Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Όταν ο Λαπαθιώτης συνάντησε τον Παλαμά -και τον Πόε

Posted by sarant στο 30 Σεπτεμβρίου, 2018


Το άρθρο που θα διαβάσετε σήμερα ξεπήδησε από μια συζήτηση που έγινε στο Φέισμπουκ στις αρχές Αυγούστου. Λόγω του καλοκαιρινού κλίματος, δεν θέλησα ή δεν μπόρεσα να το γράψω τότε, οπότε το γράφω τώρα.

Η συνάντηση του τίτλου είναι φιλολογική. Στην πραγματική ζωή ο Κωστής Παλαμάς (1859-1943) και ο Ναπολέων Λαπαθιώτης (1888-1944) είχαν συναντηθεί πολλές φορές, αν και βέβαια η μεγάλη διαφορά της ηλικίας (29 χρόνια νεότερος ο Λαπαθιώτης, κι ας πέθαναν με ένα χρόνο διαφορά) δεν τους άφησε να γίνουν φίλοι. Στην εφηβεία και την πρώτη νιότη του ο Λαπαθιώτης ήταν φίλος με τον γιο του Παλαμά, τον Λέαντρο, και ανήκαν και οι δυο τους στην ομάδα των δέκα νεαρών ποιητών (μαζί με Φιλύρα και Βάρναλη, μεταξύ άλλων) που έκδωσαν το 1907 το πρωτοποριακό ποιητικό περιοδικό Ηγησώ -που το βάφτισε ο Κωστής, ο οποίος συνεργαζόταν με το περιοδικό, όπως συνεργάστηκε άλλωστε και με την «αμαρτωλή» Ανεμώνη το 1910 (εδώ εξηγώ γιατί τη λέω αμαρτωλή).

Στην αλληλογραφία του ο Λαπαθιώτης αναφέρεται πότε-πότε στον Παλαμά και σε συναντήσεις τους, και μάλιστα σε ένα σημείο μάς λέει ότι ο Παλαμάς είχε παινέψει πολύ ένα ποίημα του έφηβου Λαπαθιώτη, όταν ο τελευταίος το είχε απαγγείλει σε μια συγκέντρωση στο σπίτι του Νικ. Πολίτη, που οι δυο γιοι του, ο Φώτος και ο Γιώργος, ήταν περίπου συνομήλικοι και φίλοι με τον Ναπολέοντα. Το ποίημα αυτό, «Ο τρελός» δεν έχει βρεθεί πουθενά -μάλλον δεν δημοσιεύτηκε οπότε για να το μάθουμε θα πρέπει μάλλον να ανοίξουν κάποτε οι αδελφοί Παπανδρέου το μυθικό αρχείο Λαπαθιώτη που έχουν ιδιοκτησία τους και να εκδοθούν τα περιεχόμενά του. Αλλά πλατειάζω.

Αργότερα ο Λαπαθιώτης πήρε απερίφραστα το μέρος του Καβάφη στη μεγάλη διαμάχη που δίχασε τη φιλολογούσα Ελλάδα από το 1924 και μετά: Παλαμάς ή Καβάφης; Έτσι, ήρθε σε σφοδρή σύγκρουση με τους παλαμικούς, αν και όχι με τον ίδιο τον Παλαμά.

Εδώ όμως θα δούμε μια ποιητική τους συνάντηση.

Στην Ασάλευτη ζωή (1904) του Παλαμά περιλαμβάνεται και ένα άτιτλο οχτάστιχο ποίημα, που έχει επικρατήσει να ονομάζεται «Το κυπαρίσσι»:

Αγνάντια στο παράθυρο· στο βάθος
Ο ουρανός, όλο ουρανός, και τίποτ’ άλλο·
Κι ανάμεσα ουρανόζωστον ολόκληρο,
Ψηλόλιγνο ένα κυπαρίσσι· τίποτ’ άλλο.

Και ή ξάστερος ο ουρανός ή μαύρος είναι,
Στη χαρά του γλαυκού, στης τρικυμιάς το σάλο,
Όμοια και πάντα αργολυγάει το κυπαρίσσι,
Ήσυχο, ωραίο, απελπισμένο. Τίποτ’ άλλο.

Τον Φεβρουάριο του 1933 στο περιοδικό Νέα Εστία, ο Λαπαθιώτης δημοσίευσε το ποίημά του Νυχτερινό ΙΙ, που αργότερα το συμπεριέλαβε και στη μοναδική συλλογή ποιημάτων του, ελαφρώς διορθωμένο ως εξής:

ΝΥΧΤΕΡΙΝΟ ΙΙ

Ένα φεγγάρι πράσινο, μεγάλο,
που λάμπει μες στη νύχτα, -τίποτ’ άλλο.

Μια φωνή που γροικιέται μες στο σάλο,
και που σε λίγο, παύει, -τίποτ’ άλλο.

Πέρα, μακριά, κάποιο στερνό σινιάλο
του βαποριού που φεύγει, -τίποτ’ άλλο.

Και μόνο ένα παράπονο μεγάλο,
στα βάθη του μυαλού μου. – Τίποτ’ άλλο.

(Ο δείκτης ΙΙ επειδή υπάρχει και άλλο ποίημα του Λαπαθιώτη με τον τίτλο Νυχτερινό, από την εποχή της Ηγησώς)

Δεν χρειάζεται να βάλουμε πλάι πλάι τα δυο ποιήματα για να καταλάβουμε ότι το ποίημα του Λαπαθιώτη αποτελεί παραλλαγή του ποιήματος του Παλαμά, ότι υιοθετεί συνειδητά το ίδιο μοτίβο με την επανάληψη του «τίποτ’ άλλο». Τέτοια δάνεια είναι συνηθισμένα μεταξύ ποιητών.

Και βέβαια η ομοιότητα δεν θα πέρασε απαρατήρητη από το αναγνωστικό κοινό της εποχής, αφού το ποίημα του Λαπαθιώτη δημοσιεύτηκε πρωτοσέλιδο στην ναυαρχίδα των ελληνικών λογοτεχνικών περιοδικών, τη Νέα Εστία. Και ο Παλαμάς θα το είδε.

Όταν ο Άρης Δικταίος εξέδωσε τα (κάθε άλλο παρά πλήρη) Άπαντα του Λαπαθιώτη το 1964 δεν επισήμανε την οφειλή του Νυχτερινού ΙΙ στο παλαμικό ποίημα. Αλλά ούτε και στη νεότερη έκδοση (Γ. Παππάς, 2015) αναφέρεται τίποτα.

Ωστόσο, η ομοιότητα έχει επισημανθεί από φιλολόγους. Σε παλαμικό συνέδριο, η Ελένη Πολίτου-Μαρμαρινού αναφέρθηκε στο «Κυπαρίσσι» του Παλαμά, θεωρώντας ότι αποτελεί «πέρασμα από τον παρνασσισμό στον συμβολισμό» και συνεχίζει αναφέροντας: Στο διακειμενικό επίπεδο, παραλλαγές του ίδιου θέματος αποτελούν το ποίημα «Νυχτερινό ΙΙ» (1932) του Ν. Λαπαθιώτη -μια καθαρή, όμως, μορφή συμβολισμού- και ένα ποίημα του Paul Verlaine (Sagesse, III, VI, 1880) το οποίο εμπεριέχει στοιχεία των δύο προαναφερθέντων ποιημάτων και δείχνει καθαρά το πέρασμα στον συμβολισμό. (Νέα Εστία τόμ. 135 (1994) σελ. 376. Περισσότερα ίσως θα λέει η συγγρ. στο περυσινό βιβλίο της για τον Παλαμά, που όμως δεν το έχω δει.

Παρθενογένεση στην τέχνη δεν υπάρχει. Στο ποίημα του Παλαμά ανιχνεύουμε επιρροές από το Κοράκι του Πόε, με την επωδό Never more. και από το ποίημα του Βερλέν που επισημαίνει η Πολίτου-Μαρμαρινού:

Le ciel est, par-dessus le toit,
Si bleu, si calme !
Un arbre, par-dessus le toit
Berce sa palme.

La cloche dans le ciel qu’on voit
Doucement tinte.
Un oiseau sur l’arbre qu’on voit
Chante sa plainte.

Mon Dieu, mon Dieu, la vie est là,
Simple et tranquille.
Cette paisible rumeur-là
Vient de la ville.

— Qu’as-tu fait, ô toi que voilà
Pleurant sans cesse,
Dis, qu’as-tu fait, toi que voilà,
De ta jeunesse ?

Τα δυο ποιήματα, του Παλαμά και του Λαπαθιώτη, τα παρουσίασε λοιπόν αντικριστά στη σελίδα του στο Φέισμπουκ ο Παντελής Βουτουρής, καθηγητής Νεοελληνικής Φιλολογίας στο Πανεπιστήμιο Κύπρου, με το λακωνικό σχόλιο: «Το πρώτο είναι ποίηση. Το δεύτερο απομίμηση». Στη συνέχεια, αισθάνθηκε την ανάγκη να εξηγήσει: Το ποίημα του Λαπαθιώτη είναι ποιητική άσκηση πάνω στο ποίημα του Παλαμά. Αυτή τη σημασία αποδίδω στη λέξη «απομίμηση»⋅ όχι κατ’ ανάγκην με αρνητική σημασία, από την άποψη ότι η άσκηση αυτή δεν αποκλείεται να οδηγήσει σε εξαιρετικό αποτέλεσμα. Και είναι εξαιρετικό το αποτέλεσμα, από τα καλύτερα ποιήματα του Λαπαθιώτη. Αλλά ως εκεί. Ο Λαπαθιώτης ξέρει πολύ καλά με τι έχει να αναμετρηθεί. Δεν επιλέγει τυχαία το Κυπαρίσσι του Παλαμά και η αίσθησή μου είναι ότι διαλέγεται μαζί του σεμνά και ταπεινά. Περί μαθητείας πρόκειται.

Ακόμα πιο αυστηρός με το ποίημα του Λαπαθιώτη ήταν ο ποιητής Κώστας Κουτσουρέλης, που βρήκε «χάος δυσθεώρητο» ανάμεσα στα δύο ποιήματα. Ωστόσο, οι περισσότεροι που συμμετείχαν στη συζήτηση, «ψήφισαν» Λαπαθιώτη, έκριναν δηλαδή ότι αν και «απομίμηση», το ποίημα του Λαπαθιώτη στέκεται επάξια πλάι στο πρότυπό του και ίσως να το ξεπερνά, αφού καταφέρνει να δημιουργήσει ατμόσφαιρα και να μεταδώσει γνήσια συγκίνηση. Αυτή είναι και η δική μου γνώμη.

Ο Λαπαθιώτης για να το πετύχει αυτό εκμεταλλεύεται το τριαδικό σχήμα (τρεις εικόνες: το πράσινο, αρρωστημένο φεγγάρι· η φωνή που ακούγεται μακριά και μετά παύει· το βαπόρι που φεύγει) και την αποκορύφωση στο παράπονο που τον απελπίζει. Ο Παλαμάς, δωρικός, προτιμάει τη μονολιθικότητα της μίας εικόνας.

Η μαγεία του Λαπαθιώτη βρίσκεται στο ότι μεταδίνει συγκίνηση με απλούστατα μέσα, με κοινότατες λέξεις, χάρη στη μουσικότητα της ποίησής του. Γι’ αυτό άλλωστε και έχει αναδειχτεί σε έναν από τους συχνότερα μελοποιημένους ποιητές μας.

Ειδικά το συγκεκριμένο ποίημα έχει γνωρίσει τουλάχιστον πέντε διαφορετικές μελοποιήσεις, όπως τις έχει καταγράψει ο φίλος Βαγγέλης Ψαραδάκης (ως Α.Β.Στρατής) σε παλιότερη μελέτη του. Η πρώτη, που τη θεωρώ και καλύτερη, είναι του Γιάννη Σπανού, στην 1η Ανθολογία, με την Καίτη Χωματά:

Στη μελοποίηση του Σπανού δόθηκε ως τίτλος η επωδός, Τίποτ’ άλλο. Στις μεταγενέστερες μελοποιήσεις διατηρήθηκε ο τίτλος Νυχτερινό.

Είναι οι εξής:

β. Μουσική: Νίκος Καρανικόλας – Ερμηνεία: Γιώργος Νταλάρας. (1997)

γ. Μουσική – Ερμηνεία: Μιχάλης Τερζής. (1999)

δ. Μουσική: Δημήτρης Κανελλόπουλος – Ερμηνεία: Domenica. (2004)

ε. Μουσική: Γιώργος Δίπλας – Ερμηνεία: Δώρα Πετρίδη. (2006)

Ο Ψαραδάκης καταγράφει και έκτη μελοποίηση του ποιήματος (Μουσική: Παράξενος Ελκυστής – Ερμηνεία: Κωνσταντίνος Κληρονόμος), που όμως παραμένει ανέκδοτη. Δεν θα μ’ εξέπληττε αν υπάρχουν και νεότερες μελοποιήσεις.

Φυσικά, το ζητούμενο δεν είναι να αντιπαραθέσουμε τα δυο ποιήματα ή τους ποιητές και ν’ απονείμουμε έπαινο αλλά να δούμε πώς ένας ώριμος ποιητής αναμετρήθηκε με ένα εξαιρετικό ποίημα ενός μεγάλου ποιητή (και δασκάλου του), χρησιμοποιώντας το ίδιο μοτίβο για να εκφράσει άλλα πράγματα και καταφέρνοντας να δώσει ένα επίσης εξαιρετικό αποτέλεσμα,

Παίρνοντας έμπνευση από τη συζήτηση που έγινε, η φίλη ποιήτρια Σοφία Κολοτούρου σύνθεσε ένα δικό της ποίημα για να χαιρετίσει τη συνάντηση των ποιητών. Ας κλείσουμε με αυτό:

ΝEVERMORE

Με Παλαμά και Λαπαθιώτη, τίποτ’ άλλο
και μ’ ένα πράσινο φεγγάρι στην καρδιά.
Λάμπει ολοστρόγγυλη η Σελήνη – τέτοιο σάλο
δεν θα τον νιώσουμε ποτέ, ποτέ μας πια.

Και με Μπωντλαίρ και Σέλλεϋ τώρα – τίποτ’ άλλο.
Με χλωμό φως μέσα στην έναστρη νυχτιά.
Πως σαγηνεύει, με της λάμψης του την άλω,
δεν θα το νιώσουμε ποτέ, ποτέ μας πια.

Ειν’ το φεγγάρι στα χαρτιά μας – τίποτ’ άλλο.
Η ποιητική μας μόνο το έπλασε ματιά.
Θα ‘ρθουνε ξένοι μια βραδιά, θα πουν «εάλω!»
και θα μας κλέψουν όσα γράψαμε κρυφά

-και το φεγγάρι θα μας λέει: «ποτέ μας πια» .

2/8/2018

 

Advertisements

164 Σχόλια to “Όταν ο Λαπαθιώτης συνάντησε τον Παλαμά -και τον Πόε”

  1. Γς said

    Καλημέρα

    >που αργότερα το συμπεριέλαβε και στη μοναδική συλλογή ποιημάτων του, ελαφρώς διορθωμένο ως εξής:¨

    ελαφρώς;

    αγνώριστο…

  2. leonicos said

    Γεια Γς

    Καλημέρα και στους άλλους

    Αγαπητη κλασικίστρια

    Διατύπωσα μια απορία που μόνο εσύ μπορείς να απαντήσεις στο χθεσινό στο 250 περιπου

  3. leonicos said

    Ε… Κυριακή ε; Πάει 10

  4. Κάπου εξηγεί ο Πόε πώς έγραψε το Κοράκι, και ίσως ακουστεί πολύ πεζό: σκέφτηκε ποια γράμματα ακούγονται πιο υποβλητικά ή κάτι τέτοιο, αποφάσισε ότι είναι το r και το e, βρήκε τη φράση never more, σκέφτηκε πού θα μπορούσαν να λέγονται (δίπλα στην φωτογραφία της νεκρής ερωμένης), ποιος να τα λέει κ.ο.κ.

  5. leonicos said

    Ξύπνα κόσμε Ε… Κυριακή ε; Πάει 10

  6. Νέο Kid said

    Τώρα, και με το συμπάθιο δηλαδή , αλλά το να βάζουμε στη ζυγαριά τα κυπαρίσσα μαζί με το Κοράκι , είναι σα να συγκρίνουμε τον Καλατράβα και τον Καλαπήγα με τον Μπακμίνστερ Φούλερ…
    Ουδεμία σχέση!

  7. leonicos said

    Το έπιανε η μαρμάγκα ότι το είχα ξαναπεί

    Τι είχα πει πρω΄πρωί;

  8. Λευκιππος said

    Η ώρα που αναγραφεται στα σχόλια είναι μια ώρα πίσω. Δηλαδή τώρα είναι 9:59

  9. Νέο Kid said

    4. Παντως το κοράκι ξεκινάει με το απλούν nothing more ..,

  10. Λευκιππος said

    Μόλις έκοψα, καθάρισα κι έφαγα ένα ρόδι από τη ροδιά μου. Αυτά τα τεράστια σαν καρπούζια. Τη δροσιά του ναχετε.
    Είναι και super food απ’ ότι λένε.

  11. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια!

    1 Δεν εξηγήθηκα καλά. Το Νυχτερινό ΙΙ είναι εντελώς άλλο, ξεχωριστό ποίημα από το Νυχτερινό Ι. Το Νυχτερινό ΙΙ το δημοσίευσε ο Λαπαθιώτης στη Νέα Εστία κάπως και αργότερα, αλλάζοντας μια-δυο λέξεις, το έβαλε στη συλλογή ποιημάτων του με τη μορφή που παραθέτω στο άρθρο.

  12. Αὐγουστῖνος said

    Καλημέρα ἀπὸ τὴν – ἡλιόλουστη! – Ρόδο, ποὺ Ζορμπάδες δὲν γρικάει καὶ τοὺς Φῶντες τοὺς πατάει.
    Ἐξαιρετικὴ ἡ ἀναπλαστικὴ παρωδία τῆς φιλτάτης Σοφίας Κολοτούρου (παρωδία, μὲ τὴν ἀρχικὴ ἔννοια τοῦ ὅρου, ὄχι μὲ τὴν κοινὴ ἑρμηνεία ποὺ τὴ θέλει σατιρική, μειωτική, ἀπαξιωτικὴ καὶ δὲν ξέρω τὶ ἄλλο. Ἄλλωστε καὶ τοῦ Λαπαθιώτη τὸ ποίημα ἀναπλαστικὴ παρωδία τοῦ παλαμικοῦ εἶναι.)
    Ὅσο γιὰ τὴ σύγκριση τῶν δύο ποιητῶν – Παλαμᾶ καὶ Λαπαθιώτη – εἶναι τουλάχιστον ἄδικη. Ἄλλες γενιές, ἄλλες ἐπιρροές, ἄλλα βιώματα, ἄλλη ἀναγνωρισιμότητα καὶ ἀποδοχὴ ὁ καθένας. Πῶς νὰ συγκρίνεις τὸ Ἰκάριο μὲ τὶς ἀκτὲς τοῦ Ἀτλαντικοῦ;

  13. Γιάννης Κουβάτσος said

    Σαφής η επιρροή, αλλά:
    “Οι ανώριμοι ποιητές μιμούνται. Οι ώριμοι ποιητές κλέβουν. Οι κακοί ποιητές κακοποιούν αυτό που παίρνουν. Οι καλοί ποιητές το κάνουν είτε καλύτερο είτε, τουλάχιστον, διαφορετικό. Ο καλός ποιητής μετατρέπει τη λεία του σε ολοκληρωμένο συναίσθημα, το οποίο είναι μοναδικό, και τελείως διαφορετικό από το πρωτότυπο”
    (Τ. Σ. Έλιοτ)

  14. Νέο Kid said

    Νικοκύρη, αν κάνω λάθος κρέμασέ με και δίκασέ με ( όχι απαραίτητα μ´αυτη τη σειρά…😊) αλλά το κείμενο μού αφήνει την αίσθηση ότι γράφτηκε για να πει ουσιαστικά :
    Κι ο Παλαμάς αντέγραψε Πόε ! Που θα πείτε το Λαπαθιώτη αντιγραφέα…

  15. Καλημέρα. Μια ακόμα μελοποίηση είναι αυτή: https://www.youtube.com/watch?v=MGrFv9D4T1s&t=19s

  16. leonicos said

    μπερντέδες» δεν χρησιμοποιείται πια στην κυριολεξία της, δηλαδή για τις κουρτίνες

    Μπορεί να μην είναι ‘του συρμου’ αλλά σημαίνει κουρτίνες. Ο μπερντές του Καραγκιόζη, είναι μάλλον ιδιολεκτική χρήση που επικράτησε λόγω των συνθηκών

    Το σχόλιο αναφέρεται στο παλιό άρθρο, αλλά τώρα το πρόσεξα. Είχα πάει εκεί για λίγο

  17. sarant said

    15 A, δεν την ήξερα, σας ευχαριστώ!

  18. nikiplos said

    Καλημέρα… ΤΙ να πει κανείς απέναντι στην ποίηση τόσω μεγάλων ποιητών?

    Δεν μου άρεσε ο όρος «απομίμηση»… Τον βρίσκω προβοκατόρικο κάπως… Απομίμηση είναι κινέζικο είναι μαϊμού… Μετά λέει ο κυρ-φιλόλογος «με τον όρο απομίμηση εννοώ … μπλα μπλα μπλα»… Δλδ ρίχνει την κακία και μετά την μαζεύει λες κι έχει απέναντί του ηλιθίους…

    Σαν τον σύζυγο που είναι σε οικογενειακό τραπέζι με την οικογένεια της συζύγου… Του έχουν σπάσει τόσο τ’@@ που πετάει καμιά μπηχτή – αυτόματα – και μετά σπεύδει να την λειάνει, να την εξομαλύνει, να τους βγάλει τρελούς κι από πάνω που νόμισαν πως αυτός ο καθόλα εξαίρετος γαμβρός θα μπορούσε να ξεστομίσει για την πενθερά του τέτοια κουβέντα… «Άλλο εννοούσα βρε!»

  19. Νέο Kid said

    Τουλάχιστον , ο αγαπημένος μου Πόε ή Πόου ή Πόο ή …πεστον κι έτσι! δεν αντέγραψε ποτέ κανέναν! Όλα απ τη μυαλουδάρα του και το καλό ουίσκι βγαλμένα. Ίσως ο μοναδικός ορίτζιναλ ( χωρίς επιρροές ευρωπαϊκές δηλαδή) αμερικανός μάστορης της πένας.

  20. Γιάννης Κουβάτσος said

    Ο Λαπαθιώτης έγραψε ένα από τα καλύτερα ποιήματά του, που περιλαμβάνεται στις περισσότερες ανθολογίες νεοελληνικής ποίησης. Άρα δεν μπορούμε να μιλήσουμε για αντιγραφή αλλά για γόνιμη επιρροή. Αυτό που δεν κατάλαβα είναι σχετικά με το αρχείο του ποιητή και τους αδερφούς Παπανδρέου. Μπορεί κάποιος να έχει νόμιμα στην κατοχή του το έργο ενός καταξιωμένου ποιητή και να μην το δημοσιεύει;

  21. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    Μράβο στην Σοφία που μας χάρισε την γλυκιά ευαισθησία της.

    6 – Α ρε Κίντο γίγαντα, μου ‘φτιαξες την μέρα.☺☺☺
    Τεράστιος ο Φούλερ, στο στομάχι μου κάθονται τα εκτρώματα του Καλαπέραδώθε.
    Φαντάζεσαι να ζούσε και να είχε αναλάβει αυτός τα ολυμπιακά έργα;

  22. nikiplos said

    Ως προς τις μελοποιήσεις, το να βάζουμε έναν κοτζάμ Γιάννη Σπανό, δίπλα με εγχειρήματα-ασκήσεις γραφής ασκώμενων μουζικάντηδων, είναι λίγο άδικο για τον μεγάλο συνθέτη… Αλλά καταννοώ πως για λόγους πληρότητας είναι σωστό κι απαιτητέο…

  23. Γιάννης Κουβάτσος said

    19:Συμφωνώ. Γνήσιος «καταραμένος» και όχι τάχα μου, δήθεν και ποζάτος. Ο μεγάλος Μπωντλαίρ τον θαύμαζε απεριόριστα και τον έκανε γνωστό στην Ευρώπη με τις μεταφράσεις των ποιημάτων του.

  24. ATM said

    #4

    The philosophy of composition (1846) (εδώ: https://www.eapoe.org/works/essays/philcomp.htm)

    Βέβαια, έχει ειπωθεί ότι το συγκεκριμένο δοκίμιο του Πόου (Πόε για τους παλιότερους) ήταν στην πραγματικότητα παρωδία με στόχο τους κριτικούς λογοτεχνίας της εποχής του, και την μέθοδο ανάλυσης που ακολουθούσαν. Θα επανέλθω με την πηγή, εάν την εντοπίσω.

  25. sarant said

    Eυχαριστώ πολύ για τα νεότερα!
    Θα λείψω για μερικές ώρες.

    20 Το έργο του ποιητή είναι πλέον κοινό κτήμα, αφού πέρασαν 70 χρόνια από τον θάνατό του. Αλλα΄το υλικό μέσο, τα χαρτιά, ανήκουν σε κάποιον -μάλιστα έχουν αγοραστεί από τον αρχικό κληρονόμο.

  26. leonicos said

    Τέτοια δάνεια είναι συνηθισμένα μεταξύ ποιητών.

    Αλλά είναι αριστουργηματική επανεκμετάλλευση του δανείου. Πολύς τόκος, αν και δεν τον επέβαλε ο Παλαμάς.

  27. Παναγιώτης Κ. said

    Βεβαίως
    Πήρε λοιπόν το ερέθισμα και έφτιαξε κάτι καλύτερο!
    Αλίμονο αν δεν συμβαίνουν και αυτά στη ζωή. Η ανθρωπότητα θα έμενε…στάσιμη.

  28. Le Coeur Gothique said

    Καλημέρα σας.

    Και δεν μπόρεσα να μην φέρω στο μυαλό μου την καταπληκτική μετάφραση τού Νίκου Σημηριώτη στα ποιήματα τού Πόε. Αν και κινούμαι βάσει τής πεποιθήσεως ότι η ποίηση είναι ουσιαστικά αμετάφραστη, λόγω τού ότι δεν μπορεί να μεταδώσει επαρκώς τα μηνύματά της σε γλώσσα διαφορετική απ’αυτήν στην οποία γράφτηκε, την εν λόγω μετάφραση την θεωρώ προσωπικά εφάμιλλη τού πρωτότυπου.

    Αν μετά απ’αυτήν την δήλωση σάς δημιουργηθεί η ανάγκη να χειροδικήσετε εναντίον μου, μπείτε παρακαλώ στην σειρά γιατί προηγούνται πολλοί άλλοι πριν από εσάς…

  29. leonicos said

    Δεν μπορούσες να βάλεις κάτι πιο όμορφο για τελείωμα του άρθρου.

    Το ποίημα της Κολοτούρου είναι υπέροχο

    Σήμερα θα με κανετε εντελώς λαπαθιωτικό.

  30. leonicos said

    @28 Γοτθική καρδιά

    Αν και κινούμαι βάσει τής πεποιθήσεως ότι η ποίηση είναι ουσιαστικά αμετάφραστη,

    Συμφωνούμε κατ’ ουσίαν όλοι. Εντούτοις δεν είναι δυνατό να λέμε εξ ορισμού ότι οι έννοιες δεν μεταφέρονται σε άλλη γλώσσα, γιατί αυτό ισοδυναμεί με τον ισχυρισμό ότι υπάρχουν έννοιες που δεν μπορούν α διατυπωθούν σε κάποια γλώσσα ενω διατυπωνονται σε μια άλλη.

    Νομίζω επομένως ότι το ΟΝΤΩΣ αμετάφραστο ή δυσμετάφραστο της ποίησης οφείλεται κατ’ αρχήν στην ηχητική της γλώσσας, τον ρυθμό, τις συλλαβές, το κλιτικό σύστημα και τελικώς την αίσθηση που αποπνέουν όλα αυτά

  31. gpoint said

    Και τι μας νοιάζει εμάς
    αν το πρωτόγραψε ο Παλαμας ;
    (διαγραφεται μια φράση)
    ο τεθνεώς Μηνάς

  32. Aghapi D said

    Από παλιό κείμενο που αναδημοσιεύτηκε από … πολύ γνωστό μας άνθρωπο – και οικοδεσπότη μας νομίζω –

    Το σπίτι μου δεν έχει πια καρδιά·

    το σπίτι μου με τυραννεί σαν ξένο·

    το σπίτι μου μια πλάκα είναι βαριά,

    που με πνίγει – και μόλις ανασαίνω.

    Την ίδια μέρα που έφυγες Εσύ,

    κι αυτό, με μιας, μου πήρε τη στοργή του :

    Μητέρα, αν ήξερες πώς με μισεί,

    γιατί μ΄ άφησες μόνο στην οργή του;

    Αυτό το σπίτι είναι πληγή και επείγει η θεραπεία του

  33. leonicos said

    Βέβαια η εκδοχή Πετρίδη τόσο μουσικά όσο και εικαστικά είναι το αριστούργημα. Του Ντάλαρα το κακούργημα

  34. Γιάννης Κουβάτσος said

    28:Η ποίηση δεν μεταφράζεται, όντως. Όταν όμως η απόδοση είναι επιτυχημένη γλωσσικά και ποιητικά, τότε έχουμε ένα θαυμάσιο νεοελληνικό ποίημα:

    Η Λίμνη (Πόε – Σημηριώτης)

    Ήταν γραφτό, στης νιότης μου το θέρος,
    Να προτιμώ απ’ όλη τη γη ένα μέρος
    Που τ’ αγαπούσα όλα και πιο βαθιά —
    Τόσο ήτανε πλανεύτρα η μοναξιά
    Μιας άγριας λίμνης, μ’ ολόμαυρα βράχια
    Και πεύκα ολόρθα εκεί στα καταρράχια.

    Μα ως είχε ο πέπλος της Νυχτιάς σκεπάσει
    Τον τόπο αυτό, μ’ όλη την άλλη πλάση,
    Και μελωδίες μουρμουρίζοντας πέρα
    Διάβαινε η μυστική πνοή του αγέρα —
    Τότε αχ, τότε μ’ έπιανε λαχτάρα
    Για της έρμης λίμνης την τρομάρα.

    Μα η τρομάρα αυτή φόβο δεν κλείνει,
    Μόνο κάποια ολότρεμη ευφροσύνη —
    Ένα αίσθημα, που μήτε της αβύσσου
    Τα πλούτη δεν το φτάνουν, συλλογίσου,
    Μήτε η Αγάπη — ακόμα κ’ η δική σου.

    Θάνατος στο φαρμακερό της κύμα,
    Και στο βυθό της ταιριασμένο μνήμα
    Για κείνον που παρηγοριά στη μαύρη
    Τη φαντασία του εκεί μπορούσε να ‘βρει —
    Που θα ‘κανε η ψυχή του η έρμη κι άδεια
    Παράδεισο της λίμνης τα σκοτάδια.

  35. gpoint said

    # 30

    Λεώ πριν κάμποσα χρόνια πήγα σε μια παρουσίαση ποιημάτων μιας Δανέζας νεαράς που είχε το προνόμιο ο πατέρας της να είναι ο πρεσβευτής της χώρας της ή κάτι τέτοιο. (είχαν και Δημουλά με Πατρίκιο για αντιπροσωπεία των ΚΑΠΗ).
    Βάρβαρη γλώσσα στα μεσογειακά αυτιά μας η δανέζικη, άντε και λίγο ο οίστρος της νεαράς που ούρλιαζε, λέξη φυσικά δεν καταλάβαμε όλοι, πλην όμως τα σκυλιά κάτι αναγνώρισαν και συμμετείχαν με τις υλακές τους στην συμφωνία εκ του μακρόθεν. Στο τέλος της ανάγνωσης όλοι χειροκροτούσαν σαν τρελλοί εκτός από μένα. Μετά μια συμπαθέστατη εκκολαπτόμενη κομπάρσα μας διάβασε την μετάφραση του ποιήματος οπότε καταλάβαμε και περί τίνος πρόκειται. Τώρα ήμουνα εγώ ο μόνος που χειροκρότησα την κομπάρσα, όλοι οι άλλοι προτιμούσαν το κομμάτι που δεν κατάλαβαν τίποτε, φεστιβαλικοί θάτανε…
    Περιττό να τονίσω πως ο μπουφές ήταν υψηλοτάτου επιπέδου-βασική αιτία προσέλευσης και την απελπισία για τα τελευταία ποιήματα του Πατρίκιου που «έπρεπε» να γράψει…
    Η Δημουλά – φυσικά- ήταν υπεράνου (σικ) κριτικής…

  36. leonicos said

    Ξανάκουσα τις εκδοχές Σπανού και Πετρίδη, λόγω κάποιου σχολίου.

    Επιμένω Πετρίδη. Όχι ότι δεν είναι εξαιρετικος και ο Σπανός.

    Αν μου λέγατε ότι ο Πετρίδης επηρεάζεται από τον Σπανό στο πώς μεταχειρίζεται τις ‘αλλαγές’ θα το δεχομουνα

  37. ATM said

    Συνέχεια από το # 24:

    Βλέπω τελικά ότι ακόμη και σήμερα, υπάρχει διχογνωμία για το εάν ήταν όντως παρωδία, ή εάν γράφτηκε στα σοβαρά, ως περιγραφή της ποιητικής διαδικασίας. Μ’ άλλα λόγια, εάν ήταν τρολάρισμα εκ μέρους του Πόου / Πόε, ήταν εξαιρετικά πετυχημένο.

    # 28 – 30 – 34:

    Το επιχείρημα της μη μεταφρασιμότητας, μολονότι σεβαστό, καταρρίπτεται από έναν βασικό παράγοντα: οι λέξεις των ποιημάτων, τα βασικά οχήματα μηνύματος και νοήματος, μια χαρά μεταφράζονται. Μ’ άλλα λόγια, η ποίηση (και ο πεζός λόγος) μπορεί κάλλιστα να μεταφραστεί. Αυτό που μεταβάλλεται από γλώσσα σε γλώσσα είναι η αίσθηση του ποιήματος, πράγμα τελείως διαφορετικό απ’ την απλή συναγωγή λέξεων. Κι αυτό είναι κάτι που η μετάφραση (κι οι μεταφραστές) δεν το πετυχαίνουν πάντα, ούτε απαραίτητα συχνά, αλλά όχι ότι κάθε απόπειρα είναι εξ ορισμού αποτυχημένη.

    Έχουν γραφτεί (και μεταφραστεί 🙂 ) βιβλιοθήκες ολόκληρες θεωρητικών συγγραμμάτων για το συγκεκριμένο ζήτημα, και θα γραφτούν άλλες τόσες.

  38. Γς said

    21 @ Λάμπρος

    Χρόνια Πολλά εν Βίλχελμ Ράιχ αδελφέ!

    24 @ ΑΤΜ

    Ανατίναξαν χτες δύο ATM σε Κρυονέρι και Νέα Πέραμο

    [Κι ένα στου Σαραντάκου;]

  39. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    Καλημέρα.

    Κι ἐμένα τοῦ Λαπαθιώτη τὸ ποίημα μοῦ ἄρεσε περισσότερο.

    Χωρὶς νὰ εἶμαι εἰδικός, νομίζω πὼς ἔχει καλύτερο ρυθμὸ ἀπὸ τὸ ποίημα τοῦ Παλαμᾶ. Γι᾿ αὐτὸ ἴσως ἔχει μελοποιηθεῖ τόσες φορές.

  40. leonicos said

    @ 34 Γιάννη Κουβατσε

    ασφαλώς και είναι οπως τα λες. Αλλά πρόκειται για εκ νέου γραφή στην ουσία.

    Μεταφράζω ο ίδιος τα ’11 Γράμματα από το Μέτωπο’ στα ισπανικά. (Σε όποιον θέλει του τα στέλνω ελληνικά, εννοείται. Και τα ταχυδρομικά δικά μου)

    Τα ισπανικά η γλώσσα του σπιτιού μου, ταυτόχρονα με τα ελληνικά. και όμω τα βρίσκω μπαστούνια. Δεν μπορώ να βρω κατάλληλες λέξεις να κρατήσω τον ρυθμό, όσο δε για το ήχο, καταλαβαίνετε* τι γίνεται. Από τη μια το λιοντάρι και από την άλλη η γάτα. (* είχα γράψει καταλαβένεται…. πληκτρολογείς αναισθήτως, που μου έλεγε ένας παλιός φίλος, βλάκας και πεισματάρης, που γνώρισα από δω)

  41. leonicos said

    @ 37 ΑΤΜ συμφωνώ σχετικά με τη μεταφρασιμότητα. Τα είπες πιο καλά από μένα

  42. leonicos said

    @ 21 Λάμπρο

    Προσυπογράφω ως προς τη Σοφία

    Πραγματικά αριστουργηματική συμβολή στη συζητηση

  43. Νέο Kid said

    Μα τι Λαπαθιώτης, τι Παλαμάς;
    ποίηση από τα Λιντλ ,όλα αχταρμάς…
    Μα θα γυρίσει η ρημάδα και για μας,
    θα ξαστερώσει , θα πετύχει ο κιμάς
    στα κανελόνια…

  44. leonicos said

    @ 39

    Δημήτρη, δεν μπορείς να τα συγκρίνεις. Έχουν άλλο θέμα και άλλη τεχνική, παρά τις ομοιότητες.

    Ο Λ. πήρε μια ιδέα. Τίποτε περισσότερο. Αλλά την ανε΄πτυξε υπέροχα.

  45. Αὐγουστῖνος said

    ATM (37): Ἡ παρωδία δὲν εἶναι ντὲ καὶ καλὰ ἀσόβαρη. Ὅταν ὁ Ἐλύτης κάνει ἀναπλαστικὴ παρωδία τῶν ἐκκλησιαστικῶν ὕμνων στὸ «Άξιον Ἐστί», κανένας δὲν βρίσκεται νὰ τοῦ πεῖ ὅτι δὲν ἔγραψε κάτι σοβαρό. Ἁπλῶς, ἐπειδὴ συνήθως ἡ παρωδία, ἀπὸ ἕνα σημεῖο καὶ πέρα τουλάχιστον, ἔχει καὶ σατιρικὸ (ἕως καὶ ἐπιθετικὰ σαρκαστικὸ) χαρακτήρα, ἔχει γίνει συνώνυμη τοῦ «ἐλαφροῦ», τοῦ ἀσόβαρου.
    Ὅσο γιὰ τὸ ἀμετάφραστο ἢ τὸ δυσμετάφραστο τῆς ποίησης, νομίζω ὅτι εἶναι αὐτονόητο πὼς χάνεται κάτι – ὄχι τὸ νόημα, ἐνδεχομένως – κατὰ τὴ μεταφορὰ ἀπὸ τὴ μουσικότητα τῆς ἀρχικῆς γλώσσας στὴ διαφορετικὴ τονικότητα καὶ μουσικότητα μιᾶς ἄλλης γλώσσας. Γι’ αὐτό, ἄλλωστε, καὶ ὁ Ἐλύτης προτιμοῦσε τὸν ὅρο «Δεύτερη Γραφή» γιὰ τὶς μετατροπίες ποὺ ἔκανε στὰ ἀλλόγλωσσα ποιήματα. Οὐσιαστικὰ ἔγραφε κάτι νέο, ποὺ ἀντηχοῦσε καὶ κάτι ἀπὸ τὴν ἄυλη ἀτμόσφαιρα τοῦ ἀρχικοῦ ποιήματος, ἐνῶ κρατοῦσε καὶ τὰ νοήματα σὲ σημαντικὸ βαθμό.

  46. leonicos said

    @27 Παναγιώτη

    Βεβαίως
    Πήρε λοιπόν το ερέθισμα και έφτιαξε κάτι καλύτερο!
    Αλίμονο αν δεν συμβαίνουν και αυτά στη ζωή. Η ανθρωπότητα θα έμενε…στάσιμη.

    Αυτό ακριβώς σημαίνει Ζωή

  47. Νέο Kid said

    Πολύ πιο βαθύ και υποβλητικό και Πόε -ικό του Παλαμά. Και με νόημα! Με συμβολισμό τρόμου, ανήμπορης αγερωχιάς κι απόγνωσης.
    Όχι τώρα καραβάκια που φεύγουνε και πράσινα αλογ… φεγγάρια.

  48. Γιάννης Κουβάτσος said

    37:Χάνεται η μουσικότητα, ο ρυθμός, η καίρια λέξη του πρωτότυπου ποιήματος και αυτά είναι το άπαν της ποίησης. Πώς μπορεί π.χ. να μεταφραστεί ο «Πειρασμός» του Σολωμού, χωρίς να χαθεί η μαγεία του σολωμικού λόγου; Πώς μπορεί να μεταφραστεί ο καβαφικός στίχος «Νάρκης του άλγους δοκιμές εν φαντασία και λόγω»;

  49. leonicos said

    @35 Τζι

    Έκανα 9 μήνες στην Κοπεγχάγη, με εκπαιδευτική άδεια, και πρέπει να πω ότι είναι γλυκύτερη γλώσσα από τα ντατς κι έχουν πολύ καλή ποίηση. Το αφτί φταίει που πρέπει να συνηθισει. Οι γλώσσες είναι όλες εξίσου ωραίες, εκτός από τα ρωσικά και τα τούρκικα, που είναι ωραιότερες απ’ όλες τις άλλες στο αφτί μου τουλάχιστον

  50. Aghapi D said

    Έχει κανείς τις παρωδίες ύμνων τού Παπαδιαμάντη;

  51. leonicos said

    @ 48 Γιάννη,

    ο ΑΤΜ λέει «Αυτό που μεταβάλλεται από γλώσσα σε γλώσσα είναι η αίσθηση του ποιήματος, πράγμα τελείως διαφορετικό απ’ την απλή συναγωγή λέξεων.»

    Αυτό που λες κι εσύ. Χένεται η μαγεία.οχι τα νοήματα

  52. Μιλώντας για παρωδίες και δη εκκλησιαστικών ύμνων, η μητέρα όλων των παρωδιών:
    http://analogion.com/forum/index.php?threads/%C2%AB%CE%91%CE%BA%CE%BF%CE%BB%CE%BF%CF%85%CE%B8%CE%AF%CE%B1-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%B1%CE%BD%CE%BF%CF%83%CE%AF%CE%BF%CF%85-%CF%84%CF%81%CE%B1%CE%B3%CE%BF%CE%B3%CE%AD%CE%BD%CE%B7-%CF%83%CF%80%CE%B1%CE%BD%CE%BF%CF%8D%C2%BB-%CF%80%CE%B1%CF%81%CF%89%CE%B4%CE%AF%CE%B1-%CF%83%CE%B5-%CE%B4%CE%B7%CE%BC%CF%8E%CE%B4%CE%B7-%CE%B3%CE%BB%CF%8E%CF%83%CF%83%CE%B1-%CF%84%CE%BF%CF%85-14%CE%BF%CF%85-%CE%B1%CE%B9.23734/
    και η σχετική διατριβή του μακαρίτη Καραναστάση που κουβεντιάζαμε: https://www.didaktorika.gr/eadd/handle/10442/15105

  53. Γιάννης Κουβάτσος said

    Ε, ναι, Λεώνικε. Άρα η ποίηση είναι ουσιαστικά αμετάφραστη, αφού δεν είναι ένα κομπολόι λέξεων που συναντούν τις αντίστοιχες λέξεις άλλων γλωσσών.
    Και θα συμφωνήσω μαζί σου ότι όλες οι γλώσσες είναι ωραίες, δηλαδή εύηχες, αν έχεις την τύχη να τις ακούς από τον κατάλληλο ομιλητή. Τα ελληνικά π.χ. ακούγονται εξαίσια όταν εκφέρονται από την αείμνηστη Συνοδινού και απαίσια όταν εκφέρονται από τον Γεωργιάδη. Σαν να είναι άλλη γλώσσα.

  54. ATM said

    #37:

    Να είστε σίγουρος ότι τα ίδια ακριβώς λένε και στις άλλες χώρες, για τους δικούς του Σολωμούς, Καβάφηδες, ή Πόου. Αλλά κι αυτοί, χάρη στην μετάφραση γίνονται γνωστοί έξω απ’ τα στενά όρια των χωρών τους.

  55. gpoint said

    # 59

    Το έγραψα, γιατί τότε το ψυλλιάστηκα : «το μεσογειακό αυτί μου»
    Για τα τούρκικα συμφωνώ ακούγονται γλυκά σε μας, για τα ρώσσικα όχι…ιταλικά με χίλια !!

    Δεν είσαι ο μόνος που ψάχνεις τις λέξεις (δες την αρχή στο βίδδεο)

  56. Λεύκιππος said

    Στην Αλαμπάμα αρχές της δεκαετίας του ’90 με ελάχιστη επαφή με Ελλάδα (δεν είχε ανακαλυφθεί το διαδίκτυο). Στους 7 μήνες ήρθαν κάποιοι φίλοι και μεταξύ άλλων έφεραν και ελληνικό καφέ, Λουμίδη, γνήσιο. Χαρά εμείς. Τον φτιάξαμε και καθίσαμε στο πεζούλι έξω να τον πιούμε. Άλλη γεύση, ή καμιά γεύση. Ο ελληνικός καφές στην Αλαμπάμα είναι διαφορετικός, μην πω άγευστος. Κάπως έτσι είναι και η ποίηση σε άλλη γλώσσα.

  57. Aghapi D said

    52 !!!!!

  58. Γιάννης Κουβάτσος said

    54:Μα δεν είπα ότι διαφωνώ με τη μετάφραση. Είπα απλώς ότι το αποτέλεσμα είναι ένα πολύ ωραίο άλλο ποίημα, που εντάσσεται στην ποιητική παραγωγή της χώρας του μεταφραστή. Δεν είναι καθόλου λίγο. Άλλωστε υπάρχουν μερακλήδες που έχουν μάθει π. χ. ισπανικά μόνο και μόνο για να διαβάσουν Λόρκα στο πρωτότυπο. Οι γνώστες αυτής της γλώσσας ας μας πουν αν αξίζει τον κόπο.

  59. raf said

    Το σημερινό σημείωμα μου θύμισε ένα πολύ ωραίο απόφθεγμα του Αντρέ Ζιντ. Αποδίδω ελεύθερα

    Ό,τι χρειάζεται να ειπωθεί έχει ειπωθεί ήδη. Αλλά επειδή κανείς δεν έδωσε σημασία, πρέπει τα πάντα να ειπωθούν ξανά.

  60. ATM said

    #45:

    Έχω υπόψη μου τον όρο, και το σκεπτικό του Ελύτη, αλλά η αυστηρά προσωπική μου άποψη είναι ότι έχει μια κάπως αρνητική χροιά: είναι σαν να υπαινίσσεται ότι με την δεύτερη γραφή (ή την δεύτερη μορφή) διορθώνει τυχόν ατέλειες του πρωτοτύπου. Ο Σεφέρης, λόγου χάρη, ήταν πιο προσεκτικός, κάνοντας λόγο για μεταγραφές.

    #58:

    Δεν σας παρεξήγησα, ωστόσο προσπαθώ να επισημάνω ένα πράγμα: ότι δεν πρέπει να συγχέουμε την μεταφραστική διαδικασία με το αισθητικό της αποτέλεσμα, όσο κι αν είναι φαινομενικά αδύνατο να διαχωριστούν μεταξύ τους. Μετάφραση, εξυπακούεται ότι γίνεται, σε όλα τα είδη κειμένων – ωστόσο, το εάν το μετάφρασμα, ως αποτέλεσμα της διαδικασίας, είναι κατώτερο των προσδοκιών, ή εάν ανταποκρίνεται σε αυτές (ασχέτως του βαθμού στον οποίο τις πληροί), ή εάν είναι ισάξιο του πρωτοτύπου κειμένου, αξιολογείται με άλλα κριτήρια, τόσο αντικειμενικά, όσο και υποκειμενικά.

    Και βέβαια, δεν θα πρέπει να παραβλέπουμε το γεγονός ότι θεωρητικά, υπάρχει πάντα κι η περίπτωση το μετάφρασμα, δηλαδή το αισθητικό αποτέλεσμα, να είναι ανώτερο του πρωτοτύπου.

  61. Γιάννης Κουβάτσος said

    60βτέλος. Σίγουρα.Κλασικό παράδειγμα τα βιβλία του Καζαντζάκη.

  62. Reblogged στις anastasiakalantzi50.

  63. Classicist said

    Καλημέρα κι από μένα,

    Ως επαγγελματίας κλασικίστρια σπεύδω να κάνω αυτή την επείγουσα υπερατλαντική παρέμβαση για να μή διασύρεται στα πέρατα του κόσμου η εξαιρετική φήμη του παρόντος Ιστολογίου, που με τόσο κόπο οικοδομήθηκε…

    Όσο κι αν φαίνεται απίστευτο, η πολύ καλή (όπως πάντα…) σημερινή ανάρτησις του κ. Σαραντάκου έχει ένα φοβερό κουσούρι, που πρέπει αμέσως να διορθωθεί: Το ποίημα «Νυχτερινό 2» του Λαπαθιώτη είναι ΕΜΦΑΝΩΣ ΑΛΛΟΙΩΜΕΝΟ και στοιχηματίζω ότι δεν φταίει γι’ αυτό ο κ. Σαραντάκος, αλλά ο εν Κύπρω καθηγητής Παντελής Βουτουρής, τον οποίον αντέγραψε χωρίς να ελέγξει ο κ. Σαραντάκος.

    Προφανώς, ο καθηγητής Βουτουρής ΑΛΛΟΙΩΣΕ το ποίημα του Λαπαθιώτη, είτε για να προστατέψει τον ποιητή από μερικές αγραμματοσύνες και καθαρευουσιανισμούς, είτε για να τον εκδημοτικίσει, πράγμα επιεικώς απαράδεκτο. Θα καταλάβετε περί τίνος πρόκειται, αν αναρτήσω τα δύο ποιήματα δίπλα – δίπλα: Το πραγματικό «Νυχτερινό 2» του Λαπαθιώτη (αριστερά) και το αλλοιωμένο των Βουτουρή – Σαραντάκου (δεξιά). Οι διαφορές είναι απίστευτα πολλές, όπως βλέπετε…

    Έχουμε και λέμε: «μεσ’ τη νύχτα» γράφει ο Λαπαθιώτης, «μές στη νύχτα» διορθώνει ο κ. Βουτουρής. Το ίδιο και παρακάτω: «μέσ’ το σάλο» ο Λαπαθιώτης, «μές στο σάλο» ο Βουτουρής. «Μιά φωνή γρικιέται» ο Λαπαθιώτης, «Μιά φωνή ΠΟΥ γρΟικιέται» διορθώνει ο Βουτουρής, «καραβιού» ο Λαπαθιώτης, «βαποριού» ο δημοτικιστής Βουτουρής, «μόνον έν παράπονο» ο Λαπαθιώτης, «μόνο ένα παράπονο» ο μαλλιαρός Βουτουρής!..

    Επειδή οι αλλοιώσεις του ποιήματος «βγάζουν μάτι», καλώ τον αδέκαστο κ. Σαραντάκο να αναρτήσει το χειρόγραφο του Λαπαθιώτη για να δούμε αν όντως ο καθηγητής Παντελής Βουτουρής διέπραξε αυτές τις τραγικές αλλοιώσεις, ώστε να βγούμε όλοι να τον κράξουμε αγρίως.

    Εννοείται ότι ακόμη πιό εκπληκτικό είναι πως οι διακεκριμένοι σχολιαστές που σχολίασαν (από την 1η Αυγούστου έως σήμερα) κάτω από την ανάρτηση του καθηγητή Βουτουρή στο Facebook, ΔΕΝ ΑΝΤΕΛΗΦΘΗΣΑΝ την αλλοίωση του Λαπαθιωτικού ποιήματος!..

    ΥΓ: Με την ευκαιρία, καλώ τον κ. Σαραντάκο, να ξανα-αναρτήσει κάποια στιγμή τις δύο εκπληκτικές αναρτήσεις του 2009 (1 και 2), που πέρασαν απαρατήρητες από το κοινό του Ιστολογίου, για την εκπληκτική σχέση του Λαπαθιώτη με τον Κομμουνισμό

  64. Alexis said

    #0: Η πρώτη, που τη θεωρώ και καλύτερη, είναι του Γιάννη Σπανού, στην 1η Ανθολογία, με την Καίτη Χωματά
    Συμφωνώ. Η μουσική του Σπανού αποδίδει με τον καλύτερο τρόπο την «ατμόσφαιρα» του ποίηματος του Λαπαθιώτη.
    Τη σύνθεση με τον Νταλάρα δεν θα την έλεγα «κακούργημα» (σχόλιο 33), απλώς η μουσική και ο ρυθμός (τσιφτετέλι!) είναι τελείως ξένα με τη μελαγχολία των στίχων…

  65. gpoint said

    # 64

    Διαφωνώ. Εμένα μου δίνεται η αίσθηση πως ο έμπειρος Σπανός επέλεξε την κατάλληλη μουσική του γι αυτό το ποίημα ενώ η μουσική του Δίπλα είναι σαν να γράφτηκε γι αυτό. Τις προσπάθειες των άλλων τις θεωρώ περίπου αδιάφορες

  66. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    Επαναληψις – ενα πεζο ποιημα πληρες αντιστιξεων με το αντιστοιχο του Ν.Λ.
    (ατομικο-συλλογικο, ομοφυλο-ετεροφυλο, κρυφο-φανερο, γλυκα μελαγχολικο-διονυσιακο,…, σκοτεινο κοκκινο-εκτυφλωτικα φωτεινο)

    Μετα 50 ετη ο Εμπειρικος γραφει για το συλλογικο ελληνικο ετεροφυλο ερωτισμο (μην σπρωχνετε!!! ) το εκπληκτικον πεζο ποιημα του (βλ. ιδιαιτερως 3η παραγραφο

    «(όλοι φλεγόμενοι, όλοι στητοί ως Hρακλείς ροπαλοφόροι) » \τας συνήθεις εις παρομοίους χώρους επαφάς, τας τόσον βαρυσημάντους και τελετουργικάς, άπαντες προσποιούμενοι ότι τυχαίως, «ως εκ του συνωστισμού, εγίνοντο επί των σφαιρικών θελγήτρων των δεκτικών μαθητριών και κορασίδων αυταί αι σκόπιμοι και εκστατικοί μέσα εις τα οχήματα επαφαί – ψαύσεις, συνθλίψεις και προστρίψεις.»

    ΥΓ Εις την οδόν των Φιλελλήνων

    Στον Conrad Russel Rooks

    Mια μέρα που κατέβαινα στην οδόν των Φιλελλήνων, μαλάκωνε η άσφαλτος κάτω απ’ τα πόδια και από τα δένδρα της πλατείας ηκούοντο τζιτζίκια, μέσ’ στην καρδιά των Aθηνών, μέσ’ στην καρδιά του θέρους.

    Παρά την υψηλήν θερμοκρασίαν, η κίνησις ήτο ζωηρά. Aίφνης μία κηδεία πέρασε. Oπίσω της ακολουθούσαν πέντε-έξη αυτοκίνητα με μελανειμονούσας, και ενώ στα αυτιά μου έφθαναν ριπαί πνιγμένων θρήνων, για μια στιγμή η κίνησις διεκόπη. Tότε, μερικοί από μας (άγνωστοι μεταξύ μας μέσ’ στο πλήθος) με άγχος κοιταχθήκαμε στα μάτια, ο ένας του άλλου προσπαθώντας την σκέψι να μαντεύση. Έπειτα, διαμιάς, ως μία επέλασις πυκνών κυμάτων, η κίνησις εξηκολούθησε.

    Ήτο Iούλιος. Eις την οδόν διήρχοντο τα λεωφορεία, κατάμεστα από ιδρωμένον κόσμο ― από άνδρας λογής-λογής, κούρους λιγνούς και άρρενας βαρείς, μυστακοφόρους, από οικοκυράς χονδράς, ή σκελετώδεις, και από πολλάς νεάνιδας και μαθητρίας, εις των οποίων τους σφικτούς γλουτούς και τα σφύζοντα στήθη, πολλοί εκ των συνωθουμένων, ως ήτο φυσικόν, επάσχιζαν (όλοι φλεγόμενοι, όλοι στητοί ως Hρακλείς ροπαλοφόροι) να κάμουν με στόματα ανοικτά και μάτια ονειροπόλα, τας συνήθεις εις παρομοίους χώρους επαφάς, τας τόσον βαρυσημάντους και τελετουργικάς, άπαντες προσποιούμενοι ότι τυχαίως, ως εκ του συνωστισμού, εγίνοντο επί των σφαιρικών θελγήτρων των δεκτικών μαθητριών και κορασίδων αυταί αι σκόπιμοι και εκστατικοί μέσα εις τα οχήματα επαφαί – ψαύσεις, συνθλίψεις και προστρίψεις.

    Nαι, ήτο Iούλιος. και όχι μόνον η οδός των Φιλελλήνων, μα και η Nτάπια του Mεσολογγιού και ο Mαραθών και οι Φαλλοί της Δήλου επάλλοντο σφύζοντες στο φως, όπως στου Mεξικού τας αυχμηράς εκτάσεις πάλλονται ευθυτενείς οι κάκτοι της ερήμου, στην μυστηριακή σιγή που περιβάλλει τας πυραμίδας των Aζτέκων.

    Tο θερμόμετρον ανήρχετο συνεχώς. Δεν ήτο θάλπος, αλλά ζέστη – η ζέστη που την γεννά το κάθετο λιοπύρι. Kαι όμως, παρά τον καύσωνα και την γοργήν αναπνοήν των πνευστιώντων, παρά την διέλευσιν της νεκρικής πομπής προ ολίγου, κανείς διαβάτης δεν ησθάνετο βαρύς, ούτε εγώ, παρ’ όλον ότι εφλέγετο ο δρόμος. Kάτι σαν τέττιξ ζωηρός μέσ’ στην ψυχή μου, με ηνάγκαζε να προχωρώ, με βήμα ελαφρόν υψίσυχνον. Tα πάντα ήσαν τριγύρω μου εναργή, απτά και δια της οράσεως ακόμη, και όμως, συγχρόνως, σχεδόν εξαϋλούντο μέσα στον καύσωνα τα πάντα – οι άνθρωποι και τα κτίσματα – τόσον πολύ, που και η λύπη ακόμη ενίων τεθλιμμένων, λες και εξητμίζετο σχεδόν ολοσχερώς, υπό το ίσον φως.

    Tότε εγώ, με ισχυρόν παλμόν καρδίας, σταμάτησα για μια στιγμή, ακίνητος μέσα στο πλήθος, ως άνθρωπος που δέχεται αποκάλυψιν ακαριαίαν, ή ως κάποιος που βλέπει να γίνεται μπροστά του ένα θαύμα και ανέκραξα κάθιδρως:

    «Θεέ ! O καύσων αυτός χρειάζεται για να υπάρξη τέτοιο φως ! Tο φως αυτό χρειάζεται, μια μέρα για να γίνη μια δόξα κοινή, μια δόξα πανανθρώπινη, η δόξα των Eλλήνων, που πρώτοι, θαρρώ, αυτοί, στον κόσμον εδώ κάτω, έκαμαν οίστρο της ζωής τον φόβο του θανάτου».

    ΑΝΔΡΕΑΣ ΕΜΠΕΙΡΙΚΟΣ
    http://www.snhell.gr/anthology/content.asp?id=94&author_id=10

    ΥΓ «Κλείνω λέγοντας πως το ποιητικό κείμενο του Ανδρέα Εμπειρίκου «Εις την Οδόν των Φιλελλήνων», που είναι αφιερωμένο στον Conrad Rooks, προέρχεται από τα Νέα Ποιήματα και ακούγεται στο LP «Ελληνικά Ποιήματα/ Ο Εμπειρίκος Διαβάζει Εμπειρίκο» [Διόνυσος XDL 0853, 1964]. Δημοσιεύτηκε, δε, κατά πρώτον στο περιοδικό Εποχές (#5, 9/1963) που

  67. Tah ala tahalasa said

    Εμένα μου μένει η εντύπωση πως ο Ν.Λ. το έγραψε με παιχνιδιάρικη διάθεση
    » Θα σου δείξω εγώ πως γίνεται». Το πρώτο φαίνεται δουλεμενο πολύ το δεύτερο στο πόδι. Σαν να πήρε πρώτα τις ρίμες κι έπειτα να έβαλε τα άλλα στα γρήγορα.
    Προσωπικά προτιμώ τα του ποδιού σε ότι αφορά την ποίηση.

  68. Χρόνια πολλά, Νικοκύρη! Και σε όλους τους μεταφραστές.

  69. Λεύκιππος said

    63 Αγαπητή μου κλασικίστρια αμφιβάλλω
    αν σ’ έχει πρόσφατα δει γιατρός, τίποτα άλλο.

    * Στο ρυθμό του ποιήματος

  70. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    «…..Στην εφηβεία και την πρώτη νιότη του ο Λαπαθιώτης ήταν φίλος με τον γιο του Παλαμά, τον Λέαντρο, και ανήκαν και οι δυο τους στην ομάδα των δέκα νεαρών ποιητών (μαζί με Φιλύρα…..»

    Ο Ρ.Φιλύρας ητο ψυχελικος τυπος, αυτοχθων πρωιμος σουρεαλιστης αλλα και ντανταιστης.

    Οπως γραφει ο Νικοκυρης

    «Ο Φιλύρας ήταν εύκολος στόχος για την πρόγκα των Αθηναίων της δεκαετίας του 1920. Έλεγε πως είναι απόγονος βυζαντινών αυτοκρατόρων και αρραβωνιαστικός της πριγκίπισσας Ιολάνδης, είχε ιδρύσει το Φεμινιστικό Κόμμα Ελλάδος και έστελνε ανακοινώσεις στις εφημερίδες ως Αρχηγός της Έκτης Καταστάσεως. Αν αυτά τα πίστευε όντως ή αν το έκανε μόνο και μόνο για την πλάκα δεν θα το μάθουμε ποτέ, αλλά τα σύνορα της φαντασίας με την πραγματικότητα δεν ήταν πολύ καθαρά. »

    https://sarantakos.wordpress.com/2012/08/05/filyras/

    Απο τα ωραιοτερα ποιηματα του ειναι η Σεληνη

    Ως πότε θα γυρνάς στ’ ουρανού τα πλάτη, αργυρή,
    πασίφαη, πλησίφαη, γεμάτη, μισή, σα δρεπάνι,
    σα μαγεία φωτεινή, δέσμη φώτων, σφυρί
    που αργάζει, χρυσή, μια φεγγόρροη στεφάνη;

    Προαιώνια, πρόκοσμη, προκατακλυσμιαία,
    νύμφη ωραία, τροπικών μαγεμένη φροντίδα,
    κεκαυμένων ζωνών αφοσίωση ακμαία,
    φλογερών, μαύρων πλασμάτων αχτίδα.

    Βεδουίνων, Αφρικάνων θρησκεία
    και λατρεία υψωμένων καρδιών και τραχήλων,
    στο ανέσπερο φέγγος που πλέει σα σχεδία
    στα ωκεάνεια πλάτη και στα μήκη των θρύλων.

    Έκπαγλη, θεία, γλυκιά και καλή, φωτισμένη
    σα μετέωρο θέλγητρο, σα μέγα μπαλόνι,
    φάρε, κόσμημα και τιάρα γλυμμένη
    σ’ ένα πρότυπο λίθων, ερώτων ακόνι.

    Οπτασία, φευγαλέα ομορφιά, Οφηλία,
    γοητεία των άστρων, Σαλώμη, κραιπάλη,
    των ηρώων μυθική ερωμένη, ομιλία,
    Ήρα, Λήδα, Σεμέλη, Κλεοπάτρα, Ομφάλη.

    «Η Σελήνη», 1935. Ρώμος Φιλύρας. Εκδόσεις Γαβριηλίδης, 1999. 51.

    Αλλα και αυτα τα 2 ποιηματα που εγραψε για τις γυναικες ο γοης ναρκισσος ποιητης

    Όλες εφύγαν οι όμορφες σε χώρα μακρινή,
    όσες σε μια γλυκιά στιγμή τις έταξα δικές μου,
    ή κάπου ξάφνου εκρύφτηκαν, τις πήραν οι ουρανοί,
    κι έμειναν μόνες οι καλές κι οι συμπαθητικές μου.

    Λίγο χλωμές, λίγο μικρές ή λίγο πιο μεγάλες,
    ήσανε νόστιμες κι αυτές, μα όχι όπως οι άλλες,
    συνηθισμένες έμειναν, μα εκείνες που μου φύγαν
    μου γνέφαν πάντα στ’ όνειρο, πλατιά αγκαλιά μ’ ανοίγαν.

    «Οι άλλες». Θυσία, 1923. Άπαντα. Εκδόσεις Γκοβόστη, 1939.

    Ν’ ανοιγοκλείνει η κουρτίνα και πίσω να φεύγουν,
    να ’ρχονται εδώθε, να μας αγγίζει η πνοή των,
    κι οι τεμπελιές μας οι αθώες που πάντα μας ρεύουν,
    ν’ ανοιγοκλείνουν κι αυτές, δροσισμένες μαζί των.

    Μαζί μ’ Εκείνες, που πλάι μας με λύσσα βρυάζουν,
    μες στην αυλή, στο σαλόνι, στον πολυθόρυβο δρόμο,
    που μας κοιτάνε, μας γνέφουν, γελούν και φαντάζουν
    προς τη ματιά μας και στ’ όνειρο, και με πανέρια στον ώμο.
    […]
    Ήρθαν, μα δεν τις θέλω τόσες κοντά μου,
    είναι πάρα πολλές, με κουράζουν, μ’ αλλάζουν,
    πάρ’ τες, μητέρα! να φύγουν, αν ήρθαν, ―αλλιά μου―
    όλα τα βίτσια μου αν δουν, θα σπαράζουν.

    «Οι Ερχόμενες», 1-8, 33-36. Οι Ερχόμενες, 1920. Άπαντα. Εκδόσεις Γκοβόστη, 1939. 67-68.

  71. leonicos said

    Σαν να είναι άλλη γλώσσα

    great Kuvatsos

    Και βέβαια αξίζει τον κόπο να μάθεις ισπανικά για να διαβάσεις Λόρκα, αλλά δεν θα μείνεις μόνο σ’ αυτον. Τουλάχιστον 80 μεγαλοι ισπανοί ποιητές υπάρχουν του επιπέδου (από την άποψη της εμβέλαιας στο κοινό εννοώ) Παλαμά

  72. Παναγιώτης Κ. said

    @64. Εγώ πάλι θεωρώ αυτό τον ρυθμό κατάλληλο για να ντύσει εσωστρεφείς στίχους.
    Και κάτι ακόμη: Τα καλά τσιφτετέλια είναι τα εσωστρεφή.

  73. leonicos said

    @ 63 Μα γλυκό μου κορίτσι, γιατί τόση μηνις και οργή;

    να δούμε αν όντως ο καθηγητής Παντελής Βουτουρής διέπραξε αυτές τις τραγικές αλλοιώσεις, ώστε να βγούμε όλοι να τον κράξουμε αγρίως

    ένα ή δύο μες < μεσ', ένα καράβι < βαπόρι, ένα ένα < εν, είναι τόσο τραγικές αλλοιώσεις, ώστε να βγούμε όλοι να τον κράξουμε τον Βουτουρή;

    Ηρέμησε αγάπη μου (Για όλους τους άλλους, τα ίδια κάνω και στη Φωτεινή, και την καταφέρνω)

    Και τι έγινε που ο ΝΛ είχε σχέσεις και με τον κομμουνισμό, ια παλιά απελθούσα δυστυχώς ιστορια ή ουτοπία;

    Φασίστας δεν ήταν! Αυτό είναι το ουσιώδες.

    Θα λείψω λίγες μέρες από μεθαυριο, από πέμπτη μάλλον, και τι θα γίνει εδώ; Μη με στενοχωρήσεις άλλο με τέτοιες εξαλλοσύνες. Έλα… Ω! Ω! Ω!

    Α, επι τη ευκαιρία, ρίξε μια ματιά, να δεις τι ακριβώς σημαίνει 'τραγικός'.

    Σαν επαγγελματίας κλασικίστρια που είσαι, ασφαλώς θα έχεις τον τρόπο να το μάθεις γρήγορα. Βαλε και το επιτελείο να δουλέψει.

    Απορώ και για κάτι άλλο. Ξέρει το επιτελειο σου τι φωνές βάζεις εδώ μέσα, και παρόλα αυτά συνεχίζει να σε υποστηρίζει; Είναι κι αυτοί τόσο οργίλοι όπως εσύ;

    Μπα… κάτι πολύ επικίνδυνο σας ψεκάζουν εκεί πέρα από τον Ατλαντικό. Αλλιώς δεν εξηγείται

  74. leonicos said

    @55 πολύ ωραίο το βίντεο Τζι. Ευχαριστώ. Το παίρνω προσωπικά (δωρο)

  75. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    Ο παλιός μας έρωτας – 1968

    Στίχοι: Ναπολέων Λαπαθιώτης
    Μουσική: Γιάννης Σπανός
    1. Αλέκα Μαβίλη
    2. Domenica

    Ο παλιός μας έρωτας με τα βάσανά του
    ο καλός μας έρωτας ήταν του θανάτου.
    Δέκα χρόνια στη σειρά δίχως να το ξέρει
    δέκα χρόνια στη σειρά μάς κρατούσε ταίρι,
    μας βαστούσε συντροφιά, μας κρατούσε ταίρι
    δέκα χρόνια στη σειρά κι ένα καλοκαίρι.

    Μα όπως όλα μας περνούν, και χαρές και πόνοι
    να μια μέρα που κι αυτός άρχισε να λιώνει.
    Κι ένα βράδυ σκοτεινό, βράδυ πικραμένο
    καθώς είχα κουραστεί να σε περιμένω
    δίχως λέξη να μου πει γύρισε στην μπάντα
    σφάλισε τα μάτια του κι έσβησε για πάντα.

    Δίχως λέξη να μου πει γύρισε στην μπάντα
    σφάλισε τα μάτια του κι έσβησε για πάντα,
    ο παλιός μας έρωτας με τα βάσανά του
    ο καλός μας έρωτας ήταν του θανάτου.

    http://www.stixoi.info/stixoi.php?info=Lyrics&act=details&song_id=2068

  76. ΣΠ said

    Μια μικρή διόρθωση. Η μελοποίηση του Γιάννη Σπανού είναι στην Ανθολογία Β.

  77. Theo said

    Καλησπέρα!

    Ενδιαφέρον το σημερινό άρθρο σου, Νικοκύρη, και πολύ ωραία η συζήτηση που ακολούθησε.

    Κατά τη γνώμη μου, το ποίημα του Λαπαθιώτη ξεπερνά κατά πολύ αυτό του Παλαμά. Το πρώτο ρέει αβίαστα, κελλαρυστά, ενώ το δεύτερο σκοντάφτει, δεν έχει αίσθημα και φαίνεται πως ο ΚΠ καταπιάστηκε εγκεφαλικά με την απομίμηση του Πόου. Το ίδιο, με το συμπάθιο, θα έλεγα και για το ποίημα της κ. Κολοτούρου, που είναι απλώς μια άσκηση ύφους, όχι κάτι πηγαίο.

    Και φυσικά ο Νταλάρας δεν θα μπορούσε παρά να «νταλαριάσει» το ποίημα του Λαπαθιώτη, έτσι που να μην μπορώ να το ακούσω πάνω από ένα λεπτό. (Πού να καταλάβει πως το «Νυχτερινό ΙΙ» δεν είναι «Μες στου Βοσπόρου τα στενά»; )

    Θα συμφωνήσω με τον Λεώνικο (σχ. 30) ότι το ΟΝΤΩΣ αμετάφραστο ή δυσμετάφραστο της ποίησης οφείλεται κατ’ αρχήν στην ηχητική της γλώσσας, τον ρυθμό, τις συλλαβές, το κλιτικό σύστημα και τελικώς την αίσθηση που αποπνέουν όλα αυτά.

    @50:
    Εδώ οι παρωδίες ύμνων τού Παπαδιαμάντη.

  78. Classicist said

    1) Κύριον Λεύκιππον (69),

    περιμένετε να δείτε τι θά πεί σε λιγάκι που θα βγεί κι ο κ. Σαραντάκος, για να δούμε ποιός έχει ανάγκη ιατρού. Τόσο πολύ σάς πόνεσε η σημερινή μου αποκάλυψις ότι ένας καθηγητής Νεοελληνικής Φιλολογίας ΑΛΛΟΙΩΣΕ το ποίημα του Λαπαθιώτη;

    2) Εκλεκτέ φίλε και πάντοτε απολαυστικέ κ. Λεώνικε (73),

    ασφαλώς αστειεύεσθε: Είναι δυνατόν να θεωρείτε παρωνυχίδες τις φοβερές ΑΛΛΟΙΩΣΕΙΣ που επέφερε στο λαπαθιωτικό ποίημα ο καθηγητής Παντελής Βουτουρής; Αν το βάζανε στις πανελλήνιες εξετάσεις τόσο αλλοιωμένο, θα γινόταν πανελλήνιος σάλος: Ο ίδιος ο κ. Σαραντάκος θα έκανε αμέσως ανάρτηση για να ξεμπροστιάσει τον καθηγητή Βουτουρή. Και τότε, κύριε Λεώνικέ μου, δεν θα βγαίνατε να το παίξετε επιεικής και να ελέγξετε τον κ. Σαραντάκο, όπως ελέγχετε τώρα εμένα, επειδής ξεμπρόστιασα τον εν Κύπρω καθηγητίσκο

    Πάω τώρα να σάς απαντήσω στο χθεσινό νήμα περί Μπαμπινιώτη + Beekes

  79. ΣΠ said

    Η μελοποίηση του Νίκου Καρανικόλα περιλαμβάνεται στον δίσκο του 1997 «Εμείς οι Έλληνες».

    Κουίζ (γκουγκλίζεται): Ποιος γνωστός πολιτικός είναι το μωρό που εικονίζεται στο εξώφυλλο του δίσκου;

  80. Υπερέχει εδώ ο Παλαμάς κατά τη γνώμη μου.

    Χρήστος Δ. Τσατσαρώνης
    http://www.badsadstories.blogspot.gr
    http://www.badsadstreetphotos.blogspot.gr

  81. Βαγγέλης Ψαραδάκης said

    Ευχαριστώ πολύ για την αναφορά στις μελοποιήσεις. Ο Λαπαθιώτης συναντά άλλη μια φορά τον Παλαμά λογοτεχνικά, σε μιαν από τις 11 μιμήσεις ύφους άλλων ποιητών που έγραψε. Στο Νυχτερινό II βρίσκω και μιαν απήχηση από Καρυωτάκη.

  82. ΣΠ said

    Η μελοποίηση του Σπανού είναι με διαφορά η καλύτερη. Ταιριάζει απόλυτα με τον λυρισμό και την μελαγχολία του ποιήματος.

  83. sarant said

    Eυχαριστώ για τα νεότερα και να με συμπαθάτε που άργησα στη βόλτα.

    50 Επιφυλάσσομαι για τις θρησκευτικές παρωδίες του Παπαδιαμάντη. Πρέπει να υπάρχουν στο papadiamantis.org, αλλιώς τις βάζουμε εδώ.

    63 Θα μας διαβάζει και κανένας ξένος άνθρωπος, πχ ο κ. Βουτουρής, και θα νομίζει ότι είσαι κλασικιστής ή κλασικίστρια. Ποιος σου είπε ότι αυτό που βάζεις στην αριστερή στήλη είναι το «αυθεντικό»; Επειδή το έβαλε ο φίλος Νεκτάριος στο σάιτ του, ίσως αντιγράφοντας από κάποια μελοποίηση;

    Πρωτόγραφο του Λαπαθιώτη δεν υπάρχει -ο Δικταίος το είδε και το έδωσε πίσω, οπότε θα είναι στο αρχείο. Αλλά εδώ είναι η πρώτη δημοσίευση

    Ο Λαπαθιώτης μετά έκανε κάποιες επουσιώδεις αλλαγές όταν το έβαλε στο βιβλίο.

    68 Καλά λες!

    69 🙂

    76 Ναι; Να το διορθώσω

  84. sarant said

    81 Να είσαι καλά φίλτατε!

    79 Άλλο πάλι και τούτο! Ο ΓΑΠ;

  85. loukretia50 said

    Σας αρέσουν οι ασκήσεις ύφους?
    Ορίστε διάλειμμα χωρίς βαθύτερο νόημα!
    Αν όχι, προσπεράστε!
    (κατανοώ ότι τώρα που γίνατε μια ωραία ατμόσφαιρα, είναι πιθανό να σας τη σπάσω)

    ΟΝΕΙΡΟΒΑΤΕΣ ΔΙΧΩΣ ΑΥΤΑΠΑΤΕΣ
    (οξύμωρο δεν είναι?)

    Κι αν ο Μπωντλαίρ μας μάγεψε, γεννιούνται έργα μεγάλα
    και σπάει η κατάρα που έφερε στον κόσμο τη νυχτιά
    Αστέρια στροβιλίζονται στου ουρανού τη σκάλα
    κι ελπίδα αχνοφαίνεται χρυσόφτερη ξανά

    Ο ποιητής σαν άλμπατρος, με εκλάμψεις ο Ρεμπώ
    Και αν τον Πόε στοίχειωνε του κόρακα η φωνή
    «Ανναμπελ Λη!» αναπολεί, σαν όνειρο θαμπό
    Ποιος λέει πως δεν εύρισκαν αξία στη ζωή?

    ————

    Σας τους χαρίζω τους λαμπρούς, αιώνια διχασμένους
    Ανάμεσα στο ιδανικό και τη βαθειά πληγή
    απόμειναν ανίσχυροι , με στίχους μεθυσμένους
    να ξεγελούν το θάνατο μέχρι τη συντριβή

    Δε βοηθάνε τους απλούς, πρόωρα κουρασμένους
    ευαίσθητους, ρομαντικούς, που μάταια προσπαθούν
    το δρόμο να μη χάσουνε, ενώ σε κολασμένους –
    πλην ταλαντούχους- ποιητές το νόημα αναζητούν

    Τώρα δεν είναι πια καιρός για spleen και κολασμένους
    ξεχάστηκε στο όνειρο η λαχτάρα για ζωή
    Μήπως ν΄αναζητήσουμε ορίζοντες χαμένους?
    Πάντα στη μαύρη θάλασσα χύνεται μια πηγή

    —————–
    Στην κόλαση μια εποχή χάθηκα στο σκοτάδι
    Και λάτρευα όλους αυτούς που έχασαν το φως
    Όμως αρνιέμαι να πεισθώ πως έρχεται το βράδυ
    Πως κάθε ελπίδα έσβησε και μάταιος ο σκοπός

    Μα όσο υπάρχει ένα χλωμό αστέρι στη νυχτιά
    Όσο ένα χαμόγελο ανθεί στην καταιγίδα
    Όσο μια αχτίνα ξεγλιστρά μέσα στην καταχνιά
    και δείχνει στο ασημένιο δίχτυ την παγίδα,

    ενώ ελεύθερη σαν βέλος , πύρινη σφραγίδα
    πάντα θα βρίσκει δρόμο να ζεστάνει την καρδιά
    Όσο υπάρχει ομορφιά και μέρη που δεν είδα
    Ναι! θα φωνάζω στη ζωή – κοράκια, ποτέ πια!
    ΛΟΥ

    Με τις υγείες σας!

    YΓ : “Ηypocrite lecteur, mon semblant, mon frere!”
    (εδώ, καλά μας τάλεγε ο Βaudelaire!)

  86. Μαρία said

    84
    Ο Μπένη.

  87. sarant said

    86 Α!!!!

  88. Γιάννης Ιατρού said

    84: Ο Ευάγγελος είναι 🙂

  89. Γιάννης Ιατρού said

    86: Αστραπή είσαι, ούτε η ανανέωση σε πιάνει 🙂

  90. Theo said

    @83:
    Νικοκύρη, τον λίκνο για τις παρωδίες του Παπαδιαμάντη στο papadiamantis.org τον έβαλα στο σχ. 77, στο τέλος.

  91. Τρίβλαξ said

    Μια και ο λόγος περί Πόε, και για μιμήσεις, απομιμήσεις και εμπνεύσεις, παραθέτω πονημα για όποιον αγγλομαθή θέλει να μπει στον κόπο να το διαβάσει.

    THE RAVEN AND HIS MOTHERS
    Μηδείς ἀγεωμέτρητος εἰσίτω

    How far should we trust the Poet?
    Not doubting, mind you, his honesty—
    Only his reconstruction of events.

    Consider this:
    He leaves no doubt he was depressed
    pining for the lost Lenore,
    now among the shadows, with Elpenor
    He admits to nodding, «nearly napping»—
    Leading us to infer «plus somewhat more»:
    That in that briefest instant straddling the fortieth wink
    He dreamt the entry through the window
    To account for the bird upon the bust
    stray from a conspiracy theory

    Consider now, in tandem, Pallas’s predicament:
    Eternal virgin, born through a head,
    Delivery through the head her only option—
    Hence, birth of the Raven: Zeus’s grandson,
    Sprouted from her cranium to perch upon his mother’s bust
    ’tis common fowl practice tapping—
    tapping to test the exit from the shell

    Such revelations did ruffle, as expected, a few feathers.
    Incredulous parliamentarians across the spectrum
    Clamored in protestation, to the effect
    “Does not Pallas Athena already have a bird?»
    «The Owl is a well-established symbol of wisdom!»
    “Athena cannot drop the Owl on a whim!
    “Athena is not fickle—
    «Not like some minor goddesses and common nymphs
    «Frolicking with satyrs in the woods of Mount Parnassus.»

    Yet, recent research findings proving ravens
    along with cousin crows
    Rather than owls, rank as the most intelligent of birds
    owls, indeed, don’t even seem to rate
    Point to affirmation of Pallas’s wisdom:
    Not to a dogma bound, she does not hesitate
    in genuine scientific spirit
    To dump a theory disproved
    In favor of the one that best for now fits the facts.

    when Zeus’s head Hephaestus open cleaved,
    logos incarnate out leapt the virgin goddess—
    armed, ready for war, and not only,
    but not for sex—not born through the female channel,
    forever genital contact she eschews;
    rather, she favors Philosophy, Strategic Planning,
    The Arts and Crafts—
    and Cunning Intelligence, gifted Odysseus being her darling

    Ictinus, Phidias, Callicrates:
    Τεχνίται Σοφοί καί Δεξιοί
    The Demos charged with Pallas’s palace to erect
    The City to adorn into eternity
    and so they did
    The Goddess lubricating straight edge and compass,
    Up rose the Parthenon:
    Drum upon drum of nuanced radius,
    Ashlar in seamless fit with ashlar,
    Marble alive with gods and goddesses,
    With maidens and youths and sacrificial beasts,
    Bellicose Amazons and drunken Centaurs
    in the Cappella Sistina folks come and go
    talking of Michelangelo

    On Mount Olympus Athena’s girlfriends
    Demeter, Hera, Artemis, Aphrodite
    Converged upon young Raven
    doting on him and pampering him
    Eager to introduce him to that which each presides over
    at Court Divine, on Hunting Ground, in Bedroom or Wheat Field
    Progressive Montessorian mentors
    The Raven grew to love like mothers
    no less than mamma Pallas

    Seek out the Raven in Miletus.
    Walk the streets Descartes walked with Thales
    To arrive at the parabolic stairway
    Rising up against the cliffs of Mount Grion.
    The first few steps scarcely steps
    more like a gentle toothy ramp
    Low riser and broad tread raise you up effortlessly
    like lanes flirting with contour lines
    of villages rooted on Pelion and Arcadia
    Gradually, though, the slope asserts itself
    To the familiar ratio of house stairs,
    Soon after to get steeper,
    Until the very top ascent
    that which but few can progress past
    Calls for uncommon brawn to clamber straight up rungs
    Further apart than in Bronx tenement fire escapes.

    Perched level with the sixtieth step
    The Raven has laid claim to the ledge
    guru in a New Yorker set cartoon
    He shuns words
    his language the language of squares, circles and the like
    He greets champion climbers with spread wings;
    Before they can catch their breath to voice the question
    His beak draws an ethereal arc:
    Pointing to the topmost rung
    hugging the ledge’s edge
    It swings up ninety degrees
    vertical to the sky
    To issue an unambiguous command:
    «Even more!»

    CAS
    02/2016
    Revised 05/2017, 7/2018

  92. sarant said

    90 Α γεια σου!

  93. Classicist said

    Ευχαριστώ για την διευκρίνηση, κ. Σαραντάκο (83).

    Ομολογώ δημοσίως ότι παρασύρθηκα, θεωρώντας έγκυρο το ιστολόγιο του Νεκτάριου, μιάς που είδα την ίδια ακριβώς παραλλαγή του «Νυκτερινού 2» σε συλλογή ποιημάτων του Λαπαθιώτη που υπάρχει στο Scribd.. Εννοείται ότι ζητώ συγγνώμη από τον καθηγητή Παντελή Βουτουρή, γιατί πίστεψα στην εγκυρότητα του Νεκτάριου

    Εν τοιαύτη περιπτώσει, βγάλαμε άλλο λαυράκι: Τα <a href="«>«Κείμενα Νεοελληνικής Λογοτεχνίας Γ΄ Γυμνασίου» (σελ. 142), όπου είναι ανθολογημένο το «Νυκτερινό 2» του Λαπαθιώτη, γράφουν ΛΑΝΘΑΣΜΕΝΑ πως «το ποίημα δημοσιεύτηκε το 1939», αντί του ορθού 1933

  94. Τρίβλαξ said

    Σόρυ! Το πάστε δεν μετέφερε από το κόπυ italics & inserts απαραίτητα για την ανάγνωση του κειμένου.

    (Είναι που είναι στραβό το κλήμα …)

  95. gpoint said

    Ανάγκα και θεοί πείθονται…

  96. Γιάννης Ιατρού said

    95: Το τσεκουράκι για σφήνα, αχτύπητο 🙂

  97. sarant said

    93 Το 1939 σε βιβλίο, το 1933 στο περιοδικό.

  98. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Κι ήταν ένα πράσινο πράσινο φεγγάρι
    να σου μαχαιρώνει την καρδιά

    43 >>θα ξαστερώσει , θα πετύχει ο κιμάς
    στα κανελόνια…
    κι ο Κιντ θα παραμένει Νεοκίντ αιώνια 🙂

  99. Alexis said

    Κατά τη γνώμη μου δεν (πρέπει να) μπαίνει θέμα σύγκρισης των δύο ποιημάτων, είναι δύο διαφορετικά πράγματα που το ένα έχει ως πηγή έμπνευσης το άλλο.

    #72: Τώρα που το λες, μπορεί να ‘χεις και δίκιο. Σκέφτομαι π.χ. την «Πριγκιπέσα» του Μάλαμα που δεν θα την έλεγες και χαρούμενο τραγούδι…

  100. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    95 https://twitter.com/apatsii/status/1046001083733200896

  101. Alexis said

    #100: Πολύ καλό, είδα κάποια κομάτια αλλά θέλει χρόνο και ησυχία για να το δω ολόκληρο!

  102. nikiplos said

    Παρεμπίπτον, αλλά όπως και να έχει το να μελοποιήσεις ποίηση, δεν είναι το ίδιο με το να μελοποιείς στίχο, ανεξάρτητα το ύψος της στιχουργικής δημιουργίας και το λέω αυτό γιατί ουκ ολίγες φορές οι στίχοι ενός στιχουργού δεν απέχουν και πολύ από το να χαρακτηριστούν ως ποίημα…
    πχ: «σαν μαγεμένο το μυαλό μου φτερουγίζει…»

    Εντούτοις η ποίηση είναι κάτι επιπλέον. Ένα στιχούργημα για να βγει τραγούδι απαιτεί τη μελωδία… ένα στιχούργημα χωρίς μελωδία είναι μισή δουλειά…

    Ένα ποίημα δεν έχει – ούτε είχε ποτέ – στόχο να γίνει τραγούδι, να φορέσει μια μελωδία πάνω του… Αντιθέτως ο δημιουργός του το έφτιαξε να απαγγέλλεται… Αυθύπαρκτο… να δημιουργεί εικόνες, κόσμους με το λόγο μόνο…

    Επομένως ένας μουσικοσυνθέτης που σέβεται τον εαυτό του και την τέχνη του κυρίως, όταν προσεγγίζει ένα ποίημα, είναι προφανές πως πρέπει να το κάνει με τελείως διαφορετικό τρόπο απόταν προσεγγίζει στίχους… Πρέπει να βάλει +++ στην τέχνη του, να μην περάσει το ποίημα από το κρεββάτι του Προκρούστη…

    Μια κακή μελοποίηση δεν είναι απαραίτητο να μην είναι εμπορική… Παράδειγμα το Ραντάρ του Τριπολίτη, που για τον Μίκη ήταν ξεπέτα, αλλά το αποτέλεσμα ακριβώς επειδή ήταν κακό, δεν κράτησε…

    Πιο κλασσικό παράδειγμα, το άθλιο εγχείρημα που τραγουδάει ο Γιώργος Νταλάρας πιο πάνω. Επειδή ο ΓΝ είναι μεγάλο ταλέντο και γνώστης, είναι προφανές ότι έκανε κι ο ίδιος ξεπέτα, ή ήθελε να ικανοποιήσει κάποια υποχρέωση…

    Να πούμε εδώ πως δεν κρίνεται πάντα από το αποτέλεσμα το περιεχόμενο, αλλά από τη διαχρονικότητα της επίδρασής του, τον τρόπο εκτέλεσης κλπ… Η «άρνηση» (το περιγιάλι) του Γ. Σεφέρη, είναι ένα κλασσικό παράδειγμα μελοποίησης που είναι καλή, και ανεξαρτήτως της κακής εκτέλεσης από τον Σερ που ήρε την άνω τελεία… Μπορεί να είναι ένα καλό τραγούδι, κανταδόρικο, όμως έχει πολλές δυνατότητες για μουσικές αναγνώσεις, κάτι που κάνει τον Μίκη καταξιωμένο λαϊκό πάντα συνθέτη… Ένα άλλο παράδειγμα, είναι ο μεγάλος επίσης λαϊκός συνθέτης Τσιτσάνης, που κατέκτησε τους κλασσικούς μετά τα 90ς…

    Επομένως μια καλή μελοποίηση είναι όταν προσθέτει κάτι στο ποίημα χωρίς να του αφαιρεί… Γι’ αυτό και οι μεγάλοι συνθέτες, όπως ο Δήμος Μούτσης συχνά, συνέθεσαν ρετσιτατίβο… Δεν είναι ότι δεν ήξεραν να γράψουν τραγούδια, αλλά φοβήθηκαν να προσεγγίσουν κάτι μεγάλο και σπουδαίο… Έτσι προτίμησαν τη μουσική τους να υποβάλλει εικόνες σε ένα είδος ανάγνωσης ας πούμε…

    Παραδείγματα καλών μελοποιήσεων? Οι όπερες, τα καλά δημιουργήματα της οπερέτας, τα καλά τραγούδια από τον Μίκη, τον Μάνο κλπ…

    Ο Γιάννης Σπανός είναι ένας πολύ μεγάλος συνθέτης… Συνδημιούργησε ο ίδιος την νουβέλ βάγκ της χώρας μας… Έχοντάς τον ακούσει να τζαμάρει σε τζαζ εγχειρήματα, ξέρω ότι θα μπορούσε να γράψει παππάδες… Εντούτοις, ήξερε πως πρέπει να προσεγγίσει ένα εξαιρετικό ποίημα προσεκτικά, ταπεινά, δωρικά…

    συγνώμη για τη σινδών…

  103. mitsos said

    Καλησπέρα σας
    Είναι ασφαλώς πιο συνήθη τα χλωμά, τα ολόγιομα τα κόκκινα, τα φωτεινά ακόμα και τα χάρτινα. Το πράσινο φεγγάρι δεν το έχω ξανασυναντήσει .Αλλά σίγουρα ο Ν.Π. δεν είχε στο νου του αναλύσεις όπως αυτή :

    https://sarantakos.wordpress.com/2016/05/10/prasinaloga-2/

    εκτός κι αν ήξερε για το άλλο …
    το ωραίο green moon …!!
    :
    http://www.gazzetta.gr/plus/perierga/article/1200975/kapoioi-pisteyoyn-oti-feggari-tha-ginei-prasino-ton-aprilio-pic

  104. nikiplos said

    103@, θα μπορούσα αν ήμαν κακός να πω, πως η μουσική της «άρνησης» είναι του Χέντελ, αλλά δεν το κάνω, όχι γιατί είμαι «καλός» αλλά γιατί ακριβώς ξέρω πως ο Μίκης αφενός ήθελε να τιμήσει τον μεγάλο κλασσικό (κι ο Μίκης κι ο Μάνος προσθέτουν συχνά αυθύπαρκτα δεκάδες μέτρα από μεγάλους παγκόσμιους συνθέτες σε τραγούδια τους ), αφετέρου εικάζω, τον πήγαν εκεί οι ίδιοι οι στίχοι του ποιητή… και αυτό το λέω γιατί το πιστεύω και όχι γιατί αγαπάω τον Μίκη…

  105. nikiplos said

    άλλαξε η αρίθμηση και το @104 απευθύνεται στο @102

  106. sarant said

    98 Ωραίο!

  107. gpoint said

    # 102

    Δεν έκανε ξεπέτα να βγάλει υποχρέωση ο Νταλάρας, είναι γνωστό πως δεν αφήνει τραγούδι να βγει και να μην το πει κι αυτός, γελοιότητες !

  108. Πάνος με πεζά said

    Ωστόσο, στο «Τραγούδι της ταβέρνας», του Εφταλιώτη, ο Σπανός φαίνεται να κάνει μια «ξεπέτα», που λέτε και σεις, που νομίζω ότι δεν έχει καθόλου ακουστική σχέση με τους στίχους… Είναι ένα ποίημα γεμάτο πίκρα, του 1909, που καταλήγει σ’ ένα πιασάρικο χασάπικο σε νεοκυματικό στυλ…

  109. sarant said

    108 Δεν το βλέπω έτσι. Νομίζω πως, και από τν τίτλο του, και από τη μορφή του (τσακίσματα, προπαροξύτονα) το ποίημα του Εφταλιώτη ζητάει λαϊκή μελοποίηση.

  110. Πάνος με πεζά said

    Πάντως μετά, ήρθαν και τα Παιδιά παό την Πάτρα και το έκαναν πεντατονικό καμηλιέρικο… Μόνο πιασμένοι από τη λέξη «Ηπειρώτισσα» (όπως και το ονόμασαν, δηλαδή.

  111. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    107. Έχουνε συμπεριλάβει το Γ.Ν. στις εκδηλώσεις του φεστιβάλ σπούτνικ. (http://fest.spoutnik.gr/). Τα νεύρα μου. Εύχομαι καλή απονταλάρωση 😦

  112. Alexis said

    #103: Το πράσινο φεγγάρι δεν το έχω ξανασυναντήσει

    Ειπώθηκε και παραπάνω ότι το έχει γράψει και ο Λευτέρης Παπαδόπουλος στην «Οδό Αριστοτέλους»

  113. nikiplos said

    108@ αγαπητέ συνομήλικε, δεν είναι κάθε εγχείρημα καλό ή τέλειο…

    Από τα παραπάνω σε ότι αφορά το ποίημα του Λαπαθιώτη να μην αδικήσω από μουσική άποψη εκείνο του Γιώργου Δίπλα… Είναι καλή η μουσική του, που όμως θα έπρεπε να είναι σε άλλους στίχους… Αυτή η επίδειξη μουσικής γνώσης απαιτεί μια πρώτη ικανότητα ανάγνωσης του ποιήματος… όπως και να το κάνουμε, το να κάνεις το νυχτερινό Β’ του Λαπαθιώτη τάνγκο, δεν είναι εκείνο που πρώτα υποβάλουν οι στίχοι του και περιμένει συναισθηματικά ένας έλληνας ακροατής… Αν πρόκειται για Αργεντίνο, αλλάζει το ζήτημα, αλλά απαιτείται μια κάποια κουλτούρα και μια εξοικείωση σε ένα είδος άγνωστο στους πολλούς… Επιπλέον, αυτό είναι μια παρέκβαση, καθώς ο ποιητής μπορεί να ήθελε να είναι οικουμενική η ακτινοβολία ενός ποιήματός του…

    Τα υπόλοιπα εγχειρήματα με εξαίρεση του Μιχάλη Τερζή, θα έπρεπε να απαγορεύονται… Εκείνο του Μιχάλη Τερζή, θα ήταν ενδιαφέρον αν δεν ήταν κατάφωρη αντιγραφή ιταλικής λαϊκής μουσικής και μάλιστα πολύ συγκεκριμένης… πάλι εκτός ο Λαπαθιώτης δλδ…

  114. Alexis said

    #102: Η «άρνηση» (το περιγιάλι) του Γ. Σεφέρη, είναι ένα κλασσικό παράδειγμα μελοποίησης που είναι καλή, και ανεξαρτήτως της κακής εκτέλεσης από τον Σερ που ήρε την άνω τελεία…

    Δεν την ήρε ο Μπιθικώτσης αλλά η ίδια η μελωδία του Μίκη. Δεν μπορεί να τραγουδηθεί αλλιώς.
    Είναι πολύ μεγάλη κουβέντα ποια είναι τα όρια μεταξύ ποίησης και στιχουργικής. Η δική μου προσέγγιση είναι ότι τα όρια αυτά είναι εντελώς θολά και δυσδιάκριτα: πολλά στιχουργήματα που έχουν γραφτεί ως «ποιήματα» είναι για γέλια και πολλά άλλα που έχουν γραφτεί αρχικά ως τραγούδια είναι ποίηση υψηλού επιπέδου.
    Θα αναφέρω πρόχειρα τους Γκάτσο, Παπαδόπουλο, Ελευθερίου, Αλκαίο των οποίων πάρα πολλά τραγούδια στέκονται περίφημα και ως αυθύπαρκτα, εξαιρετικά ποιήματα.

  115. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    112 και ο Μάνος Χατζιδάκις.Είναι τόσο όμορφα κι αγαπημένα αυτά τα τραγούδια, κολλημένα στα σπλάγχνα πια,που συμβαίνει να τα τραγουδάμε, κράμα λόγια και μελωδία που σα να ξεχνάμε μετά τις λέξεις τους.
    Το φεγγάρι είναι πράσινο
    το ποτάμι είναι γαλάζιο
    έλα αγάπη μου και χόρεψε
    ίσα μ’ αύριο το πρωί.

  116. mitsos said

    @112 Alexis
    Συγνώμη αλλά αν και διέτρεξα τα σχόλια ( ίσως λίγο γρήγορα ) δεν το πρόσεξα.
    Οπότε για να σε ευχαριστήσω για όσα ορθώς μου επισημαίνεις να σου αφιερώσω ένα άλλο σχετικό τραγούδι

  117. Alexis said

    Πολύ αντι-νταλαρικό κλίμα βλέπω σ’ αυτό ιστολόγιο, το οποίο δεν συμμερίζομαι βεβαίως… 🙂

  118. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    115. φτου , » ίσαμ΄ αύριο το πρωί»

    113 >>να μην αδικήσω από μουσική άποψη εκείνο του Γιώργου Δίπλα…
    Για δες εδώ,λέξη για τον ποιητή ! 😦
    «Πώς γεννήθηκε αυτό το τόσο αισθαντικό τραγούδι;
    Το πράσινο φεγγάρι γεννήθηκε για τις ανάγκες της παράστασης Ay Carmela με τους Χρυσούλα Παπαδοπούλου και Διονύση Βούλτσο
    σε σκηνοθεσία του ίδιου στο θέατρο Επίκεντρο.
    Το τραγούδι αναφέρεται σε έναν χαμένο έρωτα δηλαδή σε έναν χωρισμό δυο ανθρώπων.
    Τι συμβολίζει το πράσινο φεγγάρι που είναι και ο τίτλος του τραγουδιού;
    Ο Παολίνο κ η Καρμέλα ήταν δυο πλανόδιοι καλλιτέχνες στην Ισπανία του εμφυλίου που βρέθηκαν στο λάθος στρατόπεδο τη λάθος στιγμή.
    Ο Παολίνο συμβιβασμένος και μάλλον δειλός κατάφερε να επιβιώσει, η Καρμέλα επαναστάτρια και πιστή στις ιδέες της,
    προκάλεσε επί σκηνής την οργή ενός φασίστα και πυροβολήθηκε τραγουδώντας,
    παρ όλα αυτά «επιστρέφει» για μια τελευταία συνάντηση με τον Παολίνο….
    το Πράσινο φεγγάρι το τραγουδούσε η Καρμέλα φάντασμα λίγο πριν για πάντα χαθεί.
    Πράσινο είναι το φεγγάρι της θλίψης και του θανάτου.
    http://www.pentagrammo.gr/%CE%B1%CF%80%CE%BF%CE%BB%CE%B1%CE%BC%CE%B2%CE%B1%CE%BD%CE%BF%CE%BD%CF%84%CE%B1%CF%82–%CF%84%CE%BF-%CF%80%CF%81%CE%B1%CF%83%CE%B9%CE%BD%CE%BF-%CF%86%CE%B5%CE%B3%CE%B3%CE%B1%CF%81%CE%B9-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%B3%CE%B9%CF%89%CF%81%CE%B3%CE%BF%CF%85-%CE%B4%CE%B9%CF%80%CE%BB%CE%B1

  119. loukretia50 said

    ΕΦΗ ΕΦΗ, είσαι σε πολύ μεγάλη φόρμα!

  120. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    117.Εκείνος Νδαλαρίκ εγώ του Μπίλη, εξ αρχής! Δεν μετακινηθήκαμε σ΄αυτό εδώ και 35 χρόνια. 🙂
    Η αλήθεια είναι ότι με διάφορα τούτα-κείνα του ο Ν. έγινε ως πρόσωπο & οικογένεια, μη συμπαθής πέρα των τραγουδιστικών. Αχόρταγοι.

  121. sarant said

    112 O Παπαδόπουλος έχει διαβάσει Λαπαθιώτη βλ. και τη λέξη «μεθυσμενάκι».

  122. skolotourou said

    Ευχαριστώ πολύ Νικοκύρη μας για την αναφορά στο δικό μου ποίημα. Μου έφτιαξε το βροχερό Κυριακάτικο βράδυ.

  123. Classicist said

    Παρακαλείται ο γνωστός βαθυστόχαστος ποδοσφαιρικός αναλυτής κ. Gpoint να βγεί και να μάς εξηγήσει ποιός Άγιος του Ποντιακού Ελληνισμού έκανε το αποψινό μεγάλο θαύμα στο Καραϊσκάκη:

    Με μισή ευκαιρία σε όλο τον αγώνα, ο ΠΑΟΚ νίκησε 1-0 τον Ολυμπιακό, που είχε 14 μεγάλες ευκαιρίες και 4 δοκάρια. Και να μάς πεί ο έγκριτος αναλυτής κ. Gpoint με ποιόν κοιμήθηκε χτές βράδυ ο συνήθως ασταθής Πασχαλάκης, που σήμερα είχε κατεβάσει τα ρολά και ήταν απίστευτα κωλόφαρδος

  124. gpoint said

    Κε Βασιλειάδη είδες τι έκανες με το να επιτρέψεις τους ξένους διαιτητες ;;
    3 στα 3 ο ΠΑΟΚ (τα δύο στην Αθήνα, έτσι ; ) και δεν βγήκες ακομα να κάνεις καμιά δήλωση μήπως βρήκε κανένα χαρτάκι τον προπονητή του ΟΣΦΠ… (τα καπνογόνα στο μισό γήπεδο δεν πιστεύω να τα είδες ούτε εσύ ούτε ο αθλητικός εισαγγελέας, ευτυχώς γιατί αν τα έβλεπες θα έτρωγε πρόστιμο ο…ΠΑΟΚ )

  125. loukretia50 said

    Κι οι ποιητές μιλούν για μπάλα σε μικρόψυχους καιρούς
    Ίσως γλιτώσουν την κρεμάλα από μοιραίους στοχασμούς
    Γιατί η ζωή είναι δασκάλα και εκπαιδεύει δυνατούς

  126. gpoint said

    Κλασσικίστρια (λέμε τώρα) εκτός από 4 δοκάρια (ούτε ένα δεν είχε, μισό και άουτ ήτανε με την γωνία κλεισμένη0 έγινε και ευάριθμος αριθμός πέναλτυ τα οποία αρνήθηκε ο Ελβετός διαιτητής. Το πόσα ακριβώς πέναλτυς θα προσδιορίσει ο κυρΣάββας με δηλώσεις του στην εκπομπή του Τσουκαλά.

  127. sarant said

    124-125 Κι εγώ χάρηκα που νίκησε ο ΠΑΟΚ, αλλά επειδή ξένους διαιτητές έχει μόνο στα ντέρμπι, στα άλλα ματς ο Ολυμπιακός και η ΑΕΚ θα κερδίζουν στο 92

  128. Γιάννης Ιατρού said

    123: Κάτι για λιτανείες, τάματα και προσευχές σε παραθαλάσσιο θέρετρο ακούγεται …. 🙂

  129. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    121.>>Μεθυσμενάκι
    Με τέτοιες ομορφιές με (μας) πήρες απ΄το χέρι και μας έβγαλες στο μαγεμένο τούτο δάσος Νικοκύρη 🙂 . Χάριτας.
    Κι ο Ελύτης λέει «Μαρίνα πράσινο μου αστέρι»
    αλλά από τον Λόρκα μάλλον αυτός 🙂
    Verde que te quiero verde
    Πράσινο που μ’ αρέσεις πράσινο,
    Verde viento. Verdes ramas. Πράσινος άνεμος, πράσινα κλαδιά.
    https://www.ispania.gr/arthra/logotexnia/876-lorca-elyths

  130. gpoint said

    # 128

    Εχω πάνω από μια βδομάδα να βγω από το σπίτι έχω και μάρτυρες !

    Στα υπ’ όψιν για τους μελλοντολόγους και στους κάτω από 19 ετών είχαμε ΟΣΦΠ-ΠΑΟΚ 0-1 με την καθοδήγηση των πιτσιρικάδων από τον τιτανοτεράστιο Πάμπλο Γκαρσία

  131. Γιάννης Κουβάτσος said

    Με τέτοια απίστευτη τύχη, για δεύτερη συνεχή εβδομάδα, μπορεί και να το πάρει ο ΠΑΟΚ.

  132. skolotourou said

    Και επειδή τώρα κατάφερα να διαβάσω και τα σχόλια, να ευχαριστήσω και όσους συν-σχολιαστές είπαν ένα καλό λόγο και για το δικό μου, πλάι σε αυτά τα ιερά τέρατα της ποίησης

  133. gpoint said

    Καλά αν είχες μυρουδιά από ποδόσφαιρο θα καταλάβαινε πως μια ομάδα που φορμαρίσθηκε τέρμα από Ιούλιο -επειδή την κλέψαν- πέρισυ είναι λογικό να κάνει τώρα κοιλιά. Με το 2-0 στην Τούμπα και το 0-1 σήμερα φυσικό ήταν να γυρίσουν στο μισό γήπεδο για να έχουνκάποια οικονομία δυνάμεωνπ.χ. την Πέμπτη παίζει στην Μπάτε Μπορισοφ και αν δεν πάρει αποτέλεσμα Ευρώπη μάλλον τέλος.
    Εδώ στο κανάλι μιλάνε συνέχεια για αυτογκολ ενώ ήταν γκέλα του τερματοφύλακα, η μπάλα θα πήγαινε μέσα και χωρίς την παρέμβαση του Βούκοβιτς
    Ο Τσάνας τώρα : με κανονικές συνθήκες εκεί που βρέθηκε ο Βείρίνια ή θα έπιανε την μπάλα ο Γιαννιώτης ή θα απέκρουαν οι αμυντικοί !
    Περίπτωση να πήγαινε στους τρεις επιθετικούς του ΠΑΟΚ (οι δυο αμαρκάριστοι ) δεν υπήρχε γι αυτόν !!
    Αυτή την ώρα όπως δίνεται η συνέντευξη ακούγονται σειρήνες και πυροβολισμοί, κουβέντα οι σχολιαστές κι ο Τσάνας !!

  134. gpoint said

    το 133–> 131

  135. Alexis said

    #115, 116: Κι άλλα πράσινα φεγγάρια λοιπόν!
    Ευχαριστώ για την αφιέρωση.

  136. gpoint said

    Και φυσικά κανένα σχόλιο για την καθοριστική φάση στο 60 περίπου όταν ο Πρίγιοβιτς έφευγε μόνος του και ο βοηθός «είδε» οφφσάιντ
    Η εικόνα μιλάει μόνη της

  137. Ξυπεταιων said

    133 .Οσο συνεχιζεις να εχεις τον ιερο φανατισμο του νεοφωτιστου εφηβου ,και το ιστολογιο θα ταλαιπωρεις και εσυ θα βυθιζεσαι πιο βαθια στη γραφικοτητα.

  138. Γς said

    137:

    Σιγά μωρέ!

  139. Γς said

    Και κοίτα να δεις που άφησες κι αποτυπώματα [ποιος είσαι]

  140. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Το αληθινό έργο ενός Ποιητή είναι μια Μουσική που βγαίνει τώρα, για νʼ ακουστεί ύστερα από χρόνια.
    Ναπολέων Λαπαθιώτης, 1911

    136
    Πάντα οι μπάλες θα χάνονται, πιτσιρίκο,
    Και κανείς δεν μπορεί ν’ αγοράσει μια μπάλα πίσω. Tα λεφτά είν’ εξωτερικός παράγοντας.
    http://1-2.gr/2018/09/28/panta-oi-mpales-tha-hanontai-pitsiriko/

  141. Ξυπεταιων said

    139. Δεν ηξερα οτι υπαρχει και εντεταλμενος υπαλληλος επι των αποτυπωματων .Ρουφ δηλαδη.

  142. Γς said

    Μπα. Τι εντεταλμένος; Ερασιτέχνης. Αλλά ξέχνα το. Αστόχησα

  143. loukretia50 said

    «…Le Poète est semblable au prince des nuées
    Qui hante la tempête et se rit de l’archer ;
    Exilé sur le sol au milieu des huées,
    Ses ailes de géant l’empêchent de marcher».
    Charles Baudelaire Αlbatros

  144. Ξυπεταιων said

    142. Κι εγω ζηταω συγνωμη .Το πηρα σαν απειλη του στυλ , «ξερω ποιος εισαι και που μενεις».
    Και ναι δεν ειμαι ο Βαταλος .

  145. Λεύκιππος said

    142 Δεν λεω ότι είσαι. Αλλά αν ήσουν ο Βάταλος θα τόλεγες;

  146. Λεύκιππος said

    Τέτοια ώρα τέτοια λόγια. Απευθυνόμουν στο 144 βεβαίως βεβαίως. Καληνύχτα και όνειρα γλυκούλια.

  147. Γιάννης Ιατρού said

    142: ήρεμα Γς…. 🙂 και καλό μήνα, σε όλες/όλους!

  148. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    143. Λου, με το υπέροχο αυτό ποίημα, με πέτυχες στη …φτέρνα 🙂 και πρέπει και να πα κοιμηθώ. Ολοκούραστη.
    Το έχουμε κι εδώ συζητήσει το/τα Άλμπατρος . Κάπου έχω αρχίσει μια μετάφραση για μένα (έμμετρη παρακαλώ-τί θράσος) τα βρήκα σκούρα, το άφησα αλλά δεν το παράτησα 🙂 … Ακούω καμιά φορά στον ύπνο μου τα συνθλιμένα σερνάμενα φτερά τους,

    υ.γ.Τώρα διάβασα το ποίημά σου (στο 85) 🙂 . Αργότερα,αύριο, θα επανέλθω 🙂

  149. Γιάννης Ιατρού said

    148: Και τό ΄παν και στον Αχιλλέα, …τι τό ΄θελες το ξώφτερνο

  150. gpoint said

    # 137

    Οι περισσότεροι μαρινάρουν τους γάβρους με ξίδι, εγώ τους «ψήνω» με λεμόνι…

    Καληνύχτα μπαρμπασάββα

  151. Γς said

    143:

    Baudelaire Αlbatros

    Quel bel oiseau..

    Κι ο Λεό Φερέ που το τραγουδάει

    Το βρήκα!
    Θα τα μαζέψω και θα πάω στην Ρεϋνιόν. Εκεί που είχε πάει τον
    Μπωντλαίρ ο πατριός του ο στρατηγός Ζακ Οπίκ [που είχε παρασημοφορηθεί το 18τόσο από τον Οθωνα; Τον Γεώργιο τον Α΄; με τον Μεγαλόσταυρο του Τάγματος του Σωτήρος]
    Στο ταξίδι αυτό έγραψε ή εμπνεύστηκε το Αλμπαντρος ο Μπωντλαίρ.

    Στην Ρεϋνιόν λοιπόν θα πάω, που είναι και υπερπόντιο διαμέρισμα της Γαλλίας.
    Που μιλάνε γαλλικά, που έχει ευρώ και που είναι Ευρωπαϊκή Ενωση και δεν χρειάζομαι βίζες και τέτοια.
    Θα καθίσω εκεί μέχρι να τελειώσουν τα λεφτά μου ή εγώ [όποιο έρθει πρώτο], αλλά ξέχασα και τη σύνταξή μου, άρα μέχρι να τα τινάξω. Θα διαβάζω Σαραντάκο, θα κάνω λάικ στο ΦΒ [που θα έχω δηλώσει στο προφίλ μου ότι μένω στις Κουκουβάουνες] και άντε να με βρούνε.

    Ρεϋνιόν περίμενε!

  152. Γς said

    Ρεϋνιόν, που είναι και στον Ινδικό ωκεανό.

    Να πάω μήπως στον Ειρηνικό; Στην Πολυνησία. Στο Μπόρα-Μπόρα;

    https://caktos.blogspot.com/2013/02/blog-post_5269.html

  153. gpoint said

    # 152

    Guadeloupe δεν παίζει ;;

  154. Alexis said

    #128: Και κάτι θυσίες στους θεούς του Ολύμπου ακούστηκε ότι έγιναν από την αντίπαλη πλευρά, εκεί κατά ILLΟινόη μεριά, αλλά δεν έπιασαν τόπο… 🙂

  155. dryhammer said

    154. Το σφάγιο ήταν εισαγωγής, «βαφτισμένο» Ελληνικό…

  156. Alexis said

    Να ‘σαι Βάταλλος και γαύρος μαζί… 😦
    Πως λέμε «καλύτερα πλούσιος και υγιής παρά φτωχός και άρρωστος»;

  157. Alexis said

    #155: 😆 😆 😆
    …και προκάλεσε την μήνιν των θεών ως βαρβαρικόν…

  158. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    9.Νέο Kid >> (ο Πόε) δεν αντέγραψε ποτέ κανέναν! Όλα απ τη μυαλουδάρα του και το καλό ουίσκι βγαλμένα.
    Χμ, κάτι λέει εδώ, πέρα από του Οβίδιου τον Κόρακα

    Η επέμβαση του κορακιού αν δεν οφείλεται στον στίχο του A. Pike «…The mocking bird still sits and sings a melancholy strain…»
    (Έδγαρ Άλλαν Πόε Τα ποιήματα, μτφρ. Νίκου Σημηριώτη), ασφαλώς θα πάρθηκε από το μυθιστόρημα του Ντίκενς Barnaby Rudge, γιατί ο Πόε στα 1842 σε μια κριτική του κατηγορεί τον συγγραφέα πως θα μπορούσε να επιτύχει με το κοράκι του μιαν εντονότερη δραματική εντύπωση. Ακόμη και ο τροχαϊκός ρυθμός των στροφών, με τις συχνές εσωτερικές ομοιοκαταληξίες, οφείλεται πιθανότατα στη Lady Geraldine της Ελισάβετ Μπάρεττ, της οποίας μιμείται τον στίχο:
    …With a murmurous stir uncertain in the air the purple curtain…

  159. nikiplos said

    Αγαπητέ Πάνο με Πεζά, συνομήλικε, @108, εγώ δεν θα το έγγραφα έτσι, αλλά εγώ δεν είμαι ούτε μια τρίχα από το …. χνούδι του κου Σπανού (σοβαρά μιλάω δεν κάνω πλάκα)… Η μελοποίηση σε λαϊκό στυλ επιτάσσεται από τους στίχου… Η μουσική είναι υπερβολικά διακριτική κατά τη γνώμη μου και δεν έχει το μαράζι των στίχων… Δεν διαφωνώ δηλαδή ως προς το λαϊκό μοτίβο… Βέβαια εδώ ο κύριος Σπανός είναι ίσως επηρεασμένος από το νεοκυματικό κλίμα της εποχής, όπως και στην πρώτη μελοποίηση.
    Πάντως ο κύριος Σπανός, αποδεικνύει την αξία του στο: #https://www.youtube.com/watch?v=tUYUHYptUNY&index=3&list=PLEC5FAB5351402F22

    Αλλά και στο: #https://www.youtube.com/watch?v=bV01q5EawI8 του Γιάννη Καλαμίτση… (αν είχε γαλλικούς στίχους σήμερα θα ήταν τελείως κλασίκ, όπως ας πούμε το ζε σουί μαλάντ ή το νε με κίτε πα… τόσο μεγάλη είναι η συνθετική δύναμη και οι αναγνώσεις του τραγουδιού αυτού… )

    Για την αποδελτίωση και μόνο, το εγχείρημα που παρουσιάζεται στο @110, δεν είναι καθόλου κακό. Πολύ καλή προσπάθεια… Πεντατονικό, σύννομο με το «ηπειρώτισσα» μεν, αλλά το μοτίβο το μουσικό ακολουθεί μόνο το στυλ, δεν είναι καθαρό στυλ των τραγουδιών της Ηπείρου. Θα έλεγα πως η ενορχήστρωση σώνει και καλά υποβάλλει το στυλ, ενώ ξεφεύγει όποτε πρέπει… Βέβαια όταν μιλάμε για παιδιά από την Πάτρα, μιλάμε για τον δαιμόνιο μουσικό Χρήστο Παπαδόπουλο, που θα μπορούσε να είναι ένας βιρτουόζος οποιουδήποτε εγχόρδου… Καθώς τον έχω συναντήσει σε λάϊβ, θα τον χαρακτήριζα ως έναν οραματιστή της μουσικής… έναν έλληνα Άλβιν Λή ας πούμε…

    Όταν μιλάμε για τα παιδιά από την Πάτρα, δλδ δεν μιλάμε απλά για μια απλή κομπανία ή ένα απλό λαϊκό συγκρότημα.

  160. Γιάννης Ιατρού said

    159 (τέλος): Όταν μιλάμε για τα παιδιά από την Πάτρα, δλδ δεν μιλάμε απλά για μια απλή κομπανία ή ένα απλό λαϊκό συγκρότημα.

    Έτσι ακριβώς 🙂

  161. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    85 Loucretia >>
    Όσο υπάρχει ομορφιά και μέρη που δεν είδα
    Ναι! θα φωνάζω στη ζωή – κοράκια, ποτέ πια

    Λου, τη γλυκειά και σκοτεινή του τέλους αψηφιά
    έφηβος ποιος δεν ένιωσε,και συμφωνώ μαζί σου
    τη μελωδία της ζωής να υμνούμε συντροφιά
    κι ας τη χορεύουμε διαρκώς στο χείλος της αβύσσου
    🙂

  162. loukretia50 said

    161. ΕΦΗ – ΕΦΗ και Cronopiusa

    Οι έφηβοι νοιώθουν βαθειά το άγγιγμα του πόνου
    Νομίζουν ο καημός της γης είναι μόνο γιαυτούς
    γίνεται αβάσταχτη η πληγή στο πέρασμα του χρόνου
    και καθηλώνει τ΄όνειρο σε δρόμους σκοτεινούς

    Όμως και στο λαβύρινθο υπάρχει πάντα άκρη
    Και μέσα απ’τις παγίδες του αν κάποτε θα βγουν
    Θα κρύψουν όλες τις πληγές κι αv μένει κάποιο δάκρυ
    -γεύση πικρή, ζωή μικρή! – πάλι χαμογελούν

    Νέοι ίσως δεν ήμαστε, με ρεαλιστικές
    νόρμες, που όμως δε μετρούν τη φλόγα της ψυχής
    Δεν έκαψαν τα όνειρα θλίψεις εφηβικές

    ανήκουνε στο παρελθόν, δε σε φοβίζει το αίμα
    Δύναμη βρίσκεις για να προχωρείς
    να ελπίζεις κι ας ακροβατείς – αλήθεια τάχα ή ψέμα?
    ΛΟΥ

    ΥΓ Φιλτάτη, μη με παρασύρεις σε ακατάσχετη στιχόροια! Ήδη έχω κολλήσει!
    καλύτερα να παίζω με τον Ιππόλυτο!- παραείναι σεμνός τρομάρα του! τι λες?

  163. Παντελής Βουτουρής said

    Αγαπητέ κύριε Σαραντάκο, εντελώς τυχαία, μόλις σήμερα, έπεσα πάνω στο άρθρο σας το οποίο φαίνεται να γράφτηκε εξ αφορμής ενός δικού μου σημειώματος στο φέισμπουκ. Να πω πρώτα το αυτονόητο, ότι ένα σχόλιο στο φέισμπουκ δεν τίποτα περισσότερο από ένα σχόλιο στο φέισμπουκ. Απ’ εκεί και πέρα σας ευχαριστώ για την απάντησή σας στην «επαγγελματία κλασσικίστρια» (σχ. 63 και 78) η οποία μαχητικά ζητούσε να με «ξεμπροστιάσετε» για τις «τραγικές αλλοιώσεις» που επέφερα στο ποίημα κλπ. κλπ. Συμβαίνουν αυτά, γι’ αυτό και τα ξεχνάμε. Την απάντησή σας πάντως (σχ. 83) η οποία αποκαθιστά τα πράγματα τη διάβασα με ανακούφιση.
    Τώρα, για το δικό μου φεϊσμπουκικό σχόλιο: το ποίημα του Λαπαθιώτη είναι απομίμηση του παλαμικού ποιήματος. Είναι. Το έγραψα και το εννοώ. Δεν υπάρχει τίποτα κακό στη λέξη και δεν μειώνει την όποια αξία του. Εξάλλου πρόσθεσα (επεξηγώντας τι εννοώ με τη λέξη απομίμηση) ότι είναι εξαιρετικό ποίημα, από τα καλύτερα του Λαπαθιώτη. Σε πολλές περιπτώσεις ο καλλιτέχνης που απομιμείται κατορθώνει να υπερβεί το πρότυπό του. Αυτό ωστόσο, κατά την ταπεινή μου κρίση, δεν συμβαίνει στην προκειμένη περίπτωση. Το καταληκτικό ιδίως δίστιχο («Όμοια και πάντα αργολυγάει το κυπαρίσσι, / Ήσυχο, ωραίο, απελπισμένο. Τίποτ’ άλλο») ανεβάζει πολύ ψηλά το ποίημα του Παλαμά και μου φαίνεται ότι δεν έχει το αντίστοιχό του στο ποίημα του Λαπαθιώτη (που γράφετα τριάντα χρόνια αργότερα). Αυτή είναι απ’ ό,τι καταλαβαίνω η διαφωνία μας, αν μπορεί αυτό να θεωρηθεί διαφωνία.

  164. sarant said

    163 Αγαπητέ κύριε Βουτουρή σας ευχαριστώ για το σχόλιο. Ναι, το άρθρο γράφτηκε με αφορμή το δικό σας σημείωμα. Συμφωνώ ότι διαφωνούμε, αν μπορεί αυτό να θεωρηθεί διαφωνία, για τα δυο ποιήματα, αλλά όχι και πολύ. Όσο για τον σχολιαστή που υποδύεται την κλασικίστρια, πρόκειται για γνωστό τρολ, αν ξέρετε την έκφραση, που προσπαθει να βρει λάθη σαν κι αυτά για τα οποία σας κατηγόρησε άδικα. Αγνοήστε τον/την.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: