Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Η κόνις η Αφρικανίς (διήγημα του gpointofview)

Posted by sarant στο 9 Δεκεμβρίου, 2018


Τις προαλλες, ο φίλος μας ο Τζι μου έστειλε το διήγημα που θα διαβάσουμε σήμερα. Και άλλες φορές έχουμε δημοσιεύσει κείμενα του Τζι -το τελευταίο πριν από ένα μήνα, όπου και λινκ προς τα παλιότερα. Επειδή όπου να’ναι θα μπούμε σε εορταστικό κλίμα, οπότε δεν θα ταίριαζε το διήγημα, φοβήθηκα να το αναβάλω για του χρόνου, μην το ξεχασω, και αποφάσισα να το δημοσιεύσω τώρα, πριν τις γιορτές.

H φωτογραφία, όπως και η έμμετρη εισαγωγή εις ύφος Μποστ είναι επίσης του Τζι. Κάποιες μικρές αλλαγές στη γραμματοσειρά δεν ξέρω για ποιο λόγο εμφανίστηκαν, μην τους δίνετε σημασία.

Δεν χρειάζονται άλλα εισαγωγικά, δίνω τον λόγο στον Τζι:

Η κόνις η Αφρικανίς

Νοτιάς στο άστυ το κλεινόν
με σύννεφα προβάλει
και σκόνη από την Αφρική
λεν’ πως θα φέρει πάλι

Και είν’ η σκόνη άριστον
λίπασμα των αγρών
και ορφνοκόκκινος λεκές
των επιφανειών.

Κι ενώ στα σπίτια, στις σκεπές
κανένας δεν τη βλέπει
απ’ το παρμπριζ την όραση
δύσκολα επιτρέπει

Από κοντά διακρίνεται
σε ρούχα απλωμένα
που πρέπει να ξαναπλυθούν,
να είναι καθαρισμένα 

Κακό μεγάλο νόμισε
της Αφρικής την σκόνη
καθένας που την κρίση του
εύκολα διαμορφώνει

Κι όμως όπου εκάθησε
η κόνις η Αφρικανίς
τίποτε το αξιόλογο
δεν έπαθε κανείς 

Ηταν στη δεκαετία του 70  όταν για πρώτη φορά πρόσεξε το φαινόμενο : τα πάντα καλυμένα από μια καφεκόκκινη σκόνη που μας ήρθε -λέει-  από την Αφρική λόγω μετεωρολογικών συνθηκών που επέτρεψαν την μεταφορά της. Διάβασε την σχετική ανακοίνωση :

 Ενα υψηλό βαρομετρικό σύστημα πάνω από τη ΒΔ Αφρική και τη δυτική Μεσόγειο ανύψωσε σκόνη στην ανώτερη ατμόσφαιρα και με νοτιοδυτικούς ανέμους τη μετέφερε προς την ανατολική Μεσόγειο.

Λόγω της περιοχής προέλευσης, η σκόνη είναι ερυθρά. Τα σωματίδια της σκόνης περιέχουν, σε μεγάλο ποσοστό,  πυρίτιο, άργιλο και σίδηρο. Στην περίπτωση μεταφοράς της σκόνης με την παρουσία νεφών και επακόλουθης βροχόπτωσης, τα σωματίδια της σκόνης διαλύονται στις υδροσταγόνες και έτσι επιτυγχάνεται «κατάπτωσή» τους στο έδαφος. Κατ’ αυτόν τον τρόπο, εμφανίζονται ερυθρωπές λασποβροχές. Τα σωματίδια της αφρικανικής σκόνης, όταν φθάνουν στην Ελλάδα, είναι τα μικρότερα και ελαφρύτερα, διότι τα μεγαλύτερα, ως βαρύτερα, καθιζάνουν καθ’ οδόν. 

Τα συστατικά της σκόνης που περιέχουν σίδηρο θεωρούνται ιδιαίτερα σημαντικά, αφενός μεν διότι συμβάλλουν στην ανάλογη λίπανση των εδαφών και στην ανάπτυξη των φυτών, αφετέρου δε έχει αποδειχθεί ότι αποτελούν έναν από του κύριους παράγοντες εμπλουτισμού της θάλασσας σε σίδηρο που απαιτείται για την ανάπτυξη φυτοπλαγκτόν.


Ολα τα συνηθίζει ο άνθρωπος, σήμερα μια νέγρα είναι οικεία εικόνα στο πανεπιστήμιο, το 70 όμως οι νέγρες φοιτήτριες ήταν μετρημένες στα δάκτυλα ενός χεριού. Η Κόννι ξεχώριζε στην κυριολεξία σαν την μύγα μέσα στο γάλα. Σίγουρα δεν θα περνούσε απαρατήρητη ούτε στην πατρίδα της, η ομορφιά της ήταν παραπάνω από το συνηθισμένο. Την έβλεπε μια φορά την εβδομάδα -κάθε Τετάρτη- που συνέπιπταν οι ώρες των μαθημάτων τους στο κτίριο της Νομικής, μαγνήτιζε το βλέμμα πολλών καθώς περίμενε έξω από την αίθουσα την έναρξη του μαθήματος. Υστερα ο καθένας έμπαινε στην τάξη του κι αυτός την ξέχναγε απορροφημένος  στο μάθημα  κι έφευγε γρήγορα για το σπίτι ενώ αυτή πάντα είχε κάποιες φίλες, λευκές, να συζητάει.

Μια μέρα, μετά το μάθημα, ξαφνιάστηκε όταν την συνάντησε στον φούρνο της γειτονιάς του. Το μυαλό του πήγε σε μια παροιμία που είχε ακούσει και έλεγε πως άμα δεις μια άγνωστη γυναίκα δυο φορές την ίδια μέρα, θα την ξαναδείς πολλές φορές στην ζωή σου. Περίεργη παροιμία, δεν τον έπειθε όμως τόσο πολύ ώστε να της μιλήσει κι έτσι περιορίστηκε σ’ ένα χαμόγελο χωρίς αντίκρυσμα σαν διασταυρώθηκαν οι ματιές τους. Ενα απορημένο βλέμμα ήταν η απάντησή της. Μετά τύχαινε να την βλέπει συχνά στην γειτονιά, είχε νοικιάσει ένα δωματιάκι κάπου κοντά του, στην Κυψέλη, οπότε το δυο φορές την ημέρα την Τετάρτη είχε γίνει συνήθεια αλλά το άφηνε να περάσει, είχε και τις ρατσιστικές αμφιβολίες του. Κάπου είχε διαβάσει για ένα σύνθημα κάποιου αμερικάνου πολιτικού «στείλτε πίσω στην Αφρική τους νέγρους και κάντε σαπούνι τους εβραίους» και ενώ διαφωνούσε ασυζητητί με το δεύτερο  σκέλος, σκεπτότανε πως το πρώτο θα μπορούσε να λύσει πολλά προβλήματα ρατσισμού που υπήρχαν στην Αμερική αλλά το δεχόταν μόνο με ταυτόχρονη αναχώρηση των λευκών από την μαύρη ήπειρο. Μακριά κι αγαπημένοι που λέει κι η παροιμία, με την Κόννι όμως υπολόγιζε πως δεν θάτανε άσχημα κοντά της.


Οταν οι δυο φορές δεν φτάνουν, η τρίτη είναι καταλυτική. Μια Τετάρτη αφού είχαν προηγηθεί οι συνηθισμένες διασταυρώσεις στην Νομική και στον φούρνο, αποφάσισε να κατέβει στον ιππόδρομο. Ετυχε να πιάσει κάτι στην τελευταία κούρσα και καθυστέρησε αρκετά μέχρι να εξαργυρώσει τα δελτία οπότε έχασε τα 3-4 μαζεμένα λεωφορεία που εξυπηρετούσαν τους φίλιππους στην αφετηρία, στις Τζιτζιφιές και περίμενε το επόμενο που θα αργούσε αρκετά γιατί το βράδυ τα δρομολόγια ήταν αραιά. Οταν ήρθε το λεωφορείο μπήκε μέσα, κάθισε και περίμενε πότε θα ξεκινήσει. Σε λίγο ήρθαν και οι υπάλληλοι που εργάζονταν σαν ταμίες ή κάτι άλλο στον ιππόδρομο, αυτοί αργούσαν γιατί έπρεπε να παραδώσουν χρήματα και δελτία στον κρατικό έλεγχο. Μαζί τους ήρθε κι η Κόννι, πολλές φοιτήτριες εργάζονταν τα απογεύματα στον ιππόδρομο δυο φορές την εβδομάδα, για το χαρτζηλίκι τους. Της χαμογέλασε ξανά κι αυτή τώρα ήρθε και κάθισε δίπλα του. Μέχρι να φτάσουνε στο Σύνταγμα είχανε γίνει φίλοι και στο τρόλλεϋ για την Κυψέλη έγινε φανερό πως η Κόννι ενδιαφερότανε και για κάτι περισσότερο από φιλία.


Ηπιανε δυο-τρεις φορές καφέ στην Φωκίωνος Νέγρη και άρχισε να θαυμάζει εκτός από το σώμα της και τον χαρακτήρα της, ήταν πρόσχαρη και καλλιεργημένη. Εμαθε πως ήταν κόρη φύλαρχου ή κάτι τέτοιο  σε κάποια χώρα της Κεντρικής Αφρικής, έμαθε και το πραγματικό της όνομα που δεν μπορούσε να το προφέρει, οπότε συμφωνήσανε να την φωνάζει Κόνις μια που είχε έρθει από την Αφρική όπως κι η σκόνη. Δεν την προβλημάτιζε, ήταν κοντά στο Κόννι που είχε επιλέξει η ίδια για όσους δεν μπορούσαν να το προφέρουν την μητρική της γλώσσα, όπως δεν είχε πρόβλημα με τις ματιές που συγκέντρωναν, ήταν συνηθισμένη εξ αιτίας της ομορφιάς της. Σ΄αυτόν όμως υπήρχε μια ενόχληση που τον κοίταγαν λόγω της διαφορετικότητας της επιδερμίδας της και μια άλλη επειδή το άρωμα που έβαζε η Κόνις ήταν το πατσουλί. Σκεφτότανε πως το έβαζε για να σκεπάζει την μυρουδιά του δέρματός της που είχε ακούσει πως πέφτει βαριά στους λευκούς.

Μ’ αυτά και μ’ αυτά δεν έκανε ούτε πίσω ούτε μπροστά, άφηνε κάθε πρωτοβουλία στην Κόνις που αφού είδε κι απόειδε, τον κάλεσε σπίτι της να του κάνει το τραπέζι. Θα του μαγείρευε αφρικάνικες λιχουδιές, εισαγωγή στα «περαιτέρω», δεν χωρούσε αμφιβολία. Αυτός θα έπρεπε απλά να ορίσει την μέρα. Ζήτησε λίγες ώρες διορία να ρυθμίσει τις δουλειές του ώστε να βρει ελεύθερη μέρα. Παραμύθι, ήθελε απλά να το σκεφτεί.

Αποφάσισε με κοινή λογική πως το πατσουλί δεν μπορεί να είναι εμπόδιο για μια εμπειρία που μπορεί να μην ξαναείχε την ευκαιρία να βρει και πως πέρα από τα κολλήματά του και την εκτιμούσε και του άρεσε. Στο κάτω-κάτω σαν καπνιστής δεν ήταν και πολύ περήφανος στην μύτη. Το ραντεβού κλείστηκε για την επόμενη μέρα.


Ο,τι είναι από την Αφρική, νάναι καλό μου μοιάζει
το σκούρο με το ανοιχτό στο δέρμα πως ταιριάζει
οι πλάκες μας -τεκτονικές- στα βάθη πλησιάζουν
κι η Κόνις με τα μούτρα μου αιώνια πελάζουν…


Το πάρσιμο της απόφασης του έφερε ενθουσιασμό και τον αναπόφευκτο ποιητικό οίστρο. Οι ώρες της αναμονής πέρασαν με σχέδια και ονειροπολήσεις.


Τα τριαντάφυλλα που της πήγε ήτανε ροζ, κάτι ανάμεσα στο λευκό της αθωότητας και το κόκκινο του έρωτα. Παιδεύτηκε λίγο να τα βρει γιατί δεν αγόραζε ποτέ λουλούδια για να τα προσφέρει. Η γειτονιά του, τότε, είχε καλό κλίμα και πολλούς φροντισμένους κήπους που δικαιολογούσαν το παρανόμι της, καλλιτεχνούπολη.

Η Κόνις, στην υπόγεια γκαρσονιέρα της, τον υποδέχτηκε μ’ ένα καυτό σορτσάκι, μισάνοιχτο πουκάμισο και τα μαλλιά πιασμένα με κορδέλλα. Ηταν ξυπόλητη και να την πιείς στο ποτήρι. Εβαλε τα λουλούδια σ’ ένα βάζο πάνω σε μια συρταριέρα, το τραπεζάκι του μοναδικού δωματίου ήταν μικρό για να το χωρέσει μαζί με τα σερβίτσια δυο ατόμων. Του έδωσε ένα πεταχτό φιλάκι, τακτοποίησε το κρασί  που επίσης της έφερε στο ψυγειάκι και πηγαινοερχότανε από την κουζινίτσα στο δωμάτιο μαγειρεύοντας και συγυρίζοντας τα μαχαιροπήρουνα και τα ποτήρια στο τραπεζάκι με τις δυο καρέκλες. 


Εριξε ένα βλέμμα γύρω-γύρω. Η Κόνις ήτανε μπροστά στο μάτι της κουζίνας και ανακάτευε το φαΐ. Ενα κρεβάτι, δίπλα του ένα τρανζίστορ ακουμπισμένο στο πάτωμα, ένας καλόγηρος δίπλα στην συρταριέρα με κρεμασμένα τα ρούχα της κι ένα σουτιέν στην κορυφή, το τραπέζι με τις δυο καρέκλες, μια αφίσα στον τοίχο και μια πόρτα κλειστή που σίγουρα οδηγούσε στο μπάνιο, ήταν ό,τι υπήρχε στο δωμάτιο εκτός από τον ίδιο. Ενοιωσε όμορφα. Πήγε στην ένα μέτρο επί ενάμισυ κουζινίτσα, την πλησίασε από πίσω κι έβαλε τα χέρια του στη μέση της. Γύρισε απαλά στην αγκαλιά του με σκυμένο το κεφάλι αποκλείοντας το φιλί. «Μετά», του είπε σηκώνοντας το βλέμμα. «Κάτσε να δοκιμάσω το φαΐ, να δω πως είναι».

Εκανε να φύγει μα τον έπιασε από το χέρι. «Περίμενε», του είπε, «να δοκιμάσεις κι εσύ». Εβγαλε μ’ ένα κουτάλι λίγη κόκκινη σάλτσα με τριμένα ζαρζαβατικά και ρύζι και του το έδωσε. Το φύσαγε να κρυώσει και την κοίταζε καθώς έβγαλε κι αυτή με την κουτάλα λίγο φαΐ και το φύσαγε κι αυτή να  κρυώσει. «Το ίδιο κάνει κι αυτή, πόσο  μοιάζουμε», σκέφτηκε ηλίθια, «κι ας έχουμε άλλο χρώμα στο δέρμα ! » 

Την είδε να βάζει το περιέχομενο της κουτάλας στο χέρι της για να το φάει και … παρατήρησε πως δεν το έβαζε στην χούφτα της -όπως θα έκανε αυτός- αλλά στο πάνω μέρος της παλάμης, μετά το έφερε στο στόμα της.

«Ναι, αυτό είναι το σωστό, με την παλάμη πιάνουμε τόσα πράγματα, το πάνω μέρος είναι πιο καθαρό», σκέφτηκε, «αλλά … είναι κάτι που δεν θα έκανα μ’ αυτόν τον τρόπο, ποτέ». Την ίδια στιγμή διαπίστωσε με θλίψη πως μια θάλασσα τους χώριζε κι ας ήταν ένα ασήμαντο πράγμα, κι ας ήταν το σωστό με τη μεριά της. Ολη η εωχία διαλύθηκε, εξατμίστηκε, οι ευαισθησίες του είχαν πει την τελευταία κουβέντα.

Δεν δοκίμασε το φαΐ της.

Βρέθηκε σ’ άλλη γειτονιά, αλλού, όταν ξανάβρεξε λάσπη απ΄την Αφρική και την έφερε στο μυαλό του. Πήρε το μονοπάτι δίπλα στο ποτάμι να απολαύσει το ψιλόβροχο. Από την απέναντι μεριά τα φορτηγά μουγγρίζανε στην εθνική.             

» Θυμήσου τι της είπες», τυράννησε το μυαλό του. Αδύνατον να θυμηθεί. Από όλα όσα έγιναν κι ειπώθηκαν τότε, δεν του έμεινε τίποτε, ήταν όλα συμβολικά, με κώδικα φιαγμένα.

 

195 Σχόλια to “Η κόνις η Αφρικανίς (διήγημα του gpointofview)”

  1. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Καλημέρα
    Παρίσι ,Τέξας.
    Μιαν Αν ψάχνει να φέρει πίσω.Να χαίρεστε τις Άννες σας.
    http://flix.gr/cinema/paris-texas-review.html

  2. Νέο Kid said

    Δίνει ,όσο να πεις, άλλο νόημα στη στάνταρ έκφραση « έπεσε ακονι(σ)τί !»

    Κατακριτέα οπωσδήποτε η παρείσφρηση της καθαρευουσιανιάς «Φίλιπποι» σε ένα κατά τα λοιπά στρωτής δημοτικής κείμενο.
    Άκου « Φίλιπποι» … σιγά μην ήταν και «Καβάλες»!

  3. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Τζη, καλημέρα, καλές ψαργιές. Με μελαγχόλησες, αλλά να είσαι καλά να δημιουργείς.Μ΄αρέσει που γράφεις πάλι για ένα κορίτσι. Στιγμιότυπα ζωής. Μιλάς/θυμίζεις/μνημονεύεις τις παλιές αγάπες, έστω και «λίγο αγάπες», όσο ένα ψίχουλο, μια κουκίδα σκόνης, πέντες σπυριά ρύζι στ΄ακροδάχτυλα.
    Μπράβο! όλοι θαρρώ θα τσιγκλιστούμε να σκαλίσουμε αναμνήσεις από κάποιο περαστικό φλερτ, μια ματιά, ένα ανατρίχιασμα.

    » Θυμήσου τι της είπες», τυράννησε το μυαλό του. Αδύνατον να θυμηθεί. Από όλα όσα έγιναν κι ειπώθηκαν τότε, δεν του έμεινε τίποτε,
    όλα είναι ατμός.’Ολα είναι σκόνη. 😦

  4. Νέο Kid said

    2. Όταν μάλιστα υπάρχει καθιερωμένη ωραιότατη λαϊκή λέξη για τους «φιλίππους»

  5. Γιάννης Κουβάτσος said

    Πολύ καλό. Γράψε, βρε Τζι, και ένα διήγημα ποδοσφαιρικής φαντασίας π.χ. για έναν προπονητή που έφαγε στο κεφάλι ένα άδειο κουτάκι μπίρας και λιποθύμησε σαν θεατρίνα μπουλουκιού, λες και τον χτύπησε μετεωρίτης. Ή για έναν πρόεδρο που μπούκαρε ένοπλος στον αγωνιστικό χώρο και διέκοψε το παιχνίδι Εντάξει, δεν γίνονται τέτοια πράγματα, αλλά κάτι θα επινοήσει η αστείρευτη φαντασία σου. 😜😎

  6. Νέο Kid said

    Μου ήρθε κι ένα που υποθετω θα εκτιμηθεί από το branch του ιστολογίου εν Τέχας.
    Πώς λέγεται ένας φίλιππος στο αγιάζι με αρνητικό φιλιππικό ισοζύγιο ( κοινώς: κουβαδιασμένος) ;
    Αλογοσκούφης

  7. Αὐγουστῖνος said

    Καλημέρα κι ἀπὸ Ρόδο μεριά…
    Τὸ ἀκόνιτον, ἀπὸ τὸ ἀ- τὸ στερητικὸν καὶ τὴν Κόνι, δηλητήριο δὲν εἶναι; Συμπαοκτζὴ φίλτατε, γιατί δηλητηρίασες μὲ ἀκόνιτον τὶς ἀπαρχὲς ἑνὸς ἴσως πιὸ ἐνδιαφέροντος ὡς πρὸς τὴν πλοκὴ διηγήματος, οὐ μὴν καὶ πιὸ σκαμπρόζικου;
    Καλογραμμένο, ὅπως πάντα. Τὸ ἀφηγηματικὸ ταλέντο δὲν κρύβεται.
    Ἄ, ναί! Καὶ χρόνια πολλὰ στὶς Ἀννοῦλες τοῦ ἱστολογίου (ἀλήθεια, ἐκτὸς ἀπὸ τὴν Ἄννα, μήπως γιορτάζει σήμερα καὶ ἡ Καγιάφα;).

  8. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    2 Κιντ « έπεσε ακονι(σ)τί !»
    ασκονιστί 🙂

    φίπιπποι / ΕΙΔΙΕ/ ΦΕΕ
    https://www.eidie.gr/i-enosi/istoriko-enosis

  9. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    >>Κι όμως όπου εκάθησε
    η κόνις η Αφρικανίς
    τίποτε το αξιόλογο
    δεν έπαθε κανείς
    «…αν οι μετεωρολογικές συνθήκες είναι κατάλληλες βρέχει κόκκινη βροχή την οποία στον Μεσαίωνα ονόμαζαν «αιματοβροχή»…
    Έρχονται λοιπόν αραιωμένες οι όποιες ανεπιθύμητες ουσίες σε βαθμό που δεν πρέπει να ανησυχεί κανέναν …»
    https://www.news247.gr/perivallon/i-afrikaniki-skoni-irthe-gia-na-meinei-anisychia-gia-tis-epiptoseis-stin-ygeia.6597191.html

  10. Χαρούλα said

    καλημέρα!
    Σήμερα αντί για Αννούλα του χιονιά, τσουπ η Κόνις του νοτιά!
    Πολύ ωραίο. Ρέει ο λόγος. Φαίνεται απλοϊκη η διήγηση, αλλά κατ’εμέ, δεν είναι. Παράπονο; Ναι, έμεινα στα κρύα του λουτρού. Λίγο; Ξαφνικό το φινάλε; Τι έγινε; (Μόνο μην μού πεις Τζι ότι έπαιζε ο ΠΑΟΚ και αφησες την συνέχεια, για τον …αγώνα!😊🙃)

  11. leonicos said

    Πολύ ωραίο, Τζι, συγχαρητήρια. Πολύ καλή αφηγηματική δομή. Μιλαω ΜΟΝΟ για το πεζό μέρος.

    Δεν το βρήκα δυσάρεστο. Το ‘πρόσχημα’ που προβάλλει για να το βάλει στα πόδια, δεν είναι αρκετό για να δώσει ρατσιστική, ή έστω ‘προσωποληπτική’ διάσταση στο διήγημα. Πιο πολύ ‘φόβο εφήβου’ θυμίζει με ρομαντικές καταβολές.

    έφηβος με ρομαντικές καταβολές!!!!

    Ε, σαν το καταγγέλλω

    Αυτός είναι ο Τζι ακόμα και σήμερα.

    Μην ακούτε τα άλλα που λέει. Προπέτασμα (και όχι παραπέτασμα, ου θα έλεγε και ο Νοικοκύρης) καπνού είναι.

    Όσι για την ‘κόνιν’ τη αφρικανίδα και την Κόννι, την επίσης αφρικανίδα, εύρημα είναι

  12. leonicos said

    αντί για Αννούλα του χιονιά, τσουπ η Κόνις του νοτιά!

    Ωραίο εύρημα Χαρουλα

  13. Χαρούλα said

    Και φυσικά ευχαριστώ Τζι και Νικοκύρη και για το σημερινό.

  14. νεσσίμ said

    Ευχαριστούμε! Πολύ ωραίο με τις λεπτές αποχρώσεις του και τους μηχανισμούς απόρριψης του ανώριμου άντρα προς στην ωριμη γυναίκα.
    Μικρό φραστικό ολίσθημα νομίζω το: «Στο κάτω-κάτω σαν καπνιστής δεν ήταν και πολύ περήφανος στην μύτη. »
    Κανονικά όπως και το σύνηθες ‘περήφανος στ’ αυτιά» σημαίνει ότι δεν ακούει καλά.
    Οπότε κι εδώ έπρεπε «σαν καπνιστής ήταν λίγο περήφανος στη μύτη»

  15. Καλημέρα κι ευχαριστώ για τους σχολιασμούς σας

    # 5

    Αγνοείς μάλλον πως συνήθως οι (καλοί) συγγραφείς γράφουν για να ξαναθυμίσουν -αληθοφανώς και ποτέ πραγματικά- λησμονησμένα γεγονότα. Το 2021 -αν αντέχω ακόμα- θα γράψω για το πως πήγε ο ΠΑΟ στο Γουέμπλεϋ αφού θάχουν συμπληρωθεί 50 χρόνια.Αυτά που θέλεις μάλλον δεν θα τα προλάβω.

  16. Πέπε said

    Τι μαλάκας!

    Καλημέρα σας. Με συγχωρείτε για το ξέσπασμα, αλλά ήταν ασυγκράτητο. Στον ήρωα πάει.

    Ωραίο το διήγημα Τζι. Κρίμα με τις γραμματοσειρές, που δυσκολεύουν την ανάγνωση. (Έχω συνηθίσει ότι τέτοιες αλλαγές κάτι σημαίνουν, π.χ. διακρίνουν σκέψεις από λόγια ή τα φλας μπακ από το παρόν της διήγησης.)

    Δεν έχω πρόβλημα με τους «φίλιππους» – δηλαδή όχι περισσότερο απ’ όσο έχω γενικά μ’ αυτή τη λέξη. Δεν την έχω συνηθίσει, ωστόσο νομίζω ότι λέγεται κανονικά. Αντίθετα, δε μου πήγαινε το «πάρσιμο της απόφασης»: απόφαση σκέτο δε λέμε σ’ αυτή την περίπτωση;

    Το εναρκτήριο ποίημα θυμίζει Μπακιρτζή.

  17. # 14

    Εχω την αίσθηση πως και οι δυο εκφράσεις είναι ισοδύναμες, η μεν ‘είμαι περήφανος στ’ αφτιά’ ειρωνικά και η άλλη ‘δεν είμαι περήφανος στ’ αφτιά’ για πραγματικούς λόγους
    Τι λέει η σοφία του ιστολογίου ;

  18. Πέπε said

    17
    Προσωπικά, το περήφανος στη μύτη, μόλις διάβασα τη συγκκεκριμένη φράση, το πήρα ως «εκλεκτικός», οπότε το κατάλαβα όπως έπρεπε να το καταλάβω. Αλλά περήφανος στ’ αφτιά, όντως, σημαίνει βαρήκοος.

  19. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    (Παρολίγον βασιλιάς της Κόννης)

  20. Νέο Kid said

    Συγνώμη ρε παίδες αλλά τον αδικάτε τον συγγραφεύ να πούμε! Έχει βαθύ νόημα και αλληγορία και δεν τα πιάνετε καλά τα αψηλά νοήματα και τις δημιουργικές ασάφειες, γιατί είστε χωρικοί περί τέχνη να πούμε!…

    Πουθενά δε λέει ότι ο φίλιππος ήρως δεν εγεύθη την κόνιδα ( πριν αυτή γίνει ψείρα…) να πούμε.
    Δε δοκίμασε το φαΐ της, λέει, κι ο καθείς μπορεί να εννοήσει αυτό που οι φροϋδικές του καταβολές τού υποβάλουν να εννοήσει.

  21. Ολα τα συνηθίζει ο άνθρωπος, σήμερα μια νέγρα είναι οικεία εικόνα στο πανεπιστήμιο, το 70 όμως οι νέγρες φοιτήτριες ήταν μετρημένες στα δάκτυλα ενός χεριού

    Αυτή η φράση είναι κλειδί για την ανάγνωση, ο διαφορετικός τρόπος που ήταν δομημένη η τότε κοινωνία μας όπου παιδάκια 5 ετών έτρεχαν να κρυφτούν όταν από την άλλη μεριά του δρόμου ερχόταν ένας νέγρος γιατί το άγνωστο προκαλεί φόβο. Σήμερα σχεδόν σε όλα τα σχολεία φοιτούν και νεγράκια χωρίς κανένας να δίνει σημασία, ρατσιστής δεν γενιέσαι, γίνεσαι με άγνοια και φυτεμένες ιδέες.

  22. Νέο Kid said

    Το 20. πήγαινε κυριως στον Πέπε και στον Λεωνίκο που είναι κατηγορηματικά βέβαιοι ότι ο ήρως δεν εψήφισε …

  23. Γιάννης Ιατρού said

    Νίκο, μ΄ έπιασε η παγίδα (μάλλον λόγω αναφοράς «απαγορευμένου» ονόματος 🙂 )

  24. # 16

    Πέπε αυτές οι αλλαγές σημαίνουν πως ό,τι γράφτηκε μετά σαν διόρθωση ή συμπλήρωση είχε διαφορετική γραμματοσειρά και εμφανίζεται αλλιώς στο πρωτότυπο κ κι αλλιώς στην μεταφορά του

  25. # 16

    Επίσης Πέπε το πάρσιμο της απόφασης υπονοεί την στιγμή που παίρνεται η απόφαση. Εχω προσέξει πως συχνά κάποιος έχει αποφασίσει τι θα κάνει αλλά ρωτάει την γνώμη των φίλων του μέχρι να ακούσει αυτό που έχει επιλέξει πιο πριν- ίσως γιατί ενδόμυχα νομίζει πως θα μοιρασθεί έτσι το βάρος της τυχούσας αποτυχίας. Οταν βέβαια είναι μόνος του απλά υπάρχει η στιφμή που παραμερίζει τις αμφιβολίες του

  26. Πέπε said

    @25:
    Μα το κατάλαβα αυτό. Άλλωστε λέμε «η λήψη της απόφασης». Ωστόσο δεν έχω συνηθίσει να λέμε πάρσιμο αντί για λήψη (στη συγκεκριμένη πάντα περίπτωση), και θεωρώ ότι, όπου δεν κολλάει λόγω ύφους η λέξη λήψη, μας καλύπτει πλήρως η λέξη απόφαση, που μην ξεχνάμε ότι σημαίνει και την πράξη του αποφασίζειν, εκτός από το αντικείμενο της πράξης, το τι αποφασίστηκε.

  27. # 10

    Χαρούλα το αρχικό ποίημα δεν μπήκε τυχαία. μου φαίνεται πως μόνο ο Κιντ έπιασε το νόημα . .

  28. # 26

    Δεν λέω πως έχεις άδικο αλλά ήθελα να τονίσω την απόφαση και όπως συνηθίζω να αποφεύγω τα κοσμητικά επίθετα όπως ο διάβολος το λιβάνι – τα θεωρώ πως υποβαθμίζουν την δύναμη της αφήγησης- και έκρινα πως το πάρσιμο περιέχει αυτή την ένταση, αυτό το απότομο που ήθελα να δώσω

  29. Κουτρούφι said

    Καλημέρα,
    Μου ήρθε στο μυαλό η χήρα του Χαρίλαου Πιπεράκη: https://www.youtube.com/watch?v=9ih_Ya2rfZQ

  30. Καλημέρα και μπράβο σας Τζι για το διήγημα, Νικοκύρη για τον φιλόξενο χώρο.
    Μου άρεσε και μου έφερε στο νου την εικόνα πολλών φοιτητικών σπιτιών των χρόνων εκείνων (πόπο σαν παλιόγρια μιλάω…) που ήταν έτσι όπως αυτό της Κόννις. Πόσο διαφορετικά από των σημερινών… κανονικά σπίτια ενηλίκων αισθητικής, σκανδιναβικής, παγκοσμιοποίησης … (και γενικομανία μαζί με τ’ άλλα…)

  31. cronopiusa said

    Να χαίρεστε τις θυγατέρες σας, Νικοκύρη και Γς, και χρόνια πολλά σε όλες τις Άννες.

    Καλή σας μέρα!

  32. Γιάννης Ιατρού said

    Καλημέρα

    και Χρόνια Πολλά στις Άννες που γιορτάζουν σήμερα.

    Γς, να χαίρεσαι την κόρη σου!

    Τζί, νά ‘σαι καλά να μας τροφοδοτείς με τα ωραία πονήματά σου (κόψε ρε συ το ψάρεμα λίγο και γράφε πιό συχνά 🙂 )

  33. Ξυπεταιων said

    …Μαζί τους ήρθε κι η Κόννι, πολλές φοιτήτριες εργάζονταν τα απογεύματα στον ιππόδρομο δυο φορές την εβδομάδα, για το χαρτζηλίκι τους. ..

    Κυριολεκτικα χαρτζηλικι.Δουλευαν με συμβαση μιας ημερας ,υπεγραφαν προσληψη το μεσημερι και απολυση
    το βραδυ.

  34. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια και ευχαριστώ και τον Τζι για το διήγημα.

    16 Πέπε, κι εμένα με εκνεύρισε το τέλος 🙂

    Να χαιρόμαστε τις Άννες που γιορτάζουν. Λόγω εορταστικού κλίματος και παρόλο που υπάρχει ενδεχόμενο να το μετανιώσω, αναστέλλονται ορισμένες ποινές, επιστρέφονται άδειες κτλ.

  35. # 29

    Καλό, δεν το ήξερα !

  36. Παράλειψή μου, χρόνια πολλά στις εορτάζουσες…αρσενικό έναν ξέρουμε, κολητό του Καϊάφα !!

  37. ΣΠ said

    Καλημέρα. Χρόνια Πολλά σε κάθε Άννα που γιορτάζει.

  38. argyris446 said

    Reblogged στις worldtraveller70.

  39. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    Καλημέρα καὶ χρόνια πολλὰ στὶς Ἄννες.

    Τὸ ἀπότομο καὶ ἀναπάντεχο, σύμφωνα μὲ τὴν ἐξέλιξη τῆς ἱστορίας, τέλος μ᾿ ἄφησε κι ἐμένα μὲ τὴν ὄρεξη.

    Στὴ δεύτερη ἀνάγνωση μπόρεσα νὰ διακρίνω κάποιες μικρές λεπτομέρειες ποὺ προϊδεάζουν γιὰ τὴν ἀνεξήγητη φυγή.

    Αὐτές οἱ μικρές λεπτομέρειες εἶναι ἡ αἰτία ποὺ μᾶς μένουν κάποιες ἀνολοκλήρωτες συναντήσεις. Πολλὲς ἀπὸ τὶς ἄλλες, τὶς ὀλοκληρωμένες, χάνονται στὴ φθορὰ τῆς καθημερινότητας.

    Εὐχαριστοῦμε τὸ Γιῶργο καὶ τὸ Νικοκύρη γιὰ τὶς ὄμορφες Κυριακάτικες στιγμές.

  40. Γιάννης Ιατρού said

    35 (τέλος): Δηλαδή ευεργέτησες οι εορτάζουσες 🙂 . Ο θεός να κόβει χρόνια από τον Κωλόχαρτο και να τους τα δίνει λεφτά.

  41. Γιάννης Ιατρού said

    32β: Ωχ, Νίκο, το ξέχασα. Να την χαίρεσαι!!!

  42. sarant said

    40 Εύστοχο αυτό με τις ολοκληρωμένες συναντήσεις

  43. ΣΠ said

    Η εναλλαγή μεγέθους γραμματοσειράς είναι καλή γυμναστική για τα μάτια. Σαν να ανεβοκατεβαίνουν ανάμεσα στην πρώτη και στην τελευταία γραμμή στον πίνακακα του οφθαλμίατρου.

    Το διήγημα είναι καλογραμμένο και ρέει ευχάριστα. Περιγράφει εύστοχα την νοοτροπία και τα στερεότυπα που κυριαρχούσαν τότε στην ελληνική κοινωνία, ακόμα και στους νέους. Δεν ήταν ρατσισμός ούτε ξενοφοβία. Ήταν δυσπιστία στο άγνωστο, το διαφορετικό. Το τέλος του διηγήματος δεν με απογοήτευσε, κάθε άλλο. Βρίσκω ότι τέτοια εξέλιξη ενισχύει το διήγημα.

    Και ένα τυπογραφικό. Διόρθωση του «εωχία» σε «ευωχία».

  44. ΓιώργοςΜ said

    Καλημέρα! Ευχαριστίες πολλές στο Γιώργο και το Νικοκύρη.
    Εκνευριστικό φινάλε, αλλά ας σκεφτούμε πως ένα χάπι εντ θα ήταν αναμενόμενο και ίσως να το αδυνάτιζε: «Άλλος ένας κατακτητής, άλλη μία κατάκτηση» (για να το πω κομψά).

    Για τις γραμματοσειρές, προτείνω ανεπιφύλακτα το reader view που έχει το firefox (ίσως και άλλοι browser), που φτιάχνει ευανάγνωστο κείμενο σε κατάλληλα μικρό πλάτος για άνετη ανάγνωση, διατηρώντας τη στοιχειώδη μορφοποίηση (πλάγια κλπ). Έτσι διαβάζω το κυρίως άρθρο εδώ και μήνες, είναι πολύ πιο ξεκούραστο.

  45. Παναγιώτης Κ. said

    Αυτό το τέλος δεν είναι και τόσο…ανεπάντεχο!
    Είναι από αυτά που συμβαίνουν και στην πραγματικότητα.Όχι μόνο στην λογοτεχνία…
    Ξέρω τι λέω… 🙂
    Η γραφή σου Τζη μου άρεσε!

  46. Corto said

    Μπράβο! Πολύ όμορφο διήγημα!
    Μου θυμίζει κάποια αντίστοιχα του Πάρι Τακόπουλου.

    Παρεμπιπτόντως ο συγγραφέας Eddie Duckworth χαρακτήριζε τα διηγήματα τα Τακόπουλου «short stories», γράφοντας χαρακτηριστικά ότι «όπως δε θα μπορούσαμε ποτέ να ισχυριστούμε στα αγγλικά ότι ο Παπαδιαμάντης και ο Ντοστογιέφσκυ έγραφαν short stories, δεν είναι δυνατόν και να χαρακτηρίσουμε στα ελληνικά σαν διηγήματα τα short stories του Henry James, του James Thurber, ή της Ντόροθυ Πάρκερ και του Πάρι Τακόπουλου».

    Νομίζω ότι και το σημερινό διήγημα του Τζι μπορεί να ταξινομηθεί στην κατηγορία των short stories, λόγω του πικρού χιούμορ και της οικονομίας της γραφής. Δεν ξέρω αν υπάρχει κάποιος καθιερωμένος ελληνικός όρος για αυτού του είδους την λογοτεχνία. Αν δεν υπάρχει, ιδού πεδίον δόξης λαμπρόν (μικροϊστορίες ίσως; )

  47. # 44

    Ευχαριστω και για την υπόδειξη στην … εωχία, Εχω εντοπίσει κι ένα σ που λείπει αλλά γενικά είναι δύσκολο να αποφεύγω τα λάθη γιατί γράφω με ένα δάκτυλο και κοιτώντας το πληκτρολόγιο και δύσκολο να το διορθώνω γιατί ξέρω τις λέξεις που χρησιμοποίησα και δεν τις συλλαβίζω όπως όταν γράφω ώστε να προσέξω εύκολα λάθος ή παράλειψη. Η γραμματέψ είναι μόνιμη ανάγκη…

  48. leonicos said

    26 Πέπε

    το πάρσιμο της απόφασης

    δεν το έχεις συνηθισει. Ούτ’ εγώ… ίσως θα χρειαστεί όως να το συνηθίσουμε σιγά σιγά. Η λήψη πάλιωσε γενικά, αι πού να δεις την ‘απόληψη’

  49. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    @46.Παναγιώτης Κ. said:

    » Αυτό το τέλος δεν είναι και τόσο…ανεπάντεχο!

    Γιὰ μᾶς ποὺ εἴμαστε γαλουχημένοι μὲ τὰ «χάπι ἔντ» καὶ τὸ στερεότυπο τοῦ ἀρσενικοῦ κατακτητῆ ἦταν ἀναπάντεχο καὶ ἀνεπιθύμητο. 🙂

  50. Γιάννης Κουβάτσος said

    Το πάρσιμο της απόφασης στον καθημερινό και τον λογοτεχνικό λόγο στέκει. Αλλά σε πιο επίσημη περίπτωση το λήψη είναι απαραίτητο.

  51. leonicos said

    22 Νεοκίδιε

    Έχεις δίκιο, επειδή εστίασα αλλού. Σε όλους πρέπει ν πέρασε από το μυαλό το ότι ‘δε έφαγε το φαϊ της’ δεν δημαίνει απλώς ‘δε χρειάστηκε να φάει το φαϊ της’ που ήτα ν το πρόσχημα της πρόσκλησης.

    Οι λόγοι πο δεν το ανέφερα ξεκάθαρα ήσαν δύο: α) δεν ήθελα να κάνω υποθέσεις πέραν του γραμμένου, δηλαδή αυτού που ήθελε ο συγγραφέας να γραφτει και β) στην Ιατρική γνωρίσαμε πολλές αφρικάνες από το 1970 ώς το 2011 που αφυπηρέτησα. Δε τις θυμάμαι τόσο ανοιχτες ή ευάλωτες. Και όσες έτυχε να δημιουργήσουν σχέση, παντρεύτηκαν, και οι τέσσερεις που γνωρίζω καλά, ζουν μαζί αρκετά χρόνια κι έκααν και γκρίζα παιδιά.

    Η συμπεριφορά της Κόννι δεν είναι αυτό που ξέρω. Να καλέσει σπίτι της κάποιον… να του πει ‘μετά’ στο πρώτο άγγιγμα.

    Υποθέτω ότι και το ‘ξέσπασμα’ του Πέπε, αναφερόταν πιο πολύ στο τι γράφτηκε και όχι το τι έγινε

  52. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    @47. Corto said:

    » …Δεν ξέρω αν υπάρχει κάποιος καθιερωμένος ελληνικός όρος για αυτού του είδους την λογοτεχνία. Αν δεν υπάρχει, ιδού πεδίον δόξης λαμπρόν (μικροϊστορίες ίσως; )

    Κάπου ἔχω δεῖ τὸν ὅρο «μικροδιηγήματα».

  53. Corto said

    53:
    Εύστοχο Δημήτρη, ευχαριστώ!

  54. Νέο Kid said

    Η σχέση της κόνιδος μετά του επικονιαστού Φιλίππου δεν ήταν άγονη ( μεταφορικώς μιλώντας…)

  55. Γιάννης Κουβάτσος said

    47:Ο Τακόπουλος το έχει τερματίσει στη συντομία του λόγου στους «Βίους ακατάλληλους», όπου οι τίτλοι των διηγημάτων, στίχοι από γνωστά ποιήματα, μπορούν να διαβαστούν σαν προτάσεις μιας σύντομης ιστορίας:

    Κατόπιν πάλι δάκρυα
    Και ημίν τοις φίλοις πένθος
    Η αγάπη δίνει τον άρτο και τον οίνο
    Εγγύηση για την αιωνιότητα
    Ωραία που φύσηξεν ο μπάτης
    Και σβήστηκε η γραφή
    Πριν απ’ τα μάτια μου ήσουν φως
    Πριν απ’ τον έρωτα έρωτας
    Κύριε, άνθρωποι απλοί
    Πουλούσαμε υφάσματα
    Ποιητής
    Φίλτρο μετατροπής
    Ω φιλτάτη πατρίς
    Ω θαυμασία νήσος

  56. Γιάννης Κουβάτσος said

    Δεκατρία μικροδιηγήματα γνωστών ισπανόφωνων συγγραφέων. Η εκφραστική λιτότητα σε όλο της το μεγαλείο:
    https://www.google.gr/url?sa=t&source=web&rct=j&url=https://stagona4u.gr/index.php/component/k2/item/3384-trece-mikrodiigimata-hispanos&ved=2ahUKEwjDq76rzZLfAhVELFAKHfFzAYEQFjAJegQIAhAB&usg=AOvVaw2ditXNy3GVMyTaEvOZzJ9a&cshid=1544353625482

  57. # 56

    Ενα περίπου τέτοιο ποιημά μου γι σένα (κι ας είσαι βάζελος)

    Διάλογοι θαλασσινοί
    ( CENTO )
    Αυτό το είδος μου θυμίζει κοσμική γιορτή, του Κηλαηδόνη πάρτυ

    .
    – Με πνίγει τούτη η θάλασσα που τόσο αγάπησα
    Η τόσο από την ηδονή δοκιμασμένη
    Περασμένες μου αγάπες, όνειρα που σβήσανε
    Και χάθηκαν μέσα στον ύπνο τους σε πελαγίσιους τάφους

    Κάτι αναζητούσανε στην σπηλιά την ανατολική

    – Των αθανάτων καίαμεν εξαίσιες εκατόμβες
    Ιδέ τα φωσφορίζοντα των ουρανών πελάγη
    Μα εσένα μιά παράξενη ζαλάδα σε κινεί
    Μη κλαις το μαράζι, μάθε φυλακτό να μη κρεμάς

    Μιά στιγμή θα συγκατατεθεί ο καιρός

    Το cento είναι μια συρραφή στίχων από διαφορετικούς ποιητές
    Κάθε στίχος ανήκει στον αντίστοιχο ποιητή

    1. Μάνος Χατζηδάκις, ο κύκλος του C.N.S.
    2. K. Καβάφης, μέρες του 1901
    3. Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου, περασμένες μου αγάπες
    4. Γ. Σεφέρης, επιφάνια
    5. Nikareti, το σπήλαιον
    6. Ιακ. Πολυλάς, Ιλιάδα
    7. Γ. Σουρής, ο Φασουλής Φιλόσοφος
    8. Νικος Καββαδίας, το πούσι
    9. Νίκος Γκάτσος, άσπρη μέρα
    10. Οδ. Ελύτης, το μονόγραμμα

  58. #Χρόνια Πολλά σε κάθε Άννα, Αννούλα, Αννέτα, Αννιώ και Αννούδα! (Τί να κάνω; Το χούι, χούι: Μούρχονται αμέσως τα μακεδονικά υποκοριστικά!)
    Ιδιαιτέρως Χρόνια Πολλά στην κόρη του Νοικοκύρη! (το συμπεραίνω από σχόλια άλλων).

    # Ωραία η διήγηση, η οποία όμως δεν κέρδισε τίποτα από …επιτηδευμένες αντιρατσιστικές αναφορές. Τί χρειάζονταν το «σαπούνι» των Εβραίων; Άλλωστε, τελειώνει με μια σαφώς ρατσιστική αποστροφή («μια θάλασσα τους χώριζε») που θα άρεζε (μακεδονικό κι αυτό) στους σύγχρονους …γκόλντεν σαπουνάδες!

    # Στην ίδια δεκαετία του ’70, ένοιωσα όπως και ο Τζι, όταν συνάντησα μια …αφρικανή γαζέλα σε ένα πολυκατάστημα στο Μόναχο. Ατυχώς, δεν κατάφερα να την πλησιάσω, όπως ο ήρωας του Τζι (ή ο ίδιος ο Τζι)!

    # Κλείνω με μια επισήμανση που δεν σχετίζεται άμεσα με τη διήγηση του Τζι: Αρκετοί συμπολίτες μας είναι ρατσιστές και δεν το γνωρίζουν. Όπως ένας σοσιαλΗστής που ήθελε να διώξουμε την καθαρίστρια της πολυκατοικίας επειδή ήταν γιούφτσα! (μακεδονικό κι αυτό!). Και ένας άλλος που ανακάλυψε ότι …είναι ρατσιστής όταν η κόρη του ερωτεύτηκε έναν γιούφτο! (ομοίως πως)

  59. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    46/50
    Ο νους στην …επικονίαση! Αμφίσημο ίσως το φινάλε ως προς αυτό, αλλά επειδή είναι μαυρούλα, μπορεί να υπάρξει υποψία «φυλετικής αποστροφής» . Επίσης προσπαθεί -και δε θυμάται- και τί (της) είπε (τί της είπε για να φύγει «πριν» ή όταν έφυγε «μετά») ; Αυτά όμως ίσως συγκαταλέγονται στα προτερήματα του αφηγήματος.Δίνει έκαστος τις δικές του εκδοχές και αξιολογεί αναλόγως

  60. Γιάννης Κουβάτσος said

    58:Πολύ ωραίο, Τζι.

  61. Πέπε said

    @59 τέλος:

    Φυσικά.
    Τα χρόναι που μεγάλωνα, θυμάμαι το στερεότυπο «στην Ελλάδα δεν υπάρχει ρατσισμός». Δεν υπήρχαν και ξένοι όμως. (Εκτός από κάποιες κοινότητες εντελώς περιχαρακωμένες.)

    @49:

    Γιατί θα πρέπει να το συνηθίσουμε; Η «λήψη» δεν έχει παλιώσει, απλώς έχει συγκεκριμένο ύφος που δεν κολλάει παντού. Το να αντικαθιστούμε τη λήψη με το πάρσιμο όπου θα θέλαμε πιο ανειμένο ύφος είναι η λογική του google translate: ναι μεν «παίρνω» σημαίνει «λαμβάνω», αλλά αυτό δεν τα καθιστά ελευθέρως εναλλάξιμα οπουδήποτε. Δεν υπάρχει λ.χ. πάρσιμο φαρμάκου, ούτε μέτρων.

  62. loukretia50 said

    Καλογραμμένο , Τζι, όπως όλα , με πολλές αποχρώσεις – κι ας επιμένεις στο άσπρο –μαύρο!
    Και βρήκα πολύ έξυπνο τον τίτλο,
    Αυτό που κατάλαβα είναι ότι πιθανότατα υπήρξε συνέχεια, αλλά δε μέτραγε, γιατί η μαγεία είχε χαθεί.
    Δυστυχώς κάποιες φορές αρκεί κάτι φαινομενικά ασήμαντο, ανώδυνο, για να προσγειωθούμε απότομα και το όμορφο ταξίδι να γίνει Πατήσια – Παγκράτι, αν με εννοείτε…

  63. Γιάννης Κουβάτσος said

    59 γ. Μου θυμίζει μια γελοιογραφία του Ιωάννου στο Αντί : ένας μικροαστός πατέρας έβλεπε στην τηλεόραση μια σφαγή Παλαιστινίων και αγανακτούσε. Τότε ανοίγει η πόρτα, μπαίνει η κόρη του και του συστήνει τον Παλαιστίνιο γκόμενό της. Αφού συνέρχεται από τη λιποθυμία ο πατέρας, γυρίζει προς την τηλεόραση και φωνάζει με λύσσα «Έτσι, καλά τους κάνετε, και τα παιδιά, και τα παιδιά!».

  64. # 59

    Απλά έγραψα ολόκληρο το (ναζιστικό) σύνθημα του Αμερικάνου πολιτευτή. Σωστά επισημαίνεις πως ο ρατσισμός των Ελλήνων εκφράζεται κυρίως στους ρομά με τους οποίους όμως δεν μας χωρίζει καμία θάλασσα και έτσι αποδυναμώνει τον χαρακτηρισμό σαν ρατσιστικής αποστροφής μιας απλής και πραγματικής γεωγραφικής παρατήρησης μου.

    Επίσης το Πανθεσσαλονίκειος στο Π του ΠΑΟΚ στο ξεκίνημά του έδειξε πως δεν εστιάζει στις διαφορές (όπως τα μακεδονικά που κάθε τόσο μας σερβίρεις) αλλά στα κοινά και με το μεγάλωμα στην πράξη έχει γίνει ήδη Πανελλήνιος, το Παγκόσμιος έρχεται ολοταχώς !! (το πανευρωπαϊκός με την κατάκτηση του τσουλου θα είναι μια απλή στάση στην εξελικτική πορεία του που ήδη έχει αρχίσει- μου φαίνεται πως είχα κρυφό ταλέντο για πολιτικός και δεν το εκμεταλλεύτηκα !)

  65. Πέπε said

    Για να μην πω -όσο το σκέφτομαι περισσότερο- ότι μάλλον πάρσιμο δεν υπάρχει γενικώς, παρά μόνο με την πολύ ειδική έννοια της άλωσης:

    Πόσες φράσεις με το «παίρνω» μπορείτε να σκεφτείτε όπου θα ερχόταν φυσικά και ομαλά η ονοματοποίηση με το «πάρσιμο»;

  66. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    59 >>Αρκετοί συμπολίτες μας είναι ρατσιστές και δεν το γνωρίζουν.
    Παλιό το σύνθημα να σκοτώσουμε πρώτα το μέσα μας φασίστα, χωροφύλακα ρατσιστή κλπ
    Αννούδα λέει κι ο Παπαδιαμάντης κι ξέρω και δυο Μυτιληνιές , άσχετες μεταξύ τους.
    Γιούφτσα και στη Θεσσαλία(τουλάχιστον)

  67. # 63

    Μπίνγκο ! Ακριβώς αυτό, η μαγεία είχε χαθεί, ό,τι γίνεται μηχανικά χάνεται από την μνήμη

    Είσαι γάτα !

    ( η δικιά μου κοιμάται στα ψηλά )

  68. caktos2 said

    Δεν μου άρεσε.

    Καθόλου!~

  69. Γιάννης Κουβάτσος said

    56: Στη δημοτικιά (☺) λέγεται και γράφεται. Όχι τόσο τώρα όσο παλαιότερα και ιδίως στην αριστερή δημοτικιά: το πάρσιμο του οπλισμού των εχθρών, το πάρσιμο εξοντωτικών μέτρων κλπ. Ο Κουτσούμπας π.χ. είπε το καλοκαίρι:
    «το πάρσιμο όλων των απαραίτητων μέτρων αντιπυρικής, αντισεισμικής και αντιπλημμυρικής προστασίας για τη χώρα»
    https://www.google.gr/url?sa=t&source=web&rct=j&url=http://www.ert.gr/eidiseis/ellada/politiki/d-koytsoympas-oi-proteraiotites-to-epomeno-diastima/&ved=2ahUKEwiK0KG135LfAhVMa1AKHRgaCGgQFjADegQIBRAB&usg=AOvVaw2ek4GVTpAlfxK2V7Rj-Ji0

  70. caktos2 said

    Κοιμήθηκε απόψε σπίτι μου
    Και το πρωί μετακίνησα τη σθιδερώστρα που είχε παρατήσει μπρός στην μπαλκωνόπορτα.
    Τώρα πως βρέθηκε το σίδερο πάνω στο λάπτοπ δεν ξέρω. Ηταν και στην πρίζα.`
    Χαλάλι της.

    Χρόνια πολλά στις κόρες μας. Και σ όλες τις άλλες.

    Και σ αυτήν την Αννα, που σίγουρα δεν γιορετάζει

    https://caktos.blogspot.com/2013/08/blog-post_14.html

  71. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Άιντε…σύρε σπίτι σου, γριά… δεν έχουμε τίποτε μεταξύ μας… ούτε πάρσιμο, ούτε δόσιμο… δεν ξέρω εγώ τι βύζαινες, τί κοίμιζες, τί κούναες… εσύ το ξέρεις …
    Αλ. Παπαδιαμάντης , » ‘Ονειρο στο κύμα»

  72. sarant said

    66 Για το πάρσιμο, το ΜΗΛΝΕΓ καταγράφει τρεις σημασίες πέρα από την άλωση:
    α. Το στένεμα/κόντεμα ρούχου, πχ το παντελόνι θέλει πάρσιμο
    β. Το κούρεμα, τα μαλλιά σου θέλουν λίγο πάρσιμο
    γ. τη σεξουαλική πράξη: δεν πήγε μαζί του για ένα πάρσιμο αλλά για μακρόχρονη σχέση

  73. Ιάκωβος ο Αδελφόθεος said

    Καλημέρα σας από το παγωμένο Σικάγο,

    Εκτιμώ απεριόριστα την αφηγηματική ικανότητα του κ. Gpoint. ΚΑΙ το παρόν διήγημά του διαβάζεται πολύ ευχάριστα, εν αντιθέσει με τα αναρτηθέντα διηγήματα κάποιων άλλων ατάλαντων σχολιαστών (Δ. Μαρτίνου, Ξηροσφύρη κλπ.) που θές να τά εγκαταλείψεις από τις πρώτες 30 λέξεις…

    Ακριβώς, όμως, επειδής εκτιμώ το ταλέντο του κ. Gpoint να παραμυθιάζει τον κόσμο, ΑΔΥΝΑΤΩ να πιστέψω ότι «Η κόνις η Αφρικανίς» έχει τόσο απότομο και ακατανόητο τέλος. Κατά την προσωπική μου γνώμη, το διήγημα υπέστη λογοκρισία από τον κ. Σαραντάκο, διότι κατέληγε σε λύση που θα μπορούσε να εκληφθεί ως ρατσιστική…

    Πιθανότατα, ο κατά κοινή ομολογία «περπατημένος» κ. Gpoint έγραφε στον επίλογο του διηγήματος ότι ο αφελής νεαρός λευκός που πήγε να γ@μήσει τζάμπα την μαύρη καλλονή, διεπίστωνε ότι η μαυρούλα εκδιδόταν και περίμενε μετρητό για τα περαιτέρω: «Εν τη παλάμη και ούτω βοήσωμεν», που λένε και οι παραδόπιστοι παπάδες… Ίσως, λοιπόν, ο κ. Σαραντάκος θεώρησε ότι η κατάληξις αυτή διασύρει τις εν Ελλάδι αφρικανές φοιτήτριες και την έκοψε, με αποτέλεσμα το παρόν διήγημα να έχει αυτό το ανεξήγητο τέλος, που έκανε κακή εντύπωση σε όλους τους αναγνώστες…

    Ως πιό «περπατημένος» από αυτόν, συνιστώ στον αγαπητό κ. Gpoint να προβεί σε άμεση διόρθωση του διηγήματος, αξιοποιώντας την παρακάτω ιδέα: Μετά το αφρικανικό τραπέζωμα, η μαύρη καλλονή και ο λευκός νεαρός αρχίζουν τα χαμουρέματα… Η καταστροφή έρχεται όταν η μαυρούλα βλέπει το τσουτσούνι του, που είναι το μισό από τα τσουτσούνια των μαύρων συμπατριωτών της με τους οποίους συνήθιζε να νταραβερίζεται μέχρι τότε. Τον προσβάλλει για το μέγεθός του, ο νεαρός «τα παίρνει στο κρανίο» και καταφεύγει στον πασίγνωστο ρατσισμό των λευκών για να την ταπεινώσει: Διαδίδει στην Σχολή της ότι η κοπέλλα είναι ιερόδουλος και άλλα τέτοια, βγαλμένα μέσα από την ζωή…

    ΙΔΟΥ πεδίον δόξης λαμπρόν για έναν διηγηματογράφο της κλάσεως του κ. Gpoint να ξεδιπλώσει το ταλέντο του, ασχολούμενος με το πάντα επίκαιρο θέμα του Ρατσισμού των Λευκών…

  74. sarant said

    Με ειδοποιούν από το κοντρόλ ότι σε λίγη ώρα, στις 16.30 ώρα Ελλάδος, το κανάλι της Βουλής θα παίξει ένα ντοκιμαντέρ για τον γελοιογράφο Αρχέλαο, όπου θα μιλήσω για λίγο κι εγώ.

  75. Πέπε said

    @70:

    Ένας κομμουνιστής πολιτικός δεν αποτελεί μέτρο. Μην αρχίσω τώρα για τους ινστρούχτορες και τις στρουχτούρες που λέγονται με χτ για να είναι πιο κοντά στον λαό!

    @73:
    Έστω.
    Το α και το β μού φαίνονται περίπου το ίδιο, και το είχα δει στο σκέτο ΛΝΕΓ ή σε κάποιο άλλο λεξικό. Απλώς δεν το έβαλα στη συζήτηση γιατί δεν μπορώ να θυμηθώ αν τα έχω πει/ακούσει, και πώς μου φάνηκαν.
    Σε κάθε περίπτωση, πρόκειται και πάλι για ειδικές σημασίες κι όχι γενικώς για το ουσιαστικό του ρήματος παίρνω.

    Το ότι ένα ουσιαστικό, με κατάληξη που να δηλώνει πράξη, βγαίνει από ένα ρήμα, δε σημαίνει ότι αυτόματα μπορεί να μπει σε κάθε περίπτωση όπου θα έμπαινε και το ρήμα.

  76. sarant said

    75 Κι αν μπορεί κανείς να μου πει πώς να το γράψω…

  77. loukretia50 said

    Τζι, και οι γάτες έχουν κώδικες!
    Το CENTO δεν το ήξερα, αλλά έκανα πάντα παρόμοιους συνδυασμούς για πλάκα.
    Ακόμα και με τους τίτλους άρθρων, όπως και ο Δημήτρης Μαρτίνος πρόσφατα…
    Και με την ευκαιρία,

    40, σχετικά με τις «ανολοκλήρωτες συναντήσεις» :
    Κάποιες ανολοκλήρωτες συναντήσεις αφήνουν τις πιο όμορφες αναμνήσεις!

    76 (τέλος) Πέπε
    Ειδικά για το συγκεκριμένο ρήμα, δε νομίζω ότι χρησιμοποιούμε συχνά το ουσιαστικό, άσχετα αν ταιριάζει ή όχι. Εκτός από τις περιπτώσεις που ανέφερες τη «λήψη» και πιο σπάνια το «πάρσιμο».
    Μάλλον τις περισσότερες φορές που αναφερόμαστε στην πράξη που δηλώνει το «παίρνω», απλά ή μεταφορικά (παίρνω το λόγο, το τραίνο , τη μπάλα, το καπέλο κλπ , παίρνω είδηση, πούντα, τρομάρα), καταφεύγουμε σε πρόταση , συνήθως χρονική πχ όταν πήρε το λόγο.
    Ή αλλάζουμε το ρήμα.
    Και βέβαια υπάρχουν φράσεις στις οποίες δεν κολλάει ουσιαστικό του «παίρνω» :
    Παίρνει από λόγια, πήρε να σουρουπώνει, το πήρε απάνω του, πήρε πόδι, πήρε αέρα, τα πήρε στο κρανίο κ.α.
    Αυτά από τη δική μου εμπειρία !

  78. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    Μνημες υπαναπτυξης.

    Στις ΗΠΑ ειχαμε εως προεδρο τον Ομπαμα ως προιον ερωτικης πραξης 2 φοιτητων, ενος αφρικανου κια μιας λευκης.

  79. Γιάννης Ιατρού said

    77: Ωχ, αργά σε διάβασα. Να δούμε τι μπορεί να γίνει 🙂

  80. # 78

    Οι (δικές μου γάτες) θέλουν να κοιμούνται στο ίδιο ύψος με μένα για λόγους ισότητας οπότε κοιμούνται σε καρέκλες, καναπέδες και τραπέζια μια που γνωρίζουν πως τα κρεβάτια ανήκουν σε άλλους. . Στις καλές τους (ή σε στιγμές αδυναμίας που θέλουν το χαδάκι τους) ξαπλώνουν καιι στα χαλάκια δίπλα στα κρεβάτια. Η επικοινωνία μου μαζί τους γίνεται με το βλέμμα και μόνο, το αν είναι ή όχι κώδικας, δεν το ξέρω εγώ είμαι γατόφιλος αλλά όχι γάτα !

  81. loukretia50 said

    Αφώτιστε, ακριβώς αυτή την ταινία θυμήθηκα!
    Και οι γονείς υποτίθεται ήταν ιδιαίτερα προοδευτικοί!

  82. Ιάκωβος ο Αδελφόθεος said

    Να μάς πεί ο κ. Σαραντάκος τί σημαίνει αυτό το ποτήρι με το Λουξεμβουργιανό γάλα που υπήρχε πίσω του καθ’ όλη την διάρκειαν της αποψινής εμφανίσεώς του στο ντοκυμαντέρ του Καναλιού της Βουλής για τον μακαριστό σκιτσογράφο Αρχέλαο Αντώναρο

    Επίσης, να μάς πεί ο κ. Σαραντάκος τί είπε και τον λογόκριναν τόσο άγρια οι μπολσεβίκοι δημιουργοί του ντοκυμαντέρ. Εμφανίστηκε μόνο δύο φορές και μίλησε συνολικά 2 λεπτά και 47 δευτερόλεπτα, ενώ οι υπόλοιποι 4 εμφανισθέντες μίλησαν από 3,5 λεπτά (Στάθης Σταυρόπουλος) έως και 5,5 λεπτά (Δ. Ζαννίδης)

  83. 6,
    Κιντ, duly noted! 🙂

  84. Η αγάπη που χάθηκε στη σκόνη

  85. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    82. Αν προχωρουσε η σχεση ενδεχεται να ειχαμε τον πρωτο ασπρομαυρο βουλευτη υπουργο ή και πρωθυπουργο στην Ελλαδα ή στην αφρικανικη χωρα καταγωγης της Κονι.

  86. 1, … Καλημέρα
    Παρίσι ,Τέξας. …

    Καλημέρα
    Χιούστον, Τέξας.

  87. 2, … Άκου « Φίλιπποι»… σιγά μην ήταν και «Καβάλες»! …

    Εύλογο οι «φίλιπποι», μού φαίνεται.
    (Not with a cavalier attitude, though.)

  88. 16α,

    Το έσκασε ως κόννικλος;

  89. loukretia50 said

    89. oψόμεθα… εις Φιλίππους!

    Stray Cats – Stray Cat Strut https://youtu.be/mbAyj1h9vI0
    «Wild stray cat, you’re a real goοd guy I wish I could be as carefree and wild But I got cat class, and I got cat style!»

  90. Corto said

    56 (Γιάννης Κουβάτσος):

    «Ο Τακόπουλος το έχει τερματίσει στη συντομία του λόγου στους «Βίους ακατάλληλους»…»

    Και είναι επίσης δεξιοτέχνης στην λεξιπλασία (αν στέκει ο όρος), όπως φαίνεται στην «Κενή Διαθήκη».

  91. Το όνομα της αφρικανίδος πάντως οφείλεται σε μια αγαπημένη μου φωνή :

  92. caktos2 said

    79:
    Guess Who’s Coming to Dinner

    https://sarantakos.wordpress.com/2013/05/23/antiratsistiko/#comment-173093

    [και δεν πιάνονται τα βυζάκια με γιώτα στο ποινολόγιο]

  93. Πέπε said

    @92:
    Σπάνια σύμπτωση, κι εμένα! Μάλιστα την έμαθα από ένα ξεχασμένο σιγκλάκι της νιότης των γονέων μου με αυτό ακριβώς το τραγούδι.

  94. loukretia50 said

    Είναι τόσο χάλια το πατσουλί?

  95. # 96

    Οχι αλλά έχει πολύ μεγάλο βεληνεκές εκτός που είναι έντονο, ειδικά τις πρώτες ώρες και ανυπόφορο όταν έμπλεκε με την μυρουδιά του ιδρώτα. Ηταν στην μόδα την εποχή που αναφέρεται στο διήγημα και εκ των ουκ άνευ των αφρικανίδων.

  96. loukretia50 said

    96. Είχε συνδεθεί πολύ, εκτός από συγκεκριμένη κατηγορία γυναικών , με τους χίπηδες.
    Και υπήρχε και ρήμα «πατσουλίζω», αγαπημένη πολλών μαμάδων όταν ήθελαν να τονίσουν ευγενικά ότι η κορασίς έβαλε έντονο άρωμα.

  97. Πέπε said

    @94:

    Ωπ. λάθος. Δεν ήταν το Stupid Cupid, ήταν το Fallin’. Και από πίσω το My happiness.

  98. # 97

    Ενας λόγος ήταν και το κόστος, από τα φτηνά αρώματα το πατσουλί.

  99. # 98

    Πολύ ωραίο.

    Εποχές που οι τραγουδιστές και οι τραγουδίστριες είχαν φωνή πρώτα απ’ όλα. Σήμερα είναι ίσως το τελευταίο ζητούμενο.

  100. Αισχος πάλι με την ΕΡΤ… Βγάλανε στον αέρα τον εμετικό Καραπαπά για δηλώσεις μετά τον αγώνα του ΟΣΦΠ στην Ξάνθη μια απ΄ότι φαίνεται ο μπαρμπα Σάββας τελείωσε το κουτάκι με τις»σοφίες». Το γεγονός πως μόλις πριν 4-5 μέρες επεβλήθηκε στον Καραπαππά πρόστιμο και απαγόρευση εισόδου στους αγωνιστικούς χώρους δεν πτόησε τους υπεύθυνους της «δημόσιας» τηλεόρασης.

  101. Ιάκωβος ο Αδελφόθεος said

    Να μάς πεί ο ανίκανος Ιατρού (80), γιατί επί 4 ώρες δεν μπορεί να βρεί το βίντεο με την αποψινή εμφάνιση του κ. Σαραντάκου στην εκπομπή του Vouli TV για τον μακαριστό Αρχέλαο Αντώναρο, όπως υποσχέθηκε…

    Οι δύο εμφανίσεις του κ. Σαραντάκου είναι από το 4:03 έως το 5:07 και από το 6:16 έως το 7:57 του βίντεο. Τα υπόλοιπα που είπε λογοκρίθηκαν από τους μπολσεβίκους συντελεστές του ντοκυμαντέρ. Καλείται ο κ. Σαραντάκος να βγεί και να μάς πεί τί είπε και ενοχλήθηκαν οι ως άνω μπολσεβίκοι

  102. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    88 >>2, … Άκου « Φίλιπποι»… σιγά μην ήταν και «Καβάλες»! …
    Εύλογο οι «φίλιπποι»,
    ε και η κόνις !
    Φίλιπποι Καβάλες προς Κόνιτσα !

    Υπόψη, τα ντοκιμαντέρ-αφιερώματα στους σκιτσογράφους κλπ, βλέπω ότι τα προβάλλουν και την Τρίτη τα μεσάνυχτα.

  103. mitsos said

    G πολλά συγχαρητήρια
    τελικά «έχεις πένα» ( αν και μάλλον χρησιμοποιείς μόνο το πλκτρολόγιο άρα η φράση οδεύει στη λήθη ακόμα και για όσους «έχουν πένα » )

    Καπνιστής ο πρωταγωνιστής , αλλά δεν νομίζω πως η περιγραφή είναι περιγραφή ώριμου προς ώριμη όπως αναφέρθηκε ( Άλλωστε είναι γνωστό πως αν ωριμάσουμε τα αγόρια συνήθως αυτό συμβάινει μετά τα 44 … φοιτητής και ώριμος κοντά στην Κυψέλη δεν νομίζω να γίνεται ).

    Το άλλο που δεν καταλαβαίνω είναι η απομόνωση όλων των σκηνών σε δυο. Αυτός και αυτή. Μήτε οικογένεια, μήτε φίλοι , μήτε κοινωνία γύρω του … μονολογεί αυτός με τις θύμισες από ότι άκουσε στο ραδιόφωνο … Μπα ούτε αυτο κολλάει . Αλλόκοτη αυτή η θεωρία λήψης αποφάσεων από άτομα …κοντά στη Φωκίωνος Νέγρη.

    Αλλά ναι το τέλος είναι όλα τα λεφτά . Αφού ανακάλυψε θάλασσα μεταξύ τους … Ναι έτσι εξηγούνται όλα τα προηγούμενα ερωτήματά μου. Γεροπαράξενος από τα νιάτα του ήταν αυτός … Πως θα το λεγε η γιαγιά μου ; «Το κακό ξίδι τ΄αγγειό τ’ χαλάει»

    Μήτε το φαγητό δεν δοκίμασε ο μίζερος

    Τζι , σε ευχαριστούμε…
    περιμένουμε το επόμενο

    Νίκο και εσένα σε ευχαριστούμε
    Και Χρόνια Πολλά σε όλες της Άννούλες σας

    μια ακόμα Αννα :

  104. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα και ακόμα μια φορά τον Τζι και για το άρθρο και για τη συμμετοχή στην κουβέντα.

    Όσο για το ντοκιμαντέρ, δεν είπα (πολύ) περισσότερα και δεν έγινε καμία λογοκρισία. Μίλησα γι’ αυτά που ξέρω, δηλ. για τη συμμετοχή του Αρχέλαου στον Ριζοσπάστη (υπάρχει άρθρο στο ιστολόγιο). Η μόνη άλλη συμμετοχή μου ήταν να βρω τις γελοιογραφίες για τις οποίες μηνύθηκε ο Αρχέλαος, που θα τις παρουσιάσω σε προσεχές άρθρο.

    Κι αν βρει κανείς πώς κατεβαίνει το ντοκιμαντέρ να το έχω και οφλάιν, ας μου πει.

  105. ΣΠ said

    105
    Για να το κατεβάσεις κάνεις κλικ στο βέλος πάνω δεξιά στο βίντεο.

  106. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    >>και ορφνοκόκκινος λεκές
    ομορφοκόκκινος;

  107. loukretia50 said

    Αγαπητέ Μήτσο,
    Αν, όπως δίνεις την εντύπωση, ήσουν πάντα ανοιχτός σε
    πολύχρωμα όνειρα, άρα διαθέτεις φαντασία, γιατί τώρα χρειάζεσαι λεπτομέρειες? Θα πρόσθεταν κάτι ουσιαστικό?

    Μπορείς να κρίνεις κάποιον για τη συμπεριφορά, που δε φαίνεται πουθενά ότι ήταν άσχημη, όχι για όσα νοιώθει.

  108. loukretia50 said

    108 Βέβαια …αν τώρα μας προκύψει ανάλυση για τον ΠΑΟΚ θα συμφωνήσω μαζί σου για παραξενιές…

  109. Κι εγώ ευχαριστώ τον Νίκο για τον φιλόξενο χώρο του και τις ευκαιρίες που δίνει για ουσιαστική κριτική και παρατηρήσεις μέσω των σχολίων. Οπως έχω ξαναπεί τα διηγήματά μου (προσπαθώ να) είναι αληθοφανή και να έχουν κάποιες αλλαγές σε ρόλους και γεγονότα από την πραγματικότητα ώστε να μην είναι αναγνωρίσιμα από τους πραγματικούς πρωταγωνιστές. Ενα γενικό πλάνο είναι το παρακάτω κείμενο για όσους/ες έχουν την διάθεση να το διαβάσουν.
    Καληνύχτα

    Κάποια χρόνια μετά την άλωση της Τροίας οι βασικοί πρωταγωνιστές αισθάνθηκαν έντονη την ανάγκη της επιστροφής και οι κομπάρσοι το ίδιο. Αρχικά ήταν «τοπική» επιστροφή μα πολύ σύντομα απέκτησε την «χρονική» διάστασή της. Τα κατεστραμμένα σπίτια, τα καμένα ιερά, τα κομμένα δένδρα άρχισαν να ξαναπαίρνουν την αρχική τους μορφή, μέχρι και ο αποξηραμένος Σιμμόεις ξαναβρήκε νερό. Ολο το σκηνικό είχε στηθεί περιμένοντας πρωταγωνιστές και κομπάρσους. Το έργο «έπρεπε» να ξαναπαιχθεί, ίσως λίγο διαφορετικά αυτή τη φορά, με περισσότερους αυτοσχεδιασμούς και την απόφαση της μοίρας να μη βαραίνει τόσο στο τελικό αποτέλεσμα. Η ανάγκη της επανάληψης ήταν περισσότερο από επιτακτική, είχε γεννηθεί από την αποτυχία του σπόρου να φυτρώσει, ζήταγε την δεύτερη ευκαιρία της και δεν λογάριαζε τόπους, χρόνους και ανθρώπους.
    Το ζητούμενο ήταν το «άοιδε θεά», η μήνις του Αχιλλέα ήταν περίπου αδιάφορη. Κανονίστηκε όπως ρυθμίζονται οι κυριακάτικες εκδρομές για μπάνιο με το πούλμαν, έτσι βρέθηκαν όλοι εκεί.
    Ηταν μια ιδέα γενικά αποδεκτή χωρίς κανένας να θυμάται ποιος την πρωτοείπε. Ηταν σαν να υπήρχε πάντοτε όπως υπάρχουν τα βουνά, τα δάση και οι θάλασσες, μια ιδέα που έγινε από όλους δεκτή, χωρίς καμία εξαίρεση, χωρίς κανένα ιδιαίτερο ενθουσιασμό ή εκδηλώσεις χαράς αλλά σαν κάτι φυσικό και αυταπόδεικτο, κάτι που το περιμένανε και το δέχονταν χωρίς αντιρρήσεις, σαν το τέλος του καλοκαιριού ή του χειμώνα.
    Ηταν όλοι τους ηθοποιοί. Πολύ καλοί ηθοποιοί, από αυτούς που ταυτίζονται με τους ρόλους τους και τους ζούνε. Και ήταν συγχρόνως σκηνοθέτες μα και δημιουργοί του σεναρίου μια που οι αυτοσχεδιασμοί τους ήταν αυτοί που έδιναν υλικό στον τυφλό συγγραφέα-ποιητή-παραγωγό. Αυτή τη φορά βέβαια – αυτή ήταν η ιδέα- θα ξαναπηγαίνανε την ίδια εκδρομή, θα χρησιμοποιούσανε τα ίδια σκηνικά, θα είχανε τους ίδιους ρόλους αλλά δεν θα είχανε σεναριογράφο, τον γέρο-Ομηρο τον είχαν αποκλείσει παμψηφεί και κοινή συναινέσει.
    Οι αρχικές διαφορές ελάχιστες ήταν. Η καραφλίτσα του Αχιλλέα και το διαφαινόμενο στομαχάκι του Εκτορα ήταν οι πιο κτυπητές. Κάνανε πάλι τρεις φορές τον γύρο στα τείχη της πόλης όχι τρέχοντας και κυνηγώντας ο ένας τον άλλο, αλλά αυτή την φορά περπατώντας δίπλα-δίπλα και σιγοκουβεντιάζοντας σαν παλιόφιλοι. Οι άλλες – οι πιο μικρές διαφορές – στα μάτια και στην έκφρασή τους υπήρχαν.
    Πού ήταν η αποφασιστικότητα του Διομήδη, το θάρρος του Ιδομενέα, η θεϊκή περηφάνεια του Σαρπηδόνα ; Ο Μενέλαος είχε αντικαταστήσει το θλιμμένο ύφος του μ’ ένα ανυπόμονο βλέμμα- λες και περίμενε την άνοδο του Χρηματιστηρίου. Η Θέτις φαινόταν πιο ξανανιωμένη και η Εκάβη κάπως ατημέλητη. Ο Αρης πάντα ίδιος και ανίκητος σαν την βλακεία που αντιπροσώπευε, στην δεύτερη τούτη παράσταση θεά του πολέμου ήταν η Αθηνά, κι’ ο πόλεμος σοφία είναι, το νοιώθεις αν ζήσεις δεύτερη φορά. Ο Δίας δεν φαινότανε, είχε κρυφθεί πίσω απ’ τα σύννεφα με την κυρά του και θεά του, την Ηρα. Τούτη την φορά είχε παρατήσει τον ζυγό που έγερνε στην νίκη των Ελλήνων, του ήταν αδιάφορο ποιος θα κέρδιζε. Αυτός, νικώντας τον Υπνο, είχε κερδίσει για δεύτερη φορά την Ηρα στην καριέρα του και απολάμβανε το κάθε δευτερόλεπτο μαζί της.
    Η Κασσάνδρα, απαλλαγμένη από τις διαταγές του σκηνοθέτη-συγγραφέα-ποιητή δοκίμαζε τις ικανότητές της στην μουσική. Πολλοί την θαύμαζαν, ο Αίας πρώτος-πρώτος. Η Ελένη –δεν θα το πιστέψετε αλλά – έπλενε τα πιάτα να κερδίσει τον χαμένο καιρό, η Αφροδίτη τα σκούπιζε και τα τοποθετούσε στα ράφια. Είχαν αναλάβει το βραδινό γεύμα στην αποχαιρετιστήρια συγκέντρωση, εκεί στην ακτή, εκεί που είχαν τραβήξει τα πλοία έξω στην στεριά. Ο Νέστορας είχε πάρει κιόλας θέση και περίμενε το βράδυ παίζοντας πεσσούς με τον Τειρεσία Με το σούρουπο όλοι μαζεύτηκαν πίσω απ’ την τάφρο, στην λουρίδα της άμμου μπροστά στα πλοία. Εντύπωση έκανε η παρουσία του Εκτορα αλλά και του πτώματός του ταυτόχρονα που το ζητούσε ο πατέρας του, τα ίδια συνέβαιναν και με τον Πάτροκλο.
    Τα μόνα – ίσως – πρόσωπα που έλειπαν ήταν η Κλυταιμνήστρα και η Πηνελόπη, θα χωράγανε και στην καινούργια εκδοχή που ξετυλιγότανε αυθόρμητα. Η μοναξιά του Αγαμέμνονα ήταν δεδομένη και η κοιλίτσα του Οδυσσέα ίσως είχε αιτία την αιώνια πίστη του στην Πηνελόπη.
    Το Ιλιον χρύσιζε στις τελευταίες ακτίνες του ήλιου που είχε μισοδύσει κάπου στα νότια και κινιότανε παράλληλα με τον ορίζοντα να πάρει την σωστή του θέση. Οταν μοιράστηκε το φαγητό. όλοι χαμογελάσανε και ο Σιμμόεις ο ποταμός ενώθηκε επιτέλους με τον Ωκεανό.
    Μ’ αυτά και μ’ αυτά η εκδρομή έγραφε την ιστορία της και η Ιστορία κατέγραφε την εκδρομή σαν μια ακόμη εκδοχή της. Οι πρωταγωνιστές- πέρα από αυτή την διαδικασία – μάλλον το απολάμβαναν, τα προσωπικά προβλήματα ελάχιστη σημασία έχουν μπροστά στο αέναο Γίγνεσθαι.
    Μακριά, πολύ μακριά, παλιά, πολύ παλιά και κατά μία έννοια ταυτόχρονα σ’ ένα παράλληλο Σύμπαν, καθένας είχε την δεύτερη ευκαιρία του. Αλλος την κέρδισε, άλλος την έχασε, άλλος την αγνόησε, τι σημασία έχει ; Τα παράλληλα Σύμπαντα δεν ξανασμίγουν παρά μόνο με κοινή συναίνεση και μόνο αν συγκατατεθούν ο ποιητής κι’ ο Χρόνος.

  110. mitsos said

    Λου!
    Είχα πατήσει την Δημοσίευση …
    όταν μου πέρασε η δεύτερη σκέψη πως μπορεί να «την πάτησα» .

    Αν όντως έθιξα με τις κρίσεις μου πραγματικά πρόσωπα … Λάθος μου .

    Όντως πρέπει να κρίνουμε συμπεριφορές και όχι πρόσωπα

    Δεν μπορώ να επανορθώσω με μια συγνώμη αλλά αυτήν έχω … Συγνώμη .

  111. loukretia50 said

    111. Δύσκολο να προσβάλλεις ένα φανταστικό πρόσωπο! Τώρα αν μερικοί μπορεί να κάναμε περίεργους συνειρμούς…
    ΄Αλλωστε αυτή είναι η ικανότητα του συγγραφέα, να σε ταξιδεύει!

  112. # 107

    Τώρα το πρόσεξα…Οχι. Ορφνός, δηλαδή χρώματος καφέ, από εκεί και ο ορφός δηλαδή ο ροφός !

  113. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    113. Α ωραία! ορφνός, καφετής λοιπόν. Το αγνοούσα και δεν μου γκουγκλίστηκε (χθες) σύνθετο (μου επαναλάμβανε το νήμα εδώ).
    Καλημέρα.

  114. cronopiusa said

  115. ΣΠ said

    105
    Νικοκύρη, αν δεν έχεις κατεβάσει το βίντεο, μπορώ να σου το στείλω με WeTransfer.

  116. Γιάννης Ιατρού said

    116: Σταύρο, εκτός από τον ανωτέρω πορνολογαριασμό του (Parthenopipis-Julian) στο dailymot. (βλ. #102) το έχει ανεβάσει κι αλλού ο πολυώνυμος (για κατέβασμα) => https://sarantakos.wordpress.com/2018/12/08/meze-352/#comment-546974

  117. nikiplos said

    Καλημέρα… πραγματικά πολύ ωραίο διήγημα… Μου άρεσαν και οι περιγραφές του και η εικόνα του…

    Ως προς το τέλος, η ιδέα που μου άφησε είναι ότι δεν μπορούσε να θυμηθεί τι ειπώθηκε τότε γιατί απλά δεν τα πίστευε αυτά που θα είπε… ήταν μάλλον προσχήματα… γι’ αυτό και γρήγορα τα έσβησε από τη μνήμη του, κρατώντας τα σημαντικά, δλδ τις διαδοχικές του νίκες απέναντι στις αρχικές αναστολές του που θα έβγαιναν από τα κατεστημένα της εποχής… Αυτά δλδ όλα που τον έφεραν σε εκείνο το μεσημεριανό τραπέζι… ένα συμβολικό γεγονός… ένα ορόσημο εξέλιξης της σχέσης σε μια περαιτέρω (ίσως) πιο επίσημη κατάσταση…

    Το είπε και ο ίδιος κάπου στην αποφορά του: Τον ενοχλούσαν τα (σίγουρα όχι θαυμαστικά) βλέμματα των άλλων πάνω του, όταν έβγαινε μαζί της έξω.

    Δεν μπόρεσε να το ξεπεράσει… Ήταν μια θάλασσα αυτό που τους χώριζε…

    Πολλές φορές συνέβη αυτό. Παλαιότερα στα 50ς θα μπορούσε απλά να είναι μια προσφυγοπούλα, όπως συνέβη στον Πατέρα μου… Στα μιλένιουμ μια μετανάστρια, Αλβανίδα ας πούμε… Το Ρομά δεν το βάζω στη συζήτηση γιατί είναι από μόνο του ταμπού…

    Πόσες φορές δεν βάλαμε αυτούς τους φραγμούς πάνω από εκείνο που ήθελε η οργώνη μας… Ίσως γιατί η ψυχή μας ήθελε ορμέμφυτα να είμαστε με το μέρος των πολλών… να είμαστε «φυσιολογικοί».

    Πολύ καλό, πολυσχιδές και σημαντικό αυτό που έθιξες με αυτό το διήγημά σου Αγαπητέ GPoint. Και χάρηκα που δεν μάσησες τα λόγια σου, ούτε το ωραιοποίησες στο τέλος…

  118. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Σκονίζαλο (το) είναι υποκοριστικό της σκόνης, στη μικρή πατρίδα.

  119. Μπετατζής said

    Μου άρεσε και αυτό το διήγημα του Τζι. Μου θύμισε το παρακάτω τραγουδάκι του Van Morrison που είχε γραφτεί αρχικά ως Brown skinned girl, περιγράφοντας μια διαφυλετική ερωτική σχέση σαν αυτή του διηγήματος, αλλά ο ίδιος ο Van το άλλαξε, σε Brown eyed girl μάλλον για να το συμβατό με τα ήθη των ραδιοσταθμών της εποχής (1967), αν και ο ίδιος δεν το παραδέχθηκε (ότι το έκανε για το σκοπό αυτό). https://www.youtube.com/watch?v=UfmkgQRmmeE Αν κάποιος σαν τον Van (the man) Morrison έρχεται σε τέτοιου είδους διλήμματα και συγκρούσεις, τι να σου κάνει και ο φοιτητής του διηγήματος ;;; Και μέχρι εκεί που έφτασε, πολύ του ήτανε. Εννοείται το τραγουδάκι αφιερωμένο στο συγγραφέα, αν και είναι περισσότερο ντυλανικός.

  120. Μπετατζής said

    για να το κάνει συμβατό

  121. # 120

    Ευχαριστώ. Αγαπημένη φωνή ο Βαν , αγαπημένο τραγούδι. Το έχω στον φάκελλο του Ντύλαν όπου μπαίνουν ελάχιστα αλλότρια κατά την φιλοντυλανική κρίση μου. Εκτιμώ απεριόριστα τις ερμηνευτικές ιδιότητες του Μόρισσον , ειδικά σε τραγούδια του Ντύλαν

  122. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    Αν μου επιτρέπετε, πιό πολύ απ’ το διήγημα μου άρεσε το 110 του Τζι. Σαν ανοιχτή πύλη είναι.

  123. 110, !!

  124. loukretia50 said

    Τζι,
    Σχετικά με την ενδιαφέρουσα άποψη που παρέθεσες, ελπίζω ο ποιητής κι ο Χρόνος να συγκατατεθούν για να καταργήσουν τους περιορισμούς των θνητών και σε πολλές άλλες περιπτώσεις.
    Σ΄αυτή τη ζωή , δυστυχώς , δεν οργανώνεται τέτοια εκδρομή. Στα πολύ σημαντικά , που μπορεί να καθορίσουν την πορεία μας, δεύτερη ευκαιρία δε σερβίρεται… Απομένει η δια βίου μάθηση.
    Και η φαντασία! Ευτυχώς!

    Ερώτηση ρητορική :

    Αν ήτανε ο κόσμος μας όνειρο δίχως τέλος
    κι ήταν το σύμπαν ένα κλαμπ κι επίτιμο εσύ μέλος,
    με όλα τα προνόμια κι όλες τις ευκαιρίες
    να ξαναζήσεις τα παλιά σε νέες ιστορίες…
    Στ΄αλήθεια είσαι σίγουρος πως θες να δοκιμάσεις
    την κάθε πιθανή ζημιά, στις πιο ακραίες φάσεις?
    ΛΟΥ
    Ή μήπως προτιμάς να ζεις με λάθος αποφάσεις?

  125. Γιάννης Κουβάτσος said

    Αυτό, Τζι, είναι το παναθηναϊκό ήθος:
    https://m.sport24.gr/football/omades/Panathinaikos/panathhnaikos-k15-o-orismos-toy-fair-play-apo-toys-pitsirikades-twn-prasinwn.5384836.html

  126. ΜΙΚ_ΙΟΣ said

    Ωραίο το «μικροδιήγημα» του Τζι. Δεν βρήκα το τέλος απότομο ή ξαφνικό. Αντίθετα, ρεαλιστικό και ίσως αναμενόμενο, αν λάβουμε υπόψη και τον χρόνο αναφοράς. Τη δεκαετία του ’70, πολλές φορές στα ερωτικοσεξουαλικά ζητήματα – και όχι μόνο – «οι ευαισθησίες είχαν πει (έλεγαν) την τελευταία κουβέντα».
    Μ’ άρεσε και η προσέγγιση της ΕΦΗΣ στο #3.

    Και μερικά γλωσσολογικά:
    – @ 107, 113, 114
    Τα επίθετα ’’ὀρφνός, ὀρφνώδης, ὄρφνινος, ὀρφνήεις’’ σήμαιναν, γενικά, τον ’’σκοτεινόχρωμο, σκουρόχρωμο, μελαψό’’ [βλ. Λεξικά Hofmann, Beeks, LSJ, Θησαυρός Ελληνικής Γλώσσης κ.ά.]. Όσο για τη σύνδεσή τους με το ψάρι ’’ορφός, ροφός’’, ο Μπαμπινιώτης έχει κάποια αμφιβολία (βάζει ένα «ίσως»).
    Άρα, ακριβέστερα: ορφνοκόκκινη = σκοτεινή κόκκινη, σκούρα κόκκινη, μαυροκόκκινη => (κατά προσέγγιση) καφεκόκκινη.

    Να συμπληρώσω, όμως, κάτι που έχει σχέση με την κρητική διάλεκτο (αλλά και με το σημερινό νήμα…):
    Στο «Λεξικό ερμηνευτικό και ετυμολογικό του δυτικοκρητικού γλωσσικού ιδιώματος, Αντώνιος Ξανθινάκης, Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης, Δ΄ έκδοση, Ηράκλειο 2009», υπάρχει η λ. «ορφανά, τα (Αποκ[όρωνας]) = το μέρος του ποδιού ιπποειδούς πίσω και πάνω από την οπλή του». Την ετυμολογεί < αρχ. επιθ. ορφανός (μτφ.), αλλά είναι δύσκολη η όποια
    εννοιολογική σχέση, ακόμη και μεταφορικά.
    Νομίζω, επομένως, ότι προέρχεται πιθανότατα από την λ. ’’ορφνά’’ (με την ανάπτυξη ευφωνικού -α-). Δεν ξέρω, βέβαια, αν το συγκεκριμένο σημείο είναι πράγματι σκουρόχρωμο ή, έστω, σκουρότερο από το χρώμα του αλόγου.
    Εδώ χρειάζεται κάποιος… φίλιππος, να μας κατατοπίσει γι’ αυτό, καθώς και αν ο αντίστοιχος ιππικός όρος για εν λόγω σημείο είναι ’’περιόπλιον’’ ή ’’μεθόπλιον’’.

    @ 119 ΕΦΗ-ΕΦΗ
    Στην Κεντρο-ανατολική Κρήτη, ’’σκονίζαλο’’ λέμε (ακόμη και σήμερα) το σύννεφο σκόνης που σηκώνεται από άνεμο, ιδίως πάνω σε χωμάτινο δρόμο ή μονοπάτι από γρήγορο-βιαστικό βηματισμό ανθρώπου ή ζώου.
    Από το αρχαίο (oμηρ.) ’’κονίσαλος’’ = νέφος κονιορτού (κόνις+σάλος).

  127. nikiplos said

    Φίλιπποι από εδώ, φίλιπποι από εκεί, ο κίντος το εννόησε, εντούτοις το αλογομούρης κανείς δεν το έγραψε κατά πως είδα…
    ταμπού οι λαϊκές λέξεις…

  128. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    127 Μικιος τέλος >>’κονίσαλος’’ = νέφος κονιορτού
    Το λέτε με την αρχαία του σημασία δηλαδή;
    Περί τη Γεράπετρο λέμε για παράδειγμα «δεν εκούστη το σκονίζαλό ντου» (χάθηκε-εξαφανίστηκε-έφυγε κ δεν ξαναγύρισε) . ‘Η
    » τα μάζωξε όλα, δεν ήφηκε μουδε σκονίζαλο». Ούτε την παραμικρή ποσοτητα σκόνης, θα το εξηγούσα. Βέβαια μπορεί και «δεν άφησε ούτε το σύννεφο της σκόνης πίσω του».Δεν το ξέρω αυτό.Από τη χρήση του το έχω με την έννοια της ελάχιστης σκόνης.

  129. loukretia50 said

    129. Πολύ όμορφη λέξη! Θα μπορούσε να ειπωθεί έτσι?

    Χάθηκες πριν το λιόγερμα μικρό αητόπουλό μου
    Άνοιξες τις φτερούγες σου κι ούτε σκονίζαλό σου…

  130. loukretia50 said

    120. Πφφφ! ας αναλάβουν οι μαστόροι!

  131. Πέπε said

    @128:
    Κάποιος το υπαινίχθηκε στην αρχή απ’ ό,τιο θυμάμαι (δεν ξαναψάχνω τώρα όλα τα σ΄χολια). Το θέμα δεν είναι ότι οι λαϊκές λέξεις είναι ταμπού. Είναι ότι το «αλογομούρης» έχει έναν σκωπτικό, περιπαικτικό, ή και περιφρονητικό (αναλόγως) τόνο, που εδώ δεν είχε καμία δουλειά, άρα μάλλον ορθώς ο συγγραφέας έβαλε φίλιππους.

  132. ΜΙΚ_ΙΟΣ said

    Νομίζω πως δεν ’’κουτουλούνε’’ πολύ τα γραφόμενά μας αφού λεπτή, πράγματι, είναι η σκόνη που δημιουργείται με το περπάτημα. Έτσι, η δεύτερη φράση αναφέρεται προφανώς σε κάποιον που έφυγε γρήγορα, βιαστικά ή μυστικά κ.τ.ό, και «δεν ήφηκε μουδέ σκονίζαλο». Μια σχετική μαντινάδα του (+) Μ.Ι.Ιδομενέως λέει:

    «Ήφυγες και δε πρόκαμα σκιάς το σκονίζαλό σου,
    μα γιάειντα μ’ εγκατέλειψες, για πέ μου, στο Θεό σου»

    Δεν έχω υπόψη μου, όμως, να συνδυάζεται με το ρήμα «ακούω». Δηλαδή, την πρώτη φράση που αναφέρεις θα την έλεγα: «δεν εφάνηκε το σκονίζαλό ντου».
    Σημειωτέον ότι η λ. ακούγεται τοπικά και «σκονιζόβολο», ενώ στη Δυτ. Κρήτη αυτούσιο «κονίσαλος» (σύμφωνα με τον Ξανθινάκη).

  133. ΜΙΚ_ΙΟΣ said

    Συγνώμη, το 133 για 129 ΕΦΗ (και @130 Loukretia50)

  134. loukretia50 said

    132. Πέπε
    Νομίζω ότι το «φίλιπποι» είναι ακόμα πιο σκωπτικό , πιο λεπτή η ειρωνεία, άρα πετυχημένο!

  135. loukretia50 said

    Η ΕΦΗ μπορεί να το επιβεβαιώσει, αλλά στην Κρήτη λένε και το «ακούω μυρωδιά»! ‘Αρα, γιατί όχι?

  136. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    133. Πολύ πολύ ωραία. Σ΄ευχαριστώ! ούτε που πήγε το μυαλό μου πως θα είτανε καταγραμμένο κι ότι πίσω του έχει τον αρχαίο κονίσαλο
    >>με το ρήμα «ακούω».
    Μερικές φορές σημαίνει εμφανίζομαι, φαίνομαι.
    «Κακοβάνω, είπε πως θα ρθει το μεσημέρι, ενύχτιασε και δεν εκούστηκε!»
    Δεν ακούστηκε η φωνή του,θα πει κανείς, αλλά όταν περιμένεις ανυπόμονα κάποιον από το δρόμο ,περιμένεις να φανεί.

  137. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    130Λου, Ναι! κάτσε τότε-με την άδειά σου- να το κάνουμε πιο «μαντινάδα»
    Ένα ηλιοβασίλεμα, ποιο να ΄ταν τ΄άδικό σου
    κι έκαμες φως μου το φτερό* κι ούτε σκονίζαλό σου

    *κάνω το φτερό , τινάζω το φτερό.

    Είπες μια βόλιτα θα πας, πουλί μου, σε καλό σου
    για ν΄αγκινιάσεις* τα φτερά και μπλιο** σκονίζαλό σου

    *αγκινιάζω, εγκαινιάζω

    **μπλιο, πια

  138. loukretia50 said

    138. ρισπέκτ μπρέ! όνειρα γλυκά!
    πώς να σε φτάσω αητόπουλο ψηλά στον ουρανό σου
    σαν πέταξες δε φάνηκε ούτε σκονίζαλό σου…

    (κι ύστερα σου λένε έκαστος στο είδος του!
    Τι γυρεύω νυχτιάτικα με αητόπουλα και μαντινάδες!)

  139. Κουτρούφι said

    #120 κλπ. Van Morrison. Στα 80’s κυκλοφορούσε ο μεζές ότι ο Van είναι αδερφός του Jim.

    #133. «σκονιζόβολο»: σκονόβολο(ς) στις Κυκλάδες.

  140. # 132

    Ακριβώς !

  141. # 126

    Μπράβο στους πιτσιρικάδες και περισσότερο στον Φύσσα που τους το επέβαλε, να θυμίσω μόνο πως ο Φύσσας δεν ήταν και πολύ η προτίμηση των πράσινων φαν ίσως για αυτήν ακριβώς την συμπεριφορά του και την ασχετοσύνη των βάζελων που δεν καταλάβαιναν πως ήταν άριστος σε χώρο 30-50 μέτρων και άχρηστος όταν τον υποχρέωναν να παίξει ολόκληρη την πλευρά ( να μαθαίνεις και τίποτε με την κουβέντα)
    Ο χαρακτήρας της δικής μου ομάδας φάνηκε στις δηλώσεις προπονητή και παικτών για το χέρι του Βεϊρίνια.

  142. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    139.Λου «Άριστα» ! καλημέρα
    «Πώς να σε φτάξω αετέ» καλυτερότερο/κρητικότερο (με τόνο το άριστα!) 🙂 🙂

  143. # 127

    Στις επίσημες ονομασίες για τα χρώματα των αλόγων τα ξανθό και ορφνό χαρακτηρίζουν τα ανοιχτόχρωμα και σκουρόχρωμα καφετιά. Την σημασία του ορφνός την έμαθα πριν εμφανισθεί ο Μπάμπι στην ζωή μας. Το σημείο στο πόδι του αλόγου που λες, νομίζω πως λέγεται μπουλές

  144. # 125

    Μετά τα 45 οι γυναίκες και τα 60 οι άντρες (σε γενικές γραμμές και φυσικά με εξαιρέσεις) ανήκουν στην κατηγορία «αυτοκίνητα από δεύτερο χέρι» και συνεπώς αντίστοιχες είναι οι υποχρεώσεις και απαιτήσεις από αυτούς. Δεν περιμένεις από ένα μεταχειρισμένο αυτοκίνητο να μοσχομυρίζουν τα πλαστικά του μέρη όπως όταν είναι καινούργιο. Εκτιμάς όμως το καλό «στρώσιμο» που του έκανε ο πρώτος ιδιοκτήτης, αν καλολειτουργεί και επίσης την βελτιωμένη απόδοσή του όταν το μεταχειρισθείς πιο ορθολογικά από τον προηγούμενο. Οσο υπάρχουν τόποι και μέρες οι εκδρομές είναι πάντοτε πραγματοποιήσιμες, φτάνει νάναι καλός ο καιρός.

    Μην επαναλαμβάνεις το λάθος της Αννούλας Μπεμπέκου-Διαμαντοπούλου, η μάθηση συντελείται στιγμιαία, η εκπαίδευση είναι δια βίου

  145. ΜΙΚ_ΙΟΣ said

    @136, 137, 138, 139, 140β, 143
    Πολύ ωραία!!
    (Για το ’’ακούω’’ στην Κρήτη σηκώνει πολλή συζήτηση… Αργότερα ίσως).

  146. nikiplos said

    145@, Αγαπητέ Τζι με μόνη ένσταση στο πολύ ωραίο αυτό που έγραψες την διεμφυλική ηλικιακή διαφορά… Σε δυό ριγιούνιον (σικ! ) που παρευρέθην σχετικά πρόσφατα, οι άνδρες ήμασταν για απόσυρση οι περισσότεροι, ενώ αι θήλεις διατηρούντο μια χαρά, τόσο από σώμα, όσο και από κέφι. Δεδομένου, ότι οι περισσότεροι είχαν υπάρξει ήδη μεταχειρισμένοι και διετίθεντο ως τρίτο χέρι πλέον, να πω πως οι γυναίκες μας έβαζαν τα γυαλιά, εξαιρουμένων φυσικά ελαχίστων περιπτώσεων. Ως επί τω πλείστον, οι άνδρες του διακεκριμένου αυτού στατιστικού δείγματος που σημειωτέον δεν αποτελούταν από χειρώνακτες, ήταν με ορατή τη φθορά επάνω τους…

  147. nikiplos said

    Στο προηγούμενο τελευταίο, (@147) εξαιρώ φυσικά τους βαψομαλλιάδες, οι οποίοι προφανώς δεν θα είδαν το τριςμέγιστο θαύμα της 7ης τέχνης του Βισκόντι, τον θάνατο στη Βενετία, και κυρίως το συμβολικό τέλος του…

  148. # 147,8

    Να ξεκινήσω με τον πάντα στην επικαιρότητα Κούγια που βάφει εκτός από τα μαλλιά του και τα φρύδια του σε κομοδινί χρώμα…

    Αγαπητέ αυτοκίνητα είναι τα Μερσεντέ (σικ) αυτοκίνητα και τα Φίατ. Αλλο προσδόκιμο ζωής έχουν όμως τα μεν από τα δε κι αυτό όμως μπορεί να ανατραπεί με διαφορετικές χρήσεις !. Είναι μεγάλη η αγορά των μεταχειρισμένων και λίγες οι μάντρες που πουλάνε τα προϊόντα τους με εγγύηση. Σημασία έχει πως η εκδρομή γίνεται ανεξάρτητα από τα αυτοκίνητα. Εχω πάει εκδρομή στους Δελφούς με (πραγματικό) Ντεσεβό, έξη άτομα μέσα ! Στις ανηφόρες κάναμε κόντρες με τις χελώνες. Και μετά ξαναπήγα με την πρώτη 911 που ήρθε στην Ελλάδα. Το τοπίο ήταν το ίδιο.

  149. loukretia50 said

    Τζι
    Βρίσκω πολύ πεζή την παρομοίωση με αυτοκίνητο! Ίσως γιατί για μένα ήταν απλά εργαλείο (όχι, δεν το στουκάρισα!). Η φθορά του χρόνου είναι δυστυχώς αμείλικτη και μας επηρεάζει όλους, λιγότερο ή περισσότερο, άσχετα αν το παραδεχόμαστε ή όχι, και αν τελικά το αποδεχόμαστε.
    Συμφωνώ ότι υπάρχει δυνατότητα για μια εκδρομή, αλλά πάντα ξυπνάς.

  150. # 151

    Λογικό…
    αν οδηγείς Πεζώ !

  151. loukretia50 said

    151. Με Πεζώ δεν επιζώ στα κατσάβραχα που ζω!
    Κι όταν πήγα να λυσσάξω, μια χαρά ήταν το Σάξο!

  152. Για κατσάβραχα-το ξέρω-
    πιο καλά Νισάν Πατζέρο
    και για τ’ άλλα τα προσόντα
    έχει το Σιβίκ το Χόντα

  153. loukretia50 said

    ε, αφού το πάμε έτσι… ορίστε κάποιες τύπισσες που θυμίζουν αυτοκίνητα.

    Μια κορμάρα με μπικίνι είναι λένε Λαμποργκίνι!
    Η ωραία που σνομπάρει μας θυμίζει μια Φερράρι
    Η γριά, αλανιάρα κότα, είναι μια σωστή Τογιότα
    Άσχημη , μυαλό σπουδαίο είναι σαν το σκαραβαίο
    Όμορφη , αλλά για ΚΤΕΟ μας θυμίζει Αλφα Ρομέο
    Η χοντρή δουλευταρού είναι ένα Σουμπαρού

  154. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    Κι άμα πάσχει από ανίατ’
    είν’ αναμφιβόλως φίατ

  155. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    Στην Ισπανία με πατζέρο μην εμφανιστείς.
    Όλοι θα λένε: να κι ο αυνανιστής

    (Pajero = μαλάκας, προφ. παχέρο. Εξ ου και το συγκεκρ. μοντέλο στην Ισπ. κυκλοφορεί ως Montero. Όπως στη Γαλλία έχουν άλλη ονομασία για το τογιότα MR-2. Αυτό το εμ-αρ-ντε φέρνει στο merde).

  156. loukretia50 said

    155. !! Δε θυμάμαι άλλα αυτοκίνητα, καμιά ιδέα?

    Μην ακούς αυτά που λεν, είν΄καλή η Σιτροέν!
    Για ανταλλακτικά απλώς, την αλλάζεις εντελώς!

  157. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Να το πω να μην το πω
    θα το ρίξω απροπό
    πλάσμα ξύπνιο, ταπεινό*
    είμαι κι οδηγώ ρενώ

    Γαλλιδούλι γκομενό
    ηταν πάντα το ρενώ
    * 🙂

  158. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Εκατον εικοσιεφτά
    σέατ, τίγρης με ταφτά

  159. loukretia50 said

    158. Μόνο ξύπνια με νιονιό κουμαντάρει ένα ρενώ…
    (αυτό δεν είχε ανάποδα μια ταχύτητα?)

    ενώ,
    Η ακατάδεχτη φευγάτη είναι μια Μαζεράτι!

  160. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    160 Μαζεράτι η χλιδάτη
    η Φεράρι, γερο κριάρι

    να μην ήταν ήλπιζα
    στο μπιζάκ του ίμπιζα

  161. loukretia50 said

    161. Το συμφέρον αν κοιτάει της ταιριάζει το Χιουντάϊ
    Μα αν τυλίξει βλάκα – ντιπ! Καταλήγει μ΄ένα τζιπ

  162. loukretia50 said

    161. Βολεμένη από σπόντα είναι σαν το δόλιο Σκόντα
    Που περνιέται για αμάξι μα εύκολα θα τα τινάξει

  163. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    Κι άμα σκάσεις με την Πόρσε
    θα σου πούνε : μπρούκλη, όρσε!

  164. loukretia50 said

    Όσες σιγουριά ζητάν, μοιάζουνε με ένα Νισσάν
    Ξέρεις δε θα σε προδώσει, μα είναι βαρεμάρα τόση…
    (προτιμούσες να λυσσάν΄?)

  165. loukretia50 said

    161. Αν η κρίση πάει φούντο, είναι μόνο φίατ πούντο..

    Η κρυόκωλη αν τσινίσει είναι σα μια Μιτσουμπίσι
    Δε θα δώσει αφορμή, μοιάζει απλή και λογική
    σ΄όποιον θα την προτιμήσει, μα αλί αν την τσαντίσει
    Δεν της τόχει για μοβόρα, μα αν τον πάρει η κατηφόρα…

  166. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    Είχε άραγε φολκσβάγκεν
    και ο μπούρδας Καραβάγκεν?

  167. Γιάννης Ιατρού said

    από 0,60€ για κάθε σχετικό (θετικό) σχόλιο πληρώνει η εκάστοτε εταιρία …. 🙂 🙂

  168. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    Δε θέλουμε ρε, είμαστε ιδεολόγοι 🙂

  169. sarant said

    Α, μου ξέφυγε αυτή η συζήτηση!

    Το σόι μου είναι σόικο και τ’ όνομά μου Γιώτα
    μα σένα σ’ ερωτεύομαι και με χωρίς Τογιότα
    (αυτό δεν είναι δικό μου, είναι από τραγούδι του Ρασούλη)

  170. loukretia50 said

    ΑΣΤΟΝ ΜΑΡΤΙΝ επειγόντως! Μόνο αυτή ζητώ.
    Να γινεί μεγάλος βρόντος, σαν κυκλοφορώ!
    (με ανάλογο βεβαίως και τον οδηγό!)

  171. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Είχα πρώτον τον Αννίβα
    το Λαντάκι μου το Νίβα

  172. loukretia50 said

    Kακόψυχε * Απουσιολόγε : (* δε μου πάει να τ΄αλλάξω!)

    Συμφωνώ με το Χχχχτήνος! Κι όπως θάλεγε εκείνος:

    Για ψίχουλα η ψυχούλα μας ποτέ δε θα δουλεύει
    Τώρα αν δίνουνε πολλά, ε, ο καημός μερεύει!
    Και μ΄ένα αυτοκίνητο, μάρκα προτιμωμένη
    Κάνουμε διαφήμιση κι είμαστε κερδισμένοι!

  173. loukretia50 said

    172. Αν αντιστρέψουμε αυτά που γράφει ο Τζι, και σκεφτούμε τους άνδρες σαν αυτοκίνητα:

    Αν ο πρώτος είν΄Αννίβας… κι έπεσε στα χέρια ντίβας…
    Σκέψου μεταχειρισμένος πως θα είναι ο καημένος!

  174. Μουα, σαν άντρας εξαντρίκ
    οδηγώ Χόντα Σιβίκ
    κι ένα Σμαρτ μέσα στη πόλη
    για να με ζηλεύουν όλοι

  175. loukretia50 said

    Προφανώς θα είναι σικ να οδηγεί Χόντα σιβίκ
    ο ψαράς μέσα στην πόλη για να τον ζηλεύουν όλοι
    Να τραβάει και τη βάρκα για να πάει μία τσάρκα
    Στης Καυκάσου τις λακκούβες και να πάν’ όλοι για βρούβες!

    Για το κέντρο μόνο σμαρτ και πληρώνει α λα καρτ
    Κουβαρντάς, ανυπερθέτως, θα παρκάρει και καθέτως!

  176. Τις Καυκάσου και Κερκύρας
    δεν τις περπατώ εκ πείρας
    ήταν θέλημα της μοίρας
    στο τσαρδί μιας ζωντοχήρας
    να το παίξω λαθροθήρας
    ανευ σφράγισμα της θύρας
    κι έγινε της κακομοίρας !

  177. loukretia50 said

    Απ΄το χτύπημα της μοίρας ξέφυγε ο λαθροθήρας
    που ήτανε μεγάλη μάρκα. μα δε σύχναζε στα πάρκα
    Στου παράδεισου τας θύρας κυνηγούσε ζωντοχήρας!
    Τώρα πάει μόνος τσάρκα συνοδεύοντας τη βάρκα!
    ΛΟΥ
    Ένα το κανονικό κι ένα εναλλακτικό
    το αμάξι διαφυγής κι είναι πια νομοταγής!

  178. Πως θα γίνει να γλυτώσω
    απ’ τις φήμες μιας γλωσσούς
    εγώ με την ζωντοχήρα
    παίζαμε μόνο πεσσούς !

    όπως ρίχναμε τα ζάρια
    πρώτα μούφαγε τα ψάρια
    ήταν ανοιχτή η πόρτα
    έφερνα συνέχεια ντόρτια
    έχασα και το πουγκί μου
    πήρε μου και το βρακί μου

  179. loukretia50 said

    Μόνο αν διηγηθείς ιστορία περιωπής
    Άκου παίζατε πεσσούς! Άλλα τόσα θα ακούς!
    μόνο πρόσεξε γιατί έχεις κι άλλο ακροατή…
    μην εκθέσεις και το σόϊ μέχρι και το Ιλ Οινόι!

  180. 158 Τσάκω άσμα με ρενώ (η βιοτεχνία μπόνους) 🙂

  181. sarant said

    Για τη Ρενώ Ντωφίν έγραψε και ο Μποστ πολλά:

    Χίλιες φορές ο θάνατος και κάλλιο το ψοφείν
    παρά ο ποδαρόδρομος και άνευ μιας Ντοφίν

    https://sarantakos.wordpress.com/2018/03/16/mpostreklam-3/

  182. loukretia50 said

    179. Εμένα εννοείς γλωσσού?
    Χα! σύμφωνα με τον Κου Σου*
    (*κανονισμός σχολιαστών) μεγάλο έχω ποσοστόν!
    (το έλεγε και ο Γου- Σου!)
    κι ένα επιπλέον μπόνους για τους περασμένους χρόνους.
    Αμέ!

    Σωστά Sir ? – ή να την κάνω σιγά – σιγά…)

  183. Μη σε πιάσει κάνα σοκ
    έβλεπα και του παόκ
    την μπασκετική ομάδα
    να δοξάζει την ελλάδα
    νίκησε τους ιταλούς
    φίλους κι οπαδούς της Λους

    διότι άγιος και καλός
    του ποιητού ο οίστρος
    μα πιο καλός είν’ ο γιαλός
    σαν δεν φυσά μαΐστρος
    και αν στην τηλεόραση
    δεν έχει το ματσάκι
    ομάδες με ασπρόμαυρο
    φανέλλα και σορτσάκι

  184. loukretia50 said

    «..νίκησε τους ιταλούς
    φίλους κι οπαδούς της Λους..»

    τόξερα πως πάντα είχα οπαδούς λίγο τρελούς!
    όμως αγνοούσα πλήρως ότι είχα κι ιταλούς!

    Μερσί΄για την παρέα!

  185. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    Κόνεως ἐγκώμιον

    Ποῦ νὰ τὸ φαντασθῇ κανεὶς
    ἡ κόνις ἡ ἀφρικανὶς
    πηγὴ ἐμπνεύσεως τρανῆς
    ὅτι θὰ ἦτο.

    Καὶ ὁ Πσαρᾶς μετὰ τῆς Λοῦ
    στιχοπλοκῶν ἀβέρτα
    εἶναι τὸ κρύο τσουχτερὸ
    νὰ τὸ ἀντέξω δὲν μπορῶ
    πάω γιὰ κουβέρτα.

    Ἐν μέσῳ τῶν στιχοπλοκῶν
    καὶ τῶν στιχουργημάτων
    τῶν δύο ἀξίων δημιουργῶν
    δεχθῆτε καὶ τῶν ταπεινῶν
    ἐμοῦ κακουργημάτων.

    Σφίξας οὐζάκια μὲ μεζέ,
    λόγῳ τοῦ ψύχους
    μὲ πῆρε ἡ ἔμπνευση ἀγκαζέ,
    «στὸ νηστικό», μοῦ λέει, «χαζὲ,
    δὲν ἔχει στίχους».

  186. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    181 Καλό καλό!
    είναι κάμποσα τραγούδια που έχουν αυτοκίνητα 🙂
    Μια μαύρη φορντ μοντέλο του 23
    και μες το ιμπίζα μπορεί να συμβεί
    θωρακισμένη μερσεντές

  187. loukretia50 said

    Στο Δον Μαρτίνεζ

    ΛΕΞΙΦΟΝΙΚΑ
    Μπορεί να στιχουργήματα να είναι κακουργήματα,
    λέξεις δολοφονούνται
    Μα άν τα κακουργήματα ήτανε στιχουργήματα
    που εύκολα ξεχνιούνται,
    αντί για άγρια φονικά, θάχαμε όπλα γλωσσικά
    να κονταροχτυπιούνται
    – «ω! χαιρετώ σε πλάτανε!»«μη μου στριτζώνεις διάτανε!»
    κοτσάνες να πετιούνται,
    λίβελους να μπερδεύονται, χαρτούρες να ξοδεύονται,
    κι όλοι ν΄αναρωτιούνται
    «τι μπούρδες λεν αυτοί παιδιά?» και να γελάνε νευρικά
    αντί να καταριούνται

    Δε θάχαμε εγκλήματα, μόνο παραληρήματα
    μ΄ αστεία επιχειρήματα, που αναθεωρούνται.
    Κι επίδοξους δημιουργούς, που κάνουνε τους σοβαρούς
    ενώ μαλλιοτραβιούνται!
    ΛΟΥ
    Σοφόν εστί και το σαφές, η ευωχία προέχει
    Ευαίσθητος γαρ στόμαχος, κοτσάνες δεν αντέχει!

  188. # 185

    Μην απορείς ακόμα
    εξέχασα το κόμμα
    που ξεχωρίζει ιταλούς
    από τους οπαδούς της Λους
    της Λους οι φίλοι κι οπαδοί
    του ιστολόγιου τακτικοί
    φοράνε πράσινη στολή

  189. # 186

    Αχ ο γιατρός μου έχει πει
    το ούζο να μην πίνω
    και μοναχά το τσίπουρο
    μπορώ να καταπίνω
    σ’ ακούω και ζηλεύω σε
    μου λείπει ο Πιτσιλαδής
    γιατί το ούζο σαν κι αυτόν
    δεν έφιαξε κανείς

  190. Αιμ said

    Είπα και γω να γράψω κάτι τις
    για της Σουζούκι το μοντέλο το Ιγκνις
    μα είχα μπροστά μου κολοσσούς
    του τύπου Ομήρου και Σαπφούς
    που αγόγγυστα την τρισχιλιετή τρυγάνε
    και συνεχώς στιχάκια μας κερνάνε

  191. loukretia50 said

    191.
    Μη φοβού του κολοσσούς
    Όλοι θέλουνε ρετούς
    Και λατρεύουν το κους κους (λακριντί !)
    Με κεφάτους ειδικούς
    ΛΟΥ
    Μέγιστου βεληνεκούς !

  192. στην ποίηση και την στιχοπλοκία
    στο μέγεθος δεν δίνουν σημασία
    κι αν όλοι θέλουν ρεκτιφιέ
    ας μάθουν πως το σουαρέ
    η ΠΑΟΚάρα αγωνίζετε μωρέ
    τον γάμο δεν θαφήσουμε, παιδάρια
    να κυνηγάμε στίχους στα πουρνάρ-ι-α
    στην τηλεόραση μπροστά κι άκρα σιγή
    και ΠΑΟΚ νάχουμε στο τέλος νικητή
    μα κι αν τύχει ο αγώνας να στραβώσει
    εμείς θα είμαστε γεμάτοι από τη δόση
    (γιατί είναι στην Ευρώπη
    το καλύτερο σιρόπι
    τραγουδάν οι χουλιγκάν
    όταν ειν’ μερακλαντάν !)

  193. loukretia50 said

    Μοναχή το δρόμο πήρε και ξανάρθε μοναχή
    Του γηπέδου σου τη θύρα δε γουστάρει να διαβεί
    Ασυνόδευτη μια γάτα που μια κόντρα αναζητεί
    (Σνιφ!)
    Ουκ εκ τω πολλώ το ευ! – Φευ!

    Επανέρχομαι κατόπιν προβληματισμού.

    Ένας ήταν ο Όμηρος ! / έτσι θέμε να λέμε!
    Πού ναξερε ο κακόμοιρος
    πως σε στιχάκια καίμε
    κάθε του έμπνευση καλή
    και έμπνευση θα αποτελεί
    μέχρι να βγει η πορτοκαλί…
    ΛΟΥ
    (τώρα εμείς θα φταίμε?)

    η γάτα που γύρισε απ΄τα πουρναράκια. Δε μ΄άρεσαν!

  194. loukretia50 said

    194. Διόρθωση – τώρα το πρόσεξα
    αχ.. είμαι και λίγο άχρηστη στο κοπυπάστωμα και τα μοντέρνα μαραφέτια,,,
    «… και πρόκληση θα αποτελεί..»

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: