Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Τα Χριστούγεννα του Παπαδιαμάντη (διήγημα του Κώστα Βάρναλη)

Posted by sarant στο 25 Δεκέμβριος, 2018


Το σημερινό διήγημα είναι επανάληψη. Το είχαμε αρχικά δημοσιεύσει το 2009, έκρινα όμως ότι αξίζει μιαν αναδημοσίευση. Σε αυτή τη νέα δημοσίευση έκανα μερικές διορθώσεις στο κείμενο (έχοντας μπροστά μου και την πρώτη δημοσίευση σε εφημερίδα, απ’ όπου και το πορτρέτο του Παπαδιαμάντη), πρόσθεσα μερικά πράγματα στην εισαγωγή και έβαλα και ένα επίμετρο.

Όταν ήμουν μικρός, την παραμονή των Χριστουγέννων ο παππούς μου άνοιγε έναν από τους τόμους του Παπαδιαμάντη, στην έκδοση του Βαλέτα τότε και διάβαζε κάποιο χριστουγεννιάτικο διήγημα. Παρά την καθαρεύουσα, κάτι πρέπει να πιάναμε ή ίσως μας άρεσε η μορφή του, πάντως το έθιμο το αγαπούσαμε.

Εδώ στο ιστολόγιο τηρούμε αυτή την παράδοση ανεβάζοντας χριστουγεννιάτικα διηγήματα του Παπαδιαμάντη. Το σημερινό όμως διήγημα δεν είναι του Παπαδιαμάντη αλλά «εις υφος Παπαδιαμάντη» -του Κώστα Βάρναλη. Ο Βάρναλης σαν ήταν νέος είχε γνωρίσει τον Παπαδιαμάντη στη Δεξαμενή -την πρώτη μάλιστα φορά, πριν συστηθούν, ο Βάρναλης είχε φωναχτά διαμαρτυρηθεί στο καφενείο για τις αλλεπαλληλες γενικές ενός άρθρου της εφημερίδας («όλο γκέων, γκέων, γκέων»), με τρόπο που είχε εξοργίσει τον Παπαδιαμάντη. Το είχε βάρος αυτό στη συνείδησή του, επειδή τον εκτιμούσε βαθύτατα.

Ο Βάρναλης έχει γράψει κι άλλα διηγήματα «εις ύφος Παπαδιαμάντη», αλλά τούτο εδώ έχει το μοναδικό γνώρισμα ότι παρουσιάζει ως ήρωα και τον ίδιο τον κυρ Αλέξανδρο. Εκτός αυτού, ο προσεκτικός αναγνώστης θα δει μέσα στο κείμενο ξεσηκωμένες αυτούσιες φράσεις από διηγήματα του Παπαδιαμάντη και θα ευφρανθεί με λέξεις παπαδιαμαντικές. Πήρα το κείμενο από την έκδοση του Κέδρου «Πεζός Λόγος» και το μονοτόνισα. Αγνοώ αν το «Καλοκαιρής» (το παπαδιαμαντικώς σωστό είναι Καλοσκαιρής) είναι λάθος του τυπογράφου ή αβλεψία τού Βάρναλη, πάντως υπάρχει έτσι στην εφημερίδα όπου έγινε η πρώτη δημοσίευση. Διορθώνω επίσης το «ορυγάς» σε «ωρυγάς».

Tο διήγημα δημοσιεύτηκε πρώτη φορά στις 23.12.1950 στην εφημερίδα Προοδευτικός Φιλελεύθερος, κεντροαριστερή εφημερίδα με την οποία συνεργαζόταν με καθημερινό χρονογράφημα ο Κώστας Βάρναλης από τον Απρίλιο του 1950 έως το καλοκαίρι του 1953 (μάλιστα, η πρώτη του συνεργασία ήταν ένα άλλο παπαδιαμαντικό, πασχαλινό, που ελπίζω να θυμηθώ να το παρουσιάσω το Πάσχα). Το περίεργο είναι ότι η δημοσίευση αυτή έχει τον υπότιτλο «Αναμνησεις του κ. Κώστα Βάρναλη» -ενώ πρόκειται σαφώς για διήγημα.

Τα Χριστούγεννα του Παπαδιαμάντη

Ο ουρανός έβρεχε διαρκώς λεπτόν νερόχιονον, ο γραίος αδιάκοπος εφύσα και ήτο ψύχος και χειμών τας παραμονάς των Χριστουγέννων του έτους…

Ο κυρ Αλέξανδρος είχε νηστεύσει ανελλιπώς ολόκληρον το Σαρανταήμερον και είχεν εξομολογηθεί τα κρίματά του (Παπά-Δημήτρη το χέρι σου φιλώ!). Και αφού εγκαίρως παρέδωσε το χριστουγεννιάτικον διήγημά του εις την «Ακρόπολιν» και διέθεσεν ολόκληρον την γλίσχρον αντιμισθίαν του προς πληρωμήν του ενοικίου και των ολίγων χρεών του, γέρων ήδη κεκμηκώς υπό των ετών και της νηστείας, αποφεύγων πάντοτε την πολυάσχολον τύρβην, αλλά φιλακόλουθος πιστός, έψαλεν, ως συνήθως, με την βραχνήν και σπασμένην φωνήν του, πλήρη όμως ενθέου πάθους, ως αριστερός ψάλτης, εις το παρεκκλήσιον του Αγίου Ελισσαίου τας Μεγάλας Ώρας, σχεδόν από στήθους, και ότε επανήλθεν εις το πτωχικόν του δωμάτιον, δεν είχεν ακόμη φέξει!

Ήναψε το κηρίον του και τη βοηθεία του κηρίου (και του Κυρίου!) έβγαλε το υπόδημά του το αριστερόν, διότι τον ηνώχλει ο κάλος, και ημίκλιντος επί της πενιχράς στρωμνής του, πολλά ρεμβάζων και ουδέν σκεπτόμενος, ήκουε τας ωρυγάς του κραταιού ανέμου και τους κρότους της βροχής και έβλεπε νοερώς τον πορφυρούν πόντον να ρήγνυται εις τους σκληρούς αιχμηρούς βράχους του νεφελοσκεπούς και χιονοστεφάνου Άθω.

Εκρύωνεν. Αλλά το καφενείον του κυρ Γιάννη του Αγκιστριώτη ήτο κλειστόν. Αλλά και οβολόν δεν είχε να παραγγείλει:

– Πάτερ Αβραάμ, πέμψον Λάζαρον! (ένα ποτηράκι ρακή ή ρώμι).

Εκείνην την χρονιάν τα Χριστούγεννα έπεσαν Παρασκευήν. Τόσον το καλύτερον. Θα νηστεύσει και πάλιν, ως το είχε τάμα να νηστεύει δια βίου κάθε Παρασκευήν δια να εξαγνισθεί ο αμαρτωλός δούλος του Θεού από το μέγα κρίμα της νεότητός του, που είδε τυχαίως από την κλειδαρότρυπαν την νεαράν του εξαδέλφην να γδύνεται.

Έκαμε τον σταυρόν του κι εσκεπάσθη με την διάτρητον βατανίαν του, όπως ήτο ντυμένος και με τα υποδήματα – πλην του αριστερού.

Και τότε ευρέθη εις την προσφιλήν του νήσον των παιδικών του χρόνων με τα ρόδιν’ ακρογιάλια, τας αλκυονίδας ημέρας, τας χλοϊζούσας πλαγιάς, με τα κρίταμα, την κάππαριν και τας αρμυρήθρας των παραθαλασσίων βράχων και με τους απλούς παλαιούς ανθρώπους, θαλασσοδαρμένους ή ναυαγούς, ζωντανούς και κεκοιμημένους.

Και ήλθεν ο Χριστός με το τεθλιμμένον πρόσωπον, η Παναγία η Γλυκοφιλούσα με το λευκόν και ένθεον Βρέφος της, ο Άγιος Στυλιανός, ο φίλος και φρουρός των νηπίων, η Αγία Βαρβάρα και η Αγία Κυριακή με τους σταυρούς και τους κλάδους των φοινίκων εις τας χείρας, ο όσιος Αντώνιος και Ευθύμιος και Σάββας με τας γενειάδας και τα κομβοσχοίνιά των· και ήλθε και ο όσιος Μωϋσής ο Αιθίοψ, «άνθρωπος την όψιν και θεός την καρδίαν», η Αγία Αναστασία η Φαρμακολύτρια κρατούσα εις τας χείρας το μικρόν της ληκύθιον, το περιέχον τα λυτήρια όλων των μαγγανειών και επωδών, ο Άγιος Ελευθέριος, η Αγία Μαρίνα και είτα ο Άγιος Γεώργιος και ο Άγιος Δημήτριος με τα χαντζάρια των, με τας ασπίδας και τους θώρακάς των – ολόκληρον το Τέμπλον του παρεκκλησίου της Παναγίας της Γλυκοφιλούσης εκεί επάνω εις τον βράχον τον μαστιζόμενον από θυέλλας και λαίλαπας και λικνιζόμενον από το πολυτάραχον και πολύρροιβδον κύμα….

Φέγγος εαρινόν και θαλπωρή διεχύθησαν εντός του υγρού δωματίου και ο κυρ Αλέξανδρος λησμονήσας τον κάλον του ανεσηκώθη να φορέσει και το αριστερόν του υπόδημα δια ν’ ασπασθεί ευλαβώς τους πόδας του Χριστού, της Παναγίας και των αγίων.

Αλλ’ η οπτασία εξηφανίσθη και ιδού ευρέθη εις τον Άι Γιάννην τον Κρυφόν, που εγιάτρευε τους κρυφούς πόνους κι εδέχετο την εξαγόρευσιν των κρυφών αμαρτιών. Πλήθος πιστών είχεν ανέλθει από την πολίχνην, ζωντανοί και συγχωρεμένοι, να παρακολουθήσουν την Λειτουργίαν, την οποία ετέλει ο παπά-Μπεφάνης βοηθούμενος από τον μπάρμπ’ Αναγνώστην τον Παρθένην.

Κατά περίεργον αντινομίαν των στοιχείων, ήτο καλοκαίρι κι η Λειτουργία είχε τελειώσει και ήτον δεν ήτον τρίτη πρωϊνή, ότε η αμφιλύκη ήρχισε να ροδίζει εις τον αντικρυνόν ζυγόν του βουνού.

Όλοι γείτονες, λάλοι και φωνασκοί, εκάθηντο κατά γης πέριξ εστρωμένης καθαράς οθόνης. Τέσσερ’ αρνιά, τρία πρόβατα, δύο κατσίκια, αστακοουρές, κεφαλόπουλα καπνιστά της λίμνης, αυγοτάραχον και εγχέλεις αλατισμένοι, πίττες, κουραμπιέδες, μπακλαβάδες, πορτοκάλια και μήλα – όλα τα καλούδια, προϊόντα της μικρής και ωραίας νήσου, περιέμενον τους συνδαιτυμόνας.

– Καλώς ώρισες κυρ Αλέξαντρε, κάτσε κ’ η αφεντιά σου, του είπεν η θεια η Αμέρσα.

Αλλά τι βλέπει γύρω του; Όλους τους ήρωας και τας ηρωίδας των Χριστουγεννιάτικων διηγημάτων του. Εκεί ήτον η θεια-Αχτίτσα, φορούσα καινουργή μανδήλαν και νέα πέδιλα, επιδεικνύουσα μετ’ ευγνωμοσύνης το συνάλλαγμα των δέκα λιρών, το οποίον μόλις έλαβε από τον ξενητευμένον εις την Αμερικήν υιόν της. Δίπλα της εκάθητο κι ο Γιάννης ο Παλούκας, ο προσποιηθείς τον Καλλικάντζαρον την Παραμονήν των Χριστουγέννων και ληστεύσας τον Αγγελήν, τον Νάσον, τον Τάσον – όλα τα παιδιά τα οποία κατήρχοντο από την Επάνω ενορίαν, αφού είχαν ψάλει τα Κάλανδα. Εσηκώθη και παρέδωσεν εις τον κυρ Αλέξανδρον τας κλεμμένας πεντάρας -δεν είχε πως να μεθύσει και εορτάσει τα Χριστούγεννα εκείνην την χρονιάν (συχωρεμένος ας είναι!).

Ιδού κι ο Μπάρμπ’ Αλέξης ο Καλοκαιρής, που δεν είχεν ανάγκην του πορθμείου του Χάρωνος δια να πηδήσει εις τον άλλον κόσμον· είχε το ιδικόν του, υπόσαθρον πλοιάριον, αυτόχρημα σκυλοπνίχτην. Μαζί του ήτον κι ο σύντροφός του ο Γιάννης ο Πανταρώτας ο ναυτολογημένος ως Ιωαννίδης και διατελών εν διαρκεί απουσία κατά τας ώρας της εργασίας.

– Να φροντίσεις, του είπεν ο Πανταρώτας, να πάρω την σύνταξή μου!

Και λησμονών την ιερότητα της στιγμής εμούντζωσε το κενόν συνοδεύων την άσεμνον χειρονομίαν με την ασεμνοτέραν βλασφημίαν:

– Όρσε, κουβέρνο!

Εκεί ήτον κι ο Μπάρμπα-Διόμας, ευτυχής διότι εγλύτωσεν από το ναυάγιον και ερρόφησεν απνευστί επί του διασώσαντος αυτόν τρεχαντηρίου ολόκληρον φιάλην πλήρη ηδυγεύστου μαύρου οίνου δια να συνέλθει – ω πενιχρά, αλλ’ υπερτάτη ευτυχία του πτωχού!

Αλλ’ ιδού έτρεξε να του σφίξη την χείρα και ο βοσκός ο Σταθ’ς του Μπόζα, του οποίου δύο αίγες είχον βραχωθή εις τον κρημνόν υπεράνω της αβύσσου, όπου έχαινεν ο πόντος και ήτο αδύνατον να σωθούν, αν δεν τον κατεβίβαζαν δια σχοινίου εις τον βράχον με κίνδυνον της ζωής του.

– Την Ψαρή την έχω τάξει ασημένια στην Παναγιά. Τη Στέρφα (την άλλην αίγα) θα την σφάξω για σένα, να την φάμε.

Και η Ασημίνα του μαστρο-Στεφανή του βαρελά, με τας τέσσαρας κακοτυχισμένας θυγατέρας, τη Ροδαυγή, την Ελένη, τη Μαργαρώ και την Αφέντρα, η Ασημίνα, που την μίαν ημέραν εώρτασε τους γάμους της Αφέντρας με τον Γρηγόρη της Μονεβασάς και την άλλην ημέραν επένθησεν τον θάνατον του υιού της του Θανάση.

Τέλος, ω! της εκπλήξεως, ενεφανίσθη και ο έτερος εαυτός του, ο Αλέξανδρος Παπαδημούλης, ο πτωχαλαζών, ο ασχολούμενος εις έργα μη κοινώς παραδεδεγμένης χρησιμότητος!

Ο κυρ Αλέξανδρος ησθάνθη τύψεις, ότι έπλασεν όλους αυτούς τους ανθρώπους του λαού τόσον δυστυχείς και ταπεινούς ή τόσον αμαρτωλούς (ουδείς αναμάρτητος!) και τον εαυτόν του τόσον επηρμένον!…

Αλλά την στιγμήν εκείνην τον διέκοψεν η οκταόκαδος τσότρα, η περιφερομένη από χειρός εις χείρα. Δεν επρόλαβε να την εναγκαλισθή και ήχησαν τα λαλούμενα (βιολιτζήδες ντόπιοι και τουρκόγυφτοι με κλαρινέτα) και … εξύπνησεν.

Ποτέ ο κοσμοκαλόγηρος κυρ Αλέξανδρος δεν εξύπνησε τόσον χορτάτος, όσον εκείνην την αγίαν ημέραν, ο νήστις του Σαρανταημέρου και ο νήστις όλης της ζωής του! – ζωήν να έχει!

Επίμετρο

Όπως έγραψα και στην εισαγωγή, ο Βάρναλης στο διήγημά του χρησιμοποιεί αυτούσιες φράσεις από έργα του Παπαδιαμάντη ή λέξεις που συνήθιζε αυτός να χρησιμοποιεί. Για να πάρετε μιαν ιδέα, έφτιαξα τον πίνακα που ακολουθεί σταχυολογώντας μερικές τέτοιες ομοιότητες.

Βάρναλης Παπαδιαμάντης
Ο ουρανός έβρεχε διαρκώς λεπτόν νερόχιονον, ο γραίος αδιάκοπος εφύσα και ήτο ψύχος και χειμών τας παραμονάς των Χριστουγέννων του έτους… Ὁ οὐρανὸς ἔβρεχε διαρκῶς λεπτὸν νερόχιονον, ὁ Γραῖος, ὁ βορειανατολικός, ἀδιάκοπος ἐφύσα, καὶ ἦτο ψῦχος καὶ χειμών, Δεκέμβριον μῆνα… (Οι ναυαγοσώσται)
αλλά φιλακόλουθος πιστός…. Καὶ ὁ φιλακόλουθος πιστὸς (Η γλυκοφιλούσα)
επί της πενιχράς στρώμνης του… εἶχεν ἀνακαθίσει ἐπὶ τῆς πενιχρᾶς στρωμνῆς της (Η Μαούτα)
– Πάτερ Αβραάμ, πέμψον Λάζαρον! (ένα ποτηράκι ρακή ή ρώμι). ― Πάτερ Ἀβραάμ!… πέμψον Λάζαρον!…

Τὸ «πέμψον Λάζαρον» ἐσήμαινε νὰ τὸν δροσίσῃ μ᾽ ἕνα ποτηράκι ρακί, τὸ θέρος, ἢ ρώμι, τὸν χειμῶνα, τὸ ὁποῖον εἶχε κανονισμένον.

(Η τύχη απ’ την Αμέρικα)

… με τα κρίταμα, την κάππαριν και τας αρμυρήθρας των παραθαλασσίων βράχων Ἀφοῦ ἔφαγαν εἰς μίαν ὥραν ὅλην τὴν κάππαριν καὶ ὅλα τὰ κρίταμα καὶ τὰς ἁρμυρήθρας, ὅσαι ἦσαν φυτρωμέναι ἐκεῖ (Η Γλυκοφιλούσα)
του παρεκκλησίου της Παναγίας της Γλυκοφιλούσης εκεί επάνω εις τον βράχον τον μαστιζόμενον από θυέλλας και λαίλαπας και λικνιζόμενον από το πολυτάραχον και πολύρροιβδον κύμα…. Ἐπάνω εἰς τὸν βράχον ἦτο κτισμένον τὸ παρεκκλήσιον, μαστιζόμενον ἀπὸ θυέλλας καὶ λαίλαπας, λικνιζόμενον ἀπὸ τὸ ἀειτάραχον καὶ πολύρροιβδον κῦμα (Η Γλυκοφιλούσα)
αστακοουρές, κεφαλόπουλα καπνιστά της λίμνης, αυγοτάραχον και εγχέλεις αλατισμένοι, πίττες, κουραμπιέδες, μπακλαβάδες, πορτοκάλια και μήλα – όλα τα καλούδια, προϊόντα της μικρής και ωραίας νήσου… Μὲ μισὴ ἀστακοουρά, μὲ κανὲν καπνιστὸ κεφαλόπουλο τῆς λίμνης, μὲ ὀλίγον αὐγοτάραχον, μ᾽ ἕνα ἔγχελυν ἁλατισμένον, ὅλα προϊόντα τῆς μικρᾶς ὡραίας νήσου (Ο Πανταρώτας)
Ιδού κι ο Μπάρμπ’ Αλέξης, ο Καλοκαιρής, που δεν είχεν ανάγκην του πορθμείου του Χάρωνος δια να πηδήσει εις τον άλλον κόσμον· είχε το ιδικόν του, υπόσαθρον πλοιάριον, αυτόχρημα σκυλοπνίχτην. Ὁ μπάρμπ᾽ Ἀλέξης ὁ Καλοσκαιρὴς δὲν εἶχεν ἀνάγκην τοῦ πορθμείου τοῦ Χάρωνος διὰ νὰ πηδήσῃ εἰς τὸν ἄλλον κόσμον· εἶχε τὸ ἰδικόν του.

Καλὰ ποὺ εὑρέθη κι αὐτὸ τὸ ὑπόσαθρον πλοιάριον, αὐτόχρημα σκυλοπνίχτης, φελούκα παμπάλαιος, διὰ νὰ θαλασσοπνίγεται καὶ πορίζηται τὰ πρὸς τὸ ζῆν ὁ μπάρμπ᾽ Ἀλέξης.

(Ο Πανταρώτας)

ερρόφησεν απνευστί επί του διασώσαντος αυτόν τρεχαντηρίου ολόκληρον φιάλην πλήρη ηδυγεύστου μαύρου οίνου δια να συνέλθει Οἱ ναῦται τῷ προσήνεγκον φιάλην πλήρη ἡδυγεύστου μαύρου οἴνου, καὶ ὁ μπαρμπα-Διόμας τὴν ἐρρόφησεν ἀπνευστί (Υπηρέτρα)
ω πενιχρά, αλλ’ υπερτάτη ευτυχία του πτωχού! Ὤ, πενιχρὰ ἀλλ᾽ ὑπερτάτη εὐτυχία τοῦ πτωχοῦ! (Υπηρέτρα)
   

 

149 Σχόλια to “Τα Χριστούγεννα του Παπαδιαμάντη (διήγημα του Κώστα Βάρναλη)”

  1. ΓιώργοςΜ said

    Καλημέρα, χρόνια πολλά!

    Πολλές ευχαριστίες, Νικοκύρη!

    Δεν ξέρω αν είναι η ημέρα, η διάθεση ή τι άλλο, αλλά ευχαριστήθηκα το σημερινό περισσότερο από οποιοδήποτε ανάγνωσμα των τελευταίων μηνών, ίσως και χρόνου.

    Είναι αξιοπρόσεκτο, πώς ο Βάρναλης να ξεχωρίζει ως Βάρναλης κάτω από την Παπαδιαμαντική καθαρεύουσα. Ίσως πάλι οι διαφορές να μην ήταν και τόσο πολλές, έτσι κι αλλιώς…

  2. spiral architect 🇰🇵 said

    Καλά Χριστούγεννα σε όλους τους συνδαιτυμόνες και στις οικογένειές τους.

  3. Χαρούλα said

    Χρόνια καλά! (Και πολλά δεν μας χαλάνε!) Σε όλη την εδώ παρέα. Φυσικά και στους αγαπημένους τους. Σε όσους γιορτάζουν κατ’όνομα!
    Πάντα να μας αγαπούν και κυρίως να αγαπάμε.

  4. Γιάννης Ιατρού said

    Χρόνια Πολλά στους εορτάζοντες /-ζουσες Χρήστους, Χρίστους (π.χ. στον Χρίστο Δάλκο, αν μας διαβάζει), Χριστίνες. Μανώληδες (στην Κρήτη μόνο 🙂 ) σήμερα και
    χαρούμενα Χριστούγεννα σ΄ όλους τους συνεντευξόμενους και στους δικούς τους

  5. Γιάννης Κουβάτσος said

    Καλά Χριστούγεννα με αγάπη και αλληλεγγύη.
    Ένα χριστουγεννιάτικο ποίημα, αφελές βέβαια, αλλά μου θυμίζει πιο πολύ απ’ όλα τα παιδικά Χριστούγεννα και τα αναγνωστικά μας :

    ΣΤΕΛΙΟΣ ΣΠΕΡΑΝΤΖΑΣ,
    “ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ”
    «Στην γωνιά μας κόκκινο τ΄αναμμένο τζάκι
    Τούφες χιόνι πέφτουνε στο παραθυράκι!

    Όλο απόψε ξάγρυπνο μένει το χωριό
    και χτυπά Χριστούγεννα το καμπαναριό!

    Έλα, Εσύ που Αρχάγγελοι σ’ανυμνούνε απόψε
    πάρε από την πίτα μας, που ευωδιά και κόψε!

    Έλα κι η γωνίτσα μας καρτερεί να ‘ρθεις……
    Σου ‘στρωσα, Χριστούλη μου, για να ζεσταθείς!»

  6. sarant said

    Καλημέρα, καλά Χριστούγεννα με τους αγαπημένους σας, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια και χαίρομαι που σας άρεσε το διήγημα!

  7. Γιάννης Ιατρού said

    Να βάλω και την εικόνα που σίγουρα θα κάνει την εμφάνισή της σε πολλά μέσα σήμερα, την έχω φυλάξει από το αρχικό άρθρο, τότε

  8. Χαρούλα said

    Ωραίος διαφορετικός Βάρναλης. Όπου πέσει η ηρεμία Παπαδιαμάντη, καλοφυτρώνει! Το διαβάζεις απολαυστικά. Παρά τις κάποιες λέξεις που προσωπικά με δυσκόλεψαν, δεν χάθηκα πουθενά.
    Μόνο κάτι με ζόρισε. Τι μού θυμίζει αυτό, σαν να είναι του Α.Π., πρέπει να το ψάξω, και που να βρω χρόνο σήμερα…. Και να, η πράξη αγάπης του Νικοκύρη! Επίμετρο λέγεται! Ότι χρειαζόμουν!
    Ευχαριστώ πολύ «αφεντικό», και για το διήγημα και για το …σκονάκι. Γερός νά είσαι!

  9. Γιάννης Κουβάτσος said

    «Ο κόσμος των πενήτων είναι ο κόσμος του. Οι φτωχοί και κατατρεγμένοι, οι αδύναμοι και ευάλωτοι άνθρωποι. Ξέρει να ακούει τον στεναγμό τους. Ο στεναγμός αυτός στα διηγήματά του δεν μένει απαρηγόρητος (…)Θεωρώ τον Παπαδιαμάντη όχι απλώς τον μεγαλύτερο Ελληνα πεζογράφο, αλλά μεγάλο εν γένει Ευρωπαίο διηγηματογράφο, που μπορεί να συγκριθεί μόνο με τους ομηλίκους του Μωπασσάν (γένν. 1850) και Τσέχωφ (γένν. 1860). Αυτή είναι η ιερή τριανδρία της ευρωπαϊκής διηγηματογραφίας. Άλλη τάξη μεγέθους για να συγκριθεί ο Παπαδιαμάντης δεν υπάρχει».
    https://www.google.com/url?sa=t&source=web&rct=j&url=https://www.politeianet.gr/books/9789605244675-zoumpoulakis-stauros-pek-panepistimiakes-ekdoseis-kritis-o-stenagmos-ton-peniton-258575&ved=2ahUKEwjg78W5yrrfAhVDiqQKHcl9B3QQFjAAegQIARAB&usg=AOvVaw2ax_-u_y_he9O8_4GHVH-Y

  10. Καλημέρα και χρόνια πολλά
    4 «Μανώληδες (στην Κρήτη μόνο 🙂 )» Μπα και στη Μυτιλήνη, σήμερα γιορτάζουνε (και δεν έχω καταλάβει γιατί όχι).

  11. Χαρούλα said

  12. ΚΩΣΤΑΣ said

    Χρόνια πολλά στον Νικοκύρη και σε όλους-ες που συχνάζουν εδώ μέσα. Ιδιαίτερες ευχές σε όσους-ες γιορτάζουν 🙂

    Το κείμενο θα το διαβάσω αργότερα.

  13. ΚΑΒ said

    Καλημέρα, καλά Χριστούγεννα με τους αγαπημένους σας. Πολύχρονοι οι εορτάζοντες.

    Και βέβαια μας άρεσε ο Βαρναλικός Παπαδιαμάντης.

    Ένα λεξιλογικό: Νομίζω ότι μόνο ο Παπαδιαμάντης χρησιμοποίησε τη λ. πολύρροιβδον, αλλά και στην αρχαιότητα βρίσκουμε μόνο μια φορά την αντίστοιχη λ. πολυρροίβδητον =που στροβιλίζεται, που περιστρέφεται, που περιστρέφεται γρήγορα δημιουργώντας ταυτόχρονα πολύ θόρυβο

  14. «Όλοι γείτονες, λάλοι και φωνασκοί, εκάθηντο κατά γης…» (Βάρναλης)
    «Μία γειτόνισσα, λάλος και φωνασκός, είχεν εγερθεί πρώτη…» (Παπαδιαμάντης, Υπηρέτρα)

    Χρόνια πολλά!

  15. π2 said

    Χρόνια πολλά σε όλους, με υγεία και χαρά.

  16. cronopiusa said

    Χρόνια πολλά. Τα καλύτερα έρχονται. Πολλές ευχούλες…

  17. Γιάννης Ιατρού said

    10β Γιάννη, νόμιζα πως γενικά γιορτάζουν στις 26/12, αλλά μάλλον ανάποδα είναι. Με μπέρδεψαν οι «Μανούσος» κλπ. 🙂

  18. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Χρόνια πολλά, καλά κι αγαπημένα σε όλους!
    Επιτέλους κατάσταση Χριστούγεννα! Κρυάκι με βροχόχιονο, να δικαιωθεί και η παχιά σούπα! 🙂
    Θαυμάσιο κι ανάλογο και το διαβαστικό μας! Ο άγιος και ο αιρετικός των γραμμάτων μας, μια υπέροχη ζυγιά για τη μέρα, ζέσταναν το μυαλό και την καρδιά.
    Την ευχή μου να έχεις Νικοκύρη.

  19. BLOG_OTI_NANAI said

  20. # Καλά Χριστούγεννα σε όλους και ιδιαίτερα στους εορτάζοντες: Χρίστος ή Χρήστος, Τσίτσιος (μακεδονικό), Χρηστίνα, Χρυσούλα, Χρυσάνθη, Μποζή (μακεδονικό). [Ο Μανώλης, παρ’ ημίν, γιορτάζει αύριο].

    # Εξαιρετικός ο Βάρναλης, ακόμα και όταν μιμείται τον Παπαδιαμάντη. Ευχαριστούμε τον Νοικοκύρη για την παράθεση του εξαιρετικού διηγήματος.

    # Και επειδή …το χούι χούι, διαβάζοντας τη φράση «τη Στέρφα… θα την σφάξω για σένα», άνοιξα το μακεδονικό μου λεξικό για να δω αν έχω συμπεριλάβει τη λέξη «στέρφα». Και, ω του θαύματος διαβάζω: «στέρφα(τα)=ζώα που δεν έχουν γάλα, δεν αρμέγονται. [Ίδε και ΣΟΥΔΑ, σελ.1056: στέριφος=άγονος]». Ομοίως λέμε και στέρφα(η) προβατίνα, κατσίκα κλπ.[όσα γέννησαν και έχουν γάλα, τα λέμε γαλάρια]

    # Και τα παραπάνω με κάνουν να σκεφτώ: Μπας και ήταν Μακεδόνας ο Βάρναλης; Μα, ο καλός μας ποιητής (όπως προδίδει και το επώνυμό του) κατάγονταν από τη Βάρνα της Βόρειας Θράκης! Και τι μ’ αυτό; Κάπου από κει κατάγονταν και ο Βασίλειος Α’ ο Μακεδών!

  21. ΚΑΒ said

    Cronopiusa: Χρόνια πολλά. Τα καλύτερα έρχονται.

    ΖΗΚΟΣ: Τι κάνετε κυρία Γιατρέσσα;
    ΖΗΚΟΣ: …ε πως να ‘μαστε μαντάμ; Προσεχώς καλύτερα!

    Χρόνια σου πολλά με ελπίδα και αισιοδοξία.

  22. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    5. Γιάννης Κ. >>Όλο απόψε ξάγρυπνο μένει το χωριό
    και χτυπά Χριστούγεννα το καμπαναριό!
    Γιάννη, ακριβώς αυτό μου ήρθε χθες τη νύχτα, μεταξύ 11-12, που (νομίζω ότι) άκουσα καμπάνες εκκλησίας. Φαίνεται θα είχαν νυχτερινή λειτουργία(«αγρυπνία;») και σήμαναν για λίγο. Ωραίο ήταν! Ανάπλασα μέσα μου το ποίημα (το θυμόμουν-Άλτσι,ένα ρούμπο!:) )
    και σημείωσα νοερά το ρήμα «εωδιά» -ευωδιάζει, για όταν έχουμε δω συζήτηση για …συγκοπτόμενα αυτής της κατηγορίας 🙂

  23. Καλημέρα και χρόνια πολλά σε όλους, όλοι κάτι γιορτάζουν σήμερα !

    Ο Γραίος δεν ξέρω αν είναι ντοπολαλιά ή λεξιπλασία του Παπαδιαμάντη, η λέξη προέρχεταο από το Greco όπως ονόμαζαν οι Ιταλοί τον ανατολικό άνεμο που φυσικά γι αυτούς ερχότανε από την Ελλάδα. Επισήμως αναφέρεται σαν Γραίγος. Πολλές ιταλικές ονομασίες ανέμων μέσω των ναυτικών πέρασαν στα ελληνικά π.χ Τραμουντάνα από το tra montagna, ο Βοριάς (από τις Αλπεις για τους Ιταλούς).

  24. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα!

    8 Νάσαι καλά. Ο κατάλογος των αντιστοιχιών, βέβαια, δεν είναι πλήρης. Βλ. και την προσθήκη του σχ. 14.

    13 Δίκιο έχεις, στο TLG υπάρχει μόνο αυτό που βρήκες. Ωστόσο, μέσω γκουγκλ βρίσκω «πολυρροιβδος» στο ευρετήριο ενός ομηρικού λεξικού.

  25. BLOG_OTI_NANAI said

    «διάτρητον βατανίαν»

    Συνήθως το κλινοσκέπασμα αυτό λέγεται «μπατανία«, δεν το βρήκα αλλού ως «βατανία».

    Υπάρχουν στην αρχαία γραμματεία («Δειπνοσοφιστές») τα «βατάνια» που είναι όμως «πιατάκια«.

  26. BLOG_OTI_NANAI said

    Και η «αμφιλύκη» από τον Παπαδιαμάντη:

  27. Η ετοιμασία της παραδοσιακής γεμιστής γαλοπούλας είναι η αιτία που δεν έγραψα πόσο πολύ μου άρεσε το διήγημα του Βάρναλη «εις ύφος Παπαδιαμάντη»

  28. Χαρούλα said

    16 Κρόνη, έτσι! Με το μυαλό σε εκγρήγορση. Κάποια θέματα δεν έχουν αργίες δυστυχώς.
    18 ΕΦΗ, αααάλλο επίπεδο! Πολύ καλό! Ευχαριστώ.

    Κατά τα λοιπά, και μεις(Έβρος), Μανώληδες γιορτάζουμε αύριο.
    (Και παραδόξως και στην Θράκη χρησιμοποιούμε το «μακεδονικό» στέρφος-α-ο για το άγονο. Πουθένα αλλού στην Ελλάδα όμως!😄)

    Καλή όρεξη είτε με γαλοπούλες(Τζι), είτε με κατσικάκια ή χοιρινά! Κρασάκι να ρέει!

  29. Γιάννης Ιατρού said

    24: Γι αυτό το «πολυρροιβδος» βρήκα αυτά (τόσο για την προέλευση/ρίζα σρα-σρι-σρυ</i: όσο και τ' άλλα σχετικά):

  30. ΓΤ said

    Μια τρυφερή έκπληξη 🙂 στο https://twitter.com/LFC/status/1076752158987640832

  31. ΚΑΒ said

    Βἀρναλης:
    Τέλος, ω! της εκπλήξεως, ενεφανίσθη και ο έτερος εαυτός του, ο Αλέξανδρος Παπαδημούλης, ο πτωχαλαζών, ο ασχολούμενος εις έργα μη κοινώς παραδεδεγμένης χρησιμότητος!

    Παπαδιαμάντης:
    Ὁ δ᾽ ἐξαρχῆς ὁμιλῶν ἐκαλεῖτο Λέανδρος Παπαδημούλης, καὶ κατήγετο ἐκ τοῦ τόπου. Εἶχε κατέλθει μετὰ πολλὰ ἔτη, νοσταλγὸς ἐξ Ἀθηνῶν, ὅπου συνήθως διέτριβεν ἀσχολούμενος εἰς ἔργα οὐχὶ παραδεδεγμένης χρησιμότητος. Ἦτο ὑψηλός, ὑπερτριακοντούτης, μὲ μαύρην κόμην καὶ γένειον, μελαψός, μὲ ἁδροὺς χαρακτῆρας, πενιχρὸς τὴν ἀναβολήν, πτωχαλαζών, τρέφων ἀλλοκότους ἰδέας. (Χαλασοχώρηδες ΙΑ’)

  32. sarant said

    25 Και πατανία το βρίσκεις. Τούρκικο (battaniye).

  33. # 28

    Χαρούλα, λόγω μαγειρικής το ξέχασα, και μεις στα (πολύ) ιερά χώματα της Φωκίδας στέρφα λέμε γενικά την στείρα (εκτός από το ροφοειδές ψάρι)

    Αύριο, απ’ όσα ξέρω, γιορτάζουν και οι Ευγενίες και οι Ευγένιοι

    Από την γεμιστή, οι πατάτες και η γέμιση είναι όλα τα λεφτά, άπαξ του έτους μόνον όμως, για θερμιδικούς λόγους

  34. ΣΠ said

    Χρόνια Πολλά σε όλους τους συσχολιαστές. Στους εορτάζοντες Χρήστο, Χριστίνα, Χρυσούλα, Μανώλη, Μανουέλα, Γάσπαρ, Βαλτάσαρ, Μελχιόρ. Χαρούμενες γιορτές. Με θετική σκέψη και αισιοδοξία.

  35. ΣΠ said

    33
    Της Αγ. Ευγενίας ήταν χθες.

  36. ΓΤ said

    @34 και ο Μανούσος σήμερα (όχι του Ατρομήτου) 🙂

  37. ΣΠ said

    20 Μποζή (μακεδονικό)

    Αυτό είναι βορειομακεδονικής προέλευσης: Χριστούγεννα = Божиќ (μπόζικ) στα μακεδονικά.

  38. # 35

    Χριστούγεννα +1 ή -1 , θα μπέρδεψα τα πρόσημα !

  39. ΣΠ said

    Χρόνια Πολλά και στον Σταμάτη Κραουνάκη που σήμερα έχει γενέθλια.

  40. 20 στέρφα το λέμε και στα …ελληνικά 😉

  41. Soumela said

    Chapeau που λένε και οι Γάλλοι, εξαιρετικό το διήγημα και το επίμετρο.
    Χρόνια πολλά και καλά σε όλους.

  42. BLOG_OTI_NANAI said

    32: Ναι, το «πατανία» δεν το σκέφτηκα να το ψάξω.

  43. Αντε και…εικονικά !!

  44. Theo said

    Καλησπέρα!
    Καλά Χριστούγεννα σε όλες και όλους και χρόνια πολλά κι ευλογημένα στους εορτάζοντες -ουσες του ιστολογίου!

    Απολαυστικό το διήγημα του Βάρναλη a la maniere de Papadiamantis!
    Αρχίζει να ανεβαίνει στην εκτίμησή μου.

    Ευχαριστώ, Νικοκύρη!

  45. Χαρούλα said

    Και για το 43, ταιριάζει το γνωστό ανέκδοτο…

    Καλά αυτός με το κασκέτο, είναι ο γνωστός Παοκτσής στο Γαλαξείδι. Ο άλλος ο κοκκινοντυμένος με τον σάκο, ποιός είναι;;;😄😅😂🙃

  46. Μαρία said

  47. Le Coeur Gothique said

    Χρόνια Πολλά σε όλες και όλους! Με υγεία, αγάπη, δημιουργία και δύναμη!
    Α, και με πλούσια τραπέζια όπως αυτό που ονειρεύτηκε ο κυρ Αλέξαντρος…

  48. atheofobos said

    Άκρως επιτυχής η ιδέα του Βάρναλη να γράψει αυτό το απολαυστικό διήγημα.

    28
    Η στέρφα και ως άγονη, είναι λέξη γνωστή ακόμα και την Κρήτη.
    https://www.cretalive.gr/polites/sterfa-gh

  49. Γιάννης Κουβάτσος said

    Ο Ν.Δ.Τριανταφυλλόπουλος επιμελήθηκε έναν τόμο με τίτλο «Με τον τρόπο του Παπαδιαμάντη», όπου συγγραφείς-θαυμαστές του κυρ Αλέξανδρου γράφουν διηγήματα μιμούμενοι το ύφος του. Δυστυχώς δεν εκτιμήθηκε από το αναγνωστικό κοινό και δεν γνώρισε δεύτερη έκδοση, οπότε είναι εξαντλημένο. Το βρήκα τυχαία σε περίπτερο στην Ακαδημίας:
    https://www.google.com/url?sa=t&source=web&rct=j&url=http://www.protoporia.gr/me-ton-tropo-toy-papadiamanti-p-70182.html&ved=2ahUKEwilovytqLvfAhUJLFAKHaNtAmAQFjACegQIAxAB&usg=AOvVaw268W7YzpYuDbBzJ6W3sFnJ&cshid=1545752471372

  50. cronopiusa said

  51. Μαρία said

    37
    Βλέπω οτι Σέρβοι και Μακεδόνες έχουν κι ευχή Χριστός εγεννήθη/Αληθώς εγεννήθη, σαν το δικό μας Χριστός ανέστη.
    https://theculturetrip.com/europe/articles/this-map-shows-you-how-to-say-merry-christmas-in-every-european-language/

    https://en.wiktionary.org/wiki/%D0%92%D0%B0%D0%B8%D1%81%D1%82%D0%B8%D0%BD%D1%83_%D1%81%D0%B5_%D1%80%D0%BE%D0%B4%D0%B8

  52. Χαρούλα said

    Ααααα, σήμερα το διήγημα έχει την τιμητική του! (Ανέβηκε εκεί μετά το μεσημέρι)
    https://www.imerodromos.gr/ta-christoygenna-toy-papadiamanti/

    Βέβαια αν κατάλαβα σωστά αυτό που ανέβασε στο 50 η Κρόνη(δεν πρόλαβα ακόμη να το δω όλο), σαν να ανατρέπεται η εικόνα που είχα για την σχέση Βάρναλη-Παπαδιαμάντη

  53. Alexis said

    Χρόνια πολλά σε όλους!
    Υγεία και ευτυχία στο Νικοκύρη, σε όλους τους φίλους του ιστολογίου και σε όλο τον κόσμο!

  54. alexisphoto said

    Χρόνια πολλά και καλά σε όλους,
    @26 την αμφιλύκη την ξέρουμε και από εδώ:
    http://ebooks.edu.gr/modules/ebook/show.php/DSB106/544/3563,14886/extras/texts/index_c_08_01_kavvadias_antinomia.html
    Καλές γιορτές.

  55. # 43, 45

    Προς αποφυγήν παρεξηγήσεων (από…αδελφόθεους και θαυμάστριες) δεν είμαι αυτός με το κασκέτο, αν και είμαι ΠΑΟΚτσής και παρ’ ότι έχω κουμαντάρει αυτό το καΐκι όταν ακόμα το έλεγαν Φαέθοντα κι ήταν βαμένο άσπρο, αυτό και το πανί του. Ο τόπος είναι όντως το Γαλαξίδι (με γιώτα πλέον), τον κύριο με τα κόκκινα δεν τον γνωρίζω

  56. ΚΩΣΤΑΣ said

    Εξαιρετικότατο κείμενο, μόλις το ανέγνωσα, δεν το είχα καν υπόψη μου.

    Νικοκύρη, σε ευχαριστούμε για το πλούσιο πνευματικό χριστουγεννιάτικο τραπέζι που μας παρέθεσες σήμερα.

    Επιτρέψτε μου και ορισμένες επισημάνσεις.

    1. Ο αγαπητότατός μου Βάρναλης θα μπορούσε να διαπρέψει λογοτεχνικά ακόμη και αν χρησιμοποιούσε ως γλώσσα αυτή της απλής καθαρεύουσας. Ας όψονται προς τούτο οι χριστιανομπολσεβίκοι, που επηρέασαν τη σκέψη του. Αυτό ήταν και το μόνο της ζωής του αμάρτημα. 😉

    2 Νομίζω, ότι παρά την διακριτικότητα και την ευγένειά του, ο Βάρναλης, σε κάποια σημεία υποκρύπτει και μια λεπτή ειρωνεία προς τον Παπαδιαμάντη, όπως:

    α. Θα νηστεύσει και πάλιν, ως το είχε τάμα να νηστεύει δια βίου κάθε Παρασκευήν δια να εξαγνισθεί ο αμαρτωλός δούλος του Θεού από το μέγα κρίμα της νεότητός του, που είδε τυχαίως από την κλειδαρότρυπαν την νεαράν του εξαδέλφην να γδύνεται.

    β. Ο κυρ Αλέξανδρος ησθάνθη τύψεις, ότι έπλασεν όλους αυτούς τους ανθρώπους του λαού τόσον δυστυχείς και ταπεινούς ή τόσον αμαρτωλούς (ουδείς αναμάρτητος!) και τον εαυτόν του τόσον επηρμένον!…

    Δεν ξέρω ποια η δική σας γνώμη επ’ αυτού.

  57. ΚΩΣΤΑΣ said

    51 Πάντως ο γκουγκλομεταφραστής τα λέει σλαβομακεδονικά και όχι σκέτα μακεδονικά (πρώτο λινκ) 😉

    Σλαβομακεδονικά : Среќен Божиќ ή Христос се роди

  58. Χαρούλα said

    56 ΚΩΣΤΑ, νομίζω πως αυτό είναι που υποννοεί το βίντεο που ανέβασε η Κρόνη. Εγώ δεν το εντόπισα, αλλά μάλλον σωστά τα …νομίσματα σου!

    55 Τζι, κάτι θα ξέρεις παραπάν για την γραφή. Ήξερα και τα δύο, και μάλλον βρήκα πιο αρχοντικό😊, με την δίφθογγο! (Ελπίζω να μην υποτίμησα την εικόνα σου με το σχόλιο μου)

    ΘΑ ΗΘΕΛΑ να μου απαντήσουν ο κ.Σαραντάκος καθως και οι λοιποί δικοί του σχολιασταί, ΓΙΑΤΙ ενώ συζητούμε για τα ονόματα που εορτάζουν τας ημέρας αυτάς, εδώ και δέκα ώρας, ΣΚΟΠΙΜΩΣ ΑΠΟΚΡΥΒΟΥΝ ότι αύριο, δεύτερη μέρα της του Χριστού Γεννήσεως, τιμάται ο ΙΑΚΩΒΟΣ Ο ΑΔΕΛΦΟΘΕΟΣ!

  59. Γιάννης Κουβάτσος said

    Δεν νομίζω πως υπάρχει ειρωνεία, Κώστα, ούτε καν λεπτή για τον Παπαδιαμάντη. Ίσως υπάρχει ειρωνεία για κάποιους «χριστιανούς», που ενώ έχουν αμαρτήσει και αμαρτάνουν βαριά, δεν νιώθουν ίχνος από τη μεταμέλεια του Παπαδιαμάντη για το ασήμαντο παραστράτημά του.
    Για πες πώς θα μπορούσε να γράψει στην απλή καθαρεύουσα αυτό το αριστούργημα ο Βάρναλης, χωρίς να είναι κωμικό το αποτέλεσμα; 😉

    Κώστας Βάρναλης, Οι πόνοι της Παναγιάς

    Πού να σε κρύψω, γιόκα μου, να μη σε φτάνουν οι κακοί;

    Σε ποιο νησί του Ωκεανού, σε ποια κορφήν ερημική;

    Δε θα σε μάθω να μιλάς και τ’ άδικο φωνάξεις

    Ξέρω πως θάχεις την καρδιά τόσο καλή, τόσο γλυκή,

    που με τα βρόχια της οργής ταχιά θενά σπαράξεις.

    Συ θα ‘χεις μάτια γαλανά, θα ‘χεις κορμάκι τρυφερό,

    θα σε φυλάω από ματιά κακή και από κακό καιρό,

    από το πρώτο ξάφνιασμα της ξυπνημένης νιότης.

    Δεν είσαι συ για μάχητες, δεν είσαι συ για το σταυρό.

    Εσύ νοικοκερόπουλο, όχι σκλάβος, όχι σκλάβος ή προδότης

    Τη νύχτα θα σηκώνομαι κι αγάλια θα νυχοπατώ,

    να σκύβω την ανάσα σου ν’ ακώ, πουλάκι μου ζεστό

    να σου τοιμάζω στη φωτιά γάλα και χαμομήλι,

    κ’ υστέρα απ’ το παράθυρο με καρδιοχτύπι να κοιτώ

    που θα πηγαίνεις στο σκολιό με πλάκα και κοντύλι…

    Κι αν κάποτε τα φρένα σου το Δίκιο, φως της αστραπής,

    κι η Αλήθεια σου χτυπήσουνε, παιδάκι μου, να μη την πεις.

    Θεριά οι ανθρώποι, δεν μπορούν το φως να το σηκώσουν.

    Δεν είναι αλήθεια πιο χρυσή σαν την αλήθεια της σιωπής.

    Χίλιες φορές να γεννηθείς, τόσες θα σε σταυρώσουν.

    Ώχου, μου μπήγεις στην καρδιά, χίλια μαχαίρια και σπαθιά.

    στη γλώσσα μου ξεραίνεται το σάλιο, σαν πικρή αψιθιά!

    – Ω! πώς βελαζεις ήσυχα, κοπάδι εσύ βουνίσιο…-

    Βοηθάτε, ουράνιες δύναμες, κι ανοίχτε μου την πιο βαθιά

    την άβυσσο, μακριά απ’ τους λύκους να κρυφογεννήσω!

  60. Γιάννης Κουβάτσος said

    Έχω στείλει κάτι σχετικό με το βίντεο και την επεισοδιακή γνωριμία Παπαδιαμάντη και Βάρναλη, Χαρούλα, αλλά το έπιασε η μαρμάγκα.

  61. Μαρία said

    58
    Του αδελφοθέου είναι στις 23 Οκτωβρίου.

  62. ΓΤ said

    @58 Έκατσε ωραία αυτό το «σχολιασταί», Χαρούλα, και φτιάχνει μου τη νύχτα, και πλάθει το Σχολιασταί Σαραντάκου, όπως λέμε Συνεχισταί Θεοφάνους… 🙂

  63. ΚΩΣΤΑΣ said

    58 Χαρούλα, δεν είδα το βίντεο της Κρόνης, έχει διάρκεια και … παράλληλα τηλεφωνώ στους εορτάζοντες. 😉

    59 Γιάννη, ιδού
    Πού να σε κρύψω, υιέ μου, ίνα μη σε προσεγγίζουν οι κακοί;
    Εις ποίαν νήσον του Ωκεανού, εις ποίαν κορυφήν ερημική;
    ……………………………………………………………

    Τέλειο, ε! 😉

  64. # 56 (2)

    Από την κατασκευή της η καθαρεύουσα έχει μια ειρωνική χροιά. Παράβαλε το πουκάμισο με το υποκάμισον (και μη μου πεις πως δεν…υπομειδίασες )

  65. ΧριστιανοΜπολσεβίκος said

    Το σημερινό διήγημα μου άρεσε διπλά. Ο Παπαδιαμάντης του χριστιανού. Ο Βάρναλης του μπολσεβίκου

  66. Γιάννης Κουβάτσος said

    Ήταν επεισοδιακή η πρώτη τους γνωριμία, Χαρούλα, αλλά η συνέχεια ήταν καλύτερη. Ο κυρ Αλέξανδρος ήταν δύσκολος άνθρωπος, αλλά ο σεβασμός του Βάρναλη στο πρόσωπό του και στη λογοτεχνική του αξία είναι δεδομένος. Εδώ το επεισόδιο:
    https://www.google.com/url?sa=t&source=web&rct=j&url=http://www.katiousa.gr/logotechnia/prosopa/pos-o-varnalis-tin-asevi-symperifora-tou-eksorgise-ton-papadiamanti/&ved=2ahUKEwiQrcO3xbvfAhUJJVAKHdD1DFoQFjAAegQICBAB&usg=AOvVaw2uKepb0yIcj0wU4eQqhZGY&cshid=1545760312518

  67. ΜΙΚ_ΙΟΣ said

    ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ με υγεία στο Νικο-κύρη, σε όλους τους συσχολιαστές και τις οικογένειές τους! Ιδιαιτέρως στους/στις εορτάζοντες/-ουσες, χθες-σήμερα-αύριο!

    Εξαιρετική η έμπνευση του Βάρναλη να γράψει ’’εις ύφος Παπαδιαμάντη’’, τιμώντας τον (;)[Το ερωτηματικό μετά και την ανάρτηση #50 της Cronopiusa]. Και το αποτέλεσμα είναι μεν γοητευτικό και απολαυστικό, αλλά … ελέω Παπαδιαμάντη.
    Φαίνεται και από το ’’σκονάκι’’ του Νικο-κύρη, αλλά και με τα συμπληρώματα άλλων σχολιαστών, ότι το μισό – τουλάχιστον – διήγημα είναι αυτούσια παπαδιαμαντικό.
    Όπως και μερικές λέξεις που είναι σχεδόν αποκλειστικής χρήσης από τον Παπαδιαμάντη: ημίκλιντος, υπόσαθρον κ.ά.

    Συμπληρωματικά και ’’εις επίρρωσιν’’ υπάρχει και το παρακάτω, αρκετά εκτεταμένο:

    ΒΑΡΝΑΛΗΣ:
    Και ήλθεν ο Χριστός με το τεθλιμμένον πρόσωπον, η Παναγία η Γλυκοφιλούσα με το λευκόν και ένθεον Βρέφος της, ο Άγιος Στυλιανός, ο φίλος και φρουρός των νηπίων, η Αγία Βαρβάρα και η Αγία Κυριακή με τους σταυρούς και τους κλάδους των φοινίκων εις τας χείρας, ο όσιος Αντώνιος και Ευθύμιος και Σάββας με τας γενειάδας και τα κομβοσχοίνιά των· και ήλθε και ο όσιος Μωϋσής ο Αιθίοψ, «άνθρωπος την όψιν και θεός την καρδίαν», η Αγία Αναστασία η Φαρμακολύτρια κρατούσα εις τας χείρας το μικρόν της ληκύθιον, το περιέχον τα λυτήρια όλων των μαγγανειών και επωδών, ο Άγιος Ελευθέριος, η Αγία Μαρίνα και είτα ο Άγιος Γεώργιος και ο Άγιος Δημήτριος με τα χαντζάρια των, με τας ασπίδας και τους θώρακάς των…

    ΠΑΠΑΔΙΑΜΑΝΤΗΣ («Η Γλυκοφιλούσα»)
    … με το ωχρόν πρόσωπον της Παναγίας, ενούμενον κατά παρειάν με το λευκόν και ένθεον πρόσωπον του λατρευτού Βρέφους της…
    … Είτα ήσαν ο Άγιος Γεώργιος και ο Άγιος Δημήτριος, με τα χαντζάρια των, με τας ασπίδας, τους θώρακάς των και την άλλην πανοπλίαν των. Και η Αγία Βαρβάρα και η Αγία Κυριακή με τους σταυρούς και με τους κλάδους των φοινίκων εις τας χείρας. Ήσαν και οι όσιοι, με τα κουκούλια, με τας λευκάς γενειάδας των, με τα κομβοσχοίνια και τους ερυθρούς σταυρούς των, ο όσιος Αντώνιος και Ευθύμιος και Σάββας.
    Ήτο και ο όσιος Μωυσής ο Αιθίοψ «Άνθρωπος όψιν και θεός την καρδίαν».
    … η Αγία Αναστασία η Φαρμακολύτρια, κρατούσα με την αριστεράν χείρα το μικρόν της ληκύθιον, το περιέχον τα λυτήρια όλων των μαγγανειών και των επωδών ….

    Εξάλλου, κάποια μικρά γλωσσικά ολισθήματα του Βάρναλη δείχνουν ότι μάλλον ’’δεν τό‘χε και πολύ’’ με την αρχαία/καθαρεύουσα.
    Π.χ. η περίοδος «Και αφού εγκαίρως παρέδωσε … δεν είχεν ακόμη φέξει!» είναι ελαφρώς ασύντακτη.
    ή γράφει: «την γλίσχρον αντιμισθίαν» αντί του ορθού «την γλίσχραν αντιμισθίαν». [Δεν βρήκα κάποια παρόμοια έκφραση στον Παπαδιαμάντη].

    Τα παραπάνω δεν μειώνουν καθόλου την αξία του ’’υβριδικού’’ αυτού διηγήματος, ούτε, φυσικά, τη λογοτεχνική φυσιογνωμία που λέγεται Βάρναλης.

  68. ΚΩΣΤΑΣ said

    64 Δεν βλέπω κάποια διαφορά, εκτός αν λεγόταν υποκαμίσιον, οπότε μοιάζει πιο ερωτικό! 😉

  69. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα! Να με συμπαθάτε για την πολύωρη απουσία, χώνευα σαν βόας.

    67 Πρέπει να είναι τυπογραφικό λάθος το «γλίσχρον». Όσο για την πρόταση που τη βρίσκεις ασύντακτη, νομίζω ότι είναι απλώς περιπεπλεγμένη σαν του Ππδ, και ότι στέκει. Ο Βάρναλης ήταν καλός φιλόλογος, εξαιρετικός μεταφραστής από τα αρχαία.

    60-66 Η «δυσανάγνωστη λέξη» που επαναλαμβάνεται τρεις φορές είναι «γκέων, γκέων, γκέων»

    56α Κώστα, δεν βρίσκω ειρωνεία. Ο Βάρναλης έχει γράψει χρονογράφημα για το «μέγα αμάρτημα» του Παπαδιαμάντη. Θα το βάλω κάποτε.

  70. Ιάκωβος ο Αδελφόθεος said

    Από το χριστουγεννιάτικο Ιλλινόϊ, ξαναστέλνω ένα σχόλιο που μού κρατάει η μαρμάγκα επί 15 λεπτά…

    Αφού συγχαρώ τον κ. Σαραντάκο για την ανάρτηση του θαυμάσιου αυτού διηγήματος του Βάρναλη, θα ήθελα να προβώ σε ορισμένες επισημάνσεις και να κάνω κάποιες ερωτήσεις προς τον κ. Σαραντάκο…

    1) Το παρόν διήγημα είναι αψευδής μαρτυρία για το πόσο λαμπρός γνώστης της καθαρευούσης ήτο ο μαλλιαρός Βάρναλης. Και δικαιώνει εμάς τους εραστάς της διαχρονικής Ελληνικής Γλώσσης που πιστεύουμε πως για να γράψει κάποιος καλή Δημοτική, πρέπει να είναι πολύ καλός γνώστης της καθαρευούσης, ού μην αλλά και της αρχαίας…

    2) Το επίσημο ιστολόγιο του Παπαδιαμάντη (το papadiamantis.org, που επιμελείται ο καθηγητής του ΕΚΠΑ, Φώτιος Δημητρακόπουλος…) έχει αναρτήσει από τις 14 Απρίλη 2011 το παρόν διήγημα του Βάρναλη και δίνει σαν πηγή το ιστολόγιο του κ. Σαραντάκου!..

    ΕΡΩΤΩ τον κ. Σαραντάκο: Γιατί, κύριε Νίκο μου, αφού θεωρήστε ως η ΠΗΓΗ γι’ αυτό το διήγημα του Βάρναλη, αρνείστε επί 9 χρόνια να αναρτήσετε και το φύλλο της εφημερίδος «Προοδευτικός Φιλελεύθερος» όπου πρωτοδημοσιεύτηκε (στις 23.12.1950) το περί ού ο λόγος διήγημα; Μήπως για να μήν ελέγξουν οι «άπιστοι Θωμάδες» αν το μεταγράψατε σωστά, ή αν κάνατε τίποτα… «λαθροχειρίες»;

    3) Γράφει ο κ. Σαραντάκος στον πρόλογο της παρούσης αναρτήσεως:
    «Ο Βάρναλης σαν ήταν νέος είχε γνωρίσει τον Παπαδιαμάντη στη Δεξαμενή -την πρώτη μάλιστα φορά, πριν συστηθούν, ο Βάρναλης είχε φωναχτά διαμαρτυρηθεί στο καφενείο για τις αλλεπαλληλες γενικές ενός άρθρου της εφημερίδας («όλο γκέων, γκέων, γκέων»), με τρόπο που είχε εξοργίσει τον Παπαδιαμάντη. Το είχε βάρος αυτό στη συνείδησή του, επειδή τον εκτιμούσε βαθύτατα.»

    ΕΡΩΤΩ τον κ. Σαραντάκο; Πού τα ξέρετε αυτά, κύριε Νίκο; Γιατί δεν λέτε ότι πηγή σας είναι ο κομμουνιστής γιατρός Μάρκος Αυγέρης κι ότι τα είχε αποκαλύψει στο τεύχος 73-74 της «Επιθεώρησης Τέχνης» (Ιανουάριος – Φεβρουάριος 1961); Κατεβάστε ΕΔΩ το τεύχος για να ενημερωθείτε…
    Και γιατί, κύριε Σαραντάκο, ενώ ο Αυγέρης λέει «γκέον, γκέον, γκέον», εσείς το κάνατε «όλο γκέων, γκέων, γκέων»;

    ΑΝΑΡΤΩ την σχετική διήγηση του Μάρκου Αυγέρη προς τον Τάσο Βουρνά από την «Επιθεώρηση Τέχνης» του 1961, προκειμένου να μή τολμήσουν να με αμφισβητήσουν οι γνωστοί «μετά Χριστόν προφήτες» Πέπες, Λεώνικος, Ιατρού, κύρ Γιάννης Κουβάτσος, Alexis, Theo, κύρ Δημήτρης Μαρτίνος και λοιποί αντιρρησίες…

    Όπως βλέπετε, ο Αυγέρης είναι σαφής: Δεν ταίριαζαν τα χνώτα του Βάρναλη και του Παπαδιαμάντη, παρά την απέλπιδα προσπάθεια του κ. Σαραντάκου να μάς πείσει για το αντίθετο…

  71. Κώστας said

    Χρόνια πολλά σε όλους!

  72. ΚΩΣΤΑΣ said

    70 –> Και δικαιώνει εμάς τους εραστάς της διαχρονικής Ελληνικής Γλώσσης που πιστεύουμε πως για να γράψει κάποιος καλή Δημοτική, πρέπει να είναι πολύ καλός γνώστης της καθαρευούσης, ού μην αλλά και της αρχαίας…

    Κι εγώ συμμερίζομαι αυτή την άποψη. Επειδή όμως δεν είμαι τόσο καλός γνώστης καμιάς μορφής της γλώσσας μας, προτιμώ να γράφω μικτή, κατά πως σε κάθε περίπτωση με βολεύει. Είναι καλό αυτό ή μήπως το κάνω χειρότερα;

  73. Γιάννης Κουβάτσος said

    Εσύ είσαι μετά Χριστόν προφήτης, Βάτμαν, γιατί το επεισόδιο μεταξύ Βάρναλη και Παπαδιαμάντη περιγράφεται στο λινκ του 66 και, όπως και να ‘χει, είναι γνωστό.
    Και τι να μην ελέγξουν «λαθροχειρίες» οι αναγνώστες τσαμπουνάς; Αφού το αφήγημα υπάρχει δημοσιευμένο στον τόμο με τα πεζά του Βάρναλη. Αγόρασε και κάνα βιβλίο.

  74. Ιάκωβος ο Αδελφόθεος said

    Κύρ Γιάννη μου (73), συλλαμβάνεσαι και πάλι «κλέπτων οπώρας»…

    1) Ο κ. Σαραντάκος μπορεί να σε διαβεβαιώσει ότι η μαρμάγκα μού κράταγε το σχόλιο 70, τουλάχιστον μιάμισυ ώρα πρίν ξυπνήσεις εσύ και στείλεις το σχόλιο 66…
    Κι εν τοιαύτη περιπτώσει, κύρ Γιάννη μου, είναι ίδιας βαρύτητος το δικό μου ντοκουμέντο από την πηγή («Επιθεώρηση Τέχνης» Φεβρ. 1961) με την δική σου παραπομπή από ένα κομμουνιστικό ιστολόγιο, που μπορεί και νάχει παραποιήσει το πρωτότυπο κείμενο;

    2) Γιατί δεν βγάζεις άχνα, κύρ Γιάννη μου, για την μετατροπή του «γκέον, γκέον, γκέον» που ξεστόμισε ο Βάρναλης σε «όλο γκέων, γκέων, γκέων» από τον κ. Σαραντάκο; Η δική σου παραπομπή (ιστολόγιο «κατιούσα») μιλάει για δυσανάγνωστη φράση, ενώ ΕΚΕΙ βρίσκεται όλη η ουσία του θέματος και γιατί εξοργίστηκε τόσο πολύ ο κύρ Αλέξανδρος!..

    Θα περιμένω μήπως βγεί και το εξηγήσει ο ίδιος ο κ. Σαραντάκος (να μάς πεί και γιατί άλλαξε το όμικρον με το ωμέγα στο «γκέον»…) και θα επανέλθω με καταιγιστικά ντοκουμέντα

  75. loukretia50 said

    Ένα λεπτό το σκόρδο – γκέον βαγκέον !!!

    αυτό παίζαμε μικρά, το θυμάται κανείς?

  76. sarant said

    75 Γκέο βαγκέο λέγαμε εμείς πάντως 🙂

    Όσο για τη φοβερή αλλαγή που έκανα από «γκέον» σε «γκέων», δεν είχα προ οφθαλμών το κείμενο. Αφού ενοχλήθηκε ο Βάρναλης από γενικές, πιο λογικό είναι το «γκέων».

  77. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    76α Ναι αλλά το γράφαμε γκέω βαγγέω. Μάρτυς μου το Slang 🙂

  78. Και γω που νόμιζα πως μόνο ο Σαββόπουλος γνώριζε τη διαφορά του όμικρου (!) από το ωμέγα !

  79. Theo said

    @58, 61:
    Η μνήμη του αγίου Ιακώβου του Αδελφοθέου τιμάται και στις 23 Οκτωβρίου και την πρώτη Κυριακή μετά τα Χριστούγεννα (βλ. εδώ). Αν τα Χριστούγεννα πέσουν Κυριακή, οπότε την επόμενη Κυριακή γιορτάζεται η μνήμη του Μεγάλου Βασιλέιου, τότε η μνήμη του αγίου Ιακώβου του Αδελφοθέου συνεορτάζεται στις 26 Δεκεμβρίου, μαζί με τη σύναξη της Υπεραγίας Θεοτόκου.

  80. loukretia50 said

    ΕΦΗ -ΕΦΗ : Εμείς το τραγουδούσαμε χοροπηδώντας!
    Δεν ξέραμε να το γράφουμε, ούτε τι σημαίνει βέβαια.
    (όπως πχ η τσιγκολελέτα!)

  81. loukretia50 said

    Όσο για την καθαρεύουσα , πιστεύω κι εγώ ότι τελικά βοηθάει να αξιοποιείς καλύτερα τις πολλές δυνατότητες της δημοτικής.
    ————————
    Άντεξα όπως πολλοί της σειράς μου(!) απίστευτες εκθέσεις με σπουδαία θέματα όπως η αποταμίευση , η εκδρομή στο χωριό, επίσκεψις εις ελαιοτριβείον κλπ, και η καθαρεύουσα αποτύπωνε με φοβερή ειρωνεία τα απλά περιστατικά!!
    Κι αν ήθελες να παίξεις λίγο, το κόλπο ήταν να παρεμβάλλεις διαλόγους τάχα αυθεντικούς και καθάριζες.

  82. BLOG_OTI_NANAI said

    Η σειρά επιφωνημάτων υπάρχει και ως «γκέου, γκέου, γκέου»:

  83. Μαρία said

    76
    Κι εμείς αλλά βαΝγκέο εννοείται 🙂

  84. Γιάννης Κουβάτσος said

    23:02 μείον 15 λεπτά μάς κάνει 22:47, φιλαράκο. Το δικό μου πιασμένο στη μαρμάγκα επί ώρες λέει 22:04. Πόσο απρόσεκτος έχεις γίνει… Και πώς να έχει παραποιήσει το «κομμουνιστικό ιστολόγιο» το αρχικό κείμενο, αφού είναι πανεύκολη η αντιπαραβολή; Και για το «γκέων, γκέον» θύμωσε ο Παπαδιαμάντης ή για την ένδειξη ασέβεια του νεαρού Βάρναλη προς τον φίλο του τον Μαλακάση; Δεν σου ‘φτανε το χτεσινό χουνέρι από τον Πέπε;

  85. loukretia50 said

    Γιάννη Κουβάτσο
    Ο Βάρναλης ήταν σπουδαίος. Αν ήθελε να γράψει καθαρεύουσα, είναι βέβαιο πως θα το έκανε με τον καλύτερο τρόπο, χωρίς καθόλου να μιμείται τον Παπαδιαμάντη.
    Όσο για το ποίημα που ανέφερες, θα άλλαζε σίγουρα το στυλ και πιστεύω θα ήταν και πάλι αριστούργημα.
    Πρόχειρα μπορώ να φανταστώ ας πούμε:
    Χρυσή η αλήθεια της σιωπής, το Δίκιο φως της αστραπής
    ή
    θεριά είναι οι άνθρωποι, αδύνατον να υψώσουν…
    ή
    τας φρένας σου το Δίκαιον κι η Αλήθεια εάν χτυπήσουν
    Μονάκριβέ μου, σώπαινε, τα χείλη σου ας σφαλίσουν…
    ή
    Χίλιες φορές εάν γεννηθείς, χίλιες φορές θα σταυρωθείς

    Ποιός πιστεύει ότι δε θα μπορούσε ο Βάρναλης?

  86. sarant said

    78 🙂

    84 Μόνο γι’ αυτό δεν φταίει ο Βάτμαν. Είχαν πιαστεί και τα δύο σχόλια στη μαρμάγκα, ελευθέρωσα το ένα και το έβαλα με την ώρα που ήταν τότε, για να μη χαλάσει η αρίθμηση των σχολίων.

  87. Γιάννης Κουβάτσος said

    Λουκρητία, ακόμα και ο Παπαδιαμάντης τα ποιήματά του στη δημοτική τα έγραφε. Δεν μπορεί να γραφτεί ποίηση της προκοπής στην καθαρεύουσα, ψάξτο και θα δεις για τι ψυχρά κατασκευάσματα μιλάμε. Μόνο ο Κάλβος τα κατάφερε, αλλά κι αυτός σε μια «δικιά» του γλώσσα.
    Ένα ποίημα του Παπαδιαμάντη:
    ΕΙΚΟΝ’ ΑΧΕΙΡΟΠΟΙΗΤΗ
    Eικόν’ αχειροποίητη, που στην καρδιά μου σ’ είχα,
    κ’ είχα για μόνο φυλαχτό μια της κορφής σου τρίχα.Oνείρατα στον ύπνο μου μαυροφτερουγιασμένα,
    σαν περιστέρι στη σπηλιά μ’ ετάραξαν για σένα.Kίνδυνο, μαύρο σύννεφο, οι μάγισσες μου λένε·
    τ’ αηδόνια αυτά που κελαδούν μου φαίνονται να κλαίνε.
    Να σε χαρεί κι η άνοιξη μαζί με τα λουλούδια
    όπου ‘ναι σαν αμέτρητα ζωγραφιστά τραγούδια.Συ στο σκολειό δεν έμαθες να γράφης ραβασάκια·
    στα χείλη σου τα ρόδινα πού τά ‘βρες τα φαρμάκια;Στα μάτια τα ψιχαλιστά πόχ’ έρωτας καρτέρι,
    πόσο μεθύσι μέθυσα ένας Θεός το ξέρει.
    Τη χάρη σου τη σπλαχνική μη μ’ αρνηστείς αρνί μου
    αγάπη μου αιώνια αγάπη μου στερνή μου.

  88. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    77 Λου. Εννοείται 🙂
    81 Λου >>η καθαρεύουσα αποτύπωνε με φοβερή ειρωνεία τα απλά περιστατικά
    Ναι! π.χ.στο προχθεσινό του Μωραϊτίδη γεννούν θυμηδία τώρα τα
    «λιπαράν και γλυκείαν μπογάτσαν»
    ή
    «ως πλάκες ελαιοτριβείου γλιτσασμέναι

  89. loukretia50 said

    87. μα δε διαφωνώ καθόλου ότι είναι ψυχρή η καθαρεύουσα!
    Απλώς πιστεύω ότι κάποιος μεγάλος ποιητής βρίσκει τρόπο να εκφραστεί ακόμα και μ΄αυτή,΄έστω και αν αναγκαστεί΄να κάνει αυθαιρεσίες ή τελικά δημιουργήσει μια εντελώς προσωπική γλώσσα!

  90. Ιάκωβος ο Αδελφόθεος said

    Αλλά κ. Σαραντάκο (76), τί σχέση έχει το «γκέον» με τις γενικές; Το «γκέον» όπως φαίνεται και από τα σχόλια 75 + 77 + 78 + 80 + 82 είναι ένα παιδικό επιφώνημα. Το ερώτημα είναι ΓΙΑΤΙ ΕΞΟΡΓΙΣΤΗΚΕ ο Παπαδιαμάντης, ακούγοντας αυτό το παιδικό επιφώνημα του Βάρναλη, όπως μαρτυρεί ο Αυγέρης. Εδώ σε θέλω κάβουρα, που περπατάς στα κάρβουνα….

    Αν προκληθώ, θα το εξηγήσω αύριο, διότι εδώ στο Ιλλινόϊ η ώρα είναι 4.40 το απόγευμα και πρέπει να πάμε σε κάποιες χριστουγεννιάτικες επισκέψεις.

    Με την ευκαιρία, αναρτώ από το περί ού ο λόγος τεύχος της «Επιθεώρησης Τέχνης» την ιστορική συνέντευξη του Τάσου Βουρνά από την «μικράν Κούλαν», το θυγάτριον της πρώην ιεροδούλου Πολυξένης και του αγαπημένου μανάβη του Παπαδιαμάντη, του θρυλικού Νικόλα Μπούκη.



    Φαίνεται απίστευτο, αλλά ο κ. Σαραντάκος αρνείται να ενημερώσει τους αναγνώστες του (στην ανάρτηση του Αυγούστου 2014) ότι ο εν λόγω μανάβης Μπούκης ήτο κάργα θεούσος και πήρε γυναίκα του την Πολυξένη για να την σώσει από τα μπουρδέλα, ώστε να μή καταλήξει στην Κόλαση!.. Αλλά για το πορνικό παρελθόν της μητρός της, ΔΕΝ ΤΟΛΜΗΣΕ ο Τάσος Βουρνάς να ρωτήσει την «μικράν Κούλαν» στην ιστορική αυτή συνέντευξη του 1961!.. ΙΔΟΥ πώς πλήττεται η Ιστορική Αλήθεια από τον χριστιανομπολσεβικικό συντηρητισμό…

    ΥΓ-1: Είναι πασίγνωστο, πως όταν η Πολιτεία βράβευσε τον Παπαδιαμάντη στην ιστορική αίθουσα του «Παρνασσού», ο Παπαδιαμάντης ντράπηκε να πάει στην τελετή και πέρασε το βράδυ του στο σπίτι των Μπούκηδων στην οδό Σαλαμίνος, όπου (όπως λέει ο Ηλίας Πετρόπουλος) απολάμβανε το αγαπημένο του σπόρ: Να κάνει μπανιστήρι στην πρώην ιερόδουλο Πολυξένη και το βράδυ στο κρεββάτι του να ΑΥΝΑΝΙΖΕΤΑΙ περιπαθώς, φαντασιωνόμενος τί έχει τραβήξει από τους πελάτες αυτό το δυστυχισμένο κορμί πριν μετανοήσει και παντρευτεί τον Μπούκη…

    ΥΓ-2: Αν οι γνωστοί αντιρρησίες (Πέπες, Ιατρού και λοιποί…) τολμήσουν να αμφισβητήσουν το πορνικό παρελθόν της πρώην ιεροδούλου Πολυξένης Μπούκη, θα αναρτήσω ηχητικό ντοκουμέντο από τις συγκλονιστικές αποκαλύψεις του καθηγητού του ΕΚΠΑ Φωτίου Δημητρακοπούλου (διαχειριστής της ιστοσελίδος papadiamantis.org) το 2011, στον Ραδιοσταθμό της Εκκλησίας παρακαλώ!..

    ΥΓ-3: Κυρ Γιάννη μου (84), τί χουνέρι μού έκανε χτές ο Πέπες και δεν το αντελήφθην; Τον Παντελή Μπουκάλα έβγαλε σκάρτον ο κ. Πέπες, που πήγε και διαφήμισε τις θεωρίες του Κ. Φαλτάϊτς και του Αμερικανού μουσικολόγου ότι το Δημοτικό Τραγούδι του Ρωμέικου είναι δημιούργημα των Γύφτων

  91. Γιάννης Ιατρού said

    87: Γιάννη, όλα μπορεί να γραφτούν, σε οποιαδήποτε γλώσσα και εκδοχή της.
    Αρκεί να είναι η τρέχουσα, ομιλούμενη, αυτή που χωρίς δυσκολία καταλαβαίνει ο αναγνώστης, για να αισθανθεί την ποίηση.

  92. Γιάννης Ιατρού said

    90: …και πρέπει να πάμε σε κάποιες χριστουγεννιάτικες επισκέψεις..
    Τι λες! Δεν γιορτάζεις την dies Solis Invectis natalis αλλά τα Χριστούγεννα, ε; Στα υπ΄όψη …. η αλλαγή!

  93. Γιάννης Κουβάτσος said

    Όλα μπορεί να γραφτούν, Λουκρητία και Γιάννη, σε μια φυσική γλώσσα, σε μια γλώσσα που μιλιέται από τον λαό. Όχι σε μια τεχνητή γλώσσα, όπως η καθαρεύουσα. Και κυρίως δεν μπορεί να γραφτεί ποίηση της προκοπής, αφού είναι κωμικό να εκφράζεις συναισθήματα στην καθαρεύουσα. Υπάρχει έστω και ένα σημαντικό ελληνικό ποίημα που να έχει γραφτεί στην καθαρεύουσα;

  94. loukretia50 said

    Δεν ήτο αναγκαίον – γκέον βαγκέον
    να πάμε στο Παγγαίον – γκέον βαγκέον
    Ω! λάτρεις των ορέων – γκέον βαγκέον
    ΛΟΥ
    Ψηλά υπέρ το δέον – γκέον βαγκέον
    δεν το αντέχω πλέον!

  95. Γιάννης Ιατρού said

    90: ΥΓ3: ..τί χουνέρι μού έκανε χτές ο Πέπες..Τον Παντελή Μπουκάλα έβγαλε σκάρτον ο κ. Πέπες, που πήγε και διαφήμισε τις θεωρίες … ότι το Δημοτικό Τραγούδι του Ρωμέικου είναι δημιούργημα των Γύφτων

    Τότε τι γράφεις: ..Αλλά κι εμείς οι λίγοι που την ξέραμε, φοβόμασταν να την ξεστομίσουμε για πολλούς και διαφόρους λόγους…
    Μιλάμε για πολύ «ξύλο» που έφαγες!

  96. Γιάννης Κουβάτσος said

    95: Και μένα με ρωτούσε αν θα τολμούσα να διδάξω αυτήν τη φοβερή και τρομερή «αλήθεια» στους μαθητές μου. Ξεχνάει ότι τα γραπτά μένουν. 😊

  97. loukretia50 said

    93. ε, ναι, δε βγαίνει!

    Σε ηγάπων σε είχον ποθήσει
    Πλέον όμως έχω απηυδήσει
    Να θωρώ του ερωτός μας τη δύση
    ΛΟΥ
    ω! η θεία, αδάμαστη φύση!

  98. loukretia50 said

    του έρωτός μας επήλθεν η δύσις
    ω! τι θεία,αδάμαστος φύσις!

  99. loukretia50 said

    Αι λέξεις είναι εργαλεία : λίαν αιχμηρά και οχληρά
    Και δε χωρεί παρασπονδίαν, η κριτική είναι αυστηρά

  100. Ιάκωβος ο Αδελφόθεος said

    (95) Εννοούσα ότι ήξερα την θεωρία του Φαλτάϊτς και την ύπαρξη του βιβλίου του που είχε απαγορεύσει η 4η Αυγούστου. Βλέποντας τον κ. Μπουκάλα να γράφει στην «Καθημερινή» ότι την θεωρία του Φαλτάίτς επιβεβαιώνει και ο Αμερικανός μουσικολόγος, τον εμπιστεύτηκα… Ώσπου βγήκε ο κ. Πέπες και έκανε το καλύτερο σχόλιο της ζωής του, εισπράττοντας τις επιδοκιμασίες όλων των σχολιαστών…

    Κύρ Γιάννη μου (96), μόλις το εξήγησα και στον Ιατρού: «Εμπιστεύτηκα τον κώλο μου κι έχεσα το βρακί μου». Πού να ξέρω ότι θα βγεί ο κ. Πέπες και θα κάνει σκόνη τον Μπουκάλα;

  101. loukretia50 said

    100. Χαίρομαι που αναγνωρίζετε πόσο εύστοχο ήταν το σχόλιο του Πέπε! Καλά να περάσετε!

    ΥΓ ελπίζω να προλάβετε να αλλάξετε!

  102. Γιάννης Ιατρού said

    93: Η διαφωνία μας είναι στο ότι η καθαρεύουσα πολύ πιό παλιά ήταν καλά κατανοητή από πολλούς,
    Ο Σούτσος π.χ. δεν έγραψε στη καθαρεύουσα;

  103. Γιάννης Ιατρού said

    100: Καλά, ας μην χρησιμοποιήσουμε τις δικές σου εκφράσεις για χουνέρια…., ας το πούμε απλά «πανελλήνιο διασυρμό» 🙂

  104. Γιάννης Κουβάτσος said

    Δες, Λουκρητία, το ποίημα που έγραψε ο Αχιλλέας Παράσχος, όταν έμαθε τον θάνατο της Μαρίας Σεραφείμ, που έχασε τα λογικά της, επειδή δεν ευδοκίμησε ο έρωτάς της με τον ποιητή, και πέθανε στο ψυχιατρείο. Μεγάλος ο πόνος του, αλλά πώς να τον εκφράσει στην καθαρεύουσα;

    «Παρέλθωμεν, παρέλθωμεν εκ ταύτης της εικόνος,

    Αν και το τραύμα προ πολλού επούλωσεν ο χρόνος.

    Εκείνης είναι η εικών… Ταλαίπωρος νεάνις,

    Πόσον σκληρά προς εαυτήν, πόσον σκληρά εφάνης.

    Ω! αν το όμμα έκλειες πριν παύσ’ η γοητεία,

    Αν η Μαρία αληθής διέμενε Μαρία,

    Δεν θα επήρχετο ποτέ τόσον φρικώδες τέλος…

    Συ η ιδία έπληξες τα στήθη σου με βέλος.

    Τα στήθη; Όχι δυστυχής, δεν έπληξες εκείνα.

    Φευ, του νοός σου έσβυσες την ιεράν ακτίνα.

    Και τώρα, εις απαίσιον, ψυχρόν φρενοκομείον,

    Εκπνέεις, σβύσασα λαμπάς και άνευ μύρου ίον.

    Παρέλθωμεν, παρέλθωμεν εκ ταύτης της εικόνος,

    Αν και το τραύμα προ πολλού επούλωσεν ο χρόνος.»

  105. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Ενέσκηψαν σπερμο-κοπροχαρή…

    98 Λου
    θα πέσω στα βαργιά 😦
    Αν παρήλθον οι χρόνοι εκείνοι
    των ερώτων φαιδρά εποχή
    δεν παρήλθον και όμως οι πόνοι
    των βελών σου αγνώμων ψυχή

  106. Γιάννης Ιατρού said

    102: (συνέχεια γιατί με διακόπτει ο γνωστός…): Γιάννη, κι αν αφήσουμε τον Σούτσο, για τον Πτωχοπρόδρομο τι λες;

  107. Γιάννης Ιατρού said

    105: Άντε ντε!! 🙂

  108. Γιάννης Κουβάτσος said

    Έγραψε, Γιάννη, αλλά ο Σούτσος (οι Σούτσοι, καλύτερα) δεν θεωρείται καν μέτριος ποιητής. Γνωστό και το ανέκδοτο, σύμφωνα με το οποίο ο Σούτσος θέλησε να δει τον Σολωμό και τον επισκέφτηκε στο σπίτι του. Ο υπηρέτης τον ανήγγειλε στον Σολωμό:
    -Θέλει να σας δει ο ποιητής Σούτσος.
    -Δεν υπάρχει ποιητής Σούτσος. 😊

  109. Γιάννης Κουβάτσος said

    Ο «Πτωχοπρόδρομος» είναι γραμμένος στη δημώδη γλώσσα του 12ου αιώνα, αν θυμάμαι καλά.

  110. Theo said

    Έχω κάποια προλήματα με τη σύνδεση στο Διαδίκτυο. Προσπάθησα να στείλω ένα σχόλιο 2-3 φορές και δεν τα κατάφερα. Τώρα που το βλέπω, περιμένει έγκριση.

  111. Γιάννης Ιατρού said

    Εμ ναι, και τα δημώδη του 4ου π.Χ. τα λέμε σήμερα αρχαία ελληνικά 🙂
    Αλλά κι αυτό της Εφης στο 105 καλό παράδειγμα και πρόσφατο είναι 🙂 🙂 (λίγο βαρύ βέβαια, χορεύεται καρσιλαμάς)

  112. loukretia50 said

    110. Ω! και συ Theo στα δίχτυα της μαρμάγκας!
    ωραία παρέα θα είχατε!

  113. Γιάννης Ιατρού said

    110: Theo,
    τέτοια ώρα δύσκολο το βλέπω να ελευθερωθεί. Βγάλε τις κακές λέξεις και ξαναστείλε το!

  114. loukretia50 said

    ψες, στα δίχτυα της μαρμάγκας
    παρεισέφρυσ’ ένας μάγκας! Ωπα!
    Ποιός νάναι?

  115. Γιάννης Κουβάτσος said

    Μα είπα σε προηγούμενο σχόλιο ότι μόνο σε ζωντανή γλώσσα μπορεί να γραφτεί αξιόλογη ποίηση. Τα αρχαία ελληνικά σήμερα είναι νεκρή γλώσσα, στην εποχή τους ήταν η γλώσσα που μιλούσε ο λαός. Ο Βιζυηνός π.χ. έγραψε τα διηγήματά του στην καθαρεύουσα, αλλά τα καλά ποιήματά του στη δημοτική.

  116. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    110.Theo, >>Προσπάθησα να στείλω ένα σχόλιο 2-3 φορές και δεν τα κατάφερα.
    Φτου σκουληκομαρμαγκότρυπα ! 🙂

  117. Πέπε said

    115

    Αν πρόκειται για απολύτως αυτούσια ζωντανή ομιλούμενη γλώσσα, θα ‘ναι δύσκολο να κάνεις ποίηση χωρίς να ξεπέσεις σε πεζολογίες. Γι’ αυτό υπάρχει και ο όρος «ποιητική γλώσσα».

    Και οι αρχαίοι δε μιλούσαν έτσι όπως έγραφαν οι ποιητές τους. Ούτε μικτές διαλέκτους, ούτε βέβαια να πηδάνε από τη μία διάλεκτο στην άλλη αναλόγως του περιεχομένου. 🙂 Ούτε ο νεοελληνικός «απλός λαός» πιστεύω να έλεγε στο άλογό του «μαύρε μου γοργογόνατε κι ανεμοκυκλοπόδη».

    Πέραν αυτών, που ντάξει είναι και λίγο εξυπνακίστικες παρατηρήσεις μου, η παράθεση μερικών φτωχών ποιημάτων σε καθαρεύουσα και οι σκοπίμως αποτυχημένες καθαρευουσιάνικες παραφράσεις-παρωδίες ποιημάτων στη δημοτική δεν αποδεικνύουν το αδύνατο του πράγματος.

  118. Χρόνια πολλά και καλά σε όλους.

    Λου, τσάκω διασκευή (1818) του Ερωτόκριτου από τον Διονύσιο Φωτεινό:

    Εις την της Ελλάδος πρώτην θρυλλουμένην εποχήν
    και του των Ελλήνων γένους ένδοξον υπεροχήν
    ένας καθαρός εφάνη έρωτας επί της γης
    κι έγινεν εις τους ανθρώπους ανεξάλειπτος σφραγίς.

  119. loukretia50 said

    Πέπε,
    Δεν είναι αδύνατο, είναι πολύ δύσκολο.
    Και τώρα πια παρωχημένο.

  120. loukretia50 said

    Και η πιο υπέροχη ποιητική φράση (κατ΄εμέ)

    Αγάπης αγώνας άγονος

  121. Πέπε said

    @93 και γενικότερα:

    Το τι είναι φυσική και τι τεχνητή γλώσσα χωράει νερό. Η καθαρεύουσα δε μιλήθηκε από τον πλατύ λαό, αλλά ούτε και το καθετί αξιόλογο που είχε ποτέ να πει κανείς, ποιητικό ή πεζό, απευθυνόταν υποχρεωτικά στον πλατύ λαό. Υπάρχει πάντα ένα τάργκετ γκρουπ, μην ξεχνάμε.

    Κατά τη γνώμη μου υπήρξε κάποια μερίδα του πληθυσμού για την οποία, επί μερικές γενιές, η καθαρεύουσα ήταν αρκετά φυσική: τεχνητά μεν δημιουργήθηκε, όμως την αφομοίωσαν και την καλλιέργησαν, και γι’ αυτό ακριβώς δε γράφαν όλοι οι καθαρευουσιάνοι πανομοιότυπα (σαν τα πανομοιότυπα αττικά αρχαία στο μάθημα της αντίστροφης μετάφρασης).

    Όσο για το ότι σήμερα θα ήταν παρωχημένο (@Λου), ε, αυτό είναι αυτονόητο.

  122. loukretia50 said

    Πέπε, γιατί αμέλησες το μπλογκ σου?
    Έχεις πολλά ενδιαφέροντα να πεις.

    Καληνύχτα σε όλους

  123. loukretia50 said

    Ω! ετούτο δεν ξανάγινε – ούτε θα ξαναγίνει!
    Καλημέρα!

    122. συνέχεια
    Ο Βαρναλισμός δεν είχε σκοπό να δείξει ότι δε θα μπορούσε στην καθαρεύουσα, το αντίθετο.
    Άλλο αν βγήκε αποτυχία!

  124. Χαρούλα said

    Ωραία κουβέντα ανοίξατε χθες βράδυ!
    Και ο Μαρωνίτης για το θέμα. Καθαρεύουσα και ποίηση, και ρητορική …
    https://www.tovima.gr/2008/11/24/opinions/i-ritoriki-tis-kathareyoysas-1/

    Καλημέρα! Πάω στο άλλο, στον Μανολιό..

  125. Γιάννης Κουβάτσος said

    117: Συνφωνώ σ’ αυτά που λες, δεν είναι εξυπνακίστικα, αλλά υπάρχει πλούσια παραγωγή ποιημάτων στην καθαρεύουσα. Ποιο από αυτά περιλαμβάνεται σε οποιαδήποτε νεοελληνική ανθολογία για την ποιητική του αξία και όχι για αντιπροσωπευτικούς λόγους; Οι ποιητές της γενιάς του 1880 στην καθαρεύουσα έγραψαν τα πρωτόλειά τους, αλλά γρήγορα στράφηκαν στη δημοτική. Δεν είναι τυχαίο; Κι εμένα μου αρέσει η καθαρεύουσα του Ροΐδη, του Βιζυηνού, του Μητσάκη, λατρεύω την ιδιότυπη γλώσσα του Παπαδιαμάντη, αλλά ποίηση της προκοπής στη γλώσσα αυτή δεν γράφτηκε.

  126. Γιάννης Κουβάτσος said

    125. Διορθώσεις: Συμφωνώ, όχι συνφωνώ βέβαια. Και χωρίς ερωτηματικό το «Δεν είναι τυχαίο», για να βγάζει και νόημα. 😊

  127. Theo said

    Ξαναδοκιμάζω:

    @90:
    Αυτές τις ανοησίες του Πετρόπουλου* για τον Παπαδιαμάντη και την Πολυξένη τις έχεις ξαναναμασήσει (ως «Εαμοβούλγαρος) : https://sarantakos.wordpress.com/2014/08/03/aggeliki/#comment-235086

    *πού ξέρει τι έκανε ο Ππδ το βράδυ στο κρεββάτι του; μάλλον εξ ιδίων κρίνει τ’ αλλότρια

    Βρες και κάτι καινούργιο.

  128. sarant said

    120 Την οφείλουμε στον Ρώτα;

    127 Το σχόλιο διανυκτέρευσε στη σπαμοπαγίδα, επειδή περιείχε απαγορευμένες λέξεις 🙂

  129. Theo said

    @113, 128:
    Αφού πόσταρα για δεύτερη φορά το νυν σχ. 127, συνειδητοποίησα πως περιείχε απαγορευμένη λέξη/χρηστώνυμο αλλά ήταν αργά για να το ξαναποστάρω. Και τότε κατάλαβα γιατί ο Ιατρού είχε ανεβάσει τα 37+ χρηστώνυμα του καλικάντζαρου σε αρχείο εικόνας.

  130. Γιάννης Κουβάτσος said

    128: Στον Ρώτα, βέβαια. Ίσως η πιο επιτυχημένη απόδοση τίτλου στην ιστορία της μεταφρασμένης στα ελληνικά λογοτεχνίας. Κλασική πλέον, τη διατήρησαν και οι επόμενοι μεταφραστές του έργου Μπελιές και Πασχάλης.

  131. ΣΠ said

    51
    Ναι, οι Σέρβοι έχουν αντίστοιχες ευχές και τα Χριστούγεννα και το Πάσχα. Συγκεκριμένα, Hristos se rodi/Vaistinu se rodi = Χριστός Εγεννήθη/Αληθώς Εγεννήθη τα Χριστούγεννα, και Hristos vaskrse/Vaistinu vaskrse = Χριστός Ανέστη/Αληθώς Ανέστη το Πάσχα.

  132. loukretia50 said

    Εύχονται όμως «Χρόνια Πολλά» σε άλλες γλώσσες?
    εννοώ ακριβώς αυτό.

  133. 1964- Χριστουγεννιάτικο γλέντι Ελλήνων φοιτητών στο Παρίσι [ανέκδοτο φωτογραφικό υλικό]

    https://www.iefimerida.gr/news/467897/1964-hristoygenniatiko-glenti-ellinon-foititon-sto-parisi-anekdoto-fotografiko-yliko

    (προσοχή στον Μποστικό τιμοκατάλογο)

  134. Πέπε said

    @133:

    Τον λέγανε λοιπόν ελληνικό τον καφέ το 1964; (Άρα και κάποιον καιρό πιο πριν, για να προλάβει να φτάσει και στο Παρίσι.)

    ΜΗ ΛΙΣΜΟΝΑΤΑΙ ΤΗ ΛΥΠΗΤΕΡΗ

  135. Γιάννης Ιατρού said

    134: Πέπε
    το έχουν διορθώσει, έσβησαν το «τούρκικος» κι έγραψαν από πάνω «ἑλληνικώς» 🙂

    Αυτό δεν αλλάζει την ουσία της παρατήρησής σου, αλλά προφανώς ακόμα ήταν σε χρήση και το «τούρκικος»

  136. Πέπε said

    @135

    > > το έχουν διορθώσει, έσβησαν το «τούρκικος» κι έγραψαν από πάνω «ἑλληνικώς»

    Φοβερή παρατήρηση Γιάννη, όμως θα μου επιτρέψεις να σε διορθώσω κι εγώ: το έκαναν «ἑληνικώς»! Το σωστό να λέγεται. (Τι θα τραβούσαν οι στοιχειοθέτες και διορθωτές των βιβλίων του Μποστ, για να πετύχουν χωρίς λάθος τα σωστά λάθη! … 🙂 )

    Και τώρα είναι σε χρήση το «τούρκικος», πολύ περιορισμένη βέβαια. Αλλά για το tpq του «ελληνικός», που νόμιζα ότι ήταν η Επταετία, κάποιοι εδώ γύρω μάς αποκρύπτουν πολλά.

  137. Μαρία said

    135
    Ξεφτίλες. Και κάτω απ’ το ρετσινάτο κάτι έχουν σβήσει που τελειώνει μάλλον σε μπι.
    Ο ελληνικός αντικατέστησε τον τούρκικο μετά την εισβολή στην Κύπρο.

  138. Γιάννης Ιατρού said

    Ναι, αυτό

    >*υμπί ??? (πρέπει να ξέρεις και ξένες … γλώσσες γμτ!@#$ ! 🙂 )

  139. Η λεζάντα της φωτογραφίας στο άρθρο γράφει:
    Το μενού της βραδιάς γραμμένο ανορθόγραφα, χάριν ευθυμίας. Το Μενού επιγράφεται με τις λέξεις «ΜΗ ΛΗΣΜΟΝΕΙΤΑΙ ΤΗ ΛΥΠΗΤΕΡΗ»

  140. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    137,138 λέτε » θρούμπι » ;
    λείπουν οι ελιές και μοιάζει βλαχέ ή τουρκικο 🙂

  141. loukretia50 said

    140. Αφού έχει κεφτέδες, γιατί όχι «φακαί»?

  142. ΓΤ said

    Σχετικά με τη διόρθωση «ορυγή» σε «ωρυγή» (σαφέστατα τα ουρλιαχτά του ανέμου), αποκλείεται ο Παπαδιαμάντης να σκέφτηκε ότι ο άνεμος, πνέων, ορύττει την ατμοσφαίραν; 🙂

  143. loukretia50 said

    142. ή απλά.. ωρύεται?

  144. Γιάννης Ιατρού said

  145. ΓΤ said

    @144 έλξη από το «λεμονάται»

  146. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    142 >>ο άνεμος, πνέων, ορύττει την ατμοσφαίραν
    Ουρανωρύχος άνεμος, φσσσ ! 🙂

  147. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    146 Νεφελωρύχος ο άνεμος ,καλύτερα .

  148. loukretia50 said

    Άνέμου ωρυγή επί τύμβω … τυμβωρύχος.

  149. loukretia50 said

    145 Λεμονάται τας φακάς… παρντόν… ξυδάται!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: