Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Στην Ταράτσα του Φοίβου

Posted by sarant στο 14 Σεπτεμβρίου, 2018


Πήγα προχτές στην Ταράτσα του Φοίβου Δεληβοριά. Πήγα με την κόρη μου, που της αρέσει κι εκείνης πολύ, από τότε που ήταν μικρή και στις οικογενειακές εκδρομές άκουγε τα σιντάκια που έπαιζα στο αυτοκίνητο. Είναι η δεύτερη σεζόν που λειτουργεί η Ταράτσα, αλλά πέρυσι δεν μπόρεσα να πάω. Κάλλιο αργά πάντως.

Προχτές που πήγαμε ήταν καλεσμένη η Ελένη Βιτάλη, αλλά κάποιο πρόβλημα υγείας την εμπόδισε να εμφανιστεί. Ωστόσο, και έτσι η παράσταση ήταν πολύ πλούσια και μεγάλη σε διάρκεια, τρεις ώρες καθαρές, και τη χαρήκαμε και οι δυο μας, όπως φάνηκε να τη χαίρεται και το κοινό, που είχε σχεδόν γεμίσει τα τραπέζια της ταράτσας παρά την ακριβούτσικη τιμή του εισιτηρίου (23 ή 30 ευρώ το άτομο για σκέτη είσοδο, χωρίς ποτό). Στον εξώστη τα εισιτήρια είναι πιο προσιτά, 15 ευρώ και μια μπίρα δώρο. Βλέπεις όμως και την Ακρόπολη, καθώς η ταράτσα βρίσκεται στην αρχή της Ιεράς Οδού.

Η Ταράτσα είναι σχεδιασμένη στο πατρόν των παλιών αναψυκτηρίων, θέλει δηλαδή να αποτελέσει λαϊκό θέαμα. Με επιφύλαξη τις τιμές, το καταφέρνει, χάρη στη μεγάλη ποικιλία της παράστασης που επιστρατεύει πολλά είδη πάντα με άξονα το τραγούδι, καθώς και χάρη στο πλήθος των συντελεστών. Θα παρουσιάσω εδώ τις εντυπώσεις μου από την Ταράτσα, δίνοντας κάποια έμφαση στα στοιχεία που ενδιαφέρουν εμένα και το ιστολόγιο.

Ο Δεληβοριάς μού αρέσει, τόσο ο ίδιος ως τραγουδοποιός όσο και το είδος που εκπροσωπεί. Ωστόσο, λίγα σχετικά από τα τραγούδια της παράστασης είναι δικά του. Αν δεν κάνω λάθος ακούστηκαν μόνο τα εξής:

Το εισαγωγικό τραγούδι, που λέγεται Η ταράτσα του Φοίβου, το Κάθε Σεπτέμβρη, σε ντουέτο, η Όμορφη πόρτα, μεταπλασμένο σε νούμερο, ο Μπάσταρδος γιος, ο Καθρέφτης, Εκείνη και, για το φινάλε, Η Κική κάθε βράδυ.

Πριν ακόμα ανέβουν οι μουσικοί στη σκηνή και ενώ το κοινό πηγαίνει προς τις θέσεις του, δίνει παραγγελίες κτλ. ανεβαίνει στη σκηνή ένας πολύ καλός μίμος-μάγος και άλλα πολλά ονόματι Alex de Paris. Aν είναι βέρος Παριζιάνος δεν το ξέρω, διότι δεν θυμάμαι να τον άκουσα να μιλάει καθόλου, αλλά είναι εξαιρετικός.

Η πρώτη ενότητα της παράστασης παίρνει έναυσμα από τα μεταγλωττισμένα τραγούδια, ξένες επιτυχίες με ελληνικό στίχο. Παίζεται ένα τέτοιο τραγούδι, που ξέχασα ποιο είναι, και μετά ο Φοίβος ενημερώνει το κοινό πως στις δεκαετίες 60-70 ήταν της μόδας αυτά τα μεταφρασμένα τραγούδια, αναφέροντας για παράδειγμα ότι ο Πάριος έκανε επιτυχία με το Τώρα πια που ήταν το γαλλικό Tu t’en vas με ελληνικό στίχο, ενώ η Αλέκα Κανελλίδου είπε το Πόσο γλυκά με σκοτώνεις, που είναι το πασίγνωστο Killing me softly, αλλά μετά, στη δεκαετία του 80, λέει ο Φοίβος, έμαθε ο κόσμος αγγλικά (πήραμε Λόουερ, είπε) κι έτσι σταμάτησε αυτή η μόδα. Δεν ξέρω αν ισχύει αυτή η εξήγηση, νομίζω πως ξένα τραγούδια εξακολούθησαν να διασκευάζονται -ακόμα κι από τον Σαββόπουλο στο Ξενοδοχείο.

Πάντως αυτή η εισαγωγή δίνει πάσα στον Φοίβο για να πει ότι θέλησε να αναστήσει αυτή την τάση μεταφράζοντας νεότερα διεθνή σουξέ, πράγμα που το κάνει δήθεν στο φτερό, σε ντουέτο με την Νατάσα Φασουλή, από το SexBomb και το Another one bites the dust ίσαμε το MammaMia των Abba, που δεν είναι και τόσο καινούργιο, και κάποια άλλα που δεν τα ήξερα ενώ η κόρη μου, που τα ήξερε, φάνηκε να το χαίρεται πειρισσότερο. Στο μεταξύ έχουν ανέβει κι άλλοι από τον θίασο πάνω στη σκηνή, και κάπου εκεί ακούμε και το Δώδεκα του Νίκου Καρβέλα/Άννας Βίσση μεταφρασμένο στα ιταλικά και τραγουδισμένο πειστικά: Dodici… (Αν δεν κάνω φρικτό λάθος, δεν πρόκειται για μετάφραση ξένου αλλά για σύνθεση του Καρβέλα).

Μετά έρχεται η σειρά της στάνταπ κόμεντι, που δεν ξέρω πώς μπορεί να αποδοθεί στα ελληνικά. Απ’ ό,τι κατάλαβα, στο πρόγραμμα της Ταράτσας εναλλάσσονται τρεις κωμικοί. Εμείς είδαμε τον Βύρωνα Θεοδωρόπουλο. Καλός ήταν, δεν ξέπεσε σε χυδαιότητες, κορόιδεψε τους ομοτέχνους που κάνουν πλάκα με τους θεατές της πρώτης σειράς, ίσως κάπου να το παρατράβηξε σε μάκρος. Η κόρη μου, που τον έχει ξαναδεί, λέει ότι έχει ένα πολύ καλό νούμερο με το λεωφορείο 140, αλλά δεν μας το είπε. Το βασικό του θέμα ήταν τα βάσανα των νεαρών γονιών –μόνο προς το τέλος γέλασα πολύ, εκεί που σατιρίζει την οικουμενική συνήθεια όλων ανεξαίρετα των ενηλίκων να στήνουν μπροστά τους το νεογέννητο και να το ρωτάνε συνεχώς «Τι είναι βρε; Τι είναι;». Φοβάται, λέει, πως όταν η, νεογέννητη τάχα, κόρη του αρχίσει να μιλάει, η πρώτη κουβέντα της θα είναι: «Τι «Τι είναι», βρε καραγκιόζη, για ποιο ακριβώς με ρωτάς δυο χρόνια τώρα;»

Ακούστηκαν και άλλες παρλάτες. μικρότερες σε διάρκεια. Πολύ μου άρεσε ο Θανάσης Αλευράς. Μεταξύ άλλων πρόσεξα μια παρλάτα στην οποία παρασταίνει έναν νεαρό γκέι από κάποιο ορεινό χωριό της Ηπείρου, που λέει πώς κατάφερε να ξεφύγει από το χωριό του. Το πρόσεξα επειδή ο Αλευράς δεν χρησιμοποιούσε απλώς την προφορά των βορείων ιδιωμάτων αλλά είχε και αυθεντικό ιδιωματικό λεξιλόγιο που απορώ αν το έπιανε το αθηναϊκό κοινό αν και εξηγούσε ο Αλευράς, πχ «ήμουν μικρό παιδί, μαξούμι» ή «θα σου φάω τον γκαρλιάγκο» και έπιανε το καρύδι του λαιμού του. Εξήγησε επίσης τι είναι η ζάπα (θα πούμε παρακάτω) αν και τον μπιτσλιάκο τον είπε στη ρύμη του λόγου του και δεν τον εξήγησε (ο σκορπιός είναι). Βρίσκω όμως ότι είναι πράγματι Ηπειρώτης ο Αλευράς, οπότε δεν είναι περίεργο που είναι τόσο πειστικός. Πρόσεξα επίσης ότι λέει σε κάποιο σημείο πως ήταν «ο εγγονός του ξακουστού καπετάν Καταχνιά από το αντάρτικο» και απορώ αν ξέρει ότι όντως υπήρξε αντάρτης με το ψευδώνυμο Καταχνιάς, για τον οποίο έχουμε γράψει στο ιστολόγιο.

Ζάπα είναι ο μεγάλος βάτραχος, και σε κάποιο σημείο της παρλάτας, αφού το εξηγήσει τι είναι, λέει ότι συνάντησε στο δρόμο μια τεράστια ζάπα με γουρλωτά μάτια -σαν τον Κυριάκο Μητσοτάκη, προσθέτει. Αυτή είναι και η μία από τις μόνο τρεις αναφορές σε πολιτικά πρόσωπα που άκουσα στην παράσταση, πράγμα που με εντυπωσίασε. Η δεύτερη, σε άλλη παρλάτα, όπου διεκτραγωδούνται οι επιπτώσεις της κρίσης στη νυχτερινή ζωή -και εκεί που λέει ότι όλα τα κέντρα της παραλιακής έχουν κλείσει, προσθέτει πως οι λιγοστές αφίσες των κέντρων, που βλέπουμε στους δρόμους, είναι ψεύτικες, τις βάζει η περιφέρεια, η Δούρου, για τόνωση  του ηθικού των πολιτών. Και η τρίτη αναφορά έρχεται σε άλλη παρλάτα, όπου ο Αλευράς μέσα στο σκοτάδι ξεστομίζει πολύ καλοδιαλεγμένες, πρωτότυπες κατάρες, που όλες είναι αυθεντικές, π.χ. Να σε φάει η οχιά και η μονομερίδα! Να μπει ο διάολος μέσα σου και να είναι και ξαπλωμένος (για να μη βγαίνει) να… να… να… και στο τέλος προσθέτει: Κατρούγκαλε!

Κάνει και καλές μιμήσεις καλλιτεχνών ο Αλευράς, και πλάι στις αναμενόμενες των ΛεΠα, Άντζελας και Καίτης Γαρμπή, χάρηκα πολύ τη μίμηση του Νότη –με το χέρι να θέλει να υψωθεί σε ναζιστικό χαιρετισμό κι ο ίδιος, ανάμεσα στους καπνούς να προσπαθεί να το συγκρατήσει όπως ο Πίτερ Σέλερς στον Δρ Στρέιντζλοβ.

Αλλά το καλύτερο νούμερο με μιμήσεις ήταν το ντουέτο του Αλευρά με τον Δεληβοριά, όπου ο ένας υποδύεται τον Μίμη Πλέσσα και ο άλλος (ο Φοίβος) τον Λευτέρη Παπαδόπουλο και κρίνουν τους ατάλαντους, φτηνούς και τυχάρπαστους τραγουδοποιούς της νέας γενιάς που δεν ξέρουν να μιλήσουν στην καρδιά του κόσμου. Ενώ εμείς, Μίμη, λέει ο Λευτέρης-Φοίβος, βγάζαμε τραγούδια βγαλμένα από τη ζωή. Γιατί τότε, άμα χώριζες, σίγουρα ερχόταν ένα άγαλμα και σου σκούπιζε τα δακρυσμένα μάτια. Παίρνει λοιπόν ο «Λευτέρης Παπαδόπουλος» μια κουτσή κιθάρα από τον φροντιστή της σκηνής (που φυσικά ακούει στο όνομα Γιακουμής, καθότι παιδί του λαού), παίρνει και δυο τσιγάρα και δύο για μετά, και αρχίζει να παρωδεί νεότερους τραγουδοποιούς, από Καζούλη και Πορτοκάλογλου και Καραμουρατίδη ως Μαραβέγια (Χαρά! χαρά! πεθαίνω απ’ τη χαρά!), Πυξ Λαξ και Θεοδοσία Τσάτσου. Γέλασα πάρα πολύ σε αυτό το νούμερο, η επιλογή των στίχων στις παρωδίες ήταν εξαιρετική -και εκτιμώ πολύ τη λεπτή τέχνη της παρωδίας. Φυσικά, θα ήταν λάθος να μην παρωδήσει τον εαυτό του ο Φοίβος. Και πράγματι, αφού πει (ως «Λευτέρης») ότι ο Δεληβοριάς το μόνο που κάνει για να γράψει τραγούδια είναι να διανθίζει τους στίχους του με ονόματα δρόμων και με αναφορές σε γεγονότα που έγιναν πριν γεννηθεί (υπαινιγμός στο τραγούδι Μπάσταρδος γιος) -και πράγματι, στο φτερό σκαρώνει μια παρωδία με τον κήπο της Εδέμ και τους δρόμους της Βηθλεέμ. «Φοίβος Δεληβοριάς -και τ’ αρχίδια μας κουνιούνται», αποφαίνεται θυμόσοφα σε κατακλείδα.

Αυτή ήταν μια από τις σπάνιες αθυροστομίες της παράστασης -αν και υπήρχε επίσης ένα τραγούδι εξ ορισμού άσεμνο, από τον Νίκο Ξύδη, το παλιό «Τι μαλάκας ήμουν«.

Καλεσμένοι για να πλαισιώσουν την Ελένη Βιτάλη, που δεν μπόρεσε να εμφανιστεί, ήταν ο Παναγιώτης Καλατζόπουλος και ο Δημήτρης Μυστακίδης και οι δυο πολύ καλοί. Έπαιξαν ένα καινούργιο του Καλατζόπουλου που το είπε η Νεφέλη Φασούλη, «Το ψέμα μου» και που είναι δυνατό τραγούδι -άρα γράφονται ακόμα τραγούδια.

Γράφονται ακόμα τραγούδια, δεν λέω, ωστόσο αρκετά από τα τραγούδια της παράστασης ήταν ρεμπέτικα, είδος ουσιαστικά μουσειακό (όπως και η όπερα, όμως) που όμως δεν παύει να τέρπει και να συγκινεί τη μια γενιά μετά την άλλη. Στην παράσταση του Φοίβου παίχτηκαν κάμποσα (πχ η Αχάριστη του Τσιτσάνη) τα περισσότερα όμως πειραγμένα, όπως την Παράξενη κοπέλα του Χιώτη, το Μάγκικο τρελό μικρό μου σε ροκ διασκευή, το Σκαλοπάτι σου συνδυασμένο με Έρικ Κλάπτον και το Βουνό με βουνό του Χιώτη σε συνδυασμό με Τζόνι Κας. Καλά τα είπαν, αν και δεν κλονίζουν τις αυθεντικές εκτελέσεις, φυσικά.

Οπότε, σκέφτομαι, και δεν είναι η πρώτη φορά, κι ας με πουν επαρχιώτη κάποιοι: το ελληνικό τραγούδι, λαϊκό και έντεχνο, έχει αστείρευτο πλούτο που μπορεί να καλύψει όλες σχεδόν τις πτυχές της ψυχαγωγίας. Για άλλου είδους απολαύσεις, υπάρχει η κλασική. Τα νεότερα ξένα, το πολύ για χορό. Μπορεί να μη συμφωνείτε, αλλά νομίζω πως την παράσταση στην Ταράτσα του Φοίβου θα τη χαρείτε.

 

Advertisements

258 Σχόλια to “Στην Ταράτσα του Φοίβου”

  1. Γς said

    Καλημέρα

    Τελικά θέλει τέχνη να μεγαλώνεις μπαμπάδες σήμερα

  2. Κώστας said

    Καλημέρα!

    Τι ωραία περιγραφή! Γέλασα πολύ (και ζήλεψα) 🙂 !

  3. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Γιούπι!!!
    Πες ότι μπήκες (και) στο μυαλό μου!

  4. ndmushroom said

    Αυτή η ζάπα η ηπειρώτικη βλάχικη πρέπει να είναι (όχι τίποτα άλλο, αλλά στην ιβηρική sapo επίσης σημαίνει βάτραχος, άρα μια λατινική ρίζα κάπου πρέπει να υπάρχει).
    Μιλώντας για τα ηπειρώτικα, ας βάλω και το γιαννιώτικο λεξικό (όσο υπάρχει ακόμα online)

  5. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Η Ταράτσα του Φοίβου

    Πως φαντάζεστε ένα αναψυκτήριο,
    πως φαντάζεστε ένα βαριετέ;
    Η Ακρόπολη είναι πάντα ένα μυστήριο
    κι ο Λυκαβηττός δεν πάλιωσε ποτέ.

    Τι να κρύβουν τα κορίτσια κάτω από τα ρούχα,
    το μανίκι του μάγου τι να κρύβει κι αυτό.
    Κι η λαχτάρα από παιδάκι που ’χα
    που να παίζει πια μπουκάλα και κρυφτό.

    Ελάτε στην ταράτσα του Φοίβου,
    ελάτε στην ταράτσα του Φοίβου.
    Γελάτε με το νόημα που κρύβουν
    γρανίτες, καρεκλάκια κι αναμμένα ρεσώ.

    Πετάξτε στην ταράτσα του Φοίβου,
    ξεχάστε στην ταράτσα του Φοίβου.
    Σκεπάστε τις σκιές που σας κρύβουν
    με σεντόνι από αγιόκλημα κι από κισσό.

    Πως φαντάζεσαι το αττικό καλοκαίρι,
    πως φαντάζεσαι τη φωνή του Αττίκ.
    Για έλα να σε πάρουμε απ’ το χέρι
    ξέρουμε το κόλπο, ξέρουμε το τρικ.

    Το προσέξαμε το αρχαίο σου βλέμμα
    και τον τρόπο που σκύβεις όταν γελάς.
    Απόψε είσαι όμορφη σαν ψέμα
    θα σε παμ’ εμείς εκεί που θες να πας.

    Ανέβα στην ταράτσα του Φοίβου
    και πέσε απ’ την ταράτσα του Φοίβου.
    Και δέσε στ’ ουρανού το ταβάνι
    γιρλάντες, σημαιάκια και λαμπιόνια γιορτής.

    Και κάψ’ το στην ταράτσα του Φοίβου
    και σκασ’ το στην ταράτσα του Φοίβου.
    Και βρες το, το χαμένο λιμάνι
    που όλοι ξέρουν πως υπάρχει,
    μα δεν το είδε κανείς.

  6. loukretia50 said

    Καποτε μετά από συναυλία, οι φίλοι ρωτούσαν αν ήταν καλή. Τώρα με ρωτάνε αν βρήκα μέρος να καθίσω!

  7. ΓΤ said

    O Αλέξανδρος Χωματιανός («Alex de Paris») είναι βέρος Αθηναίος…

  8. atheofobos said

    Πιστεύω πως ο Δεληβοριάς με την Ταράτσα κατάφερε να αναβιώσει ένα είδος διασκέδασης που είχε γνωρίσει μεγάλη επιτυχία με τον Αττίκ και μετά με τα αναψυκτήρια όπως το Γκρίν Πάρκ, την Αίγλη του Ζαππείου και το Άκρον στον Κολωνό.

  9. nikiplos said

    Καλημέρα κι από εδώ… Κι από άλλους έχω ακούσει ότι το πρόγραμμα της Ταράτσας είναι καταπληκτικό… Μάλιστα και από δύσκολους «παράξενους και δύστροπους»… Οπότε φαντάζομαι αξίζει να πάει κανείς…

  10. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια!

    5 Μπράβο, καλά που το έβαλες.

    7 Είναι πολύ καλός πάντως!

  11. Γιώργος Σιώμος said

    Στα Γρεβενά ,από όπου κατάγομαι, τον μεγάλο βάτραχο, της ξηράς, τον λένε : ζιάμπα

  12. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    >>σατιρίζει την οικουμενική συνήθεια όλων ανεξαίρετα των ενηλίκων να στήνουν μπροστά τους το νεογέννητο και να το ρωτάνε συνεχώς «Τι είναι βρε; Τι είναι;».
    Στην επόμενη φάση ρωτάνε Πώς σε λένε:
    και μετά Σε ποια τάξη πας;
    Έτσι μια μικρούλα το καλοκαίρι σε μια βάφτιση που έσκυψα κι ετοιμαζόμουν να της πω ότι/ξεκίνησα να λέω ότι, λάμπουν τα ματάκια της και μοιάζουν… (κάτι μίνι σενάριο που κατασκευάζω για κάθε μικρό ξεχωριστά στην πρώτη γνωριμία) , Ελεάνα! μου λέει 🙂 απαντώντας στη ερώτηση που περίμενε.Μπορεί και να μην άκουσε μες τη φασαρία, γιατί τα μικρά προσέχουν πολύ αυτά που λες, αλλά είχε πλάκα.

    Φοίβος Δεληβοριάς, αγαπημένος ήδη σε δυο γενιές, όμορφα ιδιαίτερος και παρών σε όλα τα κοινωνικά καλέσματα.
    Άσε που αγκαλιάζει και υποστηρίζει τους νε(αρ)ότερους καλλιτέχνες.Προχτές στο νήμα του μαξιλαριού,έβαλα το ομώνυμο (το μαξιλάρι) τραγούδι της Δήμητρας Σελεμίδου.Αν το ακούσατε,συνεχίζει με το ο Μόνος και η Μόνη</a ,που το λέει μαζί με το Φοίβο, προσέξτε το, τί νεανικό και συγχρόνως αλατάκι σε πληγή.
    Σταματώ,το καταλάβατε,είμαι φουλ Φοιβική (εγώ η μετ-εφ-ηβική! 🙂 🙂 )

  13. Πάνος με πεζά said

    Καλημέρα !
    Ομολογώ πως η παράσταση αυτή με έχει κεντρίσει να πάω, από πέρσι άλλωστε που έχει ανέβει. (Βεβαίως, υπό τις δεδομένες οικονομικες΄συνθήκες, ευελπιστώ να κερδίσω τίποτα προσκλήσεις στο ραδιόφωνο, όπου άλλωστε είμαι γενικά τυχερός…)
    Πρόλαβα το τελείωμα της δεύτερης γενιάς αναψυκτηρίων («Παλλήνη», για όσους θυμούνται), όπου εκεί πάντα το πρόγραμμα διανθιζόταν με «κλασικές» λύσεις, ταχυδακτυλουργούς και μπαλέτα.
    Σήμερα οι τέτοιου είδους παραστάσεις εστιάζουν πιο πολύ στο γέλιο -και καλά κάνουν, αν και αυτό δεν είναι και το πιο εύκολο να βγει.
    «Έχασα» τη σύμπραξη με το Βαγγέλη Γερμανό, που ήταν πριν από δύο εβδομάδες νομίζω (ενώ για Βιτάλη δεν ξέρω αν θα πήγαινα…), αλλά γενικά οι καλεσμένοι του (και αυτό είναι επίσης ένα ταλέντο), είναι και σημαντικοί αλλά και ετερόκλητοι.
    Ο ίδιος ο Φοίβος, κάπου έχει ξεθυμάνει την πρώτη του αύρα με την οποία μας συστήθηκε, κι έχει γίνει λίγο πιο «σοφιστικέ», αλλά ωστόσο παραμένει δυνατό κεφάλαιο στη μουσική μας.
    Εχθρός κάθε τέτοιου είδους δημιουργού, είναι το ίδιο το ραδιόφωνο και τα τραγούδια-μαϊντανοί (π.χ. το «Κι όταν σου χορεύω»)… Άνθρωποι που έχουν κάτι να πουν, δε χρειάζονται κολαούζους, κατά την παροιμία…

  14. loukretia50 said

    Ζάπα = βάτραχος!

    Frank Zappa Peaches En Regalia

    (κάτι σεμνό! – δυσκολεύτηκα λίγο!)

    Πάντως ο εν λόγω τύπος ,αν και ήταν πολλά, βάτραχο δεν τον έλεγες!

  15. loukretia50 said

  16. Πάνος με πεζά said

    Έχω την εντύπωση ότι στην περσινή παράσταση υπήρχε ένα άλλο θεματικό τραγούδι «Στην ταράτσα του Φοίβου», αλλά δε μπορώ να το βρω κιόλας. Τέλος, το εγχείρημα πρωτοξεκίνησε κάποιες Κυριακές στη Θησείο, δίπλα στο Παλιό Αμαξοστάσιο.

  17. Παναγιώτης Κ. said

    Η λέξη «μαξούμι» σημαίνει μικρό παιδί. Την ετυμολογία της την ξέρουμε;
    Το ρωτάω διότι αποτελούσε απορία μήπως έχει κάποια σχέση με το λατινικό …αντίθετό της.

    Όσο για την ζάπα στην Ήπειρο θα την ακούσετε και «ζ(ι)άμπα».

  18. loukretia50 said

    Αυτή τη διασκευή σίγουρα τη θυμάστε
    The Idols – Τρικυμία στην καρδιά μου https://youtu.be/e-G6Sc4o3mI

  19. Πάνος με πεζά said

    Επίσης, ιδιαίτερα σαθόρυβη αλλά και ταλαντούχα, η σύζυγος του Φοίβου, η ηθοποιός Βάσω Καβαλιεράτου.</a.

  20. loukretia50 said

    Αυτές οι διασκευές ήταν πετυχημένες
    Απεδιδαν ακριβώς το νοημα!
    (Ε, τα χρονια δεν κρύβονται!)
    OLYMPIANS – ΛΟΛΑ https://youtu.be/fTaV1MbxuvY
    ΤΙ ΣΚΑΝΔΑΛΟ – ΓΙΑΝΝΗΣ ΒΟΓΙΑΤΖΗΣ https://youtu.be/RPA5W5wZU2c

    έψαχνα τον Αλέξη, αλλά έχει πολυφορεθεί
    ΟΤΑΝ ΠΗΓΑΙΝΑΜΕ ΜΑΖΙ ΣΧΟΛΕΙΟ https://youtu.be/qyDKMU7Ax1o

    άρθρο – έναυσμα για λαλα? Αποκτήσατε dj είτε θέλετε είτε όχι!

  21. gpoint said

    Εμπιστεύομαι τα πάντα σ’ αυτό το ιστολόγιο εκτός από το μουσικό γούστο του νικοκύρη και των περισσοτέρων-αν κρίνω από τα βίδδεα που ανεβαίνουν-
    Με τον Φοίβο δεν έχω ιδιαίτερες σχέσεις, από τους τωρινούς είμαι …Βασιλικός (Π»Κων/ου) κι εκτιμώ την δουλειά του Τηλαβερίδη

  22. Γς said

    1:

    >Τελικά θέλει τέχνη να μεγαλώνεις μπαμπάδες σήμερα

    και παππούδες!

    Δεληβοριάς. Ειλικρινά μόνο τον άνεμο ήξερα του Καλογιάννη.

    Που τον θυμάμαι στην Καισαριανή και που ακόμα συχνάζει στο καφενείο της Εθν. Αντίστασης. Απλός γλυκός καταδεκτικός. Δεν έχει βέβαια τη φωνή που είχε κάποτε, αλλά είναι σαν να τραγουδάει

  23. Alexis said

    Καλημέρα.

    Πολύ ωραίο και διαφορετικό το σημερινό άρθρο!

    Το «να μπει ο διάολος μέσα σου» το λένε πολύ στο Ξηρόμερο.
    Άμα το ακούσεις από ντόπιο και με προφορά, αν και βαριά κατάρα, σε πιάνουν τα γέλια.
    Ταξίδευα κάποτε με λεωφορείο του ΚΤΕΛ στην περιοχή, οπότε ξαφνικά ένα πολύ απότομο φρενάρισμα μας έκανε όλους να λαχταρήσουμε. Ο δρόμος ήταν όλο ευθεία και δεν φαινόταν εκ πρώτης όψεως τίποτα που να δικαιολογούσε το φρενάρισμα.
    «Να μπ’ ου χίλιο-διάουλος μέσα σ’, νά ‘μπει» φώναξε ο οδηγός, απευθυνόμενος σε έναν …σκύλο που είχε πεταχτεί ξαφνικά μπροστά του! 🙂

  24. Μπετατζής said

    Δεν πάω αμα δεν δημοσιευθεί πρώτα η μελέτη στατικότητας. (σα γερος του μαπετ σόου έχω γινει, αλλά κάτι τέτοια τα προσέχω). Σιγά μην είχε χτιστεί το κτίριο στην Ιερά Οδό για να σηκώνει η ταράτσα τόσα άτομα. Πρέπει να έχει γίνει ενίσχυση λογικά.

  25. cronopiusa said

    Το αίμα του Ροδιού – Αργύρης Μπακιρτζής στο 19ο Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ
    Συνοδεύουν ο Φοίβος Δεληβοριάς και η Μαρθα Φριντζήλα.

    Ο Μπάσταρδος γιος, μου έφερε στο μυαλό Το μπάσταρδο της Κωνσταντινούπολης Ελίφ Σαφάκ
    μετάφραση: Χριστιάννα Ελ. Σακελλαροπούλου

    14ο Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ – Φοίβος Δεληβοριάς Ο γλάρος

    Καλή σας μέρα!

  26. loukretia50 said

    κάποιος γκρινιάζει – δε γιορτάζει!

    Γιορτή – Τρύπες https://youtu.be/Ci97rqyYGp8

    καφεδάκι ?
    Χειμερινοί Κολυμβητές – Ο Καφές

  27. Γς said

    22:

    Και Φοίβος; Ποιος Φοίβος./ ΅Εκείνος της Αγγελοπούλου;

  28. Πάνος με πεζά said

    @ 24 : Μα αυτό είναι το πιο σύγχρονο κτίριο της περιοχής ! Μέχρι και τρια ασανσερ αυτοκινήτων για το υπόγειο γκαράζ έχει !

  29. cronopiusa said

    Χρόνια πολλά στους Σταύρους και τις Σταυρούλες

  30. Alexis said

    #22: «Δεληβοριάς» ή σωστότερα «Ντεληβοριάς» υποτίθεται ότι σημαίνει Τρελοβοριάς, εκ του τούρκικου deli=τρελός.
    Δεν ξέρω αν λεγόταν κάποτε, παλιότερα…

    Χρόνια πολλά και από μένα στον Σταύρο του ιστολογίου και σε όλους τους εορτάζοντες και εορτάζουσες!

  31. Πάνος με πεζά said

    Δεν είναι και πολλοί οι γνωστοί Φοίβοι, εδώ που τα λέμε. Ήταν οι ηθοποιοί Ταξιάρχης και ο Γκικόπουλος, ο δημοσιογράφος ο Καρζής, και ο Δεληβοριάς. Άλλος;

  32. Jimakos said

    Στην Πελοπόννησο τον λένε και «ζάμπα», τον μεγάλο βάτραχο.

  33. Πάνος με πεζά said

    ( ο Γκικόπουλος φυσικά ζει, και δεν τον λες και ηθοποιό – μόνο εκείνη την ταινία έκανε, λόγω ομοιότητας… Καθηγητής στο ΑΠΘ είναι )

  34. Μπετατζής said

    28. Αν είναι έτσι, ζητώ συγγνώμη, (αν και δεν είπα τίποτα κακό). Γενικά η περιοχή βρίθει από καλλιτεχνικούς χώρους αφού οι καλλιτέχνες βρήκαν φτηνά νοίκια, συχνά χωρίς να τηρούνται προδιαγραφές. Δεν έχω επισκεφτεί τον συγκεκριμένο χώρο.

  35. loukretia50 said

    Ο Μπακιρτζής εχει δώσει πολλές απολαυστικές παραστάσεις, μουσικές και όχι μόνο.
    Συμμετείχε και στην θεατρική παράσταση :

    «Ταξιδεύοντας με τον ΠΑΟΚ, μια ιστορία του σταθμού Λαρίσης», κι εμφανίστηκε με σκούφο του Ολυμπιακού – για ξεκάρφωμα, νομίζω!

    Στην Αυλαία κάποτε, όταν τον είχε ακούσει – για πρώτη φορά – η κορη μου να μιλάει, είχε ρωτήσει :
    – Αυτή είναι η φωνή του?

  36. Παναγιώτης Κ. said

    Μια και αναφέρθηκε ο Δ.Μυστακίδης ας πως ότι τον απολαύσαμε την περασμένη Τρίτη στην πλαζ της Αρετσούς στην Καλαμαριά και στις εκδηλώσεις «παρά θιν αλός» που είναι καθιερωμένες εδώ και μερικά χρόνια κάθε τέτοια εποχή.
    Μια πολύ δυνατή ορχήστρα με τους Κυριάκο Γκουβέντα στο βιολί, τον Μανόλη Πάππο στο μπουζούκι, Ηρακλή Βαβάτσικα στο ακκορντεόν, γυναικεία φωνή η Ανατολή Μαργιόλα (εκπληκτική ερμηνεία) , ο Μυστακίδης και ζητώ συγγνώμη από τον κοντραμπασίστα που δεν θυμάμαι το όνομά του!
    Στο τέλος της παράστασης, κυριάρχησε το εξής ανάμεσα σε γνωστούς και φίλους. Η μεγάλη ερμηνευτική εξέλιξη που παρουσιάζει ο Μυστακίδης!
    Κτγμ συναντάς στην ερμηνεία των ρεμπέτικων τραγουδιών από τον Μυστακίδη το ξεχασμένο (;) (διότι μπορεί να αποφεύγεται συνειδητά από τους λαϊκούς) στιλ που λέγεται «τσαλκάτζα».

    Συμπτωματικά την επόμενη παρακολουθήσαμε Κραουνάκη στο κρατικό και την παράσταση «Ντουέντε». (Ασχοληθήκαμε νομίζω στο ιστολόγιο με το ντουέντε).
    Στο τέλος της παράστασης αναρωτηθήκαμε αν ο Σταμάτης είχε…ντουέντε!

  37. Νέο Kid said

    21. Τα δικά σου μουσικά γούστα είναι εφάμιλλα των ποδοσφαιρικών! Δηλαδή, ψυχανώμαλα!
    Σ αρέσει η όπερα , δηλαδή οι τοπ φωνάρες της υψηλής μουσικής , και ταυτόχρονα ο «δεν πάω, δεν παίρνω τα λεφτά, άντε καλά. Τα παίρνω! Τα παίρνω! » άφωνος ψευτοκουλτουριαρης Μπόμπ -ο δε λέω τίποτα ποτέ με τους ηλιθιους στιχους μου-Ντύλαν…

  38. ΓΤ said

    Τώρα που είδα το σχόλιο …

    Τρελή σύμπτωση με Μπακιρτζή: Μπαίνει ένα απόγευμα στον «Ναυτίλο», το γνωστό βιβλιοπωλείο της Χαριλάου Τρικούπη, ο Μπακιρτζής, και εκείνη την ώρα ο Τσάκαλος, η βιβλική μορφή του μαγαζιού, «φίλος των ποιητών» όπως γράφτηκε κάποτε σκωπτικά σε κολοφώνα, άκουγε στο ράδιο Μπακιρτζή… Ο Μπακιρτζής χαμήλωσε αμέσως το βλέμμα, κι ο Τσάκαλος τη μουσική.

  39. Νέο Kid said

    Δηλαδή Πανο, επειδή είναι σύγχρονο το κτίριο , η πλάκα του δωμάτια έχει σχεδιαστεί για πόσο κινητό φορτίο;
    Σα να χάι τα δίκια του ο Μπετατζής..,

  40. Νέο Kid said

    39. Του δώματος, γμτ…

  41. Νέο Kid said

    Σα να χει τα δίκια του ο Μπετατζής.., γμτ^2

  42. ΓΤ said

    @31> Ο χαλκέντερος Φοίβος Πιομπίνος

  43. Γς said

    27:

    Κι η Ιερά Οδός, η Αρχή και το τέλος της στην Ελευσίνα
    Ντάξει δεν μπορούμε να πάμε τόσο πίσω Κεραμικός, Παναθήναια, Αλλά τις ψησταριές του Λεωνίδα; Την Κορεάτιικη Αγορά [παλια λαχαναγορά]. τον σταθμό του μετρό που φτιάχτηκε και εγκαταλείφθηκε εκεί..

    Ως εκεί. Τα υπόλοιπα δεν θέλω να τα ξέρω….

  44. ΓΤ said

    @36> Στο κοντραμπάσο ο Μιχάλης Δάρμας

  45. Πάνος με πεζά said

    @ 39 : Το λιγότερο 5 kN/m2 κινητό (εγώ τόσο θα έπαιρνα, γιατί συνήθως εκεί πάνω μπαίνουν κάτι κλιματιστικές νααα….», που καλύπτει το κινητό για σταθερά καθίσματα (κατηγορία C2-θέατρα, επίσης 5κΝ/m2) Τα εστιατόρια, όπως αυτό, επειδή έχουν αραιά καθίσματα, μπορεί να τα πάρεις και με 3,0 kN/m2.

  46. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Είχαμε περάσει πολύ ωραία πέρισυ εδώ:
    Η Αθήνα Ελεύθερη». «Αθήνα, ανοχύρωτη πόλη»: συναυλία με τον Φοίβο Δεληβοριά και τη Ματούλα Ζαμάνη. Ένα σύνολο δράσεων για τον εορτασμό της απελευθέρωσης της πρωτεύουσας από τις ναζιστικές δυνάμεις. Ο Φοίβος είναι γλύκας.Παραμυθάς πρώτης, κεφάτος και συντροφικός σαν να είναι ένας από την παρέα,που τυχαίνει να τραγουδάει.
    http://www.musiccorner.gr/fivos-delivorias-ke-matoula-zamani-dinoun-synavlia-sto-plesio-ton-epetiakon-ekdiloseon-12-oktovriou-1944-i-athina-eleftheri-142756/

    31. Μα έχει και σκέτο Φοίβο τραγουδιστή/τραγουδιάρη ξερωγώ( που δεν ξέρω) μαδεν το ψάχνω, ως μη σωστό να κάνουμε «αντιποίηση» στο σημερινό νήμα .
    Μερικές Φοίβες ξέρω με την αρχαιομανία στα ονόματα που έπιασε τους γονείς 🙂 κι έχουμε ξαναπεί εδώ.

  47. Πάνος με πεζά said

    Για τον Μυστακίδη που αναφέρατε, πεθαίνω για τον «Ντόκτορ»… Γυμνή, απέριττη, «τεκετζίδικη» εκτέλεση…Κι όσο σκέφτομαι ότι το τραγούδι το είχε πει μέχρι και η Τσελιγκοπούλου, ευτυχώς βρήκε το λιμάνι του…

  48. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Ο Μυστακίδης… άλλη τρελή χορδή! Στη συναυλία για την Ηριάνα για μια στιγμή μες τους προβολείς παλλόταν τραγουδώντας μια τεράστια πυκνή «μάζα» λες και είμασταν σε μια απέραντη σχεδία. Δεν έπαιζε να κάτσεις…Φυσικά πέρασε κι ο Φοίβος. Κραταγε/χαϊδολόγαγε κι ένα μωρό στα παρακεί, μπορεί να ήρθε οικογενειακώς.

    36. Παναγιώτη,πόσο συμφωνώ! Αυτή τη φορά δεν το απογείωσε ο τρισαγαπημένος που μόνο το «Φίλα με», για να διαλέξω το πιο πχιασάρικο που λέει, σε εκσφενδονίζει σε παλιά άστρα.
    Σ΄αυτό, είτανε ντουέντε …νεκροταφείου και πώς να του το πούμε γαμώτο! Μέχρι που έλεγα του να γράψω γράμμα. Ως το τέλος περίμενα να το «τινάξει» αλλά δεν…

  49. Μπετατζής said

    Να μεταφέρω μια προσωπική εικόνα που έχω για τον ΦΔ. ¨Ητανε τότε που οι 300 απεργοί πείνας (νομίζανε ότι) είχανε κερδίσει την απεργία τους και γλεντάγανε και χορεύανε με δικά τους τραγούδια κάπου εκεί πίσω από την Πατησίων σε ένα παλιό νεοκλασσικό. Σε μια γωνιά, διακριτικά, αλλά χαρούμενος και αυτός ,παρατηρούσε το γλέντι ο ΦΔ. .

  50. ΓΤ said

    @46> Η ποιήτρια Φοίβη Γιαννίση

  51. Evan said

    Στα ρωσικά жаба (ζάμπα -με παχύ ζ) λέγεται ο μεγάλος στεριανός βάτραχος. Μάλλον λοιπόν σλαβική είναι η προέλευση της λέξης και σε μας.
    Στη Ρούμελη λέγεται και μπράσκα (σλαβογενές ακούγεται και αυτό).

  52. Παναγιώτης Κ. said

    Ευχές πολλές στους σημερινούς εορτάζοντες!

  53. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα!

    Να ευχηθώ με καθυστέρηση τα χρόνια πολλά στους σημερινούς εορτάζοντες (και εορτάζουσες βεβαίως), ιδίως στον ΣΠ!

    51 Α μπράβο!

    31 Να θυμηθούμε τον μουσικολόγο Φοίβο Ανωγειανάκη, που πρώτος υπερασπίστηκε το ρεμπέτικο.

    17 Τουρκικό δάνειο είναι το μαξούμι

  54. Ο Νίκος Ξύδης («Τι μαλάκας ήμουν» αν δεν το ξέρετε ακούστε το, χαβαλετζίδικο τραγούδι, με μια παιδικής ηλικίας αθυροστομία παύλα παιχνίδι με τις λέξεις) αν δεν απατώμαι, είναι γιος της Ελένης Βιτάλη που ήταν προσκαλεσμένη.

  55. ΓΤ said

    @54> (η οποία Βιτάλη είναι κόρη του λαϊκού μουσικοσυνθέτη Τάκη Λαβίδα)

  56. «Aν είναι βέρος Παριζιάνος δεν το ξέρω»
    Τον Κώστα Χατζή σαν βέρο βραζιλιάνο τον πρωτοπαρουσιάσανε…

  57. Avonidas said

    Καλημέρα

    ο Μπάσταρδος γιος

    Το πιο ωραίο είναι το σχόλιο στο Youtube από κάτω:

    Αφιερωμένο στον Τζον Σνόου ❄️ #got

    😉

    Ζάπα είναι ο μεγάλος βάτραχος

    Και zabka στα πολωνικά· υπάρχει και ομώνυμη αλυσίδα παντοπωλείων (τσσσ…), πολύ βολικά

  58. sarant said

    56 Και μου θύμισες ότι κάνανε και μια πολύ ωραία μίμηση του Κώστα Χατζή.

  59. Alexis said

    #55: …και η μεγαλύτερη γυναικεία φωνάρα που έχει βγάλει η Ελλάδα μετά τις αρκετά παλιότερές της Τζένη Βάνου και Μαρινέλα.
    Προσωπική εκτίμηση βεβαίως…

  60. loukretia50 said

    Μια διαφορετική – πειραγμένη! – ελληνική άποψη για τα μπλουζ!
    Τσοπάνα Rave – Βαμβακοφυτείες https://youtu.be/Sxm9cZJ4J0A

    Απλώς το αναφέρω, μη βαράτε!

  61. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Νεφέλη Φασούλη .Φασούλη,διόρθωσε Νικοκύρη.
    Την έμαθα από το Τέλειο Έγκλημα του Παν.Καλατζόπουλου.Άξια!
    Το Ψέμα το τραγούδησε -υπέροχα- και η Γιώτα Νέγκα, μεγάλη κυρία, δυνατή τραγουδίστρια κι άλλων επιτυχιών του Παναγιώτη Κ.

  62. Evan said

    57. Αυτό ακούγεται για το υποκοριστικό του: το βατραχάκι! Έτσι δείχνει κιόλας.

  63. Alexis said

    Στη Ρούμελη λέγεται και μπράσκα (σλαβογενές ακούγεται και αυτό).

    Στο Ξηρόμερο πάντως τον λένε μ’σάκα
    Για να είμαι ειλικρινής δεν ξέρω ποιο είναι το φωνήεν που λείπει, αν είναι δηλαδή ι ή ου. 🙂

  64. Alexis said

    63 > 51

  65. Alexis said

    #24: Είχαμε πιάσει κάποτε μια παρόμοια συζήτηση στο μπαλκόνι ενός φίλου που τραπέζι για τη γιορτή του.
    Σ’ ένα μπαλκόνι περίπου 1,80 Χ 8 μέτρα είχε βάλει 4-5 τραπέζια και καρέκλες για 25-30 άτομα. Η συζήτηση ήταν κατά πόσο είναι επικίνδυνο όλο αυτό το βάρος για τη στατικότητα του μπαλκονιού, με δεδομένο ότι υπήρχε και επιπλέον επιβάρυνση από κάποιες μεγάλες γλάστρες με φυτά.

    Λεπτομέρεια: Στους όποιους υπολογισμούς το βάρος του κάθε ατόμου το υπολογίζαμε κατά μέσο όρο γύρω στα 90 κιλά, καθότι όλοι σχεδόν είμασταν άντρες (οι γυναίκες κάθονταν μέσα σε δικό τους «γκρουπ») και οι περισσότεροι «έτρωγαν όλο το φαΐ τους» (για να το πω κομψά) 🙂

  66. Λεύκιππος said

    Καλα, και δεν τραγούδησε για τον σκυλο τον Βαγγέλη στο Κολονάκι έξω από το Έβερεστ…..;

  67. loukretia50 said

    Αλέξη ευγενικέ, για σένα! – χωρίς παρεξήγηση ελπίζω!
    απλώς ένα κολληματάκι με τη σελήνη τόχω!

    ΙΣΩΣ ΦΤΑΙΝΕ ΤΑ ΦΕΓΓΑΡΙΑ ΕΛΕΝΗ ΒΙΤΑΛΗ https://youtu.be/K_SDaaAhPY8

    ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΟΥ ΦΕΥΓΕΙΣ-ΜΑΡΙΝΕΛΛΑ https://youtu.be/yrxgLwaZOl0

    Αν κι εγώ προτιμώ το «βιολοντσέλο του ελληνικού τραγουδιού» – έτσι δεν έλεγε ο Μάνος?
    Βικυ Μοσχολιου..Κατω απ τη μαρκιζα https://youtu.be/bDYj4Uj0yU4

  68. Alexis said

    #65: που έκανε τραπέζι… γμτ

  69. Το παρακάτω δεν το λέω για να γκρινιάξω, καθώς απ’ ό,τι φαίνεται από το άρθρο, η παράσταση ήταν πλουσιοτάτη. Θέλω απλώς να πω την άποψη μου για μια συγκεκριμένη λεπτομέρεια, μιας και αναφέρθηκε στο άρθρο:

    Υποτίθεται, όσον αφορά κάποια ηχηρά assets όπως «Δη Ακρόπολις Οβ Άθενς ™», ότι το συγκριτικό πλεονέκτημα που έχουμε ως προς τους κουτόφραγκους είναι ότι εμείς δεν χρειάζεται να διασχίσουμε χιλιάδες χιλιόμετρων για να τα δούμε. Και δεν ομιλώ μόνον δια το άτομόν μο (παύση – αεροπλάνο – βύσσινο) που γεννήθηκα στην Αγίου Κωνσταντίνου και μένω στο Μεταξουργείο, το ίδιο ισχύει και για τους Περίοικους, όπως ο Νικοκύρης 😛

    Με αυτό το σκεπτικό λοιπόν, δεν θέλω / θεωρώ ότι με πιάνουν κώτσο όταν μου πουλάνε «θέα στην Ακρόπολη». Στην συγκεκριμένη ταράτσα έχω ανέβει σε ανύποπτο χρόνο (ντρινκς μετά από κάποια θεατρική πρεμιέρα) και όντως η θέα είναι εκπληκτική, αλλά είναι η ίδια από οποιαδήποτε ψηλή ταράτσα του κέντρου.

    Για να μην παρεξηγηθώ, δεν εννοώ ότι δεν πρέπει να πληρωθούν για την θέα στην Ακρόπολη που προσφέρουν, μόνο και μόνο επειδή μπορώ να την δω και από αλλού. Και φαγητό μπορώ να μαγειρέψω μόνος μου, αλλά πάω σε εστιατόριο και πληρώνω για να μου το πουλήσουν μαγειρεμένο. Εννοώ ότι πρέπει να έχει μια λογική τιμή, και να μην θεωρούμε ότι πιάσαμε τον πάπα από θα προικίσουμε τις κόρες μας μέχρι 14ης γενεάς με αυτήν την θέα. Άκου 30 € χωρίς ποτό!

  70. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    54, Ναι! κι ειν’ από άριστο υλικό ! 🙂
    όπως είχε κάνει μια νύξη στο φοβερό τραγούδι της,η φοβερή μάνα-Ελένη (άλλη ταραχή) Η Κιβωτός </a
    (Είμαι εξάρτημα εγώ
    της μηχανής σας
    κι ο γιος μου
    τ’ ανταλλακτικό
    θα `ναι εντάξει μια ζωή
    στη δούλεψή σας
    είναι από άριστο υλικό)
    και που αργότερα σε συνέντευξη το μαλάκωσε,είπε τελοσπάντων πως τώρα μπορεί κάπως αλλιώς να το έγραφε.
    Αχ Ελένη- λατρεμένη

  71. voulagx said

    #4: Η ζάπα δεν ειναι βλαχικη. Στα βλάχικα: broatiku = βάτραχος, broaskâ = χελώνα

  72. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    70, τα κάνω μαντάρα τελευταία στην παράθεση των λινκ. Παρακάτω τώρα. Εντελώς συμπτωματικά στο τέλος του τραγουδιού που πόσταρα στο 70, από τυχαίο σύνδεσμο, η Βιτάλη μιλάει σχετικά για το γιο της που βρίσκεται κι αυτός σ΄αυτήν την ηχογράφηση.
    Σήμερα περίεργη μέρα.Ξεκίνησε απ΄το ράδιο που (παίζει σιγανά οληνύχτα κάτω απ΄το μαξιλάρι μου αλλά το ξανακούω μόνο όταν ξυπνάω 🙂 ) το πρώτο πρωινό τραγούδι του ήταν ένα του Καζαντζίδη,θυμίζοντας αυτόματα πως είναι μέρα μνημοσύνου του. Συνειδητοποιώ τώρα που μετακινήθηκα στο Φοίβο και λοιπούς, πως ξέχασα ποιο τραγούδι ήταν.Πάντως «βαρύ» για πρωινό εντούτοις μου ήρθε καλά στ΄αυτιά και κυρίως στην καρδιά.
    Μετά με την Ταράτσα, είμαι αλλού γι αλλού…Να τώρα στο αυτί(μόνιμα το ακουστικό με το ραδιάκι) ακού Στοκοκκινο το Σερσέ λα φαμ …Γερμανικά. Και ποιος είν αυτός;

  73. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    72τέλος Α! η Λουπάκη (με προσκαλεσμένη την ηθοποιό Μαρία Κανελλοπούλου) το κέρασε και είναι ο
    Christian Ronig – «Greece is mine»
    http://www.ogdoo.gr/diskografia/nees-kyklofories/christian-ronig-greece-is-mine

  74. Πάνος με πεζά said

    @ 65 : Το αυξημένο κινητό στα μπαλκόνια (500 κιλά/τ.μ.) λέγεται ότι έχει προέλθει «από τη συσσώρευση κόσμου για την παρακολούθηση παρέλασης», προφανώς τα χρόνια κατά τα μέσα του 20ού αιώνα. Να και κάτι καλό, από τις παρελάσεις…
    Το φορτίο προβόλου είναι αυξημένο γιατί ο φορέας είναι ισοστατικός, αν δηλαδή η αντοχή του ξεπεραστεί, δε μπορεί να ανακατανείμει την ένταση και καταρρέει…

  75. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Κρόνη, Λουκρητία, ειδικά για σας, σας το χαρίζω, είναι πολύ ωραίο…

    69 Κώστα ,σε καταλαβαίνω. Πήγαμε με τη φίλη μου, από πέρισυ και κάναμε ρεπεράζ. Να εντοπίσουμε την απόσταση από το μετρό κλπ (μαζί και τη στατικότητα-αλήθεια σας λέω-στην τρίτη ηλικία πάμε, καλά λέει παραπάνω, κάτι τέτοια τα βάνει ο νους 🙂 ) . Απόξω μόνο εν πρώτοις. Από τον καημό μας αποφασίσαμε να πάμε «ορθάδικο» με 15 Ε αλλά μας γκαντέμιασε γιατί έβρεξε (εννοώ καταιγίδα) την κανονισμένη μέρα και αποτραπήκαμε.
    Για τη θέα-Ακρόπολη αποζημιώθηκα τότε κοντά γιατί πήγα σε γάμο σε ταράτσα (στεγασμένη) κάπου στον Προφήτη Δανιήλ κοντά. Σαν «προκάτ» αυτή η ταράτσα.Σα φυτεμένη στην κορφή του κτιρίου, χαμηλοτάβανη (μπορεί με αποσπόμενη οροφή) αλλά η κυκλοτερής τζαμαρία είχε θέα την ακρόπολη. Με τα μέσα φώτα, χλώμιαζε, μπορούσες να βγεις στα τζαμωτά επίσης μπαλκόνια όμως.

  76. Alexis said

    #74: Τι λές; Θες να πεις ότι ένα μπαλκόνι είναι κατασκευασμένο να αντέχει 500 κιλά/τ.μ.; Φαίνεται απίστευτο!

    #67: Ευχαριστώ πολύ, αλλά γιατί με έχεις βαφτίσει «ευγενικό»; Αρχίζω και ανησυχώ! 😆

  77. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    E να το, το Σερσε λα φαμ

  78. sarant said

    61 Διορθώθηκε

    66 Δεν το είπε αυτό.

  79. Γιάννης Ιατρού said

    Χαιρετώ

    το σημερινό Νίκο είναι από τα πιό πετυχημένα άρθρα νομίζω, και τα σχόλια 🙂
    Πολύ το χάρηκα.

    ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ γενικά σε όσους/ες γιορτάζουν σήμερα και ειδικά στους Lands και ΣΠ !

  80. cronopiusa said

    66

    Ο σκύλος ο Βαγγέλη στο Κολονάκι έξω από το Έβερεστ

    Η ταμπακιέρα (Μυστακίδης, Βιτάλη)

    Περαστικά στην κυρία Βιτάλη

    Δημήτρης Μυστακίδης – Βουνό με βουνό

    69

    Οι καλλιτέχνες πρέπει να πληρώνονται καλά, πολύ καλά θα έλεγα

  81. Σηλισάβ said

    «Ζάμπα» στη Γορτυνία λέμε έναν μεγάλο κακάσχημο δηλητηριώδη βάτραχο – αν δαγκώσει πρόβατο, μπορεί να ψοφήσει (το πρόβατο). Μη το γκουγκλάρετε, είναι άσχημο θέαμα

  82. Πάνος με πεζά said

    Και κάθε δάπεδο καταστήματος, επίσης 500 κιλα. (τουλάχιστον, έτσι; Για σούπερ μάρκετ ή άλλα καταστήματα, μπορείς να φτάσεις και στον ένα τόννο στο τετραγωνικό, και βάλε…)
    Τα χειρότερα είναι οι παλιές κατοικίες : με κινητό 200. Π.χ. ο άνθρωπος που στέκεται δίπλα στη βιβλιοθήκη του, να μάνι-μάνι το ξεπέρασε (στα πιο κει τετραγωνικά όμως, δεν ξεπερνιέται…)

  83. ΣΠ said

    29(Κρόνη), 30(Αλέξη), 53(Νικοκύρη), 79(Γιάννη Ιατρού)

    Ευχαριστώ για τις ευχές σας. Να ευχηθώ και εγώ στον συνονόματό μου Lands.
    (στην λέξη «συνονόματος» δεν έχει λόγο ο Βακερνάγκελ;)

  84. ΣΠ said

    33
    Έχει βγει στην σύνταξη. Είναι πλέον ομότιμος καθηγητής.

  85. ΣΠ said

    46
    Ο σκέτος Φοίβος (Τασσόπουλος) δεν τραγουδάει, γράφει τραγούδια.

  86. Πάνος με πεζά said

    Η απορία της μέρας βεβαίως -μαζί με τα χρόνια πολλά στους εορτάζοντες- είναι μία : αφού των Φώτων ρίχνουν στη θάλασσα το σταυρό, γιατί του Σταυρού δε ρίχνουν στη θάλασα τα φώτα;

  87. ΣΠ said

    51
    Και στα σερβοκροάτικα жаба/žaba είναι ο βάτραχος.

  88. mitsos said

    Ρε τι πάθαμε ;
    Την πρώτη φορά διάβασα στην Ταρτησό του Φοίβου… Μπα, αποκλείεται … Λάθος… Ταράτσα του Φοίβου ..

    Μακάρι να τα κατάφερνα να πάω να δω κάποια από αυτές τις παραστάσεις. Αλλά «χλωμό» το βλέπω.

    Διαβάζω:
    …την οικουμενική συνήθεια όλων ανεξαίρετα των ενηλίκων να στήνουν μπροστά τους το νεογέννητο και να το ρωτάνε συνεχώς «Τι είναι βρε; Τι είναι;». Φοβάται, λέει, πως όταν η, νεογέννητη τάχα, κόρη του αρχίσει να μιλάει, η πρώτη κουβέντα της θα είναι: «Τι «Τι είναι», βρε καραγκιόζη, για ποιο ακριβώς με ρωτάς δυο χρόνια τώρα;»
    και Σκέφτομαι: Καλοκαιράκι στην παραλία κάποιος τριαντάρης με γυμνασμένο σώμα περνά σερί απ’ όλες τις μεσήλικες ( και άνω ) κυρίες και αρχίζει να τις τσιμπάει στα μάγουλα και στα μπούτια » Αχού κάτι δίπλες ! … Μπα δεν σου άρεσε ;! Και πιστεύεις ότι εμένα μου άρεσε δυο συνεχόμενα καλοκαίρια να περνάτε από το καρότσι μου όλες στην σειρά και να με ταράζεται στις τσιμπιές;» 🙂
    …..

    Τελικά : Ζει το ελληνικό τραγούδι
    και
    Μπορούμε, έστω και όχι όλοι-όλοι μαζί.

  89. loukretia50 said

    Αλέξη, είσαι τόσο ευγενικός, όσο εγώ καλή στο να είμαι κακιά! – δηλ. όταν και όπου θέλεις!

  90. raf said

    Είναι όντως πολύ ακριβό το εισιτήριο και απαγορευτικό για πολλούς, αλλά ακούγεται να είναι υπερθέαμα. Ο Φοίβος, για παράδειγμα, είναι απ’ τους μεγαλύτερους τραγουδοποιούς μας, ο Μυστακίδης ο κορυφαίος λαϊκός κιθαρίστας στη χώρα, ο Θεοδωρόπουλος πρώτο όνομα στη -φτωχή θεωρώ- σταντάπ σκηνή της χώρας, και πόσοι άλλοι μουσικοί και συντελεστές…

  91. π2 said

    71: Το βλαχάν = βάτραχος, αντιθέτως, δεν είναι βλάχικο. :p

  92. loukretia50 said

    Mary Hopkin – Those Were The Days

    θα μπορούσα να συγκινηθώ πολύ μ΄αυτό…
    τι μου κάνατε σήμερα?
    ————————–

    Νοσταλγικές αποδράσεις
    Στη φίλη μου, που δε μεγάλωσε ποτέ.Ελπίζω να βρήκε τ΄αστέρια!

    Νοσταλγικά κι απόμακρα μοιάζουνε τα τραγούδια
    που κάποτε αγαπήσαμε – αθώα μαθητούδια!
    Κι αν τότε μας εκφράζανε οι αφελείς οι στίχοι
    τώρα πια σοβαρέψαμε, σηκώσαμε τον πήχυ

    Όμως αν αναπάντεχα ακουστεί μια μελωδία
    που να θυμίζει αστροφεγγιές σε κάποια παραλία
    Η σκέψη αναδιπλώνεται , πετάει στα περασμένα
    Σε χρόνια αθώα, ανέμελα, πρόσωπα ξεχασμένα
    Τότε που με την κολλητή- λέγαμε τα όνειρά μας
    τρανζιστοράκι συντροφιά – κρυφά απ΄το μπαμπά μας
    και σαν κοχύλια τις ευχές – πετούσαμε στ΄αστέρια
    Κι όλες στη θάλασσα έσβηναν, όπως τα καλοκαίρια

    Ήταν φορές που κλαίγαμε γιατί μας είχαν φτύσει
    Κάποιοι ωραίοι νεαροί που είχαμε γνωρίσει
    Και τότε με ένα εύθυμο τραγούδι στον αγέρα
    από σταθμο πειρατικό, που ακούγονταν ως πέρα
    Αρχίζαμε τρελό χορό σαν κόρες της σελήνης
    στα μάγια της τρελής νυχτιάς, θύματα της σαγήνης
    μιας μελωδίας νυχτερινής, προμήνυμα γαλήνης
    που ακολουθεί τη θύελλα όταν απλά ξεδίνεις
    με πράγματα τόσο απλά, πολύτιμα συνάμα
    σαν τη φιλία, τη μουσική, το γέλιο και το κλάμα
    για καταστάσεις «τραγικές» – ανέκδοτο με γρύλλο!-
    μονάχα υποθετικές, και μαραμένο φύλλο
    ένοιωθε η τρυφερή καρδιά , που άγνοια έχει τόση
    για δράματα αληθινά , που αργότερα θα νοιώσει
    (τι τάθελες Αστέρω μου? , κοντά στο νου κι η γνώση!)

    Φαντασιώσεις τρυφερές που η νύχτα η πλανεύτρα
    στολιζε με αναλαμπές των άστρων, κι ήταν ψεύτρα
    Μα εμείς δε λογαριάζαμε αλήθεια αν είναι ή ψέμα
    Σκηνή από θεατρικό ζωντάνευε ένα βλέμμα
    Ένα χαμόγελο ήταν φως,υπόσχεση ελπίδα
    Σε νέα μας παρέσυρε κρυφή ονειροπαγίδα

    Οι σχέσεις οι πραγματικές, δεν ηταν η ουσια
    αρκούσε μία πλάγια ματια με σημασία
    (Που εμεις μοναχα ξεραμε)
    Κι απόχρωση ρομαντική έπαιρνε η γνωριμία
    Βέβαια ήταν πιθανό να μας αναστατώσει
    Κι η γκαβωμάρα η απλή – σε μια μεγάλη η δόση!

    Τότε δεν το γνωρίζαμε πως ήταν ευτυχία,
    η νιότη, η λαχτάρα μας, το κέφι , η φαντασία
    κι όλα αυτά που ξαναζούν με μία μελωδία!
    ΛΟΥ
    Σήμερα ταξίδεψε αλλού!

    Συμπαθάτε με. Ακόμα κι οι γάτες έχουν καρδιά!

  93. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Στην Κρήτη βοθρακός και αφορδακός ο βάτραχος. Έχουμε και σχετικά επώνυμα. Τη μπράσκα την έμαθα από συμμαθήτρια πανωμερίτισσα και πήγε ο νους μου στις βράσκες/βρασκιά, το κοντόχοντρα πήλινα πιθάρια μας με ισόπατο στόμιο που βάζαμε είτε τις αλατσολιές (θρούμπες) είτε σβήναμε ασβέστη για τις σπιτικές μικροχρήσεις.
    Δεν είχαμε στα μέρη μας μεγάλα βατράχια και παίζαμε στο ρυάκι με τα μαύρα τηγανόσχημα γυρινάκια ,άφοβα αν και με λίγη αηδία (εγώ).
    Τελευταία όμως έχουμε προς τα δυτικά έναν νέο,κακό μουσαφίρη του είδους, το βουβαλοβάτραχο.Βλέπω τώρα να γράφουν για είδος που αφέθηκε λέει ελεύθερο μετά από επιχείρηση εκτροφής του, ενώ αρχικά θυμάμαι λέγανε για είδος ξένο (κι επικίνδυνο) στην πανιδοχλωρίδα μας που ήρθε λαθραία με κάποιο προϊόν απ΄αλλού (γι αλλού). Εκτός κι αν είν άλλο εκείνο.Με τους κρητικούς άντε να βρεις άκρη 🙂
    http://www.haniotika-nea.gr/o-amerikanos-vouvalovatrachos-tis-agias/#

  94. ΣΠ said

    από το SexBomb και το Another one bites the dust ίσαμε το MammaMia των Abba, που δεν είναι και τόσο καινούργιο

    Ούτε το Another One Bites the Dust (1980) είναι τόσο καινούργιο, αν και λίγο μεταγενέστερο από το Mamma Mia (1975). Άλλωστε ο Φρέντι Μέρκιουρι είναι μακαρίτης από το 1991. Καλά, το Sex Bomb (2000) μπορείς να το πεις και πρόσφατο.

  95. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Σταυρούλα, ΣΠ ,Lands, ΣΠ και όσοι-ες, άδηλοι-ες εορτάζουν,
    χρόνια πολλά σας!

    92. Λουκρητία, έσκισες πάλι! Μιουλ (δάκρυ) 😦

  96. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα και να ευχηθώ και στον LandS, που τον παρέλειψα πρωτύτερα -και είναι και γείτονας!

  97. loukretia50 said

    ΕΦΗ – ΕΦΗ
    Επεξήγηση σε αναπάντεχα νοσταλγικά στιχάκια

    Θυμάσαι την πεντάμορφη που έβγαζε βατραχάκια
    Κάθε φορά που μίλαγε? Έτσι και τα στιχάκια
    Με λέξεις όμορφες, απλές, γίνονται τραγουδάκια
    Μελωδικά κι ανώδυνα, να παίζουν τα παιδάκια
    Κιθάρα όταν μαθαίνουνε , για νάβρουν κοριτσάκια
    Όμως κρύβουν μια μαχαιριά , σε κάνουν κομματάκια
    Αν ξεχαστείς και αφεθείς στου νου τα παιχνιδάκια
    Λου
    Θα μου περάσει, όπως πάντα! Μη (με) φοβάσαι!

  98. ΣΠ said

    95 Ευχαριστώ Έφη για τις ευχές (εις διπλούν).

    Την δεκαετία του 60, εκτός από τα ποπ, μεταγλωττίζονταν και κάποια τραγούδια εξ ανατολών.

  99. cronopiusa said

    ΙΟΡΔΑΝΗΣ ΤΣΟΜΙΔΗΣ – ΤΟ ΜΙΝΟΡΕ ΤΗΣ ΑΥΓΗΣ

    ΤΟ ΜΙΝΟΡΕ ΤΗΣ ΑΥΓΗΣ – M.ΒΑΜΒΑΚΑΡΗΣ

    CHRISTIAN RONIG – MORNING IN MINOR HQ (official music video)

  100. loukretia50 said

    ΣΠ χρόνια καλά κι από μένα!

    Αυτο πρέπει νάναι διασκευή του τραγουδιού της Ναργκίς
    Mother India – Γη ποτισμένη με ιδρώτα ελληνιστί, που με την ευκαιρία έκανε πολύ κόσμο να κλάψει με τον άντρα της τον κοψοχέρη – Από βράχο, εργατικό ατύχημα.
    Τραυματικό για παιδί που έτυχε να το δει.. Mother India | Nargis https://youtu.be/RjYhUk6M0iM

    (για φωνή δεν έχω λόγια βέβαια!)

  101. Γς said

    Και μόλις είχαμε βγει απ τη Σχολή, λίγο πιο κάτω απ την Ταράτσα, για το Αιγάλεω κι αυτή σκυμμένη [η ευλογημένη] πάνω στις σημειώσεις μας .

    Φτου είχαμε ξεχάσει κάτι. Και στην διασταύρωση της Ιεράς Οδου με το ποτάμι κάνω μια γλυκιά αναστροφή και γυρίζω πίσω .
    Ημουν σίγουρος ότι δεν το κατάλαβε κι όπως φυλλομετρούσε τις σημειώσεις της λέω:

    -Ποιος το περίμενε ότι έχει και το Αιγάλεω Ακρόπολη;!

    Σηκώνει τα μάτια της και έπαθε την πλάκα της!

  102. loukretia50 said

    ΣΠ
    Λόγω εορτής όμως ταιριάζει ένα πολυδιασκευασμένο ανατολίτικο
    Pulp Fiction – Dance Scene Misirlou

  103. cronopiusa said

    ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ Οικογένειας και φίλων Παύλου Φύσσα – Κερατσίνι, 1 Σεπτεμβρίου 2018

  104. loukretia50 said

    Αλλάζουν οι καιροί βέβαια, δυσκολεύουν, κι ο Τραβόλτα μεγάλωσε
    TRAVOLTA – Kagkelia https://youtu.be/NwgZ5q2Y3Sg

  105. ΣΠ said

    100
    Σε ευχαριστώ για τις ευχές, Λουκρητία. Ακριβώς όπως τα λες είναι. Τα τραγούδια από την ταινία είχαν μεταγλωττιστεί στα ελληνικά και παρουσιάστηκαν από έλληνες συνθέτες (λέγε με Μπάμπη Μπακάλη) για δικά τους.

  106. Πέπε said

    ΕΥχαριστούμε για την ωραία ανταπόκριση!

    > > παρά την ακριβούτσικη τιμή του εισιτηρίου (23 ή 30 ευρώ το άτομο για σκέτη είσοδο, χωρίς ποτό).

    Δεν είναι ακριβούτσικη, είναι απαγορευτική. Καταλαβαίνω ότι πρέπει να βγουν πολλά μεροκάματα, αλλά η κατανόηση δεν κάνει το ποσό πιο ευκαταφρόνητο.

    > > Στον εξώστη τα εισιτήρια είναι πιο προσιτά, 15 ευρώ και μια μπίρα δώρο.

    Υποθέτω ότι το «δώρο» είναι ειρωνεία. 15 ευρώ με μπίρα.

    > > μετά, στη δεκαετία του 80, λέει ο Φοίβος, έμαθε ο κόσμος αγγλικά (πήραμε Λόουερ, είπε) κι έτσι σταμάτησε αυτή η μόδα. Δεν ξέρω αν ισχύει αυτή η εξήγηση, νομίζω πως ξένα τραγούδια εξακολούθησαν να διασκευάζονται -ακόμα κι από τον Σαββόπουλο στο Ξενοδοχείο.

    Δεν ξέρω αν στέκει η εξήγηση, αφού για να ακούς ξένα δε χρειάζεται οπωσδήποτε να καταλαβαίνεις τα λόγια. Αλλά όπως και να ‘χει, νομίζω ότι είναι άλλη περίπτωση αυτά τα παλιά σουξέ και άλλη το Ξενοδοχείο.

    > > ο Θανάσης Αλευράς […] παρασταίνει έναν νεαρό γκέι

    Δεν καταλαβαίνω γιατί άνθρωποι που ξέρουν ελληνικά παριστάνουν ότι δεν ξέρουν. Αυτό δε λέγεται έτσι (και μη μου φέρετε λογοτεχνικά παραδείγματα 🙂 )

    > > ένα πολύ καλό νούμερο με το λεωφορείο 140

    Πρέπει να είναι αρκετά παλιό. Μερικών χρόνων εννοώ. Εκτός αν ένα που έχω δει στο ΥΤ είναι άλλο. (Θα μπορούσε: φαίνεται ότι το λεωφορείο 140 έχει κινητοποιήσει πολλών την έμπνευση.)

    > > ρεμπέτικα, είδος ουσιαστικά μουσειακό

    Εδώ θα χυθεί πολύ μελάνι. Κατά τη γνώμη μου δεν είναι μουσειακό εφόσον οι συνήθεις συνθήκες ακρόασης δεν είναι μουσειακές. Το ρεμπέτικο παίζεται πάρα πολύ σε μικρές ταβέρνες και κουτούκια, και εξίσου σε παρέες ερασιτεχνών, των οποίων μάλιστα το δυναμικό διαρκώς ανανεώνεται.

  107. Πέπε said

    > > Ζάπα είναι ο μεγάλος βάτραχος, και σε κάποιο σημείο της παρλάτας, αφού το εξηγήσει τι είναι, λέει ότι συνάντησε στο δρόμο μια τεράστια ζάπα με γουρλωτά μάτια

    Τους βατράχους δεν τους συναντάς στον δρόμο. Μήπως ήταν φρύνος; (Που αλλού λέγεται μπράσκα, ενώ ο βάτραχος σε γενικές γραμμές λέγεται πάντα βάτραχος, ή έστω σε κάποια από τις 99 παραλλαγές της λέξης αυτής.)

  108. Γς said

    Χρόνια Πολλά ΣΠ και σ όποιον άλλο γιορτάζει σήμερα.

    Γιορτάζει κι η νύφη μου η Ρούλα [Σταυρούλα], αλλά κι ο αδελφός μου ο Γιώργος, που όλοι τον λένε Ρούλη

    -Ναι Ρούλα μου, ναι Ρούλα μου. Ο,τι πεις Ρούλα μου

    [απέκτησε το παρατσούκλι Ρούλης κι ησύχασε]

  109. Πέπε said

    > > Να σε φάει η οχιά και η μονομερίδα! Να μπει ο διάολος μέσα σου και να είναι και ξαπλωμένος (για να μη βγαίνει) να… να… να…

    Να σου στραφούν τα πόδια τα μπρος τα πίσω, κι αντί να πηγαίνεις να ‘ρχεσαι.

  110. Γς said

    33, 84:

    Κι είναι κι η περίπτωση του Πελεγκρίνη

    [και το ενδεχόμενο να κατέβει για Ακαδημαϊκός ]

    -Μην επιμένεις. Να ψηφίσω εγώ κάποιον που έκανε θέατρο το Πανεπιστήμιο;

    ;

  111. Πάνος με πεζά said

    @ 106 : Αυτά έκανε και ο Πανούσης, και κουβαλάγαμε τους ξηρούς καρπούς στις τσέπες των παλτών… Σε κάθε συσκότιση μετά από τραγούδι, οι πιατελίτσες γέμιζαν α-λα γάμος στην Κανά…
    (Τσιπιά;)
    Άσε που η βαλβίδα της φιάλης, με το που έκανε το πρώτο γύρισμα το γκαρσόνι, έρεε απρόσκοπτα… (Επαναγεμιζόμενη; )
    Θέλω να πω, βάλε όσο εισιτήριο θες, αλλά από πάνω, μην είσαι και γύφτος..

  112. ΣΠ said

    108 Ευχαριστώ, Γς.

    Το λεωφορείο 140.

  113. Γς said

    103:

    Και λίγο να είχε πονηρευτεί, μιας και που θα ήξερε ότι για όλο ήταν ικανοί οι δολοφόνοι του, τώρα θα τον ακούγαμε να τραγουδάει γμτ …

  114. 32, … Στην Πελοπόννησο τον λένε και «ζάμπα», τον μεγάλο βάτραχο. …
    107, … Μήπως ήταν φρύνος; (Που αλλού λέγεται μπράσκα, …

    Και βούζα ο φρύνος στην Αχαΐα (βλέπω κάποιος το έχει καταγράψει στο Slang.gr) – πιθανότατα και αλλού.

    Χρησιιμοποιείται και μειωτικά για δύσμορφους.

    Θυμάμαι, επίσης, ως απάντηση στην κλασική ρίμα
    ποιητή εκ του προχείρου/…σαν του χοίρου
    ήταν
    …μάς ήφερες τα ούζα/…μούρη σαν τη βούζα.

  115. loukretia50 said

    114 και μύτη καραμούζα?

  116. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Σήμερα με το αγιασμένο νερό του βασιλικού γίνεται τάχα το καλύτερο (ή το μόνο;) προζύμι.

    Σαν σήμερα, το 1943, σκότωσαν οι Γερμανοί τους πρώτους από τους 451, στο Ολοκαύτωμα της Βιάννου. Σαν αύριο «τ’ Αγιού Νικήτα» καθώς μένει σφηνωμένο στο νου, τους επόμενους, μαζί τον παππού 35, (απ τη μάνα μου) και τον προπάππου μου (απ΄τον πατέρα μου),67.
    Ο πατέρας μου, ανταρτόπουλο, είχε πάρει μέρος στη (θαμένη μέχρι πριν λίγα χρόνια) μάχη της Κάτω Σύμης που προηγήθηκε.

  117. 115,
    Αυτό δεν το είχα ακούσει, αλλά κάλλιο καραμούζα! 🙂

  118. loukretia50 said

    πώς να το ακούσεις? πετάχτηκε αυτόματα!
    Αυτοί που προτιμούν τη σιωπή πάντως δεν εκτιμάνε τις καραμούζες! Ειδικά σε χώρους που επιβάλλεται ησυχία!

  119. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    114.…μάς ήφερες τα ούζα/ με δυο κομμάτια λούζα
    …μούρη σαν τη βούζα*.
    μύτη σαν καραμούζα
    και χείλη σα βεντούζα

    *Μπούζα στην Αρκαδία η γουρούνα.

    115 🙂

  120. Νέο Kid said

    Κοίτα να δεις που μετά από τόσα χρόνια μαθαίνω ότι ο LandS είναι Σταύρος…
    Χρόνια πολλά! Και στον ΣΠ ,βεβαίως-βεβαίως!

  121. Πάνος με πεζά said

    Και η ταράτσα του Μίκη…

  122. leonicos said

    Τι μεγαλειώδες άρθρο το σημερινό!

    Και οι σχολιαστές αξεπέραστοι

    και οι Μεγάλες Κυρίες μας παρούσες, όλο γλύκα.

    Οσο σκέφτομαι ότι μπορεί να μην ξεπείσμωνε η Έφη, με πιάνει τρέλα

    ΑΠΟ ΤΙΣ ΜΕΓΑΛΕΣ ΕΠΙΤΥΧΙΕς ΤΟΥ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟΥ, ΝΟΙΚΟΚΎΡΗ

  123. ΣΠ said

    106
    Κι εγώ «παριστάνει» θα έλεγα, αλλά το «παρασταίνει» δεν είναι λάθος. Το έχουν και το ΛΚΝ και το Λεξικό Μπαμπινιώτη ως ισοδύναμο.

  124. loukretia50 said

    Με μια μύτη καραμούζα
    Και χειλάρες σα βεντούζα
    Το Μητσάρα είχε σούζα
    Η Σουλτάνα, η γρουσούζα

    Πες το μυστικό μεγάλη
    και λεφτά με το τσουβάλι!
    Πως ελπίδα έχουν κι άλλοι
    Με το μαύρο τους το χάλι
    ΛΟΥ

  125. ΣΠ said

    120
    Thanks, Kid.

  126. sarant said

    106 Μουσειακό με την έννοια ότι (και εδώ κάποιοι μπορεί να διαφωνούν) δεν γράφονται καινούργια ρεμπέτικα. Όσα γράφτηκαν, γράφτηκαν -αν και όλο και ακούς κάποια που δεν τα ξέρεις.

    109 Κι αυτό το είπε προχτές!

    122 Πράγματι!

  127. loukretia50 said

    Sir. μπήκε φραγή?

  128. loukretia50 said

    ok.άκυρο!

  129. loukretia50 said

    λοιπόν η μαρμάγκα με μισεί!

  130. cronopiusa said

    116 ΕΦΗ – ΕΦΗ

  131. loukretia50 said

    ΛΕΏΝΙΚΕ
    αυτός μου άρεσε ( πήγαινα στη Μέδουσα), ελπίζω και σε σένα!
    Γιώργος Μαρίνος – Σε λίγο θα σβήσουν τα φώτα https://youtu.be/5oXmpuhZcqQ

  132. sarant said

    131 Aπό τα νύχια της μαρμάγκας!

  133. ΣΠ said

    Και λίγο ραπ με Βέγγο.

  134. Pedis said

    «λέει ο Φοίβος, έμαθε ο κόσμος αγγλικά (πήραμε Λόουερ, είπε) κι έτσι σταμάτησε αυτή η μόδα.»

    με τα καινούρια λόουερ καταλαβαίνει ο πτυχιούχος γαλλικά κι ιταλικα; Μωρέ μπράβο, ιντερντισιπλιναριτι για τα μοντερνα σερτιφικέιτς της αγοράς!

    καλός ο Φοίβος, λίγο μονότονος σε στυλ και μουσική ορισμενες φορές, νομίζω.

  135. loukretia50 said

    ΓΙΑ ΤΗ ΜΑΡΜΑΓΚΑ
    (Καλοπιάσματα!)
    ΕΛΕΝΗ ΒΙΤΑΛΗ »ΤΟ ΔΙΧΤΥ» https://youtu.be/voNPM8Cukz0

    αν πάλι μεσ΄στα βρόχια της πιαστώ
    κανείς δε θα μπορέσει να με βγάλει
    μονη θα βρω την άκρη της κλωστής
    και στην παρέα σας φουριόζα θάρθω πάλι!

    (βαριέμαι για ολόκληρο! δεν το αξίζει!)

    Κατιάνα Μπαλανίκα – Το tango της Κατιάνας https://youtu.be/bmaAr_mEkao

  136. loukretia50 said

    Κι εδώ ο Βέγγος είναι πολύ καλός!
    (αυτό ΔΕΝ είναι για τη μαρμάγκα – κι ας μας θεωρεί σκουπίδια μερικούς μερικούς!

    Θανάσης Βέγγος – Άρης Χριστοφέλλης – Έλλη Πασπαλα – Η μπαλάντα των σκουπιδιών

  137. H. Mandragoras said

    51-57-62
    Στα πολωνικά ο βάτραχος είναι żaba (παχουλούτσικο ζ). Το żabka (και των παντοπωλείων) είναι πράγματι υποκοριστικό. Αλλά τόσο αγαπούν οι Πολωνοί τα υποκοριστικά που παίζει να ακούγεται πιο πολύ από το żaba.
    «Dzień dobry. Bileciki do kontroli», τυπική ατάκα ελεγκτή στο λεωφορείο. «Καλημέρα, εισιτηριάκια για έλεγχο»

  138. Αιμ.Παν. said

    Μπράσκα είναι είδος φρύνου βέβαια :

    http://www.herpetofauna.gr/index.php?module=cats&page=read&id=211

    αλλά στον Βόλο μπρασκοουρές είναι εξαιρετικός μεζές για τσίπουρο, η ουρά της πεσκαντρίτσας :

    https://el.wikipedia.org/wiki/Πεσκαντρίτσα

    Ο ατελείωτος πλούτος και σύγχιση με τις τοπικές ονομασίες ζώων και φυτών…

  139. ΣΠ said

    Αυτό το μάθατε; Η ώρα θα σταματήσει να αλλάζει αλλά κάθε χώρα μπορεί να επιλέξει αν θα κρατήσει την χειμερινή ή την θερινή.
    https://www.huffingtonpost.gr/entry/e-ora-stamata-na-allazei-alla-tha-diaterethei-e-therine-e-e-cheimerine-ten-apantese-dinei-e-komision_gr_5b9bac93e4b04d32ebf7a4c9?9g
    Έτσι όμως μπορεί να καταλήξουμε να έχουμε στην κεντρική Ευρώπη ένα μωσαϊκό με την μία και την άλλη ώρα.

  140. ΓΤ said

    119> κριτσανιστή πέτσα μπουζοπούλας σε πανηγύρι στην Αρκαδία, 15 ευρίδια το σεσουλάτο κιλό, δίχως απόδειξη ασφαλώς, με ζεστό μπιρόκουτο… 🙂
    Μην ξεχάσουμε: βρακιά Τεγέας με ένα κέρμα…
    Και η μπουζοπούλα, στην Πλατεία Άρεως στην Τρίπολη, σε πινακίδα μαγαζιού: ΓΟΥΡΝΟΠΟΥΛΑ (μάλλον σε γούρνες τριγυρνά)

  141. Γιάννης Ιατρού said

    Και πριν 17 χρόνια, το 2001, σαν τέτοια μέρα, μας άφησε ο Στέλιος Καζαντζίδης.

  142. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    122 Λεώνικε, ευχαριστούμε! 🙂

    126 τέλος 🙂

    124. φλασιά, με την άδειά σου
    Η Σουλτάνα, η αρσούζα

    141.Να με διαβάζεις 🙂 Κι άκουσα έχει γενέθλια ο Καραμανλής ο Ραφηνάτος,να ξες.

  143. sarant said

    139 Εντελώς παλαβό!

    137 Περίεργη σύμπτωση, σήμερα το πρωί συζητήσαμε στο Φέισμπουκ για την ίδια (ελληνική) φράση του ελεγκτή.

  144. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    «το ελληνικό τραγούδι, λαϊκό και έντεχνο, έχει αστείρευτο πλούτο που μπορεί να καλύψει όλες σχεδόν τις πτυχές της ψυχαγωγίας.Για άλλου είδους απολαύσεις, υπάρχει η κλασική. Τα νεότερα ξένα, το πολύ για χορό. » !!!

    Πολυ συντηρητική άποψη. Πιθανολογώ ότι οφείλεται στην παιδική/εφηβική ηλικία και στον ενήλικο νόστο.

    Περιορίζομαι να γράψω ότι το τραγούδι και γενικότερα η μουσική, αν είναι καλή- ασχέτως εθνικότητας- πρέπει να την απολαμβανουμε.

    Ήδη από την αρχή της δεκαετιας του ’70 η pop, rock, progressive rock, jazz-rock,soul,Psychedelic soul*,Psychedelic rock**, …καταλαμβανε περισσοτερο χωρο στα ακουσματα μου, χωρις να παραμελω την αυθεντικη ελληνικη μουσικη καθε ειδους. Πολλοι μουσικοι της folk rock οπως οι Simon & Garfunkel** , η Joan Baez (ήδη απο το 1ο της album) διασκευασαν παραδοσιακα τραγουδια ή ορχηστρικη μουσικη απο διαφορες χωρες κανοντας τον πρόδρομο της ethnic που δεν λεγοταν τοτε ετσι . Καθως περνουσαν τα χρονια για πολλους λογους (3ο Πρόγραμμα, ραδιοφωνικές εκπομπές απο Θειο Νωντα (Δ.Πουλικακος),…) εισερχομουν στην κλασσικη μουσικη μαζι με την jazz. Τοτε ειχε ξεκινησει και το punk rock/new wave,……,

    Η παγκόσμια μουσική είναι αστείρευτη και συνεχίζεται χωρίς εμάς ….

    * Sly and the Family Stone, Jimi Hendrix, and the Temptations. Mainstream acts that developed a psychedelic sound included the Supremes and Stevie Wonder. …..

    ** Ενδεικτικα :
    1. «San Francisco Sound» …Jefferson Airplane (White Rabbit» , «Somebody to Love»), Grateful Dead, The Steve Miller Band and Country Joe & the Fish. [57] ….larger scale multi-media community events/benefits featuring the Airplane, the Diggers and poet Alan Ginsberg.

    2.British psychedelic music was often more arty in its experimentation, and it tended to stick within pop song structures. Pink Floyd’s «Arnold Layne» (March 1967) and «See Emily Play» (June 1967), both written by Syd Barrett,»[101] The Beatles «Strawberry Fields Forever», «Penny Lane»,
    Παρακλαδια της βρεττανικης ψυχεδελειας :
    2.1. was based on a heavy, electric reinterpretation of the blues played by the Rolling Stones, adding guitarist Pete Townshend of the Who’s pioneering power chord style to the mix. Groups of this nature were dominated by Cream, the Yardbirds, and Hendrix.
    2.2. drew strongly from jazz sources and was represented early on by Traffic, Colosseum, If, .., Soft

    ** orchestral musical piece from the zarzuela El Cóndor Pasa by the Peruvian composer Daniel Alomía Robles,

  145. Γιάννης Ιατρού said

    142δ: ΕΦΗ
    Μωρέ σε διαβάζω, αλλά από το μεσημέρι έως τώρα έγινε διαγραφή του cache, άσε που μόνο 1 μπιτ έχω πιά ο έρμος, μιας και μου πήραν τα μυαλά που λένε: Έτσι λοιπόν 0, 1 και μετά… overflow 🙂 . Και το χειρότερο Έφη είναι πως έψαξα κιόλας, πριν πατήσω ‘δημοσίευση’, αλλά φεύ! Με -ατζίδη, χωρίς ν(ί), απ΄ότι βλέπω τώρα. Πλήρης διασυρμός 🙂 🙂

  146. sarant said

    144 Προσέχω πως ούτε κι εσύ βάζεις νεότερα ξένα!

  147. Γιάννης Ιατρού said

    ρε γμτ%@$#, έστω πως τους την έκανε ο κορέκτορας, μετά δεν ρίχνουν μια ματιά;;; Και δεν γράφουν σχόλιο, που μπορεί και να σου ξεφύγει και κανένα «ότι» αντί του «ό,τι» 🙂 «….Τα ακριβά αίτια του θανάτου της, θα εξακριβωθούν…! ΠΑΝάκριβα…

  148. ΚΩΣΤΑΣ said

    Χρόνια πολλά! στον Σταύρο Π και στην Σταυρούλα , που σχολιάζουν εδώ, καθώς και σε όσους-ες τυχόν εορτάζουν σήμερα, αλλά έχουν χρηστώνυμο που δεν το φανερώνει.

  149. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    146. Απλως κουραστηκα να γραψω…..

    Μην με προκαλείς 🙂 για τα νεότερα, έχω δει επί πολλά έτη MTV με την κόρη μας , αλλά και χωρίς αυτήν, επομένως γνωρίζω τα βασικά καλά άσματα και μουσικές που μου αρέσουν κιόλας και τα ακούω συχνά.

    Post-punk : The Smiths, Orange Juice, Siouxsie and the Banshees, , Joy Division, Killing Joke, Echo & the Bunnymen, The Cure, Bauhaus, …..

    Synth rock/Electronic rock

    Many progressive rock bands … Pink Floyd, Yes and Genesis.
    The Human League , Depeche Mode,..

    New Romantic

    Influenced by David Bowie and Roxy Music. Pioneers included Visage, Japan and Ultravox …Adam and the Ants, Culture Club, The Human League, Spandau Ballet and Duran Duran.

    Indie rock and Alternative rock
    early indie bands Aztec Camera, Orange Juice and The Smiths, …James…. The Jesus and Mary Chain wrapped their pop melodies in walls of guitar noise, while New Order emerged from the demise of post-punk band Joy Division …and the dream pop of Cocteau Twins, ..late 1980s.

    …συνεχίζεται

    Cocteau Twins – Heaven Or Las Vegas (Official Video)

  150. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    149. συνέχεια …

    Britpop :Suede , Blur,… writing about uniquely British topics and concerns.

    Suede – Beautiful Ones

    Blur – Girls And Boys

  151. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    … Oasis, Pulp, Supergrass, The Boo Radleys, Kula Shaker, Ash, Ocean Colour Scene and Elastica.


    Oasis – Wonderwall


    Pulp – Common People

    Post-Britpop

    Many of these bands tended to mix elements of British traditional rock (or British trad rock), particularly the Beatles, Rolling Stones and Small Faces,with American influences, including post-grunge. Radiohead, Placebo,The Verve, Travis, Stereophonics, Feeder, and particularly Coldplay, achieved much wider international success ….

    The Verve – Lucky Man

  152. BLOG_OTI_NANAI said

    Στην ταράτσα του…

  153. Γς said

    121:

    >Και η ταράτσα του Μίκη…

    http://www.iefimerida.gr/news/328309/iefimeridagr-sto-spiti-toy-miki-theodoraki-eikones

  154. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    Garage rock revival/Post-punk revival

    In the 2000s … Franz Ferdinand, The Libertines and Bloc Party …Other prominent independent rock bands in the 2000s include: Editors, The Fratellis, Lostprophets, Razorlight, Keane, Kaiser Chiefs, Muse, Kasabian, The Cribs, The Maccabees, The Kooks and Arctic Monkeys (the last being the most prominent act to gain their initial fan base through the use of internet social networking).

    Arctic Monkeys – Brianstorm (Official Video)

    Mark Ronson – Valerie Official Music Video

    Amy Winehouse και 3 από τις πιο καλές Βρεττανίδες τραγουδίστριες.

    Συμπέρασμα : Ο συμπαθής κατά τα άλλα Φ.Δ. είναι μέτριος τροβαδούρος , κατάλληλος δια την καθ΄ ὑμᾶς * Ανατολήν (bon pour l’orient ).

    * «δια την καθ’ ὑμᾶς » πιθανολογώ ότι μεταφράζεται ως » δια την δίκη σας»

  155. H. Mandragoras said

    143. Συνηθίζεται η ίδια φράση και στην Ελλάδα; Εντύπωση μου κάνει! Πού μπορώ να δω τη συζήτηση;

  156. Πάνος με πεζά said

    Αυτός ο τίτλος είναι προ-μεζεδάκι για α’υριο…
    https://www.newsit.gr/ellada/sok-sto-zefyri-viasan-agria-neari-kai-tin-afisan-se-komatodi-katastasi/2616211/
    Δεν κάνεις πλάκα βέβαια με αυτά, αλλά αν και η νεαρή ήταν άγρια, τα ήθελε και ο ….

  157. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    154. Διόρθωσις : «δια την καθ’ ὑμᾶς » πιθανολογώ ότι μεταφράζεται ως » δια την δική σας»

  158. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    156. Ζεφυρι (κομβος/ μεγαλοκαβατζα ναρκωτικών και όπλων) , πιθανολογώ ότι την χοντροκερασαν κόκα και …..

    Στο Ζεφυρι δεν πλησιάζουν ούτε τα ΕΚΑΜ (Ειδική Κατασταλτική Αντιτρομοκρατική Μονάδα)

  159. Πάνος με πεζά said

    Και για να προτείνουμε, θα μπορούσε να είναι «Βίασαν νεαρή με αγριότητα…». Άσε που βιασμός και ήρεμος δεν υπάρχει…

  160. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    Γενικά προσπερνώ τα αυτονόητα λάθη, διότι αυτοί (συνήθως δημοσιογραφοι εντός και εκτός » » )που λανθάνουν θα τα επαναλαμβάνουν.

    Εξ ‘ άλλου, αν το έκανα θα ήταν σαν να φωνάζω : είμαι πολύ έξυπνος και ανακαλύπτω τα
    τερατώδη λάθη, τι ωραίος που είμαι δοξάστε με.

    ΥΓ Για τις συνοπτικές και αποσπασματικες σημειώσεις μου επί της «ξένης μουσικής» (ΗΠΑ και Μ. Βρεττανια) προκλήθηκα από τον Νικοκυρη 🙂

  161. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Η γλυκόπικρη Ταράτσα/ La Terrazza.
    Tαινία του Έτορε Σκόλα με τους Ούγκο Τονιάτσι, Βιτόριο Γκάσμαν, Μαρτσέλο Μαστρογιάννι.

  162. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    Η Τέλεια Ομορφιά (La Grande Belezza) του Πάολο Σορεντίνο

  163. mitsos said

    Καλησπέρα.

    Δεν γύρισε η μέρα , ε!
    Χρόνια Πολλά και Καλύτερα σε κάθε Σταυρούλα και κάθε Σταύρο.
    ….
    Πάντα μπερδευόμουν στο να διακρίνω ποια ήταν τα μπακακάκια και ποιες οι βούζες …μέχρι που υπέθεσα ότι μου κάναν πλάκα και ονομάζαν διαφορετικά αυτό που εγώ έλεγα βατράχια….
    ….
    Δηλαδή αυτά που έγραψαν π.χ. ο Κορακάκης ή ο Βιδινιώτης το 2014-2016 δεν μπορούν να χαρακτηριστούν ρεμπέτικα ; Πως διακρίνονται από αυτά που αυτοπροσδιορίζονται ως λαϊκά αλλά παίζονται από ρεμπέτικες κομπανίες ; Μιλάω π.χ. για το «Δως μου φαρμάκι» ή και άλλα μόνο με εκτελέσεις αποκλειστικά από έγχορδα και στίχους που δύσκολα θα καταλάβαινε κανείς ότι δεν είναι προπολεμικοί π.χ. «Μάνα που ζω»

  164. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Κουνελάκι (όχι βουνελάκι 🙂 )

    Οι εξωπραγματικά πραγματικές ιστορίες του Φοίβου Δεληβοριά
    http://longreads.oneman.gr/delivorias

  165. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    163γ Mitsos
    Τον Κορακάκη και τον Πάππο, ου μην αλλά και το Γιάννη Λεμπέση σκέφτηκα στην αποστροφή του Νικοκύρη για νεορεμπέτικα, που κι εγώ δεν ξέρω που τελειώνει το λαϊκό κι αρχίζει το ρ. ή τ΄ανάποδο.
    Corto, Corto είσαι ΄δω; 🙂

    Ο ραμαντάνης τούτος;

  166. Της Μηχανής Ραψίματα said

    https://www.youtube.com/watch?v=s4UwlLzHn5A Το θρυλικό 140 από τον Βύρωνα Θεοδωρόπουλο. Επίσης αν έχετε χρόνο διαβάστε κι αυτά τα πολύ ωραία αρθράκια για τη θρυλική αυτή γραμμή του 140 του 2016 : https://www.oneman.gr/Onefun/to-dromologio-toy-140-einai-o-ti-pio-konta-sto-taksidi-sto-kentro-ths-ghs.4338327.html και του 2017 : https://www.vice.com/gr/article/nz5djm/perasa-arketes-wres-sto-8ryliko-lewforeio-ths-grammhs-140

    Και με τα 3 δακρύζω απ΄τα γέλια!!!

  167. Της Μηχανής Ραψίματα said

    Και μια ωραία ιστοριούλα. Προ ημερών πήγαμε σε συναυλία του Βασίλη Παπακωνσταντίνου, περάσαμε καταπληκτικά, 5-12 Ευρώ τα εισιτήρια. Παρεμπιπτόντως αγέραστος ο άτιμος!!!
    Τεσπά που λέει και η σημερινή νεολέρα, προσφάτως εγώ κι ο σύζυγος είπαμε να πετάξουμε τα κινητά μπακατέλες και ν΄αγοράσουμε απ΄αυτά τα καινούργια τα κορεάτικα (γιατί λεφτά για σάμσουνγκ και απλ δεν υπάρχουν). Πήραμε λοιπόν από ένα άιφον ξιαόμι πολύ καλό, γρήγορο κ.λ.π. το οποίο το χρησιμοποιούμε πια ως υπολογιστή και φυσικά και ως φωτογραφική μηχανή, μη σας πω πως σε λίγο θα το βάλουμε να μας φτιάχνει και καφέ, που θα πάει θα προστεθεί κι αυτό το απ, λίαν συντόμως φαντάζομαι.
    Και λέει ο σύζυγος όταν βγήκε ο Μπίλι, «δεν βγάζουμε και κανά βιντεάκι να το ΄χουμε έτσι χαβαλέ;», συμφωνώ κι αρχίζει να τραβάει βίντεο. Τράβηξε καμπόσα βίντεο και έβγαλε και διάφορες φωτό.
    Γυρνάμε σπίτι μες στον ενθουσιασμό και βάζει τα βίντεο στην τηλεόραση να τα δει, με το που παίζει το πρώτο βιντεάκιο ακούγεται στην αρχή η μελωδική φωνή του συζύγου κι έπειτα μια αγριοφωνάρα, η δική μου.
    Με το που ακούω πως τραγουδάω πάω σαλόνι και λέω στον σύζυγο «Παναγία μου!! αυτή είναι η φωνή μου όταν τραγουδάω;;;;. Πω,πω σε τι μαρτύριο υποβάλλω όσους κάθονται σε συναυλία γύρω μου;;;;»
    Και μετά θυμήθηκα και μια συναυλία του Σωκράτη Μάλαμα που είχαμε πάει το 2002 στο Θέατρο Φοίνικα Περιστερίου και μπροστά μου ακριβώς είχα τον Φοίβο Δεληβοριά και του λέω του άντρα μου «Ευτυχώς που δεν μ’ έβρισε ο άνθρωπος με τέτοια αγριοφωνάρα που έχω» Μα δεν άφησα και τραγούδι του Μάλαμα που να μην το τραγούδησα εκείνη τη βραδιά. Θυμάμαι πάντως πως κάποια στιγμή γύρισε και μας κοίταξε λίγο συγκαταβατικά και χαμογελαστά, προφανώς λόγω της αγριοφωνάρας μου. Ο σύζυγος για να με γλυκάνει μου είπε μάλλον γύρισε προς το μέρος μας επειδή ξέραμε όλο το ρεπερτόριο του Μάλαμα απ΄έξω, χα,χα!!! Εκείνος πάντως δεν σιγοτραγουδούσε πολλές φορές, όμως κάποια στιγμή σε μια σιωπή τον άκουσα να λέει στη συντροφιά του πόσο καταπληκτικός καλλιτέχνης είναι ο Μάλαμας.

  168. Corto said

    165:
    Έφη καλησπέρα!
    Τώρα είδα το σχόλιο σου, όπως και το 163 (Mitsos).
    Προφανώς υπάρχουν πολλοί ειδικότεροι από μένα, παραταύτα γράφω την γνώμη μου για το θέμα, γνωρίζοντας ότι υπάρχουν και άλλες απόψεις:

    Το ρεμπέτικο τελειώνει (συμβατικά έστω) το 1950. Οι λόγοι που μας οδηγούν στον καθορισμό αυτού του ορίου είναι σύνθετοι, τόσο κοινωνιολογικοί, όσο και καθαρότερα μουσικολογικοί. Από εκεί και ύστερα αναφερόμαστε σε λαϊκό τραγούδι στο οποίο διακρίνονται διαφορές στην μουσική και στον στίχο.
    Βέβαια υπάρχουν κάποια λίγα τραγούδια γραμμένα μετά το 1950, όπως το «βαθειά στη θάλασσα θα πέσω» του Γιώργου Ζαμπέτα και του Χαράλαμπου Βασιλειάδη (1956) τα οποία ίσως θα μπορούσαν να χαρακτηρισθούν (οριακά) ρεμπέτικα, με την προϋπόθεση όμως ότι οι δημιουργοί τους ανήκαν ήδη στους συντελεστές του αστικού λαϊκού τραγουδιού πριν το ’50 ή τουλάχιστον τους γνώριζαν άμεσα. Εκεί όμως εξαντλείται κάθε δυνατότητα διεύρυνσης του χαρακτηρισμού, οπότε τα τραγούδια των νεότερων δημιουργών (Κορακάκης, Λεμπέσης κλπ), όχι, δεν μπορούν να χαρακτηρισθούν ως ρεμπέτικα.

  169. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    166/167 Μηχανοράπτρια! -δικαίωμα!- είσαι …γαζώτρα φοβερή! Και σε σκέφτηκα ,λογωτιμής !Λέω έχει καιρό να φανεί 🙂 . Ευχαριστούμε.

    Μόνο ο δάσκαλος δεν περνά/Κι όλο λέω, σαν τί θα μας κέρναγε και μας τα στερεί …

  170. Corto said

    163 (Mitsos):
    «…στίχους που δύσκολα θα καταλάβαινε κανείς ότι δεν είναι προπολεμικοί π.χ. «Μάνα που ζω»»

    Συμπληρωματικά με τα προηγούμενα (σχ.168), θεωρώ ότι οι εν λόγω στίχοι τουναντίον επιβεβαιώνουν το γεγονός ότι τα τραγούδια του Κορακάκη ανήκουν σε ένα άλλο είδος, και όχι στο ρεμπέτικο.
    Παρατηρούμε στις δύο πρώτες στροφές την εξής δομή:
    8 συλλαβές
    8 συλλαβές
    7 συλλαβές
    4 συλλαβές

    Είναι απίθανο να βρεθεί αστικό λαϊκό τραγούδι πριν το 1950 με αυτήν την δομή. Ιδιαίτερα ξενίζει το κόντεμα του αριθμού των συλλαβών στον τέταρτο στίχο όλων των στροφών.
    Επιπλέον παρατηρούνται διαφορές και ως προς το περιεχόμενο μεταξύ του συγκεκριμένου τραγουδιού και του γενικότερου ύφους των ρεμπέτικων (π.χ. ο στίχος «κι ένα ξεχασμένο αστέρι/ που έχω ταίρι» δεν αρμόζει στην γενικότερη τάση του ρεμπέτικου να κυριολεκτεί).

  171. Της Μηχανής Ραψίματα said

    ΕΦΗ – ΕΦΗ κοκκινίζω !!! Με έκανες να νιώσω υπέροχα με τα λόγια σου και επ΄ευκαιρίας θα ήθελα κι εγώ να σας ευχαριστώ που βρίσκομαι μέσα σ΄αυτήν την όμορφη παρέα!!!!
    Κάθε μέρα διαβάζω τα ωραία του Νικοκύρη και πάντα θαυμάζω τα σχόλιά σας.
    Μα πόσο όμορφα γράφετε οι περισσότεροι εδώ!! Πολλές φορές θέλω να σχολιάσω αλλά καταλήγω με πανωσέντοντονα και κατωσέντονα μαζί και λέω μπα άστο καλύτερα θα φάω κανά μπαν που λένε και τα νεούδια χα,χα!!!!
    Η αλήθεια είναι ότι μ΄εχουν φάει και τα ραψίματα, το χόμπυ έγινε επάγγελμα, τα παιδιά μεγαλώσαν λίγο αλλά θέλω να περνάω πολύ χρόνο μαζί τους, προεφηβάκι το μικρό εφηβάκι το μεγάλο μου!!! Κι έχω κι έναν σύζυγο εξαιρετικό που κι αυτός με τη σειρά του θέλει το κανάκεμά του!!!
    Καλό ξημέρωμα σε όλην την παρέα!!

  172. Classicist said

    Μπαίνω κι εγώ να πώ μιά καλησπέρα κι ότι όντως η κριτική του κ. Σαραντάκου είναι πολύ καλή. Παρατηρεί και επισημαίνει πράγματα που έχουν σημασία, με αποτέλεσμα να είναι ψυχωφελής η κριτική, ακόμη και για εμάς τους Ρωμιούς της Διασποράς που δεν θα πάμε ποτέ στο εν λόγω αναψυκτήριο…

    Μιάς και σήμερα είναι του Τιμίου Σταυρού, θα ήθελα να ρωτήσω τον λογιώτατο κ. Blog-oti-nanai, τον εορτάζοντα κ. ΣΠ και όλους τους Σταύρους και τις Σταυρούλες του Ιστολογίου:

    Μήπως ξέρουν πότε έχουμε την 1η αναφορά ότι η Αγία Ελένη «ανεκάλυψε» τον Τίμιο Σταυρό; Ο βιογράφος του Μ. Κωνσταντίνου, Ευσέβιος Καισαρείας, που καταγράφει ακόμα και το πότε πήγαινε στο αποχωρητήριο ο Ιδρυτής του Χριστιανισμού και η Αγία Μητέρα του, ΑΓΝΟΕΙ τελείως ΤΟ ΓΕΓΟΝΟΣ, και δεν γράφει λέξη!.. Πώς δικαιολογείται αυτό το θαύμα, λογιώτατε κ. Blog-oti-nanai;

    ΑΠΑΝΤΗΣΙΣ: Η 1η αναφορά της ανευρέσεως του Τιμίου Σταυρού από την Αγία Ελένη είναι το 395 μ.Χ. (σχεδόν 70 χρόνια αργότερα!..) στο έργο του Αμβροσίου Μεδιολάνων «De Obitu Theodosi» (=Εις τον θάνατον του [αυτοκράτορος] Θεοδοσίου)!..

    Μάλιστα, οι ιστορικοί του Πρώϊμου Χριστιανισμού διαφωνούν ακόμη αν η παρεμβολή για την Ελένη και την ανεύρεση του Τιμίου Σταυρού στον επικήδειο ενός Επισκόπου για έναν Αυτοκράτορα είναι όντως του Αμβροσίου Μεδιολάνων ή είναι ΕΜΒΟΛΙΜΗ!.. Αλλά ακόμη κι αν δεχτούμε ότι είναι έγκυρη, ρωτάω τον έντιμο σχολιαστή κ. ΣΠ και τους υπόλοιπους Σταύρους του Ιστολογίου:

    Έχετε αντιληφθεί, αγαπητοί κύριοι, ότι γιορτάζετε ένα κολοσσιαίο ψέμμα; Και δεν μιλάμε, απλώς, για ένα ψέμμα, αλλά για μιά ιστορία φρίκης, αν πιστέψουμε τα Συναξάρια που ακολούθησαν την 1η αναφορά του Αμβροσίου Μεδιολάνων και περιγράφουν πώς η Αγία Ελένη βρήκε τον Τίμιο Σταυρό. Μεταφέρω τί γράφει (από μνήμης) στα απομνημονεύματά του ο γνωστός καραμανλικός πρέσβης Άγγελος Βλάχος:

    ««Όποιος διαβάσει το χρονικό (απόκρυφο υποθέτω) της ανακαλύψεως του Τιμίου Σταυρού από την Αγία Ελένη, φρικιά από τα απάνθρωπα βασανιστήρια που μεταχειρίστηκε η αγία για να αναγκάσει τρεις Εβραίους να της αποκαλύψουν το μέρος. Τρεις μέρες τους βασάνιζε κάνοντας το χριστιανικό της καθήκον….τους θανάτωσε όταν της είπαν την αλήθεια αφού τους είχε σπάσει τα κόκκαλα και τους είχε παντοιοτρόπως τσουρουφλίσει…». »

  173. Γιάννης Ιατρού said

    166/7, 171: Ωραία σχόλια 🙂

  174. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Ευχαριστώ! Δεν ήξερα πέρα από το χρονολογικό καθορισμό αν είναι ζήτημα στίχων, μουσικής, οργάνων, θεμάτων, ατμόσφαιρας;
    Η βίκι λέει ότι ρεμπέτικα και λαϊκά είναι ακριβώς το ίδιο πράμα. Λαϊκά της τότε εποχής δηλαδή τα ρ.
    https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A1%CE%B5%CE%BC%CF%80%CE%AD%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%B1

  175. sarant said

    151 Εντάξει, μια κουβέντα είπαμε 🙂

    152 Ωραίο αυτό!

    155 Έγραψε μια φίλη, καθηγήτρια γλώσσολογίας στο ΑΠΘ:
    Στο λεωφορειο τωρα
    Ακουω μια γλυκεια γυναικεια φωνη, «Το εισιτηριακι σας παρακαλω;» και της το δειχνω. Πρωτη φορα βλεπω γυναικα στον ελεγχο εισιτηριων του ΟΑΣΘ και πρωτη φορα μου ζητουν εισιτηριΑΚΙ. Ξερω βεβαια οτι συμφωνα με ερευνες η χρηση των υποκοριστικων δεν εξαρταται τοσο απο το φυλο αλλα απο αλλους παραγοντες, οποτε για να δουμε αν στο μελλον θα μου ζητησουν το εισιτηριΑΚΙ και αντρες ελεγκτες

    167 Καλό!

    Ως προς το (νεο)ρεμπέτικο, θα συμφωνήσω με τον Κόρτο. Για το 1950 δεν είμαι βέβαιος.

  176. Γιάννης Ιατρού said

    172: Μόνο μην αρχίσεις πάλι να μας λες και για τη Θοδώρα (του Ιουστινιανού ε, τα της των Αμπελογκάρτεν τα ξέρουμε…) και για τις απόκρυφες Ιστορίες του Προκόπη. Μας τα έχεις πει πολλές φορές …

  177. mitsos said

    @168-170
    Ευχαριστώ
    Για να το λένε και ο Corto και ο Νικοκύρης …έτσι θάναι.
    Περιέργως μέχρι χθες δεν είχα αναρωτηθεί για τα κριτήρια διάκρισης.

  178. Corto said

    173 (Έφη):

    Ως αστικά λαϊκά θα μπορούσαν να χαρακτηρισθούν τόσο αυτά που γράφηκαν μέχρι το 1950, όσο και τα μεταγενέστερα. Όμως επειδή συνιστούν δύο διαφορετικά είδη (συγγενικά βέβαια μεταξύ τους) συμβατικά ας αποκαλέσουμε «ρεμπέτικα» τα μεν, «λαϊκά» τα δε.
    Ο χρονολογικός καθορισμός δεν είναι αυθαίρετος, αλλά προκύπτει ακριβώς από τα ζητήματα που αναφέρεις (διαφορά στους στίχους, στην μελωδία, την ενορχήστρωση, στο τέμπο κλπ). Για παράδειγμα ο Ορδουλίδης έχει αποδείξει ότι τα ζεϊμπέκικα του Τσιτσάνη μετά το 1954 γίνονται αισθητά πιο αργά.
    Ένας βασικός λόγος (όχι όμως ο μοναδικός) που οδήγησε στην υποκατάσταση του ρεμπέτικου από ένα άλλο είδος εντοπίζεται στο γεγονός ότι πολλοί σημαντικοί συντελεστές του ρεμπέτικου πέθαναν κατά την διάρκεια της Κατοχής (Παπάζογλου, Δελιάς, Γιοβάν Τσαούς και η σύζυγός του, Κάβουρας, Τούντας, Μπέζος, στις αρχές του ΄45 ο Νταλγκάς κλπ).

  179. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Γιαννϊατρού, έχω …άγνωστες λέξεις στο 146 αλλά συμπονώ τα παθήματά σου. Σιγά την παράλειψη κι αν δε με διάβασες ,άλλος να μη με διαβάσει 🙂

  180. Της Μηχανής Ραψίματα said

    173. Γιάννης Ιατρού σας ευχαριστώ να είστε καλά!

  181. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    178. Corto, πολύ ευχαριστώ! Είναι ο συγκεκριμένος χνώτος μιας εποχής (με όλα τα πλουμίδια εξωτερικά και εσωτερικά) και τέλος μετά, άλλα γνωρίσματα, άλλα τραγούδια.

  182. Γιάννης Ιατρού said

    179: στο 147 εννοείς βέβαια
    180: Ε, να τα λέμε κι αυτά. Μόνο που αυτό το ‘σας’ με κάνει κι αισθάνομαι μεγαλύτερος απ’ ό,τι είμαι (κι ας λέει ο πολυώνυμος τις κακίες του) 🙂 🙂

  183. Corto said

    175 (Sarant):

    Το είχαμε συζητήσει και παλιότερα και θυμάμαι την γνώμη σου ότι το όριο μπορεί να τραβηχθεί ως το 1970. Προφανώς τα όρια είναι συμβατικά.
    Ωστόσο θεωρώ το 1950 πιο ασφαλές, γιατί ας μην ξεχνάμε ότι αρκετοί εναπομείναντες ρεμπέτες (Τσιτσάνης, Παπαϊωάννου, Χιώτης κλπ) ήδη την δεκαετία του ’60 είχαν ενδώσει στον πειρασμό της εισαγωγής του ηλεκτρικού μπουζουκιού. Παράδειγμα τραγουδιού του Τσιτσάνη που ηχογραφήθηκε με ηλεκτρικό μπουζούκι είναι «η συνοικία μου» (1960).

  184. Κουτρούφι said

    Υπάρχει και η άποψη ότι το ρεμπέτικο έληξε το 1937 με την επιβολή της λογοκρισίας από το Μεταξά.

  185. Corto said

    181:
    Έφη να είσαι καλά! Έχει πολύ ενδιαφέρον αυτή η διερεύνηση!

  186. Corto said

    184:
    Κουτρούφι έχεις δίκιο, υπάρχει και αυτή η άποψη, αλλά νομίζω ότι είναι λανθασμένη ή υπερβολική. Είναι μεγάλο ζήτημα βέβαια, αλλά σε γενικές γραμμές αν δεχτούμε κάτι τέτοιο, θα πρέπει να αποκλείσουμε από το ρεμπέτικο σχεδόν ολοκληρωτικά τον Τσιτσάνη, τον Χατζηχρήστο, τον Παπαϊωάννου, τον Χιώτη, τον Τσάντα κοκ, το οποίον μου φαίνεται αδιανόητο.

  187. Corto said

    186 (συμπλήρωση):
    Επιπλέον στην Αμερική δεν υπήρξε καμία λογοκρισία.

  188. Πέπε said

    @170:
    Χαίρομαι πολύ που διαβάζω στο σχόλιο του Κόρτο αυτή την παρατήρηση για τα ποιητικά μέτρα. Νομίζω ότι πολλοί την έχουν νιώσει, κάπως ασυνείδητα-αδιευκρίνιστα, αλλά σπάνια θα τη δεις διατυπωμένη έτσι ξεκάθαρα.

    Τα ρεμπέτικα είναι γραμμένα πάντα σ’ ένα μέτρο (κάθε στίχος κάθε στροφής ίδιος αριθμός συλλαβών και ίδιοι τονισμοί), ή το πολύ σε δύο (στροφή – τσάκισμα ή κουπλέ – ρεφρέν, ποτέ όμως δύο στην ίδια στροφή). Καθετί πιο σύνθετο από αυτό ξεφεύγει από την παραδοσιακή στιχουργική τεχνική.

    Εφ’ω και τον Τσιτσάνη, που συχνά ξεφεύγει σε πιο σύνθετα και πρωτότυπα μετρικά σχήματα, δεν μπορώ να τον βάλω στο ρεμπέτικο. Αυτά χωρίς να έχω μελετήσει χρονολογίες.

  189. Γς said

    175:

    >Ακουω μια γλυκεια γυναικεια φωνη, «Το εισιτηριακι σας παρακαλω;» και της το δειχνω

    Και ξαφνικά, πριν χρόνια, βλέπω μεσοπέλαγα στο πλοίο για την Πάρο τον συμφοιτητή μου Γιάννη. Δίπλα του δεν είναι η γυναίκα του η επίσης συμφοιτήτριά μας Κατερίνα αλλά ένα πλάσμα… Μαζί τους κι ένας μπόμπιρας το παιδί τους.

    Τους πλησιάζω και

    -Εισιτήρια παρακαλώ!

    Κι αρχίζει να ψάχνεται και να ψάχνονται. Μέχρι και τα μπαγκάζια τους. Τζίφος. Εγώ όμως εκεί. Περίμενα στωικά.
    Μέχρι που γύρισε να μου εξηγήσει…και μ αναγνώρισε

    -Αϊ στο διάολο ρε!

    ———

    Και θυμάμαι στο Νοσοκ. Μεταξά στον Πειραιά που έγραφε κάπου «Εισιτήρια». Τις οίδε για τι είδους εξετάσεις ή δεν ξέρω τι άλλο. Πλησιάζω:

    -Ο κύριος;

    -Ενα εισιτήριο για Ρόδο

    -Για Ρόδο;

    -Ναι με καμπίνα παρακαλώ. Α, θια βάλω και τ αυτοκίνητο…

    —-

    Ο πιτσιρικάς Γς κάνει χάζι δυο κυρίες μέσα στο λεωφορείο που δεν άφηνε η μία την άλλη να βγάλει τα εισιτήρια.

    Κι ο εισπράκτορας να περιμένει την έκβαση του συναγωνισμού, της ευγενούς άμιλλας.
    Κι όταν η μία εγκαταλείπει και αφήνει την άλλη να πληρώσει, αυτή η άλλη της λέει:

    -Εν τάξει Μαρίκα μου, αφού επιμένεις. Κι αποσύρεται κι αυτή.

    Ο δε εισπράκτορας [που είχαν τότε τα λεωφορεία] να κοιτάζει τον πιτσιρικά Γς, που είχε σκάσει στα γέλια

  190. Κουτρούφι said

    186.
    Αυτοί που αναφέρεις είχαν και προπολεμική παρουσία, συνεπώς δεν μένουν εκτός. Μουσικολογικά, από τη λογοκρισία-χοντρικά- του Μεταξά (και για διάφορους λόγους) επήλθε μια στροφή προς δυτικότροπες φόρμες (αλλά αυτά τα ξέρει ο Πεπε καλύτερα).
    Προσωπικά, πάντως το πάω μέχρι το 1955. Τότε περίπου που ο Χιώτης αρχίζει να επιβάλλει το τετράχορδο και αρχίζουν να φαίνονται περισσότερο οι τραγουδιστές (Καζαντζίδης) σε σχέση με τους δημιουργούς. Η αλλαγή ολοκληρώνεται περί το 60 όπου:
    α. Εισάγονται τα ινδικά και
    β. Εμπλέκονται οι «έντεχνοι» με πρώτον και καλύτερο το Μ. Θεοδωράκη με τον Επιτάφιο.

    Μεγάλη κουβέντα πάντως.

  191. Corto said

    188:
    Πέπε σε ευχαριστώ! Και εμένα με έχει απασχολήσει η «μετρική» του ρεμπέτικου.
    Στα πρώιμα του Τσιτσάνη κάπως πρωτότυπο μετρικό σχήμα βρίσκω στην «Γκουβερνάντα» (ίσως οι στίχοι να είναι του Περδικόπουλου), η οποία όμως είναι συρτός, αν δεν απατώμαι -οπότε αποκλίνει και ως προς τον μουσικό ρυθμό από το κυρίαρχο δίπολο χασάπικο-ζεϊμπέκικο. Βέβαια κάτι ανάλογο νομίζω ότι συμβαίνει και με το Ερηνάκι του Τούντα (φέρτε πρέζα να πρεζάρω).
    Εσύ ποια τραγούδια του Τσιτσάνη έχεις υπόψιν;

  192. Corto said

    190 (Κουτρούφι):
    Οι συγκεκριμένο είχαν προπολεμική παρουσία, αλλά μετά το 1937 (μόνο ο Τσιτσάνης πρόλαβε δύο τραγούδια πριν την λογοκρισία, το ένα εκ των οποίων χασικλίδικο). Συνεπώς αν βάλουμε όριο την λογοκρισία του Μεταξά, αυτούς τους χάνουμε.
    Ως προς τις δυτικόμορφες φόρμες, σίγουρα λαμβάνει χώρα κάποιος μετασχηματισμός μετά το 1937 (κατάργηση αμανέ, διάδοση πρίμο-σιγόντο κλπ), από την άλλη όμως και τα σμυρναίικα είχαν πολλά δυτικά στοιχεία.

  193. gpoint said

    # 189

    Πιτσιρικάς (ακόμη) εγώ πήγα να εντυπωσιάσω την πιτσιρίκα μου στο Ηρώδειο, Ιάννης Ξενάκης, κουλτούρα και μαθηματικά σε μια πρώτη παρουσίαση του έργου του αλλά δεν μου έφτανε…
    Στην είσοδο κάποιος ζητάει τα εισιτήριά μας
    Ψάχνομαι, τα βρίσκω, του τα δίνω
    Τα μισοσκίζει και μου τα δίνει πίσω,
    – Τι τα σκίζεις ρε κύριε ; Ξέρεις πόσο τα πλήρωσα ;;

  194. gpoint said

    # 152

    Και η καλύτερη ταράτσα της Αθήνας, η ταράτσα του President, πριν 30+ χρόνια…

  195. gpoint said

    # 146

    Ιδού ένα :

  196. gpoint said

    # 37

    Ας απαντήσω και στους παραμένοντες πάντοτε παιδιά :

    οι (σωστές) γυναίκες διαφωνούν μαζί σου

  197. Γρηγόρης Κονδύλης said

    Ντίλαν και ξερό ψωμί. Τώρα για το αν λέει ή δεν λέει κάτι θέμα γούστου είναι. Εκείνο το Χαρικέιν, μάλλον δεν λέει τίποτα, ε; Ούτε το δι τάιμς αρ έι-τσέιντζινγκ, Άι σουντ γκες…

  198. Γς said

    193:

    Τον θυμάμαι τον Ξενάκη στο Ηρώδειο 1972, 1973. Δεν θυμάμαι όμως προηγούμενη εμφάνισή του εκεί. Αρα δεν πρέπει να ήσουν και τόσο πιτσιρικάς.
    Δεν υπήρχαν εισιτήρια όμως που λες κι είχε πλακώσει όλη η Αθήνα. «Λαϊκό προσκύνημα» όπως το χαρακτήρισα και μου’ βαλε πάγο η παρέα.

    Και βλέπω και τον καθηγητή μου Χ.Χ. κι αρχινίζω τα «πόσο μεγάλωσε η κορούλα σας» και τα » «πόσο μεγάλωσε η κορούλα σας'» δις και τρις και καθόλου δεν του άρεσε.

    Μέχρι που κατάλαβα ότι ήταν γκομενίτσα του…

  199. gpoint said

    # 198

    Γιάννη το 73 έδινε κάτι διαλέξεις στους φοιτητές του Οικονομικού στην Νομική όπου πήγαινα λόγω πιτσιρίκας. Το καλοκαίρι προς φθινόπωρο έπαιξε ένα έργο του που παρουσίασε πρώτη φορά στην Ελλαδα, με εισιτήριο απ ό,τι θυμάμαι. Εκτός κι ήταν μετά το 74
    στο Αξιον εστί με τον Ξαρχάκο και τα μπερδεύω

  200. Πάνος με πεζά said

    Καλές ταράτσες έχουν και οι ταβέρνες στον περιφερειακό του Πολυγώνου, οι οποίες όμως νομίζω ότι εδώ και δεκαετίες σείναι σε μαρασμό…

  201. Titivillus said

    Μπα; Τι έγινε, υπέγραψε δήλωση μετανοίας;
    Πάντως, εμένα και να με πλήρωναν δε θα πήγαινα με τίποτα. Δεν αντέχεται… Θα μου πεις, περί ορέξεως…

  202. Πάνος με πεζά said

    Επίσης σίγουρα μια τέλεια ταράτσα, στον Προφήτη Ηλία της Καστέλλας, στο παλιό Bowling και νυν ταβέρνα του ομίλου Λαδόκολλα… Εντάξει, το θέμα της διακόσμησης της συγκεκριμένης αλυσίδας είναι καθαρά υποκειμενικό, αλλά εκείνη η θέα, ιδίως αν πας από απόγεμα και σουρουπωθείς, είναι τέλεια…

  203. sarant said

    183κε Κόρτο, ίσως πρέπει να κάνουμε μια διάκριση για τα μεταγενέστερα τραγούδια ρεμπετών -από τον Μάρκο ως τον Τσιτσάνη και τον Χιώτη, δηλαδή αυτά πρέπει κατ’ εμέ να έχουν όλα τη θέση τους στο ρεμπέτικο.

  204. sarant said

    201 Το σχόλιό σας με προσβάλλει -υπονοεί ότι γράφω καλά για καλλιτέχνες αναλόγως κομματικών προτιμήσεων. Λυπάμαι πάρα πολύ.

  205. nikiplos said

    Καλημέρα… Κι εμένα η γνώμη μου είναι πως μετά το 1950 δεν υφίσταται ρεμπέτικο ως μουσικό είδος… Το λαϊκό τραγούδι του 1950 και του 1960, είναι «παιδί» του, όπως «παιδιά» του είναι αρκετές φόρμες του 1960 που μπήκαν στο έντεχνο…

    Ο Corto πιο πάνω το είπε πολύ ωραία, όμως για μένα οι λόγοι είναι πρωτίστως κοινωνιολογικοί πέρα από μουσικολογικοί. Αν το ρεμπέτικο δημιουργείται και παίρνει σχήμα και μορφή στους τεκέδες του Πειραιά, μέσα από το αμάγαλμα των διαφορετικών μικρασιατικών (και μη) μουσικών φορμών και μορφών που συμφύρθηκαν με άλλα είδη της εποχής, στα 1950 δεν υφίσταται τίποτε από όλο αυτό το προκείμενο… (Κατά τη γνώμη μου το έντεχνο του 1960 δεν θα μπορούσε να υπάρξει χωρίς την έκρηξη του λαϊκού τραγουδιού του 1950 αλλά κι αυτό πάλι μερικό είναι μην το πάρετε τοις μετρητοίς παντού…)

    Προσωπικά και μόνο για λόγους αισθητικής, ποτέ δεν μου άρεσε ο όρος «νεορεμπέτης» ούτε και το ύφος «νεοκούτσαβου» που πολλοί καλλιτέχνες που διακόνησαν την άνοδο των ρεμπετάδικων υιοθέτησαν φαντάζομαι για καθαρά καλλιτεχνικούς λόγους και στα πλαίσια μιας απεικόνισης μιας άλλης εποχής… Εντούτοις αυτοί οι καλλιτέχνες (Γκολές, Αγάθωνας κλπ) έκαναν κάτι πολύ σπουδαίο, αφού «καθάρισαν» τις εκτελέσεις και επανέφεραν τις αυθεντικές σε πολλά στοιχεία τους… Άλλωστε στα ρεμπετάδικα δεν μπόρεσα να δω κάτι άλλο παρά ένα θεατρικό στοιχείο στο μεδούλι τους… ένα είδος μυσταγωγίας, τελετής ας πούμε…

    Υπό αυτήν την έννοια βρίσκων μεγάλο ενδιαφέρον στις πειραματικές επανεκτελέσεις των νεότερων μουσικών που δεν μπαίνουν στην διαδικασία της μίμησης, αλλά προσπαθούν να ξαναεκφραστούν με αυτά τα τραγούδια…

    Παραβλέποντας τη σύγκριση που αναπόδραστα γίνεται από πολλούς, ο Κορακάκης δεν γράφει ρεμπέτικα, ούτε και κανείς άλλος μετά το 1960. Έχε μεσολαβήσει η δεκαετία του 1960 όπου έχουν εισαχθεί μουσικοί δρόμοι και φόρμες που έχουν αλλάξει τα πάντα, ακόμη και στην εκτέλεση των μουσικών των ίδιων…

    Όπως ακριβώς και το ρεμπέτικο και οι μικρασιατικοί δρόμοι, άλλαξαν τη φόρμα και τις «φιοριτούρες» ακόμη των εκτελεστών των δημοτικών τραγουδιών… Ο ίδιος ο Μπέκος είχε σε μια συνέντευξή του πει, πως την «Ιτιά» δεν την εκτελεί όπως την έμαθε, ούτε και την έχει ξαναακούσει να ακούγεται από κανέναν άλλον έλληνα μουσικό… Το ίδιο ένανε και το 1950 και το 1960 στους λαϊκούς μουσικούς κατ’ αναλογία…

  206. Titivillus said

    Λυπάμαι ειλικρινά. Δεν είχα πρόθεση να σας προσβάλω. Αστείο ήταν το οποίο παρεξηγήσατε. Μακάρι να μπορούσα να το διαγράψω.

  207. Alexis said

    #89: Κλασική απάντηση …γάτας! 🙂

    #92: Λουκρητία με συγκίνησες με το τραγούδι αυτό που είχα να το ακούσω χρόνια…
    Το ποίημά σου είναι ό,τι καλύτερο έχεις ανεβάσει εδώ.
    Αν έχασες κάποια αγαπημένη φίλη (αυτό κατάλαβα), θερμά συλλυπητήρια… 😦

  208. sarant said

    206 Φυσικά, πάντα φταίει αυτός που παρεξήγησε.

  209. ΓΤ said

    Τρυφερό ταρατσάκι ο «Δούρειος Ίππος» στα Εξάρχεια

  210. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    197.

  211. nikiplos said

    @209, για τους πιο παλιούς λίγο, η ταράτσα στο «Τρίτο Μάτι» τα καλοκαίρια… Ήταν ένα μπαρ που έπαιζε μόνο κλασσική μουσική στα εξάρχεια σε ένα στενό που έβαινε στην Καλλιδρομίου. Ακριβώς απέναντι από το πιο γνωστό «Καλλιδρόμιον». Ο ΑΦ σίγουρα θα το θυμάται…

  212. nikiplos said

    Από τα google maps βρήκα πως το «Τρίτο Μάτι» ήταν στη Ζωσιμάδων 10… Και το «Καλλιδρόμιο» έχει κλείσει πλέον… Ελπίζω τα σπιτάκια να ζήσουν και να μην ξυπνήσουμε και τα βρούμε πολυκατοικίες…

  213. gpoint said

    # 197, 210

    Το Hurricane ‘έγινε διάσημο, ήταν και η ανθεώρηση της δίκης που βοήθησε (το τραγούδι όχι τον Hurricane αλλά κατά την γνώμη μου το Joey στον ίδιο δίσκo με παραπλήσιο θέμα είναι ανώτερο απ’ όλες τις πλευρές.
    Δεν υπάρχει στην αυθεντική εκτέλεση στο γιουτιούμπ και οι άλλες δεν μου πάνε.

  214. loukretia50 said

    Nikiplos 211
    Στο L.A. δεν πήγαινες? Εκεί κοντά ήταν, Εξάρχεια.
    Είχε και ωραία ταράτσα!

    Καλή η νοσταλγία, δε μου φαίνεσαι στα χάι σου όμως!Αυτό μπορεί να βοηθήσει. Νομίζω καλά τα λένε οι ομορφούλες!

    Larkin Poe – Mad as a hatter https://youtu.be/dGEjbJkxFhs

    Time is a thief
    It’s hard to draw a clear distinction
    Who you are, who you were
    Through the looking glass, the past and future begin to blur
    And no-one can blame you
    Well they say the world is what you make it
    You think, speak and breathe
    And those rules still apply, stuck in a world of make believe
    You make the best with what you’re given…

    GREEN CLOUDS – Trance Celtica https://youtu.be/EUq2HSRHc7Y

    Aφώτιστε Φιλέλληνα με τα εξωτικά γούστα
    (δεν αναφέρομαι στις πιο κλασσικές/γνωστές επιλογές !)

    OMNIA – Fee Ra Huri https://youtu.be/J56VVtlZCGE?

    FIDDLER’S GREEN – VICTOR AND HIS DEMONS https://youtu.be/Vj41xZHA5Eg?

  215. Corto said

    203 (Sarant):

    «…να κάνουμε μια διάκριση για τα μεταγενέστερα τραγούδια ρεμπετών…»

    Οπωσδήποτε συμφωνώ ότι αρκετά από τα μεταγενέστερα τραγούδια αυτών των δημιουργών θα μπορούσαν να ενταχθούν σε ένα ρεμπέτικο ρεπερτόριο, αρκεί μόνο να παιχτούν με παραδοσιακά όργανα (χωρίς ηλεκτρική ενίσχυση, ντραμς κλπ).
    Σε αυτήν την κατηγορία θεωρώ ότι ανήκει το αριστουργηματικό «μέσα σε μαύρο πέλαγος» του Βαμβακάρη (1968):

  216. Corto said

    205 (Nikiplos):

    «Αν το ρεμπέτικο δημιουργείται και παίρνει σχήμα και μορφή στους τεκέδες του Πειραιά, μέσα από το αμάγαλμα των διαφορετικών μικρασιατικών (και μη) μουσικών φορμών και μορφών που συμφύρθηκαν με άλλα είδη της εποχής, στα 1950 δεν υφίσταται τίποτε από όλο αυτό το προκείμενο… »

    Πολύ εύστοχη η παραπάνω διατύπωση! Να προσθέσω μόνο ότι (κατά την γνώμη μου) πέραν των τεκέδων, μία άλλη σημαντική παράμετρος διαμορφώσεως του ρεμπέτικου βρίσκεται και στην επίδραση ορισμένων λογίων του Μεσοπολέμου.

  217. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Σκέφτομαι,μέρες μνήμης που είναι* ότι η πιο τραγουδισμένη ,ταράτσα του Ανδρέα δεν αναφέρθηκε (ή κάνω λάθος;)

    208. >>206 Φυσικά, πάντα φταίει αυτός που παρεξήγησε.
    Αυθόρμητα μου ήρθε αυτό (σχετικό-άσχετο,δεν ξέρω,αυτό μου ήρθε) στο μυαλό:
    Πάντοτε κλαίνε πιο πολύ
    τα μάτια που δε φταίνε

    γιατί θε μου ξεμήστευγε**
    απ΄ τ΄άδικο που λένε

    *Χτυπούν τον Φύσσα μια βραδιά στο Κερατσίνι
    προχθές αυτός ,αύριο εγώ…

    **θε μου φύλαγε

  218. Titivillus said

    #208 Όχι βέβαια κ. Σαραντάκο. Ο φταίχτης είμαι εγώ διότι δεν προέβλεψα την αδυναμία κατανοήσεως του αστείου, την καλή προαίρεση και την παιγνιώδη διάθεση. Με παρέσυρε το χαλαρό και φιλικό κλίμα του χώρου. Τέλος πάντων λυπάμαι που σας στεναχώρησα. Ως εκ τούτου αποκηρύσσω το απρεπές σχόλιο και υποβάλλοντας τα σέβη μου ζητώ και πάλι να με συγχωρήσετε.

  219. ΓΤ said

    @212> Οι Βουτάδες, των Βουταδών, οι Πεισιστρατίδες, των Πεισιστρατιδών, οι Ζωσιμάδες, των Ζωσιμαδών 🙂
    Μου θύμισες τα χρόνια του τρανζίστορ στο αυτί, όπου «συνδεόμαστε τώρα με το γήπεδο των Ζωσιμάδων»…

  220. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    219 εκεί στην περιοχή, τη Βατάτζη, την έχω τόσες φορές ακούσει Βατατζή, που δεν το διορθώνω πχια.
    Με πεζά έπρεπε…

    Οι ταράτσες είναι γενικά «της μόδας».
    Αφού τσιμεντώσαμε το σύμπαν, προσπαθούμε να βρούμε μια κορφή να δούμε ουρανό, τί να λέμε.Έχει κι εδώ, στο Χαλάνδρι, καφέ κλπ, μικροταράτσες.
    Στα ρεπορταζ ,την άνοιξη κυρίως, θα βρούμε ταράτσες της Αθήνας, γνωστές ταράτσες, δροσερές ταράτσες. εφτά ταράτσες,δέκα ταράτσες κλπ
    την κάνεις ταράτσα από ταράτσες… 🙂

  221. sarant said

    218 Επειδή κάτι θυμόμουν αμυδρά, και το κοίταξα, διαπιστώνω ότι αδυναμία κατανοήσεως είχα επιδείξει και την προηγούμενη φορά που (θεώρησα ότι) με είχατε προσβάλει, τον Γενάρη του 2016, όταν είχατε γράψει «Μαθαίνετε πολύ γρήγορα τα κόλπα, κύριε Σαραντάκο. Σήμερα ερασιτέχνες αύριο επαγγελματίες. Ένα τσιγάρο δρόμος είναι. Έχετε και καλούς δάσκαλους, την πασοκαρία που έχετε μαζέψει.» και μετά με διαβεβαιώσατε ότι δεν ήταν προσωπική η επίθεση.

    Τότε σας είχα πει ότι δεν πρόκειται να σας απαντήσω ξανά ποτέ, αλλά δυστυχώς το ξέχασα.

    Τώρα αποκηρύσσετε μεν το σχόλιο αλλά μου χρεώνετε αδυναμία κατανοήσεως.

    Φαίνεται καθαρά λοιπον πως δεν είμαι σε θέση να κατανοώ τα τόσο πνευματώδη σχόλιά σας. Ίσως τα χαραμίζετε στου κουφού την πόρτα.

  222. ΓΤ said

    @220> και να μην ξεχάσουμε τα περίφημα ταριφογλωσσικά «Πάμε Τραλλέων» και «Λεωφόρος Αιγαλέου»» 🙂
    Πριν από πολλά χρόνια, σε γνωστό παγκίτη εφημεριδά, ο βιβλιογράφος και ποιητής Δημήτρης Δασκαλόπουλος επισημαίνει ότι το περιοδικό λέγεται «Οδός Πανός» και όχι «Οδός Πάνος» όπως επιμένει ο εφημεριδάς. Είχε κολλήσει η βελόνα… Μετά ένα μήνα, «έφερα και το ‘Οδός Πάνος’, το θέλετε;». Ο Δασκαλόπουλος ευγενικά επεσήμανε το ορθό. Κυλούσαν οι μήνες, τα ίδια. Ο Δασκαλόπουλος δεν ξαναείπε τίποτα. Έτσι και με τη «Βατατζή», του μπετατζή, του κουλουρτζή, του σαλεπιτζή…

  223. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    214.
    «Aφώτιστε Φιλέλληνα με τα εξωτικά γούστα» !!!!

    Στην καθ’ υμάς Ανατολή, η Δύση φαντάζει εξωτική!

    The Breeders – Cannonball

    PJ Harvey – Down By The Water

  224. aerosol said

    Έρχομαι πάλι αργά στο γλέντι -ή μάλλον στη… συναυλία!- αλλά κάλλιο αργά παρά ποτέ.

    Ο Δεληβοριάς είναι ίσως ο μόνος τραγουδοποιός της γενιάς του που με συγκινεί ιδιαίτερα. Έχει πάντα και πολύ ιδιαίτερο στίχο, ακόμα και στο λεξιλόγιο. Νομίζω θα μπορούσα πλέον να καταλάβω πως ένα τραγούδι είναι δικό του διαβάζοντας τον στίχο του. Τον έχω δει 3 φορές ζωντανά. Αλλά μάλλον θα προτιμούσα μια «δικιά του» συναυλία από την πολυσυλλεκτικότητα της Ταράτσας. Επίσης, τα 30 ευρώ είναι σαφώς υπερβολικά για την εποχή. Πιθανότατα το πλήθος των συνεργατών να επιβάλλει αυτό το εισιτήριο, και δεν μπορώ να κριτικάρω την απόφαση.

    «έμαθε ο κόσμος αγγλικά (πήραμε Λόουερ, είπε) κι έτσι σταμάτησε αυτή η μόδα»
    Ο Φοίβος αστειεύεται αλλά έχει απόλυτο δίκιο στο ότι πέθανε οριστικά αυτή η τάση. Το πρόβλημα δεν ήταν μόνο η αγγλομάθεια αλλά, κυρίως, η έλλειψη πρόσβασης στις πρωτογενείς εκτελέσεις. Ήταν δύσκολο έως αδύνατο να βρεθούν πολλοί δίσκοι που έκαναν σουξέ στις χώρες προέλευσής τους και σπάνια θα τα άκουγες και στο ραδιόφωνο. Οπότε οι ντόπιοι καλλιτέχνες έφερναν αυτές τις επιτυχίες στο κοινό τους παίζοντάς τις μεταφρασμένες.

    Σκοπός δεν ήταν η διασκευή, δηλαδή μια προσωπική ερμηνεία που έφερνε την ιδιαίτερη ματιά του καλλιτέχνη πάνω στο έργο ενός άλλου. Δεν τα «διασκεύαζαν», τα έπαιζαν, έκαναν επανεκτελέσεις. Δηλαδή τα μετέφεραν όσο πιο πιστά μπορούσαν και όσο τους επέτρεπαν τα μέσα τους. Γίνονταν το υποκατάστατο της ορίτζιναλ εκτέλεσης -κι αυτό συνέβαινε μαζικά στην ποπ μουσική. Αυτή η προσέγγιση δεν έχει σχέση με την εκτέλεση του Σαβόπουλου στο Perfect Day (την οποία θεωρώ τελείως αποτυχημένη), της Γαλάνη στο Famous Blue Raincoat ή του ίδιου του Φ.Δεληβοριά στο Invitation To The Blues. Ήταν εμπορική, πιο διεκπεραιωτική και κάλυπτε μια πρακτική ανάγκη. Ο κόσμος απολάμβανε μια διεθνή επιτυχία και οι καλλιτέχνες είχαν ένα σίγουρο και δοκιμασμένο χιτ στο οπλοστάσιό τους!

    Όσο περνούσαν τα χρόνια, οι διανομές των δίσκων από το εξωτερικό γινόντουσαν πιο πολλές και οι δυνατότητες να βρεις την πρωτότυπη εκτέλεση μεγάλωσαν. Οι μουσικόφιλοι μπορούσαν να τους αγοράσουν ευκολότερα, οι ραδιοφωνικοί παραγωγοί μπορούσαν να εντοπίσουν και να παίξουν τους σχετικούς δίσκους και οι σταθμοί έγιναν λιγότερο συντηρητικοί στο τι επέτρεπαν στο πρόγραμμά τους -οπότε ποπ και ροκ βρήκαν χώρο. Δεν υπήρχε πια ανάγκη για υποκατάστατα. Η εκμάθηση ξένων γλωσσών έπαιξε κι αυτή ρόλο καθώς έκανε πιο προσβάσιμο το πρωτότυπο τραγούδι.

  225. nikiplos said

    @ΓΤ, φτου! Και ξέρετε πόσοι απ’ την παρέα ήταν φιλόλογοι και έλεγαν Ζωσιμαδων τονίζοντας το παραλήγουσα… Το «Τραλλέων» δεν είναι σωστό?

  226. ΣΠ said

    219
    Ο Πεισιστρατίδης – των Πεισιστρατιδών (πρωτόκλιτο)
    Ο Ζωσιμάς – των Ζωσιμάδων (κλίνεται κατά το «αγάς»)
    Για τους Βουτάδες δεν ξέρω πώς είναι ο ενικός για να πω πού πάει ο τόνος στην γενική πληθυντικού.

  227. ΓΤ said

    225> Οι «Τράλλεις» θα κλιθούν κατά το «πόλεις»
    226> Οι Ζωσιμάδαι, των Ζωσιμαδών
    🙂

  228. ΣΠ said

    227
    Θα ήταν «των Ζωσιμαδών» αν ο ενικός ήταν «ο Ζωσιμάδης, του Ζωσιμάδου». Όμως ήταν ο Ζωσιμάς, του Ζωσιμά.

  229. ΓΤ said

    @228> Βεβαίως, ευχαριστώ πολύ για τη διόρθωση, λάθευα χρόνια

  230. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    >>Προχτές που πήγαμε ήταν καλεσμένη η Ελένη Βιτάλη, αλλά κάποιο πρόβλημα υγείας την εμπόδισε να εμφανιστεί.

    Eleni Vitali ,2 ώρες πριν · ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ
    Η κυρία Ελένη Βιτάλη, βρίσκεται σήμερα σε ανάρρωση και κατόπιν ιατρικής εντολής σε πλήρη ανάπαυση, μετά από χειρουργική επέμβαση που έλαβε χώρα αργά χθες το βράδυ 14-9-2018, για εξαγωγή φλεγμαίνοντος οδόντος μετά από τετραήμερη χορηγία θεραπευτικής αγωγής που δεν επέφερε αποτέλεσμα ίασης αλλά αντίθετα εξελίχθηκε σε επιδείνωση της εικόνας…
    https://el-gr.facebook.com/elenivitalix/

  231. sarant said

    226 Των Βουτάδων είναι, αν και στον ενικό είναι ο Βουτάδης.

    224 Πολύ εύστοχα για τις μεταγλωττίσεις.

  232. ΓΤ said

    @231> Θυμάμαι παλιά σε πολλά κείμενα το «Ετεοβουταδών». Δεν διορθώνω, απλώς θα ήθελα να γνωρίζω γιατί λαθεύω 🙂

  233. ΣΠ said

    231
    Ναι, έτσι το έχει και η Βικιπαίδεια. Γιατί όμως; Είναι κάποια από τις εξαιρέσεις των πρωτόκλιτων;

  234. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    Όπως τεκμηριωνεται στο λινκ, ελληνες συνθέτες «διασκεύασαν ή αντέγραψαν ινδικά τραγούδια, και με ελληνικούς στίχους τα παρουσίασαν ως δικά τους δημιουργήματα (επισήμως έχουν καταγραφεί 108 τραγούδια). »
    «Παραδόξως εκείνα τα τραγούδια που στο σύνολο της ελληνικής δισκογραφίας των δεκαετιών 1950-1960 αποτελούν μικρό ποσοστό, έμειναν παρ’ όλα αυτά διαχρονικά, θα λέγαμε ίσως και κλασσικά. Αποτελούν πλέον αντιπροσωπευτικά «ελληνικά» λαϊκά τραγούδια εκείνης της περιόδου. »

    Είναι πέρα από προφανές, γιατί στην καθ’ υμάς Ανατολή, η Δύση φαντάζει εξωτική!

    » Ινδικά τραγούδια που παρουσιάστηκαν ως ελληνικά (1950 – 1965)
    January 20, 2016
    |
    Κουμάρ Κουλβάντ
    Μια πολιτιστική «εισβολή» της Ινδίας στην Ελλάδα συνέβη τη 15ετία 1950 – 1965, γεμάτη χρώματα, χορούς, μουσικές και τραγούδια. Ο «Δούρειος Ίππος» ήταν ο ινδικός κινηματογράφος, που κατέκτησε το ελληνικό κοινό με έργα μελό, γεμάτα συναίσθημα, και γέμισε τις αίθουσες.

    Ταινίες όπως το μιούζικαλ «Barsaat” ή ο «Awaara» (Ο αλήτης της Βομβάης) και η «Mother India» (Γη ποτισμένη με ιδρώτα) και καλλιτέχνες όπως η Lata Mangeshkar, ο Ρατζ Καπούρ και η Ναργκίς μάγεψαν τους έλληνες.
    Εκατό και πλέον ταινίες προβλήθηκαν στην Ελλάδα, όχι πάντα οι καλύτερες, με θέματα κοινωνικά, ερωτικά, ιστορικά ή μυθολογικά. Τα τραγούδια στις ινδικές ταινίες δεν ερμηνευόταν από τους ίδιους τους ηθοποιούς όπως πιστευόταν, αλλά από διάσημους playback τραγουδιστές. Κορυφαίες ανάμεσα στις γυναίκες τραγουδίστριες υπήρξαν η Lata και η Shamshad Διασημότερος μεταξύ των ανδρών ήταν ο Mukesh. Οι συνθέτες που μονοπώλησαν τη μουσική επένδυση των ινδικών ταινιών ήταν ο Naushad και οι Shankar – Jaikishan.
    Εκείνο που άρεσε στους Έλληνες θεατές περισσότερο στις ινδικές ταινίες, ήταν τα τραγούδια τους. Αυτό κέντρισε το επιχειρηματικό δαιμόνιο ορισμένων ελλήνων λαϊκών συνθετών που διασκεύασαν ή αντέγραψαν ινδικά τραγούδια, και με ελληνικούς στίχους τα παρουσίασαν ως δικά τους δημιουργήματα (επισήμως έχουν καταγραφεί 108 τραγούδια). Με αυτόν τον τρόπο η εισβολή της Ινδίας και στην ελληνική μουσική ήταν αναπόφευκτη. Παραδόξως εκείνα τα τραγούδια που στο σύνολο της ελληνικής δισκογραφίας των δεκαετιών 1950-1960 αποτελούν μικρό ποσοστό, έμειναν παρ’ όλα αυτά διαχρονικά, θα λέγαμε ίσως και κλασσικά. Αποτελούν πλέον αντιπροσωπευτικά «ελληνικά» λαϊκά τραγούδια εκείνης της περιόδου. Γνωστότερα παραδείγματα: «Αυτή η νύχτα μένει» (ινδικό), «Καρδιά μου καημένη» (ινδικό), «Όσο αξίζεις εσύ»(ινδικό) κ.ά., από τραγουδιστές όπως ο Μ. Αγγελόπουλος, Στ. Καζαντζίδης, Π. Πάνου, Β. Πάλλα, κ.α.
    Πρόσφατα έχει κυκλοφορήσει το σχετικό βιβλίο: «Ινδοπρεπών αποκάλυψη (Από την Ινδία του εξωτισμού στη λαϊκή μούσα των Ελλήνων) / Ελένη Αμπατζή – Μανουήλ Τασούλας / Εκδ. Ατραπός, καθώς και τα CD: «Τα Ινδοπρεπή» – «Ο γυρισμός της Μαντουμπάλα» – «Το τραγούδι της Ναργκίς» .

    Εδώ παρουσιάζονται ενδεικτικά 30 τέτοια τραγούδια, με στοιχεία για το καθένα αυθεντικό ινδικό τραγούδι (τίτλος σε μετάφραση, ταινία) καθώς και το αντίστοιχο ελληνικό (τίτλος, “συνθέτης”, χρονιά, ερμηνευτής). Μ’ ένα κλικ στον τίτλο των τραγουδιών (ινδικών & ελληνικών) δίνεται η δυνατότητα να τα ακούσουμε και να τα δούμε σε βίντεο.»

    http://katmatzidou.wixsite.com/musicproject2015-16/single-post/2016/1/20/%CE%99%CE%BD%CE%B4%CE%B9%CE%BA%CE%AC-%CF%84%CF%81%CE%B1%CE%B3%CE%BF%CF%8D%CE%B4%CE%B9%CE%B1-%CF%80%CE%BF%CF%85-%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%BF%CF%85%CF%83%CE%B9%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B7%CE%BA%CE%B1%CE%BD-%CF%89%CF%82-%CE%B5%CE%BB%CE%BB%CE%B7%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CE%AC-1950-1965

    ΥΓ (Επιλογή των πιο γνωστών)

    Τίτλος τραγουδιού / Τίτλος ταινίας Μετάφραση τίτλου τραγουδιού Ελληνικός τίτλος Συνθέτης ελλην. εκδοσης Έτος Ερμηνευτής

    ULFAT KA SAAZ AURAT Συνθέστε τραγούδι της αγάπης Αυτή η νύχτα μένει Στ. Καζαντζίδης 1959 Στ. Καζαντζίδης
    SAB KUCHH SIIKHA HAMNE ANARI Έμαθα τα πάντα Γύρισε κοντά μου
    Β. Περπινιάδης 1962 Β. Περπινιάδης
    YAMA, YAMA, YAMA CHINA TOWN Μου λένε να μην κλαίω Στρ. Καμενίδης 1963 Μιμίκα Καζαντζή
    DUNIAVALON SE DUUR UJAALA Από τον κόσμο μακρυά Όσο αξίζεις εσύ Απ. Καλδάρας 1963 Μαν. Αγγελόπουλος
    UNCHI UNCHI DUNIA KΙ DIVARE NAAGIN Στα πανύψηλα τείχη του κόσμου Όση γλύκα έχουνε τα χείλη σου Απ. Καλδάρας 1963 Μαν. Αγγελόπουλος
    GAO TARANE MAN KE AAN Πείτε τραγούδια της ψυχής Το πικραμένο γράμμα Μπ. Μπακάλης 1960 Μαν. Αγγελόπουλος
    TERE BINA AAG YEH CHANDNI AWAARA Χωρίς εσένα είναι φωτιά το φεγγαρόφωτο Στον ουρανό και στη γη Στ. Καζαντζίδης 1960 Στ. Καζαντζίδης – Μαρινέλλα
    GHAR AAYA MERA PARDESI AWAARA Γύρισε σπίτι ο ξένος μου Είσαι η ζωή μου Στ. Καζαντζίδης 1959 Στ. Καζαντζίδης – Μαρινέλλα
    AAJAO TARAPT HAI ARMAN AWAARA Έλα, σε ποθούν τα αισθήματά μου Μαντουμπάλα
    Στ. Καζαντζίδης 1959 Στ. Καζαντζίδης – Μαρινέλλα
    SATHI HAATH BARHANA NAYA DAUR Δώσε το χέρι σου σύντροφε Γύρισε πάλι κοντά μου
    Βούλα Πάλλα 1962 Βούλα Πάλλα
    TUMHARE HAI TUMSE BOOT POLISH Από εσένα περιμένουν καλοσύνη Μακάρι να μάθω πως έχεις
    Μπ. Μπακάλης 1962 Πέτρος Αναγνωστάκης
    CHANDA TALE, PANKA JHALE PYAR Kl PYAAS Κάτω από το φεγγάρι κουνιέται η βεντάλια Αγάπη τόσο όμορφη
    Βούλα Πάλλα 1964 Βούλα Πάλλα JO TUM TO RO PIYA JHANAK-JHANAK PAYAL BAJE
    Κρίσνα, αν σπάσεις τους δεσμούς Με δέρνουν χίλιοι πόνοι Απ. Καλδάρας 1962 Στ. Καζαντζίδης
    YEH ZINDAGI KE MELE MELA Τα πανηγύρια της ζωής Παιδί μου γύρνα πίσω Βούλα Πάλλα 1963 Βούλα Πάλλα
    Al CHAAND KAL JO AANA DEVTA Φεγγάρι που θα ‘ρθεις αύριο Πριν μου φύγεις γλυκιά μου
    Απ. Καλδάρας 1963 Στ. Καζαντζίδης

  235. Κουτρούφι said

    #226 κλπ.
    Τι λέτε τώρα, ρε παιδιά; Καταρρίφθηκε μέσα μου μια βεβαιότητα σαράντα σχεδόν χρόνων.
    Εδώ στον Πειραιά, στην περιοχή Αη Βασίλη – Φρεαττύδας έχει δυο δρόμους, ΦΡΑΓΚΙΑΔΩΝ και ΚΟΤΖΙΑΔΩΝ. Εδώ και πενήντα χρόνια Φραγκιαδών (Κοτζιαδών) ανεβάζαμε Φραγκιαδών (Κοτζιαδών) κατεβάζαμε. Και καλά, εγώ ήμουν γκάο μπίο σιφνιός, άρτι αφιχθείς. Έτσι, όμως, το λέ(γα)νε και οι ντόπιοι, που μένουν ή μένανε σε αυτούς τους δρόμους. Δεν ξέρω αν το σπαθόλουρο που είναι από την γειτονιά θα μπορούσε να το επιβεβαίωνε.
    Σήμερα λοιπόν, μαθαίνω ότι το σωστό είναι Φραγκιάδων (μάλλον από το Φραγκιάς) και Κοτζιάδων (από το Κοτζιάς).

    Ρε, τι μαθαίνει κανείς στα πενήντα πλας!

  236. nikiplos said

    @224 αλλά και λοιποί προηγούμενοι, έχω μιαν υποψία πως ο Φοίβος έχει δίκιο κάπως… Καίτοι άλλοι είναι αρμοδιότεροι εμού να αποφανθούν πιστεύω πως πρέπει να ξεχωρίσουμε τις μεταγραφές (έτσι δεν έπρεπε να λέγονται) επιτυχιών (on ira, e si tu n’existais pas κλπ) που έγιναν ως αντανάκλαση της επιτυχίας των στα ξένα, με εκείνες που έγιναν για σκοπούς διασκέδασης…

    Έχω την αίσθηση πως ακόμη και πριν τον πόλεμο γίνονταν παρόμοιες μεταγραφές, όχι μόνο στο τραγούδι. Πχ στις οπερέτες του Θεόφραστου Σακελλαρόπουλου…

    Καθώς η Ελλάδα δυτικοποιούταν και διεθνοποιούταν, ήταν αναπόδραστο να ακούγονται από τη Φωνή της Αμερικής, από τη Ντόϊτσε Βέλε κλπ οι διεθνείς πλέον επιτυχίες. Αυτές μπορούσε άνετα η εγχώρια μουσική κοινότητα να τις εκτελέσει άψογα. Αν όμως επρόκειτο για τραγούδια, τι θα έλεγαν οι τραγουδιστές? Θα τα τραγουδούσαν στα αγγλικά? Πολύ δύσκολο κι ελάχιστοι ήξεραν ξένες γλώσσες, ιδίως οι μουσικοί και τραγουδιστές λαϊκών κέντρων… Δεν ήταν μόνο η «κονσέρβα» δλδ, που τσάτρα πάτρα έβρισκε κάποιος το δισκάκι… (Η Ναυτοσύνη μας ακόμη και τότε μεσουρανούσε τόσο, που ο παππούς μου είχε γουίντζεστερ επαναληπτική ως λάτρης των ευθύβολων όπλων από τα 30ς… Δλδ σου έφερνε ό,τι ήθελες σε λογικά πλαίσια… )

    Στο λαϊκό κέντρο όμως μετά το 1950, ερχόταν η ώρα του ταγκό, του φοξ αγγλαί, του τσατσά κλπ. Οι παλαιοί άλλωστε θυμούνται έντονα την έκφραση λαϊκό τσατσά που χορευόταν και διαφορετικά από τους τότε τινέϊτζερς. Η τότε νεολέρα ήθελε «ν’ απλώσει χέρι» τσικ-του-τσικ και τα λοιπά, οπότε οι ξένες επιτυχίες έπαιρναν ευθύς ελληνικά λόγια και γινόταν το απαραίτητο πατιρντί, όπως ακριβώς το είχαν δει την προηγούμενη σεζόν στον κινηματογράφο… Κι εντάξει, στην Αθήνα περνούσαν και διεθνείς μουσικοί πότε πότε, στην επαρχία όμως?

    Άλλωστε ακόμη και στα 60ς που όπως είπε ο Φοίβος, είχαμε κουτσομάθει κάποια αγγλικά αλά Κώστα Βουτσά στο γαμβρό εκ Λόντρας, δεν ήταν πολλά τα συγκροτήματα που έπαιζαν με αγγλικό στίχο…

    Πάντως έχει να κάνει και με τη νοοτροπία μας, μια παράμετρο που συχνά ντρεπόμαστε να θίξουμε. Επειδή αισθανόμαστε την ιδιότητά μας ως … ψωροκωσταιναίοι, είμαστε πρόθυμοι να υιοθετήσουμε ως γνήσιο δήθεν το ξενόγλωσσο. Άλλωστε ακόμη και στα μακρινά 60ς, υπήρχαν καλλιτέχνες που έβαζαν επίτηδες ξενική προφορά στους ελληνικούς στίχους των ξένων τραγουδιών… Το λέω αυτό γιατί με είχε παραξενέψει πολύ στη Γαλλία, όπου μετέγραφαν κάθε ξένη επιτυχία στα γαλλικά και την έπαιζαν νυχθημερόν στο ραδιόφωνο, στις διαφημίσεις κλπ… Ακόμη εδώ μου κάθεται το «κατρ βαν ντιζ νεφ μπαλον…» μεταγραφή του (99 red ballons)…

  237. nikiplos said

    @234 για να μην μένει και ξεκάρφωτο, οι περισσότεροι συνθέτες τότε τα παρουσίασαν ως δικά τους, όχι για να εντυπωσιάσουν, αλλά περισσότερο για … τεχνικούς λόγους. Ας μην ξεχνάμε πως μιλάμε για την εποχή που η αμοιβή – επιτυχία του συνθέτη ήταν ελάχιστη, τον τραγουδιστή ήξερε ο κόσμος κι αυτός έλυνε κι έδενε στις εταιρείες δίσκων…

    Και το κοινό που συνέρρεε στα κέντρα δεν έδινε δυάρα για το ποιός έγραψε τι… Τα μάζευε οσονούπω κι έφευγε για πάντα για την ξενητιά ΔΕΜΕνο να μην δει χαΐρι… Επομένως ήθελε κλάμα για να αντέξει τη ζωή του… να δει την Ναργκίς, να δει τον μυστακιοφόρο Ινδό να πλένει σκάλες, να σφουγγαρίζει και να σιδερώνει, όπως ακριβώς έκανε κι αυτός στα ξένα, κι ας τον είχε η μάνα του ταμένο για αρχοντογιό…

    Εδώ πρέπει να προσθέσουμε ότι λαογραφικά ελάχιστα έχει μελετηθεί, συγκεντρωθεί θιχτεί αυτό το σημείο, η ξενητιά του 50 στη χώρα μας με τη ΔΕΜΕ κλπ.

    Πριν μια 20ετία είχα ακούσει δείγματα από ένα μπαρμπούδι που στα νιάτα του μαγνητοφωνούσε φανατικά σταθμούς πειρατικούς για τραγούδια κλπ… Θυμάμαι που είχε απανωτά στιγμιότυπα του στυλ:
    «Η Βούλα Ασπιώτη, αφιερώνει στους συμμαθητές της του 4ου γυμνασίου, το παρακάτω άσμα, για να την θυμούνται καθώς φεύγει για πάντα για την Αυστραλία και δεν θα τους ξαναδει…»
    (σήμερα προκαλεί ίσως μια μικρή ιλαρότητα, αλλά το πειρατικό ραδιόφωνο υπήρξε το ίντερνετ της εποχής για δεκαετίες… )

  238. sarant said

    231-232-233

    Στέκομαι διορθωμένος, ή μάλλον πρέπει να διορθωθεί η Βικιπαίδεια.

    Όπως σωστά θυμάται ο ΓΤ, σε αρχαία κείμενα υπάρχει μόνο ο τύπος Ετεοβουταδών, όπως θα περίμενε δηλαδή κανείς. Και Βουταδών υπάρχει αλλά άπαξ. (Και κανένα παροξύτονο).

    Αρα δεν έχουμε εξαίρεση, Βουταδών είναι.

  239. loukretia50 said

    Αφώτιστε, ορίστε η γνώμη μιας αυτόφωτης!

    Η δύση ακούει ανατολή – κι αντιστροφα δουλεύει!-
    Το μουσικό στερέωμα θέλει να κυριεύει
    Και όποιος μένει έκθαμβος στης μουσικής το χρώμα
    Μπορεί να συνεννοηθεί και με Αλιεν ακόμα!

    Foo Fighters – All My Life https://youtu.be/xQ04WbgI9rg
    «All my life I’ve been searching for something
    something never comes never leads to nothing
    nothing satisfies but I’m getting close
    closer to the prize at the end of the rope
    all night long I dream of the day when it comes around
    then it’s taken away leaves me with the feeling that I feel the most
    the feeling comes to life when I see your ghost…»

    The Dreadnoughts – A Rambler’s Life https://youtu.be/8vrJ2nLk5Po
    Fair Old Lady – The O’Reillys and the Paddyhats https://youtu.be/Wk1kmQjOqTQ
    Paddy and the Rats – Ghost From The Barrow https://youtu.be/n7DN2ivRMKk

  240. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    214.

    «Nikiplos 211
    Στο L.A. δεν πήγαινες? Εκεί κοντά ήταν, Εξάρχεια.
    Είχε και ωραία ταράτσα!»
    Δεν γνωριζω για τον Nikiplos, αλλα επειδή σπούδασα, ζω, κυκλοφορώ και εργάζομαι στα Εξάρχεια απο τον Οκτωβρη του 1973, περι το 1993 ειχα γραψει ενα ποιημα (2η μπαροβια περιοδος ) που -εκτος των αλλων- κατεληγε περιπου ως εξης :

    ΕΠΕΚΕΙΝΑ ΤΟΥ L.A.
    .
    .
    .
    τι κρίμα που τα φρικιά έγιναν τραπεζοϋπαλληλοι
    και τα μπαράκια αδειάζουν μετά τα μεσάνυχτα.

    The Church – Under The Milky Way

  241. loukretia50 said

    Για τη μουσική, τη γνωστή – άγνωστη θεά

    Η μουσική είναι μαγική, τον κόσμο αγκαλιάζει
    Πώς να την πεις αυθεντική αν χρώματα αλλάζει?
    Επιρροές βρίσκεις παντού, σ΄απίθανα σημεία
    Και τι πειράζει τελικά? Αυτή είναι η μαγεία!
    Διαλέγεις την απόχρωση και ντύνεις τα όνειρά σου
    Αυτή είν΄η αλήθεια της , η απόλαυση δικιά σου!

    Ταξίδι διαχρονικό, μελωδικό παιχνίδι,
    στις νότες ο καθένας μας νοημα αποδίδει
    Πότε γαλήνη αναζητά σ΄ουράνια μελωδία
    Κι άλλοτε άγρια ή ρυθμικά , να σπάνε τα ηχεία!

    Κάθε στιγμή έχει αντίκρυσμα σε μουσικό κομμάτι
    Δάκρυ , γέλιο , συγκίνηση, χαρά ή αυταπάτη
    Διάθεση μαχητική, ή για χορό φευγάτη
    μας προκαλεί το άκουσμα , δεν είμαστε πια μόνοι
    όταν η τέλεια συντροφιά, τα δίχτυα της απλώνει.
    Δε μας τρομάζει η μοναξιά, ακόμα κι αν νυχτώνει.

    Αν στερηθώ τη μουσική νομίζω θα γεράσω
    Τόση ομορφιά , μοναδική παρηγοριά αν χάσω
    Γιατί είναι η άλλη δύναμη , του ανθρώπου μεγαλείο
    που βοηθάει ν΄αντισταθείς στον κόσμο το γελοίο
    κι όλα αν γκρεμίζονται παντού, κι επικρατεί η φρίκη
    λες πως δεν είναι δυνατόν, δεν είναι καταδίκη.

    Οι άνθρωποι είναι ναυαγοί σ΄αυτή την καταιγίδα
    μα είναι ικανοί και να σωθούν, πάντα υπάρχει ελπίδα
    Όταν αυτοί δημιουργούν, έργα που είν΄αιώνια
    το θάνατο τον ξεγελούν, κι όπως τα χελιδόνια
    μέρες καλύτερες θαρθούν, ας μη μας καταστρέψει
    η βαρυχειμωνιά, θεριό είν΄θα ημερέψει!

    Κι αν είναι να δοκιμαστώ, για μια φορά ακόμα
    Θάθελα να χανόμουνα στης μουσικής το χρώμα
    Με δάκρυ , γέλιο , ανάμνηση, χορό ή αυταπάτη,
    ό,τι και να μου χάριζε ένα στερνό κομμάτι
    απ΄το καλειδοσκόπιο που μου έχει χαρίσει
    όλου του κόσμου η μουσική, μέχρι αυτή να σβήσει.
    ΛΟΥ

    (Πρέπει να κόψω το ιστολόγιο, με χαλάει! – κινδυνεύω να σοβαρέψω! )

  242. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    Warren G & Sissel — Prince Igor

  243. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    Tribalistas ja sei namorar

    Tribalistas is a Brazilian musical supergroup consisting of Arnaldo Antunes (ex-Titãs), Marisa Monte and Carlinhos Brown (Timbalada).

    Ας μην ξεχάσουμε και την Βραζιλιάνικη μουσική .

  244. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    Luz Casal – Piensa En Mi

  245. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    The Pogues – Summer In Siam

  246. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    Ryuichi Sakamoto – Merry Christmas Mr. Lawrence (Theme Original)

  247. loukretia50 said

    Αφώτιστε! ωραίες οι επιλογές, αλλά κι εγώ κι εσείς κάναμε το νήμα ασήκωτο!
    Μια ώρα περίμενα να φορτώσει! Καλύτερα να βάζουμε μόνο λίνκ!

  248. loukretia50 said

    πρέπει να φύγω, παρασύρθηκα απ΄τη συντροφιά κι άργησα.
    Ευχαριστώ για τη φιλοξενία – και την ανοχή!

    ΥΓ Νομίζω πως αύριο θα στανιάρω. Το άρθρο και τα σχόλια προβλέπονται σοβαρά, άρα θα ξαναβρώ το κέφι μου!

  249. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    John Lee Hooker – Chill Out https://www.youtube.com/watch?v=XaY4871S3LE

    Eιναι το τελευταιο και πολυ αγαπημενο.

  250. secondlight said

    έχει αλλάξει η όψη εδώ;

  251. nikiplos said

    @240, το LA το είχε ο Αριστομένης μια εποχή (αρχές 90ς). Ήταν θείος μιας ωραίας κοπελιάς που κάναμε παρέα, οπότε είχαμε και την τιμητική μας και το δέλεαρ…

    Παρόλα αυτά δεν υπήρξα θαμμώνας του μπαρ. Ο λόγος ήταν ότι από εξαερισμό ήταν πάπαλα κι έτσι λόγω άσθματος ήταν απαγορευτικό για μένα…
    Πήγα κάποιες φορές είναι η αλήθεια… Ένα βράδυ είχαν κάτσει έτσι οι παρέες που καθόμην δίπλα στον Παύλο Σιδηρόπουλο και (τρόπος του λέγειν) πίναμε όλοι μαζί…

    Την εποχή εκείνη 90ς πήγαινα Τρίτο Μάτι (μέχρι που έκλεισε) με φιγούρα τον Κωστή Παπαγιώργη, τον οποίο φυσικά ούτε γνώριζα ούτε τολμούσα να του απευθύνω το λόγο…
    Επίσης πήγαινα και στη Ράμπα στα εξάρχεια (Τσαμαδού), αλλά ήταν άλλη φάση ως μπαρ… Ξέραμε και την ιδιοκτήτρια, μια λεβέντισσα κοπέλα, που ένα καλοκαίρι ένα τροχαίο της έμαθε με τον κακό τρόπο να μην βγάζει το χέρι και να το ξεκουράζει έξω από το παράθυρο…

  252. nikiplos said

    Στο Τρίτο Μάτι που έπαιζε αυστηρά κλασσική μουσική, μόνο με τον Πσαρά θα πήγαινα από τους εδώ συν-σχολιαστές…
    Θαμώνες αρκετοί, με πολλούς ηθοποιούς που ήταν δεινοί πιανίστες και δεν τους έπιανε το μάτι σου…

  253. Πέπε said

    Είχα γράψει μια απάντηση στο #191 του Κόρτο και δεν τη βρίσκω πουθενά. Καμιά φορά μού παθαίνει διαλήψεις το δίκτυο, οπότε μπορεί να πάτησα δημοσίευση τη στιγμή που δεν ήμουν συνδεδεμένος ενώ νόμιζα ότι είμαι, αλλά ωστόσο μήπως έχει παραπέσει πουθενά;

  254. sarant said

    253 Δεν τη βρίσκω πουθενά, φοβάμαι πως χάθηκε

  255. Γιάννης Ιατρού said

    253/254 Μήπως γράφτηκε σε κανένα άλλο νήμα ή και ιστολόγιο;

  256. Πέπε said

    255:
    Ή από κανέναν άλλο; 🙂

  257. Γιάννης Ιατρού said

    256: Έλα ρε συ, εγώ με καλή πρόθεση το είπα 🙂

  258. Theo said

    @172:
    Την εύρεση του Τιμίου Σταυρού την περιγράφει ο Γελάσιος Καισαρείας στην Εκκλησιαστική Ιστορία κάποιες δεκαετίες πριν από τον άγιο Αμβρόσιο Μεδιολάνων.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: