Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Η (αληθινή) ιστορία του Πέτρου και του λύκου – Rio de Janeiro blues (δυο ιστορίες του Χρήστου Τσατσαρώνη)

Posted by sarant στο 25 Νοέμβριος, 2018


Θα παρουσιάσω σήμερα δυο διηγήματα του φίλου μας Χρήστου Τσατσαρώνη, που μου τα έστειλε για να τα δημοσιεύσω στο ιστολόγιο, να τα αναδημοσιεύσω πιο σωστά αφού έχουν δημοσιευτεί παλιότερα στο ιστολόγιο του συγγραφέα. Ο Χρήστος σχολιάζει και στο ιστολόγιο, αν και όχι τόσο συχνά, οπότε το όνομά του θα είναι γνωστό στους ταχτικούς αναγνώστες, όχι όμως και το έργο του.

Τα διηγήματά του ο Χρ. Τσατσαρώνης τα αποκαλεί «Ιστορίες μακρόχρονης και δυσβάστακτης θλίψης» (badsadstories είναι η διεύθυνση του ιστολογίου του) αλλά αυτό δεν σημαίνει πως δεν αξίζουν την προσοχή μας. Και στα δύο διηγήματα προτάσσεται μια σύντομη εισαγωγική παράγραφος του συγγραφέα με πλάγιους χαρακτήρες.

Η (αληθινή) ιστορία του Πέτρου και του λύκου

Διότι, μόνον εγώ αγαπητοί αναγνώστες, όπως και σε άλλα κείμενα θα έχετε διαπιστώσει, μόνον εγώ ξέρω – μα και έχω το θάρρος να σας λέω – την αλήθεια! Ιδού:

Όταν ο Πέτρος μπήκε στην εφηβεία, το συμβούλιο του χωριού (μιας αυτοδιαχειριζόμενης κοινότητας – κολλεκτίβας), αποφάσισε να του αναθέσει πιο υπεύθυνα καθήκοντα στις κοινές εργασίες. Και συγκεκριμένα, να βοσκά τα πρόβατα στο βουνό. Ο Πέτρος ήταν ένα έξυπνο, εργατικό και φιλότιμο παιδί. Είχε όμως ένα φοβερό ελάττωμα. Ήτανε ψεύτης φοβερός, τερατολόγος, παραμυθάς. Τους είχε φλομώσει στο ψέμμα όλους. Κι ήτανε και καλός ο μπαγάσας. Όλοι την πατάγανε και τον πιστεύαν. Είπανε «Άσε, θα μεγαλώσει και θα του περάσει. Άσε, με τη δουλειά θα του περάσει».

Μα πού; Από την πρώτη μέρα, εκεί που βόσκαγε τα πρόβατα, μπήκε ο διάβολος μέσα του, πήγε μέχρι την άκρη του γκρεμού, έκανε τα χέρια του χωνί και βάλθηκε να φωνάζει προς τα κάτω, στον κάμπο, στο χωριό:

«Λύκος! Λύκος!»

Τρελλάθηκαν οι χωρικοί. Αρπάξαν τα μπαστούνια, αρπάξαν τα τουφέκια. Τρέξανε πάνω στο βουνό. Μα όταν φτάσανε πουθενά λύκος. Τα προβατάκια βοσκούσαν ήσυχα κι ο Πέτρος κυλιόταν κάτω από τα γέλια. Του κάνανε σοβαρή παρατήρηση και φύγαν θυμωμένοι.

Την άλλη μέρα, πάλι τα ίδια. Φώναξε ο Πέτρος με φωνή σπαρακτική:

«Λύκος! Αλήθεια μωρέ τούτη τη φορά σας λέω, λύκος, λύκος, λύκος!»

Θέλοντας και μη οι χωρικοί, αρπάξαν τις μαγκούρες, αρπάξανε τα δίκαννα, τρέξανε πάνω. Πάλι τα ίδια. Λύκος πουθενά κι ο Πέτρος ξελιγωμένος από τα γέλια. Ο πρόεδρος τοις κοινοτικής συνέλευσης, βράζοντας από θυμό, του έκανε δριμεία παρατήρηση και του δήλωσε ξεκάθαρα πως θά ‘χε μία μόνο, τελευταία ευκαιρία. Με ένα ακόμα λάθος θα τον διώχναν από το χωριό.

Την άλλη μέρα, εκεί που ο Πέτρος βόσκαγε τα πρόβατα – κάπως προβληματισμένος (πρέπει να πούμε) με τις εξελίξεις – κατάλαβε ξαφνικά τα ζωντανά νά ‘ναι κάπως νευρικά, άκουσε το τσοπανόσκυλο να γρυλλίζει, γυρνάει, κοιτάει, τί να δει; Στην άκρη του ξέφωτου, ένας αγριολύκαρος μέχρι κει πάνω, με τα αυτιά ορθωμένα και τα δόντια (πωω τι τεράστια δόντια!) ξεγυμνωμένα. Τρελλάθηκε από το φόβο του. Κι άρχισε να φωνάζει:

«Λύυυυκος! παιδιά ακούστε με, λύκος παιδιά πιστέψτε με, εεεεεεε χωριανοί αλήθεια, ορκίζομαι, λύκος μωρέεεε, βοήθειααααα!»

Ούτε που του δώσαν σημασία. Το προεδρείο της συνέλευσης συγκεντρώθηκε και βγήκε η απόφαση αμέσως: με το που θα γύριζε το δειλινό ο Πέτρος στο χωριό, θα μπάζαν μέσα το κοπάδι μα για αυτόν, η πύλη του περιβόλου του χωριού θά ‘ταν κλειστή. Ε, αμάν πια!

Ο Πέτρος κατάλαβε πως ήταν πια μόνος. Όλες τις ελπίδες του τις εναπόθεσε στον τετράποδο σύντροφό του και τόνε διέταξε (με όσο πιο σταθερή και δυνατή φωνή μπορούσε):

«Πάνω του Γκέκα! Όρμα του αγόρι μου!»

Το πιστό σκυλί υπάκουσε κι έκανε δυο τρία βήματα προς το μέρος του λύκου. Μα κείνος ύψωσε το – τουλάχιστον διπλάσιο από του σκύλου κορμί του – κι άφησε ένα τρομερό ουρλιαχτό. Ο καημένος ο Γκέκας, τράπηκε σε άτακτη φυγή κλαψουρίζοντας σαν κουτάβι:

«Κάι, κάι, κάι».

Κι έφυγε. Τα δε πρόβατα, είχαν σκορπίσει και φύγει από ώρα. Ο Πέτρος ήταν ολομόναχος με το λύκο που του χίμηξε με μεγάλες δρασκελιές. Στα λίγα δευτερόλεπτα που μεσολάβησαν, ο Πέτρος συλλογίσθηκε την – αλίμονο! – τόσο σύντομη ως τώρα ζωή του, αναγνώρισε τα λάθη και το τρομερό του ελάττωμα και προσευχήθηκε σιωπηλά ζητώντας συχώρεση από όλους: από την οικογένεια του, τους συγγενείς, τους φίλους, τους χωριανούς του και από το θεό. Και ετοιμάστηκε να πεθάνει.

Μα την ώρα που έκανε το τέρας πάνω του να πηδήσει, να τον αρπάξει, να τόνε φάει, κάτι τον έπιασε τον Πέτρο, ένας θυμός, μία μανία. Και κραδαίνοντας τη γκλίτσα του, ούρλιαξε προς το μέρος του θηρίου:

«Όχι ρε κερατά, όχι έτσι! Έλα το λοιπόν! Έλα ρε άμα σου βαστάει!»

Ο λύκος ξαφνιάστηκε από την ξαφνική αντίδραση του βοσκού που τον απώθησε, αναδιπλώθηκε, ζύγισε τη νέα του επίθεση και όρμησε ξανά. Πώς έγινε τώρα αυτό, θες ήταν τύχη, θες κάτι άλλο; Στη σύντομη μάχη που ακολούθησε, ξάφνου κάνει μια ο Πέτρος, μπαμ! με τη γκλίτσα στην κεφάλα του λύκου και στον τόπο τον αφήνει.

Κάθεται σ’ ένα βράχο ο Πέτρος λαχανιασμένος, κοιτώντας το ακίνητο κουφάρι του λύκου, μη μπορώντας να πιστέψει τί είχε κάνει. Κάπως μετά το παίρνει απόφαση, πλησιάζει, τον σκουντάει…. Ακούνητος. «Μπα» μονολογεί, «μωρέ τόνε σκότωσα». Κοιτάει μια τον ουρανό με ευγνωμοσύνη, ύστερα βγάζει το σουγιά του και γδέρνει το λύκο. Φοράει την προβιά του κι αρχίζει να κατηφορίζει προς το χωριό, αλαφρωμένος που θά ‘δειχνε σε όλους την απόδειξη πού ‘λεγε την αλήθεια και θα τόνε συγχωρούσανε.

Τρόμαξε ο φύλακας στην σκοπιά πού ‘δε ξαφνικά έναν τεράστιο λύκο να πλησιάζει στον περίβολο του χωριού και μάλιστα περπατώντας όρθιος!

«Ααααααα! Συναγερμός! Συναγερμός χωριανοί! Λύκος έρχεται στο χωριό. Αχ! κακούργοι πού ΄μαστε, ο θεός να μας συχωρέσει. Αλήθεια έλεγε, τούτη τη φορά, το κακόμοιρο το τσοπανούδι, ο Πέτρος και μεις δεν το πιστέψαμε και τό ‘φαγε ο λύκος κι έρχεται τώρα να φάει κι εμάς. Συναγερμός! Συναγερμός!»

Συγκεντρώθηκαν οι χωριανοί οπλισμένοι, πίσω από τον περίβολο, δεξιά κι αριστερά από την πύλη. Και με το που μπαίνει ο λύκος – Πέτρος του χιμάνε. Και να μαγκουριές. Και να ροπαλιές, Πάρτονε κάτω. Και να κλωτσές και να πατήματα. Και να! Και να! Και να!

«Παιδιά!» φωνάζει ένας, «ψόφησε πια νομίζω».

Πλησιάζει τότε ο χασάπης του χωριού με τη μαχαίρα του, κάνει μια έτσι κι άλλη μια έτσι, κι άλλη μια, κι άλλη μια και του παίρνει το τομάρι. Το παίρνουν και το πάνε στην πλατεία. Να κάνουνε το βράδυ μια τελετή. Να τιμήσουνε και μαζί να θρηνήσουνε τον Πέτρο, τον σωτήρα του χωριού. Που με τον άδικο χαμό του, τους έκαμε να βρουν το θάρρος ν’ αντιμετωπίσουν το λύκο για να τον γδικιωθούνε.

Στον τόπο του σκοτωμού, είχε μείνει ένας αγνώριστος σωρός – πολτός από κρέατα και αίματα, από λιανισμένα κόκκαλα και σάρκες. Μαζεύτηκαν του χωριού τα σκυλιά κι αρχίσανε με όρεξη να τρώνε. Μέχρι που δεν έμεινε τίποτα.

Μόνον ο Γκέκας δεν έφαγε. Καθόταν σε μια άκρη, κοίταγε γύρω γύρω κι έκανε λυπημένα:

«Κάι, κάι, κάι».

Μα ποιός ακούει, ποιός καταλαβαίνει, ποιός δίνει σημασία σ’ αυτά που λέει ένας σκύλος;

 

Το δεύτερο διήγημα δημοσιεύτηκε την παραμονή της πρωτοχρονιάς του 2013, κι έτσι εξηγείται η εισαγωγή.

 

Rio de Janeiro blues

Αγαπητοί επισκέπτες, αναγνώστες και -τριες, το ιστολόγιο αποχαιρετά τη χρονιά που φεύγει με ένα ασυνήθιστα μεγάλης έκτασης κείμενο, το οποίο και με έμφαση συνιστά να μην μπείτε στον κόπο να ξεκινήσετε να διαβάζετε γιατί δεν αξίζει τον κόπο.Επίσης εύχεται σε όλους για τη νέα χρονιά, καλή υγεία και δύναμη, και λίγη -όση χρειάζεται- τύχη.

Και του χρόνου.

Ο Σαντιάγκο Ραφαήλ Μπεναλίστου, που όλοι τον ήξεραν και τον φώναζαν «Ράφα» γεννήθηκε και μεγάλωνε σε μία από τις φαβέλες του Ρίο. Λίγους μήνες αφ’ ότου ξεκίνησε το σχολείο, κάλεσαν εκεί τη μητέρα του για να της μιλήσουν. Ο νεαρός δάσκαλος που είχε μόλις αποφοιτήσει από την Παιδαγωγική Ακαδημία και σχεδόν επιδιώξει τη θέση αυτή, που όλοι οι συνάδελφοι του προσπαθούσαν να αποφύγουν γιατί τη θεωρούσαν «δυσμενή μετάθεση», είχε το καθαρό μα κάπως ντροπαλό βλέμμα και το ειλικρινές αλλά και σαν κάπως λυπημένο χαμόγελο των καλών ανθρώπων. Της εξήγησε ότι ο Ράφα δεν μπορούσε να παρακολουθήσει τους ρυθμούς των συμμαθητών του, ότι παρουσίαζε «κάποιου είδους υστέρηση» και ότι η μητέρα του θα έπρεπε να σκεφτεί το ενδεχόμενο, ο Ράφα να πάει σε κάποιο ειδικό σχολείο και – σε κάθε περίπτωση – να τον δουν κάποιοι ειδικοί θεραπευτές.

«Υστέρηση», «ειδικό σχολείο» και «ειδικοί θεραπευτές» ήταν βέβαια έννοιες άγνωστες στη φαβέλα. Η μητέρα του Ράφα, στεναχωρημένη, προσβεβλημένη και πεισμωμένη πήρε το γιο της απ’ το σχολείο. Κρίμα γιατί η «υστέρηση» του παιδιού δεν ήταν τίποτα που μια συστηματική λογοθεραπεία μερικών μηνών μαζί με κάποια πρόσθετη αγωγή δε θα μπορούσε να θεραπεύσει… αλλά είπαμε, αυτά ήταν άγνωστα στη φαβέλα.

Για να μην μπλέξει ο Ράφα με τα χαμίνια του δρόμου κι αρχίσει σε λίγο καιρό μοιραία να ανακατεύεται με κλοπές, ληστείες, λαθρεμπορία και ναρκωτικά και περάσει τη ζωή του μπαινοβγαίνοντας στις φυλακές ή – θεός φυλάξοι – σκοτωθεί νέος, όπως τόσα και τόσα παιδιά, η κυρία Μπεναλίστου σκέφτηκε μια λύση. Ο ετεροθαλής αλλά αγαπημένος αδελφός της, Μπερνάντο Σοάρες, είχε καλές σχέσεις με τη Μαφία του Ρίο και ειδικά με το παράρτημα της φαβέλας τους, στο οποίο ήταν αρχηγός ο περιώνυμος Δον Αλβάρο ντε Κάμπος. Η έπαυλη του δέσποζε στην κορυφή του λόφου και επόπτευε ταυτόχρονα όλη την απέραντη παραγκούπολη της φαβέλας τους. Πολλά νεαρά παιδιά που δεν είχαν στον ήλιο μοίρα, σαν τον Ράφα, κατάφερναν να βρουν καταφύγιο σε αυτό το προστατευμένο περιβάλλον και να μεγαλώσουν με μια κάποια σιγουριά, μάλλον βέβαια διαχωρίζοντας από νωρίς το δρόμο τους από το μονοπάτι του Νόμου. Υπήρχαν οπωσδήποτε και κάποιοι νεαροί που θέλησαν, και κατάφεραν, να σπουδάσουν ή να ασχοληθούν με το (νόμιμο) εμπόριο, τη ναυτιλία, τον αθλητισμό, πάντα βέβαια υπό την εύνοια της Μαφίας, σε μια δια βίου σχέση σεβασμού και συμπάθειας με αυτήν. Κάτι τέτοιο ονειρευόταν η καημένη, η μάνα του Ράφα. Και πόσο χάρηκε όταν ο αδερφός της, της μετέφερε τη θετική απάντηση.

Ο νεαρός ξεκίνησε λοιπόν. Και αμέσως άρχισαν όλα να πηγαίνουν καλύτερα. Αισθάνθηκε πολύ ευχάριστα στο νέο του περιβάλλον. Όλοι του φέρονταν με καλωσύνη, ευγένεια και ενδιαφέρον, όσο κι αν ακούγεται παράξενο. Γιατί αυτοί οι σκληροτράχηλοι άντρες που υπηρετούσαν τον Δον Αλβάρο, παραβατικοί και παράνομοι όλοι τους, που είχαν κάνει χρόνια στις φυλακές, είχαν διαπράξει αμέτρητες πράξεις βίας, μέχρι και φόνους, που ήξεραν οι περισσότεροι ότι η μέρα που ξημερώνει μπορεί να είναι η τελευταία τους και που δεν είχαν κανένα δισταγμό να φερθούν με ασύλληπτη κακία ή και να αφαιρέσουν ακόμα τη ζωή ίσως και αθώων ανθρώπων… αυτοί οι ίδιοι λοιπόν, έδειχναν σε κάποιες περιπτώσεις απίστευτη, αταίριαστη τρυφερότητα σε ζώα, παιδιά ή ηλικιωμένους. Κανάκευαν τον Ράφα, αστειεύονταν καλοπροαίρετα μαζί του, τον μάθαιναν πράγματα, τον έπαιρναν μαζί τους βόλτες ή στο γήπεδο… Το τραύλισμα του μικρού εξαφανίστηκε. Η εργασία δεν ήταν καθόλου βαριά. Τα παιδιά και οι έφηβοι που ζούσαν στην έπαυλη του Δον Αλβάρο βοηθούσαν σε διάφορες δουλειές του σπιτιού, σερβίρισμα, καθάρισμα, φροντίδα του κήπου και τέτοια. Επίσης μετέφεραν με ποδήλατο διάφορα μικρά δέματα και φακέλλους, σε σημεία της φαβέλας που τους όριζαν, και τα παρέδιδαν σε κάτι περίεργους άντρες και γυναίκες. Ποιός άλλωστε θα υποπτευόταν έναν πιτσιρίκο, ντυμένο με φτωχικά ρούχα, ένα παλιό τρυπημένο σακκίδιο στον ώμο και ένα σαραβαλιασμένο ποδήλατο. Έτσι έκανε τις δουλειές της η Μαφία της φαβέλας, χρησιμοποιώντας παιδιά ως αγγελιαφόρους, ενώ την ίδια ώρα οι άντρες έκαναν άσκοπες βόλτες για να αποπροσανατολίζουν την αστυνομία που μερικές φορές τους παρακολουθούσε. Και ο καιρός περνούσε…

Τις ώρες που δεν είχε δουλειά ο Ράφα, και που ήταν αρκετές, οι άντρες τον άφηναν να κάθεται μαζί τους στο σαλόνι της έπαυλης όπου παρακολουθούσαν στην τηλεόραση ποδοσφαιρικούς αγώνες, ψυχαγωγικά προγράμματα, ντοκυμανταίρ για τη ζωή στην άγρια φύση και άλλα. Αν τυχόν το πρόγραμμα ήταν ακατάλληλο για παιδιά, οι άντρες τον έδιωχναν παρά τις διαμαρτυρίες του. Ανάμεσα στις διάφορες εκπομπές, πριν ή μετά από αυτές, ο Ράφα αναπόφευκτα παρακολουθούσε και αποσπάσματα των δελτίων ειδήσεων, πράγμα που δεν του ήταν καθόλου ευχάριστο, γιατί αυτά έκαναν τον κόσμο να μοιάζει με ένα μέρος απαίσιο και φρικτό, ενώ εκείνος είχε άλλη άποψη… Αυτό πάντως που του έκανε μεγάλη εντύπωση, ήταν που συνεχώς άκουγε για το εθνικό χρέος της χώρας, ότι η Βραζιλία χρωστούσε, ότι η «χώρα μας είναι χρεωμένη» κ.λ.π….

Όλα τα χρόνια που ο Ράφα βρισκόταν στην υπηρεσία του Δον Αλβάρο, δεν ξόδευε ούτε ρεάλι και όλο του το μικρό μισθό τον έδινε στη μητέρα του, η οποία σιγά σιγά με αυτά τα χρήματα έκανε διάφορες απαραίτητες διορθώσεις στη φτωχική καλύβα τους, την έβαψε μέσα και έξω, επισκεύασε το φούρνο αερίου και πήρε για τον εαυτό της δυο τρία φτηνά φορέματα από το μαγαζί με τα κινέζικα ρούχα. Τελικά υπέκυψε και σε μια μεγάλη «πολυτέλεια». Αγόρασε έναν τηλεοπτικό δέκτη και μία τηλεόραση πλάσμα από δεύτερο χέρι. Και μερικά απογεύματα την εβδομάδα έρχονταν σπίτι οι φίλες της, έβλεπαν σήριαλ εκστατικές και μετά έπιναν καφέ, κάπνιζαν και κουτσομπόλευαν χαχανίζοντας μέχρι αργά το βράδυ. Αργότερα η μητέρα του Ράφα ξάπλωνε στο κρεββάτι της, ευχαριστημένη και ανάλαφρη για πρώτη φορά από όταν ήταν κοριτσάκι και μετά από πολλά χρόνια βασανισμένης και δύσκολης ζωής. Και αναλογιζόταν πόσο πολύ αγαπούσε και ευγνωμονούσε το μικρό της αγόρι, που είχε εν τω μεταξύ μεγαλώσει, και πόσο υπερήφανη ήταν γι αυτό.

Αυτό που δεν ήξερε η κυρία Μπεναλίστου ήταν ότι ο Ράφα συγκέντρωνε, σε μηνιαία βάση, από τα φιλοδωρήματα που του έδιναν οι άντρες του Δον Αλβάρο, οι διάφοροι καλεσμένοι και οι επισκέπτες στην έπαυλη, και οι κάθε λογής συνεργάτες στους οποίους παρέδιδε με το ποδήλατο μηνύματα, ποσό ίσο ή και μεγαλύτερο από τον κανονικό μισθό του. Και όλα αυτά τα χρήματα, από τα οποία δεν είχε σπαταλήσει καθόλου, τα συγκέντρωνε σε ένα κουτί από μπισκότα και τα φύλαγε στο ντουλάπι του φτωχικού κοιτώνα του όπου και ήταν απόλυτα ασφαλή καθώς θεωρείται αδιαννόητο για το δεοντολογικό κώδικα της Μαφίας να κλέψεις το σύντροφο σου. Το ποσό που είχε με τα χρόνια συγκεντρωθεί ήταν σεβαστό, στα δε μάτια του Ράφα μυθικό. Και ο νεαρός είχε υποσχεθεί στον εαυτό του να καταφέρει κάποια στιγμή να διαθέσει τα χρήματα αυτά για έναν ανώτερο και ευγενικό σκοπό. Τελικά κατέληξε πως ο σκοπός αυτός δε θα μπορούσε παρά να είναι η συμβολή του στην τακτοποίηση (που στο παιδικό μυαλό του αυτό σήμαινε μάλλον στην εξάλλειψη) του χρέους της χώρας.

Μια μέρα, όλοι οι άντρες ήταν μαζεμένοι στη μεγάλη σάλα, σε μια συνάντηση που είχε ξεκινήσει από νωρίς και τώρα είχε φτάσει μεσημέρι και η σύσκεψη συνεχιζόταν. Ο Δον Αλβάρο καθόταν στην πολυθρόνα του, τη στερεωμένη πάνω σε ένα βάθρο σε μια άκρη της αίθουσας, σα βασιλιάς στο θρόνο του. Δυο φορές πιο βαρύθυμος απ’ ότι συνήθως και πολύ μεθυσμένος, αφού είχε πιεί από το πρωί σχεδόν μια μποτίλια από τα πανάκριβα σκωτσέζικα μαλτ ουίσκυ που αγαπούσε. Οι δουλειές δεν πήγαιναν καλά. Πολλοί αντίπαλοι του στη Μαφία ήθελαν να τον αποκαθηλώσουν. Τα μεγάλα Αφεντικά όλο του επισήμαιναν ότι οι αρχηγοί στις άλλες φαβέλες τα κατάφερναν πολύ καλύτερα. Ότι κόλπο και αν είχε μεταχειριστεί δεν είχε αποδώσει. Κι απ’ το πρωί οι επικεφαλής των αντρών του, όλο κακά μαντάτα του φέρνανε, όλο προβλήματα, αναποδιές και αποτυχίες του παρουσιάζανε. Κι αυτός όλο έπινε και βυθιζότανε στο βουβό θυμό και στο ζόφο.

Σε κάποια στιγμή, ο Ράφα μπήκε διστακτικά στην αίθουσα για να αλλάξει τα τασάκια που ήτανε ξεχειλισμένα από σβησμένα τσιγάρα και πούρα. Κοίταζε τον Δον Αλβάρο που στήριζε το κεφάλι με το χέρι του, σωριασμένος στην πολυθρόνα με κλειστά τα μάτια. Συγκέντρωσε όλο του το θάρρος και του απηύθυνε το λόγο, όπως το είχε προσχεδιάσει. Ο φόβος και η ντροπή βέβαια του ξανάφεραν ένα τρομερό τραύλισμα στην ομιλία και ακούστηκε κάπως σαν: «Με με μμμε ό-ό-ό-όοοοό-λλλο το σεβββ-ασ-σμμό Δοδοδον Αλββββ-ββββ-άρο……» και συνέχισε κατ’ αυτόν τον τρόπο, με αγωνία μεγάλη και υπερπροσπάθεια να πει στο Δον Αλβάρο πως «τον παρακαλούσε, αυτόν που ήξερε τόσα πολλά και είχε τόσες γνωριμίες, να δεχθεί την προσφορά του Ράφα (έτεινε προς το μέρος του το κουτί των μπισκότων με τα χρήματα) και να τη δώσει όπου έπρεπε για να μη χρωστάει πια η Βραζιλία σε κανέναν».

Την αγωνιώδη, ολιγόλεπτη ομιλία του νεαρού, ακολούθησε παρατεταμένη, παγερή σιωπή από τους έκπληκτους άντρες. Ο δε Δον Αλβάρο, που στα μισά περίπου είχε ανοίξει τα μάτια του, παρατηρούσε τώρα με βλέμμα θολό και σκοτεινό τον νεαρό που στεκόταν στη μέση της αίθουσας και περίμενε την αντίδραση του.

Ξαφνικά, με μια αστραπιαία κίνηση, ο Δον Αλβάρο άρπαξε το τεράστιο πιστόλι του που το είχε ακουμπισμένο δίπλα του, σε ένα τραπεζάκι, το έστρεψε προς τον Ράφα και άρχισε να πυροβολεί.

Η αίθουσα γέμισε καπνούς, βροντή και μυρουδιά μπαρούτης. Το λεπτό κορμάκι του παιδιού χόρευε στον αέρα σαν νευρόσπαστο με κάθε βλήμα που δεχόταν από το πανίσχυρο, βαρύ όπλο. Και μετά ο γεμιστήρας άδειασε, οι πυροβολισμοί σταμάτησαν, οι καπνοί κάπως διαλύθηκαν και οι άντρες είδαν το τσακισμένο κορμί του αγοριού στο πάτωμα ξαπλωμένο, με τα μέλη του σώματος σε ολότελα αφύσικες γωνίες διπλωμένα και μέσα σε λίμνες αίματος, σωματικών υγρών, σκορπισμένου μυικού ιστού και εγκεφαλικής ουσίας…

Εκείνο το απομεσήμερο κόπηκε η ανάσα ακόμα και του πιο σκληρού άντρα του Δον Αλβάρο. Και όλοι αρνούνταν να δεχτούν το θέαμα που αντίκρυζαν τα μάτια τους, την πράξη που μόλις είχε κάνει το αφεντικό τους και το χαμό του μικρού, αθώου Ράφα.

Ο Δον Αλβάρο ξέσπασε τότε με ένα αμόκ οργής, απειλών, ύβρεων και τρέλλας. Παραληρούσε γεμίζοντας πάλι το πιστόλι του να καθαρίσουνε αυτό το χάλι και αν κάποιος έχει πρόβλημα με ότι έγινε να λογαριαστούνε αμέσως άμα ήθελε.

Αναγκαστικά λοιπόν κάποιοι από τους άντρες πήραν την πρωτοβουλία να μαζέψουν τη σορό και να τη μεταφέρουν έξω από την αίθουσα, μέσα σε ένα χαλί που βρέθηκε εκεί, να καθαρίσουν το πάτωμα και να αερίσουν το χώρο. Και τα έκαναν αυτά όλα, συνοφρυωμένοι, αμίλητοι και -όσο κι αν ακούγεται απίστευτο- όταν είχαν γυρισμένη την πλάτη και ο Δον Αλβάρο δεν μπορούσε να τους δει, βουρκωμένοι.

Εκείνος έδωσε εντολή και του έφεραν ένα καινούριο, σφραγισμένο μπουκάλι μαλτ ουίσκυ από το οποίο έβαλε μια τριπλή δόση στο ποτήρι του, το ήπιε μονορούφι, το ξαναγέμισε, ήπιε μια γουλιά ακόμα, άναψε ένα τεράστιο πούρο και έδωσε μια νέα εντολή…

Ο άντρας που την έλαβε βγήκε από την αίθουσα και γύρισε σε λίγο φέρνοντας μαζί του δέκα περίπου νεαρές μουλάτες, καμμία από τις οποίες δεν ήταν πάνω από δεκαπέντε ετών, ημίγυμνες και φοβισμένες, σχεδόν έντρομες. Ο Δον Αλβάρο τις κοίταγε μία μία εξεταστικά, με μάτια που γυάλιζαν, μέσα από σύννεφα καπνού καθώς έπαιρνε βαθιές ρουφηξιές από το πούρο του και άδειαζε και γέμιζε συνέχεια το ποτήρι του. Τελικά έδειξε με το χέρι του τρία από τα μικρά κορίτσια και παίρνοντας το μπουκάλι μαζί του αποσύρθηκε προς την κρεββατοκάμαρα του, όπου θα του τις πήγαιναν σε λίγο.

Λίγο αργότερα και ενώ ο ήλιος είχε βασιλέψει και το σκοτάδι τύλιγε σιγά σιγά τη φαβέλα μα και την πόλη ολόκληρη, μια κραυγή ακούστηκε από την έπαυλη τον Δον Αλβάρο. Μια κοριτσίστικη κραυγή που ερχόταν από την κρεββατοκάμαρα όπου ποιός ξέρει ποιά διεστραμμένη, ανώμαλη επιθυμία του, προσπαθούσε αυτός να ικανοποιήσει με θύμα την μικρή κοπέλλα.

Και η κραυγή της έσκισε τον αέρα και ταξίδεψε πάνω από τη φαβέλα και ενώθηκε με μια άλλη γυναικεία κραυγή που ακούστηκε σχεδόν ταυτόχρονα από κάποιο σημείο πολύ πιο χαμηλά. Συγκεκριμένα από την καλύβα της μάνας του Ράφα, που στο κατώφλι της είχε μόλις ακούσει το μαντάτο, από δυο άντρες που στέκονταν εκεί με τα κεφάλια κατεβασμένα, αμήχανοι και συντριμμένοι. Και πριν η κυρία Μπεναλίστου αρχίσει να μαδιέται και να μοιρολογάει, οι δυο κραυγές, του κοριτσιού και της μεσόκοπης γυναίκας, ενώθηκαν λες σ’ ένα χορό στον ουρανό της πόλης, και τις πήρε ο αέρας πάνω από το λιμάνι, πάνω από τη θάλασσα, μίλια μακριά μέχρι που ένα ρεύμα δυνατό τις σκόρπισε πάνω από τον Ατλαντικό.

Και χάθηκαν.

Advertisements

92 Σχόλια to “Η (αληθινή) ιστορία του Πέτρου και του λύκου – Rio de Janeiro blues (δυο ιστορίες του Χρήστου Τσατσαρώνη)”

  1. Παναγιώτης Κ. said

    Καλημέρα,
    Χρήστος Τσατσαρώνης.
    Μπορείτε να βοηθήσετε την μνήμη μου; Το όνομα αυτό το ακούγαμε στο σταθμό της DW ή το BBC κατά τη διάρκεια της δικτατορίας ή λίγο μετά. Ήταν ανταποκριτής σε κάποιον από αυτούς τους σταθμούς.
    Οκ. Μπορεί να πρόκειται για μια απλή συνωνυμία.

  2. Aghapi D said

    Καλημέρα
    Αυτός ο καλός ποιητής είναι;

    Με τη δεύτερη ιστορία τρόμαξα λίγο 🙂

  3. Γιάννης Κουβάτσος said

    3:Είναι πολύ νεότερος ο φίλος μας. Του οποίου μού αρέσει πολύ το ποίημα (με τον τρόπο του Κατσαρού):

    Υποκλιθείτε
    σ’ αφτόν που βάζει ενέχυρο το μικρό του σπιτάκι
    και λέει: θα δουλεύω και θα το πληρώνω.
    Υποκλιθείτε σ’ αφτόν που κοιτά με δέος το διευθυντή της Τράπεζας
    και λέει: Υπόχρεος! Ευγνωμονώ!.
    Υποκλιθείτε
    στο γυάλινο πύργο της Εταιρίας
    στους εξέκιουτιβ μάνατζερ
    στα πενταετή επιχειρηματικά σχέδια
    στην κρατική αξιοκρατία
    στους έκτακτους – μα απαραίτητους – πρόσθετους φόρους
    σε μένα ακόμα που σας λοιδορώ.
    Υποκλιθείτε
    στις Αρχές του τόπου, τους κυβερνητικούς λειτουργούς
    κι επευφημείστε τους στις παρελάσεις
    στην αυταρχική Κυρία που υποτάσσει
    άντρες και τους μαθαίνει τη θέση τους
    σε μένα ακόμα που σας λοιδορώ.
    Υποκλιθείτε στους πνευματικούς ταγούς, στην Ακαδημία
    στον πρόεδρο της Εταιρίας Λογοτεχνών υποκλιθείτε
    στις δεξιώσεις, τους χορούς, τις εσπερίδες
    τα συνέδρια κεκλεισμένων των θυρών που συναθροίζονται
    σχεδιάζοντας το μέλλον μας άνθρωποι επιπέδου
    στους ποιητές που γράφουν στίχους αδιανόητους
    βάζοντας μια δίπλα στην άλλην λέξεις φανταχτερές
    στις ευγενικές φιλοφρονήσεις που ανταλλάσσονται
    αναμεταξύ όσων κατάφεραν να εισέλθουνε στους κύκλους.
    Υποκλιθείτε στις υπηρεσίες εκδίωξης ομού ως και εξόντωσης
    των άθλιων αλλοδαπών
    στην υπερήφανη εθνική σημαία μας
    σ’ όσους μετέχουν της αμυντικής μας βιομηχανίας
    και αναπαριστούν με λυρισμό την ηρωική του τόπου ιστορία
    στους παιάνες
    μα και στα προσκλητήρια των πεσόντων
    στις οδαλίσκες που χορεύουν
    στη σκόνη της ερήμου
    σε όσους έχουν τίτλο διδακτορικό
    στους άλλους που πλούτισαν απ’ τα εμπόρια
    ως και σε μένα, σε μένα ακόμα που σας λοιδορώ υποκλιθείτε.
    Τότε μόνο μπορεί να απολαύσουμε την ασφαλή ζωή
    που δίνει η Ανελευθερία.

  4. Γιάννης Κουβάτσος said

    Το 3 στο 1.

  5. cronopiusa said

    «Φανdανγκος μακρόχρονης και δυσβάστακτης θλίψης» αφιερωμένα εξαιρετικά

    Ευχαριστούμε…

  6. Πολύ ωραία η εκδοχή του Πέτρου και του λύκου. Το δεύτερο-ακολουθώντας την συμβουλή του συγγραφέα- δεν το διάβασα. Ο αναγνώστης οφείλει να υπακούει στις εντολές του συγγραφέα όπως οι παίκτες στις εντολές του προπονητή. Θυμάμαι με θλίψη πως από τους 300 περίπου αποδέκτες του πρώτου μου βιβλίου μόνο δύο (2) ακολούθησαν τις οδηγίες ανάγνωσης.

  7. Γιάννης Κουβάτσος said

    Εγώ διάβασα το δεύτερο. Πανίσχυρη η έλξη των αποτροπών. 😊 Απρόσμενη η εξέλιξη, που θα μπορούσε να ξεπέσει στη γλυκερότητα, αν ο αρχιμαφιόζος συγκινιόταν από την ανιδιοτελή προσφορά του Ράφα. Η χρήση των ετερώνυμων του Πεσόα Αλβάρο ντε Κάμπος και Μπερνάρντο Σοάρες υπηρετούν κάποια σημασιολογία, κύριε Τσατσαρώνη ;

  8. Χαρούλα said

    Καλημέρα!
    3
    ΥΠΕΡΟΧΟ! Ευχαριστώ εσένα, και συγχαρητήριαΧσυγχαρητήρια στον ποιητή! Ναί ποίηση! Σημερινή! Ζώσα! Όχι απλές στιχοπλοκίες με ρίμα!

    Τώρα τί να πω για τα πεζά…. Θα φανεί ελάχιστο.
    Το δεύτερο, εγώ η αντιδραστικιά Τζι, το διάβασα. Και βούρκωσα. Χωρίς εκπλήξεις ή ανατροπές. Ρέει ο λόγος. Αγγίζει πολλά. Το αφιερώνω στην Διεθνή μέρα κατά της βίας ενάντια στις γυναίκες, μέρα που είναι.
    Το δε πρώτο, Η ανατροπή! Δύο σε ένα! Ήξερα τον άλλο Πέτρο τον μουσικό. Γνώρισα και τον βοσκό. Τον βοσκό που ήξερα, αλλά δεν είχα όνομα. Ωραία η μίξη. κ. Τσατσαρώνη ευχαριστώ, μπράβο, αν και ψηφίζω …τον ποιητή.

    Με την ευκαιρία…

  9. leonicos said

    Ανατρεπτική γραφή. Με άφησε άναυδο.

    Στη ζωγραφική έχω μια αρχή. Όταν βλέπ ένα πίνακα, τον κατατάσσω σε μια από τις εξής κατηγορίες: α) τον ζηλεύω και θα ήθελα να τον είχα κάνει εγώ β) μου αρεσει αλλά δεν α το έκανα εγώ. γ) Αδιάφορος

    Αν κάνω το ίδιο και τώρα, τα διηγήματα αυτά ανήκουν στο β

  10. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια και χαίρομαι που σας προκάλεσε το ενδιαφέρον και σας άρεσε η γνωριμία με το έργο του φίλου μας του Χρήστου.

    Ωραια και η παρωδία στον Κατσαρό.

  11. μπετατζής said

    περιηγούμαι συχνά στο ιστολόγιο του συγγραφέα και μ αρέσουν πολύ τα κείμενά του. είναι αυθεντικός και η λογοτεχνική του πρόταση είναι συνεκτική και ενδιαφέρουσα. Μου θυμίζει λίγο τον αμερικανό Αμβρόσιο Μπιρς ή Ρέιμοντ Κάρτερ (αν θελουμε ντε και καλά να βρούμε επιρροές) αλλά με ενα τρόπο ολοδικό του και πάντα αυθεντικό. Συγχαρητήρια

  12. Παναγιώτης Κ. said

    Δεν …ακολούθησα την υπόδειξη του συγγραφέα και διάβασα και το δεύτερο διήγημα.
    Η «γραμμικότητα» στη γραφή μου ταιριάζει γιατί σου επιτρέπει να παρακολουθείς την εξέλιξη και να κάνεις και τις δικές σου σκέψεις. Ενδεχομένως για να αποκαλύψεις αν υπονοεί και κάτι άλλο πέρα από αυτό που διαβάζεις. Ας πούμε αν μπορούμε να δούμε πολιτικά μηνύματα ή βασικές αρχές της (κοινωνικής) ζωής.

  13. μπετατζής said

    καρβερ όχι καρτερ βεβαια

  14. Καλημέρα σε όλους, ευχαριστώ θερμά για την αναδημοσίευση και τα σχόλια.
    7: πρόκειται για μικρό φόρο τιμής στον ποιητή που μιλούσε την ίδια γλώσσα (με αυτή των χαρακτήρων της ιστορίας) και τη μέθοδο των ετερώνυμων που πολύ με ελκύει.

    Καλή Κυριακή.

    Χρήστος Δ. Τσατσαρώνης
    http://www.badsadstories.blogspot.com
    http://www.badsadstreetphotos.blogspot.com

  15. διόρθωση (.gr όχι .com):

    http://www.badsadstories.blogspot.gr
    http://www.badsadstreetphotos.blogspot.gr

  16. # 8

    Κάθε ποτάμι έχει δυο όχθες… όταν κάτι δημοσιεύεται σαφώς και ο καθένας μπορεί να το διαβάσει όπως θέλει και να έχει την άποψή του για το τι θέλει να πει ο συγγραφέας. Από την άλλη ο συγγραφέας όταν δίνει οδηγίες έχει τον λόγο του και (υποθέτω πως) ξέρει τι θέλει να πει με το έργο του γι αυτό και δίνει οδηγίες χρήσης ή και μη χρήσης. Π.χ. ένα αστυνομικό διήγημα με περιγραφή του τέλειου εγκλήματος πιστεύω πως δεν πρέπει να δημοσιευθεί ποτέ αλλά άλλα μικρότερου ειδικού βάρους δημοσιεύονται γιατί κάθε ένας που γράφει διηγήματα , να τα διηγηθεί θέλει -το λέει κι η λέξη-. Τώρα αν κρίνει πως απευθύνεται σε συγκεκριμένο πολύ μικρό κοινό ή πως πολλοί μπορεί να αισθανθούν άσχημα αν το διαβάσουν μπορεί να γράψει μια αποτρεπτική εισαγωγή.
    Δεν θέλω να κάνω άλλες σκέψεις.

  17. νεσσίμ said

    Αφού συνήλθα από το διάβασμα των δυο εξαιρετικών διηγημάτων,
    γράφω για ένα σημείο που σκάλωσα διαβάζοντας το δεύτερο:

    «…Αγόρασε έναν τηλεοπτικό δέκτη και μία τηλεόραση πλάσμα από δεύτερο χέρι.»

    Προφανώς δεν αγόρασε δυο τηλεοράσεις.
    Μήπως η μητέρα αγόρασε κεραία και τηλεόραση;

  18. ΓιώργοςΜ said

    Καλημέρα, πολλές ευχαριστίες κι από εμένα.

    Συνειρμικά θυμήθηκα το «Σκληροί αγώνες για μικρή ζωή» της Έλλης Αλεξίου, από τη θεματολογία βέβαια, όχι από το ύφος.

    Σκληρό πάντως, ίσως θα έπρεπε να υπάρχει δυσκλαίμερον (όπως στις ειδήσεις «προσοχή σκληρές εικόνες» κλπ) για τους καταθλιπτικούς…

  19. # Αίμα στην «κολλεκτίβα», αίμα στη φαβέλα. Ματοβαμένα και τα δυο διηγήματα. Δεν μου άρεσαν! Βέβαια, το δεύτερο διήγημα κάτι …συντροφικό θέλει να πει, αλλά, τόσο αίμα βρε αδερφέ! Ούτε στη Συρία να ήμασταν!

    #Και, μια που εδώ λεξιλογούμε, δεν έτυχε να ακούσω κανένα κουτάβι να υλακτεί «κάι, κάι, κάι». Ίσως ο συγγραφέας ήθελα να πει αυτό που λέμε στη Μακεδονική ΓΛΩΣΣΑ, ότι το κουτάβι «τσιαούνιζε» (ή τσιαούν΄ζι, σε καθεαυτού Μακεδονικά!)

  20. Νέο Kid said

    Τα τέλη ( σικ ρε!) και μόνο τα τέλη, των ηρώων των δυο διηγημάτων μού θύμισαν έντονα το τέλος στο άρωμα του Ζυσκίντ. Ανθρωποφαγία.

  21. sarant said

    17 Μάλλον κεραία

    19 Το κάι κάι κάι είναι παροιμιώδες από τον Λούκι Λουκ

  22. α. Η αρνητικη παράινεση του συγγραφέα στο δεύτερο διήγημα είναι ένα πρωτότυπο παιχνιδι με τον αναγνώστη.

    β. 19. «Κάϊ, κάϊ» κάνει ο Ραν Ταν Πλαν, το σκυλί του Λούκυ Λουκ, από όπου, πιθανολογώ, το πήρε ο συγγραφέας.

  23. Γιάννης Ιατρού said

    Καλημέρα

    και χρόνια πολλά σε όσες Κατερίνες γιορτάζουν σήμερα!

    Τα διηγήματα δεν με ενθουσίασαν ιδιαίτερα, αλλά ευχαριστώ τον κο Τσατσαρώνη που μας τα χάρισε εμπλουτίζοντας το λογοτεχνικό μας πεδίο.

  24. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    Γειά σας κι ἀπὸ ᾿δῶ.

    Ξεχάσαμε νὰ εὐχηθοῦμε στὶς ἑορτάζουσες Κατερίνες ἢ ὅπως ἀλλιῶς τὶς λένε. Δὲν χρησιμοποιῶ τὸ «Κατίνα», ἐπειδὴ στὶς μέρες μας θεωρεῖται κακόηχο ἤ προσβλητικό. Καὶ νὰ σκεφτεῖ κανεὶς πὼς πρὶν ἀπὸ καμιὰ ἐξηνταριὰ καὶ βάλε χρόνια ἀντικαθιστοῦσε τὸ «Κατερίνα», ποὺ τὸ θεωροῦσαν χωριάτικο.

    Συμφωνῶ μὲ ἀρκετοὺς ἀπὸ τοὺς προλαλήσαντες γιὰ τ᾿ ἀναμφισβήτητα λογοτεχνικὰ προσόντα τῶν διηγημάτων, ἀλλὰ μοῦ μαύρισαν τὴν ψυχή.

    Πιὸ πολὺ μοῦ ἄρεσε τὸ ποίημα μὲ τὸν τρόπο τοῦ Κατσαροῦ.

    Πάντως εὐχαριστοῦμε τὸν συγγραφέα ποὺ μοιράστηκε μαζί μας τὸ λογοτεχνικό του ἔργο καὶ τὸν Νικοκύρη γιὰ τὴ δημοσίευση.

    Πολὺ θετικὴ καὶ ἡ ἐντύπωση ἀπὸ μιὰ γρήγορη ματιὰ στὸ ἱστολόγιο τοῦ Χρήστου Τσατσαρώνη. Ἰδιαίτερη ἐντύπωση μοῦ ἔκανε τὸ ὅτι παρέχει τὸ πνευματικό του ἔργο πρὸς ἀναδημοσίευση ἄνευ ὅρων, οὔτε κἄν μιᾶς μνείας γιὰ τὴν προέλευσή του.

  25. Χαρούλα said

    Δηλαδή ο Ραν Ταν Πλαν ήξερε να τσιαουνίζει στα Μακεδινικά!;!;!;!
    Βρέ τον μπαγάσα!😊😅☺️😅😊

  26. dryhammer said

    19,21,22.
    Τα κουτάβια (και οι σκύλοι) όταν κλαίνε από πόνο κλπ βγάζουν ένα κοφτό άι – άι – άι σαν να υπάρχει κι ένα σύμφωνο πριν από το άι που δεν προφέρεται και που στα Λούκι Λουκ το γράφουν σαν κ (σύντομος άηχος φθόγγος) και προκύπτει το κάι-κάι. Στα ελληνικά το κ είναι πιο ηχηρό και το διαβάζουμε Κάι.
    Στα Σερραίικα (ντεμέκ Μακεδονικά- κι αφορμή να ξαναπεί το ποίμα του) δεν ξέρω πως είναι.

  27. dryhammer said

    …με τα σκυλάδικα ξέχασα να ευχηθώ στις Κατερίνες, Κατίνες, Καίτες, Κάτιες κλπ κλπ και να ευχαριστήσω τόσο το Νικοκύρη όσο και τον κ. Τσατσαρώνη για την Κυριακάτικη προσφορά τους. Λογο-τεχνικά δεν είμαι σε θέση να κρίνω. Πάντως ότι με γεμίζει εικόνες και συναισθήματα, λειτουργεί (σε μένα) ως τέχνη.

    [Φαντάσου τι υψηλή τέχνη είναι τα δελτία ειδήσεων που όποτε κάτσω να τα δω-ακούσω, εκεί να δεις συναισθήματα που γεμίζω].

  28. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    Γιὰ τὶς Κατερίνες μὲ πρόκανε ὁ (ἐν προκειμένῳ) …καλόψυχος. :).

    Ἃς ἔκανα ριφρές νὰ μὴν χμ ἐκθετόμουν χμ ἐκτιθόμουν χμ ἐξετιθέμην τέλοσπάντων βρισκόμουν ἐκτεθειμένος. 🙂

  29. Γιάννης Ιατρού said

    28a: Το διαφημισθικό τίμ το έχει πάει σε άλλο λέβελ 🙂 🙂

  30. Jane said

    Μ’ άρεσαν κι οι δυο ιστορίες. Η δεύτερη περισσότερο. Κανονική γροθιά. Σκληρή αλλά έξυπνη, γιατί αφήνει τη νοηματοδότηση στον αναγνώστη, ανάλογα με την κοινωνικοποίησή του. Κοντολογίς, «σκασίλα σου, τι θέλω να πω εγώ , το θέμα είναι εσύ τι προσλαμβάνεις, χωρίς δασκαλίκια».

    Η δεύτερη ιστορία μου θύμισε εικόνες από τους Ολυμπιακούς του Ρίο, με το τείχος ανάμεσα στις φαβέλες και τα πλουσιόσπιτα. Από τη μια οι βαρναλικοί μοιραίοι, στοιβαγμένοι σε τενεκεδόσπιτα, να καταναλώνουν σαπουνόπερες , αλκοόλ και ναρκωτικά και να ονειρεύονται ένα θαύμα, έναν σωτήρα ηγέτη, μια ποδοσφαιρική νίκη. Κι από την άλλη οι εκλεκτοί του θεούλη, που πέτυχαν, γιατί εργάζονται σκληρά , ξέρουν να ρισκάρουν επιχειρηματικά ή έχουν κουλτούρα αποταμίευσης, που θα λεγε κι ένας «γκόμενος»..

    Στις εκλογές του Οκτώβρη κάποιοι διάσημοι ποδοσφαιριστές , ινδάλματα των εξαθλιωμένων, που βγήκαν από κείνες ακριβώς τις παράγκες, προέτρεψαν τον κόσμο να ψηφίσει Μπολσονάρο. Έναν άνθρωπο , που θεωρούνταν μέχρι πρότινος γραφικός . Ένα αμάγαλμα ακραίου νεοφιλελευθερισμού και εθνικιστικής θρησκοληψίας, κάτι σαν διασταύρωση Τζήμερου με Βελόπουλο.
    Με δηλώσεις τύπου «καλύτερα ο γιος μου νεκρός παρά ομοφυλόφιλος», με τοποθετήσεις υπέρ της στρατιωτικής βίας ( για να εξαλειφθεί η βία) και ύμνους υπέρ της χούντας που κυβερνούσε από το ’64 ως το ’85. Κέρδισε τις εκλογές με το σύνθημα « Η Βραζιλία πάνω απ΄όλα- Ο Θεός πάνω απ’ όλους».

    Θα δούμε κι εδώ άραγε οσονούπω βραζιλιάνικα καρναβάλια και θα λέμε «μα πώς και τι έφταιξε;» Για να δούμε..

    Ενδιαφέρουσα δουλειά κ. Τσατσαρώνη.
    Ευχαριστούμε , κ. Σαραντάκο.

  31. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Ευχαριστώ το Νικοκύρη για τη γνωριμία με το συγγραφικό τρόπο του Χρίστου Τσατσαρώνη.
    Τα διηγήματα εκπληρώνουν τον υπέρτιτλό τους «Ιστορίες μακρόχρονης και δυσβάστακτης θλίψης».
    Το πολύ δύσκολο, που προσδίδει και το ενδιαφέρον είναι να μπορείς να βρεις προσωπικό στίγμα/αποτύπωμα στη γραφή , όπως και στην τέχνη/λογοτεχνία γενικότερα ασφαλώς. Ο φίλος μας ο Χρίστος, το πετυχαίνει. Εν πρώτοις,αυτό. Ο βαθμός που εκπληρώνει τους κανόνες του αόρατου (ή και του «μετρήσιμου»-από τους ειδικούς) λογοτεχνιόμετρου, είναι η άλλη πλευρά. Το αόρατο μέτρο, ο πήχυς που αφορά τη μυστήρια κάθε φορά έλξη του κάθε αναγνώστη, σ΄εμένα, προσωπικά, αισθάνθηκα να πηγαίνει ψηλά, κι όσο κατακάθονται μέσα μου οι δυο ιστορίες του, ψηλότερα. Εκπλήρωσε την «ελπιζόμενη» απόλαυση της ανάγνωσης . Η απλή (αλλά όχι «αθώα») γραφή και οι αναγκαία αιματηρές ανατροπές, που και στις δύο -ειλικρινέστατα- ήταν το μόνο που ανέμενα/ψυχανεμίστηκα, περίπου από το μέσον της ανάγνωσής τους, επισφράγισαν την συγκατένευση/υπόκλισή μου στο συγγραφέα.
    Δεν με απασχολεί κανενός είδους ηθική στη ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΗ γραφή ούτε ποντάρει η ψυχή μου ως αναγνώστρια,απριόρι, σε ιστορίες με ευτυχισμένο τέλος.
    Ξαναπές μου μαστορικα και πρωτότυπα όλες τις ιστορίες του κόσμου και θα αφεθώ στη γοητεία τους, θα ταξιδέψω μαζί τους αν ανοίγουν πράγματι τα πανιά, τα ιστία τους εντός μου, αγαπημένο μου ιστολόγιο.
    Χρίστο Τσατσαρώνη, ευχαριστώ για τη ιερή σου θλίψη. Μ΄έπιασες από το χέρι (σταθερά και με δύναμη ,γιατί κιότεψα μια στιγμή) κι ακούμπησες την παλάμη μου στο ματωμένο λυκοτόμαρο, πολτοποιημένο είπες, το ανάμειχτο με τα τσουλούφια του παιχνιδιάρικου βοσκόπουλου.
    Μετά σφύριξες στ΄ αυτιά μου την Κραυγή Γυναικών απ΄όλες τις άκρες της γης.

    σ.σ. επίτηδες δε διάβασα το ποίημα ούτε λοιπά βιογραφικά/εργογραφικά του Χ.Τ. ακόμη.

  32. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Όπως διάβαζα στο δεύτερο διήγημα για τις φαβέλες, με κατέκλυζε το αριστουργηματικό «Βαλπαράισο» του μεγάλου (πολύ μεγάλου, με όλη τη σημασία) ντοκιμεντερίστα-μάγου Γιόρις Ίβενς. Άσχετα ότι είναι στη Χιλή αυτή η ντενεκεδούπολη.

  33. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    31. ωχ! «επισφράγισαν την συγκατΑνευση/υπόκλισή μου στο συγγραφέα.»
    Επιτίμιο:να γράψω 20 φορές, ποτέ μην ψέξεις για γλωσσικά λάθη άλλον,μαρή. Είναι για γερούς γνώστες αυτά,και πάλι ο Μέφρι καραδοκεί.
    και ΧρΗστος Τσατσαρώνης, απρόσεχτη. Συγγνώμη! 😦

  34. loukretia50 said

    Πολύ ενδιαφέρουσα η εκδοχή σας και (από μια γρήγορη ματιά), το ίδιο φαίνεται και το μπλογκ σας.
    Μου άρεσαν οι ιστορίες σας, είναι καλογραμμένες, με απλότητα αναφέρονται σε σκληρά θέματα, όμως παρά τη ρεαλιστική προσέγγιση διαβάζονται αβίαστα.
    Με παρέσυρε η αφήγηση και με εντυπωσίασε το τέλος.
    Και βέβαια μου έκοψε την ανάσα η αναφορά στην εκμετάλλευση ανθρώπων, δυστυχώς τόσο πραγματική.
    Δεν ξέρω βέβαια αν κατάλαβα σωστά το νόημα στο πρώτο. Θα εκτιμούσα τη γνώμη σας.

    Ο Πέτρος συνειδητοποιεί το σφάλμα του, σκοτώνει το λύκο και θέλει να γυρίσει θριαμβευτής.
    Γιατί όμως να φορέσει το τομάρι? Για να τους τρομάξει προφανώς. Η ανάγκη του να δικαιωθεί τον κάνει να φερθεί ανόητα, γιατί δε σκέφτηκε το ενδεχόμενο να του επιτεθούν. Δηλαδή επίγνωση , γενναιότητα/ θάρρος (έστω απελπισμένη κίνηση), νίκη, όλα μάταια, όταν δεν υπάρχει ωριμότητα και σωστή κρίση εφόσον οι άνθρωποι είναι αυτοί που είναι? Και ότι διαλέγουν πάντα την εκδοχή που καθησυχάζει και δεν ενδιαφέρονται να αναζητήσουν την αλήθεια?

    Μου άρεσε περισσότερο το δεύτερο.
    Και πάλι μου φαίνεται σαν τραγική ειρωνεία, ότι η ανυστερόβουλη κίνηση ερμηνεύεται σαν να αμφισβητεί φανερά τον αρχηγό ακόμα κι ο έσχατος.
    Αφέλεια από τη μια πλευρά, σκληροί κανόνες που δεν επιτρέπουν παρέκκλιση από την άλλη, ο τρόπος που διαχρονικά οι ισχυροί διατηρούν την εξουσία. Κάνω λάθος?
    Και είναι ενδιαφέρουσα μια άλλη σωστή επισήμανση που κάνετε : Ο ιδεολόγος δάσκαλος, στον ενθουσιασμό του, δεν εκτιμάει σωστά τις πραγματικές συνθήκες, κάτι που δυστυχώς συμβαίνει συχνά. Δεν αναρωτιέται αν το ιδανικό είναι εφικτό, ούτε αναζητάει λύση που θα αντιμετώπιζε, έστω σε κάποιο βαθμό, το πρόβλημα,

    Βρήκα την ειρωνική σας παραίνεση έξυπνη μεν, αλλά υπερβολική.
    Οι καταθλιπτικοί και δήθεν ευαίσθητοι και μόνο από την πρώτη παράγραφο, αν όχι τον τίτλο, στη λέξη «φαβέλας» αποχωρούν.

    Νομίζω ότι μόνο σε περιπτώσεις όπως οι παρακάτω θα είχε νόημα :

    Cidade de Deus http://www.imdb.com/title/tt0317248/

    Children of God Full Movie Documentary 2008 https://youtu.be/4cuevS8hMTg

    Ευχαριστώ για την ευκαιρία της ανάγνωσης.

  35. Γιάννης Κουβάτσος said

    Οι δήθεν ευαίσθητοι διακόπτουν την ανάγνωση, μόλις σκοντάψουν στη λέξη φαβέλα, ε, Λοτκρητία; Καλό. 😊 Τους αναλύει σπαρταριστά ο Ροΐδης στον πασίγνωστο «Μονόλογο ευαισθήτου»:
    https://www.google.gr/url?sa=t&source=web&rct=j&url=http://users.uoa.gr/~nektar/arts/tributes/emmanuel_roides/monologue_of_a_sensible_man.htm&ved=2ahUKEwibsqL11-_eAhXE_KQKHW8ADWcQFjACegQICRAB&usg=AOvVaw25SPZCPKRGn7Nl1zXSr_OG&cshid=1543153832937

  36. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Λου, σε περίμενα με …ρίμα 🙂 .
    Πήρα σαν μια εκδοχή «Δράκου»(απόπειρα τρομοκράτησης-ισχύος-εξουσίας) χωρίς καλό τέλος το μικρό Πέτρο. Κάθε Πετράκης,αν δεν έχει την ανάλογη πάστα και πείρα καθώς λες, ακόμη κι αν λεοντή φορέσει (μάλλον ειδικά τότε) τον παίρνει ο διάολος. Τα πλήθη/στίφη πατάνε,λιώνουν και τρέχουν γι άλλα.Δεν αναρωτιούνται, είναι αδιάφοροι από κάτω τί μπορεί να κρύβει ο κάθε τρομαγμένος και μόνος.(Κοινωνικά ανακλαστικά- λέγε με Ζακ.)
    Με το λύκο αναμετρήθηκε και τα κατάφερε, με τον όχλο όχι. Φόνισσα και πόρνη η κοινή γνώμη, (εμ κοινή, που λένε δυο αγαπημένοι μου καλλιτέχνες) και προπαντός αν έχεις αποπειραθεί να την «κοροϊδέψεις», να της κάνεις πλάκα ενώ είσαι ο φαμέγιος της,σαν το βοσκαρούδι.
    Αν ήταν τσιφλικάς και μεγαμάγκας Πέτρος, ένας λεφτούχος (νέα λέξη), ίσαμε 50 φορές θα τους ξεγελούσε δια τον κίνδυνον (π.χ. επέλασης κάποιων ερυθρών) και θα τον πίστευαν/ ξαναματαψήφιζαν. Αυτός θα έδειχνε (κατεβαίνοντας) «τομάρι είμαι ρε» , «ναι ναι,λιοντάρι» είσαι θ΄ακουγαν αυτοί και θ΄αλάλαζαν πως ναι είναι μαζί του!
    Χαίρετε και καλημέρα δεν είπα, όπως και ευχές στις χίλιες και μια Κατερίνες εδώ και σπίτια σας 🙂 . Στην κα Τοράκη ιδιαιτέρως.

  37. loukretia50 said

    EΦΗ -ΕΦΗ – Γιάννη Κουβάτσο
    Στην κοινωνία είναι πολλοί οι λύκοι δυστυχώς!
    Κι ο όχλος μια αγέλη.
    Τους αντιμετωπίζουν συνήθως επιτυχώς οι κατά Ροϊδη «ευαίσθητοι».

  38. loukretia50 said

    Πολλοί αφηγούνται ιστορίες, αλλά ο κατάλληλος αφηγητής αναδεικνύει καλύτερα όλες τις αποχρώσεις.

    Peter & the Wolf 1 – Narrated by David Bowie (1978)

  39. ΣΠ said

    Σαν σήμερα.
    1942 Η ανατίναξη της γέφυρας του Γοργοπόταμου.
    1953 Η νίκη με 6-3 της Ουγγαρίας επί της Αγγλίας στο Γουέπλεϊ.
    1973 Η δικτατορία του Ιωαννίδη.

  40. loukretia50 said

    Peter and the Wolf – Pierino e il lupo
    Royal Ballet School, https://youtu.be/iCoBFTw64b0

  41. # 30

    Εδώ, Jane, μην ανησυχείς έχουμε μόνο ο ΠΑΟΚΠΑΝΩΑΠΟΛΑ !!

  42. Γιάννης Κουβάτσος said

    ΠΑΟΚΠΙΝΩΑΠΟΛΑ.

  43. # 24 τέλος

    Δημήτρη θυμάμαι επί του θέματος κάτι όρους που μου είχε στείλει ο φίλος σου Μιχάλης Μ. Εγώ το βρίσκω εντελώς φυσιολογικό να μην γράφεις τίποτε για ό,τι δημοσιεύεται, αν θέλει ο άλλος να το αντιγράψει χωρίς να το αναφέρει το κάνει, αλλάζει ένα κόμμα που λέει ο λόγος και νομικώς είναι εντάξει, το ηθικώς μη το ψάχνεις. Απλα όσα δεν θέλω νάχουν τέτοια τύχη δεν τα ανεβάζω στα μπλογγ μου πλέον και είμαι ήσυχος.

  44. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    Εξαιρετικά και διδακτικά τα διηγήματα. Εξ άλλου η ανθρώπινη ιστορία φτιάχθηκε και με… αίμα.
    Φυσικά στην μεταπολεμική γενιά στην χώρα μας- με 100 φορές μικρότερη εγκληματικοτητα από το El Salvador, η βια προξενεί αποστροφή. Όμως στην Βραζιλία συμβαίνουν σχεδόν 30 ανθρωποκτονιες/100.000. Αν όμως – αρκετοί σχολιαστές- ήταν έστω και λίγο πολίτες του κόσμου θα γνώριζαν…. περισσότερα.

    Παρά την μικρή σχέση που έχω με την Βραζιλία, υπάρχει και η τέχνη :

    1. ΠΙΣΟΤΕ, ΤΟ ΧΑΜΙΝΙ ΤΟΥ ΣΑΟ ΠΑΟΛΟ
    PIXOTE, A LEI DO MAIS FRANCO / PIXOTE, THE LAW OF THE WEAKEST Κοινωνική Έγχρωμη Διάρκεια: 125′
    Παραγωγή: Βραζιλιάνικη Σκηνοθεσία: Εκτορ Μπαμπένκο
    Πρωταγωνιστούν: Φερνάντο Ράμος Ντα Σίλβα, Μαρίλια Πέρα, Εντιλσον Λίνο
    ΚΟΙΝΩΝΙΚΕΣ1980
    «…H επιβεβαίωση, δυστυχώς, ήρθε οκτώ χρόνια αργότερα μετά την πραγματοποίηση της ταινίας, όταν ο νεαρός πρωταγωνιστής της με το «πρόσωπο γέρου» και το συγκλονιστικά άδειο βλέμμα στο ρόλο του Πισότε, Φερνάντο ντα Σίλβα, παιδί του δρόμου κι αυτό, σκοτώθηκε από αστυνομικούς….»

    2. Ημερομηνία κυκλοφορίας: 31 Ιανουαρίου 2003 (Ελλάδα)
    Σκηνοθέτες: Φερνάντο Μεϊρέγιες, Κάτια Λουντ
    Ιστορία από: Paulo Lins
    – Υπότιτλος: Εάν τρέξεις, είσαι νεκρός… εάν δεν τρέξεις είσαι πάλι νεκρός. Τελεία και παύλα.
    Στην «Πολη του θεού» οπως αποκαλουν το γκετο διπλα στο λαμεπρο Rio de Janeiro, οπου οι κατοικοι ζουν χωρις ηλεκτρικο και δρομους, η βια,οι συμμοριες και τα ναρκωτικα εχουν παρει την θεση της αστυνομιας.Ομαδες ανηλικων παιδιων τρομοκρατουν την περιοχη,κλεβουν,σκοτωνουν και παιρνουν στα χερια τους την εξουσια.Εκει ο Rocket ανακαλυπτει πως ειναι ξεχωριστος απο τους υπολοιπους,αγαπαει την φωτογραφια και θελει να ξεφυγει.Η ζωη ομως τα φερνει διαφορετικα.Ο Rocket μενει στο γκετο για πολλα χρονια ακομα και διηγειται την ιστορια των συμμοριων και κυριως του αδιστακτου, με πραγματικα διλοφονικα ενστικτα Lil’Ze που ειναι γινεται αρχηγος της πολης.

    3. Κόλαση στις φαβέλες του Ρίο ντε Τζανέιρο, Πατρίσια Μέλο
    Μετάφραση: Ρόζα Σάρλη
    Μεταίχμιο,Σελίδες: 464
    Ημ. Έκδοσης: 01/04/2003

    ΥΓ List of countries by intentional homicide rate
    UNODC murder rates: murders per 100,000 inhabitants.

    Country (or dependent territory, Region Subregion Rate Count Year
    listed
    1  El Salvador Americas Central America 82.84 5,257 2016
    2  Honduras Americas Central America 56.52 5,15 2016
    3  Venezuela Americas South America 56.33 17,778 2016
    4  Virgin Islands Americas Caribbean 49.26 52 2012
    5  Jamaica Americas Caribbean 47.01 1,354 2016
    6  Lesotho Africa Southern Africa 41.25 897 2015
    7  Belize Americas Central America 37.60 138 2016
    8  Saint Vincen& the Grenadines Americas
    Caribbean 36.46 40 2016
    9  Saint Kitts and Nevis Americas
    Caribbean 34.23 18 2012
    10  South Africa Africa Southern Africa 33.97 19,016 2016
    11  Trinidad and Tobago Americas Caribbean 30.88 420 2015
    12  Brazil Americas South America 29.53 61,283 2016
    13  Bahamas Americas Caribbean 28.40 111 2016
    14  Anguilla Americas Caribbean 27.66 4 2014
    15  Guatemala Americas Central America 27.26 4,52 2016
    16  Colombia Americas South America 25.50 12,402 2016
    17  Montserrat Americas Caribbean 19.88 1 2012
    18  Central African Republic Africa Middle Africa 19.76 913 2016
    19  Saint Lucia Americas Caribbean 19.27 34 2014
    20  Mexico Americas Central America 19.26 24,559 2016
    […]
    194 Greece Europe Southern Europe 0.75 84 2016 EUR/CTS

  45. # 42

    Για την ώρα ψάξε να βρεις τι ήπιαν οι μπασκεμπολίστες του ΠΑΟ και πήγανε νοσοκομείο κι όταν μεγαλώσεις θα βλέπεις αλλιώς την ζωή.

    Υπάρχει ζωή και όταν σταματήσεις να προσθέτεις σχολικές γνώσεις και αξιοποιήσεις αυτές που έχεις. Τότε π.χ. μπορεί να κατανοήσεις πως η ευαισθησία έχει μόνο προσωπικά κριτήρια και είναι από τα θέματα που δεν μπαίνουν σε συζήτηση όπως και η προέλευση κάθε ανθρώπου.

  46. leonicos said

    Αφού συνήλθα από το διάβασμα των δυο εξαιρετικών διηγημάτων

    Αντιγράφω από τον Νεσσίμ, όπως καταλάβατε, χωρίς να μπαίνω στην απορία του. Θαμπορούσε να είχε αγοράσει και φούρνο μικροκυμάτων. Πάντως απέκτησε κάτι που δεν φανταζόταν ποτέ ότι θα μπορούσε ν’ αποκτήσει.

    Όντως, ψυχραιμότερα τώρα μετά από κάμποσες ώρες, πρέπει δούμε τα στοιχεία της τεχνικής του

    ΔΥΣΤΥΧΩΣ ΣΥΝΕΧΙΖΩ ΕΤΑΤΙΣ 10

  47. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    46Λεώνικος για 17Νεσσίμ >>Θα μπορούσε να είχε αγοράσει και φούρνο μικροκυμάτων.
    Νομίζω όχι Λεώ. Οι απόκληροι του (κάθε) συστήματος,)στην Ελλαδίτσα μας να δεις) στο φτωχικό τους τσαρδί, είτε παράγκα είτε τσαντίρι κλπ καίγονται να κοτσάρουν το «πιάτο»παγκοσμίου τηλεκάλυψης σαν να είναι ένα μεγάλο βήμα/δείγμα καλύτερης ζωής. (Το γουίφι πια, για νεότερους φουκαράδες). Έτσι δείχνουν να το αισθάνονται. Η ειρωνία είναι πως ακριβώς μέσω αυτής της απόκτησης/»επένδυσής» στο νοικοκυριό τους θα μπορούν να τους κουμαντάρουν οι κυρίαρχοι ύπουλα, αναίμακτα, ανεπαίσθητα. Οι πατροπαράδοτες «χάντρες» ίσως έκαναν λιγότερη ζημιά.
    Η προσφορά του μικρού αθώου Ράφα στον μαφιόζο, εμένα μου θύμισε ευθέως,συγγνώμη κιόλας, το γέροντα που θα έδινε τη σύνταξή του στο Σαμαρά να σώσει την Ελλάδα.

    Βρήκα (πρόχειρο ψάξιμο) ένα κείμενο από διαμονή σε φαβέλα

    https://www.newsbomb.gr/prionokordela/story/462892/hronografima-zontas-mia-imera-se-favela-tis-vrazilias

  48. loukretia50 said

    ΕΦΗ- ΕΦΗ για την αντίστοιχη προσφορά :

    Μόνο που εδώ θα τα έπαιρναν και θα τον έκαναν πρωτοσέλιδο,σαν παράδειγμα εμπιστοσύνης και αφοσίωσης στον αρχηγό.
    Άλλη κουλτούρα, άλλο ίματζ!

  49. Γιάννης Κουβάτσος said

    45: Έχεις κάποιο δίκιο, αλλά απλώς αδυνατώ να καταλάβω ποια ευαισθησία εκφράζει το ΠΑΟΚΠΑΝΩΑΠΟΛΑ, ιδίως όταν είσαι πάνω από 17 χρονών και έχεις και κάποια παιδεία. Τέλοσπαντων, ο καθένας με τα βίτσια του και τις εμμονές του.

  50. loukretia50 said

    Αφώτιστε,
    Nightwish – 7 Days to the Wolves https://youtu.be/t5bD76PRx3U

    Όσοι θέλουν να ενημερωθούν, θα βρουν οπωσδήποτε αφορμή να το κάνουν, είτε την αφήγηση είτε τις ταινίες. Άλλοι πάλι μπορεί να θυμηθούν το Λύκο της Στέπας ή το συγκρότημα! Οι συνειρμοί είναι διαφορετικοί στον καθένα…

    Για όσους πάλι αγαπάμε τα παραμύθια με καλό τέλος (έστω κι αν δεν το παραδεχόμαστε), θα ήταν προτιμότερη μια σουρεαλιστική βερσιόν, όπου ο Πέτρος θα γινόταν φίλος με το σοφό λύκο ( που πέρα απ΄όλα όσα κατέληξε να συμβολίζει, είναι ένα υπέροχο ζώο!) και θα τον ακολουθούσε. Η σημερινή όμως είναι sad, όχι mad!
    Celtic Woman – The Voice https://youtu.be/BxGE65pn2vg

    Παραμύθι με καλό λύκο
    Sanvean (I Am Your Shadow) ~ Lisa Gerrard https://youtu.be/cl_diN-Midg

  51. Γιάννης Ιατρού said

    Ο ένας τον βλέπει σαν καλό, ο άλλος σαν κακό, ο λύκος ο ίδιος είναι και τις δυό φορές

  52. Ευχαριστώ εκ νέου για τα σχόλια και τις κρίσεις. Ενημερώνω τις φίλες και φίλους, ότι μέρος (μικρό) των δημοσιευμάτων του ιστολογίου έχει τυπωθεί σε 4 συλλογές ποιημάτων και ένα Πλαθολόγιο Λέξεων. Τα βιβλία αποστέλλονται ταχυδρομικά δωρεάν, εάν επιθυμείτε το mail είναι: christos_d_tsatsaronis@yahoo.gr.

    Χρήστος Δ. Τσατσαρώνης
    http://www.badsadstories.blogspot.gr
    http://www.badsadstreetphotos.blogspot.gr

  53. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Στο Ρίο υπάρχουν τρεις μεγάλες οργανωμένες συμμορίες.
    http://planetcosmos.blogspot.com/2010/04/blog-post_12.html

  54. Jane said

    Μια ενδιαφέρουσα πτυχή της ζωής στις φαβέλες είναι η ηλεκτροδότηση , που θυμίζει τη ζωή στους καταυλισμούς των τσιγγάνων στην Ελλάδα.
    Μέχρι το 1970 στις φαβέλες ουσιαστικά δεν υπήρχε ηλεκτρικό , άλλωστε όλα τα σπίτια είναι αυθαίρετα κι οι περισσότεροι κάτοικοι δεν ήξεραν, τι θα πει ψυγείο. Σύνδεση είχαν κάποια μαγαζιά προς τα χαμηλά επίπεδα των συνοικιών, όπου υπήρχε άσφαλτος. Το πλήθος στα ψηλά φωτιζόταν με λάμπες κηροζίνης και μαγείρευε με φιάλες γκαζιού.

    Το ποδόσφαιρο και οι σαπουνόπερες όμως έπρεπε να μεταδίδονται σε όλα τα χαμόσπιτα. Αυτή η «ανάγκη» δημιούργησε ομάδες «πρακτικών ηλεκτρολόγων» , που έκλεβαν ρεύμα από τον κεντρικό στύλο και το συνέδεαν με τις παράγκες. Εκατοντάδες άνθρωποι πέθαιναν από ηλεκτροπληξία κάθε χρόνο γι’ αυτόν το λόγο.
    Όταν η ηλεκτρική εταιρεία ιδιωτικοποιήθηκε στη δεκαετία του ’90 κι έγινε τέσσερα κομμάτια, οι «καλοί» δήμαρχοι και κυβερνήτες των πόλεων έκαναν συμβάσεις με τις εταιρείες , ώστε να προσφέρουν φτηνό ηλεκτρικό έναντι 6-7 ρεάλ τον μήνα ( 3-4 δολάρια) στους ιδιοκτήτες των παραγκών. Με το χαρτί της ηλεκτροδότησης μάλιστα , έπαυαν να είναι ανύπαρκτοι για την πολιτεία, μπορούσαν να ανοίξουν τραπεζικό λογαριασμό και δική τους δουλειά και να βγάλουν άδεια οδήγησης. Έτσι οι περισσότεροι συνδέθηκαν νόμιμα με την ηλεκτρική εταιρεία.

    Σήμερα κάθε παράγκα έχει δυο πλάσμα τηλεοράσεις , δυο αιρ κοντίσιον και όλα τα κομφόρ αλλά και πάλι κλέβουν ρεύμα.
    Γιατί όμως γίνεται αυτό;
    Διότι η ιδιωτική εταιρεία παρέχει σε χαμηλή τιμή μονοφασικό ρεύμα και για ορισμένες κιλοβατώρες. Αυτό δεν επιτρέπει να δουλεύουν ταυτόχρονα ο θερμοσίφωνας , το μάτι της κουζίνας , το κλιματιστικό , οι λάμπες και το ψυγείο. Πέφτει η ασφάλεια και καπούτ. Ξεπερνούν και το όριο κατανάλωσης κι έρχεται ο λογαριασμός φωτιά. Γι’ αυτό παρατηρείται το φαινόμενο , κάθε παράγκα να έχει δυο και τρεις γραμμές σύνδεσης. Η μία νόμιμη , για να έχουν δικαιώματα και να ανάβουν δυο λάμπες και οι άλλες παράνομες, για να έχουν σύγχρονες ηλεκτρικές συσκευές.
    Η παράνομη σύνδεση δε, γίνεται από ηλεκτρολόγους , που δουλεύουν στην ιδιωτική ηλεκτρική εταιρεία. win-win σιτσουέσιον 🙂

  55. Χαρούλα said

    Και μιά ινδιάνικη άποψη του καλού και κακού λύκου

  56. Χαρούλα said

    Και φυσικά Αρκάς και

  57. Χαρούλα said

    54 Jane, κατατοπιστικότατη. Ευχαριστώ.

  58. # 49

    Σου έχω ξαναπεί πως όταν ακόμα ήμουνα μικρός κι απορημένος με όσα έβλεπα με το χουντικό καθεστώςσε άλλους τομείς, πρόσεξα και το σπρώξιμο που έκανε στον ΠΑΟ με δικαιολογία πως εκπροσωπούσε τα «εθνικά» χρώματα λόγω Γουέμπλεϋ. Από την άλλη βγάζοντας τα οπαδικά γιαλιά έβλεπα μια ομάδα να παίζει εξαιρετική μπάλλα και να σφάζεται συνεχώς και απροκάλυπτα από διαιτησία και θεσμικές αποφάσεις, παράδειγμα οι τελικοί κυπέλλου μόνιμα στην Αθήνα. Δεν θέλει και πολύ ο νέος να ταυτίσει την αντίθεσή του στην πολύπλευρη αδικία με μια ομάδα που ήταν απόλαυση να την βλέπεις και μια διοίκηση (Παντελάκης) που χωρίς να έχει τα χρήματα άλλων προέδρων είχε καταφέρει και να μην περάσει η θέση της χούντας στο θέμα Κούδα και το κυριότερο να έχει τον σεβασμό όλων (ρώτα κανέναν παλιότερο γνωστό σου -αν έχεις- να στο επιβεβαιώσει). Πολύς κόσμος τότε είχε γίνει ΠΑΟΚ από αντίδραση στην τότε βρωμιά και όσο για μετά… το είπε κι ο Σάντος «μια φορά ΠΑΟΚ για πάντα ΠΑΟΚ».
    Φαντάσου σήμερα αν είναι δυνατόν κάποιος να βλέπει στα παιχνίδια το συνεχές μπούλινγκ κάποιου παιδοβούβαλου καραπαπάρα στους διαιτητές (σήμερα απέδωσε με γκολ 2-3 μέτρα οφφσάιντ στις καθυστερήσεις που οι εξουθενωμένοι από τα σφυρίγματα παίκτες δεν διαμαρτυρήθηκαν καν ) και να γίνει γάβρος χωρίς να έχει ψυχικές διαταραχές, όπως ψύχωση με τους τίτλους.

  59. loukretia50 said

    προφανώς δεν είναι ο Πέτρος…

    Wolf boy – by Gregory Perillo

    ούτε ήταν στη ζούγκλα*… https://youtu.be/CNcBAI6iOn0
    (ακατάλληλο για σοβαρoύς/ές!)

    * των γηπέδων…

  60. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    >>Μα ποιός ακούει, ποιός καταλαβαίνει, ποιός δίνει σημασία σ’ αυτά που λέει ένας σκύλος;

  61. Jane said

    #57 Να ‘σαι καλά 🙂
    Η αλήθεια είναι πως έχω διαβάσει πολλά για τις φαβέλες (υπάρχουν εκατοντάδες) όταν ένας γνωστός μού μετέφερε εντυπώσεις από το γαμήλιο ταξίδι του στο Ρίο κι είχα πάθει πλάκα με τις φωτογραφίες και τις περιγραφές .

    # 59, Καλά, το βίντεο τέλειο! 🙂

  62. Υπάρχει και η ουρά του λύκου που εξηγεί πολλά για τις επιλογέςπολλών και τους θεούς που βάζουν μπροστά για να δικαιολογήσουν τις προτιμήσεις και τις συμπεριφορές τους. Πελώριε Φαμπρίτσιο … E a un Dio fatti il culo non credere mai !!

  63. sarant said

    Eυχαριστώ και από εδώ για τα νεότερα!

    30 Φοβερή φωτογραφία αυτή

    52 Χρήστο, γιατί τυπώνεις μόνο ποιήματα και όχι πεζά; Θέμα όγκου;

  64. Jane said

    Πράματι. Στο Κολάμπια δεν αντιδρούσαν έτσι τα σκυλιά. Κάτσε να πάρει πόζα γκόμενου όμως 🙂

  65. loukretia50 said

    Οι Ιταλοί αναφέρονται συχνά στο λύκο – μάλλον λόγω της λύκαινας.
    “In bocca al lupo” και κάποιοι απαντούν : “Crepi il lupo!” (wish that the wolfs dies!).
    Και στα μέρη μου λένε : «άντε στο λύκο!» , αλλά όχι για να ευχηθούν καλή τύχη!

    Στην Ελληνική μυθολογία βρίσκουμε πολλές αναφορές επίσης, με πιο γνωστή αυτή με τους λύκους που συνόδευσαν τη Λητώ στη Δήλο, το όνομα του Λυκία Απόλλωνα – απ΄όπου προέρχεται το λυκαυγές και το λυκόφως.

  66. mitsos said

    κύριε Τσασαρώνη ευχαριστούμε.

    Ευχαριστήθηκα και τα δυο. Η αποτροπή σας να διαβάσω για την φαβέλα … ήταν σίγουρα κατανοητή, απ’ όσους το διάβασαν κάποια πρωτοχονιά τουλάχιστον.
    Εξαιρετικά

    …αλλά τα ποιήματα σας
    ακόμα πιο καρυωτακικά … Σαν μια γραμμή , στο τέλος , έξω από το περιθώριο … ευδιάκριτα σαν αμφίσημο χαμόγελο
    … σίγουρα δίνουν αυτό που θελήσατε.

    Νίκο Σαραντάκο ευχαριστούμε. Σίγουρα ένας φίλος του Λαπαθιώτη θα έκανε καλή παρέα με ένα φίλο του Καρυωτάκη …

  67. sarant said

    65 Κάποτε θα βάλουμε και άρθρο για λύκο. Ή μάλλον έχουμε βάλει κατά κάποιο τρόπο.

    https://sarantakos.wordpress.com/2010/12/11/filosofolykos/

  68. Ιάκωβος ο Αδελφόθεος said

    Καλησπέρα σας,

    1) Ενημερώνω τον γηραιό Παοκτζή κ. Gpoint (58) ότι δεν είμαστε όλοι κάφροι σε αυτό το ιστολόγιο και δεν μπορεί να μάς δουλεύει ασυστόλως… Υπάρχουν και κάποιοι αναγνώστες εδώ μέσα, που είναι γνώστες της Ποδοσφαιρικής Ιστορίας του Ρωμέικου. Δεν έχεις να κάνεις μόνο με αμαθείς ποδοσφαιρικά, κύριε Gpoint μου, όπως καλή ώρα ο κύρ Γιάννης ο Κουβάτσος ή ο εξυπνάκιας ο Νεογίδιος…

    Τα πράγματα με τον Κούδα είναι εντελώς διαφορετικά, απ’ αυτά που πάς να τα παρουσιάσεις στο σχόλιο 58. Βάζω στοίχημα ότι ακόμη κι ο άγευστος από μπαλλίτσα κ. Σαραντάκος, που εκείνη την εποχή ήταν σκολιαρόπαιδο του Δημοτικού, σίγουρα θα θυμάται ότι κουκουές Κούδας ήθελε σαν τρελός να έρθει στον Ολυμπιακό και του το απαγόρευσε η Χούντα διά του Ασλανίδη, για να μήν εξεγερθούν οι Θεσσαλονικείς!..

    Αποκλείεται να μήν τα ξέρεις αυτά, άρα πάς να μάς εξαπατήσεις εκ προθέσεως… Αν όντως δεν τα ξέρεις, είναι ντροπή σου και καλά θα κάνεις να ξεστραβωθείς ΕΔΩ . Όσο για τα υπόλοιπα που λέει σήμερα ο 72χρονος Κούδας για να δικαιολογήσει τον μακαρίτη τον Γ. Παντελάκη, είναι απλώς για να γελάει το παρδαλό κατσίκι…

    Αν με προκαλέσεις, πανάσχετε κ. Gpoint, θα ανεβάσω φωτογραφία με τον αείμνηστο Παντελάκη να αγκαλιάζει τον μακαριστό Ασλανίδη και να δούμε τότες πού θα κρυφτείς… Εκτός κι αν με προλάβει ο κύρ-Γιάννης ο Κουβάτσος (που με κατηγόρησε επροχτές ότι κομίζω γλαύκαν ες Αθήνας με τις πασίγνωστες φωτό που ανεβάζω…) και την ανεβάσει αυτός…

    2) Καλώ τον έντιμο κ. Σαραντάκο, να επέμβει επιτέλους και να κράξει την σημερινή κυριακάτικη «Καθημερινή» για την νέα ιστορική γκάφα της με τον Σουρή και τους ανύπαρκτους στίχους του. Ως γνωστόν, ο κ. Σαραντάκος έχει κάνει στο παρελθόν 3 ή 4 αναρτήσεις (ΙΔΟΥ η πιό πρόσφατη) για να κράξει άλλα έντυπα + ιστοσελίδες, επειδής απέδωσαν στον Σουρή στίχους που ουδέποτε έγραψε. Σήμερα που κάνει ακριβώς το ίδιο στην «Καθημερινή» ο γηραιός 78χρονος Κύπριος πρώην ιδιοκτήτης της «Δέλτα Πληροφορική» Ανδρέας Δρυμιώτης, θα τολμήσει να τον κράξει ο κ. Σαραντάκος; Εκτός κι αν όλοι οι αρθρογράφοι της «Κ» έχουν ασυλία σε αυτό το Ιστολόγιο, ελέω Παντελή Μπουκάλα…

  69. mitsos said

    Η γυναίκα μου δεν γιορτάζει σήμερα , δεν την λένε Κατινάκι
    Χρόνια πολλά στις εορτάζουσες …
    ………

    κι έχω μια θλίψη σήμερα με εκείνο το πανό στο υπό κατάληψη Σχολείο της Θεσσαλονίκης : » Η δημοκρατία πρόδωσε την Μακεδονία »
    Ναι έτσι απλά και γενικά «η δημοκρατία …
    Κ έχω μια θλίψη. Όχι για την Μακεδονία αλλά για την διάψευση των οραμάτων και δικής μας γενιάς …

  70. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    Πολύ ωραία τα διηγήματα κύριε Τσατσαρώνη, από τα καλύτερα που έχει δημοσιεύσει ο Νικοκύρης στο ιστολόγιο, με άγγιξε βαθιά ο τρόπος που βλέπετε την κοινωνική πραγματικότητα, είναι βέβαια μοναχικός, ελπίζω να καταλάβετε τι θέλω να πώ.

    «υτό πάντως που του έκανε μεγάλη εντύπωση, ήταν που συνεχώς άκουγε για το εθνικό χρέος της χώρας, ότι η Βραζιλία χρωστούσε, ότι η «χώρα μας είναι χρεωμένη» κ.λ.π»
    Κάτι αντίστοιχο συνέβει και σε μένα με την Ελλάδα, γύρω στα είκοσι αποφάσισα να βρώ τον λόγο, μου πήρε 31 χρόνια για να βρώ και να κατανοήσω τον πραγματικό λόγο, από τότε αντιμετωπίζω την χλεύη του κόσμου (ευτυχώς μόνο αυτήν) που δεν θέλει καν να κοιτάξει εκεί που δείχνω, και η ζωή συνεχίζεται, προσεχώς, ΔΥΟ ΕΡΓΑ ΣΕΞ.

  71. loukretia50 said

    67. Mέχρι τότε, ας παρηγορηθούν κάποιοι με τη θαυμάσια σειρά του BBC «Wolf Hall» με τον εύστοχο τίτλο! https://m.media-amazon.com/images/M/MV5BMTAyNTc4ODIzMTZeQTJeQWpwZ15BbWU4MDI0OTA5Njcx._V1_UY268_CR3,0,182,268_AL_.jpg

  72. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

  73. Ιάκωβος ο Αδελφόθεος said

    Ημαρτημένο σχολίου 68: ΕΔΩ το άρθρο του Ανδρέα Δρυμιώτη που αποδίδει στον Σουρή στίχους που ποτέ δεν έγραψε ο ίδιος ο εκδότης του «Ρωμηού»

  74. Γιάννης Κουβάτσος said

    Είχε παίξει και σε φιλικά παιχνίδια με τη φανέλα του Ολυμπιακού ο Κούδας.

  75. Γιάννης Ιατρού said

    72: ΕΦΗ

  76. Γιάννης Ιατρού said

    72: L’envers du fake décrivant un cimetière de guitares brésilien

  77. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    76. Ευχαριστώ! Το χαψα γιατί της Θεσσαλονίης το νόμιζα φέικ και δεν ήταν 😦 .
    Ουφ, ευτυχώς όμως!

  78. loukretia50 said

    ΕΦΗ ΕΦΗ :
    Ευτυχώς, αλλά υπάρχουν και χειρότερα!
    ΄Εκανα ριφρές και πριν εμφανιστεί η εικόνα, νόμιζα πως εννοούσε κατάσχεση οργάνων… των μουσικών!

  79. Γιάννης Ιατρού said

    78: 🤣🤣🤣🤣🤣

  80. Ιάκωβος ο Αδελφόθεος said

    Σχολίου 68 συνέχεια…

    Κι επειδή ο τρομοκρατημένος από τις αποκαλύψεις μου για τον Κούδα, κ. Gpoint, δεν έχει ακόμα τολμήσει να βγεί από την τρύπα του, ενημερώνω το αδαές περί τα ποδοσφαιρικά ακροατήριο αυτού του Ιστολογίου ότι ο ΠΑΟΚ είναι πολύ περισσότερο ΧΟΥΝΤΙΚΗ ΟΜΑΔΑ από τον ΠαναθηναΪκό. Ας δούμε γιατί…

    Η Χούντα χάρισε τον Κούδα στον ΠΑΟΚ και ξεκίνησε ο Παντελάκης να χτίζει »τη μεγάλη ομάδα της δεκαετίας του ’70» για την οποία περηφανεύεται ο αφελέστατος ο κ. Gpoint. Ο Κούδας παρακαλούσε να παίξει στον Ολυμπιακό, και έκανε χρόνια μετά την επιστροφή του στον ΠΑΟΚ να μιλήσει με τον πατέρα του, τον μπαρμπα-Γιάννη, πράγμα που μάς κρύβει ο απατεώνας ο Gpoint. Ο μπαρμπα-Γιάννης ο Κούδας πανηγύριζε τις νίκες του Ολυμπιακού την ώρα που ο γιος του φορούσε τη φανέλα του ΠΑΟΚ κι έγινε ο ηγέτης αυτής της »μεγάλης κι αδικημένης ομάδας του ΠΑΟΚ».

    Δίπλα στον Κούδα βρέθηκαν πολλοί ακόμη παίκτες που απέκτησε σκανδαλωδώς και με χουντικές αβάντες ο «Ασλανιδιακός» του Βορρά, όπως θα έπρεπε να ονομάζεται ο Μεγάλος ΠΑΟΚ. Όλοι εμείς οι παλαιοί ξέρουμε ότι ο ΠΑΟΚ έγινε ομάδα επί Χούντας. Πριν την Χούντα, η ιστορία του είναι Α-ΝΥ-ΠΑΡ-ΚΤΗ!.. Κι ας βγεί να με διαψεύσει ο κ. Gpoint, που νομίζει ότι αυτό το Ιστολόγιο το διαβάζουν μόνο ανθρώποι που αγνοούν τα στοιχειώδη της Ποδοσφαιρικής Ιστορίας του Ρωμέικου…

  81. Μια ζωή μαλακίες γράφεις ρε…αδελφόθεε, αυτά τα είπε ο Ασλανίδης πότε ; διαβάσε ρε αόμματε τι γράφει το άρθρο πως προκειμένου να χωρισθεί η ελλάδα στα δύο δεν θα γίνει η μερταγραφή. Αγνοείς πως επί χούντας επειδή ήθελαν…αρμονία στην ανάπτυξη των ομάδων, οι μεταγραφές έπαιρναν έγκριση της χούντας για να γίνουν, δεν ήταν ελεύθερες κι ο Κούδας δεν θα κατέβαινε Πειραιά χωρίς την έγκριση Ασλανίδη. Οταν μετά από δυο χρόνια δεν λύγισε ο Παντελάκης έκανε την ανάγκη φιλοτιμία ο Ασλανίδης και την απαγόρευσε.
    Τράβα τώρα στην τρύπα σου και τράβα…την κουρτίνα !

  82. caktos2 said

    test

  83. Καλημέρα σε όλους και ευχαριστώ μία ακόμα φορά. Τα θετικά σχόλια ήταν αναπάντεχα πολλά για μένα και μάλιστα για διηγήματα. Το διήγημα ήταν η μόνη φόρμα που επιθύμησα από νεαρή ηλικία, ωστόσο σταδιακά το άφησα – κυρίως λόγω… οκνηρίας, γιατί όπως και να το κάνουμε παρ’ ότι δεν είναι μυθιστόρημα θέλει κι αυτό το χρόνο του, τα ξανακοιτάγματα του κ.λ.π. – για χάρη των στιχουργημάτων που μου προκύπτουν πηγαία και αβίαστα, άσε που – το ομολογώ – δεν τα δουλεύω ξανά. Είναι και ορισμένα μακροσκελή, πεζοποιήματα, οπότε μου διώχνουν και τον καημό να λέω ιστορίες.

    Κατά τα λοιπά, για τα ερωτήματα που τέθηκαν:

    – ο δέκτης είναι όντως ο δέκτης σήματος, η κεραία δηλαδή
    – το κάι, κάι, κάι του σκύλου είναι ένας άλλος φόρος τιμής σε αγαπημένη αναγνωστική επιρροή, και ναι είναι από το Λούλυ Λουκ
    – ο μικρός βοσκός «φόρεσε» την προβιά του σκοτωμένου – γδαρμένου λύκου, ως τον πιο βολικό τρόπο να την κουβαλήσει, αλλά το αποτέλεσμα ήταν… αναπάντεχο

    Επίσης:
    ……
    Sarant said
    25 Νοέμβριος, 2018 στις 22:37
    52 Χρήστο, γιατί τυπώνεις μόνο ποιήματα και όχι πεζά; Θέμα όγκου;
    ……
    Όχι, δεν είναι θέμα όγκου – έχω παραμελήσει γενικώς το θέμα της έκδοσης σε χαρτί και μάλλον πρέπει να επιμεληθώ διότι έχει συγκεντρωθεί πολύ υλικό: ποιήματα, πεζά, φανταστικά λήμματα, μεταφράσεις στίχων, συλλογές, φωτογραφίες κ.λ.π.

    Καλή εβδομάδα

    Χρήστος Δ. Τσατσαρώνης
    http://www.badsadstories.blogspot.gr
    http://www.badsadstreetphotos.blogspot.gr

  84. caktos2 said

    82:

    Κατά λάθος.

    Είχα καιρ’ο να δώ τι γίνεται εδώ και τελικά πάνω που αποφάσισα να μην το στείλω, ξέφυγε

    Επ ευκαιρία Καλά Χριστούγεννα καιι χέπι νιου γίαρ

    Και τυχεροί είστε που δεν έχω καμιά επιθυμία να εγκλωβιστώ πάλι εδώ.
    Δεν είμαι δυστυχώς εγω για τέτοια.

    Καλά να περνάτε

  85. leonicos said

    Κάκτε 2

    παρά την προσπάθειά σου, δεν ήσουν πάντα στον ήχο.

    Ως συνήθως!!!!

    Αλλά εμείς σε αγαπάμε και έτσι

  86. leonicos said

    Περί Τσατσαρωνείων διηγημάτων

    Θα ξανασυμφωνησω με τον Νεσίμ, ότι είναι εξαιρετικά.

    Το διπλό κάι κάι του σκύλου, τη μια από φόβο και λύπη που δεν μπορούσε να βηθήσει τον Πέτρο και την άλλη που πονο΄σε για τον χαμό του, πραγματικό συγκινησιακό εύρημα.

    Τα δυο αυτά διηγήματα έχουν πάρα πολλά κοινά κι ενδιαφέροντα στοιχεία στην τεχνική τους

    Έχουν έναν ήρωα ο οποίος κάνει ένα επίτευγμα (να σκοτώσει τον λύκο + να μαζεψει λεφτά) και (αυτο)κατατρέφεται χωρίς να το επιδιώξει ο ίδιος, από το ίδιο το επίτευγμά του. Ο ένας σκοτώνεται από παρεξήγηση, αλλά για να μην πάρουν πάνω του το βάρος του φονικού οι χωριάτες, επεμβαίνει ο χασάπης και τον διαμελίζει ώστε να γίνει αγνώριστος. Έτσι, τον αφήνουν να τν φανε τα σκυλιά και οι ίδιοι γλεντάνε για το σκοτωμο του λύκου. Προφανώς ξέρουν τι έχουν κάνει. Δεν έγδαραν τον λύκο.
    Ο άλλος, ο μπράβος σκοτωνει το πιτσιρίκι σε μια δυσερμήνευτη παραφορά, από διέξοδο στα δικά του προβλήματα, που την διήγειρε ίσως και η βραδυγλωσσία, μ΄χρι και για να μην τον απογοητεύσει που τα λεφτά που μάζψε δεν αρκούν για να ξεπληρωσουν το διεθνές χρέος της χώρας.
    Είναι και οι δυο αθωότητες, του δάσκαλου από τη μια και της μάνας του πιτσιρικιού αο την άλλη, αθωότητες μεν αλλά διαφορετικές, αλλά δεν επικοινωνούν

    Έχω κι άλλα πολλά να πω, αλλάτη γλιτώσατε, Δε προλαβα΄νω

  87. Πέπε said

    Καλημέρα για σήμερα και για χτες!

    Προφανώς είμαι ο μόνος αναγνώστης που από τον Πέτρο και τον λύκο ήξερε μόνο τον τίτλο και τη μουσική αλλά όχι την υπόθεση, κι έτσι απόρησε γιατί να μπει ο τίτλος «ο Πέτρος και ο λύκος» στην παραλλαγή του Ψεύτη βοσκού.

    Με πληροφορώ λοιπόν ότι στο παραμύθι «ο Πέτρος και ο λύκος» ο Πέτρος νικάει τον λύκο (χωρίς όμως να τον σκοτώσει) μετά από δύσκολη μάχη. Οπότε, η αληθνιή ιστορία που διαβάσαμε εδώ είναι όντως, ως ένα βαθμό (πριν μπουν τα πρωτότυπα στοιχεία) συμφυρμός του Πέτρου και του Λύκου με τον Ψεύτη βοσκό.

    Πάντως γενικά οι λύκοι μια χαρά ζωάκια είναι, και κοιτάνε τη δουλειά τους. Άλλο αν όλος ο κόσμος διαβάζει παραμύθια γραμμένα από προπαγανδιστές βοσκούς.

  88. dryhammer said

    87. Μα ο κακός λύκος τρώει τα πρόβατα κι έτσι εμποδίζει να τα περιλάβει ο καλός χασάπης όταν του τα πάει ο καλός ποιμήν.

  89. spiral architect 🇰🇵 said

    Το 1996 στο πάσρκο Γέλοουστοουν απελευθερώθηκε μια αγέλη λύκων. Δείτε τι έγινε.
    (στα σχετικά στο τέλος της ανάρτησης έχει κι άλλα για τους λύκους του Γέλοουστοουν)

  90. sarant said

    87 Σωστή παρατήρηση. Ομολογώ ότι δεν ήξερα την υπόθεση του έργου.

  91. Χαρούλα said

    84
    Καλημέρα Cactos 2! Ευχαριστούμε για τις ευχές! Όταν ο κάκτος1 καταλάβει ότι δεν παίζουμε με αγκάθια ούτε μουσική, γιατί κάποιοι δεν το αντέχουν, ας γυρίσει! Το να τηρούμε συγκεκριμμένα πλαίςια δεν είναι εγκλωβιςμός! Κανόνες συνύπαρξης είναι. Είναι κρίμα να χάνονται σχολιαστές.
    Ευχές κι από μένα!

  92. #-89

    Εχει πολλά ντοκυμαντέρ το Nat Geo Wild για τους λύκους του Γέλοουστόουν. Ολα ξεκίνησαν πριν χρόνια όταν κάποιοι (μάλλον θεοφοβούμενοι) ενοχλημένοι από το γεγονός πως οι λύκοι έτρωγαν ζωντανές τις άλκες αποφάσισαν και πέτυχαν την πλήρη εξαφάνισή τους από το πάρκο. Το αποτέλεσμα ήταν να αυξηθεί υπερβολικά ο αριθμώς των χορτοφάγων ώστε από την υπερβόσκηση να εμφανισθούν συμπτώματα ερημοποίησης και να αναγκασθούν να εμπλουτίσουν εκ νέου το πάρκο με λύκους εισαγωγής. Η διατήρηση της ισορροπίας δεν είναι εύκολο πράγμα, η Φύση μπορεί να είναι σοφή, οι άνθρωποι όχι γιατί η σοφία δεν αποκτάται ούτε με την πολλή μόρφωση ούτε με την πολλή δουλειά.
    Σε κάθε χώρο χρειάζονται οι «λύκοι» για την ισορροπία γιατί και τα «ελάφια» χωρίς αυτούς κάνουν χειρότερο κακό. Θεωρώ λάθος τον αποκλεισμό του κάκτου 2, είναι σαν να χαρακτηρίζει κάποιος τις γυναίκες του ιστολογίου ευπαθή πληθυσμό. Αν είχε κακή πρόθεση θα μπορούσε να μπαίνει με άλλο χρηστώνυμο όπως κάνει ο…αδελφόθεος με τις κακόβουλες αναρτήσεις του.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: