Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Ένα χριστουγεννιάτικο δίδυμο του Μποστ (πριν από 54 χρόνια)

Posted by sarant στο 24 Δεκεμβρίου, 2018


Παραμονή Χριστουγέννων σήμερα, ίσως να σας έχουν χτυπήσει ήδη την πόρτα οι πρώτες παρέες παιδιών που λένε τα κάλαντα, οπότε το θέμα μας θα είναι χριστουγεννιάτικο. Επειδή τα φετινά είναι τα δέκατα (!) Χριστούγεννα που γιορτάζουμε στο ιστολόγιο, τα χριστουγεννιάτικα θέματα τα έχουμε λίγο-πολύ εξαντλήσει -κι έτσι, το σημερινό παραμονιάτικο άρθρο μας είναι επανάληψη άρθρου που δημοσιεύτηκε σαν σήμερα πριν από έξι χρόνια, το 2012. Θα σας παρουσιάσω ένα δίδυμο, δυο σκίτσα του Μποστ με χριστουγεννιάτικο θέμα.

Βέβαια, αφού πρόκειται για Μποστ, τα σκίτσα δεν είναι αμιγώς εορταστικά, αλλά έχουν σαφέστατο πολιτικό χαρακτήρα· ωστόσο, σχολιάζουν όχι ένα γεγονός που έγινε αλλά κάτι που δεν έγινε ή τέλος πάντων συνέβη μόνο στην αχαλίνωτη φαντασία του Μέντη Μποσταντζόγλου, φυσικά με αφορμή κάποιο υπαρκτό γεγονός. Αλλά καλύτερα να εξηγηθώ.

Πριν από 54 χρόνια, ενώ πλησίαζαν τα Χριστούγεννα του 1964, ένα παράξενο γεγονός τάραξε την επικαιρότητα, ένα γεγονός σχετικό με την υπόθεση Λαμπράκη, δηλαδή τη δολοφονία του ανεξάρτητου αριστερού βουλευτή Γρηγόρη Λαμπράκη από παρακρατικούς στη Θεσσαλονίκη τον Μάιο του 1963: ο συνταγματάρχης της Χωροφυλακής Ευθύμιος Καμουτσής πιάστηκε επ’ αυτοφώρω από τον υποστράτηγο Βουτυράκη, υπαρχηγό της Χωροφυλακής, μέσα στο γραφείο του, στο Σύνταγμα Χωροφυλακής Μακρυγιάννη, σε μυστική συνάντηση με τον Μανώλη Χατζηαποστόλου, τον «Τίγρη» που τη νύχτα της δολοφονίας του Λαμπράκη είχε πηδήξει στο τρίκυκλο των φονιάδων, και τον Γ. Σωτηρχόπουλο, τον επιπλοποιό που αποκάλυψε ότι ο Γκοτζαμάνης (ο δολοφόνος) είχε προμελετήσει το έγκλημα.

Ο Καμουτσής, υποσχόμενος αμοιβή 1,5 ή 2 εκατ. δραχμές, πίεζε τους δυο μάρτυρες να αναιρέσουν στη δίκη που θα γινόταν τις καταθέσεις τους, και να υποστηρίξουν ότι τον Λαμπράκη τον σκότωσαν στελέχη της ΕΔΑ, ότι άλλα στελέχη της ΕΚ και της ΕΔΑ τους προέτρεψαν να καταθέσουν ψέματα και ότι ο ίδιος ο Γ. Παπανδρέου τους είχε πει ότι την υπόθεση Λαμπράκη την είχαν σχεδιάσει για να ρίξουν τον Καραμανλή! Μάλιστα, σε μια αποστροφή του, ο Καμουτσής είχε πει προς τους δυο μάρτυρες: «Όπως διώξατε τον Καραμανλή, έτσι θα πάτε στο Παρίσι να τον φέρετε πίσω!».

Θυμίζω ότι όλα αυτά γίνονταν ενώ κυβέρνηση ήταν η Ένωση Κέντρου και πρωθυπουργός ο Γεώργιος Παπανδρέου, έχοντας εκλεγεί τον Φεβρουάριο του 1964 με το εντυπωσιακό ποσοστό 53% και με φαινομενικά γρανιτένια κοινοβουλευτική πλειοψηφία.

Ο Καμουτσής εννοούσε ότι ο Χατζηαποστόλου και ο Σωτηρχόπουλος, ως βασικοί μάρτυρες της υπόθεσης Λαμπράκη, στάθηκαν η αιτία για την ήττα του Καραμανλή και την αποχώρησή του από την πολιτική, και ήλπιζε ότι αν αναιρούσαν τις καταθέσεις τους και παρουσίαζαν το όλο θέμα ως σκευωρία θα γινόταν δυνατό να επανέλθει στην πολιτική ο ηττημένος πρώην πρωθυπουργός.

Αλλά ο Μποστ πιάστηκε από αυτή τη φρασούλα και την ερμήνευσε κυριολεκτικά, κι έτσι κατασκεύασε ολόκληρο σενάριο, με τους Χατζηαποστόλου και Σωτηρχόπουλο να ξεκινούν για το Παρίσι να φέρουν πίσω τον Καραμανλή:

To σκίτσο δείχνει τον Καραμανλή να ετοιμάζεται για αναχώρηση και να ζητάει από την Αμαλία, τη γυναίκα του, να ακυρώσει κοινωνικές του υποχρεώσεις. Η αναφορά στο «παγωτό του φούρνου» οφείλεται στο ότι ο Σωτηρχόπουλος, που δούλευε εκείνη την εποχή λουστραδόρος στην Αθήνα, στο επιπλοποιείο ενός γνωστού του Καμουτσή, κατέθεσε ότι ο Καμουτσής σε παλαιότερο ραντεβού τον είχε κεράσει παγωτό φούρνου.

Πέρα από την πετυχημένη ελληνικούρα «της θυρός», προσέξτε πάνω στη βαλίτσα δυο άφθαστα λογοπαίγνια: τα «ιπποδήματα» και, ακόμα καλύτερο, το «Φοντέν εν πλω» (αντί Φοντενεμπλώ). Σε άλλο του κείμενο, ο Μποστ είχε γράψει ότι ο Καραμανλής πήγε «στο Φοντέν εν πλω αεροπορικώς»!

Το σκίτσο αυτό δημοσιεύτηκε στην Αυγή την Κυριακή 20 Δεκεμβρίου 1964. Ωστόσο, ένας υπεύθυνος γελοιογράφος όπως ο Μποστ δεν μπορούσε να αφήσει τους αναγνώστες για πολύ σε αβεβαιότητα. Στο χριστουγεννιάτικο φύλλο της εφημερίδας παρουσίασε το δίδυμο αδερφάκι του, με τον αντίθετο τίτλο: Δεν έρχεται ο Κόστας…, συνεχίζοντας την ιστορία που είχε πλάσει η φαντασία του.

Εδώ ο Μποστ παρουσιάζει τον Καραμανλή και την Αμαλία, με τις βαλίτσες έτοιμες, να αδημονούν μη βλέποντας να έρχονται οι δυο συνεταίροι. Ο Καμουτσής είχε υποσχεθεί να δωροδοκήσει τους δυο βασικούς μάρτυρες της υπόθεσης Λαμπράκη για να αναιρέσουν τις καταθέσεις τους· εκείνοι για να διερευνήσουν τις προθέσεις του είχαν ζητήσει 2 εκατομμύρια, κι αυτός τους πρόσφερε ενάμισι. Πάνω σ’ αυτή τη διαφορά παίζει ο Μποστ, που φαντάζεται ότι εξαιτίας της αιφνίδιας αύξησης που είχε αναγγελθεί εκείνες τις μέρες στην τιμή της βενζίνης (κατά 3 δρχ. το γαλόνι) οι δυο συνεταίροι ξέμειναν «στα πρόθυρα του Ρήνος»!

Οι «δυο χαρακτήρες» είναι υπαινιγμός για την περίφημη φράση «Δεν υπάρχουν χαρακτήρες» που (φέρεται ότι) είχε πει παλαιότερα ο Καραμανλής σε ένδειξη απογοήτευσης από τα ελληνικά πράγματα, ενώ «σκευωρία» είχε χαρακτηρίσει ο Καμουτσής την όλη υπόθεση. Για τα παγωτά, είπαμε στο προηγούμενο σκίτσο.

Το ζευγάρι είναι ντυμένο με μπαλωμένα ρούχα επειδή λεγόταν ότι ο Καραμανλής ζούσε φτωχική ζωή στο Παρίσι. Η Αμαλία Καραμανλή ήταν ανιψιά του Παν. Κανελλόπουλου, που διαδέχτηκε τον Καραμανλή στην ηγεσία της ΕΡΕ, γι’ αυτό και συχνά οι γελοιογράφοι της εποχής αποκαλούσαν τον Κανελλόπουλο «θείο» του Καραμανλή -το έχουμε σίγουρα δει και στο ιστολόγιο σε κάποια γελοιογραφία της εποχής. Το ζευγάρι πήρε διαζύγιο το 1972 και η Αμαλία, που ασχολήθηκε με το γράψιμο, κυρίως παιδικών βιβλίων, σήμερα είναι γνωστή ως Αμαλία Μεγαπάνου, μετά τον δεύτερο γάμο της.

Το ιστολόγιο σας εύχεται να περάσετε γαλήνια και ειρηνικά τις γιορτές -κι αν δεν ψηφίσατε για τη Λέξη της χρονιάς, έχετε ακόμα καιρό, εδώ!

133 Σχόλια to “Ένα χριστουγεννιάτικο δίδυμο του Μποστ (πριν από 54 χρόνια)”

  1. spiral architect 🇰🇵 said

    Χρόνια Πολλά

  2. Ανεξάρτητος βουλευτής ήταν ο Λαμπράκης; Μέχρι σήμερα νόμιζα πως ήταν της ΕΔΑ.

  3. Αὐγουστῖνος said

    Ἀνεξάρτητος μέν, συνεργαζόμενος δέ.
    Καλημέρα καὶ καλὴ βδομάδα εἶπα; Δὲν εἶπα. Λέω τώρα.

  4. Καλημέρα και χρόνια πολλά

    Απολαυστι-Κοστ
    πάντοτε ο Μποστ !

  5. ΓιώργοςΜ said

    Καλημέρα, χρόνια πολλά!

    Λεξιλογικόν*: Συζητήθηκε πρόσφατα κι έτσι το παρατήρησα, κάτω στη σελίδα της Αυγής: «…τονίζει το χρήσιμο της απυραύλου…»
    Σήμερα θα λέγαμε «τη χρησιμότητα» ή θα ψάχναμε αν υπάρχει κατάλληλη λέξη, πώς είναι σωστό να την πλάσουμε κοκ.

    *προς οξυγόνωσιν του εγκεφάλου 🙂 και τιμής ένεκεν στην εποχή.

  6. Χαρούλα said

    Να τα πούμε;

    Και του χρόνου!

  7. rizes said

    «ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ»
    https://vgiannelakis.wordpress.com/2018/05/16/%ce%b6%cf%89%ce%b7-%ce%b5%ce%b9%ce%bd%ce%b1%ce%b9/

  8. Χρήσιμα τα σχόλια στο παλιό άρθρο, ιδίως για τους Κόμητες Παρισίων – αλλά αυτό που μένει να αποσαφηνίσουμε είναι ποιος ο Βουτυράκης που λέει η Αμαλία στο δεύτερο σκίτσο.

  9. atheofobos said

    Ο Αντρί Ντ» Ορλεάν, ήταν ο κόμης του Παρισιού και ήταν διεκδικητής του γαλλικού θρόνου. Από το 1954 συναντιέται τακτικά με τον Σαρλ Ντε Γκωλ, ο οποίος θα «παίξει» με την ιδέα να τον προτείνει για πρόεδρο της Δημοκρατίας στις εκλογές του 1965, χωρίς όμως να την πραγματοποιήσει.

  10. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια -και καλή παραμονή Χριστουγέννων σε όλες και όλους.

    8 Έχεις δίκιο, έπρεπε να ενσωματώσω τα παλιά σχόλια

    2-3 Ανεξάρτητος συνεργαζόμενος. Η διατύπωση που έχω στο άρθρο θα μπορούσε να είναι και διαφορετική.

    5 Και ένα άλλο ερώτημα στο οποίο δεν μπορώ να απαντήσω είναι αν το 1965 η «χρησιμότητα» ξένιζε τόσο όσο ξένιζε το 1985 η «εφικτότητα» ή σήμερα κάποια άλλη νεολογική -ότητα.

  11. Καλά Χριστούγεννα σε όλους. Να πω πάντως ότι, πέρα από την πλάκα που κάνει ο Μποστ, η «Αυγή», ως πιστό κομματικό φερέφωνο ήταν και τότε, όπως και τώρα, αναξιόπιστη. Απ’ ότι θυμάμαι, ο Καμουτσής είχε κατηγορηθεί τότε, με χαλκευμένες κατηγορίες, και τελικά απαλλάχτηκε.

  12. atheofobos said

    8
    Ο Ε.Βουτυράκης ήταν αυτός που κατήγγειλε τον Καμουτσή και έγινε μετά λίγες μέρες γενικός επιθεωρητής Χωροφυλακής.

  13. cronopiusa said

    Ωραίος ο Μποστ

    Έχουν βγει έξω όλες οι φυλές και λένε τα κάλαντα

  14. atheofobos said

    11
    Πρόεδρος του δικαστηρίου ήταν ο Γραφανάκης αντιπρόεδρος, αν θυμάμαι καλά, στον Άρειο Πάγο όταν πρόεδρος ήταν ο μετέπειτα πρωθυπουργός της χούντας Κόλλιας.
    Ο εισαγγελέας Παύλος Δελαπόρτας είχε ζητήσει την ενοχή του Καμουτσή, αλλά όλοι οι αξιωματικοί Κ. Μήτσου, αντιστράτηγος ε.α., Ευθ. Καμουτσής, συνταγματάρχης ε.α., Μ. Διαμαντόπουλος, αντισυνταγματάρχης ε.α., Κ. Δόλκας, αντισυνταγματάρχης ε.α., Δ. Σέττας, ταγματάρχης και Τρ. Παπατριανταφύλλου, μοίραρχος, εκρίθησαν ότι δεν ήσαν ένοχοι δια παράβασιν καθήκοντος. Αθώοι επίσης και ο Καπελώνης και Γιοσμάς για ηθική αυτουργία!
    Ο Δελατόλας είπε για την απόφαση των ενόρκων: «Η ετυμηγορία εις ωρισμένα σημεία ομοιάζει με φως που δίδει εξηντλημένη στήλη ηλεκτρικού φακού»..

  15. cronopiusa said

  16. Χαρούλα said

  17. ΚΑΒ said

    Εκεί ο Σμιχτοφρύδης τους περίμενε με ανοιχτές αγκάλες….τα φρύδια του Διευθυντή συνοφρυώθηκαν.. Σας κάλεσα εδώ και τους δυο να σας ρωτήσω με πόσα χρήματα θα το βουλώσετε; Με πόσα θα αλλάξετε τις καταθέσεις σα:; Πόσα ; ρώτησε πρώτος ο Χατζής. Δυο εκατομμύρια δραχμές. Τα μοιράζεστε οι δυο σας. Πέφτει από ένα στον καθένα σας. Ο Νικήτας αναπήδησε από την καρέκλα του.- Αυτό το τραπέζι θέλει λούστρο, είπε. Στείλτε το στο μαγαζί να σας το περιποιηθώ.

    Από τις σ. 381-383 του «Ζ», Εκδόσεις ΠΛΕΙΑΣ1973

  18. ΚΑΒ said

    15. Φέτος μάλλον δεν τους ενημερώσαμε.

  19. Είδες που βραβεύτηκε ο Σαρτζετάκης από τον Κουνάδη, και μας έβαλες το άρθρο, Νικοκύρη…

  20. Γιάννης Ιατρού said

    Καλημέρα και
    Χρόνια Πολλά σ΄όλες κι όλους (μέχρι και στο παγωμένο Σικάγο 🙂 ).

  21. # 16

    Ωραίο, το κλέβω δια το φουβου !

    ΚΑΙ ΥΣ ΕΤΙ ΠΩΛΑ

  22. ΚΩΣΤΑΣ said

    Καλήν ημέραν, Νικοκύρη, άρχοντες και αρχόντισσες του ιστολογίου, κι αν είναι ορισμός σας ,να σας πω χρόνια πολλά και καλά Χριστούγεννα.

    Το μεγαλείο του Μποστ έγκειται στο ότι είχε και προφητικές ικανότητες. Έτυχε, εκεί στη 10/ετία του 1990 να γνωρίσω προσωπικά τον «τίγρη». Ο άνθρωπος, πως να το πω, τα είχε… λίγο χαμένα. Όλα αυτά που λέει ο Μποστ ως γελοιογραφικά, τα ισχυριζόταν μετέπειτα ο «τίγρης» ως αληθινά. Ιδού και το σχετικό βίντεο.

  23. sarant said

    16-17 Α μπράβο!

    19 Όχι, από σένα το μαθαίνω

    22 Είχαν περάσει και τα χρόνια. Δεν ξέρω αν κακοπέρασε στη δικτατορία.

  24. loukretia50 said

    Χρόνια πολλά! ( τέτοιες μέρες γλυκαίνω!)

  25. 23β: Για καλό λόγο βραβεύτηκε, αλλά είμαι περίεργος τι σάλτσα θα έβαλε από πάνω ο δισκοβόλος… Νάχε αναμετάδοση η αρχαιοτέρα; Για να δω…

  26. Jane said

    Ωραίος ο Μποστ.
    Αχ και να ζούσε σήμερα, τι θα έβλεπε:
    Από τη μια το χρυσοποίκιλτο ζεύγος Πατούληδων υποψήφιοι για Δήμο Αμαρουσίου και Περιφέρεια Αττικής (νέος χρυσούς αιών μας έλαχε αδέρφια, κερδάμε) κι από την άλλη τον Άδωνη και τον Παπαδημούλη να μαλώνουν στο τουήτερ, για το αν ο Χριστός ήταν πρόσφυγας.
    Υλικό για μια τετραετία εξασφαλισμένο θα είχε ο Μποστ 🙂

    Καλές γιορτές σε όλους τους χριστιανομπολσεβίκους του ιστολογίου! 🙂

  27. 25: Μπα, μόνο Καραμπελιά βλέπω… :-p

  28. Χαρούλα said

  29. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Χαρούμενα Χριστούγεννα.

    https://www.timesnews.gr/24-dekemvrioy-san-simera/

  30. sarant said

    26 Από περιέργεια γκούγκλισα τη λέξη «χριστιανομπολσεβίκους». Βλέπω ότι καταγράφεται μόνο στο ιστολόγιο και σε ένα άρθρο του Στόχου.

  31. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    Καλημέρα, καλές γιορτές σε όλους!

    30 Δε γουγλίζεις από περιέργεια και τους συνταξιούχους μπολσεβίκους χριστιανούληδες να μας ενημερώσεις? Τι, μισές δουλειές? 🙂

  32. BLOG_OTI_NANAI said

    10: Γιατί να ξενίζει η «χρησιμότητα»; Βλέπω ότι τουλάχιστον από τα μέσα του 19ου αιώνα χρησιμοποιείται αρκετά. Ο Ιωάννης Φιλήμων στα περί «Φιλικής Εταιρείας» το 1834 το χρησιμοποιεί.

  33. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    Κοπυπαστώνω (με κάτι ψιλοπροσθήκες) από το σλανγκρ Χριστουγεννιάτικα κάλαντα του 1946 από τον Ρίζο της Δευτέρας, όπως και όσο τα θυμάται ο τότε 13χρονος πατέρας μου

    Καλήν εσπέραν άρχοντες κι αν είναι ορισμός σας
    Χριστού τη θεία γέννηση να πω στ’ αρχοντικό σας.
    Χριστός γεννάται σήμερον εν Βηθλεέμ τη πόλει
    αλλού οι λαοί αγάλλονται κι εδώ οι δωσίλογοι όλοι
    […]
    Ήταν και τότε κατοχή στη γη των Ιουδαίων
    κι απογραφή διέταξε ο Νόρτον* των Ρωμαίων
    […]
    μα όπου κι αν εχτύπησε, παντού σ΄όλες τις θύρες
    για νοίκι του ζητήσανε χρονιάτικο και λίρες
    κι ο Ιωσήφ εκίνησε στο σπήλαιο με φούρια
    κι εκεί τον εδεχτήκανε τα βόδια, τα γαϊδούρια.
    Γιατί εκείνα ήτανε ω φίλοι συμπολίτες
    γαϊδούρια κι όχι σύγχρονοι μεγαλοϊδιοκτήτες.
    […]
    Πλήθος αγγέλων ψάλλουσι το «Δόξα εν υψίστοις»
    του Παπαντρέου φάνηκε η δόλιά του πίστις.
    Πιστεύομεν πιστεύομεν ο παπατζής φωνάζει
    κι όλοι, εχθροί και φίλοι του με δαύτον κάνουν χάζι.
    […]
    Εκ της Περσίας έρχονται τρεις μάγοι με τα δώρα
    να φέρουν λίγη ενίσχυση στη δόλια μας τη χώρα.
    Τον λίβανο τον πήρανε χωρίς ποσώς ν΄αργήσουν
    οι βουλευτές μες στη Βουλή τον Σματς να λιβανίσουν.
    Και τον χρυσό τον άρπαξαν ευθύς σαν τα κοράκια
    και τον κατασπατάλησαν και φέρνοντας χτενάκια*
    […]

    * O τότε Άγγλος πρέσβυς στην Αθήνα.
    *χτενάκια= αναφορά στις πρώτες πλαστικές τσατσάρες που εκείνη την εποχή εμφανίστηκαν στην ελληνική αγορά.

  34. Μαρία said

    10
    Γιατί να ξενίζει η χρησιμότητα; Ακόμη κι αν ήταν νεολογισμός, που δεν ήταν, υπήρχε στα βιβλία Ζωολογίας του δημοτικού.

  35. Στα βραβεία της Ακαδημίας παρατηρώ και το εξής:
    «14. Βραβείο της Ακαδημίας, άνευ αντιστοίχου προκηρύξεως, στον ιατρό-ογκολόγο κ. Σπύρο Ρέτσα, για το πρωτότυπο ιατρο-ιστορικό του έργο με το οποίο καταδεικνύει τη διαχρονική προσφορά των Αρχαίων Ελλήνων στην ιατρική επιστήμη.»
    Δεν ξέρω τον κ. Ρέτσα, ούτε το ιατρο-ιστορικό του έργο, αλλά αναρωτιέμαι: ποια είναι η διαχρονική προσφορά των Αρχαίων Ελλήνων στην ιατρική επιστήμη; Φιλοσοφικά βεβαίως είναι σημαντικότατη η υλιστική αντίληψη των ιπποκρατικών για την «ιερή νόσο» ή η σπουδαιότητα που απέδιδαν στη δίαιτα και το κλίμα, αλλά υπάρχει έστω και μία συγκεκριμένη αρχαία ιατρική ανακάλυψη που να έχει σημασία σήμερα; Ίσως βέβαια απλώς επιδεικνύω την άγνοιά μου — ας μου απαντήσει κανένας πιο αρμόδιος…

  36. ΣΠ said

    16
    Ν. ΜΠΟΣΤΑΝΤΖΟΓΛΟΥ;

  37. dryhammer said

    5, 10 κλπ

    Γιατί όχι «το χρήσιμον της απυραυλότητος των Βαλκανίων;» (λετ)

  38. ΣΠ said

    35
    Ένα βιβλίο:
    https://www.politeianet.gr/books/9786185033330-retsas-spuros-menandros-ataxies-theon-bibliodetimeni-ekdosi-246705
    και κάποιες δημοσιεύσεις, π.χ.
    http://sci-hub.tw/10.1144/SP452.5

  39. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    Γειά σας καὶ χρόνια πολλὰ κι ἀπὸ ᾿μένα.

    @30. Νικοκύρη, γιατί μᾶς ἀποκρύπτεις ἐπιμελῶς ποιός εἶναι ὁ συνδετικὸς κρίκος τοῦ παρόντος ἱστολογίου μὲ τὸν Στόχο; 😉

    @26. Χριστιανομπολσεβίκος καὶ ὁ Παπαδημούλης.
    Τί κάνει ὁ ἄνθρωπος γιὰ τὰ ψηφαλάκια! 🙂

  40. Γς said

    36:

    Αλήθεια γιατί;

    Μποστ, Μέντης Μποσταντζόγλου (Χρύσανθος Βοσταντζόγλου)

  41. ΓΤ said

    @38 Δεν ξέρω γιατί, αλλά, όταν είδα εκείνες τις… θεραπευτικές πέτρες στο ρέτσειο πέιπερ, μου ήρθαν στο μυαλό τα μαγαζιά με τους ενεργειακούς κρυστάλλους, τα κεριά, τα γούρια για της… δαημοσύνης τα μαστούρια. Βέβαια, ασεβώ μέρες που ‘ναι, αλλά δεν βγαίνει αλλιώς η ζωή 🙂

  42. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    @36,40. Μᾶλλον γιὰ τυπογραφικὸ λάθος πρόκειται.
    Ὁ ὑπότιτλος (Τοῦ Ν. ΜΠΟΣΤΑΝΤΖΟΓΛΟΥ) εἶναι τυπωμένος.
    Ἀπὸ τὸ Μ στὸ Ν ἕνα δάχτυλο* δρόμος. 🙂

    *Σὲ λάπσους ντίγκιτι ἀναφέρομαι· μήν πάει ἀλλοῦ ὁ νοῦς σας. 😉

  43. Ιάκωβος ο Αδελφόθεος said

    Καλημέρα σας από το ξακουστό Ιλλινόϊ και Χρόνια Πολλά σε όλους,

    1) Με όλο τον σεβασμό μου προς τον σοφό Νέστορα του Ιστολογίου, κ. Άγγελο (35), που δυσαρεστήθηκε επειδής ο ελληνόψυχος Πρόεδρος της Ακαδημίας Αθηνών, Αντώνης Κουνάδης, βράβευσε τον διαπρεπή ογκολόγο και λαμπρό μελετητή της Ιστορίας της Ιατρικής Σπύρο Ρέτσα, θα του πώ τα εξής:

    Σεβαστέ μου, κ. Άγγελε, αγνοείτε προφανώς τα μνημειώδη συγγράμματα (στην αγγλική γλώσσα…) του βραβευθέντος κ. Ρέτσα, όχι μόνο για την τεράστια συμβολή των ΑΗΠ στην πρόοδο της Ιατρικής Επιστήμης, αλλά και την βαθυνούστατη ανάλυσή του για το πώς η Πατρώα Θρησκεία του Δωδεκαθέου ήτο η κύρια + βασική αιτία για τα τεράστια ΙΑΤΡΙΚΑ επιτεύγματα των ΑΗΠ. Σαν πρώτο βήμα για ΝΑ ΞΕΣΤΡΑΒΩΘΕΙΤΕ, σοφέ Νέστορα, σάς προτείνω να διαβάσετε το απολαυστικό (και άκρως αποκαλυπτικό) σύγγραμμά του «Αταξίες Θεών, η συνάντηση του Μύθου με την Ιατρική», όπου ο κ. Ρέτσας αποκαλύπτει δύο κυρίως πράγματα:

    Α) Αν δεν υπήρχε το Δωδεκάθεο, η πρόοδος της Ιατρικής θα καθυστερούσε για τουλάχιστον 1.000 χρόνια. Β) Ο Χριστιανισμός έπαιξε αρνητικότατο ρόλο στην πρόοδο της Ιατρικής Επιστήμης, διότι ο ραββίνος Χριστός στα Ευαγγέλια συσχέτισε την ασθένεια με την αμαρτία, δηλαδή ότι αρρωσταίνουμε εξαιτίας των αμαρτιών μας. Επίσης, ο κ. Ρέτσας καταγράφει δεκάδες χωρία Πατέρων της Εκκλησίας, όπου λοιδορείται η Ιατρική και παροτρύνονται οι ασθενείς να μή καταφεύγουν στους ιατρούς, αλλά να προσεύχονται στον Χριστό και στους αγίους.

    2) Μιάς και το παρόν άρθρο αναφέρεται στην δολοφονία Λαμπράκη, μού προξενεί αλγεινή εντύπωση η 8ήμερη σιωπή του κ. Σαραντάκου στο κατάπτυστο δημοσίευμα του iefimerida, το οποίο προσπαθεί να αποδείξει ότι ο μεγάλος αγωνιστής της Αριστεράς, Γρηγόρης Λαμπράκης, ήτο στενός συνεργάτης του κατοχικού πρωθυπουργού Κωνσταντίνου Λογοθετόπουλου κι ότι ο Λογοθετόπουλος έκανε τον Λαμπράκη καθηγητή στο Πανεπιστήμιο.


    Συμφωνεί, άραγε, ο κ. Σαραντάκος με τις κατάπτυστες συκοφαντίες του iefimerida; Κι αν δεν συμφωνεί, γιατί επί 8 ημέρες δεν τολμά να βγεί και να τις καταγγείλει;

  44. dryhammer said

    42.

    1 δάχτυλο = 1 inch = 2,54 cm

    2+ δάχτυλα = 5,1+ cm

    πού είναι η αλήθεια;

  45. Jane said

    39. Στο μεταξύ με το που απάντησε ο Άδωνης στον Παπαδημούλη πως ο χριστούλης μας δεν ήταν (βρομο)πρόσφυγας αλλά μετακινήθηκε εντός των ορίων της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας (αυτά είναι επίπεδα πολιτικού διαλόγου) , βγήκε ο Ιερώνυμος κι είπε πως ο Χριστός γεννήθηκε ως πρόσφυγας. Τι ζούμε.. 🙂

    30 . Κι εγώ εδώ πρωτοείδα τη λέξη , κ. Σαραντάκο.

  46. Γιάννης Κουβάτσος said

    Και αφού έγινε λόγος περί Παπαδημούλη και χρησιμότητας, ας τα συνδέσουμε. Και ο Παπαδιαμάντης χρησιμοποιεί τη χρησιμότητα στους «Χαλασοχώρηδες», όπου η περσόνα του λέγεται Λέανδρος Παπαδημούλης:

    Εκαλείτο Λέανδρος Παπαδημούλης, καὶ κατήγετο εκ του τόπου. Είχε κατέλθη μετὰ πολλὰ έτη, νοσταλγὸς εξ Αθηνών, όπου συνήθως διέτριβεν ασχολούμενος εις έργα ουχὶ παραδεδεγμένης χρησιμότητας.»

    Ουχί παραδεδεγμένης χρησιμότητας :δηλαδή, γράφοντας διηγήματα και μεταφράζοντας ξένη λογοτεχνία. 😊

  47. Pedis said

    # 45 – «εντός των ορίων της ρωμαικής αυτοκρατορίας» είπε ο μαιτρ;

    Ο Παπαδημούλης θα πάρει θέση αν η φυγή στην Αίγυπτο ήταν οικειοθελής ή έγινε στα πλαίσια των επαναπροωθήσεων;

  48. Γιάννης Κουβάτσος said

    Πάντως, χριστιανομπολσεβίκους έχουμε στην Ελλάδα 😊:
    https://www.google.com/url?sa=t&source=web&rct=j&url=https://prwtovoulia.wordpress.com/&ved=2ahUKEwjoir2Q1rjfAhXMJ1AKHbp4CmsQFjAAegQIBxAB&usg=AOvVaw3aYzVzWqAXtVn1osE1e4PI&cshid=1545661621353

  49. Γιάννης Κουβάτσος said

    Επίσης, πρέπει να απαντήσει ο Παπαδημούλης πώς κατέληξε στο συμπέρασμα ότι ο Ιησούς έμεινε στην Αίγυπτο 12 χρόνια, όταν άλλοι, αρμοδιότεροι αυτού, δεν κατόρθωσαν να συμφωνήσουν:

    Eι δε και ζητεί τινας να μάθη πόσους χρόνους διέτριψεν ο Kύριος εις την Aίγυπτον, αποκρινόμεθα, ότι περί τούτου είναι γνώμαι διάφοροι. O μεν γαρ Παμφίλου Eυσέβιος υπέθετο εν τοις χρονικοίς, ότι πέντε χρόνους εν Aιγύπτω ο Kύριος διέτριψε, ή τέσσαρας ή τουλάχιστον τρεις. O δε θείος Eπιφάνιος (αιρέσ. να΄) αποφασίζει, ότι δύω χρόνους. Tω γαρ λγ΄ έτει (λέγει) γεννάται ο Kύριος. Tω λε΄, ήλθον οι Mάγοι, και τω λζ΄ τελευτά ο Hρώδης. O δε Θηβαίος Iππόλυτος εν τω Συντάγματι τω χρονικώ ούτω χρονολογεί· «Από της ενανθρωπήσεως του Xριστού μέχρι της των Mάγων παρουσίας έτη δύω. Kαι εκ της εις Aίγυπτον αναχωρήσεως μέχρι της τελευτής Hρώδου υιού Aντιπάτρου, έτη τρία ημέρας πέντε. Παρώκησαν δε εν Aιγύπτω, εν Hλιουπόλει τη κατά Mέμφιν, ό,τε Iωσήφ και η Mαρία συν τω Iησού, έτη τρία, και ημέρας είκοσιν». (Όρα εν τη νεοτυπώτω Eκατονταετηρίδι.) ».
    https://www.google.com/url?sa=t&source=web&rct=j&url=http://www.saint.gr/2794/saint.aspx&ved=2ahUKEwibzbyJ2LjfAhXRb1AKHY_WAMYQFjAAegQIAhAB&usg=AOvVaw1xNClT8pTh7HRYRrOPBdCz&cshid=1545662423225

  50. ΓΤ said

    Αντάμα Χριστούλης και Παπαδημούλης…

  51. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    @49. Οὒφ! Ἡσύχασα, Γιάννη.

    Συγγνωστὴ ἡ ἄγνοια τοῦ Παπαδημούλη.

    Πάντως καλοῦ-κακοῦ ἂς ρίχνει μιὰ ματιὰ στὸν Συναξαριστή, πρίν κάνει δηλώσεις. 🙂

  52. ΚΑΒ said

    Παρώκησαν δε εν Aιγύπτω, εν Hλιουπόλει τη κατά Mέμφιν, ό,τε Iωσήφ και η Mαρία συν τω Iησού, έτη τρία, και ημέρας είκοσιν

    ώρας πόσας ;

  53. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    @Jane (#45α) Καλὰ κάνει ὁ Μακαριώτατος καὶ δίνει δίκιο στὸν Παπαδημούλη.

    Καλὰ νὰ πάθει ὁ Ἄδωνις!

    Βλέπετε τί προξενεῖ ὁ μακροχρόνιος συναγελασμὸς μὲ τοὺς ἑλληνόψυχους; 🙂

  54. Το βιβλίο του Ρέτσα «Αταξίες Θεών, η συνάντηση του Μύθου με την Ιατρική» μοιάζει ενδιαφέρον και γουστόζικο, ίσως όσο και τα αρχαιογνωστικά του Σαραντάκου πατρός, και θα είχα περιέργεια να το ξεφυλλίσω. Το άρθρο του όπου μας παραπέμπει ο ΣΠ (38), ενδιαφέρον αυτό καθεαυτό, μόνο «διαχρονική προσφορά των Αρχαίων Ελλήνων στην ιατρική επιστήμη» δεν τεκμηριώνει. Το ότι το αρσενικό, με το οποίο δηλητηρίαζαν οι αρχαίοι γιατροί (και πολύ χειρότερα οι Φράγκοι γιατροί του ΙΗ’ αιώνα…) τους ασθενείς τους, βρήκε κάποια εφαρμογή στις μέρες μας στην αντιμετώπιση κάποιου είδους λευχαιμίας — και 100 χρόνια νωρίτερα της σύφιλης· απορώ πώς δεν αναφέρει ο Ρέτσας το αείμνηστο 606, ή μήπως μου διέφυγε; — μάλλον δεν είναι απόδειξη… Και Χριστός και Παναγία, λίμπρες υδράργυρο για ειλεό έδινε αυτός ο Sloane; Είναι άραγε ο ίδιος που με το βάλσαμό του έκανε εντριβές για τους μυϊκούς πόνους η γιαγιά μου;

  55. ΣΠ said

    54
    Εδώ έχει και άλλες δημοσιεύσεις του:
    https://www.researchgate.net/profile/Spyros_Retsas/publications
    και αυτή σχετική με το βιβλίο:
    http://sci-hub.tw/10.1177/0967772013506822

  56. cronopiusa said

  57. cronopiusa said

    Amanecer Dorado, Serbia, Grecia y Srebrenica.

  58. ΚΑΒ said

    Γράφει ο Ευγένιος Βούλγαρης σε «μιξοσόλικον διάλεκτον» σχετικά με τη θανάτωση των 14000 νηπίων από τον Ηρώδη ότι «έχομεν και την μαρτυρίαν ενός εξωτερικού ,όστις άφησε γεγραμμένον ότι ακούσας ο Αύγουστος πως ο Ηρώδης μεταξύ πολλών άλλων εφόνευσε και τον ίδιον εαυτού υιόν είπεν εκείνο το αστείον: ότι κρεῖσσον Ηρώδου κυρίου εἷναι ἤ υἷα».

    η φράση είναι λανθασμένη (εκείνο το υἷα είναι αιτιατική ομηρική αντί ὗν του ὗς=χοίρος)

    Ο «εξωτερικός» είναι ο Μακρόβιος που έγραψε στα λατινικά: Melius est Herodis porcum esse quam filium δηλ. Καλύτερα να είχε ο Η. έναν χοίρο παρά γιο. Τον χοίρο δεν θα τον έσφαζε ο Η. αφού ως Ιουδαίος δεν τρώει χοιρινό

  59. 58 Η φράση του Μακρόβιου, σωστότερα: καλύτερα να είσαι χοίρος του Ηρώδη, παρά γιος του.

  60. Μανούσος said

    Καλά Χριστούγεννα σε όλους (μα όλους…)

  61. 59,
    Υιός Ηρώδου
    χείρων χοίρου.
    (Δια χειρός)

  62. # 43

    Αγαπητέ εν Χριστώ Αδελφόθεε, όλο ρωτάς κι απάντηση δεν παίρνεις… saper vorreste…έχεις μπλέξει με τον Οσκάρ της θείας όπερας Oscar lo sa ma non dira !

    Για σένα από την Σεσίλ (κι από φωνή,κορμάρα ! )

  63. Γιάννης Κουβάτσος said

    51: Μην ησυχάζεις, Δημήτρη. Ακόμα δεν δόθηκε οριστική απάντηση στο ερώτημα αν ο Ιησούς ήταν πρόσφυγας ή όχι. 😊
    Τελικά, ενώ θα μπορούσε να είναι οκ με ένα Καλά Χριστούγεννα και να χαίρεστε τους δικούς σας ο Παπαδημούλης, έμπλεξε με κοινωνικά μηνύματα και πολιτικές φιοριτούρες, μπήκε στον χορό και ο Άηδωνης και έγινε το πράγμα μια ομορφιά.

  64. Μαρία said

    58
    Η σωστή φράση του Μακρόβιου: Κρεῖσσον Ἡρώδου ὗα εἶναι, ἤ υἷα.
    Λογοπαίζει. ύα αντί του δόκιμου υν και υία επ. αιτιατική = υιόν

  65. ΚΩΣΤΑΣ said

    Τώρα στις ειδήσεις των 7. Κάλαντα στου Μαξίμου, ωραίος ο Αλέξης 😉

    λούμπα, τουλούμπα, κάνε μία τούμπα και μία κωλοτούμπα (κάπως έτσι τα συγκράτησα) και έβγαλε και άσσο από το μανίκι.

  66. ΚΑΒ said

    64. Ναι, λάθος. Είχα στο μυαλό μου το ὗα και το απέδωσα στο υἷα.

    59. Ναι, η σύνταξη αυτή τη μετάφραση απαιτεί.

  67. sarant said

    36-40 Προφανώς τυπογραφικό.

    58 κε: Τόσο άτεγκτος ήταν και θανάτωσε και τον γιο του; Ή κατά λάθος πήγε το παιδί;

    61 🙂

  68. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    @63. Γιάννη, ἀπὸ τὴ στιγμὴ ποὺ ἀπεφάνθη ὁ Μακαριώτατος (ὁ καθ᾿ ὕλην ἁρμόδιος) τὸ θέμα θεωρεῖται λῆξαν.

    Ὁ Πα-πα-δη-μού-λης
    δι-και-ώ-νε-ται.

    Ὁ Ἄδωνις Τομπούλογλου. 🙂

  69. Γιάννης Ιατρού said

    58: ΚΑΒ
    Για τη σφαγή των νηπίων: Καμία πηγή, κάπως σύγχρονη του Ηρώδη, δεν αναφέρει το γεγονός. Πέρα απ’ τον Ματθαίο, δεν υπάρχει καταγραφή απ’ τους (υπόλοιπους τρεις) Ευαγγελιστές. Άσε που τα 14.000 νήπια είναι υπερβολικό νούμερο για την τότε Βηθλεέμ και τα πέριξ αυτής….

  70. atheofobos said

    Στο ποστ μου Β- ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΛΟΓΟΘΕΤΟΠΟΥΛΟΣ – ΚΑΤΟΧΗ http://atheofobos2.blogspot.com/2011/03/blog-post_19.html γράφω σχετικά για την παραμονή του Λαμπράκη στο μαιευτήριο, όταν ο Λογοθετόπουλος έδιωξε τον Λούρο για το σχετικό του σχόλιο:
    Βέβαια ο δεξιός Λούρος γράφει το δηλητηριώδες αυτό σχόλιο το 1981, όταν ήταν γνωστή πλέον η μετέπειτα αριστερή δράση του Λαμπράκη. Ο ίδιος ο Λούρος, που δεν διακρινόταν για το αμνησίκακο του χαρακτήρα του, το 1950 την εποχή της παντοκρατορίας του, έκανε τον Λαμπράκη υφηγητή!
    Ο Λαμπράκης το1942 ήταν τότε 30 χρονών και προφανώς ως υποβοηθός, ήταν ειδικευόμενος κατά πάσα πιθανότητα άμισθος, οπότε δεν μπορούσε να αφήσει την κλινική στην οποία έκανε ειδικότητα για να ακολουθήσει τον Λούρο.

  71. ΚΑΒ said

    64. Μαρία, ποιος απέδωσε έτσι τη φράση του Mακρόβιου;

  72. Γιάννης Ιατρού said

    67β: Νίκο, βίος και πολιτεία ο τύπος.
    Συνολικά, απ’ τα κοντινά μέλη της οικογένειάς του, ο βασιλιάς Ηρώδης εκτέλεσε μία σύζυγό του (τη Μαριάμη, κατηγορώντας την για μοιχεία), τρεις γιους του (2 από την Μαριάμη, τους Αλέξανδρο και Αριστόβουλο και τον Αντίπατρο από την πρώτη του σύζυγο ), την πεθερά και τον γαμπρό του (τον άντρα της Σαλώμης) …

  73. ΚΑΒ said

    67. Ο θάνατος του γιου του Αντίπατρου (όπως και άλλων δυο) ήταν οικογενειακή υπόθεση.

  74. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    @69. Γιάννης Ιατρού said:

    » Για τη σφαγή των νηπίων: Καμία πηγή, κάπως σύγχρονη του Ηρώδη, δεν αναφέρει το γεγονός. »

    Ἐσύ, δὲν ἄκουσες τίποτα; Ποῦ ἤσουν τότε; 🙂

  75. Γιάννης Ιατρού said

    73: Αν εννοείς πως το έκανε γιατί πίστευε, ότι ήθελαν να τον εκδικηθούν για τον θάνατο της μητέρας τους, ναι. Τον Αντίπατρο όμως τον καθάρισε (τέσσερα χρόνια μετά), επειδή υποτίθεται ότι σχεδίαζε τη δολοφονία του. Αυτό δεν ήταν οικογενειακή υπόθεση 🙂

  76. ΚΑΒ said

    69. Συμφωνώ απόλυτα. Ακόμη κι αν παραδεχτούμε ότι έγινε κάτι, το πολύ ανάλογα με τον πληθυσμό να θανατώθηκαν καμιά 40ριά νήπια.

    Σχετικά με τη διαφωνία του Άδωνη ο Χρυσόστομος γράφει ( P..G. 84,121) : Και γαρ τεχθέντος αυτού και τύραννος μαίνεται και φυγή και μετάστασις γίνεται προς την υπερορίαν.

    Δηλαδή διαψεύδεται ο λαλίστατος Α. από τα πιο επίσημα χείλη για όλες τις θέσεις του.

  77. Γιάννης Ιατρού said

    Ρε Δημήτρη, εγώ είχα πεταχτεί στα βόρεια, Germany, με τον Tiberius Iulius (Abdes Pantera), εκείνη την εποχή 🙂

  78. ΚΑΒ said

    75.75. Εντάξει, εννοούσα ότι δε σχετιζόταν με το θάνατο των νηπίων.

  79. spiral architect 🇰🇵 said

    Πριν τριάντα χρόνια:

  80. Γιάννης Ιατρού said

    Ρε σεις, σκεφτήκατε τι επική τελετή παραλαβής-παράδοσης έχει να γίνει, αν η Πατούλαινα βγεί δημαρχέσα στο Μαρούσι; 🙂 🙂

  81. sarant said

    70 Χρήσιμη επισήμανση

  82. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    >>Το ζευγάρι πήρε διαζύγιο το 1972 και η Αμαλία, που ασχολήθηκε με το γράψιμο, κυρίως παιδικών βιβλίων, σήμερα είναι γνωστή ως Αμαλία Μεγαπάνου, μετά τον δεύτερο γάμο της.
    (Χαρούμενα Χριστούγεννα, λέει)

  83. ΚΑΒ said

    Τέτοια ομορφιά και δε θα την ψηφίσουν; Oπότε περιμένουμε τη σκηνή, εκτός αν την ίδια μέρα γίνει η παραλαβή από τον σύζυγο της περιφέρειας κι έτσι στο δημαρχείο θα παραδώσει ο αντιδήμαρχος.

  84. Γιάννης Ιατρού said

    83: Έλα ντε! Και εκλεπτυσμένου γούστου, όχι τίποτα αναρχοάπλυτα πράγματα! Μόνο που θα την στερηθούμε από την Πεύκη … 🙂

  85. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    @80. Θὰ καλέσουν καὶ τὸν Δόναλδ. 🙂

  86. BLOG_OTI_NANAI said

    43: Η νεοπαγανιστική βλακεία παραμένει ανίκητη… Πότε θα μάθετε ότι σχεδόν κάθε τι για το οποίο κατηγορείτε τον Χριστιανισμό, υπάρχει και στην αρχαία ελληνική θρησκεία; Ποιοι πίστευαν ότι ο «Ασκληπιός … ανιστάναι μεν τεθνεώτας, νοσούντας δε ιάσθαι»; Ότι ο Πάμισος θεραπεύει τις αρρώστιες όπως και ο Απολλώνιος ο Τυανέας και τόσοι άλλοι;

    Το γεγονός ότι οι Χριστιανοί πίστευαν στη δύναμη του Θεού, δεν σημαίνει ότι δεν αποδέχονταν την Ιατρική:

  87. Αιμ said

    85. Και τον Θεό μη σου πω

  88. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    80.Mε χρυσά κουτάλια θα τρώει

  89. ΚΩΣΤΑΣ said

    Η Πατούλαινα το έχει χαμένο το γρέκι. Τη βλέπω να κάνει δώρο την Περιφέρεια Αττικής στη Δούρου με τον τζερτζελέ που ήδη έχει ξεσπάσει. Θου Κύριε φυλακήν τω στόματί μου…

  90. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    @89. ΚΩΣΤΑΣ said:

    » …το έχει χαμένο το γρέκι »

    Κώστα, ὡραία ἔκφραση, ποιμενική.
    Μοῦ θύμισε τὸν Κρυστάλλη.

    …εἶναι τὰ γρέκια τους ζεστὰ καὶ τρῶν κλαρὶ τὰ πράτα…

    Ποῦ τὴ λένε;

  91. ΚΩΣΤΑΣ said

    90 Δημήτρη, σίγουρα σε περιοχές Ηπειροθετταλίας, ίσως και αλλού.

  92. Μαρία said

    Η ανακοίνωση της Μαρίνας Πατούλη:
    Όταν το 2014 αποφάσισα να ασχοληθώ με την αυτοδιοίκηση, το έπραξα με γνήσια διάθεση να εμπλακώ στα κοινά, να προσφέρω κάτι από τον εαυτό μου στον τόπο μου. Γιατί πίστευα ακράδαντα αυτό που έλεγε ο Πλάτων, ότι δηλαδή «μια από τις τιμωρίες που δεν καταδέχεσαι να ασχοληθείς με την πολιτική είναι ότι καταλήγεις να σε κυβερνούν οι κατώτεροί σου.

    https://www.euro2day.gr/news/highlights/article-news/1656326/ypopshfia-dhmarhos-amaroysioy-h-marina-patoylh.html

  93. Γιάννης Κουβάτσος said

    Εγώ θα προτιμούσα και θα ψήφιζα την κυρία Πατούλη για περιφερειάρχισσα (σικ, ρε). Να τη δω με τη χρυσαφιά γαλότσα μες στις λάσπες και τι στον κόσμο!

  94. Ιάκωβος ο Αδελφόθεος said

    Επειδής οι κακόβουλοι σχολιαστές ΚΑΒ (58 + 76), κύρ Γιάννης Κουβάτσος (49 + 63) και Ιατρού (69 + 72) προσπαθούν να θολώσουν τα νερά σχετικά με τα tweets του αστοιχείωτου συριζαίου ευρωβουλευτή Δ. Παπαδημούλη, ώστε να μην τον περιλάβει το προσεχές Σαββάτο ο κ. Σαραντάκος στα μεζεδάκια του, το Επιτελείο μας αναρτά τα δύο επίμαχα tweets, ώστε να αντιληφθούν όλοι τις γκάφες του και να μήν έχει καμμία δικαιολογία ο κ. Σαραντάκος ότι δεν ήξερε…

    Το πρώτο tweet ανηρτήθη στις 9.16 το πρωΐ της Κυριακής 23 Δεκέμβρη και λέει πως την Αγία Οικογένεια την κυνηγούσαν οι Ρωμαίοι, πράγμα παντελώς ανιστόρητο.

    Το δεύτερο tweet ανηρτήθη στις 8.09 μ.μ. της Κυριακής 23 Δεκέμβρη και είναι μιά προσπάθεια να διορθωθεί η γκάφα του πρώτου περί κυνηγητού της Αγίας Οικογένειας από τους Ρωμαίους. Ωστόσο, ο Παπαδημούλης διαπράττει νέα γκάφα, αφού λέει πως ο ραββίνος Χριστός έμεινε 12 (δώδεκα) ολόκληρα χρόνια στην Αίγυπτο. Δεδομένου ότι ο Ηρώδης ο Μέγας «τα τίναξε» το 4 π.Χ., αυτό θα σήμαινε ότι ο Χριστός γεννήθηκε το 16 π.Χ.

    Όσο για το αν συνέβη ή δεν συνέβη η σφαγή των νηπίων απο τον Ηρώδη, θέμα με το οποίο ασχολείται στο 69 ο αδαής Ιατρού, η απάντησις είναι σαφής: Πρόκειται για κραυγαλέα χριστιανική προπαγάνδα, που επιβεβαιώνει ότι ο Χριστιανισμός είναι η θρησκεία του ψεύδους και της απάτης: Στις 29 Δεκεμβρίου, η Αγία Εκκλησία μας γιορτάζει τα αναιρεθέντα υπό του Ηρώδου νήπια, ως τους πρώτους μάρτυρές της!.. Και ισχυρίζεται πως διαθέτει και τα λείψανά τους, που βρίσκονται στο Πατριαρχείο Ιεροσολύμων και στην αγιορείτικη Μονή Παντοκράτορος!..

    Για τόσο μεγάλους απατεώνες μιλάμε και καλά θα κάνει ο ρωμιοσυνιστής κ. Blog-oti-nanai (86) να αφήσει προς στιγμήν τις αναδιφήσεις στα ποντικοφαγωμένα βιβλία του και να μάς απαντήσει: Έχει ιστορική βάση η Σφαγή των Νηπίων υπό του Ηρώδου; Γιατί την αναφέρει μόνο ο Ματθαίος και την αποσιωπούν οι υπόλοιποι τρείς ευαγγελιστές; Είναι όντως τα λείψανα των εν λόγω νηπίων τα οστά που φυλάσσονται στη Μονή Παντοκράτορος και στο Πατριαρχείο Ιεροσολύμων;

  95. ΚΩΣΤΑΣ said

    65 Ιδού και το βίντεο με τον Αλέξη, όλο για την Πατούλαινα μιλάτε 😉

  96. Γιάννης Ιατρού said

    92: Άμα είσαι καθηγήτρια φιλόλογος τον Πλάτωνα τον παίζεις στα δάχτυλα 🙂 !

  97. Γιάννης Κουβάτσος said

    «μια από τις τιμωρίες που δεν καταδέχεσαι να ασχοληθείς με την πολιτική είναι ότι καταλήγεις να σε κυβερνούν οι κατώτεροί σου.»
    👍💝💅🍸

  98. Γιάννης Κουβάτσος said

    Ο Αλέξης έσκυψε και ψιθύρισε συνωμοτικά στα νήπια που του είπαν τα κάλαντα πως «έχω αποκλειστικές πληροφορίες ότι σήμερα το βράδυ μπορεί να έρθει ο Άγιος Βασίλης». Το λες και έναρξη της προεκλογικής περιόδου, αλλά, πρωθυπουργέ μου, τα νήπια δεν ψηφίζουν, μην τα παραμυθιάζεις. 🎄😊

  99. Μαρία said

    71
    Δεν ξέρω.
    Τη βρίσκω σε σχόλιο του Νικόδημου του Αγιορείτη σ. 349 https://books.google.gr/books?id=VXlUt2JJ4vQC&pg=PA349&dq=%CE%BA%CF%81%CE%B5%CE%B9%CF%83%CF%83%CE%BF%CE%BD+%CE%97%CF%81%CF%8E%CE%B4%CE%BF%CF%85+%CF%8D%CE%B1&hl=en&sa=X&ved=0ahUKEwjk6u2Dk7nfAhUKDewKHaUbA9oQ6AEIKTAA#v=onepage&q=%CE%BA%CF%81%CE%B5%CE%B9%CF%83%CF%83%CE%BF%CE%BD%20%CE%97%CF%81%CF%8E%CE%B4%CE%BF%CF%85%20%CF%8D%CE%B1&f=false

    Όλοι οι σχολιαστές συμφωνούν οτι πρόκειται για λογοπαίγνιο που μιμείται λένε σχετική ρήση του Διογένη για τους Μεγαρείς.
    Δες υπόμνημα https://archive.org/details/macrobiiambrosii02macr/page/234

    και σχόλιο Καζαμπόν σ.31 εξ. https://books.google.gr/books?id=O20-AAAAcAAJ&pg=PA31&lpg=PA31&dq=%CE%9C%CE%B5%CE%B3%CE%B1%CF%81%CE%AD%CF%89%CF%82+%CE%BA%CF%81%CE%B9%CF%8C%CF%82+%CE%B5%CE%B9%CE%BD%CE%B1%CE%B9+%CE%BC%CE%B1%CE%BB%CE%BB%CE%BF%CE%BD+%CE%B7+%CF%85%CE%B9%CF%8C%CF%82&source=bl&ots=VVYZJWinwH&sig=OPrTNxnjhLVigNdToMHidftjl24&hl=en&sa=X&ved=2ahUKEwiGocqFkbnfAhWPLFAKHdX5D7QQ6AEwCXoECAcQAQ#v=onepage&q=%CE%9C%CE%B5%CE%B3%CE%B1%CF%81%CE%AD%CF%89%CF%82%20%CE%BA%CF%81%CE%B9%CF%8C%CF%82%20%CE%B5%CE%B9%CE%BD%CE%B1%CE%B9%20%CE%BC%CE%B1%CE%BB%CE%BB%CE%BF%CE%BD%20%CE%B7%20%CF%85%CE%B9%CF%8C%CF%82&f=false

  100. Γιάννης Κουβάτσος said

    Τα συνήθιζαν αυτά οι ηγεμόνες, Νικοκύρη. Κάτι ξέρουν για το θέμα ο Μέγας (χμ!) Κωνσταντίνος και ο Σουλεϊμάν μεταξύ άλλων.
    69: Δηλαδή σε μια πολίχνη 1.000 κατοίκων δεν μπορεί να υπήρχαν 14.000 νήπια; 😊
    Βυζαντινές πηγές κάνουν λόγο για 144.000 νήπια, ενώ η «Καθολική εγκυκλοπαίδεια» κάνει λόγο για 6 έως 20. Ακούω άλλες προσφορές, με το ένα, με το δύο…
    https://www.google.com/url?sa=t&source=web&rct=j&url=https://www.sansimera.gr/articles/867&ved=2ahUKEwiR07ndgLnfAhVQmbQKHcKTCbQQFjAAegQIBRAB&usg=AOvVaw2Rw–gMlwFeV-6WbYgZJUd&cshid=1545673398962

  101. sarant said

    97 Άμα το είπε αυτό ο Πλάτωνας…..

  102. Γιάννης Κουβάτσος said

    «Μια από τις τιμωρίες που δεν καταδέχεσαι να ασχοληθείς με τη πολιτική μόδα είναι να σε κυβερνούν οι κακοντυμένοι αριστεροάπλυτοι»
    Υβ Σεν Βερσάτσε

  103. Μαρία said

  104. Ιάκωβος ο Αδελφόθεος said

    Επειδής αντιλαμβάνομαι ότι τόσον ο κακόψυχος Ιατρού (96), με τον κ. Σαραντάκο (101), όσον και ο ανελλήνιστος δημοδιδάσκαλος κύρ Γιάννης Κουβάτσος (102) επιχειρούν να αμφισβητήσουν ότι ο θείος Πλάτων όντως αναφέρει την ρήση που του αποδίδει η Πατούλαινα (92), την παραθέτω στο πρωτότυπο (Πολιτεία, 347c) με την ρωμέικη μετάφραση του σιφνίου ποιητού Ιωάννου Γρυπάρη.

    ΠΛΑΤΩΝ: «…ὅθεν κινδυνεύει τὸ ἑκόντα ἐπὶ τὸ ἄρχειν ἰέναι ἀλλὰ μὴ ἀνάγκην περιμένειν αἰσχρὸν νενομίσθαι— τῆς δὲ ζημίας μεγίστη τὸ ὑπὸ πονηροτέρου ἄρχεσθαι, ἐὰν μὴ αὐτὸς ἐθέλῃ ἄρχειν·»
    Ρωμέικη μετάφρασις Ι. Γρυπάρη: «…και γι᾽ αυτό καταντά να θεωρείται επονείδιστο πράγμα το να αναδέχεται κανείς εκουσίως μιαν αρχή, χωρίς να του το επιβάλλει κάποια ανάγκη· και η μεγαλύτερη τιμωρία γι᾽ αυτόν, όταν δεν θέλει να κυβερνήσει ο ίδιος, είναι να κυβερνάται από άλλους χειροτέρους του· »

    Εννοείται ότι ο Πλάτων ομιλεί για τους Αρίστους, πράγμα που απέκρυψε η Πατούλαινα, φοβούμενη μη την λοιδορήσουν οι μπολσεβίκοι ότι τάχα θεωρεί ΑΡΙΣΤΟ τον εαυτό της. Για το ξεστράβωμα των αναγνωστών του παρόντος Ιστολογίου, ΑΝΑΡΤΩ από την «Πολιτεία» τα πρίν και τα μετά της θρυλικής αυτής ρήσεως του θείου Πλάτωνος για να αντιληφθούν όλοι περί τίνος πρόκειται και ότι ο θείος Πλάτων αναφέρεται σαφώς στους Αρίστους


  105. Γιάννης Κουβάτσος said

    Έλα, ρε Βάτμαν, έχει γράψει έργο που λέγεται «Πολιτεία» ο Πλάτων; Και βρήκες και το απόσπασμα, ρε θηρίο; Τι ‘σαι συ! Χρόνια πολλά, Σέρλοκ! 😍

  106. Ιάκωβος ο Αδελφόθεος said

    Ο ανελλήνιστος δημοδιδάσκαλος κύρ Γιάννης Κουβάτσος (105) επιχειρεί να σμικρύνει την αποψινή μου αποκάλυψη, που αποτελεί ΤΙΜΗ για το παρόν Ιστολόγιο, αφού (όπως με ενημερώνει το Επιτελείο) ουδεμία ιστοσελίς αυτή την στιγμή εις το Ρωμέικο έχει κατορθώσει να ανεύρει και να αναρτήσει την φράση του Πλάτωνος που επεκαλέσθη η Πατούλαινα.

    Αυτό που δεν αντελήφθη ο κύρ Γιάννης είναι άλλο και (κατά την γνώμη μου) σημαντικότερο: Το εν λόγω χωρίο της «Πολιτείας» είναι εξίσου διάσημο και για την υπό του Πλάτωνος χρήση της λέξεως «φιλότιμος» με την σημασία του «φιλόδοξος» (όπως ορθά μεταφράζει ο Γρυπάρης)!..

    ΕΡΩΤΩ τον κ. Κουβάτσο: Όταν διδάσκει τα μαθητούδια του την ρωμέικη δασκαλίστικη μπαρούφα πως μόνο στην ελληνική γλώσσα υπάρχει η λέξις «φιλότιμο», μνημονεύει το εν λόγω χωρίο της «Πολιτείας» όπου «φιλότιμος» είναι σαφώς ο «φιλόδοξος» να καταλάβει μία αρχή, τουτέστιν ο σπουδαρχίδης;

  107. Γιάννης Ιατρού said

    103: Ο γνωστός ρεπόρτερ 🙂 τα γράφει αναλυτικά στο fb του

  108. ΚΑΒ said

    99. Ευχαριστώ πολύ. Haec a se invicem videntur mutuata.

  109. sarant said

    Καλά Χριστούγεννα, υγεία και αγάπη -και τα λέμε πιο αναλυτικά αύριο!

  110. Ιάκωβος ο Αδελφόθεος said

    Τώρα που προχώρησε η νύχτα στο Ρωμέικο, κοιμήθηκε ο κ. Σαραντάκος, ετοιμάζεται να κοιμηθεί ο Ιατρού κι εδώ στο Ιλλινόϊ αργεί ακόμη η νύχτα των Χριστουγέννων (έχουμε 4.45το απόγευμα), θα προβώ σε δύο ακόμη σπουδαίες αποκαλύψεις που ουδείς αναγνώστης του παρόντος Ιστολογίου τις πήρε χαμπάρι…

    1) Επροχτές Σαββάτο, δημοσιεύτηκε στην «Καθημερινή» μιά επιστολή – ύμνος προς τον απερχόμενο Πρόεδρο της Ακαδημίας Αθηνών, Αντώνη Κουνάδη, η οποία «φωτογραφίζει» τον κ. Σαραντάκο και το παρόν Ιστολόγιο, που τόσο αμείλικτα κυνήγησαν και το 2018 τον Κουνάδη, μόνο και μόνο επειδής είναι ελληνόψυχος…

    2) Στο χθεσινό κυριακάτικο φύλλο της «Καθημερινής», ο φιλαράκος του κ. Σαραντάκου, μπολσεβίκος κονδυλοφόρος Παντελής Μπουκάλας, έκανε μιά μεγάλη αποκάλυψη, που κανονικά θάπρεπε να γίνει πρωτοσέλιδο σε όλα τα ΜΜΕ. Την ήξεραν ελάχιστοι και βάζω στοίχημα ότι κι ο ίδιος ο κ. Σαραντάκος, αλλά και ο ειδήμων του Ιστολογίου περί τα Μουσικά κ. Κόρτος την αγνοούσαν…

    Αλλά κι εμείς οι λίγοι που την ξέραμε, φοβόμασταν να την ξεστομίσουμε για πολλούς και διαφόρους λόγους. Αποκάλυψε, λοιπόν, ο κ. Μπουκάλας ότι (όπως αποδεικνύει στο καινούργιο του βιβλίο ο Αμερικανός μουσικολόγος Christopher King) όλο το Δημοτικό Τραγούδι του Ρωμέικου φιάχτηκε (στίχοι + μουσική) και διαδόθηκε από τους Γύφτους!..

    Φυσικά, αυτό είναι μιά άποψις που πρώτος διετύπωσε ό Βαυαρός στην καταγωγή, Σκυριανός λαογράφος Κωνσταντίνος Φαλτάϊτς, ήδη από το 1927, στο περίφημο βιβλίο του «Το πρόβλημα του Δημοτικού μας Τραγουδιού: Ελληνικό ή Γύφτικο;», το οποίο ΑΠΗΓΟΡΕΥΣΕ η Δικτατορία Μεταξά!..

    Οι αλιτήριοι της «Ανέμης» έχουν ανεβάσει το βιβλίο του Φαλτάϊτς σε μή ερευνήσιμη μορφή, ώστε να καθίσταται δύσκολη η ανάγνωσίς του. Παρόλα αυτά, κατεβάστε το ΕΔΩ και θα αποζημιωθείτε: Πρόκειται για μνημειώδες σύγγραμμα με εκπληκτικά επιχειρήματα που πείθουν και τον πιό ελληνοβαρεμένο ρωμιό ότι: Το πολυδιαφημισμένο Δημοτικό μας Τραγούδι φιάχτηκε (στίχοι + μουσική) και διαδόθηκε κατά 99% από τους Γύφτους, είναι δηλαδή ένα καθαρά Γύφτικο πολιτιστικό προϊόν!..

    ΕΡΩΤΩ τον δημοδιδάσκαλο κύρ Γιάννη Κουβάτσο: Θα τολμούσε ποτέ να διδάξει την εν λόγω ιστορική αποκάλυψη των Φαλτάϊτς, Μπουκάλα και King στα αποβλακωμένα από το χριστιανικό ευαγγέλιο μαθητούδια του; Φυσικά και όχι, αφού ούτε κάν ο θαρραλέος κ. Σαραντάκος θα τολμήσει μιά ανάρτηση για το θέμα αυτό στο παρόν Ιστολόγιο, για πολλούς και διαφόρους λόγους. Κι άς έκανε την αποκάλυψη ο φιλαράκος του ο Π. Μπουκάλας…

  111. Pedis said

    Η πλάκα θα είναι να βγει η πατσούλενα, να μείνει στον άσσο ο άντρας της και να φωτογραφίζεται μαζί της ως γλάστρα, ο κύριος Δημάρχου.

  112. Αιμ said

    111. Αν γίνουν και βουλευτικές τον Μάιο είναι πιθανό (χιχιχι) αλλά μάλλον το ‘χει σίγουρο πως πάνε για φθινόπωρο (ο Πατσούλης)

  113. Πέπε said

    110β

    Bάταλε, δεν ισχύουν αυτά που κατάλαβες. Πρώτα απ’ όλα, η συγκλονιστικη αποκάλυψη του Μπουκάλα είναι ένας κοινός τόπος. Επιπλέον όμως, δεν ισχύει κιόλας.

    Δεν έχω βέβαια διαβάσει τον Κρίστοφερ Κινγκ. Έχοντας όμως εκτενή προσωπική εμπειρία του πώς λειτουργεί το δημοτικό τραγούδι σε περιοχές χωρίς Γύφτους, και κάποια (μικρότερη) αντίστοιχη εμπειρία των περιοχών με Γύφτους, έχω κάνει ορισμένες διαπιστώσεις. Δε διεκδικώ βέβαια ιδιαίτερη πρωτοτυπία, είναι πράγματα που τα έχω διαβάσει και από πολύ παλαιότερους, όμως τα έχω δει και με τα μάτια μου και τα επιβεβαιώνω.

    Το δημοτικό τραγούδι και η δημοτική μουσική δεν είναι υπόθεση των μουσικών και των τραγουδιστών. Δημοτικό λέγεται επειδή είναι υπόθεση όλης της κοινωνίας. Είναι το τραγούδι που τραγουδούν όλοι, το τραγούδι που ο καθένας το μαθαίνει επειδή προϋπήρχε διάχυτο γύρω του και όχι μέσω διδασκαλίας ή έρευνας, και που το συναναδημιουργούν όλοι διαρκώς. Στο δημοτικό τραγούδι δεν υπάρχει μονόλογος: μπορεί να υπάρξει συλλογικός λόγος, και μπορεί να υπάρξει διάλογος μεταξύ ατομικών λόγων, όχι όμως ατομικός λόγος ενός μόνου του, όπως συμβαίνει όταν κάποιος στο πανηγύρι ανεβαίνει στο πάλκο αναλαμβάνοντας τον ρόλο να τραγουδήσει για να τέρψει τους υπολοίπους.

    Η διαδικασία αυτή, του πάλκου, είναι τελείως άσχετη από το δημοτικό τραγούδι, ανεξαρτήτως του ότι το ρεπερτόριο μπορεί να είναι 100% δημοτικό. Εκεί όπου το τραγούδι είναι όχι μόνον ρεπερτοριακά αλλά ουσιαστικά δημοτικό είναι όταν κανείς δεν έχει αναλάβει τον ρόλο του τραγουδιστή περισσότερο από οποιονδήποτε άλλο, δηλαδή εκεί όπου τραγουδάει ο καθένας. Εσύ τώρα πιθανόν να μην ξέρεις τι είναι αυτό, ο Κινγκ δεν έχω ιδέα αν το ξέρει, ο Μπουκάλας δε μου έχει δώσει την εντύπωση ότι το ξέρει, αλλά ο Μπο-Μποβί το ήξερε άριστα. Ο Φαλτάιτς το προσπερνά με αδικαιολόγητη απαξίωση.

    Όταν λέμε «όλοι» ή «ο καθένας», εννοούμε βέβαια όχι ο οποιοσδήποτε γενικώς, αλλά κάθε μέλος της εκάστοτε συγκεκριμένης κοινότητας. Πέρα από τα πανελληνίως κοινά θεμέλια του δημοτικού τραγουδιού και της διαδικασίας του, κάθε τόπος έχει διαμορφώσει -δίκην διαλέκτων και ιδιωμάτων της ίδιας γλώσσας- τους δικούς του ιδιαίτερους κώδικες, που η γνώση τους είναι συστατικό στοιχείο της μικροτοπικής ταυτότητας (δηλαδή: αν δεν είσαι ντόπιος δεν ξέρεις να συμμετάσχεις – αν δεν είσαι ντόπιος αλλά παρά ταύτα ξέρεις να συμμετάσχεις, τότε είσαι σαν ντόπιος – αν είσαι ντόπιος, είναι βέβαιον ότι ξέρεις να συμμετάσχεις).

    Άρα, η περίπτωση όπου κάποιος εκτός κοινότητας, π.χ. μια ομάδα Γύφτων μουσικών (που μπορεί να περιλαμβάνει και τραγουδιστή, ή όχι) καλείται να προσφέρει επαγγελματικά τις μουσικές της υπηρεσίες δεν εντάσσεται στη διαδικασία του δημοτικού τραγουδιού. Είναι κάτι άλλο. Αυτοί οι άνθρωποι κάνουν εκείνη την ώρα απλές επανεκτελέσεις. Μπορεί να τις κάνουν πολύ δημιουργικά, μπορεί να παίζουν αγγέλους (κανείς δε νομίζω να αμφισβήτησε στα σοβαρά τη μουσικότητα των Γύφτων), μπορεί να εξελίσσουν το παλιό δίνοντάς του ένα νέο πρόσωπο, αλλά αυτό δεν αναιρεί το ότι δεν μετέχουν στη διαδικασία.

    Άλλωστε, ακριβως το ίδιο ισχύει και για τον κάθε επαγγελματία μουσικό / τραγουδιστή που ανεβαίνει στο πάλκο να μονολογήσει, είτε είναι Γύφτος είτε οτιδήποτε άλλο.

    Ο Φαλτάιτς λέει για τους Αρκάδες βοσκούς που παίζουν μόνοι τους σουραύλι (επομένως δε χρειάζεται να επιστρατεύσουν τις υπηρεσίες κανενός επαγγελματία), σαν κάτι το εξαιρετικό, λες και δεν υπήρχαν σ’ όλη την Ελλάδα τέτοιοι ιδιώτες οργανοπαίχτες που, χωρίς συνείδηση μουσικού, έφτιαχναν μόνοι τους τα όργανά τους και πάνω σ’ αυτά έφτιαχναν, οι ίδιοι και όλη τους η κοινότητα, μόνοι τους τη μουσική τους. Λες και δεν υπάρχουν ακόμη και σήμερα περιοχές όπου σε κάθε σπίτι σχεδόν υπάρχει κι ένας τέτοιος ερασιτέχνης, ενώ παράλληλα μπορεί να μην υπάρχει σ’ όλο το χωριό ή το νησί ούτε ένας καθαυτού επαγγελματίας, αλλά ούτε και ξένοι επαγγελματίες να καλούνται για τα πανηγύρια και τις εκδηλώσεις.

    Σε άλλα όμως τέτοια μέρη, όπου ερασιτέχνες μουσικοί είναι ένα εντυπωσιακό ποσοστό του πληθυσμού και ερασιτέχνες τραγουδιστές όλοι, μπορεί να υπάρχουν επιπλέον ΚΑΙ επαγγελματίες. Και πάλι όμως, η περίσταση όπου οι επαγγελματίες προσφέρουν τις υπηρεσίες τους δε συνιστά διαδικασία δημοτικού τραγουδιού.

    Λέει ο Φαλτάιτς ότι οι Ηπειρώτες δεν αρέσκονται ιδιαίτερα να τραγουδούν, παρά μόνο να χορεύουν όταν τους τραγουδούν και τους παίζουν άλλοι. Όμως το πολυφωνικό τραγούδι της Ηπείρου είναι κατεξοχήν συλλογική και ερασιτεχνική διαδικασία.

    Λέει ο Μπο-Μποβί ότι το δίστιχο το έφεραν οι Γύφτοι στην Ήπειρο, ή ορθότερα (συνεχίζει ο ίδιος) στα Γιάννενα. Μα τι σχέση έχουν τα Γιάννενα, ή οποιοδήποτε άλλο αστικό κέντρο, με το δημοτικό τραγούδι; Άλλο πράγμα είναι τα γιαννιώτικα παραδοσιακά κι άλλο τα ηπειρώτικα δημοτικά (των χωριών). Και δε χωράει καμία αμφιβολία ότι επί του συνόλου της ηπειρώτικης παράδοσης το δίστιχο έχει επηρεάσει ελάχιστα. Και τα λέει όλα αυτά ο Μπο-Μποβί, σε άλλα σημεία του παραπεμπόμενου «Δοκιμίου» του, δεν τα αγνοεί.

    Ο Φαλτάιτς λέει ακόμα ότι με σκέτο τραγούδι χωρίς όργανα δε γίνεται χορός, ή δε γίνεται χορός της προκοπής. Αυτό είναι καθαρή άγνοια της πραγματικότητας. Σ’ όλη την Ελλάδα υπήρχαν χοροί χωρίς όργανα, μόνο με το τραγούδι των ίδιων των χορευτών. Αν σήμερα είναι ξεχασμένοι (που δεν είναι παντού) ή άγνωστοι, φταίει που ήταν αυτονόητα εκτός του πεδίου των επαγγελματιών μουσικών.

    ________________

    Θα μπορούσα να συνέχιζα για ώρες. Ο Φαλτάιτς είναι απο τους «λαογράφους», όπως πολύ αργότερα ο Πετρόπουλος, που, επειδή έσκυψαν πάνω σε ζητήματα που οι άλλοι περιφρονούσαν, στην προσπάθειά τους να δείξουν την (κατ’ αυτούς) αξία τους έφτασαν σε σημείο να βροντοφωνάζουν προκλητικές παραδοξολογίες και ακρότητες. Έχει αλήθειες το κείμενό του, αλλά θέλει πολύ ψιλή κρησάρα για να τις εντοπίσεις.

    Μην ψαρώνεις.

  114. Κουτρούφι said

    Κι ένας Γρυπhάρης να γουστάρετε:

    Το ωραίο νησί που ο πόθος του με ανάβει,
    φαντάζομαι πώς φεύγει κι αρμενίζει
    σαν πλώρες στον αφρό σκιρτούνε οι κάβοι
    στων δέντρων τους ιστούς ο αγέρας τρίζει

    Το δρόμο που ξεκίνησε δε παύει
    κι αν ούτε πάει μπρος ούτε ποδίζει,
    μα πάντα σαν ορθόπλωρο καράβι
    δίχως εμέ, τού Αιγαίου το κύμα σκίζει.

    Δίχως εμέ! Και μέσα στη χαρά μου
    σα νύφη απ’ τα στέφανα του γάμου
    πήρε το πλοίο και πάει και δε γυρνά,

    ενώ απ’ το βράχο, που έρημο και μόνο
    μ’ έρριξ’ η μοίρα, βλέπω να περνά
    και μ’ άκρη απελπισιά τα χέρια απλώνω.

  115. # 110

    Απ’ όσα έγραψες, μια απορία έχω : πως ήξερες οτι ο Ιατρού ετοιμαζότανε για ύπνο και δεν θα σε αποστόμωνε -ως συνήθως- και πως την πάτησες από τον αγρυπνούντα κέρβερον κ. Πέπε

  116. ATM said

    Το σχόλιο στο #113 είναι καλύτερο και πιο σαφές από πολλά πονήματα που έχουν κυκλοφορήσει ή κυκλοφορούν στο αντικείμενο της παραδοσιακής μουσικής. Μπράβο.

  117. Γιάννης Ιατρού said

    Καλημέρα,

    112: Πέπε, ωραίο σχόλιο. Μόνο κοίτα, παραδόσεις μαθημάτων να χρεώνονται στον ταραξία, όχι όλα τζάμπα 🙂

  118. dryhammer said

    Καλημέρα, και του χρόνου με υγεία, αγάπη κι ό,τι είναι καλό απ’ αυτά που ποθεί ο καθείς.

    116. Όντως. Συμφωνώ και επαυξάνω.

  119. BLOG_OTI_NANAI said

    Καλά Χριστούγεννα και Χρόνια Πολλά σε όλους και ιδιαίτερα στους εορτάζοντες!

    110: Ποιος θα μπορούσε ποτό να σκεφτεί μεγαλύτερη ανοησία ότι από ΜΙΑ και μόνο πολιτισμική ομάδα προέλευσης, δημιουργήθηκαν τα απίστευτης ιδιαιτερότητας Δημοτικά Τραγούδια σε:

    Μακεδονία,

    Θράκη

    Ήπειρο

    Θεσσαλία

    Επτάνησα

    Στερεά Ελλάδα

    Πελοπόννησο

    Κυκλάδες

    Κρήτη

    Δωδεκάνησα

    Σμύρνη

    Κων/πολη

    Πόντο

    Εδώ μιλάμε για μια νέα συνωμοσιολογία ότι πίσω από όλη αυτή τη μουσική, υπάρχει ένα μυστικό συνέδριο «Γύφτων» που φτιάχνουν διαφορετικά πολιτισμικά προϊόντα ανά περιοχή για να μας μπερδέψουν…

  120. giorgos said

    Καλημέρα καί καλά Χριστούγεννα .
    «Ο λόγος δημοτική είναι πολύ ακριβής ώς προερχόμενος άπό τόν δήμο –αύτό πού ύπήρχε σάν ίστορική πραγματικότητα γιά τόν έλληνικό χώρο : κάθε δήμος τήν δικ΄΄η του μουσική , πού δέν συνέπιπτε κατ’ ανάγκην μέ τήν μουσική τού άλλου δήμου.»
    http://katotokerdos.blogspot.com/2015/06/blog-post.html#more

  121. Χαρούλα said

    Μέρα αγάπης σήμερα. Ευχαριστώ λοιπόν τον Τζακ Γκοντμπράδερ, γιατί μας έδωσε μια υπέροχη ευκαιρία!
    Να διαβάσουμε ένα τόσο εμπεριστατωμένο σχόλιο από έναν ουσία μορφωμένο άνθρωπο. Ευχαριστώ πάρα πολύ Πέπε. Να είσαι πάντα καλά.

    Τις ευχές της ημέρας, στο σημερινό, που είδα οτι ανέβηκε.

  122. giorgos said

    «Τό πρόβλημα έλλείψεως μουσικής φυσιογνωμίας τής Ελλάδος προέκυψε κατά τόν παρελθόντα αίώνα μέσα στήν όλη συζήτηση γιά τήν πολιτιστική ταυτότητα τού νέου κράτους (Φαλλμεράυρερ κ.λ.π.) .
    Καί προέκυψεν όξύ μέσα στούς κόλπους τής έκκλησιαστικής κυρίως μουσικής μέ τήν ένωση τών Επτανήσων , διότι οί Επτανήσιοι είχαν στίς έκκλησίες τήν τετραφωνία , ένώ παραλλήλως καί οί έκκλησίες τών ένοριών τού έξωτερικού άρχισαν νά παρακολουθούν τήν πολυφωνική παράδοση .
    Τό πρόβλημα , όπως είναι αύτονόητο , δέν ήταν δυνατόν νά λυθή μουσικολογικά καί κοινωνιολογικά ή ίστορικά , άλλά «διοικητικά» : τώ 1871 ό Πατριάρχης Ανθιμος ό έξ Εφέσου ίδρύει «σύλλογον» στήν Κων/πολη πρός «καθαρισμόν» τής Μουσικής (ό ίδιος Πατριάρχης είχε έπιχειρήσει καί πρίν κάτι τέτοιο),ένώ τώ 1874 ίδρύεται στήν Αθήνα άντίστοιχος «Εκκλησιαστικός Μουσικός Σύλλογος» γιά τόν ίδιο σκοπό . Πώς έννοούσε τόν «καθαρισμό» ό τελευταίος αύτός , καταλαβαίνομε άπό κάποια άρθρα τού Αλ.Ραγκαβή : περί ψαλμωδίας νά άποφαίνωνται ώς μόνοι άρμόδιοι οί ίερείς καί οί διάκονοι (διότι μέχρι τότε άρμόδιοι ήσαν οί έπίτροποι!)…Βεβαίως οί Επτανήσιοι προσεπάθησαν νά άμυνθούν πρός αύτά τά «μέτρα» καί νά διατηρήσουν τό περιεχόμενο τής θρησκευτικής των ζωής , ίδρύοντας «μουσικοσχολές» στήν Κεφαλλωνιά ύπό τήν Δ/νση τών Τζανή καί Λαυράγκα , άλλά όλα τούτα άπέβησαν ματαιότητες.
    Πώς άκριβώς τά πράγματα είχαν μέ τήν άρχαία μουσική (άπό έκεί προέκυπτε καί τό πρόβλημα τού «έθνοκεντρισμού» στήν μουσική) μπορούμε μέν πολλά νά συμπεράνωμε βάσει διασωθέντων , άλλά καί τίποτε μέ βεβαιότητα νά άποφανθούμε περί τής καθημερινής της καταστάσεως , διότι δέν έχομε κάτι πού νά μάς τήν άναπαράγη άκουστικά . Πάντως , χωρίς νά κάνωμε σοβαρό λάθος , μπορούμε νά πούμε ότι καί μέ τήν άρχαία μουσική συνέβηκε ό,τι συνέβηκε καί μέ όλον τόν άρχαίο έλληνικό (άκριβέστερον:μεσογειακόν) πολιτισμό: μοιράστηκε στά τρία . Διά μέν τού Καθολικισμού πρός τήν δυτική Εύρώπη , διά τής Ορθοδοξίας πρός τόν έλληνορωμαϊκόν κόσμο καί διά τού Ισλάμ πρός τόν περσοαραβικόν . Ούδόλως παραβλεπομένων τών ίστορικής φύσεως είδικών συνθηκών , θά ήταν μάλλον άστείο νά ύποθέταμε , ότι άν ζούσε ό Πίνδαρος ή ό Αίσχύλος καί τόν ρωτούσαμε γιά τίς συμφωνίες τού Μπετόβεν θά μάς έλεγε πώς αύτή δέν είναι «έλληνική » μουσική. Οχι συγκρίνοντας τό πεντάγραμμο μέ τό βυζαντινό «παγουδαβί» ή τό γρηγοριανό μέλος– είναι προφανές νά ύπάρχη ή ίστορική διαφορά ήγουν «μουσικολογική» — , άλλά διά τής πραγματοποιήσεως τών ίδιων αίσθητικών σκοπών πού άπορρέουν άπό τά ίδια (καί μέσω τής θρησκείας) πολιτιστικά ίδεώδη .
    Εφ’ όσον ό σύγχρονος εύρωπαϊκός πολιτισμός δέν είναι παρά ή διά τής Αναγεννήσεως παραπέρα πραγμάτωση άρχαιοελληνικών ίδεωδών — φυσικά μέ νέες έμπειρίες καί συγχωνεύσεις , αύτές τών εύρωπαϊκών λαών , άνευ τών όποίων δέν θά ύπήρχε τό παραπέρα καί άρα ούδεμία διατήρηση τού άρχαίου παρελθόντος — δέν μπορεί παρά καί ή μουσική νά διατηρή άνάλογες λειτουργίες .
    Αν ή μουσική στήν άρχαία Ελλάδα είχε τήν παιδευτική σημασία νά βοηθή στήν έμβάθυνση τού κειμένου , χωρίς νά γίνεται ή ίδια αύτοσκοπός , άκριβώς καί ή μουσική στούς «γάμους τού Φίγκαρο» λ.χ. βοηθεί στήν σύλληψη κάποιων βαθυτέρων βιοτικών κατανοήσεων καθολικής σημασίας . Δέν είναι τά αύστηρώς μουσικολογικά κριτήρια (δηλ. τό «πεντάγραμμο») , πού μπορεί νά τονίσουν τίς διαφορές , άλλά τά ίστορικής φύσεως κριτήρια πού βοηθούν στίς κοινές κατανοήσεις . Υπάρχουν βεβαίως διαφορές : ό Αίσχύλος π.χ. έγραφε ό ίδιος τήν μουσική τών έργων του , ένώ στήν Εύρωπαϊκή μουσική τό κείμενο καί ή μουσική γράφονται ξεχωριστά . Τό ίδιο όμως γίνεται καί μέ τά δικά μας τραγούδια σήμερα .
    Ανάλογες ίστορικές κατανοήσεις έχομε καί γιά τήν ίσλαμική μουσική . Ο Αγ. Ιωάννης ό Χρυσόστομος –ό όποίος άσφαλώς είχε γνωρίσει τούς προγόνους τών κατοπινών δερβισών («είσί τινές τών ένταύθα,ούς ούδέ τήν ήμετέραν άγάπην άγνοείν οίμαι , οίτινες καταφρονούντες μέν τού Θεού , τά δέ τού πνεύματος λόγια ώς κοινά ήγούμενοι , φωνάς άτάκτους άφιάσι, καί τών μαινομένων ούδέν άμεινον διάκεινται , όλω τώ σώματι δονούμενοι , καί περιφερόμενοι , καί άλλότρια τής πνευματικής καταστάσεως έπιδεικνυόμενοι τά ήθη…») — δέν θά μάς ήρνείτο , ότι ό «xoρός τής κοιλιάς» είναι έπιβίωση έκ τού άρχαίου έλληνικού θεάτρου , όπως αύτή τήν έλαβαν κατά «κρουματικήν» διαμόρφωση τά αίρετικά κινήματα τών Μελιτιανών στήν Αλεξάνδρεια καί τών Δονατιστών στήν Β.Αφρική . Οτι αύτοί οί τελευταίοι έπαιζαν πολλή μουσική καί πολύ έχόρευαν , τό ξέρομε καί άπό τόν Αγ.Αύγουστίνο . Η άρχαία μουσική είχε έκκοσμικευθή πολύ κατά τούς έλληνιστικούς χρόνους , γιατί καί ό Αγ.Ιερώνυμος παραγγέλει «ούδέ νά άπαλύνωμεν ώς οί τραγωδοί , τόν λάρυγγα διά γλυκέως φαρμάκου , όπως άκούωνται έν τή έκκλησία θεατρικά μέλη καί άσματα , άλλά διά τού φόβου τού Θεού , διά τήν έπιστήμην τών Γραφών…» . Η άρχαία έλληνική μουσική έκαλλιεργήθηκε ίδιαίτερα άπό τούς Πέρσες κατά τήν έποχή τών έλληνιστικών χρόνων καί παραδόθηκε έν συνεχεία στούς Αραβες , άποτελέσασα έτσι τήν κλασσική μουσική τού Ισλάμ , πού παρέλαβαν καί οί Τούρκοι .

    Οτι πάντως ή άρχαία μουσική , άν όχι άναλλοίωτος ώστόσο αύστηρά πιστή , διατηρήθηκε στήν έκκλησιαστική ψαλμωδία , τεκμαίρεται άπό τήν μορφωτική μέθοδο τού Χριστιανισμού πού ήταν ίδια μέ τής άρχαίας Ελλάδος , δηλαδή όχι σκέτη «μουσική γιά τήν μουσική» , άλλά διά τής μουσικής κατανόηση τών κειμένων . Καί νέα μουσική δέν δημιουργήθηκε άπό τόν Χριστιανισμό . Ισα-ίσα , έπειδή ή Εκκλησία έστάθηκε αύστηρά στόν λόγο τού άποστόλου Παύλου «ούχί διά τών χειλέων άλλά έν τή καρδία» , μπορούμε νά πούμε ότι διά τού άποκλεισμού παντός νεωτερισμού ώς άρχής ύπήρξε ίκανή διατήρηση τής άρχαίας μουσικής διά μέσου αίώνων . Η τέτοια διατήρησή της στήν δυτική Εκκλησία χρονολογείται μέχρι καί τού 17ου αίώνος , ίδιαίτερα ένισχυθείσα κατά τήν έποχή τών είκονομαχιών μέ τούς φυγόντας στήν Δύση βυζαντινούς . Από τόν 19ον αί. όμως παίρνει τό όργανο πού έχρησιμοποιείτο στίς τελετές τών βυζαντινών άνακτόρων καί άπό τού 12ου έπηρεάζεται άπό τήν μετάπτωση τού μουσικού αίσθήματος πού έφεραν οί σταυροφορίες διά τών τραγουδιών τών τροβαδούρων . Η δυτική Εκκλησία είχε τήν δυνατότητα πρός τήν έλευθέραν έξέλιξη .Ούσα ό μόνος πολιτιστικός όργανισμός τής Δύσης , μπορούσε νά διαφυλάσση πιστότερα καί αύστηρότερα τίς άρχαίες έλληνορωμαϊκές παραδόσεις διϊστορικά.
    Η άνατολική , άντίθετα , ήταν ύποχρεωμένη νά άμύνεται διαρκώς έναντι τών άλλοιώσεων — λόγω τών διαρκών πολέμων καί τής διαρκούς πολιτιστικής μίξεως–, πράγμα βέβαια πού τελικά δέν μπόρεσε νά άποφύγη . Καί τούτο τό βλέπομε άπό τό γεγονός , ότι κάθε φορά πού σημειώνεται κάποια ίστορική , κοινωνική ή άλλη άλλαγή στόν χώρο τής Ανατολής , έχομε τήν έμφάνιση μεγάλων μουσικών μορφών.
    Περίπου κατά τήν έμφάνιση τού Ισλάμ τήν μεγάλη μορφή τού έβραίου Ρωμανού τού Μελωδού . Κατά τίς είκονομαχίες τήν Οκτώηχο τού άραβα Αγ.Ιωάννου τού Δαμασκηνού , μέ τίς σταυροφορίες τούς Τζέζη καί Κουκουζέλη καί μέ τίς κρίσιμες καταστάσεις τού ΙΔ’ αί., όχι μόνο τήν μυστική θεολογία τού Αγ. Γρηγορίου , άλλά καί τήν παράλληλη προσπάθεια μουσικής θωρακίσεως μέ τόν Μ.Βρυένιο .
    Κατά τήν τουρκοκρατία έχομε τούς δύο Χρυσάφεις , χωρίς τελικώς νά καταφέρη , τουλάχιστον κατά τήν έποχή τού δευτέρου (1600 περίπου) , νά άποφύγη τήν τουρκοπερσικήν έπίδραση.
    Η διαρκής προσπάθεια συντηρήσεως — πού κατά πράξιν σημαίνει καί διαρκή άλλοίωση–θά έπιβάλη τήν άνάγκη τής συνεχούς προσφυγής πρός τά πίσω , τήν διαρκή προσφυγή πρός τά άρχαία κείμενα , όπως δείχνει καί τό έργο τού Βρυένιου . Προκύπτει δηλαδή διαρκές πρόβλημα «ρίζας» …Διά τού τρόπου αύτού έχομε καί τήν σωτηρία πολυτίμων μουσικών κειμένων τής άρχαιότητος , όπως έπίσης καί μίαν πολιτιστικήν προφύλαξη γιά τήν περαιτέρω άνάπτυξη τού άρχαίου έλληνικού πολιτισμού στά πλαίσια τής Δύσης , στήν όποίαν συμμετέχει καί τό έλεύθερον τμήμα τής Ορθοδοξίας άπό Αναγεννήσεως καί έντεύθεν , δηλ. ή Ρωσσία .
    Η μονωδία δέν στερούσε προφανώς κατανυκτικότητος τήν ψαλμωδία , διότι έπί Ιουστινιανού π.χ. τό όλον προσωπικό τής Αγ.Σοφίας ήταν 425 άτομα , έξ ών τά 325 έψελναν . Μεταξύ αύτών καί 40 γυναίκες . Υπήρχαν δέ δύο χοροί , ό ένας μέσα στό ίερό , ό άλλος έξω , πού έψελναν κατά χορωδίες («πριμεκήριοι») , τών όποίων οί μαέστροι έλέγονταν «δομέστιχοι» . Ο «΄μέγας» μεταξύ αύτών ήταν ό «κουροπαλάτης» τού αύτοκράτορα , ό όποίος , ώς γνωστόν, διατηρούσε πάντα καί τόν τίτλο τού άρχιερέως . Επί Ηρακλείου ό άριθμός τών βασικών ψαλτών ήταν 25 (τόσοι καί έπί Ιστουνιανού) , τών άναγνωστών 160 καί τών ύποδιακόνων 70. Μέσα σέ τόσο πλήθος φωνών , τό αίσθητικό άποτέλεσμα θά ήταν προφανώς άνάλογο τής πολυφωνίας . Κατά ώρισμένες μάλιστα άπόψεις ή πολυφωνία δέν ήταν άγνωστη στήν έκκλησιαστική μουσίκή τών πρώτων αίώνων. Οπωσδήποτε πάντως τό βασικό παιδευτικό έργο τής άρχαίας μουσικής διατηρήθηκε στήν έκκλησιαστική καί έπηρέασε καί τήν μορφολογία τής νεώτερης δημοτικής μουσικής (τό μόνο κοινό έχουσα μ’ αύτή . Διότι όπως έσημείωσε ό Ροϊδης , άπό άπόψεως περιεχομένου τά δημοτικά τραγούδια είναι άκριβώς ό άντίποδας τού θρησκευτικού χριστιανικού ψυχισμού , Βλ.»Σκαλαθύρματα» , Αθήναι 1986 , σελ.164-5).
    Ενώ όμως ό μουσικός παιδευτικός κανών άναγεννάται μέσα στήν διαπλάτυνση τής μουσικής έμπειρίας τής άνθρωπότητας πού έπέρχεται διά τών μεσογειακών διεργασιών τής Αναγεννήσεως (διά τής Βενετίας καί Ιταλίας κατ’ άρχήν καί διά τής Αύστροουγγρικής Μοναρχίας μέσω τού γονίμου γερμανικού έδάφους έν συνεχεία) , άναγεννώσης έν ταύτώ καί τήν έκκλησιαστική μουσική τού ύπολοίπου χριστιανικού κόσμου (τών Ρώσσων προφανώς καί τών άλλων χριστιανικών λαών ούδόλως νομιζόντων ότι ή άναγέννηση τής έκκλησιαστικής μουσικής συνιστά άναγκαστικά καί άπώλεια τής παράδοσης , αύτής ούσης αίωνίως στούς άγιορειτικούς «τροχούς» τού «άναξ νεανές νανά άγια»!…) , ή έλλειψη έσωτερικής δύναμης τής έλληνικής όρθοδοξίας καί ή μορφωτική καθίζηση τών έπομένων αίώνων συνεπάγεται καί μίαν πτώχευση τής έκκλησιαστικής μουσικής πρός τόν κοσμικόν άμανέ . Διότι ή τήρηση τού άποστολικού «έν καρδία» ώς διοικητικής άρχής σέ ένα μορφωτικά καθιζημένο κοινό , προϋποθέτει καί τήν άπλούστευση τής μουσικής , προκειμένου αύτό νά συλλάβη κανένα λόγο άπ’ τόν ψαλμό καί νά …»οίκοδομηθή» . Στά πλαίσια τού νέου κράτους δέν ύπήρξαν προφανώς οί προϋποθέσεις βελτιώσεως τών πραγμάτων , διότι ύπήρχαν ούσιωδέστερες καταστάσεις νά άντιμετωπισθούν , δηλαδή ή διοικητική κατοχύρωση τής πνευματικής έξουσίας . Αύτό, όπως έγράψαμε άλλού , δέν ήταν εύκολο. Η έμμονή συνεπώς πρός τόν πτωχευμένον μουσικό θρησκευτικό τύπο καί τόν φαναριωτικό τονισμό τών χαρακτηριστικών τού κράτους καθίσταται θεσμός.
    Καί ή τάση αύτή , πού τόσο έκριναν πνευματικοί άνθρωποι τού περασμένου αίώνα καί ίδιαιτέρως ό Ροϊδης , έπόμενο ήταν νά ένταθή μέ τήν ένωση τών Επτανήσων . Μέ τούς βαλκανικούς πολέμους καί ίδιαίτερα μέ τήν έπικράτηση τού λαϊκιστικού στοιχείου μετά τήν μικρασιατική καταστροφή ή έκκλησιαστική λειτουργία μεταβάλλεται σέ δικτατορικόν φολκλόρ . Στό σημείο τούτο πρέπει νά πούμε , ότι μέ τήν έλευση τών μικρασιατών προέκυψαν τόσες διαφορές –πράγμα πού άποδεικνύει πλήρως αύτό πού προηγουμένως είπαμε: ότι ή ίστορική δράση τού μεσογειακού όργανισμού έπιβάλλει τήν πλήρην αύτοτέλεια στά διάφορα τμήματα τού έλληνισμού διϊστορικά — ,ώστε νά μήν είναι δυνατόν νά τελεσθή λειτουργία στίς έκκλησίες . Οντως , ένα χρόνο μετά , τώ 1923 , ή Εκκλησία διασπάται καί τό πρόβλημα λύνεται καί πάλι…»διοικητικά»: οί «παλαιοημερολογίτες» τίθενται ύπό διωγμό , πού διαρκεί ώς τά σήμερα! Η μορφή έτσι τής «όμοιογενούς» Εκκλησίας — αύτής δηλ. πού έπρεπε νά άποτελή τόν φορέα τού Κράτους , γιά νά τό έχη προϋπόθεση τής ύπάρξεώς της (βλ. καί Α-Μ.Witing:»Die orthodoxe Kirche in Griechenland» , Wurzburg 1897) διετηρήθη μέν , τό τυπικό τής λειτουργίας όμως , μέ τήν πρόφαση πλέον τού ένισχυμένου βυζαντινισμού , δηλαδή ότι έτσι τά άκουγε ό…αύτοκράτωρ μέ τούς εύνούχους τού χαρεμιού , έγινε όριστικά άμανές καί τύπος (τά σχετικά τά χαρέμια καί τά έργα τών αύτοκρατειρών βρίσκει κανείς μέ γλαφυρότητα στήν γνωστή ίστορία τού Σλουμπερζέ . Οί εύνούχοι έπαιζαν στό Βυζάντιο τόν ύπατον διοικητικό ρόλο μετά τόν αύτοκράτορα , ώστε διάφορες οίκογένειες πατρικίων νά εύνουχίζουν έκ γενετής τά παιδιά τους γιά νά προωθηθούν στά άνώτερα άξιώματα . Διάσημοι στρατηγοί όπως ό Νικηφόρος Ούρανός , ό Ναρσής , ό Νικηφόρος Λογοθέτης, ό μέγας δρουγγάριος (ναύαρχος) Στέφανος καί πολλλοί πατριάρχες ήσαν εύνούχοι ) .
    Ετσι βέβαια κοπήκαμε κατά τί περισσότερο άπ’ τά Βαλκάνια , μέ τόν καιρό δέ θά έκοβόμαστε καί μουσικά , δεδομένου ότι ή μουσική άγωγή τών νέων πληθυσμών συνέπιπτε πολύ μέ τήν ήδη άνατολικοποιηθείσα έκκλησιαστική ρινωδία . Σ’ αύτήν τά μπουζούκια θά εύρισκαν έναν σπουδαίον ήχοαισθητικόν σύμμαχον καί θά έπέβαλαν τούς τραγουδιστές ώς κοσμικούς ψάλτες , έτσι ώστε ή Ελλάδα , καίτοι χώρα βαλκανική , νά παρουσιάζεται ένα ξεκομένο πράγμα . Διατρέχοντας κανείς ραδιοφωνικώς τά Βαλκάνια , διακρίνει τήν κατά περιεχόμενο συνέχεια τής εύρωπαϊκής μουσικής πρός Νότον . Εύθύς ώς περάση τά έλληνικά σύνορα , όλα ξαφνικά κόβονται καί είναι σάν νά βρίσκεται σέ χώρα τής Μέσης Ανατολής . Η «έλληνικότης» συνεπώς τής λαϊκής μουσικής συνίσταται στό ότι άποτελεί τήν «ένόργανη» προέκταση τής άνατολικοποιηθείσης έκκλησιαστικής ρινωδίας . Γι’ αύτό καί δέν διακρίνονται «άποχρώσεις» κατά περιοχές στό λαϊκό τραγούδι , όπως στίς λαϊκές μουσικές όλων τών χωρών (π.χ. «χαρακτήρας» όπως στήν δημοτική μουσική) . Ολα τά λαϊκά είναι τά ίδια –μορφολογικώς καί κατά περιεχόμενο : μόνιμη χρήση τού πρώτου προσώπου (έγώ , έσύ , έμείς), ό άλλος ώς ύποκειμενικό συναίσθημα τού έγώ (άγάπη μου , λατρεία μου) , μόνιμη άναγωγή τών «θλίψεων» σέ κάποιον φταίχτη (παληοντουνιά , παληοζωή) — άρα ούδεμία παιδαγωγική δράση!–καί άπόλυτη ταύτιση τού ύποκειμένου μέ τό ίστορούμενο πάθος . Τό «λαϊκό» δηλαδή δέν έχει καμμιά αίσθητική βάση , άλλά τά χυδαία αίσθήματα τού πεζοδρομίου πού έπιβάλλει μιά δεδομένη κατάσταση ζωής . Τούς «πόνους» καί τούς «καημούς» , πού σέ καμμιά τέχνη δέν μεταποιεί (ούδεμία τών παθών «κάθαρσις» !) άλλά άπλώς άναπαράγει σάν μόνιμο ύλικό του . Μέ τήν μουσική μας έξέλιξη δηλαδή έφθάσαμε στό άντίθετο «τέλος» τής άρχαιοελληνικής μουσικής άγωγής καί τών άποστολικών παραγγελιών , άκριβώς γιά νά «διαφυλαχθή» μέ τήν …διοίκηση τό «έν καρδία» τών Γραφών . Καί μπορεί ένα μπουζούκι νά παίξη τόν έθνικό ύμνο? Τότε τί κράτος είμαστε , όταν τό έθνικό όργανο δέν μπορή νά παίξη τόν έθνικό ύμνο ? Εχομε συνεπώς 4 μουσικές φυσιογνωμίες στήν Ελλάδα : μία τών Επτανήσων , μία τής δυτικής ήπειρωτικής Ελλάδος , μία τού Αίγαίου καί τής Θράκης καί μία τής μπουζουκορινωδίας . Ολες μέ τόν ένα τρόπο ή τόν άλλον είναι έλληνικές ή ελληνικών άπαρχών , άλλά καμμία δέν μοιάζει μέ τήν άλλη . Καί δεδομένου ότι άκούγεται μόνο ή μία , έπεται ότι καμμιά μουσική παιδεία δέν ύπάρχει έν Ελλάδι γιά τήν κατοχύρωση τής «άξιοπρεπείας τού άνθρώπου» , πού άναγκασθήκαμε νά άντιγράψωμε γιά τά…ΜΟΠ.
    Οτι βέβαια ή όπως-όπως ύπαρξη τραγουδιών δέν σημαίνει μουσική (καί μουσικώς συγκρινόμενα τά μπουζούκια μας μέ τήν κλασσική τουρκική δείχνουν τήν ποιότητά τους , ένώ άντίθετα ή δημοτική μουσική είναι γνωστό πώς παρουσιάζει μέγα ένδιαφέρον γιά τήν μελέτη τής έξέλιξης τής άνατολική μουσικής) είναι προφανές . Διότι στήν τέχνη γενικά δέν έχει σημασία ό φορμαλισμός (ένα Παρθενώνα π.χ. μπορούμε νά φκιάξωμε ) , άλλά τά περιεχόμενα πού έπιβιώνουν μ’ αύτήν .
    Μόνο τό αίσθημα τής μουσικής είναι έγγενές σέ άνθρώπους καί ζώα καί παράγεται αύτομάτως.
    Οταν οί άνθρωποι δουλεύουν πολλοί μαζί (στίς ναυτικές ίδία δουλειές , π.χ. τράτα ) γεννιέται αύτομάτως ή διάθεση γιά τραγούδι , γιά νά άμβλύνεται ή κούραση άπό τήν μονοτονία τής δουλειάς . Στά τραγούδια τής γερμανικής ύπαίθρου , ύπάρχουν άντιστοιχίες μέχρι καί γιά τίς λεπτομέρειες τών άγροτικών έργασιών . Επίσης , άπό πείρα ό άνθρωπος ξέρει , ότι καί τά ζώα όταν δουλεύουν έχουν άνάγκη μουσικής καί γι’ αύτό τούς κρεμάει κουδούνια , ένώ άλλα , όπως τά πρόβατα (τά όποία «έργάζονται» γιά τόν βοσκό μέ τό νά τρώνε!–μόνο έτσι θά βγάλουν καλύτερα προϊόντα) , ό ρυθμικός ήχος τού κουδουνιού ή ή φλογέρα (άρχαίος αύλός) τά άποκοιμίζει καί τρώνε άσυναισθήτως , όπως άκριβώς καί μέ τό νανούρισμα τής μητέρας τό μωρό .Οί έχοντες κάποιαν έξοικείωση μέ ζώα , θά γνωρίζουν άσφαλώς , ότι όταν τό άλογο έκτελή μιάν δύσκολη δουλειά , π.χ. ένα βαρύ φόρτωμα σέ άνήφορο , τότε φροντίζει νά βρή έναν ρυθμικό ήχο τού κουδουνιού , πρός τόν όποίον συντονίζει όλες τίς σωματικές κινήσεις . Τό ίδιο καί τά βώδια , στά όποία τό κουδούνι είναι άκριβώς βαρύ καί άργό όπως οί κινήσεις των , γιά νά μπορούν νά συντονισθούν.»
    Από τό βιβλίο «Η Ελλάς ώς Κράτος Δικαίου»

  123. Γιάννης Κουβάτσος said

    113:Πέπε, εξαιρετικό σχόλιο-κείμενο. Εξαιρετικό. Βάτμαν, κάτι έμαθες κι εσύ, έτσι;

  124. sarant said

    Kαλημέρα από εδώ και καλά Χριστούγεννα!

    113 Εύγε!

  125. ΓιώργοςΜ said

    113 Να προσυπογράψω κι εγώ τα συγχαρητήρια, εξαιρετικά πλήρες και περιεκτικό σχόλιο. Αξίζει αποδελτίωση, σα λήμμα.

  126. BLOG_OTI_NANAI said

    Και ένα σχόλιο για την αρνητική συμβολή των πλανόδιων οργανοπαικτών, «Γύφτων», στο Δημοτικό τραγούδι της Ηπείρου, παρά το γεγονός ότι συνέβαλαν και θετικά:

  127. π2 said

    Πολύ ωραίο το σχόλιο του Πέπε. Αλλά και γενικότερα, πρέπει να μην καταλαβαίνει κανείς καθόλου την εξ ορισμού σύνθετη σχέση μεταξύ στενά τοπικής ταυτότητας και ευρύτερου περιγύρου για να προβαίνει σε τέτοιες σαρωτικές γενικεύσεις (τις οποίες δεν κάνει ο Μπουκάλας παρεμπιπτόντως, που μιλάει απλώς για συμβολή, κι ας λέει ο Βάτμαν). Σε πολλά διαφορετικά συμφραζόμενα και σε όλες τις προνεωτερικές εποχές η μικροτοπική ταυτότητα που πολύ ωραία περιγράφει ο Πέπε είναι το αποτέλεσμα δυναμικού διαλόγου ανάμεσα στο κοινοτικό και το «ξένο», το επιχωρικό και το πλανόδιο, το τοπικό και το περιφερειακό, τόσο στο επίπεδο των αντικειμενικών παραγόντων όσο και σ’ εκείνο του τρόπου με τον οποίο αντιλαμβάνονται την κοινότητά τους οι άνθρωποι.

  128. ΚΑΒ said

    Επειδή αυτές τις μέρες μιλάμε συνεχώς και για τον Παπαδιαμάντη, ας θυμηθούμε το: Όπου γενικότης, εκεί και επιπολαιότης. ( Οι Χαλασοχώρηδες)

  129. BLOG_OTI_NANAI said

    113: Πράγματι, εξαιρετικό το σχόλιο του Πέπε.

  130. Γιάννης Κουβάτσος said

    128: Καθώς και το «Προκριτωτέρα η αμάθεια της δοκησισοφίας» (από το «Στο Χριστό στο Κάστρο»)👼

  131. 113 Nαζωραίος (μέρα που ‘ναι).

  132. Προς ενίσχυση της άποψης του 113 ένα έξοχο παράδειγμα από τη Λάκκα Σούλι.
    1. 1963. Παραδοσιακός χορός Καγκελάρι Παπαδατών Πρέβεζας με ιστορική συνέχεια 4 αιώνων

    2. Το κλείσιμο του χορού Καγκελάρι το Πάσχα του 1984

    3. 2017, https://www.youtube.com/watch?v=y74nVdU_3ug

  133. sarant said

    132 Ευχαριστούμε πολύ!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: