από την κ. Beard. Ανεβάζω μόνο μία, για όσους αρέσκονται στα ξινά

    Ως μικρό αντάλλαγμα της προσφοράς μου, θα σάς παρακαλούσα να κάνετε μία μικρή κριτική σε όσα φοβερά αποκάλυψα στο 145. Για να μήν έχει ακόμη βγεί απο το υπόγειό του ο κ. Ιατρού να με κράξει και η απόλυτη σιωπή (βλέπε 161) του κ. Σαραντάκου, με πείθουν ότι όντως είναι σημαντικές οι αποκαλύψεις μου. Εκτός αν τρελάθηκα και δεν το ξέρω. Ευχαριστώ εκ των προτέρων

  163. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    154.
    Να χαρείς το ινάτ΄ς 🙂

  164. Classicist said

    Επειδή σε λιγάκι έχω ανειλημμένες υποχρεώσεις, θα απαντήσω αύριο μετά τις 7 μ.μ. σε τυχόν σχολιαστές που θα θελήσουν να σχολιάσουν τα όσα φοβερά αποκάλυψα στο 145

  165. Γιάννης Ιατρού said

    Κι άλλη συνεύρεση με την Δοννα….:) 🙂

  166. Πέπε said

    @162:
    Ευχαριστώ.

    Στην Ελλάδα δεν το λέμε έτσι. Κι εδώ, κλασικιστής είναι αυτός που έχει κλασικές σπουδές, αλλά το να έχεις σπουδάσει το Α ή Β αντικείμενο δεν αποτελεί επάγγελμα. Ως κλασικιστής μπορείς perait;erv να ασκήσεις διάφορα συγκεκριμένα επαγγέλματα (με ονόματα, π.χ. καθηγητής) κερδίζοντας χρήματα από το αντικείμενο των σπουδών σου.

    (Λέμε βέβαια «επαγγελματίας φιλόλογος / μαθηματικός κλπ.», αλλά ειδικά για τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση, όπου αυτό είναι σχεδόν επαγγελματική ζαργκόν: ένας επαγγελματίας φιλόλογος μπορεί να μην έχει σπουδάσει φιλόλογος αλλά ιστορικός. Επαγγελματίες ιστορικοί δεν υπάρχουν.)

  167. Πέπε said

    *περαιτέρω*

  168. Gregoris K. said

    114 Το φιρίκωμα λέγεται, με την ίδια έννοια και είναι φυσικά από το φιρίκι (ή και φηρίκι παλιότερα), μια ποικιλία μικρών μήλων. Λέτε να παίζει κάτι με γράμμα φι; Έχω κατά νου εκφράσεις όπως φιρίκωσε, φιστίκωσε, της τον σφύριξε, φορμάρισε, φόρεσε, κ.λπ. Νικοκύρη, ιδού πεδίον δόξης λαμπρόν.

  169. ΓΤ said

    162> Διαβάζω ότι το βιβλίο «κυκλοφόρησε», και απορώ γιατί δεν κυκλοφορήθηκε. Δεν γράφω τίποτε άλλο, γιατί έπιασε ξαέρι και το παράθυρό μου ανοίχτηκε

  170. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Θυμήθηκα και ήρθα να προσθέσω για καλημέρα το γνωστό κι αγαπημένο
    «Κορίτσια αγόρια μες το χολ
    και τα φιστίκια σ΄ένα μπολ»
    κι έπεσα στην κεφάτη
    Γεωγραφία του Μάριου Τόκα
    στίχοι Φώντας Λάδης με την Τάνια Τσανακλίδου

    …Μέγαρα φιστίκια, Λουτράκι μπακλαβάδες
    (μια γαϊδουρίτσα αγάπησε και μπήκε σε μπελάδες)
    Τρίπολη σκόρδα, Καλαμάτα λάδι…
    Άργος πεπόνια, Κόρινθος σταφίδα…
    Αθήνα αυτοκίνητα, Αίγινα κανάτια…
    Πεντέλη μάρμαρο, Υμηττός μέλι…
    Βόλος φιρίκια, Λάρισα σιτάρι…
    Θεσσαλονίκη πύργος, Κατερίνη ρύζι…
    Κρήτη απ όλα τα καλά,Ρόδος αγγινάρες…
    Σύρα λουκούμια, Χίος μαστίχα…
    Γύθειο ψάρια,Σπάρτη πορτοκάλια…

    169.
    ανοίχτηκε; Να κλειστεί πάραυτα μην πηδηχτεί η γάτα (ας πούμε) στο κενό. 🙂

  171. Κουτρούφι said

    #168.
    «Ο Φιφίκος τη Φιφή
    την κυνήα μην του φει»

  172. Alexis said

    #169: Έλα μωρέ, μπερδεύτηκε ο άνθρωπος.
    Δεν είναι εύκολο να θυμάσαι πότε είσαι κλασικίστρια και πότε μπαρμπα-Θόδωρας! 😆

  173. cronopiusa said

    Καλή σας μέρα!

  174. Ενδιαφέρον και ..ορεκτικό άρθρο. Μάθαμε και για τη συγκομιδή και το καθάρισμα του αγαπημένου φυστικιού, για άλλο όμως σας γράφω.
    Πρόσφατα έπεσα σε ένα βιντεάκι του ‘VSauce’ που αναφέρει και εξηγεί το ‘Zipf Mystery’. Έψαξα στο ευρετήριο του ιστολογίου αλλά δεν βρήκα κάτι σχετικό. Θα είχε ενδιαφέρον να σχολιάζατε το θέμα, ή απλώς να δείτε το βίντεο..

  175. gpoint said

    # 172

    Εμένα πάντως η κλασσικίστρια (λέμε τώρα) μου θυμίζει την κλαστική, την Σάσα στο 10 του Καραγάτση.

  176. gpoint said

    # 174 συνέχεια

    ειδικά στη σκηνή με τα ψηλοτάκουνα στα κατσάβραχα !!!!!!

  177. Alexis said

    #156: Eυχαριστώ Έφη.

  178. sarant said

    174 Όχι, δεν έχω γράψει για το θέμα. Ίσως κάποτε…

  179. loukretia50 said

    Νικοκυρη, φέις κοντρόλ έχουμε?

  180. loukretia50 said

    αμάν αυτή η μαρμάγκα!

  181. loukretia50 said

    Καλημέρα! Πήγα εκδρομή και ξανοίχτηκα!
    Κρόνη, ΕΦΗ=ΕΦΗ για σας!

    Tango with Lions ~ In a Bar

    ΟΠΟΙΟΣ ΞΗΓΙΕΤΑΙ ΑΛΜΥΡΟ ΦΙΣΤΙΚΙ
    Και σε τραβάει απ΄το μανίκι
    Ας περιμένει θεία δίκη

    Φυστικάκι δεσποινίς?
    Λέει νέος προσηνής * – /*και καλά!
    Και με χάρη μπώλ απλώνει
    Και ευθύς κοντοζυγώνει
    Τη χερούκλα του απλώνει
    Στο σκαμπό μίας μικρής
    που κοιτάζει κατηφής
    Το χειλάκι της δαγκώνει
    το ποτό ανακατώνει
    -η απόγνωση εμφανής-
    Εις το μπαρ η Αραχίς
    Παρά λίμνη Τριχωνίς

    «-Άντε βρε να μου χαθείς!»
    Απαντά η ευειδής
    ήδη είπε «όχι» τρις.
    Σφόδρα είναι ενοχλημένη
    Το κοκτέιλ περιμένει
    -το φιστίκι την παχαίνει-
    Έχει έρθει από νωρίς
    Και αργει ο θοδωρής

    Μα ο νέος πιο βαρύς
    Σ΄ένα τόνο προσταγής
    Επανέρχεται δριμύς
    Η φωνή υποκρύπτει δόλον
    Και μιλάει εις επήκοον όλων
    «-Γιατί δε με ακολουθείς?
    Θα σ΄αρέσει, θα το δεις!»

    Νόημα της κάνει ευθύς
    Για να γίνει πιο σαφής
    Αλλά πριν πάρει χαμπαρι
    Το σκαμπό έχει τουμπάρει
    Κι είν΄στο δάπεδο φαρδύς
    Με το μπωλ καπελωθείς
    Και φιστίκια τον ραίνει
    Η μικρούλα και του κραίνει:

    -Θέλει τρόπο το καμάκι
    Δεν αρκεί το φιστικάκι
    Αν προσέγγιση ποθείς
    Πρέπει και να προσπαθείς
    Όρια να μη διαβείς

    Γιατί όποιος επιμένει,
    «Όχι» δεν καταλαβαίνει,
    Σαν αρπακτικό προσμένει,
    Καταντάει αγενής
    Κι αν φανεί τσαμπουκαλής
    Πολλαπλώς φιστικωθείς
    ΛΟΥ

    ΥΓ. ΕΦΗ-ΕΦΗ : Και οι τυποι της παθητικής
    είναι συχνα ανεπαρκείς! Μέτρον άριστον!

  182. Corto said

    161 (Sarant):

    Καλημέρα! Συγγνώμη για την καθυστέρηση, μόλις τώρα είδα την ερώτηση.
    Κατά την γνώμη μου το βιβλίο του Μίλτου Λιδωρίκη είναι πολύ ενδιαφέρον και πολύ ευχάριστο στην ανάγνωση, για κάποιον που του αρέσει η «αθηναιογραφία» ή (ας πούμε) η αστική λαογραφία.
    Είχαμε βάλει και ένα άλλο απόσπασμα εδώ, σχετικό με τις Απόκριες:

    https://sarantakos.wordpress.com/2018/02/18/varnalis-15/#comment-486421

  183. sarant said

    182 Οκ, θα το αναζητήσω, μερσί.

  184. alexisphoto said

    «…τα φιστίκια τα έχουμε «κολιγικά….»
    Σημισιακά (από το μισό-μισό προφανώς) τα λέμε εδώ στα Χανιά
    Σημισιακές ελιές πχ
    καλημέρες

  185. cronopiusa said

    181

    Ποιος/α εισαγγελέας θα τους φυστικώσει;

  186. #160 Έφη, επρόλαβές με! Συμισακιές οι ελιές στην Κρήτη, δλδ μισές-μισές. Δεν εκάτεχα, όμως, πως αλλάξανε οι συνήθειες κι είναι ‘δά μπλιο τριτάρικες!

    #70, 77, 129 Ναι, κούννες γενικώς οι ξηροί καρποί στην Κύπρο, κι ειδικώς οι αραχίδες, αλλά κιαι το ψαχνό το κρέας, όμως κι οι καρποί των οσπρίων, ειδικά των ξερών. Ξεκούννι, δε, λέγεται το αποφλοιωμένο, χωρίς το πράσινο φύλλο του, όσπριο, τόσο το φρέσκο, όσο κιαι το ξερό, π.χ. λουβί (μαυρομάτικο φασόλι) ξεκούννι, κουκκιά ξεκούννια, κ.τ.λ. .

    Συνταγή για λουβί στιφάδο, όπου στα υλικά φαίνεται ξεκάθαρα το ξεκούννι ν’ αναφέρεται στο φρέσκο αποφλοιωμένο: https://famagusta.news/news/102877/

    Απ’ ότι βλέπω, δε, υπάρχουν κιαι μηχανες με φρέζα για το ξεφλούδισμα του λουβιού: https://www.facebook.com/athienitisbros/videos/1801172316864855/

    Τέλος, έχω έναν φίλο χειρουργό που τ’ επώνυμό του είναι Κούννος, κιαι κάθε φορά που συστήνεται (ειδικά σε καινούργιο ασθενή), λέει: Είμαι ο Κούννος, ναι, με δύο νν, όχι Κούνος 🙂 !

  187. spiridione said

    Τις ελιές στη Μεσσηνία που τις δώσαμε πέρσι μισακιές, πράγματι κι εμείς με 60-40 τις δώσαμε.

  188. loukretia50 said

    Ξεκινάει σαν ραμόνι
    και προκύπτει ένα σεντόνι!
    Ηi , μαρμάγκα! σουρχεται!

  189. loukretia50 said

    MYΘΟΜΠΛΕΞΙΜΑΤΑ

    Οι αρχαίοι λένε γνώριζαν φιστίκι και παράγωγα
    Σαφώς! Κυρίως δίναν έμφαση σε όλα τα ανάγωγα…
    Ξηγιόταν πράσιν΄άλογα
    Και έπρατταν ανάλογα

    Ιδού μια άγνωστη εκδοχή για της Ευρώπης την αρπαγή
    Βehind the Myth:Seduction after abduction?
    Or just a furious man on action?

    Ήτανε λένε μια φορά μια κόρη ονειρεμένη
    Ευρώπη τηνε λέγανε , αρχοντογεννημένη
    Μια μερα ηλιόλουστη θέλησε να ξεδώσει
    και τα κορίτσια στους αγρούς έτρεξε να ανταμώσει
    Και ήτανε σα ζωγραφιά, με κόκκινη εσθήτα
    Σαν παπαρούνα ολοδροση ανάμεσα σε βλήτα

    Tο σκερτσο και το ναζι της ειχαν περίσσια χαρη
    μοντέλου πόζες έπαιρνε και με κρυφό καμάρι
    Καθότανε η όμορφη με λούλουδα τριγύρω
    Κι οι φίλες την πειράζανε πως ήτανε πονήρω
    Γιατί σ΄εκείνο το ντεκόρ τη νύμφη παριστάνει
    μα αν προκαλέσει σάτυρο θα τρέχει και δε φτάνει

    Kαι κάθε – μη γκέυ!- θνητός όταν τη συναντήσει,
    Προκλητική θα πει πως είν’ και τότε θα ορμήσει
    Να γίνει ένα με τη γη, γιατί αυτή είν΄η φύση
    και η τάχαμου σεμνότητα* ούτε που θα φτουρήσει /*(αυτοί τα λένε, όχι εγώ)

    Κι αυτή γελούσε κι έλεγε ότι δε θα τολμήσει
    κανείς θρασύς αρσενικός πριγκίπισσα να αφήσει
    να εκτεθεί, πριν ο μπαμπάς την προίκα να ορίσει

    Της τύχης τα γυρίσματα μπερδέματα αφήνουν
    Άλλα προσμένουν οι θνητοί, κι άλλα οι θεοί τους δίνουν

    Κι η κόρη ονειρεύονταν αγάπη πως θα δώσει
    Στον έντιμο το μορφονιό που θα τη στεφανώσει.
    Και θαν΄ευγενικός πολύ, ρομαντικός και φίνος
    Σ΄εκείνη πάντοτε πιστός, καθόλου θεατρίνος
    Μαζί πως θα βαδίσουν ως το αδόκητο το τέλος
    Και μόνο τότε θα χαθεί του έρωτα το βέλος

    Μα από ψηλά την έβλεπε ο άρχων θεών κι ανθρώπων
    Και σκέφτηκε πως η μικρά αξίζει κάθε κόπον
    σα νύμφη ήταν όμορφη κι είχε μια γλύκα τόση!
    και ο αψύς τρισμέγιστος ποθει να φιστικώσει.

    Κι αναρωτιόταν πως μπορεί τέτοιο καρπό να δρέψει
    Τον τρόπο μόνο νάβρισκε, μαζί της να χορέψει
    Ειχε σαν όπλο μυστικό νέκταρ με φιστικάκια
    Να κοκκινίζουν ήλπιζε δροσάτα μαγουλάκια.

    Του θυμιζε και την Ιω, που έγινε αγελάδα
    «Βρε ταύρος της χρειάζεται κι ασε τη ρομαντζάδα!»
    Αναφωνεί περιχαρής γιατί είχε χαζέψει
    Κι ιδέες δεν κατέβαζε με τι να τη φιλέψει

    Από κοντά ο έρωτας, μεγάλος κατεργάρης
    Πανούργος συμβουλάτορας και στις ζημιές μπροστάρης
    Όμως πράγμα παράξενο, συμπάθησε τη νέα
    Ήξερε τον πατέρα της, του φέρθηκε ωραία
    Όταν έκανε μπάχαλο ολόκληρη παρέα
    Και γαϊτανάκι ερωτικό τυλίχτηκε εκεί πέρα
    Και χάλασαν τα προξενειά και πλάκωσε φοβέρα
    Από τους έξαλλους γονείς και μία συμπεθέρα
    Που είδαν τις συναλλαγές να μένουν στον αέρα.
    Γιατί σε προίκες παχουλές πολλά είχαν επενδύσει
    Και τούτο το παλιόπαιδο τους είχε ξεμυαλίσει.

    -Μα τι λες τώρα αφεντικό… Αχ! το δύστυχο πατέρα!
    θα μαραζώσει τελικά, δε θάχει άσπρη μέρα!
    Δεν τόλμησε τη μορφονιά στο boss να αναφέρει
    γιατί αν τον ζοχάδιαζε θα πάθαινε χουνέρι
    δε θέλει ο μέγας και τρανός άλλοι ν΄αμφισβητήσουν
    πως χάρη κάνει στις θνητές – τι κι αν δεν το θελήσουν!

    – Ο ντάντυ μου χρωστάει πολλά, μα εγώ του τα χαρίζω
    Γιατί είμαι μεγαλόψυχος και το ξεκαθαρίζω
    Τις τελετές αν λησμονεί, δε θα παρεξηγούμαι
    Ας κάνει μεγαλοπρεπή θυσία να τα βρούμε
    Κι αν έχω εγώ την κορη του, αφέντης κυριός της
    Χαλάλι του και τα προικιά, ας το χαρεί το βιος της

    -Είν΄η μοναχοκόρη του, πολύτιμη ευθύνη
    Χωρίς εκείνη, τίποτε χαρά δε θα του δίνει

    -Σιγά!, εχει τρεις μαντραχαλους να τον κληρονομησουν
    Ας κανει κι αλλα θηλυκα να τον γηροκομήσουν

    -Μήπως ξεχνάς αφεντικό πως είν΄απλός θνητούλης?
    Και τάχει τα χρονάκια του, δεν είναι ζωηρούλης

    -Τότε κι εγώ πολύτιμο καρπό θε να του δώσω
    Και με φυστίκι αράπικο τη χώρα του θα στρώσω
    Ε? πώς με βρίσκεις? Θεός, όχι παίζουμε! /*(θριαμβευτικά παλαμάκια)

    Αφεντικό, τα παραλές! έδωσες την πατέντα
    στο γείτονα που ήτανε ο πρώτος στην ατζέντα
    Ή μήπως ήταν λαμογιά που θες να επαναλάβεις?
    Εμ! με τα τόσα μπάσταρδα, τι να πρωτοπρολάβεις!

    Μα ο Δίας δε συνήθιζε να παίρνει από κουβέντα
    Κι εφόσον στο μασκάρεμα είχε μεγάλη ρέντα
    Ταύρος λευκός θεόρατος, με μάτια όλο σπιρτάδα
    (καλά, αυτό είναι σχετικό, αν είσαι αγελάδα!)
    Την κόρη πλησιάζει ευθύς, που παιζει στην κοιλάδα

    Μα αυτή πανικοβλήθηκε, δε θέλει αγριάδα
    Κι ο τύπος αποφάσισε να δείξει φρονιμάδα
    Στα χορταράκια κάθισε σα νάτανε αρνάκι
    Και όλο χάρη έγειρε στο πλάι το κεφαλάκι
    (γιατί κανείς δεν τόλμησε να τονε πει κεφάλα.
    Εάν αυτό τονίζανε, θα μένανε μπουκάλα
    Όλοι οι σοφοί που λαχταρούν τη δόξα ν΄αποκτήσουν
    Στο πάνελ των αθάνατων θέση να διεκδικήσουν)

    Και η μικρή ξεθάρρεψε, στεφάνι αμέσως φέρνει
    Για τα τεράστια κέρατα, μα δεν τα καταφέρνει
    Εκεί στριτζώθηκε ο θεός, το ίματζ θα χαλασει
    Αν κερασφόρος με ανθούς στην πιάτσα θα περάσει

    -Βρε τι τραβάω! σκέφτηκε. “Taureau en fleurs” δε λέει.
    Ας όψεται η χάρη της , αν όχι πω , θα κλαίει
    Κι άντε μετά στη ράχη μου ν΄ανέβει η παρθένα…
    Πάει στα κομμάτια! Τέλειωνε,κι έλα μωρό σε μένα!

    Και έτσι ανθοστόλιστος τη ράχη του προτείνει,
    Πνίγοντας ένα μούγκρισμα , ρουθούνια ανοιγοκλείνει
    Κι η κοπελιά χαρούμενη αμέσως ανεβαίνει
    Τον ταύρο απ΄τα κέρατα να πιάσει περιμένει .

    Μα ευθυς απογειώνεται το υπέρβαρον το κτήνος
    Και σκόνη απλώνεται παντού, ενώ ψηλά εκείνος
    Πάνω απ΄τη θάλασσα πετά, κι η κόρη με τσιρίδες
    Τα μπερδεμένα της μαλλιά μαζεύει σε πλεξίδες

    Δεν έχουνε γραφτεί πολλά για κεινο το ταξίδι
    Για πλάκα το ξεκίνησε αλλά της βγήκε ξύδι
    Και λένε πως σαν έφτασαν στο άντρον του Δικταίου
    Η κοπελιά κοιμότανε τον ύπνο του δικαίου

    Μετά οι φημες μπλέκουνε, δεν ξέρουμε στ΄αληθεια
    Αν κι αυτή γοητεύτηκε ή είναι παραμύθια
    Σίγουρα ο λαμπρος θεος την τέχνη θα κατεχει
    Του ξελογιάσματος κι αυτή πιέσεις δεν αντεχει
    Πάντως την κρατησε αρκετά, κάνανε και παιδάκια
    Μεγάλα γίναν και τρανα και προφανώς κουκλάκια
    Ενώ ενώ ματαίως έψαχναν την κορη τα αδερφάκια .

    Και στο μαντείο των Δελφων κατέφυγε ο ένας
    «-Να βρεις την αγελάδα σου, και άσε τας παρθένας
    (τρόπος του λέγειν δηλαδή!). – Αν έχεις σώας φρένας,
    Κοίτα να καλοπαντρευτείς, να βρεις την Αρμονία,
    έλεγε ο σοφός χρησμός : Θα ιδρύσεις την Καδμία .

    Για την Ευρώπη να μη σκάς, είναι ευνοουμένη
    του πιο τρανού αφεντικού, και μένει αποκομμένη
    γιατί όλα έχουν τίμημα, και ο θεός ζηλεύει
    και πρόσβαση στο χώρο του ρητά απαγορεύει
    για να μη βλέπουν οι θνητοί αυτές που κυριεύει
    -Μα αυτό σημαίνει πως μπορεί ναναι φυλακισμένη!
    κι αν ήταν ουσιαστικά θύμα κι απελπισμένη?

    -Τι σημασία έχει πια? αυτή ήτανε η μοίρα
    Να την προσέξει ένας θεός. Δεν είναι κακομοίρα
    Αυτό μας έλλειπε να βγει και παραπονεμένη!
    θάμενε μια ασήμαντη, απ΄όλους ξεχασμένη.
    Δε θάταν μέχρι σήμερα γνωστή στην οικουμένη!

    -Έστω κι αν είναι η δόξα της με βία ζυμωμένη?
    Κι αν ήθελε πολύ απλά να είναι ερωτευμένη?
    θεός για κείνη θάτανε ο νεος που προσμένει.
    Μα τι παιδί! και πως να δει…
    Στο μάταιο αυτό χορό, των εποχών που δένει
    το άδικο με το σωστό, τίποτα πια δε μένει,
    του Άδη την πόρτα όταν διαβεί
    – ίσως μια θύμηση ακριβή-
    Κι η ευτυχία που ποθεί, υπερεκτιμημένη…

    ΗΘΙΚΟΝ ΔΙΔΑΓΜΑ
    Ο ταύρος χρώμα κοκκινο αν δει, αμέσως τρέχει
    Κι η κόρη- στόχος , προσβολή και κέρατο αντέχει
    Μέχρι αυτός να βαρεθεί και να την παρατήσει
    Και άλλο θύμα τρυφερό να βρει να κατακτήσει.
    Άλλη δεν έχει επιλογή, γιατί όλα τα θηρία
    Την περιμένουν σιωπηλά και ψαχνουν ευκαιρία.
    Γιαυτό απ΄τα χειρότερα τον ταύρο προτιμάει
    Γιατί έχει την ψευδαίσθηση ότι την αγαπάει
    ΛΟΥ

    ΥΓ : «Δεν τραβάει η ομάδα, αχ Ελλάδα αγελάδα»
    που έλεγε κι ο Τζιμακος ο Πανούσης.

  190. loukretia50 said

    Sir, τι θα γίνει? με ξανάφαγε!

  191. sarant said

    190 Εγώ βλέπω δημοσιευμένο (και πολύ καλό) το 189. Και άλλο δεν βλέπω στην παγίδα.

  192. loukretia50 said

    οκ, ευχαριστώ! Μάλλον αποκατασταθηκε οσο έγραφα το τελευταίο! απλώς μετά το πρωινό μάγκωμα…
    Μη φοβάστε, δε νομίζω να έχω άλλο για σήμερα!

  193. loukretia50 said

    για το 189.
    Δε γινόταν να μη συμπληρώσω την πηγή της έμπνευσης – τα φιστικια τάφαγα .
    Στο συγκεκριμένο πίνακα ο ταύρος έχει σαφώς μεγαλύτερη φωτογένεια απ΄την Ευρώπη, και φαίνεται καθαρά το στεφανάκι του. Ο χαμός τριγύρω αποσκοπεί στον αποπροσανατολισμό των παρατηρητών.

    Nöel-Nicolas Coypel, Enlvement d’Europe, 1727

  194. Γιάννης Ιατρού said

    Λουκρητία,
    μιά αφιέρωση 🙂

  195. ΣΠ said

    Μια απορία που έχω από χθες. Γιατί αιγινήτικο και όχι αιγινίτικο; Στο γκουγκλ η αναλογία είναι 6:1.

  196. Κουτρούφι said

    Ενδιαφέροντα αυτά της Κύπρου περί διαφοράς στην έννοια για το «κούν(ν)ος» ανάλογα με το αν το «ν» προφέρεται διπλό ή μονό.

    Στη Σίφνο κούνος είναι ο κούνελος (αρσενικό κουνέλι) και αντίστοιχα «κούνα» η κουνέλα. Επειδή και στη Σίφνο το «ν» μπορεί να είναι είτε διπλό είτε μονό, στην περίπωση αυτή είναι μονό.

    Από αυτοσχέδιο σε γλέντι περί το 1950:

    Τον κούνο τονε σφάξατε τελεία, πια, και παύλα
    κι οι κούνες απομείνανε και θα τσε φάει η κάβλα (μετά συγχωρήσεως)

  197. Η Αίγινα είναι πανάρχαιο τοπωνύμιο, και το παράγωγο τοπωνυμικό ήταν ανάκαθεν Αιγινήτης. Οσοι γράφουν σήμερα Αιγινίτης απλώς παρασύρονται από τα πολύ περισσότερα τοπωνυμικά σε -ίτης, αλλά είναι λάθος.

  198. sarant said

    194 Δηλαδή αργά τη νύχτα έρχονται οι γάτες

    197 Έτσι ακριβώς

  199. ΣΠ said

    197
    Ευχαριστώ. Υπάρχουν άλλα τοπωνυμικά σε -ήτης;

  200. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    189. Λου, μπράβο! Ταλεντούχα 🙂
    Σε καλοχαιρετώ με μια στριτζοπερίληψη της υπόθεσης 🙂

    Μας ξηγήθηκε φιστίκι
    η μικρή απ΄τη Φοινίκη.
    Μας εκόπιασε με ταύρο
    -με το κέρατο το μαύρο.
    Γόνοι τους οι ταυρανθρώποι
    φτιάξαν τη γιαγιά- Ευρώπη.
    Στο βορά ΄χουν το κεφάλι
    με τη γνώση και τα κάλλη
    μ΄από κάτω μένουν ταύροι
    μπρούτοι στο νοτιά και μαύροι.

  201. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    194. Μωρέ μπράβο οι γάτες οργάνωση! 🙂

  202. Γιάννης Ιατρού said

    198.201: Έτσι 🙂 🙂

  203. Classicist said

    Καλησπέρα και πάλι,

    Η παρέμβασις του σοφού Νέστορος του Ιστολογίου κ. Άγγελου (197) για το τοπωνυμικό «Αιγινήτης» μού θύμισε το περίφημο απόσπασμα του Λουκιανού (125 -180 μ.Χ.) από τον Διάλογό του «Ζεύς Ελεγχόμενος», που θεωρείται από εμάς τους κλασικιστές ως η πιό πετυχημένη μνεία περί Θεοδικίας στην Αρχαιοελληνική Γραμματεία.

    Ο Κυνίσκος ρωτάει τον Δία γιατί σε αυτή την Ζωή οι άδικοι, οι κίναιδοι, οι πονηροί και οι ακόλαστοι πλουτίζουν + ευημερούν, ενώ οι χρηστοί, οι δίκαιοι και οι αγαθοί πεθαίνουν πάμφτωχοι ή έχουν επώδυνο τέλος. Και επικαλείται – μεταξύ άλλων – το παράδειγμα του Χάροπος, του διασήμου Αιγινήτου κιναίδου, που σκότωσε την ίδια του την μάνα κόβοντάς της το φαΐ: «Χάροψ ο Αιγινήτης, κίναιδος άνθρωπος, την μητέρα λιμώ απεκτονώς»

    Το απόσπασμα αυτό του Λουκιανού έγινε διάσημο τον 18ο αιώνα όταν το μνημόνευσε ο Βολταίρος στο περίφημο δοκίμιό του για τον Σεισμό της Λισαβώνας. Οι μελετητές του Μαρκησίου Ντε Σάντ μάς βεβαιώνουν ότι από αυτό το απόσπασμα του Λουκιανού εμπνεύστηκε ο θείος Μαρκήσιος την θεωρία του ότι οι κακοί ευημερούν, ενώ οι καλοί δυστυχούν. Την θεωρία αυτή ο Ντέ Σάντ αναπτύσσει κυρίως στα δύο έργα του «Ζυστίν» + «Ζυλιέτ»

  204. sarant said

    199 Ο αλήτης και ο προφήτης 🙂

    Δεν μου έρχεται κανένα

  205. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Δεν ήξερα τον κανόνα.
    Προσπάθησα να βρω (πρωινή άσκηση),
    -ο πλανήτης αλλά όχι ο Αβδηρίτης 🙂 (το μόνο που μου ήρθε)
    Καλημέρα

  206. Πέπε said

    199, 204:
    Ο Χαλκήτης / Χαρκήτης συνήθως γράφεται με η. Από τη Χάλκη / Χάρκη της 12νήσου. Δεν ξέρω γιατί, ούτε ξέρω αν ισχύει το ίδιο και για τη Χάλκη του Βοσπόρου.

  207. loukretia50 said

    bonjour! Περαστε οι πρωινοί για κανένα φιστικάκ,, αφού δεν ανέβηκε ακόμα άρθρο!
    ΕΦΗ ΕΦΗ : πάντα με ένα καλό λόγο!
    Εγκρίνεσαι για επίσημα review!

  208. sarant said

    206 Πάντως το αντίστοιχο επώνυμο το γράφουν με ι

  209. ΣΠ said

    208
    Όπως ο Χάρης Χαλκίτης, συνθέτης κάποιων τραγουδιών για τον Ντέμη Ρούσσο σαν το παρακάτω.

  210. Dimitris Harvatis said

    «…η τερέβινθος ή τέρμινθος των αρχαίων…»
    Παραδόξως, σήμερα η τέρμινθος είναι ιογενής δερματοπάθεια (molluscum contagiosum)!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: