Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Βιβλία για τις γιορτές για μιαν ακόμα χρονιά

Posted by sarant στο 11 Δεκέμβριος, 2018


Ο Δεκέμβρης είναι μήνας με πολλές γιορτές και συνδέεται με πολλές παραδόσεις. Έχει και το ιστολόγιο δημιουργήσει τις παραδόσεις του, που μερικές από αυτές είναι δεκεμβριάτικες -χτες, ας πούμε, ξεκίνησε η διαδικασία για την ανάδειξη της λέξης της χρονιάς -αν δεν το κάνατε, μπορείτε να δείτε τι πρότειναν οι άλλοι και να υποβάλετε κι εσείς τις προτάσεις σας.

Με το σημερινό άρθρο τηρούμε μιαν άλλη παράδοση του ιστολογίου ή, για να μη λέω μεγάλα λόγια, μια συνήθεια που έχουμε καθιερώσει τα τελευταία χρόνια: να δημοσιεύουμε  λίγο πριν από τις γιορτές ένα βιβλιοφιλικό άρθρο, ακριβώς για να ανταλλάσσουμε προτάσεις. Το περυσινό αντίστοιχο άρθρο, με προτάσεις για βιβλία-δώρα, μπορείτε να το βρείτε εδώ. Το προπέρσινο άρθρο βρίσκεται εδώ, ενώ το  αντίστοιχο άρθρο του 2015 θα το βρείτε εδώ. Υπάρχει βέβαια και το αντίστοιχο άρθρο του 2014. Τέλος, μπορείτε να βρείτε εδώ το αντίστοιχο άρθρο του 2013. (Να σημειώσω ότι βιβλιοπροτάσεις κάνουμε και το καλοκαίρι).

Πρακτικά, μπορείτε να προτείνετε όποιο βιβλίο θέλετε, αλλά θα σας συνιστούσα να αναφέρετε κυρίως βιβλία που εκδόθηκαν τα τελευταία 2-3 χρόνια και ακόμα καλύτερα μέσα στο 2018. Να διευκρινίσω ότι ζητάω η έκδοση να είναι πρόσφατη, όχι η συγγραφή του βιβλίου. Και φυσικά περιλαμβάνονται και επανεκδόσεις βιβλίων που ήταν εξαντλημένα.

Γιατί επιμένω στα καινούργια βιβλία; Επειδή, το λέω και το ξαναλέω και δεν θα κουραστώ να το επαναλαμβάνω, στις πολύ ιδιόμορφες συνθήκες κρίσης που περνάμε σήμερα το μεγάλο πρόβλημα το αντιμετωπίζουν οι νέες εκδόσεις. Παρόλο που τα βιβλία που εκδίδονται τα τελευταία χρόνια έχουν χαμηλότερες τιμές από τα παλαιότερα, ο ανταγωνισμός που αντιμετωπίζουν από παλιότερες, καλές και πάμφθηνες εκδόσεις είναι οξύτατος και εντείνεται ακόμα περισσότερο μέσα στις γιορτές. Βλέπετε, εξαιτίας της κρίσης των εφημερίδων, πολλές κυριακάτικες εφημερίδες προσφέρουν από ένα βιβλίο (και όχι μόνο) μαζί με κάθε φύλλο τους. Έπειτα, πολλοί εκδοτικοί οίκοι, και μάλιστα από τους κορυφαίους, διαθέτουν το παλιό τους στοκ σε εξευτελιστικές τιμές, με εκπτώσεις που φτάνουν το 80%. Τρίτον, έχουν πληθύνει πολύ τα βιβλιοπωλεία που διαθέτουν μεταχειρισμένα και πάμφθηνα βιβλία, ενώ τα τελευταία χρόνια ακόμα και περίπτερα του κέντρου βγάζουν πάγκους με παλιά, καλά βιβλία. Και, τέταρτον, μέσα στις γιορτές πολλοί εκδοτικοί οίκοι και άλλοι φορείς κάνουν και έκτακτα μπαζάρ, όπου πάλι διαθέτουν βιβλία κοψοχρονιάς.

Για τον βιβλιόφιλο η κατάσταση αυτή είναι από ευνοϊκή έως παραδεισένια: ακόμα κι όταν το εισόδημά του έχει περικοπεί εξαιτίας της μνημονιακής λαίλαπας, οι εκπτώσεις στα βιβλία συχνά είναι ακόμα μεγαλύτερες, οπότε η βιβλιαγοραστική του δύναμη συχνά όχι απλώς δεν έχει μειωθεί, αλλά ίσως και να έχει αυξηθεί, αν βέβαια αγοράζει κυρίως ή μόνο προσφορές και μεταχειρισμένα. Όμως για τον εκδότη, που βγάζει νέα βιβλία, η ίδια κατάσταση είναι ασφυκτική αφού τα καινούργια βιβλία, όσο και να ρίξουν τις τιμές τους, πάντα θα είναι ακριβότερα από τις προσφορές ή από τα μεταχειρισμένα.

Γι’ αυτό και επιμένω σε πρόσφατα βιβλία.

Για να ξεκινήσω ευλογώντας τα γένια μου, εγώ φέτος έβγαλα ένα βιβλίο -ένα «δικό μου» βιβλίο, το πρώτο ύστερα από πέντε χρόνια, και όχι απλώς φιλολογική επιμέλεια όπως πέρυσι και πρόπερσι με τον Βάρναλη ή παλιότερα με τον Λαπαθιώτη. Το βιβλίο το παρουσίασα τις προάλλες εδώ: λέγεται Η γλώσσα έχει κέφια, εκδόθηκε από τις εκδόσεις του Εικοστού Πρώτου, και με όλο το θάρρος νομίζω πως είναι πολύ καλή πρόταση για δώρο: αυτοί που θα το διαβάσουν θα διασκεδάσουν πολύ.

Όμως μεγάλη χαρά, ίσως και μεγαλύτερη απ’ ό,τι για το δικό μου βιβλίο, μου δίνει μια άλλη καινούργια κυκλοφορία, που αναμένεται αυτές τις μέρες -ίσως από σήμερα ή αύριο να βρίσκεται στα βιβλιοπωλεία, αλλά για σιγουριά προτιμήστε το τέλος της εβδομάδας. Πρόκειται, θα το υποθέσατε ίσως, για το βιβλίο «Εφτά ευτυχισμένα καλοκαίρια», το αυτοβιογραφικό αφήγημα του πατέρα μου, που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Αρχείο.

Πρέπει επίσης να προσθέσω ότι αυτές τις μέρες κυκλοφόρησαν άλλα βιβλία στα οποία έχω μια μικρή συμμετοχή.

Καταρχάς πρόκειται για το Λεξικό λογοκρισίας στην Ελλάδα, μια συλλογική δουλειά σε επιμέλεια Πηνελόπης Πετσίνη και Δημήτρη Χριστόπουλου, από τις εκδόσεις Καστανιώτη, όπου έχω γράψει δύο λήμματα και δύο συντομα σημειωματα -κάποια στιγμή θα παρουσιάσω κάτι και εδώ.

Έπειτα, από τις εκδόσεις Παπαζήση κυκλοφόρησε αυτές τις μέρες ο συλλογικός τόμος «Ο άνθρωπος και τα άλλα ζώα» σε επιμέλεια Άννας Λυδάκη. Έχω γράψει ένα κείμενο και εκεί, κάποια στιγμή θα το δημοσιεύσω και εδώ.

Τέλος, με περισσότερο τοπικό ενδιαφέρον, στο φετινό Λεσβιακό Ημερολόγιο 2019 που θα κυκλοφορήσει τις επόμενες μέρες σε επιμέλεια του Παναγιώτη Σκορδά, έχω συμμετοχή με ένα κείμενο που επίσης θα παρουσιαστεί και εδώ.

Όμως έγραψα πάρα πολλά, και ζητώ συγγνώμη για την περιαυτολογία. Σημειώνω άλλα βιβλία που διάβασα ή που θέλω να διαβάσω.

Από τις φιλικές Εκδόσεις του Εικοστού Πρώτου, όπου έβγαλα το βιβλίο μου για τη γλώσσα που έχει κέφια (και όλα μου τα άλλα γλωσσικά βιβλία, εδώ που τα λέμε) κυκλοφόρησαν μέσα στη χρονιά μερικά πολύ ενδιαφέροντα βιβλία.

Θα αναφέρω πρώτο τα «Σπάνια κείμενα για το ρεμπέτικο 1929-1959» σε επιμέλεια Κώστα Βλησίδη, που είχε κυκλοφορήσει πριν από αρκετά χρόνια αλλά πρόσφατα κυκλοφόρησε ξανά σε νέα συμπληρωμένη έκδοση -και όταν λέει «συμπληρωμένη» το εννοεί, αφού η ύλη του βιβλίου αυξήθηκε κατά 30-40%.

Από τον ίδιο εκδοτικό οίκο συστήνω το Κανακύ, του Ζοζέφ Αντράς, που ανιχνεύει τον θάνατο του Αλφόνς Ντιανού, του αγωνιστή του κινήματος Κανάκ στη Νέα Καληδονία πριν από τριάντα χρόνια. Μια παρουσίαση του βιβλίου εδώ. Επίσης φετινό αν και κυκλοφόρησε την άνοιξη, το μυθιστόρημα «Η γυναίκα με το όπλο» του Γιώργου Σερβετά.

Με ειδικό ενδιαφέρον, από τις εκδόσεις Αρχείο θα διαβάσω το βιβλίο του Μαρσελέν Ντελπρά «Επιστολές από το Μακεδονικό μέτωπο, 1915-1917«, τα γράμματα ενός από τους «τριχωτούς», τους Γάλλους στρατιώτες του Μεγάλου Πολέμου από τη Θεσσαλονίκη και τη Μακεδονία.

Ένα πολύ καλό φετινό βιβλίο, που έρχεται αναπάντεχα στην επικαιρότητα με το κίνημα των Κίτρινων Γιλέκων είναι το αυτοβιογραφικό μυθιστόρημα «Να τελειώνουμε με τον Εντύ Μπελγκέλ» του Γάλλου Εντουάρ Λουί, που κυκλοφόρησε φέτος από τις εκδόσεις Αντίποδες. Ο συγγραφέας, γεννημένος ως Εντύ Μπελγκέλ το 1992 σε ένα χωριό της βόρειας Γαλλίας περιγράφει τις δυσκολίες που δοκίμασε, ομοφυλόφιλος έφηβος, σε ένα χτυπημένο από την κρίση οικογενειακό και σχολικό περιβάλλον.

Από τις ίδιες εκδόσεις πήρα και φυλλομέτρησα με πολύ ενδιαφέρον τα Σονέτα του Σαίξπηρ σε μετάφραση του Ερρίκου Σοφρά, βιβλίο που εκανε δεύτερη έκδοση μέσα στη χρονιά. Διευκρινίζω πως δεν είναι όλα τα σονέτα (154 τον αριθμό, όσα και τα αναγνωρισμενα ποιήματα του Καβάφη!) αλλά μόνο 24. Πολύ ενδιαφέρον βρίσκω το επιλογικό σημείωμα του μεταφραστή.

Ένα πολύ πυκνό βιβλίο γλωσσολογίας, που ήθελα να παρουσιάσω ένα δείγμα του εδώ αλλά ακόμα δεν αξιώθηκα κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις εκδόσεις Πατάκη: Η μορφολογική αλλαγή στην ελληνική γλώσσα, του Ασημάκη Φλιάτουρα.

Ένα πολύ καλό φετινό βιβλίο, που το παρουσιάσαμε και εδώ, πριν από λίγες μέρες μάλιστα, είναι το Στ’ αμπέλια του Σταύρου Ζουμπουλάκη.

Θυμίζω μερικά ακόμα βιβλία που παρουσίασα εδώ μέσα στη χρονιά: Τις Τρεις μεσαιωνικές μελέτες του Εμμ. Ροΐδη, σε μεταγραφή του Δημήτρη Φύσσα. Τα Χρυσόψαρα και 49 άλλα ανεκδιηγήματα, του Θάνου Αθανασόπουλου. Την Αινειαδα του Βιργίλιου σε μετάφραση και εισαγωγή του Θ. Παπαγγελή και την Ιστορία της ελληνικής αστυνομικής λογοτεχνίας του Φίλιππου Φιλίππου.

Και κλείνω με δυο μικρούτσικα καινούργια βιβλία που μου χάρισαν φίλοι και που τα διάβασα και μου άρεσαν. Τη «μαύρη» νουβέλα «Καληνύχτα καλούδια μου» του Νικήτα Παπακώστα, θεσσαλικό φολκ ας πούμε, από τις εκδόσεις Δώμα και τα φρέσκα και μοντέρνα διηγήματα της Όλγας Ιωαννίδου «Κεκλεισμένων των στιγμών» από τις εκδόσεις Κουκκίδα.

Πολλά έγραψα όμως και δεν είναι σωστό να μονοπωλήσω εγώ τις προτάσεις, το σωστό είναι να προτείνει ο καθένας βιβλία για τις γιορτές, ώστε να πάρουμε ιδέες και να ενημερωθούμε και οι υπόλοιποι. Σας ακούω λοιπόν!

Advertisements

173 Σχόλια to “Βιβλία για τις γιορτές για μιαν ακόμα χρονιά”

  1. Γιάννης Κουβάτσος said

    Καλημέρα.
    Πολύ μου άρεσε «Η ιδέα του σοσιαλισμού» που κυκλοφόρησε πρόσφατα. Για άλλες προτάσεις αργότερα:
    https://www.google.gr/url?sa=t&source=web&rct=j&url=https://www.politeianet.gr/books/9789604356256-honneth-axel-polis-i-idea-tou-sosialismou-289694&ved=2ahUKEwj77dPmpZffAhXG3KQKHdCkAIUQFjAAegQIBBAB&usg=AOvVaw1XfBZHwjVpIuFUC4DiTCxk

  2. nikiplos said

    Καλημέρα… ιδιαίτερα ενδιαφέρουσες οι προτάσεις… Δυστυχώς όπως πάντα καταντάμε να γεμίζει το ράφι με τα προς ανάγνωση…

    Όχι ότι δεν υπάρχει αρκετόςχρόνος… απλά ενίοτε…

  3. Η αλήθεια είναι πως από τα βιβλία προτιμώ το θέατρο και από την ζωγραφική, τα ταμπλό βιβάν αλλά φέτος λέω να τιμήσω μια από τις προτάσεις του Νικοκύρη. Είναι σαν διάλειμα, σαν αλλαγή, εδώ ακόμα κι ο ΠΑΟΚ (φαίνεται να) παίρνει πρωτάθλημα !

  4. Σουμέλα said

    Καλημέρα, ξεχώρισα απο αυτά που διάβασα:
    Η πτήση του Ικάρου Kevin Andrews μετάφραση: Δέσποινα Ρισσάκη, Εκδ. Παπαδόπουλος 2018, 352 σ.
    Ο νεαρός φοιτητής Kevin Andrews έρχεται στην Ελλάδα στα τέλη της δεκαετίας του 40 με υποτροφία από το Χάρβαρντ για να μελετήσει τα μεσαιωνικά κάστρα της Ελλάδος. Το βιβλίο είναι ένα συναρπαστικό οδοιπορικό στην Ελλάδα του Εμφυλίου. Δείχνει παραστατικά την αφτιασίδωτη και αξέχαστη εικόνα της ζωής στην Ελλάδα κατά τα σκληρά αυτά χρόνια. (από το οπισθόφυλλο του βιβλίου)

    Η συνείδηση του Ζήνωνα, εκδ. Αντίποδες, μετ. Έφη Καλλιφατίδη, 604 σ.
    Ο σχεδόν εξηντάχρονος Ζήνων Κοζίνι, επιχειρηματίας από την Τεργέστη, ξεκινάει να αφηγηθεί τη ζωή του ύστερα από προτροπή του ψυχαναλυτή του (άλλο αν ο ψυχαναλυτής δημοσιεύει την αφήγηση ως εκδίκηση για την απόφαση του ασθενούς να διακόψει τη θεραπεία του). Και εξιστορώντας τα του βίου του, η αναξιοπιστία του Ζήνωνα θα καταλήξει σε ένα είδος δονκιχωτικής κωμωδίας.

  5. Πέπε said

    Καλημέρα. Ευχαριστούμε πολύ για τις προτάσεις, όπως και κάθε προηγούμενη χρονιά. Πάντα, όταν ετοιμάζομαι να ξεκινήσω για ψώνια χ’γεννιάτικων δώρων, ρίχνω μεταξύ άλλων μια καλή μελέτη στο εκάστοτε σχετικό άρθρο της χρονιάς (συμπεριλ φυσικά των σχολίων). Προσωπικά, μου φαίνεται πολύ καλή μαγκιά να χαρίζεις ένα βιβλίο που έχει κυκλοφορήσει πολύ πρόσφατα! (Αλλά και χωρίς να είναι δώρο: για όσους έχουν τη συνήθεια να γράφουν στα βιβλία το όνομά τους και τον χρόνο απόκτησης, εκείνα όπου ο χρόνος απόκτησης συμπίπτει με της έκδοσης έχουν «κάτι» το ιδιαίτερο.)

    Ερώτηση:

    > > δημοσιεύουμε λίγο πριν από τις γιορτές ένα βιβλιοφιλικό άρθρο

    Θεωρείται βιβλιοφιλικό ένα τέτοια άρθρο; Έχω συνηθίσει ότι η βιβλιοφιλία αφορά κυρίως το βιβλίο ως αντικείμενο: σπάνιες, παλιές, πολυτελείς εκδόσεις, ιδιαίτερες εικονογραφήσεις και βιβλιοδεσίες, συλλεκτικά βιβλία (μεταξύ των οποίων ξεχωρίζουν όσα έχουν βιβλιόσημο) κλπ., παρά το βιβλίο ως σύντροφο του φιλαναγνώστη.

  6. Akyla said

    Τα βιβλία του Γιώργου Μανιάτη: «Ο Μίδας βασιλιάς έχει αυτιά γαϊδάρου», «Η Συν-έν-τευξη», «Έξεργα», «Φάιαρ-Οπ» και «Σέρντιλις» επανεκδόθηκαν φέτος από τη Στιγμή. Πρόκειται για την τρίτη έκδοση, έπειτα από εκείνες -εξαντλημένες- του Κέδρου και της Εστίας. Απομένει προς επανέκδοση το μνημειώδες «Δραπέτευσα από τη Λεγεώνα των Ξένων».

  7. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια και τις πρώτες προτάσεις!

    6 Ευκαιρία να τον ανακαλύψουμε έστω και μετά θάνατον

    5 Δεν έχεις άδικο, αλλά δεν μου αρέσει ο όρος φιλαναγνωσία και βρίσκω πολύ στενό τον όρο βιβλιόφιλος με την αρχική-κανονική του έννοια. Πες το βιβλιοφαγικό το άρθρο 🙂

  8. Παναγιώτης Κ. said

    @1. Αφού ανέφερες το συγκεκριμένο βιβλίο Γιάννη, ας δώσω μια σημαντικότατη κτγμ του συγγραφέα του ΄Αξελ Χόνετ -καθηγητής της φιλοσοφίας στη Γερμανία-.
    Γράφω από μνήμης.

    Άνθρωποι που η κοινωνική και οικονομική τους κατάσταση αντικειμενικά τους τοποθετεί στην πλευρά του σοσιαλισμού, τάσσονται υπέρ αυταρχικών καθεστώτων με ρατσιστικές πολιτικές.Καθεστώτα που επιδιώκουν την κατάργηση των κοινωνικών κατακτήσεων των μεταπολεμικών χρόνων.

    Λέω τώρα εγώ ότι αυτό είναι ένα πρόβλημα και δεν έχω καταλάβει ποιες είναι οι τοποθετήσεις των προοδευτικών δυνάμεων.΄

    Και επειδή ζητήματα όπως αυτό που θίγει ο Χόνετ αλλά και ζητήματα της επικαιρότητας όπως τα Κίτρινα Γιλέκα είναι πλευρές του ίδιου προβλήματος παραθέτω τα λόγια ενός Γάλλου ιστορικού και δημοσιολόγου του Ζακ Ζιλιάρ τα οποία θεωρώ σημαντικά στην ερμηνεία των πραγμάτων. Λέει λοιπόν ο Ζιλιάρ: «Πίσω από τη διαμαρτυρία των Κίτρινων Γιλέκων δεν είναι μόνον η αγωνία των ανθρώπων για την επιβίωση-η οποία είναι πραγματική για τους φτωχούς, τους μικρεμπόρους, τους επαγγελματίες κ.ά-αλλά η ανάγκη τους να πολεμήσουν την περιφρόνηση που τους δείχνει η καθεστηκυία τάξη της «κουλτούρας και των ελίτ».

  9. Παναγιώτης Κ. said

    Για μένα που το ενδιαφέρον μου για τη σκληρή δεκαετία του 1940 παραμένει αμείωτο, βρήκα ενδιαφέρον το βιβλίο του Θεοδωρή Παπαθεοδώρου «Οι κόρες της λησμονιάς».
    Είναι μυθιστόρημα από μια τετραλογία του ίδιου συγγραφέα, που έχει ως θέμα τον Εμφύλιο.
    Το κλίμα που δημιουργεί το βιβλίο είναι συμβατό με τις διαπιστώσεις μου από την μελέτη της ιστορίας αυτής της περιόδου και κυρίως με τις αφηγήσεις προσώπων που έζησαν τα γεγονότα.

  10. Theo said

    Καλημέρα κι ευχαριστώ για τις προτάσεις, Νικοκύρη και συσχολιαστές 🙂

    Θα προτείνω τέσσερα αυτοβιογραφικά και ημιαυτοβιογραφικά βιβλία (όπου, δηλαδή, οι συγγραφείς αφηγούνται την ιστορία της οικογένειάς τους), ένα πολύ πρόσφατο, ένα περσινό και δύο παλαιότερα (η σειρά, χρονολογική) :

    Οι χαμένοι. Αναζητώντας έξι από τα έξι εκατομμύρια του Daniel Mendelsohn. Ο αμερικανογεννημένος συγγραφέας αναζητεί τα ίχνη των συγγενών του που ξέμειναν στην Ουκρανία πριν τον ΒΠΠ και χάθηκαν στο Ολοκαύτωμα.

    Τα παιδιά του Στάλιν. Τρεις γενιές αγάπης και πολέμου του Owen Matthews. Ο αγγλογεννημένος συγγραφέας αναζητεί τα ίχνη των παπούδων του που εξόντωσε η NKVD πριν τον ΒΠΠ.

    Όσα δεν είπες. Ένα ρώσικο παρελθόν και το ταξίδι προς την πατρίδα του Mark Mazower. Ο συγγραφέας ερευνά όσα δεν του είπε ο πατέρας του για το οικογενειακό τους παρελθόν στη Ρωσία και τη Γαλλία, την οκτωβριανή επανάσταση και τη μοίρα των συγγενών που έμειναν πίσω.

    Αυτό ήταν η ζωή; Τότε άλλη μια φορά! Αναμνήσεις ενός ψυχίατρου του Irvin Yalom. Ιστορίες από τη ζωή του και τις ζωές των γονιών του και διάφορα αξιοσημείωτα περιστατικά από την ψυχοθεραπευτική καριέρα του. Αφιερώνει και δύο κεφάλαια στην Ελλάδα, τη «δεύτερη πατρίδα» του.

    Καλή ανάγνωση!

  11. sarant said

    10 Το τρίτο από αυτά το έχουμε παρουσιάσει κι εδώ, του Μαζάουερ εννοώ. Δεν ήξερα ότι ο Γιάλομ έχει ελληνική εμπλοκή.

  12. skom said

    @Παναγιώτης Κ.
    Η διατριβή επί υφηγεσία του Χόνετ έχει εκδοθεί (όχι στα ελληνικά) με τον τίτλο «Ο αγώνας για την αναγνώριση: Για την ηθική γραμματική των κοινωνικών συγκρούσεων» το 1990. Στα ελληνικά έχουμε το «ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ ΣΤΗΝ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ» παραθέτω από το οπισθόφυλλο: Ο Άξελ Χόνετ, …, διατυπώνει το πρόγραμμα μιας «φιλοσοφικής ανθρωπολογίας της αναγνώρισης». … Στρέφοντας κατ’ αρχάς το βλέμμα του σε άτομα και ομάδες της σύγχρονης κοινωνίας, που αισθάνονται ότι αποτελούν θύματα κοινωνικής περιφρόνησης και για το λόγο αυτό έχουν ξεκινήσει έναν αγώνα για αναγνώριση, ο Χόνετ αναζητεί τους όρους εκείνης της μορφής ζωής, που θα εξασφαλίσει τόσο την τυπική ισότητα όσο και την αυτοπραγμάτωση και ευημερία των ατόμων. Οι όροι αυτοί συνίστανται τελικά στην εγκαθίδρυση και διατήρηση ενός πολύπλευρου πλέγματος κοινωνικών σχέσεων αλληλοαναγνώρισης μεταξύ των ατόμων.

    Πως σου φαίνεται;

  13. Theo said

    @11α:
    Το έμμενταλ, βλέπεις, Νικοκύρη 🙂
    Και τώρα που το λες, μάλλον εδώ το είδα και το αγόρασα.

    @11β:
    Ο Γιάλομ αγαπά πολύ την Ελλάδα και γιατί τα βιβλία του πουλιούνται εδώ περισσότερο από κάθε άλλη χώρα (σε αναλογία πληθυσμού). Έχει γνωρίσει τον Σταύρο Πετσόπουλο, τον εκδότη της Άγρας, όπως και το ζεύγος των μεταφραστών του, ένα ψυχίατρο και μια φιλόλογο, και τα βιβλία του, όπως και αυτά της γυναίκας του, άμα τη εκδόσει τους στις ΗΠΑ, εκδίδονται κι εδώ.

  14. Theo said

    Να προτείνω κι άλλα δυο σχετικά πρόσφατα βιβλία (δεν θυμόμουν αν τα είχα προτείνει κάποια προηγούμενη χρονιά, αλλά όχι -το έλεγξα) :

    Το αυτοβιογραφικό του Εμίρ Κουστουρίτσα Κι εγώ πού είμαι σ’ αυτή την ιστορία;, όπου κυριαρχεί η ωραία τρέλα, η αμεσότητα κι η ειλικρίνειά του.

    Και το γεμάτο αγάπη για την Πόλη και το ρωμέικο παρελθόν της μυθιστόρημα του Ζουλφί Λιβανελί Οτέλ Κονσταντίνιγε, όπου μνήμες του παρελθόντος συμπλέκονται με αφηγήσεις για τη σύγχρονη (το 2015 γράφτηκε το βιβλίο) μιντιοκρατία και πλουτοκρατία που κυριαρχούν (ή, τουλάχιστον, κυριαρχούσαν τότε) εκεί.

  15. Ώστε εκδόθηκε στα ελληνικά η Πτήση του Ίκαρου, του Kevin Andrews; Πολύ χαίρομαι! Έπεσε κάποτε τυχαία στα χέρια μου το πρωτότυπο και το ρούφηξα, απόρησα δε πώς δεν είναι ευρύτερα γνωστό στην Ελλάδα. Στον πρόλογο της έκδοσης τσέπης έλεγε ότι προτίμησαν να το επανεκδώσουν στην αρχική μορφή του, και όχι σε μια μεταγενέστερη, που έπασχε από ΠΑΣΟΚικό αντιαμερικανισμό (!) Αναρωτιέμαι ποια εκδοχή διάλεξαν να μεταφράσουν τώρα.

  16. Πέπε said

    13β:
    Για φαντάσου!
    Το γεγονός ότι ένας ξένος συγγραφέας έχει σουξέ στην Ελλάδα, και μάλιστα συγγραφέας που εντάσσεται σ’ ένα ρεύμα (διότι υπάρχει ρεύμα σχετικά με την εκλαϊκευμένη ψυχανάλυση, την αυτογνωσία κλπ.), αυθορμήτως υπέθετα ότι είναι επειδή έχει γενικότερα διεθνές σουξέ.

    7:
    Είναι γεγονός ότι έχουμε ένα λεξιλογικό κενό όσον αφορά την κοινή έννοια «φίλος των βιβλίων». Ίσως μάλιστα οι βιβλιόφιλοι να έχουν σκοπίμως καπαρώσει τον όρο για πάρτη τους, από ελιτισμό. Όμως, το γεγονός ότι «βιβλιόφιλος» δε σημαίνει «φίλος των βιβλίων γενικά» αλλά έχει μια πολύ συγκεκριμένη απόχρωση αυτής της έννοιας βρίσκω ότι είναι μια ωραία, λεπτή γλωσσική διάκριση που καλό είναι να τηρείται, καθώς πλουτίζει τη γλώσσα.

  17. sarant said

    16β Έχει όμως αναγνωριστεί αυτή η απόχρωση;

    ΛΚΝ
    βιβλιοφιλία η [vivliofilía] Ο25 : ιδιαίτερη αγάπη για τα βιβλία.

    [λόγ. βιβλιόφιλ(ος) -ία]

    βιβλιόφιλος ο [vivliófilos] Ο19 : αυτός που αγαπά ιδιαίτερα τα βιβλία.

    [λόγ. βιβλιο- + -φιλος]

  18. Παναγιώτης Κ. said

    @12. Το βλέπω να παίρνει υπόσταση αν συνδυαστεί με τη λογική της τοποθέτησης του Ζιλιάρ.
    Προϋποτίθεται αυτοκριτική αφενός και αφετέρου αντιμετώπιση του λαϊκιστικού φαινομένου το οποίο διαστρέφει τις συνειδήσεις τόσο των πολιτών όσο και των πολιτικών ηγετών.

    Ένα σχόλιο από την πρόσφατη ιστορία που έχει σχέση με βιβλία.
    2012. Ο Τσακαλώτος με τον Λάσκο (φυσικός στη δευτεροβάθμια στη Θεσσαλονίκη) εξέδωσαν το βιβλίο με τίτλο: «22 Πράγματα που μας λένε για την ελληνική κρίση και δεν είναι έτσι».
    Όταν διαβάζεις τα 22 αυτά πράγματα «όπως μας τα λένε» είναι απολύτως κατανοητά.
    Όταν όμως πάνε να μας εξηγήσουν ότι ¨δεν είναι έτσι» τότε συναντάς το…ακατανόητο!
    Κλασική περίπτωση αντιπολιτευτικού λόγου. Επιδιώκεται να πιστέψουμε ότι υπάρχουν …άσσοι στο μανίκι τους οποίους έχουν όσοι θέλουν να μας σώσουν!
    Η ζωή όμως άλλα έχει αποδείξει. Απέδειξε ότι…για να γυρίσει ο ήλιος θέλει δουλειά πολλή.

  19. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    18 >>για να γυρίσει ο ήλιος θέλει δουλειά πολλή.
    Να μην ξαναγυρίσει,θέλει δουλεια πολλή 🙂

  20. Corto said

    Χαίρετε!
    Όσοι ενδιαφέρονται για την πολεοδομία, ας ρίξουν μία ματιά και σε αυτήν την (σχετικά πρόσφατη) έκδοση:

    Η τριλογία της απειλής για την Αθήνα
    (Νίκος Μιχαλόπουλος , Γιώτα Βρεττάκου)
    Εκδόσεις: Αστάρτη
    2017

    http://www.biblionet.gr/book/220491/%CE%9C%CE%B9%CF%87%CE%B1%CE%BB%CF%8C%CF%80%CE%BF%CF%85%CE%BB%CE%BF%CF%82,_%CE%9D%CE%B9%CE%BA./%CE%97_%CF%84%CF%81%CE%B9%CE%BB%CE%BF%CE%B3%CE%AF%CE%B1_%CF%84%CE%B7%CF%82_%CE%B1%CF%80%CE%B5%CE%B9%CE%BB%CE%AE%CF%82_%CE%B3%CE%B9%CE%B1_%CF%84%CE%B7%CE%BD_%CE%91%CE%B8%CE%AE%CE%BD%CE%B1

    Νομίζω ότι ο αναγνώστης της εργασίας αυτής, είτε συμφωνήσει με τις θέσεις των συντακτών της είτε όχι, πιθανότατα θα βρει τα θιγόμενα θέματα λίαν ενδιαφέροντα για περαιτέρω προβληματισμό και διάλογο.

  21. argyris446 said

    Reblogged στις worldtraveller70.

  22. Ιάκωβος ο Αδελφόθεος said

    Να μάς πεί ο κ. Σαραντάκος αν θα τολμήσει να βάλει το Σαββάτο στα μεζεδάκια το λάθος τοπικής εφημερίδος της Νέας Υόρκης για τις τρύπες της Τζούλιας Ρόμπερτς (που γίνονται καλύτερες όσο περνάει ο χρόνος) ή αν θα το λογοκρίνει, θεωρώντας το ότι θίγει την γυναικεία αξιοπρέπεια

    ?ref_src=twsrc%5Etfw%7Ctwcamp%5Etweetembed%7Ctwterm%5E1071797333497647104&ref_url=https%3A%2F%2Fwww.lifo.gr%2Fnow%2Fpeople%2F218392%2Foso-megalonei-i-tzoylia-romperts-oi-trypes-tis-ginontai-kalyteres

  23. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    «Μου είναι μικρός αυτός ο τάφος»,
    της Μπιλιάνας Σερμπλιάνοβιτς , μετάφραση από τα Σερβικά, Ισμήνη Ραντούλοβιτς.
    Εκδότης/βιβλιοπωλείο «Σαιξπηρικόν» Θεσ/νίκη,Δεκ. 2017
    Μικρή Θεατρική Σειρά GLOBE XII

  24. Ευχαριστώ για τις προτάσεις τόσο τον κ Σαραντάκο όσο κι εσάς τους σχολιαστές.Φέτος απόλαυσα τα νιβλία του πατέρα Δημήτρη Σαραντάκου,
    Η αποκρουστέα μυθολογία, Σχίζοντας τις γραμμές των οριζόντων, Ο βενετσιάνικος καθρέπτης. Διάβασα κατόπιν προτροπής, του νοικοκύρη,το η Ελλάδα του Όθωνα του Έντμοντ Άμπου.
    Επίσης ανακάλυψα την κ Νίκη Τρουλινού,Ένα Μολύβι στο Κομοδίνο.
    Όπως και το στενάχωρο, μεγάλο αλλά συγκλονιστικό Το Τέλος του Κόκκινου Ανθρώπου της Σβετλάνα Αλεξίεβιτς.
    Τολμώ να σας προτείνω το δικό μου βιβλίο,διηγήματα.

    Άλικα Κόκκινα
    της Μαρίας Τολούδη
    Κάπα Εκδοτική

  25. sarant said

    23 Ευχαριστούμε και για την αυτοπρόταση, που δεν ενοχλεί αφού δεν γίνεται καταχρηστικά.

  26. Theo said

    @24:
    Κι εγώ σκέφτηκα να προτείνω το πράγματι συγκλονιστικό (όπως και τα άλλα βιβλία της Αλεξίεβιτς) Το τέλος του κόκκινου ανθρώπου αλλά θυμήθηκα πως είχε προταθεί στο παρελθόν (από τον Γιάννη Κουβάτσο – εδώ)
    Σκεφτόμουν και το επίσης συγκλονιστικό, μεγάλο και στενόχωρο, αλλά απέριττο μέσα στο μεγαλείο του, τις Ιστορίες από την Κολιμά του Βαρλαάμ Σαλάμοφ, αλλά κι αυτό έχει προταθεί (από τον Δημήτρη Φύσσα εδώ).

    Κατά την ταπεινή μου γνώμη, είναι τα δύο καλύτερα βιβλία που έχουν γράψει σοβιετικοί ή πρώην σοβιετικοί συγγραφείς.

  27. Theo said

    Έφαγε η μαρμάγκα τον σύνδεσμο για την πρόταση του Φύσσα:
    https://sarantakos.wordpress.com/2012/07/09/biblia-4/#comment-122534

  28. ip said

    Πέραν των εξαιρετικών βιβλίων του Louis, του Andras, του Ζουμπουλάκη και του Παπακώστα:

    Jesus Carrasco – Άγρια Ερημιά (Αντίποδες)
    Γιώργος Συμπάρδης – Αδέρφια (Μεταίχμιο)
    Κώστας Κουτρουμπάκης – Ο μαραγκός (ενύπνιο)
    Max Porter – Η θλίψη είναι ένα πράγμα με φτερά (Πόλις)
    Γιάννης Οικονομίδης – Στέλλα κοιμήσου (Αντίποδες)
    Κυριάκος Συλφιτζόγλου – Δραμάιλο (Αντίποδες)
    Zia Haider Rahman – Υπό το φως των όσων γνωρίζουμε (Πόλις)
    Antonio di Benedetto – Zama (Καστανιώτης)

  29. Παναγιώτης Κ. said

    @19.Τον ποιητή στο μυαλό μου. 🙂

  30. Παναγιώτης Κ. said

    Τον ποιητή είχα στο μυαλό μου. 🙂

  31. Το Ρεμάλι της Φωκίωνος Νέγρη said

    Από φετινές εκδόσεις αρκετά ενδιαφέρον βρήκα, Το καπέλο του Βερμέερ: Ο 17ος αιώνας και η γέννηση της παγκοσμιοποίησης (Timothy Brook, εκδ. Παπαδόπουλος).
    Πρωτότυπος τρόπος διήγησης όπου με αφορμή την αναφορά και την ανάλυση λεπτομερειών από πίνακες του διάσημου Ολλανδού ζωγράφου, ξετυλίγεται το νήμα των ιστοριών του για να καταδειχθεί αυτό που λέει ο υπότιτλος. Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στο πάρε-δώσε των Ευρωπαίων εμπόρων/κουρσάρων/πειρατών (για την περίοδο που μιλάμε οι συγκεκριμένες ιδιότητες είχαν καταλήξει σχεδόν ταυτόσημες) με την Κίνα μιας και ο συγγραφέας είναι σινολόγος.

    Εξαιρετικό και το Πόλεις σε πόλεμο, 1939-1945: Ευρωπαϊκά αστικά κέντρα υπό γερμανική κατοχή, του Ιάσονα Χανδρινού που κυκλοφόρησε αρχές του καλοκαιριού.

  32. Γιάννης Κουβάτσος said

    Προτάσεων συνέχεια:
    Το δεύτερο μέρος του Δον Κιχώτη από την Εστία σε θαυμάσια και σύγχρονη μετάφραση της Μελίνας Παναγιωτίδου.
    Το «Φοβού τους Δαναούς», το κύκνειο άσμα του Φίλιπ Κερ.
    Το «Οδηγίες για οικιακές βοηθούς» της Λουσίας Μπερλίν, η οποία είναι γνωστή ως «το καλύτερα φυλαγμένο μυστικό» της αμερικανικής διηγηματογραφίας.
    «Στο χείλος της αβύσσου» του Έριχ Κέστνερ. Είναι η πλήρης έξοδος του «Φάμπιαν», ενός «εκδοτικού σκουπιδιού κατά τους εθνικοσοσιαλιστές της δεκαετίας του ’30. Τίτλος τιμής για το βιβλίο.
    «Η Αθήνα από τον 19ο στον 20ο αιώνα. Η μνήμη της πόλης και η σύγχρονή της αναπαράσταση» της Δώρας Μέντη.

  33. Γιάννης Κουβάτσος said

    Να προσθέσω και το «Πώς λειτουργεί ο φασισμός»:
    https://www.google.gr/url?sa=t&source=web&rct=j&url=https://www.politeianet.gr/books/9786180315776-stanley-jason-metaichmio-pos-leitourgei-o-fasismos-290396&ved=2ahUKEwiY6sfP8JffAhUMC-wKHX01A4IQFjAAegQIAhAB&usg=AOvVaw1ib3DPoJ0g0TE3xykDZhFK

  34. Γιάννης Κουβάτσος said

    32:Είναι η πλήρης έκδοση, όχι έξοδος. Άκου έξοδος.

  35. Γιάννης Κουβάτσος said

    Και για όσους έχουν βγάλει τον Παλαμά απ’τη ζωή τους, ας αναθεωρήσουν μ’ αυτή την ωραία ανθολογία:
    https://www.google.gr/url?sa=t&source=web&rct=j&url=https://www.politeianet.gr/books/978965911324-palamas-kostis-melani-o-erotikos-palamas-290483&ved=2ahUKEwiXp7uy8pffAhUPyqQKHfLpD5oQFjAAegQIAhAB&usg=AOvVaw3D5wuGdePWZLEqv75Svy4o

  36. 32, 34 A!!! Έχουμε στο σπίτι τον «Φάμπιαν» και ετοιμάζομαι να το διαβάσω, στην παλιά έκδοση. Κοίτα σύμπτωση! Τον Καίστνερ τον ξέρω από τα παιδικά του βιβλία («Ο Αντώνης και η Κουκιδίτσα», η σειρά του Τζιμ Κνοπφ κλπ)

  37. ΕΡΩΤΙΚΕΣ ιστορίες για τις γιορτές και όχι μόνο; Λογοτεχνία αντί πορνογραφίας; Αν σε ό,τι αφορά το σεξ ΔΕΝ αισθάνεστε σεμνότυφη ή σεμνότυφος, υποκρίτρια ή υποκριτής και μικροαστή ή μικροαστός, μπορείτε να απολαύσετε το βιβλίο: Φάνης Κατσιρέλος, «ΑΣΕΜΝΟΥ, ερωτικές ιστορίες για ενήλικες», εκδ. ΜΑΝΔΡΑΓΟΡΑΣ, Αθήνα, 2015.

  38. boetje said

    Τα «Μείζονα Ποιητικά» του Μιχάλη Κατσαρού.
    Ο Παντελής Μπουκάλας σε πρόσφατο άρθρο του εξηγεί περί τίνος πρόκειται.
    http://www.kathimerini.gr/998680/opinion/epikairothta/politikh/den-katalavan-oloys-mas-toys-ypainigmoys

  39. sarant said

    Πολύ ωραίες προτάσεις, και του Κατσαρού και αυτές που προτείνει ο Γιάννης!

  40. Mπετατζής said

    32, 36 είχαμε ξανασυζητήσει για τον Καίστνερ, όχι ως συγγραφέα παιδικού βιβλίου. Είναι ο συγγραφέας/ποιητής που έθαβε ο Βάλτερ Μπενγιαμιν, επειδή τον θεωρούσε πολύ σοσιαλδημοκράτη για τα δικά του γούστα, ειδικά στο δοκίμιο «αριστερή μελαγχολία» του οποίου δοκιμίου πήρε τον τίτλο μετά ο Τραβέρσο και του έδωσε δικό του νόημα (βλ στην ανάρτηση για τον Τραβέρσο και την αριστερή μελαγχολία). Παρεπιφτού και εγώ από τον Αντώνη και την Κουκιδίτσα τον ξέρω τον Καίστνερ. Μου φαίνεται όμως ότι η σειρά του Τζμ Κνοπφ είναι του Μιχαήλ Έντε θαρρώ, όχι του Καίστνερ. Από μνήμης όλα τούτα (έχω καταντήσει ο σπαστικός του βλογ).

  41. Mπετατζής said

    παρεπιφτού επίσης, όλα τα παιδικά βιβλία (π.χ. Καίστνερ, Έντε κλπ) που προτείνω σε δικά μου και αλλονών παιδιά τρώνε συνεχώς άκυρο και δεν διαβάζονται ποτέ, επειδή προφανώς θεωρούνται παλιατζουρίες. Καλό είναι λοιπόν να προτείνει κανείς και καινούργια αξιόλογα παιδικά βιβλία. Από την εμπειρία μου, για να διαβάσει ένα παιδί παίζει ρόλο ακόμα και η καινουργίλια του βιβλίου. Άμα τους φέρνω τα αραχνιασμένα από το ράφι μου τα πετάνε στα μούτρα. Κουβάτσε, Δύτη, ο Φάμπιαν είναι παιδικό ;;;

  42. MA said

    Καλησπερίζω την ομήγυρη,

    Στις ωραίες και ενδιαφέρουσες προτάσεις που προηγήθηκαν να προσθέσω:
    Ο κόκκινος σταυρός, Μαρία Γαβαλά, Πόλις, για την αντιμετώπιση των ψυχικά ασθενών από τους ναζί
    Ο κύριος Μάνι, Αβραάμ Γεόσουα, Καστανιώτης, ένα χρονικό έξι γενεών από ένα πολωνικό χωριό στα τέλη του 19ου αιώνα μέχρι τις μέρες μας
    Τα πλούτη μας, Kaouther Adimi, Πόλις, ιστορία του αλγερίνικου βιβλιοπωλείου του Εντμόντ Σαρλό (Edmond Charlot), πρώτου εκδότη του Καμύ
    Ημερήσια διάταξη, Eric Vuillard, Πόλις, η υποστήριξη των γερμανών βιομηχάνων στους ναζί
    Η συντέλεια του κόσμου, Τζέννυ Έρπενμπεκ, Καστανιώτης, ένα ταξίδι από τη Γαλικία του 1900 έως το επανενωμένο Βερολίνο
    Και θυμήθηκα και το 14 του Ζαν Εσενόζ λόγω των πρόσφατων επετειακών εκδηλώσεων για τη λήξη του Μεγάλου Πολέμου

    Ειδικά για τον παοκτζή του ιστολογίου, που μπορεί όμως να το ξέρει: Μια εποχή στο τσιμέντο του Νίκου Ιωαννίδη, εκδόσεις Τόπος

    Και για τον Παναγιώτη Κ.: Διπλό βιβλίο, η αφήγηση της Σταματίας Μπαρμπάτση- και η ιστορική ανάγνωση της Τασούλας Βερβενιώτη

    Καλή ανάγνωση και συγνώμη αν σας ζάλισα…

  43. Μπετατζή, έχεις δίκιο για τον Έντε και τον Τζιμ Κνοπφ βέβαια. «Ο Αιμίλιος και οι ντετέκτιβ» είναι του Καίστνερ, και ο «Σπιρτούλης». http://www.biblionet.gr/author/11527/%CE%88%CF%81%CE%B9%CF%87_%CE%9A%CE%B1%CE%AF%CF%83%CF%84%CE%BD%CE%B5%CF%81
    Και όχι, ο Φάμπιαν είναι το μόνο μη-παιδικό του, θαρρώ.

  44. Γιάννης Κουβάτσος said

    Αυτό είναι, Μπετατζή:
    https://www.google.gr/url?sa=t&source=web&rct=j&url=https://www.politeianet.gr/books/9789604355983-kastner-erich-polis-sto-cheilos-tis-abussou-289545&ved=2ahUKEwiQvrfyjpjfAhWD-KQKHdv6CoMQFjAAegQIBhAB&usg=AOvVaw0uXVXaC6fw66GXWm4eVvph

  45. Γιάννης Κουβάτσος said

    Ένα – ένα μού έρχονται. Πώς το ξέχασα αυτό; «Η ωραιότερη περιδιάβαση στα βιβλιοπωλεία του κόσμου»
    https://www.google.gr/url?sa=t&source=web&rct=j&url=https://www.politeianet.gr/books/9789605450915-carrion-jorge-potamos-bibliopoleia-284348&ved=2ahUKEwiTt9vwj5jfAhVOM-wKHVH4BgcQFjAAegQIBRAB&usg=AOvVaw3apCX6jKOXoo95ZqoJNcVd&cshid=1544543343044

  46. Παναγιώτης Κ. said

    @42. Το σημείωσα!
    Η Τασούλα Βερβενιώτη είναι εγγύηση.
    Ευχαριστώ!

  47. Jago said

    Sapiens του Νοά Χαράρι. Δεν απορώ που έγινε τεράστιο μπεστ σέλερ και στα καθημάς, πράγματι πολύ ερεθιστικό και μπόλικη τροφή για σκέψη ακόμα και αν θα διαφωνήσει κανείς κάθετα μαζί του σε κάποια σημεία, πχ παρουσιάζει τον καπιταλισμό σαν αναγκαίο κακό για την ανθρώπινη εξέλιξη απορρίπτοτας τον Μαρξ – αυτό χωράει πολλή συζήτηση. Κι αυτό είναι το μεγαλύτερο προτέρημα του βιβλίου, να το συζητήσεις.

    Δυο απολαυστικά βιβλία που έκδοσε ο Αλέξης Πανσέληνος. Το σπαρταριστό Σεμινάρια δημιουργικής γραφής, για αδαείς και μη αδαείς μικροσκοπικό και κυνικό βιβλιαράκι. Ελαφρά ελληνικά τραγούδια, πολύ χυμώδες ανάγνωσμα.

    Δεν θα πω αλλά θα το πω μια που δεν επιτρέπονται στη λίστα παλιά σπάνια βιβλία αλλά επιτέλους συμπλήρωσα το πολύτιμο δυσεύρετο δίτομο του Γιάννη Μανούσακα, Το Χρονικό ενός Αγώνα. Εξαιρετικό έργο.

  48. Jago said

    Α ξέχασα να αναφέρω το κύκνειο άσμα του Φίλιπ Κερ, το Φοβού τους Δαναούς. Ο Μπέρνι Γκούντερ έρχεται στην Ελλάδα (γιούπι!) και μπλέκει ακόμα και με τον Μαξ Μέρτεν (για να μην σποϊλεριάσω τα υπόλοιπα, μην διαβάσετε τις διαδικτυακές κριτικές γιατί λένε υπερβολικά πολλά). Ωραιότατο.

  49. Γιάννης Κουβάτσος said

    47: Και η συνέχειά του εξαιρετική, το διαβάζω αυτόν τον καιρό μαζί με άλλα τρία. Αλήθεια, έχετε και οι υπόλοιποι τη συνήθεια να διαβάζετε μερικά βιβλία ταυτόχρονα;
    https://www.googleadservices.com/pagead/aclk?sa=L&ai=DChcSEwjXp8KhmJjfAhXX5HcKHfhVC1QYABAAGgJlZg&ae=1&ohost=www.google.gr&cid=CAESEOD2I1ptSXqQKiQvCIJ3yDM&sig=AOD64_2Zhg4i3dIJy5Jg23he6hTdUSd3Ow&q&adurl=https://www.politeianet.gr/books/9789602217603-harari-yuval-noah-alexandreia-homo-deus-277548?gclid%3DCj0KCQiA3b3gBRDAARIsAL6D-N_xddDRysFySB8jWC2B4vLu_BPc0sDuJsBqtsz44_0JV2RgDex-Zv0aAjC9EALw_wcB&ved=2ahUKEwipmLuhmJjfAhXIKewKHZgCAgkQ0Qx6BAgNEAE

  50. Αρειανός said

    Με αφορμή την αναφορά στο βιβλίο «Ο άνθρωπος και τα άλλα ζώα», να επισημάνουμε βέβαια ότι η χορτοφαγία, το μποϊκοτάζ στα ενδύματα και υποδήματα που προέρχονται από δέρμα ζώων, η καταδίκη της χρησιμοποίησης ζώων σε ψυχαγωγικά θεάματα και του εγκλεισμού τους σε ζωολογικούς κήπους, η υπεύθυνη συμπεριφορά απέναντι στα ζώα συντροφιάς (οικόσιτα και αδέσποτα) και η αγορά προϊόντων που δεν έχουν δοκιμαστεί σε πειραματόζωα (σαμπουάν, καλλυντικά, καθαριστικά κ.ά.) αποτελούν αναγκαία νομιμοποιητική ηθική βάση για οποιονδήποτε θέλει να εκφράσει την αλληλεγγύη του σε αυτά ή να αυτοαποκαλείται φιλόζωος, χωρίς να έχει αυταπάτες. Διαφορετικά απλώς θεωρητικολογεί άσκοπα.

  51. cronopiusa said

    48

    το διαβάσατε;

  52. Σχολιαστής said

    Το top 4 των βιβλίων (πρόσφατες εκδόσεις) που διάβασα το 2018 :

    1. ΤΖΟΥΛΙΑΝ ΜΠΑΡΝΣ: Η μοναδική ιστορία
    (μια σπαρακτική ερωτική ιστορία)

    2. ΜΑΡΙΑ ΣΤΑΣΙΝΟΠΟΥΛΟΥ: Χαμηλή βλάστηση – Θάμνοι, πόες και μπονσάι
    (Όπως λέει και ο τίτλος, μικρά και πολύ μικρά κείμενα, με σπιρτάδα και χιούμορ)

    3. ΣΤΑΥΡΟΣ ΖΟΥΜΠΟΥΛΑΚΗΣ: Στ’ αμπέλια
    (Έχουμε αναφερθεί κι εδώ, δεν θα προσθέσω τίποτα περισσότερο)

    4. ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΕΦΕΡΗΣ: Μέρες Η΄ – 2 Γενάρη 1961 – 16 Δεκέμβρη 1963
    (Αν και δεν είναι τόσο ενδιαφέρον όσο οι Μέρες Α΄ ή Β΄ , εν τούτοις έχει ενδιαφέρον, ίσως για λίγους).

    Άντε και του χρόνου

  53. Γιάννης Κουβάτσος said

    52 σχόλια σε μια ανάρτηση με βιβλιοπροτάσεις. 😯

  54. atheofobos said

    Μερικά από τα διαβασμένα που βρήκα κοντά μου

    Απ. Δοξιάδης Ερασιτέχνης επαναστάτης Ίκαρος
    Ο φοίνικας Χ. Χωμενίδης Πατάκης
    Υπουργός νύχτας Γ Σκαμπαρδώνης Πατάκης
    Χαντζόπουλος/Ροϊδης Πάπισσα Ιωάννα THE ATHENS REVIEW OF BOOKS
    Αυγ. Κορτώ Σκυλίσια Ψυχή Πατάκης
    Θ.Γιοχάλας-Ζ.Βαϊου Ο Κίτσος ο Λεβέντης και άλλες αγγελίες. Εστία.

  55. Alexis said

    #16: Θεωρώ ότι ο όρος «βιβλιόφιλος» καλύπτει όλες τις αποχρώσεις της έννοιας «φίλος των βιβλίων». Άλλωστε στην πράξη νομίζω ότι υπάρχει επικάλυψη σε πολύ μεγάλο ποσοστό των δύο αποχρώσεων που αναφέρεις.
    Σπάνια κάποιος μπορεί να είναι φίλος του βιβλίου ως αντικειμένου χωρίς να του αρέσει και να το διαβάζει συγχρόνως.

  56. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα. Πολύ καλές προτάσεις και πάλι, και πού θα βρούμε καιρό δεν ξέρω.

    53 Γιάννη, το αντίστοιχο περσινό άρθρο, την ίδια ώρα της ημέρας είχε 40 σχόλια.

    47 Του Πανσέληνου μού άρεσε κι εμένα, έχω την εντύπωση ότι το έχω προτείνει είτε πέρσι είτε το καλοκαίρι.

  57. Γιάννης Κουβάτσος said

    56 β. Πρόοδος, δηλαδή. Γιατί έτσι, βρε παιδιά; 😇

  58. ΚΩΣΤΑΣ said

    57 Γιάννη, περί ορέξεως κολοκυθόπιτα! 😉

    Διαβάζω κυρίως ιστορικό μυθιστόρημα, απομνημονεύματα και διηγήσεις κατοχής και εμφυλίου – οποιασδήποτε ιδεολογικής αποχρώσεως – και ερευνώ θέματα τοπικής ιστορίας μιας συγκεκριμένης περιοχής.

    Κατά ένα ποσοστό οι προτιμήσεις μου συμπίπτουν με αυτές του Παναγιώτη Κ. Με την ευκαιρία να του πω ότι έχω διαβάσει την τετραλογία του Θοδωρή Παπαθεοδώρου και μου άρεσε πολύ. Σήμα προς ναυτιλομένους, χωρίς να τα θεωρώ προπαγανδιστικά, τοποθετεί την αριστερά στις πραγματικές της δράσεις και μάλλον αυτό δεν θα αρέσει σε πολλούς.

    Με αυτή την βιβλιοαγοραστική συμπεριφορά μου, δεν έχω να προτείνω κάτι νέο, παρήγγειλα του Νικοκύρη, κάντε κι εσείς το ίδιο, όσοι δεν το έχετε πράξει ως τώρα 🙂

    Αν δεν παραβιάζω την δεοντολογία της ανάρτησης, θα με ενδιέφεραν καινούργιες ή έστω και παλιές εκδόσεις και τίτλοι, σχετικών με τις παραπάνω προτιμήσεις μου, βιβλίων, κυρίως περιοχών Θεσσαλίας, Μακεδονίας.

  59. Δεν προλαβαίνω να διαβάσω όλα τα σχόλια και μπορεί να έχουν ήδη αναφερθεί.
    Εξαιρετικό της Καρυστιάνη «Χίλιες ανάσες», της Φερράντε «Η χαμένη κόρη» (σαν προοίμιο της τετραλογίας, πολύ καλή γραφή), του Νταβίντ Φοενκινός «Σαρλότ», του Μπαρνς «η μοναδική ιστορία» και του Ίαν Μακ Γιούαν «το καρυδότσουφλο» . Όλα πρόσφατης παραγωγής. Και μερικά άλλα που κάνουν στίβα, αλλά που δεν τα άνοιξα ακόμα. (Διαβάζοντας το ιστολόγιο αυτό καθημερινά, αναλογίζομαι ότι μαθαίνω πολλά, αλλά θα μπορούσα να διαβάσω κι άλλα βιβλία στον ίδιο χρόνο. Επιλογές……)

  60. Γιάννης Κουβάτσος said

    «τοποθετεί την αριστερά στις πραγματικές της δράσεις »
    Ο ορισμός της υποκειμενικής άποψης είναι αυτός, Κώστα. 😊 Δεν ξέρω τι γράφει ο εν λόγω συγγραφέας, αλλά δεν γράφει καθισμένος στην κορυφή του Ολύμπου, άνθρωπος είναι κι αυτός με ιδεολογικές προτιμήσεις και επιρροές.

  61. Theo said

    @58:
    Κώστα, για τη Μακεδονία την εποχή που σε ενδιαφέρει έχω το δίτομο έργο του Κολιόπουλου Λεηλασία φρονημάτων. Το μακεδονικό ζήτημα στην περίοδο του εμφυλίου πολέμου (1945-1949) στη Δυτική Μακεδονία (εκδ. Βάνιας 1995), που μάλλον θα το ξέρεις, και το βιβλίο του Πάνου Θεοδωρίδη Θεσσαλονίκη, Διήγηση ενός αιώνα (εκδ. Θύραθεν, 2013) που, με το γνωστό ιδιόρρυθμο, αλλά πρωτότυπο κι ενδιαφέρον για μένα γράψιμό του, πάντα εκτός οποιασδήποτε γραμμής, ασχολείται με όλο τον εικοστό αιώνα.

  62. ΚΩΣΤΑΣ said

    60 Σίγουρα, Γιάννη, δεν μπορώ να ισχυριστώ, ούτε να αποδείξω ότι δεν υπάρχει και υποκειμενισμός. Έκανα αυτή τη διατύπωση, γιατί μέσα στις σελίδες διάβασα και γεγονότα όπως από μικρός τα ξέρω στο στενό οικογενειακό ή τοπικό περιβάλλον μου, που τα παραδέχονται όλοι, δεξιοί και αριστεροί.

    Επίσης σήμερα με ενδιαφέρουν τα παλιά βιβλία, πριν το 1990, πάντα σχετικά με τον εμφύλιο, γιατί με τα νέα δεδομένα – κατάρρευση υπαρκτού, μπορείς να τα δεις και να τα αξιολογήσεις από μια νέα πλέον οπτική γωνία.

  63. Theo said

    61:
    Συγγνώμη. Αντέγραψα μόνο τον υπότιτλο του β΄ τόμου (Το μακεδονικό ζήτημα στην περίοδο του εμφυλίου πολέμου (1945-1949) στη Δυτική Μακεδονία).
    Ο υπότιτλος του α΄ τόμου είναι Το μακεδονικό ζήτημα στην κατεχόμενη Δυτική Μακεδονία 1941-1944, κι έχω τη δεύτερη έκδοσή του, του 1996.

  64. Πέπε said

    @55:
    > > …στην πράξη νομίζω ότι υπάρχει επικάλυψη σε πολύ μεγάλο ποσοστό των δύο αποχρώσεων που αναφέρεις. Σπάνια κάποιος μπορεί να είναι φίλος του βιβλίου ως αντικειμένου χωρίς να του αρέσει και να το διαβάζει συγχρόνως.

    Κατ’ αρχήν, μπορεί κι αυτό να συμβεί:

    Χωρίς να χρειαστεί να πάμε στην περίπτωση του «σκληρού» συλλέκτη, που σωριάζει στο θησαυροφυλάκιό του εκλεκτές εκδόσεις βιβλίων που δε διαβάζει, μπορούμε εύκολα να σκεφτούμε εκείνον που απλώς, ανάμεσα σε άλλα σπάνια και ωραία βιβλία, έχει και κάποια που δεν τον ενδιαφέρουν ιδιαίτερα ως περιεχόμενο αλλά μόνο από άλλες απόψεις. Ή, βέβαια, τον ειδικευμένο συλλέκτη, που μαζεύει λ.χ. Αγίες Γραφές: δε θα τις διαβάσει βέβαια όλες περιμένοντας να βρει τη διαφορά!

    Ωστόσο, γενικά παραδέχομαι, φυσικά, ότι ο φίλος του βιβλίου ως αντικειμένου θα είναι συνήθως και φιλαναγνώστης. Το αντίστροφο όμως δεν ισχύει: ο κάθε φιλαναγνώστης επ’ ουδενί δεν αναμένεται να έχει οπωσδήποτε κάποιον φετιχισμό με τα παλιά ή σπάνια βιβλία. Εκτός όλων των άλλων, η βιβλιοφιλία είναι πολύ πιο δαπανηρή από την αγορά βιβλίων προς ανάγνωση.

  65. ΚΩΣΤΑΣ said

    61 Theo, ευχαριστώ. 🙂

    Του Κολιόπουλου γνωστό και του Πάνου Θεοδωρίδη μόνο ακουστά. Το βάζω στα υπόψη, γιατί μ’ αρέσει και μένα αυτό το γνωστό «ιδιόρρυθμο» γράψιμο του Π.Θ.

  66. Jane said

    Προσωπικά σπάνια είχα πολύ χρόνο για διάβασμα στις γιορτές. Παραμονές Χριστουγέννων πάω σε βιβλιοπωλείο μόνο για να κάνω δώρο βιβλία. Στο μυαλό μου υπάρχουν δυο εποχές ανάγνωσης:
    Βιβλία για φθινόπωρο και χειμώνα , δηλαδή ιστορικά , πολιτικού περιεχομένου και ψυχολογίας και
    Βιβλία για άνοιξη και καλοκαίρι , δηλαδή μυθιστορήματα και διηγήματα.
    Εντάξει , μερικά τα μισοδιαβάζω και τα πιάνω ξανά σε «λάθος» εποχή. 🙂
    Ανεξαρτήτως εποχής πάντως, προτείνω τα εξής:

    1. Το παιδί της Στάζι του Ντέηβιντ Γιάγκ για όποιον του αρέσουν τα αστυνομικά.
    2. Το Μόναχο του Ρόμπερτ Χάρις , ιστορικό και κατασκοπευτικό.
    3. Η χαμένη τιμή της δημοσιογραφίας του Παντελάκη , που είναι πάααρα, μα πάρα πολύ καλό.

    …..Κι έχω μισοδιαβασμένα αλλά τα προτείνω
    1. Τα νέα πρόσωπα του φασισμού του Έντσο Τραβέρσο
    2. Πώς πεθαίνουν οι δημοκρατίες των Λεβίτσκυ και Ζίμπλατ.

  67. Jane said

    Πριν λίγες μέρες κατέβασα σε pdf την «Ανατομία του Νεοφιλελευθερισμού» του Θοδωρή Αθανασιάδη.
    Είναι πολύ καλή και εκλαϊκευμένη μελέτη για να κατανοήσει κανείς την εποχή μας και δίχως να γνωρίζει πολλά από οικονομικές επιστήμες. Το ωραίο είναι πως ο συγγραφέας , αν και μαρξιστής, αναλύει τον νεοφιλελευθερισμό αποκλειστικά με κεϋνσιανά εργαλεία.
    Διαβάζεται σαν νεράκι.

  68. Corto said

    Με αφορμή την επανέκδοση του βιβλίου «Σπάνια κείμενα για το ρεμπέτικο», ας σημειωθεί ότι πριν από δύο μήνες περίπου (14/10/2018) κυκλοφόρησε μαζί με την εφημερίδα Documento ένα βιβλίο με τίτλο «Ρεμπέτικο», στο οποίο περιέχονται και δύο εξαιρετικά ενδιαφέρουσες εργασίες του Κώστα Βλησίδη. Παρά την κατ’ ανάγκη περιορισμένη τους έκταση, οι εργασίες αυτές διακρίνονται για την δομή και την τεκμηρίωσή τους, ενώ συγχρόνως συγκεντρώνουν πληθώρα στοιχείων, σε μεγάλο βαθμό προερχομένων από πρωτογενή έρευνα, με τα οποία φωτίζονται άγνωστες πτυχές της ιστορίας του αστικού λαϊκού τραγουδιού (π.χ. η λογοκρισία στην δισκογραφία).

    Είναι άξιο απορίας πώς οι επιμελητές της έκδοσης μαζί με αυτές τις σημαντικές εργασίες και πλάι σε κάποια άλλα αξιόλογα άρθρα, επέλεξαν να συμπεριλάβουν και ορισμένα κείμενα εντελώς απαράδεκτα.

  69. Γιάννης Κουβάτσος said

    67. Όντως. Διαβάζοντας αυτή τη σειρά κειμένων κατάλαβα κι εγώ, ο αδαής περί τα οικονομικά, αρκετά πράγματα σχετικά με το χάος που μας περιβάλλει και μας απειλεί σαν φυσική δύναμη.

  70. loukretia50 said

    Τι έγινε παιδιά? Τέτοια ώρα, τέτοιο θέμα, μόνο τόσοι?
    Δεν πρόφθασα να δω τα σχόλια, δεν αμφιβάλλω ότι θα είναι όλα μεστά, αλλά… λίγα δεν είναι?

    Και στο άρθρο δεν είδα να αναφέρεται το ενδιαφέρον καλοκαιρινό «βιβλία για το καλοκαίρι για φέτος» – 10 Ιουλίου 2018. που είχε πολλές προτάσεις.

  71. MA said

    Για τον Κώστα: Τα Βαλκάνια του Μαζάουερ και τα Βαλκάνια στις φλόγες του Τζον Ρηντ, αν δεν τα ξέρετε ήδη, είναι πολύ ενδιαφέροντα. Επίσης ένα περιοδικό, το Εν Βόλω, που δεν βγαίνει δυστυχώς πια, είχε πολλά άρθρα για τη Θεσσαλία. Ίσως μέσω του δήμου Βόλου να μπορέσετε να το βρείτε

  72. Jago said

    48. Γιατί να μην το διαβάσω; Πέσατε σε μανιώδη φιλιπκερικό.

    56. Προφανώς λες τα Τέσσερα ελληνικά τραγούδια γιατί πρότεινα δύο.

    61 & 63. Η Λεηλασία φρονημάτων, που την έχω και στους δυο τόμους, βγήκε πριν κάνα δυο τρία χρόνια σε επίτομη έκδοση. Είναι πάρα πολύ αξιόλογο και προλάβετέ το όσο κυκλοφορεί ακόμα πριν εξαντληθεί ξανά.

  73. Ιάκωβος ο Αδελφόθεος said

    Μόλις άφησα ιστορικής σημασίας σχόλιο, αλλά μού το έπιασε η μαρμάγκα, γιατί έχει πολλή βιβλιογραφία

  74. Jago said

    Το 48 ειναι λάθος, εννούσα το 51.

  75. Ιάκωβος ο Αδελφόθεος said

    Ξαναστέλνω το σχόλιό που μού έπιασε η μαρμάγκα, μήπως και μού το πάρει…

    1) Γράφει στο σχόλιο 17 ο κ. Σαραντάκος, απαντώντας στον γνωστό για την αντιπαραγωγική σχολαστικότητα του, επαγγελματία φιλόλογο κ. Πέπε, που διερωτάται στο σχ. 16 τι σημαίνει «βιβλιόφιλος»:

    «ΛΚΝ βιβλιοφιλία η [vivliofilía] Ο25 : ιδιαίτερη αγάπη για τα βιβλία.
    [λόγ. βιβλιόφιλ(ος) -ία]
    βιβλιόφιλος ο [vivliófilos] Ο19 : αυτός που αγαπά ιδιαίτερα τα βιβλία.
    [λόγ. βιβλιο- + -φιλος]»

    Αλλά, κύριε Σαραντάκο, είναι δυνατόν να αγνοείτε ότι η λέξις «βιβλιόφιλος» ΔΕΝ είναι λογία, αλλά αρχαιοελληνική, αφού έχει καταγραφεί εδώ και 1950 χρόνια στα «Γεωγραφικά» του Στράβ@νος ως…«φιλόβιβλος» ; Είναι δυνατόν ο επαγγελματίας φιλόλογος κ. Πέπες να αγνοεί την περίφημη Στραβ@νεια φράση… «ήν δε ο Απελλικών φιλόβιβλος μάλλον ή φιλόσοφος»;

    Το αν τελικώς επεκράτησε το «βιβλιόφιλος» αντί του ορθού αρχαιοελληνικού «φιλόβιβλος», κύριε Σαραντάκο, αυτό οφείλεται στο ότι δεν βρέθηκε ένας λόγιος της προκοπής τον 19ο αιώνα να επιβάλει την ήδη υπάρχουσα αρχαιοελληνική λέξη. Με την λογική αυτή, θα μπορούσε να είχε επικρατήσει το «σοφόφιλος» αντί του ορθού «φιλόσοφος»!..

    2) Με την ευκαιρία, αναρτώ δύο εξαίσια παράγωγα της λέξεως «βιβλίον» από το Liddell-Scott, τα οποία αφιερώνω στον δαιμόνιο χωροφύλακα του Ιστολογίου κ. Ιατρού: Το «βιβλιαίγισθος» που σημαίνει αυτόν που αλλοιώνει και πλαστογραφεί τα βιβλία (ο Αίγισθος εθεωρείτο από τους Αρχαίους Έλληνες ως ο κατ’ εξοχήν προδότης, γιατί γαμούσε την Κλυταιμνήστρα ενόσω ο Αγαμέμνων πολεμούσε στην Τροία…) και το «βιβλιολάθας» που σημαίνει αυτόν που έχει γράψει τόσα πολλά βιβλία, ώστε τα έχει ξεχάσει…

    Ο αγαπητός φίλος κ. Ιατρού θα μού επιτρέψει να του βγάλω δύο νέα παρατσούκλια, μετά το θρυλικό «κακόψυχος» που όλοι οι αναγνώστες του παρόντος Ιστολογίου έχουν αγκαλιάσει: Τον αποκαλώ «σχολιαίγισθο» (επειδής αλλοιώνει + πλαστογραφεί τα σχόλιά μου για να υποβιβάσει τις συνταρακτικές αποκαλύψεις μου) και «σχολιολάθα», επειδής έχει γράψει τόσα πολλά σχόλια σε αυτό το Ιστολόγιο, που ξεχνάει τι γράφει!..

  76. Γιάννης Ιατρού said

    67: Jane
    Τέτοιου τύπου βιβλία διαβάζουμε *μόνο* κατόπιν ρητής εγκρίσεως του Λάμπρου 🙂 🙂

  77. ΚΩΣΤΑΣ said

    71 ΜΑ, ευχαριστώ.

  78. Corto said

    Για την συμπληρωμένη έκδοση «Σπάνια κείμενα για το ρεμπέτικο» ας προστεθεί ότι στον τόμο, μαζί με τα επιπλέον κείμενα, αναδημοσιεύονται και συνοδευτικές εικονογραφήσεις από τον Τύπο της εποχής, όπως και ευρύτερο πρωτογενές υλικό (διαφημίσεις, διοικητικές αποφάσεις περί λογοκρισίας, αιτήσεις των δισκογραφικών εταιριών προς την Επιτροπή Λογοκρισίας κλπ). Επίσης υπάρχουν διάφορες επεξηγηματικές υποσημειώσεις, συχνά πολύ αναλυτικές.

    Όλα τα επιλεγμένα κείμενα έχουν σημαντική αξία, είτε ως ιστορικά τεκμήρια, είτε ως λογοτεχνικές πινελιές. Ιδιαίτερα ξεχωρίζει το άρθρο του Χρήστου Πύρπασου με τίτλο «η λαϊκή μουσική: με τους συνθέτας των «ρεμπέτικων»», διότι αποτελεί μία πινακοθήκη των σημαντικότερων δημιουργών του αστικού λαϊκού τραγουδιού και μάλιστα με ιδιαίτερη μνεία στους στιχουργούς.

  79. Pedis said

    προτάθηκαν αρκετά ενδιαφέροντα βιβλία.

    Για πείτε, τώρα, ποια βιβλία να μην αγοραστούν.

  80. Corto said

    Και μία ακόμα πρόταση:

    Πειραιάς βαθύς
    του Διονύση Χαριτόπουλου
    εκδόσεις Τόπος, 2018

    http://www.biblionet.gr/book/230815/%CE%A0%CE%B5%CE%B9%CF%81%CE%B1%CE%B9%CE%AC%CF%82_%CE%B2%CE%B1%CE%B8%CF%8D%CF%82

    Πολύ ευανάγνωστο. Περιλαμβάνει και γλωσσάρι αργκό.

  81. Jane said

    περίπτωση βιβλιοφάγου εξ απαλών ονύχων 🙂

  82. Theo said

    @75:
    Ο αγαπητός φίλος κ. Ιατρού θα μού επιτρέψει να του βγάλω δύο νέα παρατσούκλια, μετά το θρυλικό «κακόψυχος»

    Μα πώς γίνεται, κ. Αδελφόφαιε, να του έχετε βγάλει εσείς το παλιό παρατσούκλι, ενώ ισχυρίζεσθε πως πρωτομπήκατε στο ιστολόγιο εδώ κι ενάμιση μήνα;
    Εγώ θυμάμαι κάποιον άλλο να το λανσάρει, μάλλον τον Βάταλο 🙂

  83. Το Ρεμάλι της Φωκίωνος Νέγρη said

    79: Αν και το ξεσκαρτάρισμα είναι προσωπική υπόθεση του καθενός, μια καλή αρχή είναι τα βιβλία παρα-ιστορίας που εκδίδονται με τη σέσουλα από κάποιους εγχώριους εκδοτικούς οίκους.
    http://www.katiousa.gr/apopseis/poios-ependyei-sto-fasismo/

  84. Jane said

    #79 Αυτό είναι ευκολάκι 🙂

    Δεν αγοράζουμε ποτέ Μαντά , Δημουλίδου , Τατσόπουλο , Χειμωνά , τα «ιστορικά’ του Καμπουράκη κι ό,τι έχει γράψει ο Χ. Γιανναράς.
    Εσύ τι προτείνεις; 😉

  85. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα

    66 Ακούω καλά λόγια για το βιβλίο του Παντελάκη οπότε θα το πάρω.

    72 Ναι, αυτό.

    78 Ο Πύρπασος δεν ήταν και στιχουργός;

    80 Το αγόρασα αλλά έπιασα να διαβάζω κάτι άλλο και τώρα έχει κάπου παραπέσει και δεν το βρίσκω.

  86. Pedis said

    # 84 – όχι, δεν μούρχεται στο μυαλό κάτι πρόσφατο στα ελληνικά να προτείνω ή να αντιπροτείνω. Από περιέργεια, ρώτησα, για να μάθω τι να αποφύγω ή να προτιμήσω (εξαρτάται).

    Ντάξει, άσε τις παπαρούλες στην άκρη, ένα σκληρό κριτήριο είναι αν τα βιβλία των υπολοίπων, που είναι «σοβαροί διανοοούμενοι», διαβάζονται αν τύχει να είναι μοναδικό ανάγνωσμα ναυαγού σε ερημονήσι. Το περνάνε το κριτήριο;

  87. Corto said

    85 (Sarant):

    Από ό,τι βλέπω ο Πύρπασος (Πυρπασόπουλος) είχε γράψει στίχους για μουσικοσυνθέτες όπως οι Κώστας Γιαννίδης, Γιάννης Βέλλας, Κώστας Καπνίσης κλπ.
    Από την περίπτωση του (όπως και από άλλες αντίστοιχες) αποδεικνύεται ότι οι δημιουργοί του λεγόμενου «ελαφρού» τραγουδιού δεν ήταν πάντα αρνητικά διακείμενοι προς το λαϊκό τραγούδι (αντίθετα από την διαδεδομένη άποψη ότι υπήρχαν αυστηρές διαχωριστικές γραμμές).

    http://www.stixoi.info/stixoi.php?info=Lyrics&act=index&sort=alpha&lyricist_id=3426

  88. Pedis said

    -> 86 – για του Καμπουράκη τα πονήματα έχω άποψη. Μου είχε πέσει κάποτε ένα στο χέρι και επειδή δεν ήταν δικό μου το άφησα άθικτο στη θέση του.

  89. loukretia50 said

    Pedis
    Aν θέλεις απαντάς βέβαια, αλλά είμαι περίεργη τι γνώμη έχεις για τα βιβλία που σου πρότεινα στο σχετικό καλοκαιρινό νήμα – αναφέρω πιο πάνω.

  90. loukretia50 said

    Το σχόλιο – πέτρα του σκανδάλου – σχολολιθίαση?

  91. Pedis said

    # 89 – πιο συγκεκριμένα;

  92. loukretia50 said

    Α, ήταν ένα δικό μου τεστ, για να δω αν μπορώ να καταλάβω τι θα ενδιέφερε κάποιους. Δεν ήταν μόνο περιέργεια, πάντα ψάχνω με βιβλία και μουσική να βρω κοινές προτιμήσεις.
    Στο σχετικό νήμα είχα προτείνει γενικά αρκετά βιβλία που εμένα μου άρεσαν και διάφορα άλλα σε συγκεκριμένους, που φυσικά γνώριζα μόνο από τα σχόλια.
    Δεν έμαθα ποτέ τη γνώμη τους, γιατί εκτός από την ΕΦΗ – ΕΦΗ που ανταποκρίθηκε, και το Τζι που ξεκαθάρισε – λίγο άγαρμπα- ότι δε διαβάζει πια, κανένας δε σχολίασε αργότερα.

    PEDIS :Ο Δερβίσης και ο θάνατος του Selimovic Mesa – Ωκεανίδα
    Ο Δον Κιχώτης σε κόμικ από τον Rob Davis και
    Ο θάνατος του Στάλιν – graphic novel από τις εκδόσεις Οξύ

    Φυσικά αν δε διαβάζεις κόμικς, διαγράφεις τα δύο.

  93. loukretia50 said

    92. Γιάννη Κουβάτσο σε αδίκησα! Εσύ ανταποκρίθηκες πρώτος και μάλιστα συμφωνούσαμε!

  94. Μαρία said

    https://www.politeianet.gr/books/9789605469399-kelly-nataly-pedio-gia-na-min-eimaste-chamenoi-sti-metafrasi-278299
    Με εξαίρεση την τραγική θέση του διερμηνέα στη δίκη της Νυρεμβέργης Πέτερ Λες https://www.politeianet.gr/books/9789605469399-kelly-nataly-pedio-gia-na-min-eimaste-chamenoi-sti-metafrasi-278299 , το βιβλίο έχει πολύ γέλιο.

  95. Παναγιώτης Κ. said

    Μιας και ο λόγος για βιβλία.
    Έχετε δοκιμάσει να δωρίσετε βιβλία σε κάποια βιβλιοθήκη;
    Γενικώς, δεν τα θέλουν!
    Μου είπαν (δεν το είδα ο ίδιος) ότι στα υπόγεια της βιβλιοθήκης του ΑΠΘ υπάρχουν ένα σωρό δέματα με βιβλία. Προέρχονται από βιβλιοθήκες που τις δώρισαν οι κληρονόμοι.

    Και κάτι προσωπικό. Προσφάτως είχα τη χαρά να δωρίσω καμιά πεντακοσαριά βιβλία από την βιβλιοθήκη μου για την βιβλιοθήκη που τώρα οργανώνεται σε ένα χωριό της Πιερίας.(Μάλιστα! Σε μια τετραμελή οικογένεια-η δική μου- όπου όλοι έχουμε σχέση με τα βιβλία, εκπαιδευτικοί γαρ οι… γεννήτορες, και σε μια διάρκεια πενήντα χρόνων όπου δεν…πετάμε βιβλία τότε, μαζεύονται!)
    Προσφέρθηκα λοιπόν να πάω να τα τοποθετήσω αφού κανείς άλλος δεν ξέρει καλύτερα από μένα…τα δικά μου βιβλία! 🙂
    Αισιοδοξώ να βρουν καταφύγιο στη συγκεκριμένη βιβλιοθήκη και τα υπόλοιπα βιβλία μου. Θα κρατήσω κάποια που έχουν για μένα συναισθηματικήν αξία. Βλέποντας και κάνοντας!Οι οργανωτές της βιβλιοθήκης έχουν μια ωραία ιδέα.Μου είπαν ότι φιλοδοξούν να φτιάξουν ένα πρόγραμμα ώστε ο ενδιαφερόμενος να ξέρει ότι το χ αντικείμενο που τον ενδιαφέρει, βρίσκεται σε κάποιο ή κάποια βιβλία της βιβλιοθήκης αυτού του χωριού και εν συνεχεία να την επισκέπτεται.
    Υπάρχει η λεγόμενη διεγχειριδιακή έρευνα και μια τέτοια βιβλιοθήκη μπορεί να αποδειχθεί κατάλληλη γιαυτό το είδος της έρευνας. Νομίζω ότι εξαρτάται από τους δασκάλους της κάθε εκπαιδευτικής βαθμίδας οι οποίοι μπορούν να στρέψουν τους μαθητές και τους φοιτητές (κυρίως τους φοιτητές) και προς αυτή την κατεύθυνση.
    Θα μπορούσα να εκθέσω μερικές από τις σκέψεις που έκανα δυο βδομάδες τώρα καθώς διευθετούσα τα βιβλία μου σε άλλους χώρους (μου ζήτησαν να παραδώσω τον χώρο όπου είχα τη βιβλιοθήκη μου και έτσι έπρεπε να δώσω λύσεις.Τελικώς τα κατάφερα!), αλλά θα χαλούσα το παρόν κλίμα που είναι χάριν του βιβλίου. 😦
    Στο λινκ του σχολίου #83 ο ιστορικός Γιώργος Μαργαρίτης μιλάει για τον «δικτυόπληκτο» σύγχρονο άνθρωπο. Ο χαρακτηρισμός όμως δεν αναιρεί την πραγματικότητα που διαμορφώνεται για τον σύγχρονο άνθρωπο-αναγνώστη.
    Αυτές τις μέρες της νέας διευθέτησης των βιβλίων δέχτηκα το ερώτημα: Μα καλά πως βρέθηκες με τόσα βιβλία;
    Εκτός από την παραπάνω εξήγηση είπα και το εξής που είναι κτγμ το πιο ουσιώδες: Δεν είχα φανταστεί την… επανάσταση που λέγεται διαδίκτυο!
    Κάμποσα χρόνια πίσω, η κατοχή ενός «καλού» βιβλίου,κυρίως ξένου, σου έδινε ένα…προβάδισμα!. Τώρα πια κάτι τέτοιο δεν ισχύει. Ό,τι πραγματικά καλό, βρίσκεται στο διαδίκτυο. Απαιτείται λοιπόν αυξημένη κριτική ικανότητα.Δηλαδή,περάσαμε σε άλλες…ποιότητες!

  96. caktos2 said

    95:

    >Έχετε δοκιμάσει να δωρίσετε βιβλία σε κάποια βιβλιοθήκη;
    Γενικώς, δεν τα θέλουν!

    Ούτε καιν τα δικιά τους!

    Πριν πολλά χρόνια είχα βρει στο Γιουσουρούμ έναν τόμο με σφραγίδες μιας μεγάλης βιβλιθοθήκης.
    Τον αγόρασα και τον πήγα εκεί απ όπου είχε κλαπεί.

    Κι εκεί που περίμενα ευχαριστίιες και τέτοια, μουτρώσανε.
    Και τους το πέταξα στα μούτρα [μαζί μ ένα στοδιάλο] όταν μου είπαν να το φέρω από βδομάδα που θα είναι ο αρμόδιος υπάλληλος

  97. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    95. Έχω κι εγώ αντιμετωπίσει αυτό το σύνδρομο (δημοσιοϋπαλληλικής βραδύτητας το λέω) από υποτίθεται αρμόδιους για βιβλιοφροντίδα/ βιβλιοταξινόμηση. Έτσι, αρκετά βιβλία τα έχω διαμοιράσει σε 4-5 καφετέριες της περιοχής μου που είδα να έχουν σχετικά ράφια. Τα διαθέτουν εκεί για χρήση υποτίθεται αλλά ακόμη και για ντεκόρ, ας είναι. Τ΄αφήνω σε διάφανα σακούλια στην πετούγια της πόρτας τους το βράδυ κι αν τα πάρει κάποιος άλλος, ας τα πάρει. Και σε στάσεις λεωφορείων (στα παγκάκια τους) στην πλατεία αφήνω από λίγα. Λέω ότι για «εγκατάλειψη δεσποζόμενων» μπορεί να κατηγορηθώ άνετα! 🙂
    Καλημέρα!

  98. spiral architect 🇰🇵 said

    @95-97: Επειδή κάποτε είχα αφήσει σε δημοτική βιβλιοθήκη καμιά εικοσαριά βιβλία, έμαθα ότι, ο «αρμόδιος υπάλληλος» είναι υποχρεωμένος να τα καταγράψει (αν έχουν και ISBN ακόμα καλύτερα) μαζί και το ονοματεπώνυμο του δωρητή.

  99. Alexis said

    #97: Λέω ότι για «εγκατάλειψη δεσποζόμενων» μπορεί να κατηγορηθώ άνετα!

    Α, εσύ είσαι επικίνδυνη βιβλιοακτιβίστρια! 😉

  100. # 92

    Δον Κιχώτης ;;;; σε κόμικ ;;;; γιατί ;

  101. Theo said

    @84:
    κι ό,τι έχει γράψει ο Χ. Γιανναράς

    Νομίζω πως τον αδικείς λιγάκι τον φίλο μου τον Χρήστο, και μάλιστα βάζοντάς τον δίπλα δίπλα στον Καμπουράκη, τη Μαντά, τη Δημουλίδου…

    Ούτε αδαής ούτε ατάλαντος είναι.
    Απλώς, παράγει βιβλία συνεχώς και κουράζει επαναλαμβανόμενος (κι εγώ έχω σταματήσει να τον διαβάζω εδώ και μια εικοσιπενταετία. Μόνο τις επιφυλλίδες του στην «Καθημερινή», κάποιες φορές διαγώνια και γράφοντάς του πότε πότε κανένα σχόλιο, συνήθως επικριτικό).

    Όμως, αν βάλεις στην άκρη τα θεωρητικά βιβλία του (που τα περισσότερα δεν τα αντέχω) και ρίξεις μια ματιά στα αφηγηματικά-αυτοβιογραφικά του (Καταφύγιο ιδεών, Η Κόκκινη πλατεία και ο θείος Αρθούρος, Αόριστη Ελλάδα, Τα καθ’ εαυτόν), θα δεις πόσο καλός αφηγητής είναι. Απλώς, σπαταλιέται στις επιφυλλίδες, τις διαλέξεις, κλπ και του κάνει κακό που κάποιοι περιμένουν λύσεις απ’ αυτόν (και αναλαμβάνει να τις δώσει) που στην πολιτική δεν φτουράει. Άλλα είναι τα χαρίσματά του.

  102. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    99 🙂

  103. Πέπε said

    @100:
    Τον Δον Κιχώτη τον είχα διαβάσει σε παιδική διασκευή όταν ήμουν παιδί. Κ’άπου μεταξύ 20 και 25, έκατσα και διάβασα το πλήρες έργο. Οφείλω να ομολογήσω ότι:
    -σε κάποια σημεία έκανα αγγαρεία, και δεν αποκλείεται (δε θυμάμαι και σίγουρα) να άρχισα να πηδάω σελίδες
    -σήμερα, τόσα χρόνια μετά, δε μου έχει μείνει τίποτε που να μην το ήξερα ήδη από το παιδικό: οι ανεμόμυλοι και τα υπόλοιπα χαϊλάιτς.

    Παρεμπιπτόντως, η αφορμή που έκατσα να το διαβάσω ήταν βιβλιοφιλική:

    Φοιτητής, είχα πάει ένα μήνα στο Παρίσι να δω ένα φίλο μου που ήταν εκεί φοιτητής. Χαζεύοντας στους μπουκινίστ του Σηκουάνα, είχα μαγευτεί από το πλήθος πραγματικά παλιών βιβλίων με εξαιρετικά βιβλιοφιλικά στοιχεία (πολυτελείς βιβλιοδεσίες, άριστη κατάσταση με κάτασπρο χαρτί κλπ.), αλλά ήταν πολύ πέρα από το βαλάντιό μου. Βρήκα λοιπόν αυτό το βιβλίο, σε μια έκδοση αρχών 19ου (νομίζω), σε πέντε μικρά κομψότατα τομίδια με γκραβούρες, που ήταν πολύ φτηνό επειδή …έλειπε ο πρώτος τόμος! Και είπα: ας πάρω τουλάχιστον αυτό, αφού δεν αντέχω να μην πάρω τίποτε αλλά δεν μπορώ και να πάρω τίποτε άλλο, και τουλάχιστον είναι ένα βιβλίο που θα διαβάσω (να ο συνδυασμός των δύο «βιβλιοφίλων»!). Ήταν στα γαλλικά, με κάτι γοητευτικές παλιές ορθογραφίες όπως oi αντί ai στον παρατατικό και πολλά s αντί σιρκονφλέξ. Το μέρος που έλειπε το διάβασα στα αγγλικά από την πατρική βιβλιοθήκη, κάτι που δεν είχα παρακινηθεί να κάνω μέχρι να λάβω αφορμή από το απόκτημά μου.

    Πάντως το κέρδος που μου έμεινε ήταν μόνο η χαρά ότι το έχω διαβάσει όλο και η άλλη χαρά για τους παλιούς τόμους. Τη χαρά της ίδιας της ουσίας του βιβλίου την είχα ήδη αποκομίσει από το παιδικό.

  104. sarant said

    Kαλημέρα από εδώ. Πολλες και ωραίες προτάσεις.

    88 Μόνο για περιτύλιγμα κάνουν.

    94 Να δούμε πότε θα θυμηθώ να το πάρω αυτό το βιβλίο

    101 Το Καταφύγιο ιδεών φοβερά ενδιαφέρον. Τα άλλα που λες δεν τα έχω διαβάσει.

  105. cronopiusa said

    79

    Για πείτε, τώρα, ποια βιβλία να μην αγοραστούν.

    «Φοβού τους Δαναούς» του Φίλιπ Κερ.

    αποκλείεται να το έχουν διαβάσει όσοι το προτείνουν, να μην πω για τις βιβλιοκριτικές…

    όσο για τον Δον Κιχώτη, αυτός κι αν είναι παρεξηγημένος… νομίζω ότι του το χρωστάμε ένα κάποιο νήμα

  106. Γιάννης Κουβάτσος said

    Ούτε ο Τατσόπουλος με τον Χωμενίδη έχουν θέση δίπλα στη Δημουλίδου και τη Μαντά. Δεν μας αρέσουν οι πολιτικές τους τοποθετήσεις, αλλά δεν είναι ατάλαντοι.

  107. Γιάννης Κουβάτσος said

    «και ρίξεις μια ματιά στα αφηγηματικά-αυτοβιογραφικά του (Καταφύγιο ιδεών, Η Κόκκινη πλατεία και ο θείος Αρθούρος, Αόριστη Ελλάδα, Τα καθ’ εαυτόν), θα δεις πόσο καλός αφηγητής είναι.»
    Εγκρίνω και επαυξάνω, Theo.

  108. loukretia50 said

    Τζι, περί του Δον Κιχώτη
    Γιατί κόμικς?
    Γιατί τα αγαπάω, γιατί για μένα ο Δον Κιχώτης επιτέλους ολοκλήρωσε το ταξίδι του μέσα από αυτό!
    Το παιδικό βιβλίο δε μου άρεσε – προφανώς δεν το πολυκατάλαβα! Και μετά, σε ηλικία που μπορούσα να εκτιμήσω ένα καλό βιβλίο, το αναζήτησα , έπαθα αυτό που περιγράφει ο Πέπε και λίγο χειρότερα κι έτσι δεν πήρε ποτέ μια θέση στα αγαπημένα μου.
    Απλά τοποθετήθηκε στα «βιβλία που πρέπει και αξίζει να διαβάσει κανείς». Σχέση εκτίμησης, χωρίς πολλά πολλά!
    Όταν μου χάρισαν το κόμικς, δεν ενθουσιάστηκα κι έμεινε καιρό στα αζήτητα.
    Τυχαία το ξεφύλλισα μια μέρα και κόλλησα!
    Ήταν πρωτότυπο, με πολύ προσεγμένα σκίτσα, ενδιαφέρουσα εισαγωγή και γενικά μια σουρεάλ ματιά που δεν ξεφεύγει από τα σημαντικά.
    Ήταν τελικά αυτό που μου έδωσε τη χαρά της ανάγνωσης! Υποκειμενικό φυσικά, γιαυτό ψάχνω για ομοιοπαθείς.
    Σε καλύπτει η απάντηση?

    ΥΓ Για τη μουσική νομίζω ότι έχω δώσει δείγματα ότι τη θεωρώ σημαντικό κομμάτι της ζωής μου. Άλλο θέμα αυτό όμως!

  109. Theo said

    @101, 106:
    Για τον Χωμενίδη δεν μπορώ να έχω άποψη γιατί έχω διαβάσει μόνο κάποια άρθρα του κι ίσως ένα ή δύο σύντομα αφηγήματά του. (Τον συνάντησα κάπου το καλοκαίρι που μας πέρασε, κουβεντιάσαμε κανά εικοσάλεπτο και μου φάνηκε ενδιαφέρων τύπος.)

    Του Τατσόπουλου Η Καλοσύνη των ξένων με έχει συγκλονίσει, ίσως γιατί περιγράφει ανεπιτήδευτα τα βιώματα της δύσκολης παιδικής του ηλικίας και γι’ αυτό έχει μια δύναμη, και το διάβασα τρεις ή τέσσερις φορές. Άλλα δυο ή τρία βιβλία του που διάβασα έχουν κάποια πόζα και δεν μου λένε και πολλά.
    Λοιπόν (έστω και μόνο για την Καλοσύνη των ξένων), όχι κι ο Τατσόπουλος με τον Καμπουράκη, τη Μαντά, τη Δημουλίδου…

  110. loukretia50 said

    Δυστυχώς δεν έχω αυτή τη στιγμή ενδιαφέρουσες προτάσεις, τα λίγα καινούρια βιβλία που ξεχώρισα έχουν ήδη αναφερθεί.
    Θάθελα όμως να μοιραστώ μαζί σας κάποιες σκέψεις για την τωρινή μου αναγνωστική φάση που με στενοχωρεί και έχω περιέργεια αν εκφράζει και άλλους βιβλιοφάγους.

    Δε θυμάμαι ποτέ να έχω βρεθεί σε τόσο αξιοθρήνητη κατάσταση σαν αναγνώστρια. Τόσα βιβλία γύρω μου και δε θέλω να τα συνεχίσω. Φυσικά ποτέ δε διαβάζω μόνο ένα, εξαρτάται απ΄τη διάθεση, εκτός αν κάποιο με συναρπάσει.
    Από το καλοκαίρι, που είχαμε πάλι αυτό το ενδιαφέρον θέμα, έχω διαβάσει διάφορα που… δε θυμάμαι!
    Όχι, δεν είναι το άλτσι, απλώς τα περισσότερα με άφησαν εντελώς – έστω σχεδόν!- αδιάφορη και δε θυμάμαι ούτε τον τίτλο.! Η απολαυστική συντροφιά των διακοπών αποδείχτηκε ανιαρή.
    Δεν κάνω καλές επιλογές, γερνάω και παραξενεύω, δεν ξέρω τι φταίει, αλλά βιβλίο που να το απολαύσω πραγματικά, έχω πολύ καιρό να διαβάσω.
    Μόνο η ποίηση είναι σταθερό καταφύγιο.
    Επίσης έσπασα προσωπικό ρεκόρ σε βιβλία που παράτησα χωρίς τύψεις, εφόσον άντεξα με το ζόρι τις 50 σελίδες που έχω -τώρα πια- σαν όριο για να μη σπαταλάω χρόνο.
    Και η αντίδρασή μου μόλις άφηνα κάποιο, ήταν να καταφεύγω σε παλιά αγαπημένα για να στανιάρω και να νοιώσω ξανά την εθιστική απόλαυση.
    Μόνο αστυνομικά δεν ξαναδιαβάζω γιατί θυμάμαι το δολοφόνο!
    Με καταλαβαίνει κανείς?

    Προβληματισμός βιβλιόφιλου
    Το κοινό το αδηφάγο δεν είναι βιβλιοφάγο
    Καταβροχθίζει ευπώλητα – σε νούμερα απόλυτα
    ΛΟΥ
    Τι συμπέρασμα εξάγω?
    Το κοινό το αδηφάγο, στην ποιότητα παμφάγο

  111. loukretia50 said

    110. Δεν αναφέρομαι σε εξειδικευμένα, αλλά σε μυθιστορήματα – διηγήματα – αυτοβιογραφικά.

  112. ΓΤ said

    @38 Αν το κείμενο αυτό ταυτίζεται με αυτό που διαβάστηκε από τον ίδιο στις 22.11.2018 στο Polis Art Cafe, όφειλε να το αναφέρει στο τέλος, όπως κάνει και με άλλες «παρουσιάσεις».

  113. Jane said

    # 106
    Πού τον είδατε τον Χωμενίδη, κύριε Κουβάτσο;
    Χειμωνάς έγραψα και μια χαρά έχει θέση δίπλα στη Δημουλίδου. Μην πω πως η Χρυσηίς έχει και κάποιο επίπεδο.

    #109
    Αν υπάρχει μια απόδειξη πως ο Τατσόπουλος είναι ατάλαντος είναι ακριβώς «η καλοσύνη των ξένων» αλλά οκ γούστα είναι αυτά.

  114. Γιάννης Κουβάτσος said

    113: Συγγνώμη, παρανάγνωση, επειδή συνήθως τους βρίσκουμε πακέτο αυτούς. Συν τη Σώτη.

  115. Μαρία Γλέζου said

    Προτάσεις βιβλίων:
    1) William Shakespeare: Η κωμωδία των παρεξηγήσεων (εκδ. 2018 )
    2) Pablo de Santis: Η μετάφραση (εκδ. 2017)
    3) Michael kumpfmuller : Το μεγαλείο της ζωής (εκδ. 2017 )

  116. sarant said

    113 Δεν θα συμφωνήσω με την κατάταξη αυτή του Τατσό. Παραλογοτέχνης δεν είναι. Δεν έχω διαβάσει την Καλοσύνη των ξένων για να πω τη γνώμη μου. Έχω διαβάσει άλλα δικά του, παλιότερα. Δείτε ας πούμε την Καρδιά του κτήνους. Ξέρει να γράφει, γράφει καλά, αλλά (λέω εγώ, και το έλεγα από τότε) δεν μου φαίνεται ειλικρινής.

  117. Γιάννης Κουβάτσος said

    116: Συμφωνώ. Έχω διαβάσει 4-5 μυθιστορήματά του και τον πρόσφατο τόμο με άπαντα τα διηγήματά του. Δεν είναι Μάρκες, αλλά δεν είναι και Δημουλίδου. Είναι λογοτέχνης, γράφει καλά, ξέρει να σκαρώνει ιστορίες, αυτό πρέπει να του αναγνωρισθεί. Αλλά, όπως και πολλοί πεζογράφοι της γενιάς του, δεν δείχνει να γράφει από εσωτερική ανάγκη, αλλά γιατί του αρέσει η αίγλη του συγγραφέα. Αίγλη που μάλλον οδήγησε αρκετές γυναίκες στο κρεβάτι του.

  118. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    110 – Με καταλαβαίνει κανείς?» Εγώ μάλλον σε καταλαβαίνω γιατί περίπου έτσι είμαι κι εγώ με τα βιβλία, από 40 που διάβαζα κατά μέσο όρο τον χρόνο, έχω ξεπέσει στα 10-15 με το ζόρι 🙂
    Nομίζω πως είναι θέμα ηλικίας, μετά τα πρώτα ήντα λίγα πράγματα είναι ικανά να μας συναρπάσουν γιατί (θεωρητικά 🙂 ) γνωρίζουμε, είμαστε κατασταλαγμένοι ξέρουμε τι θέλουμε και κυρίως τι ΔΕΝ θέλουμε, ενώ οι όποιες αλλαγές στην ρουτίνα μας (πλήν μερικών βλαμμένων που δεν εννοούν να ηρεμήσουν 🙂 ) είναι από ενοχλητικές έως ανυπόφορες.
    Από την άλλη βέβαια, λίγα βιβλία είναι πραγματικά αξιόλογα που έχουν να πούν κάτι διαφορετικό στο αποσβολωμένο και λιμνασμένο συγκινησιακά καταναλωτικό κοινό της τυχερής πλευράς του κόσμου, που περιμένει το θλιβερό και ευτελές τέλος μιας πολλά υποσχόμενης καριέρας. 🙂
    Στην εποχή της υπερπληροφόρησης και της υπερενημέρωσης της αγνοίας, υπάρχει υπερπαραγωγή-υπερπροσφορά και οι περισσότεροι συγγραφείς ακολουθούν την πεπατημένη, λίγο αλάτι λίγο πιπέρι κι έτοιμο το αλατοπίπερο 🙂 χωρίς καμία δημιουργία προοπτικής, το ίδιο συμβαίνει και με την μουσική τον κινηματογράφο και το θέατρο, (οι εξαιρέσεις δεν αλλάζουν κάτι) OΛΑ ΙΣΙΑ. 🙂

    Σου προτείνω να διαβάσεις (αν δεν το έχεις διαβάσει) κάτι διαφορετικό, την Λεπτή ισορροπία του Ινδού συγγραφέα Ρόιντον Μίστρι, είναι παλιό βιβλίο του 90 αν δεν κάνω λάθος και με πάνω από 700 σελίδες αλλά διαβάζεται με συνεχές ενδιαφέρον (κάπου στην μέση κάνει μια κοιλιά αλλά φεύγει γρήγορα), και σε μεταφέρει σε έναν άλλο κόσμο, σκληρό, αδυσώπητο και τόσο άγνωστο σε μάς τους «δυτικούς» που θεωρούμε την ζωή μας το κέντρο του σύμπαντος και δεν βλέπουμε πέρα από την ΜΜΑ μύτη μας, δεν ξέρω αν θα το βρείς.

    Υ.Γ – Κάθε φορά που βάζει θέμα για βιβλία ο Νίκος, πέφτει μεγάλο κράξιμο στις μεγάλες μας συγγραφείς Μαντά και Δημουλίδου. Αφού είσαι παλιά εδώ, ίσως θυμάσαι που πρίν 5,6 χρόνια είχα πεί την γνώμη μου για ποιό λόγο είναι τόσο πολύ ευπώλητες και ενοχλήθηκαν αρκετές-οί αλλά δεν έδωσε κανείς κάποια άλλη ικανοποιητική εξήγηση. 🙂 Και τότε και αργότερα, είχα ρωτήσει ποιό είναι το κριτήριο για να πούμε κάποιον-α μεγάλο-η συγγραφέα αλλά εκτός από κάποιες πωρωμένες υλακές, απάντηση δεν πήρα. Eσένα ποιά είναι η γνώμη σου, είναι μεγάλες συγγραφείς, (υπάρχει συγγραφέας που δεν ονειρεύεται τις πωλήσεις τους;) αν όχι, αυτοί οι εκατοντάδες χιλιάδες που τις διαβάζουν τι είναι και γιατί;

  119. Γιάννης Κουβάτσος said

    Ο χρόνος αποφασίζει ποιος είναι μεγάλος συγγραφέας και ποιος είναι απλώς ευπώλητος στην εποχή του. Ο Αχιλλεύς Παράσχος ήταν λαϊκό είδωλο, τον σταμάταγαν στον δρόμο και του φύλαγαν το χέρι, κάθε στιχούργημά του πουλιόταν σαν ζεστό ψωμάκι και κυκλοφορούσε από χέρι σε χέρι. Την ίδια εποχή το όνομα Κάλβος δεν έλεγε τίποτα στη συντριπτική πλειονότητα των εναλφάβητων, ένας ξεχασμένος μιας παλιότερης εποχής. Αλλά ο χρόνος τελικά έδωσε στον καθένα τη θέση που του αρμόζει στη νεοελληνική λογοτεχνία.

  120. Πέπε said

    @118:
    > > υπάρχει συγγραφέας που δεν ονειρεύεται τις πωλήσεις τους;

    Φυσικά υπάρχουν. Είναι σαν να ρωτάς αν υπάρχει μουσικός ή σκηνοθέτης κιν/φου που να μην ονειρεύεται τις πωλήσεις του βάλε_όποιο_πρώτο_όνομα_θες.

    Μάνι μάνι, ο κάθε συγγραφέας (ακόμη κι αν είναι πολύ κακός) που γράφει στοιχειωδώς δύσκολα αποκλείεται να γίνει μεγαλομπεστσελεράς, άρα μάλλον δε θα το ονειρεύεται κιόλας, αφού είναι στο χέρι του να γράφει πιο εύκολα και προφανώς δε θέλει.

  121. loukretia50 said

    Λάμπρο, δεν είμαι ειδική παρά μόνο στο να χαίρομαι στιγμές με πρόσωπα και πράγματα που αγαπάω!
    Αλλά επειδή αγαπάω τα βιβλία και θέλεις τη γνώμη μου, να σου πω ευχαρίστως,
    Θα συμφωνήσω με το Γιάννη ότι η διαχρονικότητα είναι ένα σίγουρο κριτήριο.
    Δε χρειάζεται ανάλυση, το ξέρεις, όπως και τους λόγους για τους οποίους έχουν χαρακτηριστεί «κλασσικοί» (ναι, δε μου πάει το χέρι να κόψω το -σ-! ).
    Αλλά υπάρχει και το προσωπικό μας κριτήριο που δε λαθεύει εύκολα.
    Ή και να λαθεύει, είναι η δική μας αλήθεια!
    Αναγνωρίζω βέβαια αυτό το δικαίωμα και στους άλλους!
    Πέρα από την καθαρή απόλαυση ενός συναρπαστικού αφηγήματος, είναι αυτή η ξεχωριστή αίσθηση που σου αφήνει, ότι κάτι σημαντικό κέρδισες με την ανάγνωση, είτε αυτό είναι γνώση, είτε συγκίνηση ,μπορεί και όλα μαζί! και γίνεται κομμάτι σου.
    Τώρα γιατί διαβάζονται τόσο πολύ κάποια συγκεκριμένα ευπώλητα?
    Προφανώς υπάρχει η προσφορά και η ζήτηση. Θυμάσαι το «μ΄ένα Αρλεκιν ξεχνιέμαι» ?
    Ίσως απλά αυτό. Καθένας ξεφεύγει με τον τρόπο του..

  122. Γιάννης Κουβάτσος said

    120: Έτσι είναι. Θυμάμαι τον Χωμενίδη στα ξεκινήματά του να ρωτάει σε μια τηλεοπτική συζήτηση έναν νεαρό ποιητή γιατί δεν προτιμούσε να γράφει πεζογραφία, κάτι που θα του εξασφάλιζε πολύ μεγαλύτερο αναγνωστικό κοινό. Καθένας με τον καημό του. Υπάρχουν κι αυτοί που γράφουν επειδή θέλουν να εκφραστούν κι όχι για να γίνουν πρώτη μούρη στο Καβούρι. Επιθυμούν προφανώς να διαβάζονται, αλλά δεν είναι διατεθειμένοι να γράφουν λογοτεχνία επιπέδου τηλεοπτικού σεναρίου προκειμένου να βρουν αναγνώστες.

  123. Νέο Kid said

    122. Είναι γεγονός ότι η ποίηση δεν έχει λεφτά. Απ την άλλη όμως, και τα λεφτά δεν έχουν τίποτε το ποιητικό…

  124. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    123 >>τα λεφτά δεν έχουν τίποτε το ποιητικό
    αλλά ήταν/είναι η ευτυχέστερη σύμπτωση οι ποιητές να έχουν (από κούνια) λεφτά.
    Ένα καλό μυαλό κι ένα καχεκτικό πορτοφόλι είναι κακός συνδυασμός. Από κάπου μου έμεινε μα δεν ξέρω από πού 😦

  125. ΣΠ said

    Τα λεφτά δεν φέρνουν την ευτυχία, ιδίως άμα δεν υπάρχουν. 🙂

  126. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    120 – Κάτι μπέρδεψες Πέπε.☺

    121 – Δεν με κάλυψε η απάντησή σου (πρέπει να είχες απαντήσει και παλιά, κάτι τέτοια έλεγαν και τότε☺) πώς ορίζεται η διαχρονικότητα μέσα σε μιά ανθρώπινη ζωή; Κι αφού συμφωνείς με τον Γιάννη (τον οποίο σέβομαι απολύτως, αλλά εδώ και αρκετό καιρό δεν διαβάζω τα σχόλιά του μαζί και αρκετών άλλων, επειδή δεν μπορούμε να συνεννοηθούμε, μόνο εξ αγχιστείας όπως τώρα☺) με ποιά λογική είναι μεγάλος ο Κάλβος που δεν τον ξέρει ούτε η μάνα του (ρώτα όποιον θέλεις αν γνωρίζει έστω και ένα ποίημά του, μη σου πω πως ούτε τον ίδιο γνωρίζουν τι ήταν, κάνας οπλαρχηγός του 21☺) κι όχι οι Μαντά και Δημουλίδου που γράφουν εδώ και είκοσι χρόνια με συνεχή και αυξανόμενη επιτυχία πουλώντας εκατομμύρια βιβλία στην ισχνή ελληνική αγορά;
    Αν δεν υπήρχαν αυτοί που αποφασίζουν για την υποχρεωτική διδακτέα ύλη της εκπαίδευσης, πόσο μεγάλοι και διαχρονικοί θα ήταν οι Κάλβος, Παπαδιαμάντης, Σολωμός, Βιζυηνός, Μαλακάσης, Παλαμάς κλπ, αλλά κι ο Όμηρος ακόμη;
    Όπως βλέπεις, το κριτήριο δεν είναι καθόλου αντικειμενικό.☺
    Μη πολυσκοτίζεσαι, δεν είναι ανάγκη να μου απαντήσεις, άλλωστε κι ο θεός είναι διαχρινικός και μεγάλος.☺
    Καληνύχτα.

  127. Νέο Kid said

    Νομίζω ότι ο Όμηρος τουλάχιστον, έχει πουλήσει περισσότερα αντίτυπα από Χρυσηίδα και Λένα…

  128. Γιάννης Κουβάτσος said

    Οι ποιητές ασκούν βιοποριστικά επαγγέλματα, η ποίηση δεν φέρνει λεφτά. Ο Ελύτης π.χ. δεν δούλευε αλλά είχε τον τρόπο του, αφού καταγόταν από εύπορη οικογένεια. Γνωστή η ιστορία με την κυρία που είπε στον Παλαμά, όταν αυτός διορίστηκε γραμματέας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών:
    -Τώρα, κύριε Παλαμά, που έχετε μια αξιοπρεπή δουλειά, δεν χρειάζεται να γράφετε πια ποιήματα.

  129. Pedis said

    αυτό φαίνεται καλό (γράφει πάντα όμορφα ο Σουμπ, κι η μετάφραση φαίνεται πειστική)

    https://info-war.gr/subcomandante-marcos-ta-logia-toy-ypodioikiti-marcos-se-ena-komik/

  130. Pedis said

  131. Νέο Kid said

    Ο καλός ποιητής έχει αρκετά χρήματα για να περάσει το υπόλοιπο της ζωής του! εκτός κι αν αγοράσει κάτι…

  132. Γιάννης Κουβάτσος said

    Τον Κάλβο δεν τον ξέρει η μάνα του, άρα είναι ασήμαντος λογοτέχνης, η Δημουλιμαντά πουλάει τρελά, άρα είναι μεγάλη λογοτέχνις. Η συνεχής ενασχόληση με τα χρηματοοικονομικά έχει επηρεάσει τη σκέψη σου και τα κριτήριά σου, Λάμπρο. Κι εγώ σε σέβομαι (μόνο τον Βάτμαν δεν σέβομαι εδώ μέσα), αλλά όντως είναι δύσκολο (πες αδύνατο) να συνεννοηθούμε.

  133. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    127 – Η σύγκριση και πάλι δεν είναι αντικειμενική γιατί πουλάει σχεδόν 3000 χρόνια, (αν και αμφιβάλω πως έχει πουλήσει περισσότερο στην Ελλάδα☺) πόσα όμως είχε πουλήσει στα πρώτα είκοσι χρόνια της συγγραφικής του καριέρας;☺ Και πώς ξέρουμε ότι οι δύο μεγάλες συγγραφείς δεν θα πουλάνε μετά από 3000 χρόνια;☺
    Καληνύχτα

  134. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    132 – Αυτό είναι το δικό σου αυθαίρετο συμπέρασμα Γιάννη και δεν έχει ΚΑΜΙΑ σχέση μ’ αυτό που λέω, όπως βλέπεις, είναι αδύνατον να συνεννοηθούμε.☺
    Καληνύχτα.

  135. loukretia50 said

    μια ωραία ατμόσφαιρα… σχεδόν ποιητική…

    Η ασυνεννοησία μας με έχει εξοντώσει
    Μα καληνύχτα θα σου λέω μέχρι να ξημερώσει…

  136. loukretia50 said

    ENKI BILAL

  137. Γιάννης Ιατρού said

    133: …στα πρώτα είκοσι χρόνια της συγγραφικής του καριέρας; (για τον Όμηρο, έστω και με τη φατσούλα πού ΄βαλες!)
    Ρε Λάμπρο, ειδοποία πρώτα ρε συ:

    Για τον Βιλχέμο (σου) δεν μας είπες όμως, χμμ. μάλλον το ΄χεις ρίξει στον Ζωροαστρισμό… και στις λεπτές ισορροπίες μιάς «κι οι ζωές των φτωχών είναι πλούσιες σε σύμβολα» (σ. 588, τέλος 🙂 )

  138. Μαρία said

    Από το βιβλίο του Σπύρου Καράβα, Οι Μακεδονίες των άλλων. Το μαχαίρι της Ιστορίας και οι νομοτέλειες της Γεωγραφίας, που κυκλοφορεί αυτές τις μέρες από τις εκδόσεις Βιβλιόραμα http://avgi-anagnoseis.blogspot.com/2018/11/blog-post_8.html

    http://www.bibliorama.gr/?contentid=53&more=142

  139. # 110

    Τελικά συχνά-πυκνά αισθάνομαι 120+ ετών εδώ μέσα (και όχι μόνο εδώ…) χωρίς αυτό να οφείλεται στο πως κοιμάμαι 4-5 μόνο ώρες το 24ωρο. Αυτά που γράφεις για τα βιβλία τα σκέφτηκα όταν ήμουν 30 περίπου ετών. Αργησα, γιατί π.χ. στο ποδόσφαιρο βρήκα τον ΠΑΟΚ στα 21 μου, τις καλοκαιρινές ΤΕΤΡΑΜΗΝΕΣ διακοπές ΑΠΟΤΟΞΙΝΩΣΗΣ από τα 17 μου κ.λ.π. Είναι μεγάλη παγίδα για το μέσο μυαλό -ή πιο καλά γι αυτούς που δεν ξέρουν να το χρησιμοποιούνε- η συνεχής ανάγνωση, καταντά σαν το ναρκωτικό δεν προλαβαίνεις ν΄αποκομίσεις τα οφέλη από την ανάγνωση ενός καλού βιβλίου. Θεωρώ χαρακτηριστικότερο παράδειγμα αυτούς που πάνε στη θάλασσα -υποτίθεται για να ξαλεγράρουνε- ή κάθονται δίπλα στο τζάκι κι αντί να κοιτάζουν το γαλάζιο ή τις φλόγες, διαβάζουν. Από την άλλη βέβαια, καλά που υπάρχουν και τέτοιοι γιατί βρίσκεις κάποιον που συμφωνείς με το γούστο του και διαβάζεις λίγα αλλά καλά βιβλία (ή βλέπεις λίγα έργα) αποφεύγοντας χαμένες ώρες στο κυνήγι του καλού.

  140. Πέπε said

    Συγγνώμη ρε παιδιά, για να συνεννοηθούμε λιγάκι:

    Ποιοι εδωμέσα έχουν διαβάσει κάτι από Μαντά ή Δημουλίδου και μπορούν να μας πουν μια αυθεντική γνώμη;

    Πάντως Λάμπρο αυτό το παιχνίδι με τις παραδοξολογίες (σας δίνω κάποια συγκεκριμένα δεδομένα, αποδείξτε μου μόνο με αυτά ότι ισχύει μια πρόταση) θυμίζει το θεολογικό επιχείρημα με τον θεό και την πολύ μεγάλη πέτρα… Ποιον άλλο τομέα ξέρεις όπου αυτό που προτιμά η μεγάλη πλειοψηφία είναι το καλύτερο; (Διότι εγώ θυμάμαι μερικούς όπου εσύ ο ίδιος φωνάζεις εδώ και καιρό ότι συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο.)

  141. sarant said

    140 Καλή ερώτηση. Εγώ έχω διαβάσει κάτι αποσπάσματα (μισής σελίδας) που έβαζε η ΧΔ στο Φέισμπουκ.

    139 Χρησιμοθηρική προσέγγιση 🙂

  142. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    Πέπε: Εγώ. Μαντά. Για κλοτσές. Πολλές. Και δυνατές.
    Καλημέρα.

  143. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    133 – Κατ’ αρχήν Γιάννη δεν είναι και δεν ήταν ποτέ Βιλχέλμος μου και μετά δεν ήταν λογοτέχνης όπως ο Όμηρος και οι δύο μεγάλες κυρίες της λογοτεχνίας μας.
    Έχω διαπιστώσει προ πολλού πως η γενική σκέψη του ιστολογίου, είναι μονοσήμαντη και δεν «στρίβει» εύκολα και παρά την προσθήκη πολλών νέων αξιόλογων σχολιαστών, η συλλογική απέχθεια για τον διαφορετικό τρόπο σκέψης-προσέγγισης μένει αναλλοίωτη, απόδειξη η απάντηση της Loukretia που είναι ίδια με την παλιά (αν όχι δική της, κάποιων άλλων) αλλά και του Κουβάτσου που δεν σχολίαζε τότε χωρίς να λαμβάνω υπόψιν το άσχετο και αυθαίρετο συμπέρασμά του και ειδικά το κριτήριό του πως η ΣΥΝΕΧΗΣ ενασχόλησή μου με τα χρηματοοικονομικά έχει επηρεάσει την σκέψη και τα κριτήριά μου, ΟΛΑ ΤΑ ΛΕΦΤΑ☺ φαίνεται έχει αλλάξει η σημασία της λέξης και 3-4 ώρες ενασχόλησης την εβδομάδα είναι συνεχής.☺

    Ας ξαναθέσω για πολλοστή φορά το ερώτημα (χωρίς να ελπίζω σε λογική απάντηση☺) που είναι πολύ απλό αλλά μάλλον πολύπλοκο για την συλλογική σκέψη του ιστολογίο και όχι μόνο.
    ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΑ ΚΡΙΤΗΡΙΑ ΓΙΑ ΝΑ ΟΝΟΜΑΣΤΕΙ ΕΝΑΣ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ ΜΕΓΑΛΟΣ ΚΑΙ ΠΟΙΟΣ ΤΟ ΑΠΟΦΑΣΙΖΕΙ ΑΥΤΟ;

    Γιατί δηλαδή χαρακτηρίζεται μεγάλος ένας συγγραφέας που δεν πουλάει καθόλου και δεν τον ξέρει «κανείς» και ούτε καν λογοτέχνιδες οι Μαντά και Δημουλίδου που πουλάνε ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΠΑΡΑΚΑΛΩ εκατομμύρια; Με ποιά λογική ο ένας γράφει αριστουργήματα κι οι άλλες σκουπίδια; κι αφού είναι έτσι γιατί ο κόσμος προτιμάει τα σκουπίδια;
    Σημειωτέον πως αυτά ισχύουν και σε παγκόσμια κλίμακα.

    Καλημέρα.

    Υ.Γ – Κάνε μιά έρευνα κι αν βρείς κάποιον που να έχει αγοράσει βιβλίο του Κάλβου την τελευταία δεκαετία, θα ήθελα να μου τον δείξεις.☺

  144. # 139

    Να μην πάει ο νους σας σε κακό αποτοξίνωση εννοώ να μην διαβάζω εφημερίδες, περιοδικά και να μην βλέπω, ακούω ΜΜΑ

  145. giorgos said

    «Η λογοτεχνία ώς δείκτης πνευματικής ύπανάπτυξης»
    http://katotokerdos.blogspot.com/2015/02/blog-post.html#more

  146. loukretia50 said

    Kαλημέρα!
    Πέπε
    Διάβασα εγώ, κάποια στιγμή, πριν χρόνια. Σίγουρα ένα ολόκληρο βιβλίο καθεμιάς και κατά καιρούς, όπου τα συναντάω, χαζεύω αποσπάσματα.
    Διαβάζονται σαν περιοδικά, μόνο που κρατάνε πολύ περισσότερο. Θάλεγα πολύ πιο χορταστικά .
    Είναι δυστυχώς σκουπίδια, τζανκ φουντ από κάθε άποψη, που σερβίρονται σε ελκυστικό περιτύλιγμα.
    Ακολουθούν τη σίγουρη συνταγή των αμερικάνικων σήριαλ και βιβλίων του συρμού : Γκλαμουριές, καταστάσεις απλησίαστες για τη μέση γυναίκα, ιδανικές σχέσεις, ολέθρια πάθη, υπερβολή σε βαθμό που συναντάει το χώρο του φανταστικού.
    Παιχνίδι με τις φαντασιώσεις και επιθυμίες , περιγραφές ερωτικές, μια δόση μυστηρίου, ακόμα και μεταφυσικές προεκτάσεις – απλοϊκές έως ανόητες – και μια εσάνς από εκλαϊκευμένη ψυχολογία , για να αναλυθεί το απύθμενο βάθος της σκέψης της ηρωίδας.
    Θα μου πεις, αν τα καταφέρνουν και τα σερβίρουν όλα αυτά μαζί με τρόπο που διαβάζεται ευχάριστα, μαγκιά τους! Προφανώς αυτή είναι η σίγουρη συνταγή της επιτυχίας τους. Θα το καταλάβαινα αν ήταν μόνο για το τραίνο ή τη θάλασσα, αλλά μιλάμε για κοπάδια φαν!
    Αν τόσες χιλιάδες τα απολάμβαναν μόνο στις διακοπές, δε θα είχαμε κρίση!

  147. loukretia50 said

    Αν υποψιαστώ ότι άθελά μου έκανα διαφήμιση…

  148. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    140 – Πέπε τι παραδοξολογία μου λές και δεδομένα, δεν ζήτησα καμία απόδειξη, αντικειμενικά κριτήρια ζητάω και παίρνω διαχρονικότητα και άλλα γενικά κι αόριστα. Προσωπικά δεν έχω διαβάσει κανένα βιβλίο τους (μόνο ξεφύλλισα κάνα δυό για να δώ τι είναι) κι ούτε πρόκειται όπως δεν πρόκειται να ξαναπιάσω στα χέρια μου τον Κοέλιο, αυτό όμως είναι το δικό μου αισθητικό κριτήριο ενδεχομένως και το δικό σου, το αντικειμενικό ποιό είναι;

    Έχουμε κάποια έργα συγγραφέων που κάποιοι άγνωστοι στο ευρύ κοινό, αποφασίζουν να τα επιβάλλουν στην διδακτέα ύλη γιατί θεωρούν πως είναι καλό να τα διδαχθούν τα παιδιά. Επίσης έχουμε τα έργα των Μαντά – Δημουλίδου (και όχι μόνο) που δεν τα περιλαμβάνουν γιατί τα θεωρούν σκουπίδια, με ποιό αντικειμενικό κριτήριο;
    Και πώς εξηγείται το παράδοξο, οι μαθητές τα μεν πρώτα κάθε τέλος της χρονιάς να τα σκίζουν να τα πετούν στα σκουπίδια ακόμη και να τα καίνε ενώ τα δεύτερα να τα αγοράζουν σωρηδόν στην ενηλικίωσή τους;
    Επειδή είσαι εκπαιδευτικός και μάλιστα φιλόλογος, νομίζω πως μπορείς να δείς πως κάτι είναι στραβό στο όλο θέμα.

  149. Πέπε said

    Λάμπρο, νομίζω ότι εσύ έχεις σειρά πρώτος να εξηγήσεις γιατί είναι ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΑ απαραίτητο να βάλεις, μέσα στη συζήτηση περί λογοτεχνικής αξίας, το κριτήριο των πωλήσεων.

  150. Νέο Kid said

    Λάμπρο , τα προφανή θα πω όχι τίποτε μεγάλες σοφίες, αλλά όπως έλεγε κι ο μεγάλος σκακιστής Ταλ « ακόμα κι ο παγκόσμιος πρωταθλητής πρέπει πού και πού να ανατρέχει στις βασικές αρχές για αρχάριους …»
    Το λάθος σου είναι ότι ψάχνεις για «Αντικειμενικά κριτήρια» σε πράγματα που δεν είναι, ούτε ποτέ θα μπορέσουν να είναι «αντικειμενικά».
    Δε σε παρεξηγώ βέβαια , η πλειοψηφία των ανθρώπων ψάχνει για βεβαιότητες και για μπούσουλες και για πασπαρτού που ανοίγουν όλες τις πόρτες. Δυστυχώς δεν υπάρχουν.
    Και εδώ αναφέρομαι σε όλο το φάσμα αντιλήψεων. Υπάρχει και το άλλο άκρο , αυτό της υπερανάλυσης και της παναμφισβήτησης. Αυτό είναι ένα μεγάλο διαχρονικό δράμα της ανθρωπότητας. Οι έξυπνοι άνθρωποι είναι γεμάτοι αμφιβολία και δισταγμό και οι βλάκες γεμάτοι αυτοπεποίθηση και σιγουριά…
    Στο προκείμενο τώρα, Συγχαρητήρια ! Ανακάλυψες την Αμερική!
    Ανακάλυψες δηλαδή ότι ο «μέσος» άνθρωπος καταναλώνει ΣΚΟΥΠΙΔΙΑ !
    Αλλά αυτό συμβαίνει μόνο στα συγγραφικά προϊόντα; Δε συμβαίνει στην υγεία; Να θυμίσω πόσα εκατομμύρια νερά πούλησε ο μεγάλος γιατρός Καματερός;
    Δε συμβαίνει στη διατροφή;
    Δε συμβαίνει στην επιστήμη;
    Δε συμβαίνει στο Ίντερνετ;
    ΠΌΥ δεν συμβαίνει πες μου!
    Κι ο «Πρωταθλητής» έχει πουλήσει πολλαπλώς περισσότερα εκατομμύρια αντίτυπα από τη Χρύσα , και ο «Αγών μου» ακόμα περισσότερα. Αυτό κάνει τον Αδόλφο «μεγάλο συγγραφέα»;
    Μπορεί και να τον κάνει … it’s up to YOU to judge! Μην περιμένεις «συνταγές» από άλλους.
    Και ούτε το κριτήριο της κονόμας λέει τίποτα πια στην εποχή μας!
    Σκέψου ότι πλέον ( την απαρχή την έκανε ο τιτάνας Μπιλ Γκειτς ) όταν κάτι σου προσφέρεται ΔΩΡΕΑΝ στο Ίντερνετ αλλά και άλλου, ΔΕΝ είσαι καταναλωτής , αλλά ΠΡΟΙΟΝ !
    Ψάξε τώρα εσυ να βρεις «αντικειμενικά κριτήρια» για τους μεγάλους συγγραφείς και τα καλά φάρμακα για την τσουτσού και τον καρκίνο…
    Αν και καλά επιμένεις να βρεις κάποιο , ο ΧΡΟΝΟΣ. Ο Όμηρος και ο Σοφοκλής θα διαβάζονται και σε χίλια χρόνια μάλλον, ο Κάλβος και η Χρυσηίδα χλωμό …

  151. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    149 – Δεν είπα ποτέ πως είναι είναι απαραίτητο το κριτήριο των πωλήσεων, αλλά ακόμη κι αν το είπα, βγάλτο. Απάντησέ μου τώρα αν θέλεις στο προηγούμενο σχόλιο.

  152. loukretia50 said

    Λάμπρο, το εκδοτικό φαινόμενο των ευπώλητων, είναι σαν τη φούσκα που αναφέρεις συνέχεια.
    Αέρας κοπανιστός!
    Και τη Μαντά να ήταν υποχρεωμένοι να αποστηθίσουν και να …αναλύσουν οι μαθητές, πάλι θα έσκιζαν τα βιβλία! Αμφιβάλλεις?

  153. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    150 – Γι’ αυτό σε πάω εσένα από την αρχη (αν και ρετάρεις κάπως τα δυό τελευταία χρόνια,☺) αλλά δυστυχώς είσαι η εξαίρεση (σταμάτησε κι ο φυσικός γμτ☺) κι ο κανόνας συνεχίζει ακάθεκτος.☺

    Δεν μπορεί, κάποια μέρα θα συναντηθούμε, τόση ευφυΐα να πηγαίνει χαμένη, μούρχεται να βάλω τα κλάματα. Στείλε ρε μάστορα, όχι πολύ μερικά γραμμάρια μόνο και δεν θα χάσεις γαμώ το άδειο μου κεφάλι μέσα.☺

  154. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    152 τέλος – ΟΧΙ.☺

  155. Γιάννης Κουβάτσος said

    Η όλη συζήτηση για αντικειμενικά κριτήρια ποιότητας στην τέχνη μούτρα θυμίζει το εναρκτήριο μάθημα του καθηγητή Κίτινγκ στον «Κύκλο των χαμένων ποιητών». Ζήτησε απλώς από τους μαθητές να σκίσουν την εισαγωγή του βιβλίου, όπου διδασκόταν ένας «αντικειμενικός» τρόπος μέτρησης της ποιότητας ενός ποιήματος. Κατά τα άλλα, ο Κιντ τα είπε όλα. Ας μην συγχέουμε, επιτέλους, τη δημοτικότητα με την ποιότητα, γιατί θα καταλήξουμε να θεωρούμε τον Καρβέλα μεγαλύτερο συνθέτη από τον Μότσαρτ.

  156. Γιάννης Κουβάτσος said

    155: Όχι μούτρα, μου. Αλητεία του κορέκτορα. 😇

  157. Γιάννης Κουβάτσος said

    Ο Κάλβος και η Χρησηίδα χλωμό. Οκ, αλλά άλλο Κάλβος και άλλο Δημουλίδου. Ανάμεσα στον ήλιο Όμηρο και στο ταπεινό χαμομηλάκι Δημουλίδα υπάρχουν πολλά επίπεδα. Και ο Κάλβος είναι πιο κοντά στον Όμηρο (όχι πολύ κοντά) και πιο μακριά από τη Χρησηίδα (πάρα πολύ μακριά).

  158. Πέπε said

    Να σου απαντήσω σε όσα μπορώ Λάμπρο:

    -Κάπου ανέφερες τον Παπαδιαμάντη. Ο Παπαδιαμάντης γενικώς, απ’ όσο έχω παρατηρήσει, πουλάει καλά κάθε Χριστούγεννα και Πάσχα. Αυτό βέβαια κατά τη γνώμη μου δε λέει τίποτε: ο συνδυασμός ενός ονόματος που ξέρουν οι πάντες λόγω σχολείου με έναν εποχικά επίκαιρο τίτλο τύπου «Πασχαλινές ιστορίες» εγγυάται κάποια εμπορική επιτυχία. Αλλά πάντως ο Παπαδιαμάντης δεν είναι μόνο μια επικεφαλίδα σε σχολικά βιβλία.

    -Το κάψιμο των σχολικών βιβλίων (που δεν είναι βέβαια φαινόμενο τόσο γενικό όσο μοιάζει να είναι από το σχόλιό σου – αλλά, τέλος πάντων, ας πούμε η άπωση προς τα σχολικά βιβλία) είναι δείκτης της τάσεως των μαθητών να θεωρούν* ότι καταπιέζονται και αναξιοπαθούν στο σχολείο. Είναι επίσης μια πράξη τζάμπα μαγκιάς, που ελάχιστοι θα την σκέφτονταν αν δεν προϋπήρχε ως μόδα. Δεν έχει την παραμικρή σχέση με το περιεχόμενο των βιβλίων.

    -Ένα κριτήριο λογοτεχνικής αξίας μπορεί να είναι το εξής: ποιοι συγγραφείς επηρεάστηκαν από τον Χ, και αντλούν από αυτόν στοιχεία για να γράψουν τα δικά τους, όχι την ίδια εποχή (γιατί εκεί μπορεί απλώς να μυρίστηκαν ότι ο Χ βρήκε τη συνταγή του σουξέ και των πωλήσεων) αλλά αργότερα; Στην περίπτωση του Ομήρου, που είναι έτσι κι αλλιώς γελοίο να τον βάζουμε στην κουβέντα αλλά τέλος πάντων, η απάντηση περιλαμβάνει συγγραφείς από όλες τις εποχές και από ένα σωρό χώρες, πολιτισμούς και σχολές. Μπορείς επίσης να θέσεις το ίδιο κριτήριο όχι μόνο με συγγραφείς, αλλά και με άλλους (εικαστικούς, μουσικούς, κινηματογραφιστές) που αντλούν έμπνευση από ένα συγγραφέα.

    ___________
    *να θεωρούν: ας μην επεκταθούμε στο αν ορθώς ή όχι θεωρούν, αυτό είναι μια άλλη συζήτηση. Προσωπικά το γράφω εντελώς ουδέτερα.

  159. Γιάννης Κουβάτσος said

    Για όποιον ενδιαφέρεται σχετικά, ένα διαφωτιστικό βιβλίο:
    https://www.google.gr/url?sa=t&source=web&rct=j&url=https://www.politeianet.gr/books/9789600116311-stamou-eua-gutenberg-i-epelasi-tis-roz-logotechnias-233022&ved=2ahUKEwid3p6y85zfAhWCPFAKHWqWDkUQFjAAegQIAhAB&usg=AOvVaw3syBAlFL0Gd6HpdZzKQ22m&cshid=1544707416871

  160. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    158 – Πέπε, στις κόρες μου έλεγα πως το μυαλό είναι σαν το σώμα, ότι το ταϊσεις, παρατηρώντας την κοινωνία βλέπω πως υπάρχει τρομακτικό έλλειμμα κριτικής σκέψης κάτι που ανατρέπει το απόφθεγμά μου 🙂 ή είναι λάθος ή κάτι άλλο είναι στραβό και μέχρι να βρεθεί και να διορθωθεί θα θριαμβεύει η μετριότητα και η βλακεία. 🙂
    Τα ξαναλέμε.

  161. Γιάννης Κουβάτσος said

    Κάποιος που διάβασε ένα τέτοιο μπεστ σέλερ:
    «Γιατί να το διαβάσεις: Μπορεί να μην σου μάθει καλύτερα ελληνικά, να μη διευρύνει τους ορίζοντες της σκέψης σου, ούτε να θυμάσαι το περιεχόμενό του ένα μήνα μετά, αλλά ενώ το διαβάζεις θα περάσεις όσο καλά θα περνούσες παρακολουθώντας στο σινεμά ένα χολιγουντιανό μπλοκμπάστερ, πίνοντας ταυτόχρονα μια μεγάλη κόκα-κόλα και τρώγοντας μια γαβάθα ποπ κορν.»
    https://www.google.gr/url?sa=t&source=web&rct=j&url=https://m.oneman.gr/keimena/diabasma/megala_keimena/ti-ematha-diavazontas-roz-logotexnia-gia-deka-meres.4653174.amp.html&ved=2ahUKEwjHwbTe-JzfAhUIZVAKHcjOB4I4ChAWMAN6BAgCEAE&usg=AOvVaw1oOe1-skVlYTvcnvYePYp5

  162. ΓΤ said

    @150 Μην ξεχάσουμε την «Αγία Αθανασία του Αιγάλεω»…

    @158 Θυμήθηκα εκείνο το τέρας εκδοτικής ευφυΐας που λίγο πριν από τη λεγόμενη Μεγάλη Εβδομάδα είχε ρίξει στην αγορά χριστουγεννιάτικα διηγήματα του Παπαδιαμάντη…

  163. 127, … Νομίζω ότι ο Όμηρος τουλάχιστον, έχει πουλήσει περισσότερα αντίτυπα από Χρυσηίδα και Λένα…

    Δεν ξέρουμε ακριβώς, αλλά
    ο Όμηρος
    έχει οπωσδήποτε πουλήσει
    -ομμύρια.

  164. sarant said

    159 Μόνο τη Χρύσα θάβει εντελώς.

  165. Γιάννης Κουβάτσος said

    Ο Κοέλιο, πάντως, έχει πουλήσει πάνω από 200 εκατομμύρια βιβλία, η Ρόουλινγκ και ο Πάτερσον, μπεστσελεράς αστυνομικών μυθιστορημάτων, από καμιά τρακοσαριά μύρια και βάλε, και η Αγκάθα Κρίστι γύρω στα 2 δισεκατομμύρια βιβλία. Μόνο ο Θεός έχει πουλήσει περισσότερα γράφοντας (έμμεσα) την Αγία Γραφή. Ποιος Όμηρος και Σοφοκλής και Σαίξπηρ και Ντοστογέφσκι τώρα…Βοά η ποιότης, πάρε κόσμε…

  166. Γιάννης Κουβάτσος said

    164: Κρίμα, γιατί, αντικειμενικά μιλώντας, είναι πολύ ποιοτική, όπως αποδεικνύουν οι πωλήσεις της. Μάλλον δεν κατάφερε να εμβαθύνει ο τύπος. 😊

  167. 150,
    Συμφωνώ πως αντικειμενικά κριτήρια δεν έχουν ιδιαίτερο νόημα για αξιολόγηση των επιπτώσεων ενός εξωτερικού ερεθίσματος σε ένα άτομο, πράγμα εξ ορισμού υποκειμενικό (γιατί αναφέρεται στο πώς εκλαμβάνει το ερέθισμα (αιτιατική) το κάθε άτομο (ονομαστική)).

    Σε περίπτωση που η αξιολόγηση χρησιμοποιείται για λήψη αποφάσεων (πχ «Ταινία της Χρονιάς»), η συζήτηση που είχαμε κάνει στο παρελθόν (Είναι η λατρεία από τις μάζες αποφασιστική ή μετράει περισσότερο η καταξίωση από τους ειδικούς; Ή κάτι ανάμεσα;) είναι ακόμα, νομίζω, σχετική, μιας και προτείνει έναν οργανωμένο (όσο και πρακτικά απαιτητικό 🙂 ) τρόπο για να διατυπώσει κανείς ποσοτικά το αυτονόητο.

  168. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    158 >>με έναν εποχικά επίκαιρο τίτλο τύπου «Πασχαλινές ιστορίες
    «Χριστουγεννιάτικα διηγήματα» 🙂

  169. Πέπε said

    @165:
    Πάντως πριν 20-τόσα χρόνια (δεν ξέρω τι έχει αλλάξει έκτοτες) είχα διαβάσει στο βιβλίο Γκίνες ότι, μετά την Αγία Γραφή, το βιβλίο με τις μεγαλύτερες πωλήσεις διαχρονικά ήταν το βιβλίο Γκίνες.

  170. Pedis said

    η αγία γραφή, λέει σε ποια βερσιόν;

  171. Πέπε said

    Εεε, δε ρώτησα! 🙂

  172. Theo said

    @161, 164:
    Έχω διαβάσει τρία βιβλία της Βαμβουνάκη, που είναι «κανονική» συγγραφέας, σε καμιά περίπτωση δεν ανήκει στη «ροζ λογοτεχνία» κι απόρησα που ο Μυλωνάς, αν και γράφει Πρόκειται για ένα κανονικό βιβλίο. Με αρχή μέση και τέλος που έχει μια ιστορία να αφηγηθεί. Το αν σε ενδιαφέρει ή όχι είναι άλλη υπόθεση, τη τσουβαλιάζει με τις άλλες δύο κι η δικαιολογία του Ίσως υπάρχουν διαφωνίες για το κατά πόσο οι προαναφερθείσες συγγραφείς ανήκουν στο ίδιο είδος λογοτεχνίας. Παρόλα αυτά, η επιλογή τους έγινε με βάση το γεγονός ότι αποτελούν τρεις από τις πιο εμπορικές συγγραφείς της χώρας που διαβάζονται στη συντριπτική τους πλειοψηφία από γυναίκες λίγο με πείθει.

  173. Γιάννης Κουβάτσος said

    Μόλις κυκλοφόρησε άλλο ένα σημαντικό βιβλίο για τη δεκαετία 1940 – 49. Αρκετά φιλοβρετανικό το βρίσκω σε ένα πρώτο αποσπασματικό διάβασμα, αλλά έχει το καλό ότι παρουσιάζει όλες τις πλευρές, πριν καταλήξει στα συμπεράσματά του:
    https://www.google.com/url?sa=t&source=web&rct=j&url=http://www.patakis.gr/viewshopproduct.aspx%3Fid%3D750520&ved=2ahUKEwiPwPWSgqTfAhUDIVAKHTLBAgkQFjAAegQIBRAB&usg=AOvVaw31CJiYS1EWeyvWT77elkUj&cshid=1544951950876

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: