Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Μύθοι και αλήθειες για τη γλώσσα στη Λαμπηδόνα

Posted by sarant στο 27 Δεκέμβριος, 2018


Πριν από λίγες μέρες, την Τετάρτη 19 Δεκεμβρίου, ήμουν προσκαλεσμένος στο Κοινωνικό Πολιτιστικό Κέντρο Βύρωνα «Λαμπηδόνα» για να δώσω μια διάλεξη ενταγμένη στον κύκλο «Τέσσερις Τετάρτες για τη γλώσσα». Ήταν η τέταρτη από τις διαλέξεις, είχαν προηγηθεί ο Παντελής Μπουκάλας δυο φορές και η Μάρω Κακριδή-Φερράρι.

Πρώτη φορά επισκεπτόμουν τη Λαμπηδόνα, παρόλο που είχα ακούσει πολλά και καλά για το κέντρο αυτό. Πρόκειται για μια συλλογικότητα που γεννήθηκε μέσα από μια κατάληψη στο τότε εγκαταλειμμένο Δημοτικό Αναψυκτήριο, και που συνεχίζει τη δράση της εδώ και περισσότερα από εφτά χρόνια, με πολλές και ποικίλες δραστηριότητες και με συνέλευση των μελών κάθε εβδομάδα.

Η εκδήλωση πήγε πολύ καλά, έγινε αρκετή και ουσιαστική συζήτηση και τέθηκαν πολλά ζητήματα πέρα από αυτά που είχα θίξει στην εισήγησή μου. Χάρηκα που είδα μερικούς παλιούς φίλους -και από το ιστολόγιο- και που γνώρισα καινούργιους ανθρώπους. Στη συζήτηση πήραν μέρος με ουσιαστικές τοποθετήσεις οι φίλοι Παντελής Μπουκάλας και Χάρης Αθανασιάδης, του πανεπιστημίου Ιωαννίνων, ο οποίος έκανε πολύ ενδιαφέρουσες επισημάνσεις για την εκπαίδευση.

Πριν προχωρήσω, μια αυτοδιαφημιστική αναγγελία: Σε λιγη ώρα, στις 10.30 το πρωί, είμαι καλεσμένος στην εκπομπή «Απευθείας» της ΕΡΤ όπου θα συζητήσουμε για τις λέξεις της χρονιάς.

Έχω ηχογραφήσει την εκδήλωση, δηλαδή την εισαγωγική ομιλία της Καίτης Σπυροπούλου, εκ μέρους του Κέντρου, τη δική μου ομιλία και τη συζήτηση που ακολούθησε -που ελπίζω να ακούγεται εξίσου καλά.

Παραθέτω επίσης το γραπτό κείμενο της ομιλίας μου, που όπως θα διαπιστώσετε έχει αρκετές ομοιότητες με ανάλογες παλιότερες ομιλίες μου για το ίδιο θέμα αλλά επίσης διαφοροποιείται σε αρκετά σημεία.

Μύθοι και αλήθειες για την ελληνική γλώσσα

Ξεκινώντας, θα ήθελα να σας ευχαριστήσω που ήρθατε εδώ σήμερα, να ευχαριστήσω και το Κοινωνικό Πολιτιστικό Κέντρο Λαμπηδόνα για την τιμή που μου έκανε να με προσκαλέσει να σας μιλήσω, και ειδικά τη φίλη Καίτη Σπυροπούλου που με αυτήν κάναμε τις συνεννοήσεις.

Ενώ έχω ακούσει τόσα πολλά για το Κέντρο σας, ομολογώ κοκκινίζοντας ότι σήμερα είναι η πρώτη φορά που έρχομαι -δεν έχω παρακολουθήσει καμιά από τις πολλές ενδιαφέρουσες εκδηλώσεις που έχετε κάνει, αν και στο ιστολόγιό μου έχω δημοσιεύσει το κείμενο μιας διάλεξης του Κώστα Βλησίδη με θέμα την πρόσληψη του ρεμπέτικου από την αριστερή διανόηση, που είχε γίνει εδώ το 2015.

Με τη σημερινή ομιλία κλείνει ο κύκλος “Τέσσερις Τετάρτες για τη γλώσσα”, που ούτε αυτές αξιώθηκα να παρακολουθήσω διότι τον περισσότερο καιρό βρίσκομαι στο εξωτερικό, έμαθα όμως πως ήταν ομιλίες εξαιρετικά ενδιαφέρουσες. Ο πήχης έχει μπει πολύ ψηλά, ελπίζω να σταθώ στο ύψος των προηγούμενων ομιλητών.

Θα συζητήσουμε σήμερα για τους μύθους και τις αλήθειες σχετικά με την ελληνική γλώσσα, αλλά επειδή η γλώσσα είναι απέραντη και επειδή θα αγγίξουμε και άλλα θέματα, στη συζήτηση θα μπορέσουμε να επεκταθούμε σχεδόν σε  οποιοδήποτε γλωσσικό θέμα θέλετε.

Θα εννοήσω τους μύθους με την ευρεία έννοια. Καταρχάς, σε ένα πρώτο επίπεδο, έχουμε τους εξωφρενικούς μύθους που διαδίδονται μέσα από το Διαδίκτυο. Τέτοιοι μύθοι δεν είναι βεβαίως μόνο γλωσσικοί. Υπάρχουν οι λεγόμενοι “αστικοί μύθοι” όπως θα αποδώσουμε το urban legends, για παράδειγμα η ιστορία για τους κροκόδειλους που εκκολάφθηκαν στους υπονόμους της Νέας Υόρκης και υπάρχει φόβος να τους δείτε να ξεμυτίζουν απ’ τη λεκάνη της τουαλέτας. Έχουμε εθνικούς μύθους, πάμπολλους στο παρελθόν· από τους νεότερους να αναφέρουμε τον ανύπαρκτο εύζωνο Κωνσταντίνο Κουκκίδη που τυλίχτηκε τη σημαία στις 27.4.1941 και έπεσε από τον βράχο της Ακρόπολης. Έχουμε βέβαια και τα φέικ νιουζ, βραχύβιες ιστορίες πολιτικής προπαγάνδας, όπως η γυναίκα που σκοτώθηκε τάχα στο Πισοδέρι. Εδώ η διαφορά είναι ότι το φέικ νιουζ συνήθως έχει βραχεία διάρκεια ζωής -αν επαναλαμβάνεται συνεχώς, όπως ο αστυνομικός που έσβησε αθόρυβα ή η αντιμεταναστευτική δήλωση του πρωθυπουργού της Αυστραλίας, τότε μεταπίπτει στην κατηγορία του μύθου. Βέβαια, οι διαχωριστικές γραμμές δεν είναι πάντα πεντακάθαρες ή αμετακίνητες.

Τέτοιοι μύθοι διαδίδονται σε όλες τις χώρες και σε όλες τις γλώσσες, έχω όμως την εντύπωση, και αν διαφωνείτε να μου το πείτε, ότι το ελληνικό διαδικτυακό μυθολόγιο ξεχωρίζει από τα άλλα κατά το ότι σε μεγάλο ποσοστό περιέχει μύθους σχετικούς με τη γλώσσα –σε ποσοστό μεγαλύτερο από τα μυθολόγια των άλλων λαών.

Όμως μύθοι, και γλωσσικοί μύθοι, υπήρχαν και πριν από το Διαδίκτυο. Θα μπορούσε κανείς να πει ότι οι παλαιότεροι γλωσσικοί μύθοι είναι αυτοί τους οποίους διέδιδαν στις αρχές του 20ού αιώνα οι οπαδοί της καθαρεύουσας, ότι τάχα οι δημοτικιστές, οι μαλλιαροί όπως τους έλεγαν, αποκαλούσαν «Κώτσο Παλιοκουβέντα» τον Κωνσταντίνο Παλαιολόγο και Κεχριμπάρα  την Ηλέκτρα. Πρόκειται για ένα σύμπλεγμα ψευδών διαδόσεων, που βέβαια τότε διαδίδονταν από εφημερίδες και από στόμα σε στόμα, και που ο Μανόλης Τριανταφυλλίδης το χαρακτήρισε «γλωσσική μυθολογία».

Το θέμα έχει εξαιρετικό ενδιαφέρον, έστω και μόνο ιστορικό. Λέω «μόνο ιστορικό» επειδή και το γλωσσικό ζήτημα δεν μας απασχολεί πια με αυτό τον τρόπο, αλλά δεν πρέπει να ξεχνάμε πως η Ελλάδα έχει το θλιβερό προνόμιο να έχει θρηνήσει νεκρούς ύστερα από διαδηλώσεις που είχαν αφορμή μια γλωσσικήν αντιδικία, εννοώ τα Ευαγγελικά του 1901 και τα Ορεστειακά του 1903.

Για να θυμίσω τους όρους, Ευαγγελικά είναι οι ταραχές που ξέσπασαν με αφορμή τη δημοσίευση της μετάφρασης του Κατά Ματθαίον Ευαγγελίου από τον Αλέξανδρο Πάλλη στην εφημερίδα Ακρόπολις, ενώ Ορεστειακά οι αντίστοιχες ταραχές όταν ανέβηκε η Ορέστεια του Αισχύλου σε μετάφραση. Τα Ευαγγελικά έθεταν και το πιο σύνθετο πρόβλημα, εφόσον άγγιζαν όχι μόνο τη γλώσσα αλλά και τη θρησκεία.

Όταν λοιπόν το 1901 άρχισε να δημοσιεύεται στην Ακρόπολι του πρωτοπόρου Βλάση Γαβριηλίδη η μετάφραση του Κατά Ματθαίον ευαγγελίου, προκλήθηκε σάλος, όχι μόνο επειδή ο Πάλλης χρησιμοποιούσε ανόθευτη, ψυχαρική δημοτική -«μαλλιαρή» με την ορολογία της εποχής- αλλά και διότι οι άλλες εφημερίδες δεν έχασαν την ευκαιρία να χτυπήσουν την ανταγωνίστριά τους κι έτσι εξαπέλυσαν συντονισμένη εκστρατεία εναντίον του «ατοπήματος».

Για μια ελάχιστη γεύση, ιδού μεταφρασμένο το «Πάτερ ημών» από το 6ο κεφάλαιο του Κατά Ματθαίον: Πατέρα μας εσύ μέσ’ στα ουράνια, άγιο ας είναι τ’ όνομά σου, ας έρθει η βασιλεία σου, ας γίνει το θέλημά σου, όπως στον ουρανό έτσι και στη γη· το ψωμί μας όσο μας πέφτει δώσε μας σήμερα, και χάρισέ μας τα χρέη μας όπως κι εμείς χαρίσαμε σ’ όσους μας χρωστούν και μη μας βάλεις σε πειρασμό, μόνε γλύτωσέ μας από τον Κακό.

Από τα Ευαγγελικά, λοιπόν, ξεπήδησε ο μύθος ότι τάχα ο Πάλλης στη μετάφρασή του χρησιμοποιούσε όχι απλώς δημοτική αλλά χυδαίες και μάγκικες λέξεις και εκφράσεις για να αποδώσει το κείμενο των Ευαγγελίων.

Έτσι, κατηγορήθηκε η μετάφραση του Πάλλη ότι:

  • τον «Μυστικό δείπνο» τον έχει αποδώσει «κρυφό τσιμπούσι»
  • το «τας κεφαλάς ημών τω Κυρίω κλίνωμεν» το έχει πει «κάτω τις κούτρες σας»
  • το «μνήσθητί μου, κύριε, όταν έλθης εν τη βασιλεία σου» το έχει κάνει «θυμήσου με αφέντη όταν έρθεις στα πράματα»

και άλλα πολλά. Τίποτα από αυτά δεν είναι αλήθεια.

Από τα τρία παραδείγματα που μόλις ανέφερα, το πιο διασκεδαστικό ασφαλώς είναι το τρίτο  («θυμήσου με αφέντη όταν έρθεις στα πράματα»), ίσως όμως επειδή είναι τόσο εξωφρενικό δεν έγινε τόσο πολύ πιστευτό, ενώ το «κρυφό τσιμπούσι», με το να μην είναι κραυγαλέο, αναπαράχθηκε πολύ περισσότερο και, όπως θα δούμε, εξακολουθεί και στις μέρες μας να θεωρείται από κάποιους πραγματικό γεγονός και όχι μύθος.

Ότι το «κρυφό τσιμπούσι» είναι μύθος, ότι δεν έγραψε ο Πάλλης στη μετάφρασή του τέτοιο πράγμα, αποδεικνύεται πολύ εύκολα και χωρίς να φυλλομετρήσουμε τη μετάφραση του Πάλλη (που πάντως υπάρχει στο Διαδίκτυο, στον ιστότοπο του Gutenberg Project, αν θέλετε να χαρείτε την ποιητική και ρωμαλέα δημοτική της) .

Πουθενά στο κείμενο της μετάφρασης του Πάλλη δεν υπάρχει η επίμαχη φράση, και δεν θα μπορούσε να υπάρχει, διότι απλούστατα στα τέσσερα ευαγγέλια (που μετέφρασε ο Πάλλης) αλλά και σε ολόκληρη την Καινή Διαθήκη δεν υπάρχει πουθενά η φράση «Μυστικός δείπνος»! Και βέβαια, αν δεν υπάρχει το πρωτότυπο δεν μπορεί να υπάρχει και η κατακριτέα μετάφραση!

Κι όμως, αυτό το ψέμα έριξε γερές ρίζες. Το επανέλαβε, ας πούμε, ο Γεώργιος Σουρής, τέσσερα χρόνια μετά, όταν, χολωμένος από μια αρνητική κριτική που του είχε κάνει ο Ψυχάρης, επιτέθηκε εφ’ όλης της ύλης στους «μαλλιαρούς»:

Σου ’πα: τους ρυθμούς παράτα των πεζών των αναπαίστων
και τον Μυστικό τον Δείπνο Μυστικό Τσιμπούσι πες τον
(Ρωμηός τ. 877, 29.1.1905)

και πολλοί άλλοι στη συνέχεια και το ψέμα ρίζωσε.

Κι έτσι αναπτύχθηκε ως τα 1925 περίπου αυτή η γλωσσική μυθολογία, δηλαδή η συκοφαντική-χλευαστική επινόηση λέξεων και φράσεων που δήθεν έπλασαν οι δημοτικιστές για να αποδώσουν λέξεις ή φράσεις του Ευαγγελίου (ή αρχαίες, ή της καθαρεύουσας). Άλλα χαρακτηριστικά παραδείγματα είναι ο Κώτσος ο Παλιοκουβέντας και η Κεχριμπάρα που αναφέραμε παραπάνω, ή η αποκατινή τεντώστρα ή κατωτεντώστρα, όπως υποτίθεται ότι απέδιδαν οι δημοτικιστές την υποτείνουσα (υπό = κάτω, τείνουσα = τεντώστρα).

Σήμερα γελάμε με το κρυφό τσιμπούσι και την κατωτεντώστρα, και πράγματι έχουν γλωσσικό ενδιαφέρον ή έστω γούστο, αλλά να μην ξεχνάμε ότι πριν από 100 περίπου χρόνια κάποιοι έχαναν τη δουλειά τους με βάση αυτούς τους μύθους. Που άλλωστε δεν έπαψαν να επαναλαμβάνονται και στα χρόνια μας: ο πρώην πρωθυπουργός Γ. Ράλλης, που επί υπουργίας του, μην το ξεχνάμε, θεσπίστηκε το 1976 η ιστορική γλωσσοεκπαιδευτική μεταρρύθμιση που αναγνώρισε τη δημοτική, βιογραφώντας τον Γ. Θεοτόκη το 1986 (στο βιβλίο του Γεώργιος Θεοτόκης. Ο πολιτικός του μέτρου) αναπαράγει επίσης το ψέμα για το Κρυφό Τσιμπούσι -αναφέρει σε υποσημείωση «Ο μυστικός δείπνος έχει γίνει «κρυφό τσιμπούσι» στη μετάφραση του Πάλλη».

Και πρωθυπουργοί ακόμα δεν έχουν ανοσία στους μύθους!

Ένας άλλος παλαιός γλωσσικός μύθος, που οι περισσότεροι θα τον ακούσαμε όταν πηγαίναμε σχολείο, και που σίγουρα ακούγεται από τα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια, είναι ότι, τάχα, για μία μόνο ψήφο, η ελληνική γλώσσα έχασε την ευκαιρία να αναδειχτεί σε επίσημη γλώσσα των νεοσύστατων Ηνωμένων Πολιτειών, λίγα χρόνια μετά το 1776 που κέρδισαν την ανεξαρτησία τους. Βλέπετε, καθώς τα αγγλικά θύμιζαν την αποικιοκρατία, κάποιοι πρότειναν (λέει ο μύθος) να επιλεγούν τα ελληνικά σαν επίσημη γλώσσα του κράτους, αφού τα ελληνικά ήταν η γλώσσα που γέννησε τη δημοκρατία. Η ψηφοφορία έγινε και για μία μόνο ψήφο τα ελληνικά ηττήθηκαν και προκρίθηκαν τα αγγλικά, λέει ο μύθος, κι έτσι χάσαμε την ευκαιρία να έχουμε τη γλώσσα μας κοσμοκράτειρα κι εμείς να τρώμε με χρυσά κουτάλια σαν προνομιακοί της εκπρόσωποι (αυτό δεν το λέει ο μύθος αλλά το σκέφτονται ίσως μερικοί).

Φυσικά, η αλήθεια είναι ότι καμιά τέτοια ψηφοφορία δεν έχει γίνει· ούτε για τα ελληνικά, ούτε για καμιά άλλη γλώσσα. Τα πρακτικά και τα άλλα επίσημα κείμενα του Κογκρέσου των Ηνωμένων Πολιτειών υπάρχουν στη διάθεση του καθενός και καμιά ψηφοφορία δεν καταγράφεται για την ανάδειξη επίσημης γλώσσας. Στην πραγματικότητα, πουθενά στο Σύνταγμα των ΗΠΑ ή σε άλλο θεσμικό ή νομοθετικό κείμενο της χώρας δεν υπάρχει ορισμός επίσημης γλώσσας. Τα αγγλικά είναι η εκ των πραγμάτων επίσημη γλώσσα, αλλά δεν έχουν θεσμική κατοχύρωση. Βέβαια, στις μέρες μας όντως υπάρχουν προτάσεις να κατοχυρωθούν θεσμικά τα αγγλικά στις Ηνωμένες Πολιτείες, σαν ανάχωμα στη δημογραφική άνοδο των ισπανόφωνων.

Το ενδιαφέρον είναι ότι ο μύθος αυτός, δηλαδή ότι τα ελληνικά έχασαν για μία ψήφο την ευκαιρία να αναδειχτούν σε επίσημη γλώσσα των νεαρών ΗΠΑ, κυκλοφορεί και σε άλλες παραλλαγές, όπου στη θέση της ηττημένης για μία ψήφο γλώσσας είναι τα εβραϊκά (που δήθεν είχαν επιλεγεί ως γλώσσα της Παλαιάς Διαθήκης), τα γαλλικά (ως γλώσσα του ορθού λόγου), τα πολωνικά ή τα γερμανικά, που είναι και η πιο συχνή παραλλαγή.

Στην τελευταία περίπτωση, βρίσκουμε τον κόκκο αλήθειας που υπάρχει στον πυρήνα των περισσότερων μύθων. Στις νεοσύστατες Ηνωμένες Πολιτείες, υπήρχαν πολλοί πολίτες γερμανικής καταγωγής που δεν ήξεραν αγγλικά ή ήξεραν ελάχιστα. Έτσι, τον Μάρτιο του 1794 μια ομάδα Γερμανών που ζούσαν στην πολιτεία Βιρτζίνια υπέβαλε στο Κογκρέσο αναφορά, ζητώντας να μεταφράζονται οι ομοσπονδιακοί νόμοι στα γερμανικά. Η πρόταση αυτή συζητήθηκε στο Κογκρέσο στις 13 Ιανουαρίου 1795· όχι να γίνουν τα γερμανικά επίσημη γλώσσα, αλλά να μεταφράζεται στα γερμανικά το κείμενο των ομοσπονδιακών νόμων για τους πολίτες που δεν καταλάβαιναν αγγλικά. Μια επιτροπή του Σώματος πρότεινε να κυκλοφορεί μια γερμανική μετάφραση των νόμων σε μικρότερο αριθμό αντιτύπων· η σύσταση αυτή της επιτροπής δεν συγκέντρωσε πλειοψηφία. Σε διαδικαστική πρόταση των υποστηρικτών της μετάφρασης, που ζητούσαν να μη λάβει απόφαση αμέσως το Σώμα, η ψηφοφορία έδωσε το αποτέλεσμα 42 κατά και 41 υπέρ (να η περίφημη διαφορά της μίας ψήφου!). Μάλιστα, ο πρόεδρος του Σώματος, ο Φρέντερικ Μούλενμπεργκ, που είχε γεννηθεί στη Γερμανία αλλά ήταν οπαδός της αφομοίωσης και της αγγλικής γλώσσας, αρνήθηκε να την ψηφίσει.

Έτσι γεννήθηκε ο μύθος ότι τα γερμανικά έχασαν για μία ψήφο την ευκαιρία να γίνουν επίσημη γλώσσα και ότι την καθοριστική αρνητική ψήφο την έριξε ο (Γερμανός) Φ. Μούλενμπεργκ.

Για να ξαναγυρίσουμε στα δικά μας, ακόμα και στην εντελώς υποθετική περίπτωση που μια πλειοψηφία αιθεροβαμόνων φιλελλήνων στο Κογκρέσο ψήφιζε να γίνουν τα ελληνικά επίσημη γλώσσα, θα ήταν εντελώς αδύνατο να επικρατήσει κάτι τέτοιο στην πράξη αφού τα ελληνικά ήταν πέρα για πέρα άγνωστα σε όλους τους Αμερικανούς πολίτες (την εποχή εκείνη οι Έλληνες μετανάστες ήταν ελάχιστοι).

Χαρακτηριστικό είναι ότι όταν επί δικτατορίας είχε έρθει στην Ελλάδα ο Αμερικανός πρεσβευτής Χένρι Τάσκα, σε μια συζήτησή του με δημοσιογράφους είχε αναφέρει τον μύθο αυτόν. Σε μια αντισημιτική παραλλαγή του μύθου, που οφείλεται στον Κώστα Πλεύρη, την καθοριστική μία ψήφο την έριξε ένας «αμερικανοεβραίος μισέλλην», ο «Δανιήλ Γουέμπστερ», ο οποίος είναι ιστορικό πρόσωπο· βέβαια ήταν οκτώ ή δώδεκα ετών όταν έγινε η επίμαχη ψηφοφορία και… δεν ήταν εβραίος!

Σήμερα ο περισσότερος κόσμος ξέρει πως ο μύθος της μίας ψήφου δεν έχει καμία βάση, όμως, παρ’ όλο που έχει περιπέσει σε ανυποληψία, κατάφερε να πείσει ακόμα και έναν επιφανή ιστορικό. Στο γνωστό βιβλίο «Συνοπτική ιστορία της Ελλάδας, 1770-2000» του Ρίτσαρντ Κλογκ (στο πρωτότυπο: Richard Clogg, A concise history of Greece), διαβάζουμε, στην πρώτη-πρώτη σελίδα: «Ο σεβασμός που είχε εξασφαλίσει η γλώσσα και ο πολιτισμός του αρχαίου ελληνικού κόσμου σε όλη την Ευρώπη (αλλά και στις τότε νεοσύστατες Ηνωμένες Πολιτείες, όπου τα αρχαία ελληνικά παραλίγο να υιοθετηθούν ως επίσημη γλώσσα)». Το επίμαχο απόσπασμα στο πρωτότυπο: «(and, indeed, in the infant United States where ancient Greek was almost adopted as the official language)». Όταν το είδα, έγραψα στον κ. Κλογκ, και του παρέθεσα τα σχετικά στοιχεία, και με χαρά μου έμαθα πρόσφατα ότι στην 3η έκδοση του βιβλίου που κυκλοφόρησε στα αγγλικά πριν από 2-3 χρόνια, το επίμαχο σημείο έχει αντικατασταθεί από το ότι some of the founding fathers were nurtured on the classics.

Αναφέρθηκα τόσο αναλυτικά σε αυτό τον παλαιό μύθο (υπόσχομαι να μην το κάνω στους επόμενους) για να δείξω κάτι άλλο, ότι η ανασκευή ενός μύθου είναι πολύ πιο χρονοβόρα από την κατασκευή του, ή, όπως λέει η κρητική παροιμία που μ’ αρέσει να επαναλαμβάνω, «έριξε ο κουζουλός μια πέτρα στο πηγάδι και σαράντα γνωστικοί δεν μπορούν να τηνε βγάλουν».

Και ίσως βιάστηκα να πω ότι ο μύθος έχει πλέον περιπέσει σε ανυποληψία: πολύ πρόσφατα, μια φίλη που έχει παιδί στην Τετάρτη τάξη του δημοτικού μού είπε ότι η εξαιρετική κατά τα άλλα δασκάλα της κόρης της τους επανέλαβε στο μάθημα την ιστορία για τη μία ψήφο!

Κι αν ο μύθος της μίας ψήφου άκμασε και διαδόθηκε στα χρόνια πριν από το Διαδίκτυο, ο αρχετυπικός μύθος της εποχής του Διαδικτύου είναι αυτό που εγώ αποκαλώ Λερναίο κείμενο, που το έχω ονομάσει έτσι, θα το καταλάβατε, επειδή όσο κι αν το διαψεύδεις και το ανασκευάζεις κάθε τόσο επανέρχεται. Στην πραγματικότητα μάλιστα δεν είναι ένας μύθος, αλλά συλλογή μύθων, μυθολόγιο θα μπορούσαμε να το πούμε. Θα μπορούσαμε να το πούμε επίσης «Το μυθολόγιο του Hellenic Quest”, επειδή αρχίζει ως εξής:

Hellenic Quest» λέγεται ένα πρόγραμμα ηλεκτρονικής εκμαθήσεως της Ελληνικής που το CNN άρχισε να διανέμει παγκοσμίως και προορίζεται σε πρώτο στάδιο για τους αγγλόφωνους και ισπανόφωνους.

Το πρόγραμμα παράγεται από τη μεγάλη εταιρία Η/Υ «Apple», της οποίας Πρόεδρος Τζον Σκάλι είπε σχετικώς: «Αποφασίσαμε να προωθήσουμε το πρόγραμμα εκμαθήσεως της Ελληνικής επειδή η κοινωνία μας χρειάζεται ένα εργαλείο που θα της επιτρέψει ν’ αναπτύξει τη δημιουργικότητά της να εισαγάγει καινούριες ιδέες και θα της προσφέρει γνώσεις περισσότερες απ’ όσες ο άνθρωπος μπορούσε ως τώρα να ανακαλύψει».

Αλλη συναφής εκδήλωση: Οι Αγγλοι επιχειρηματίες προτρέπουν τα ανώτερα στελέχη να μάθουν Αρχαία Ελληνικά «επειδή αυτά περιέχουν μια ξεχωριστή σημασία για τους τομείς οργανώσεως και διαχειρίσεως επιχειρήσεων».

Σε κάποιες παραλλαγές του κειμένου, ο Μπιλ Γκέιτς αυτοπροσώπως έχει τάχα δώσει εντολή στους επιτελείς της εταιρείας του να μάθουν ελληνικά και παραδέχεται μάλιστα την ανωτερότητα της ελληνικής γλώσσας –ιδού και σε εικόνα!

Στη συνέχεια, το Λερναίο κείμενο μας πληροφορεί ότι η ελληνική γλώσσα έχει 6 εκατομμύρια λέξεις, ενώ η αγγλική μόνο 490.000, και μετά ισχυρίζεται ότι η ελληνική γλώσσα είναι η μόνη γλώσσα που οι λέξεις της έχουν πρωτογένεια:

“Νοηματική γλώσσα” θεωρείται η γλώσσα στην οποία το “σημαίνον” δηλαδή η λέξη και “το σημαινόμενο” δηλαδή αυτό που η λέξη εκφράζει,(πράγμα, ιδέα, κατάσταση) έχουν μεταξύ τους πρωτογενή σχέση. Ενώ “σημειολογική” είναι η γλώσσα στην οποία αυθαιρέτως ορίζεται ότι το α “πράγμα” (σημαινόμενο) εννοείται με το α (σημαίνον). Με άλλα λόγια, η Ελληνική γλώσσα είναι η μόνη γλώσσα της οποίας οι λέξεις έχουν “πρωτογένεια”, ενώ σε όλες τις άλλες, οι λέξεις είναι συμβατικές, σημαίνουν κάτι απλά επειδή έτσι συμφωνήθηκε μεταξύ εκείνων που την χρησιμοποιούν. Π.χ στην Ελληνική, η λέξη ενθουσιασμός=εν-Θεώ, γεωμετρία=γη+μετρώ, προφητεία=προ+φάω, άνθρωπος=ο αναθρών οπωπάς (ο αρθρώνων λόγο). Έχουμε δηλαδή αιτιώδη σχέση μεταξύ λέξεως-πράγματος, πράγμα ανύπαρκτο στις άλλες γλώσσες.

Γι’ αυτό το λόγο, τελειώνει το κείμενο, οι Ισπανοί ευρωβουλευτές ζήτησαν να καθιερωθεί η ελληνική γλώσσα ως επίσημη της ΕΕ, διότι το να μιλά κανείς για Ενωμένη Ευρώπη χωρίς την Ελληνική είναι σα να μιλά σε έναν τυφλό για χρώματα.

Είναι λοιπόν το Λερναίο ένα μυθολόγιο, από το οποίο ο καθένας μπορεί να διαλέξει έναν μύθο για να τον προβάλει. Έτσι, πέρυσι, η δημοσιογράφος Βίκυ Χατζηβασιλείου, με αφορμή το όνομα Φίλιππος, φίλος + ίππος, είπε από την τηλεόραση του Άλφα (στην εκπομπή Πάμε πακέτο) ότι η ελληνική γλώσσα είναι η μόνη στην οποία το σημαίνον ταυτίζεται με το σημαινόμενο. Ευτυχώς που δεν ζει ο Σωσσύρ να κάψει τα πτυχία του, διότι αυτός διατύπωσε τη θεωρία για την αυθαιρεσία του γλωσσικού σημείου, που είναι βασική θέση της γλωσσολογίας και λέει ότι δεν υπάρχει κάποιος εγγενής λόγος που αυτό το νόστιμο κόκκινο φρούτο το λέμε μήλο και όχι, έστω, λαντάμι· η σχέση είναι αποτέλεσμα της κοινωνικής σύμβασης.

Αυτό που αποκαλούν «ταύτιση του σημαίνοντος με το σημαινόμενο» ή «πρωτογένεια», είναι απλούστατα ετυμολογική διαφάνεια, δηλαδή ότι βλέποντας μια σύνθετη λέξη συνήθως μπορούμε να διακρίνουμε με ευχέρεια τα συστατικά της μέρη. Λογικό είναι εμείς, που είμαστε Έλληνες, να βρίσκουμε μεγαλύτερη ετυμολογική διαφάνεια στην ελληνική γλώσσα απλούστατα επειδή την ξέρουμε καλύτερα!

Φίλιππος, ο φίλος των ίππων λέει με στόμφο η κυρία παρουσιάστρια, επειδή μπορεί να το δει αμέσως -ενώ δεν μπορεί να δει ότι το εβραϊκό όνομα Matityahu, απ’ όπου ο Ματθαίος, σημαίνει «δώρο του Γιαχβέ», Θεόδωρος σαν να λέμε. Αντίστοιχα, το όνομα Ροβέρτος / Robert ανάγεται σε παλαιογερμανικό Hrodebert, που είναι σύνθετο από τις λέξεις hruod («φήμη, δόξα») και behrt («λαμπρός»). Άρα, όσο υπάρχει στην ελληνική «ταύτιση σημαίνοντος και σημαινομένου», άλλο τόσο υπάρχει και στην εβραϊκή ή τη γερμανική.

Το ότι το γεωμετρία ανάγεται στο γη και μετρώ είναι απλή ανάλυση σύνθετης λέξης, όπως το Eisenbahn (σιδηρόδρομος) ανάγεται στο Eisen = σίδηρος και Bahn = οδός, αρτηρία (κτλ.). Όση «πρωτογένεια» έχουν τα ελληνικά, άλλη τόση έχουν και τα γερμανικά!

Θα ήταν διαφορετική η ελληνική από τις άλλες γλώσσες, αν υπήρχε «αιτιώδης σχέση» ανάμεσα σε απλές λέξεις/ρίζες και πράγματα, αν λόγου χάρη η λέξη ‘γη’ συνδεόταν με κάποιον τρόπο με το πράγμα «γη» –αλλά αυτό, δεν ισχύει παρά μόνο για ελάχιστες λέξεις, τις λεγόμενες ηχομιμητικές, όπως π.χ. γαβγίζω, βόμβος, μπαμ, γκαπ-γκουπ, ζουζούνι. Αλλά και πάλι, οι ηχομιμητικές λέξεις κάθε άλλο παρά αποκλειστικότητα της ελληνικής είναι –αφήνουμε που και σ’ αυτές υπάρχει ένας βαθμός αυθαιρεσίας, αφού αλλιώς νιαουρίζουν οι γάτες στα ελληνικά, αλλιώς στα αγγλικά και αλλιώς στα γερμανικά.

Στάθηκα κάπως αναλυτικά σε αυτόν τον επιμέρους μύθο, αλλά δεν έχω χρόνο για να ανασκευάσω εξίσου αναλυτικά ολόκληρο αυτό το μυθολόγιο, διότι θα έπρεπε να του αφιερώσω ολόκληρη τη διάλεξη (Μια κάπως εκτενή ανασκευή έχω στο βιβλίο μου Γλώσσα μετ’ εμποδίων). Αν θέλετε, το συζητάμε στις ερωτήσεις. Συνοπτικά πάντως, είναι μια αρμαθιά από χοντρά ψέματα και ανακρίβειες: κανένα πρόγραμμα δεν υπάρχει με το όνομα Hellenic quest, καμιά σχέση δεν έχει η εταιρεία Apple ή το CNN με την εκμάθηση των ελληνικών, κανείς Άγγλος επιχειρηματίας δεν προτρέπει τα στελέχη της εταιρείας του να μάθουν αρχαία, η καταγραμμένη αρχαία ελληνική γλώσσα δεν έχει 90 εκατομμύρια λεκτικούς τύπους αλλά σκάρτο ενάμισι εκατομμύριο, δεν έχει 6 εκατομμύρια λέξεις αλλά κάπου 200 χιλιάδες, η ελληνική γλώσσα δεν έχει πρωτογένεια και δεν είναι νοηματική ούτε μοναδική, ούτε έχει κάτι το ιδιαίτερο που την κάνει κατάλληλη για γλώσσα των υπολογιστών νέας γενεάς, οι Ισπανοί ευρωβουλευτές δεν ζήτησαν να καθιερωθεί η αρχαία ελληνική ως η επίσημη γλώσσα της ΕΕ και κανείς κουτόφραγκος δεν πρόκειται να μας κόψει ισόβια σύνταξη μόνο και μόνο επειδή έτυχε να γεννηθούμε στη χώρα του Σοφοκλή και του Αριστοτέλη. Να μάθουμε αρχαία, ναι· αλλά να μη βαυκαλιζόμαστε ότι θα μας διορίσουν σε επιτελικές θέσεις στο Αμέρικα επειδή ξέρουμε αρχαία!

Πάντως, για την ιστορία, ο εμπνευστής του κειμένου αυτού, που φαίνεται πως είναι ο Γεώργιος Γεωργαλάς, ο διανοούμενος της χούντας, είχε τουλάχιστον την εξυπνάδα να αναγνωρίσει ότι ο αριθμός των 6 εκατ. λέξεων που έδωσε για την αρχαία ελληνική γλώσσα ήταν λάθος, αλλά οι επίγονοί του έχουν κολλήσει σε παρόμοια νούμερα κι έτσι ακόμα κι ένα μέλος της Ακαδημίας Αθηνών επανέλαβε παρόμοιες τερατολογίες σε διάλεξη, μέχρι που αναγκάστηκε ο ΓΓ της Ακαδημίας να τον αποδοκιμάσει δημόσια. Όπως είπα και πριν, οι λέξεις της αρχαίας ελληνικής είναι λίγο περισσότερες από 200.000, πολύ λιγότερες από τις λέξεις της αγγλικής, και κατά πάσα πιθανότητα και από τις λέξεις της νέας ελληνικής. Και είναι βεβαίως άδικο να συγκρίνουμε μια αρχαία γλώσσα, έστω και ικανοποιητικά παραδομένη, όπως η αρχαία ελληνική, με μια νέα που εμπλουτίζεται διαρκώς από την ακένωτη δεξαμενή των νεολογισμών και των δανείων. Για «όλη» την ελληνική γλώσσα, ο καθηγητής Χαραλαμπάκης έχει κάνει την εκτίμηση των 700.000 λέξεων, που προσωπικά τη βρίσκω γενναιόδωρη αλλά όχι υπερβολική. Και βέβαια στη συζήτηση που θ’ ακολουθήσει μπορούμε να συζητήσουμε αν πρέπει να μιλάμε για μία γλώσσα ή όχι, εδώ η θέση μου είναι δημιουργικά ασαφής.

Αυτή η προσπάθεια για διόγκωση του αριθμού των λέξεων της ελληνικής γλώσσας δεν γίνεται μόνο για τόνωση του εθνικού φρονήματος (εμείς έχουμε το πλουσιότερο λεξιλόγιο) αλλά κατατείνει στο να υποβάλει την ιδέα ότι αποκλείεται μια τόσο «πλούσια» γλώσσα όπως η ελληνική να προήλθε από κάποιαν άλλη –και ιδίως από την πτωχή πρωτοϊνδοευρωπαϊκή. Οπότε περνάμε στον συναφή μύθο, ότι η ελληνική γλώσσα είναι η μητέρα όλων των γλωσσών. Η επιστημονική γλωσσολογία βέβαια απορρίπτει κάτι τέτοιο. Μπορεί σε ελληνοκεντρικούς ιστότοπους να βλέπετε διαβεβαιώσεις ότι «η ΙΕ θεωρία έχει πλέον καταρριφθεί», αλλά αυτό φυσικά δεν είναι αλήθεια, δεν υπάρχει ούτε ένας γλωσσολόγος που να μη δέχεται την ινδοευρωπαϊκή υπόθεση.

Οι ΙΕ γλώσσες μεταξύ τους έχουν τόσες συστηματικές ομοιότητες, που δεν μπορεί να είναι συμπτωματικές και δεν μπορεί να οφείλονται και σε δανεισμό διότι αφορούν βασικές λέξεις: βασικές συγγένειες, μέρη του σώματος κτλ.

πατήρ αντιστοιχεί σε  father

πτερόν/πετάω ————-feather

φέρω ———————–bear

πους/τον πόδα ————foot

φράτηρ ———————brother

Το ελληνικό /p/ αντιστοιχεί στο αγγλικό /f/

To ελληνικό /t/ αντιστοιχεί στο αγγλικό /th/

Το ελληνικό /d/  αντιστοιχεί στο αγγλικό /t/

Το ελληνικό /ph/ αντιστοιχεί στο αγγλικό /b/

Το αντιστοιχεί να το γράψουμε με μαύρα, διότι εδώ ο αρνητής της ΙΕ θεωρίας, βλέποντας την ομοιότητα θα πει “τα ελληνικά, σαν πιο αρχαία γλώσσα, δάνεισαν τις λέξεις αυτές στους Άγγλους”.

Εξίσου αναληθές είναι αυτό που διαβάζει κανείς σε ελληνοκεντρικά ιστολόγια, ότι «έχει καταρριφθεί», τάχα, η προέλευση του ελληνικού αλφαβήτου από το φοινικικό συλλαβάριο. Αντίθετα, όλοι οι επιστήμονες δέχονται αυτή την προέλευση. Άλλωστε, ακόμα και τα ίδια τα ονόματα των γραμμάτων δείχνουν την προέλευσή τους· στα ελληνικά, άλφα και βήτα δεν σημαίνει τίποτε, ενώ στις βορειοσημιτικές γλώσσες aleph σημαίνει βόδι (και το αρχικό σχήμα του γράμματος θύμιζε μια βοϊδοκεφαλή), ενώ beth, μπετ, σημαίνει σπίτι. ***διαφ

Ακριβώς επειδή είναι πρόδηλο ότι στα ελληνικά τα ονόματα των γραμμάτων δεν σημαίνουν απολύτως τίποτα, με εξαίρεση ορισμένα «δεκανίκια» όπως το όμικρον, έψιλον, ύψιλον και ωμέγα, κάποιοι επιχείρησαν να προσδώσουν με το ζόρι σημασία στα ονόματα και μιλούν για τη «μυστική προσευχή» ή επίκληση που υποτίθεται πως βρίσκεται κρυμμένη μέσα στο ελληνικό αλφάβητο. Αυτό ταιριάζει και με τις αντιλήψεις για τις μαγικές ιδιότητες της αρχαίας ελληνικής.

Έτσι, ο εμπνευστής του μύθου βάζει τα γράμματα του αλφαβήτου στη σειρά, και μετά τα χωρίζει και τα ενώνει με αρκετή φαντασία ώστε να σχηματίσει λέξεις ή πιο σωστά σπαράγματα λέξεων της αρχαίας ελληνικής.

“Αλ φα, βη τα Γα! Αμα δε Ελ, τα εψ ιλών. Στη ίγμα, (ίνα) ζη τα, η τα, θη τα Ιώτα κατά παλλάν Δα. (Ινα) μη νυξ η, ο μικρόν (εστί) πυρός δε ίγμα ταφή εψ ιλών, φυ (οι) Ψυχή, ο μέγα (εστί)!”

Η μετάφραση έχει ως εξής:

“Νοητέ ήλιε, εσύ που είσαι το φως, έλα στη Γη! Κι εσύ, ήλιε ορατέ, ρίξε τις ακτίνες σου στον πηλό που ψήνεται. Ας γίνει ένα καταστάλαγμα για να μπορέσουν τα Εγώ να ζήσουν, να υπάρξουν και να σταθούν πάνω στην παλλόμενη Γη. Ας μην επικρατήσει η νύχτα, που είναι το μικρόν, και κινδυνεύσει να χαθεί το καταστάλαγμα της φωτιάς μέσα στην αναβράζουσα λάσπη, κι ας αναπτυχθεί η Ψυχή, που είναι το μέγιστο, το σημαντικότερο όλων!”

Καταρχάς, ο επινοητής του μύθου αγνοεί ή θέλει να αγνοούμε ότι το ελληνικό αλφάβητο δεν είχε ενιαία μορφή σε όλον τον ελληνικό χώρο. Σε κάποιες περιοχές, ας πούμε, δεν υπήρχαν ξεχωριστά σύμβολα για τα δασέα σύμφωνα φ, χ αλλά τα δήλωναν με δύο γράμματα: ΠΗ, ΚΗ (Η το δασύ πνεύμα) ή με τα αντιστοιχα ψιλά: Π, Κ, ενώ για το ψ χρησιμοποιούσαν το ΠΣ.

Αλλά το κυριότερο επιχείρημα που κατεδαφίζει οριστικά την προσπάθεια να βγει νόημα (και καλά, κρυμμένο) από τα ονόματα των γραμμάτων του αλφαβήτου, είναι ότι αρκετά από τα γράμματα δεν είχαν αυτή την ονομασία στην αρχαιότητα!

Για παράδειγμα, το Ε οι αρχαίοι δεν το έλεγαν έψιλον αλλά «ει». Ο Πλούταρχος, θα θυμάστε, έχει γράψει βιβλίο «περί του ΕΙ εν Δελφοίς», για ένα μεγάλο Ε που υπήρχε στο ναό του Απόλλωνα στους Δελφούς. Η ονομασία έψιλον προέρχεται από το  ε ψιλόν της ελληνιστικής εποχής και δόθηκε σε αντιδιαστολή με τη δίφθογγο αι, με την οποία ήδη από τότε συνέπιπτε το ε στην προφορά. Δηλαδή, δεν ονομάστηκε έτσι επειδή έπαιρνε ψιλή, αλλά επειδή είναι πιο λιτό, πιο ελαφρύ οπτικά από τη δίφθογγο  –άλλωστε και το υ ονομάστηκε ψιλόν, πάλι στην ελληνιστική εποχή, σε αντιδιαστολή με το οι. Πάει λοιπόν περίπατο η ανάλυση του «έψιλον» σε «εψ ιλών» και σε… ψημένο πηλό.

Ελληνιστικές επίσης είναι οι ονομασίες ο μικρόν και ω μέγα. Στην αρχή οι ονομασίες κλίνονταν («διά του ο μικρού», «δια του ω μεγάλου γράφονται», διαβάζουμε στους αλεξανδρινούς γραμματικούς) αλλά αργότερα εμφανίζονται οι άκλιτες σημερινές ονομασίες, όμικρον και ωμέγα -στα βυζαντινά πια χρόνια.

Κι επειδή οι αρχαίοι ημών πρόγονοι είχαν πολλά προσόντα αλλά δεν ήταν προφήτες να προβλέψουν ότι μερικούς αιώνες αργότερα θα επινοηθεί γράμμα Ω το οποίο δέκα αιώνες αργότερα θα ονομαστεί «ωμέγα» (και αντίστοιχα το όμικρον) συμπεραίνουμε ότι η εξήγηση της… μυστικής προσευχής που κρύβεται μέσα στις ονομασίες των γραμμάτων του αλφαβήτου είναι μια εξωπραγματική φαντασίωση.

Για να μείνουμε στο αλφάβητο, μια άλλη άποψη μιλάει για τη μαθηματική δομή της ελληνικής γλώσσας και προσπαθεί να βρει το μυστικό νόημα που τάχα υπάρχει κρυμμένο μέσα στις ελληνικές λέξεις, που για να το βρούμε αντιστοιχίζουμε στα γράμματα κάθε ελληνικής λέξης την αριθμητική αξία που είχαν στο αρχαιοελληνικό σύστημα αρίθμησης (Α = 1, Β =2 κ.ο.κ. Ι = 10, Κ = 20, κ.ο.κ., Ρ = 100, Σ = 200), προσθέτουμε την αξία των γραμμάτων (αυτό λέγεται λεξάριθμος) και υποτίθεται ότι βγάζουμε συμπεράσματα για ισοδυναμίες ανάμεσα σε διάφορες έννοιες. Για παράδειγμα, τα γράμματα της λέξης ΘΕΟΣ βγάζουν 284 (9+5+70+200), όπως και της λέξης ΑΓΙΟΣ (1+3+10+70+200), όπως και της λέξης ΑΓΑΘΟΣ, άρα, λένε οι υποστηριχτές της λεξαριθμικής θεωρίας, αυτό δεν μπορεί να είναι τυχαίο, άρα η ελληνική γλώσσα έχει την ιδιότητα να μας δείχνει ότι ΘΕΟΣ = ΑΓΙΟΣ = ΑΓΑΘΟΣ. Βέβαια, τον ίδιο λεξάριθμο 284 βγάζουν και άλλες χιλιάδες λέξεις της ελληνικής, όπως ΑΓΡΟΙΚΟΙ, ΒΑΠΟΡΑΚΙ, ΟΙΚΟΛΟΓΙΑ, ΠΑΓΟΠΕΔΙΛΑ -περιέργως κανείς λεξαριθμιστής δεν μας είπε ότι η ελληνική γλώσσα δείχνει τη μυστική σχέση του Θεού με τα παγοπέδιλα. Ωστόσο, ο κ. Αργυρόπουλος, ένας πανέξυπνος μαθηματικός που είναι ο βασικός πλασιέ της λεξαριθμικής θεωρίας, έχει καταφέρει να προσκαλείται σε μεγάλα τηλεοπτικά κανάλια αλλά και σε ημιεπιστημονικά συμπόσια. Αργυρόπουλος = Κάποιο λάκκο έχει η φάβα = Όχι άλλο κάρβουνο = 1524 = Τρία πουλάκια κάθονταν.

Και αφού το ελληνικό αλφάβητο θεωρείται ιερό, οι εθνικιστές κι οι μυθοπλάστες φαντάζονται ότι οι εχθροί της Ελλάδας το έχουν βάλει στο στόχαστρο και θέλουν να το αντικαταστήσουν από το λατινικό αλφάβητο. Θα θυμάστε τη φασαρία που έγινε πρόπερσι, που ξεκίνησε όταν μια δασκάλα από τη Ραφήνα δημοσίευσε σε ένα ιστολόγιο δασκάλων ένα πύρινο άρθρο εναντίον της νέας γραμματικής των δημοτικών σχολείων η οποία δήθεν ήθελε να καταργήσει τα γράμματα Η, Ω Ξ και Ψ από το αλφάβητο με απώτερο στόχο να επιβάλει τη φωνητική γραφή και το λατινικό αλφάβητο. Αυτή η φωνηεντομαχία ή Φωνηεντιάδα μαινόταν επί μήνες και έφτασε μέχρι τη Βουλή των Ελλήνων –ευτυχώς, η δημοσιότητα που πήρε το θέμα έσπρωξε τους γλωσσολόγους να αντιδράσουν: ένα κείμενο που το υπέγραφαν 140 πανεπιστημιακοί γλωσσολόγοι ανασκεύασε τις επιθέσεις και κατέδειξε ότι η δασκάλα είχε απλώς μπερδέψει τα γράμματα με τους φθόγγους, διότι στα ελληνικά έχουμε πέντε φωνήεντα αλλά εφτά γράμματα που τα αντιπροσωπεύουν.

Και παρόλο που κανείς δεν επιδιώκει να αλλάξει το ελληνικό αλφάβητο, δεν θα ήταν ίσως άσκοπο να επισημάνω αυτό που ανέφερα και προηγουμένως υπαινικτικά, δηλαδή ότι οι Αθηναίοι του Χρυσού Αιώνα μεγαλούργησαν, τόσο σε πνευματικό και καλλιτεχνικό όσο και σε πολιτειακό και στρατιωτικό επίπεδο, χωρίς να έχουν τα γράμματα Ξ, Ψ και Ω στο αλφάβητό τους, ενώ το Η τους αντιπροσώπευε το δασύ πνεύμα! Η φράση έδοξεν τη βουλή και τω δήμω, με την οποία άρχιζαν τα ψηφίσματα του αθηναϊκού δήμου, στην πραγματικότητα γραφόταν ΕΔΟΧΣΕΝ ΤΕΙ ΒΟLΕΙ ΚΑΙ ΤΟΙ ΔΕΜΟΙ, όπως βλέπετε εδώ.

Και άλλοι “μελετητές” θεωρούν πως η ελληνική γλώσσα (η αρχαία συνήθως) έχει μαγικές και ευεργετικές ιδιότητες, αλλά το διατυπώνουν με λίγο περισσότερη επιστημονικοφάνεια από τη “μαγική προσευχή” ή τους λεξάριθμους. Έτσι, επιγραμματικά:

* Η ελληνική γλώσσα, επειδή έχει πολλά φωνήεντα, οξυγονώνει τον εγκέφαλο, λένε κάποιοι.

* Όχι, λέει άλλος, σχολικός σύμβουλος μάλιστα: η ελληνική γλώσσα οξυγονώνει τον εγκέφαλο, αλλά με το Ν που όταν το προφέρουμε προκαλούμε μικροκραδασμούς μέσα μας.

* Άλλος πάλι, που διετέλεσε και λυκειάρχης, έχει τη θεωρία ότι το πλήθος των λεκτικών τύπων της ελληνικής…. δημιουργεί νέες εγκεφαλικές συνάψεις.

Δεν ξέρω αν αξίζει τον κόπο να δώσω αναλυτική ανασκευή των θεωριών αυτών, ας περιοριστώ να πω ότι η ελληνική έχει μέση αναλογία φωνηεντικών φθόγγων προς συμφωνικούς -υπάρχουν δηλαδή άλλες πιο “φωνηεντόφιλες” γλώσσες-, ότι βέβαια ο εγκέφαλος δεν οξυγονώνεται ούτε με το Ν ούτε με τα φωνήεντα και ότι υπάρχουν γλώσσες με πολύ περισσότερους λεκτικούς τύπους.

Θα προσέξατε όμως πως και οι τρεις αυτοί μύθοι κατατείνουν στο ότι οι ομιλητές της ελληνικής ωφελούνται μιλώντας την και γίνονται πιο έξυπνοι. Λέω εγώ: αν όντως ήταν αισθητά εξυπνότεροι οι Έλληνες από τους άλλους λαούς δεν θα έπρεπε αυτό κάπου να φαίνεται κατά τρόπο αναντίρρητο;

Προχωρώντας σε άλλο θέμα, θα έχετε ίσως προσέξει ότι υπάρχει ολόκληρος κλάδος «ερευνητών» που έχουν έργο ζωής τους να βρίσκουν ελληνικές ετυμολογίες σε λέξεις όλων των γλωσσών του κόσμου, ακόμα και σε γλώσσες εξωτικές. Ένας καθηγητής πανεπιστημίου (οικονομολόγος, παρεμπιπτόντως) έγραψε ολόκληρο βιβλίο, στο οποίο «αποδεικνύει» ότι όλες σχεδόν οι αγγλικές λέξεις είναι τάχα δάνεια από την ελληνική γλώσσα, και ότι τα δάνεια αυτά είναι απόρροια επαφών με… προκατακλυσμιαίους Έλληνες ναυτικούς (I am – είμαι, I can – κάμνω – I have – έχω). Αυτή τη στάση εγώ την αποκαλώ πορτοκαλισμό, φόρο τιμής στον Γκας Πορτοκάλος, της ταινίας Γάμος αλά ελληνικά –θα θυμάστε τον συμπαθέστατο αυτό εστιάτορα που, για να μπορεί ν’ αντέξει τις ταπεινώσεις της ξενιτιάς, προσπαθούσε να βρει μιαν ελληνική ετυμολογία σε κάθε λέξη, ακόμα και στο κιμονό, που το ετυμολογούσε από τον χειμώνα ή τον Μίλερ από το μήλο.

Βλέπουμε εδώ ορισμένες τέτοιες ετυμολογήσεις των πορτοκαλιστών. Το αστείο είναι ότι σε μερικές περιπτώσεις όντως η λέξη έχει ελληνική αρχή, αλλά όχι αυτήν που αναφέρεται.

Ωστόσο, η ελληνική γλώσσα είναι πράγματι μια πολύ όμορφη και πολύ ενδιαφέρουσα γλώσσα με μακρότατη ιστορία, και η μεγαλύτερη τιμή που θα μπορούσαμε να της κάνουμε θα ήταν να τη χρησιμοποιούμε με καλαισθησία, ακρίβεια και φαντασία, χωρίς συμπλέγματα κατωτερότητας, νεοαττικισμούς και αμερικανιές, χωρίς εκζήτηση και διάθεση να ξεχωρίσουμε από την πλέμπα. Αυτό άλλωστε προσπαθώ να κάνω κι εγώ με τις μικρές μου δυνάμεις.

Η ελληνική λοιπόν δεν είναι μητέρα όλων των γλωσσών, αλλά το δεδομένο και αληθινό είναι ότι σε όλες τις ευρωπαϊκές γλώσσες βρίσκουμε ελληνογενείς λέξεις, είτε νεολογισμούς που πλάστηκαν από επιστήμονες με βάση ελληνικά δομικά στοιχεία, π.χ. telephone – τηλε + φωνή, είτε δάνεια αντλημένα από το μεγάλο ελληνολατινικό ταμείο, λέξεις όπως tragedy, philosophie, geometrische, lírica, είτε ακόμα, κι εδώ δεν φαίνονται με γυμνό μάτι και έχουν και πολύ γούστο, λαϊκά δάνεια που πολλές φορές έχουν αλλάξει αρκετά και δεν θυμίζουν την προέλευσή τους.

Οπότε, αν μπορούμε να αναγνωρίσουμε μιαν ιδιαιτερότητα στην ελληνική είναι ότι, επειδή έχει τροφοδοτήσει (όπως και η λατινική, και συχνά μέσω αυτής) τις νεότερες ευρωπαϊκές γλώσσες με λέξεις, και επειδή δομικά στοιχεία της ελληνικής και της λατινικής χρησιμοποιήθηκαν κατά κόρον στην παραγωγή επιστημονικών νεολογισμών, ο Έλληνας που διαβάζει αγγλική επιστημονική βιβλιογραφία ενδεχομένως θα κατανοήσει ευκολότερα τη σημασία των διεθνών αυτών νεολογισμών παρά ο Άγγλος. Ίσως θα έχετε παρατηρήσει άλλωστε, σε διάφορα παιχνίδια γνώσεων, ότι μεγάλο ποσοστό των αγγλικών λέξεων που θεωρούνται δυσνόητες για τους φυσικούς ομιλητές της γλώσσας είναι ελληνικής προέλευσης, λέξεις τύπου arachnophobia. Αυτό όμως δεν έχει να κάνει με τις εγγενείς ιδιότητες της ελληνικής γλώσσας, ούτε της προσδίδει «πρωτογένεια» ή «ταύτιση σημαίνοντος και σημαινομένου».

Πάντως, περισσότερο από τα οφθαλμοφανή ελληνογενή δάνεια με σαγηνεύουν τα λαϊκά δάνεια επειδή έχουν να μας διηγηθούν μια γοητευτικήν ιστορία. Για παράδειγμα,  αν περπατήσετε στους δρόμους της πόλης όπου ζω, εννοώ στο Λουξεμβούργο, θα δείτε ότι πολλά φαρμακεία γράφουν απέξω APDIKT, διότι έτσι λέγεται το φαρμακείο στα λουξεμβουργιανά. **διαφ

Αν δεν ξέρετε γερμανικά, κι αν σας πω ότι η λέξη αυτή ανάγεται σε κάποιαν ελληνική, μάλλον θα δυσκολευτείτε να βρείτε από ποιαν ελληνική λέξη προέρχεται. Αν ξέρετε γερμανικά, μάλλον δεν θα δυσκολευτείτε, διότι θα θυμηθείτε το γερμανικό Apotheke, όπως λέγεται το φαρμακείο, που επειδή είναι λόγιο δείχνει την καταγωγή του. Από την αποθήκη προήλθε το Apdikt, όπως από την αποθήκη βγαίνει και το γαλλ. boutique, που επανήλθε σε μας ως αντιδάνειο, μπουτίκ. Έχω ασχοληθεί πολύ με τα αντιδάνεια, αλλά δεν θα ενδώσω στον πειρασμό να συνεχίσω να τα αναλύω εδώ.

Επόμενος μύθος, συναφής ίσως με τον παραπάνω, ότι τα δάνεια είναι απειλή για μια γλώσσα. Σε αντίθεση όμως με τα αλόγιστα ή τα υψηλότοκα χρηματικά δάνεια της πραγματικής ζωής, τα οποία πράγματι μπορεί να οδηγήσουν στην καταστροφή ένα νοικοκυριό ή στη χρεοκοπία μια χώρα (έχουμε δυστυχώς απτά παραδείγματα), τα γλωσσικά δάνεια πλουτίζουν τη γλώσσα αποδέκτη -και αυτό το βλέπουμε στην περίπτωση της αγγλικής γλώσσας, η οποία έχει το μεγαλύτερο λεξιλόγιο ακριβώς επειδή σε όλη την ιστορία της δεν δίσταζε να δανείζεται αφειδώς από παντού, ακόμα και τις τελευταίες δεκαετίες που κυριαρχεί παγκοσμίως.

Νομίζω όμως ότι για το θέμα αυτό σας μίλησε ο Παντελής Μπουκάλας στην προηγούμενη διάλεξη, οπότε να περιοριστώ να αναφέρω ότι  και τα αρχαία ελληνικά, ακόμα και την εποχή που κυριαρχούσαν παγκοσμίως, δεν έπαψαν να δανείζονται -οι αρχαίοι, θυμίζω, είχαν αρραβώνες, χιτώνες και σινδόνες, αγγαρείες, παραδείσους και παρασάγγες (σημιτικά δάνεια τα τρία πρώτα, περσικά τα άλλα, για να μην πάμε σε προελληνικά όπως θάλασσα ή σύκο), που όμως έχουν βαπτιστεί στα νάματα και δεν ενοχλούν τους γλωσσαμύντορές μας, έτσι και η νέα γλώσσα έχει κεφτέδες, τζιέρια και σαρμάδες, έχει σπίτια, πόρτες και σκάλες, έχει αμορτισέρ, καρμπιρατέρ και καλοριφέρ, έχει βόλεϊ, μπάσκετ και κόουτς, έχει κλικάρω, σουτάρω, γκουγκλάρω (ή γκουγκλίζω)).

Το κακό με τη νεοελληνική γλώσσα, μάλιστα, είναι θα έλεγα ότι δανείζεται λίγο. Συγκεκριμένα, έχει χάσει την ικανότητα που είχε παλιότερα, να δανείζεται από το λατινικό ταμείο, ειδικότερα να κάνει λόγιο δανεισμό από το λατινικό ταμείο.

Την ικανότητα αυτή την είχε στα βυζαντινά χρόνια, όταν ο Πορφυρογέννητος έλεγε π.χ. «τοὺς ἄρχοντας τοῦ τάγματος τῶν ἐξσκουβίτων, οἷον τοποτηρητὰς, σκρίβωνας, τὸν χαρτουλάριον, δρακοναρίους, σκευοφόρους, σιγνοφόρους, σενάτορας, πρωτομανδάτορας καὶ μανδάτορας», ή ακόμα και επί διαφωτισμού. Όμως σήμερα, σχεδόν μόνο λαϊκός δανεισμός υπάρχει, στη λόγια γλώσσα έχουμε πιο πολύ μεταφραστικά δάνεια. Και ακόμα κι όταν δανειστούμε μια λόγια λέξη, δυσκολευόμαστε να φτιάξουμε σύνθετα και παράγωγά της. Οι βυζαντινοί δεν είχαν πρόβλημα να πλάσουν το θαυμάσιο υβρίδιο «σιγνοφόρος» (λατινογενές το πρώτο συνθετικό, σίγνον η σημαία), έπλαθαν τη λέξη και πήγαιναν να διοικήσουν την αυτοκρατορία τους. Εμείς, αφού με χίλια ζόρια αποδεχτήκαμε την λ. κουλτούρα, ας πούμε, δεν έχουμε ακόμα καταφέρει να φτιάξουμε το «κουλτουρικός» -αν και οι Έλληνες της ΕΣΣΔ τόλμησαν και το είπαν.

Μια άλλη άποψη που εγώ τη χαρακτηρίζω όχι ίσως μύθο αλλά περισσότερο “πλάνη”, και ίσως εδώ θα διαφωνήσουν οι περισσότεροι μαζί μου, είναι η άποψη περί παρακμής της γλώσσας. Προσωπικά δεν νομίζω ότι η γλώσσα αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα βρίσκεται σε παρακμή, ότι απειλείται, ότι κινδυνεύει, ότι κοντεύει να εξαφανιστεί, ότι θα πάθει αφελληνισμό· ίσως, το μόνο που θα μπορούσα να πω είναι ότι το διάβασμα και ο γραπτός λόγος, όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά σε όλη την Ευρώπη ίσως και σε όλο τον κόσμο, δοκιμάζεται από την επέλαση της εικόνας, από τα πολύ περισσότερα ερεθίσματα που είναι σήμερα διαθέσιμα. Ότι τα παιδιά δεν διαβάζουν όσο και όπως άλλοτε, δεν είναι ελληνικό χαρακτηριστικό. Αντίθετα, θα έλεγα ότι αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα έχουμε παραγωγή συγκροτημένου λόγου περισσότερη από οποιαδήποτε άλλη εποχή από τότε που μιλιέται η ελληνική γλώσσα· θα μου πείτε, μόνο το ποσοτικό κριτήριο υπάρχει; Ίσως όχι, αλλά για μένα η ποσότητα μετράει. Αν δείτε, ας πούμε, πόσες εφημερίδες κυκλοφορούν σήμερα και πόσες το 1960, πόσοι ραδιοφωνικοί σταθμοί, κανάλια, ιστολόγια, θα συμπεράνουμε ότι η σημερινή ποσότητα λόγου είναι συντριπτικά περισσότερη -και μιλάμε για συγκροτημένο λόγο. Επομένως, η γλώσσα αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα βρίσκεται σε πολύ καλύτερη κατάσταση απ’ ό,τι άλλες εκφάνσεις της ζωής· στο κάτω-κάτω, δεν είναι όλα λυμένα στην Ελλάδα ώστε και η γλώσσα να είναι τέλεια. Ότι τα νέα παιδιά κάνουν ανορθογραφίες, αυτό υπήρχε πάντα· συγκριτικά στοιχεία δεν υπάρχουν και μην ξεχνάμε ότι σήμερα, ή έστω προ κρίσης, το ποσοστό των νέων που φοιτούσαν ήταν πολύ μεγαλύτερο απ’ ό,τι πριν από 30 ή 60 χρόνια.

Ίσως η καλύτερη απάντηση στις κινδυνολόγες προφητείες είναι να διαβάσουμε μερικά παλαιότερα κινδυνολογικά βιβλία περί γλώσσας, όπως η τριλογία του Σαρ. Καργάκου (τρία βιβλία: Αλεξία, Αφασία. Αλαλία), που γράφτηκαν εδώ και 30+ χρόνια, περί το 1986. Καμιά από τις δυσοίωνες προφητείες τους δεν έχει επαληθευτεί.

Για τον ίδιο λόγο, θεωρώ ότι είναι μύθος η λεγόμενη λεξιπενία των νέων, μια κατηγορία που κάποιοι την επισείουν χωρίς ποτέ να έχουν κάνει τον κόπο να την τεκμηριώσουν. Υποτίθεται ότι λεξιπενία είναι «το φαινόμενο κατά το οποίο ένα πρόσωπο ή μια κοινωνική ομάδα χρησιμοποιεί στον καθημερινό του λόγο και γενικότερα στην επικοινωνία, πολύ περιορισμένο αριθμό λέξεων και εκφραστικών μέσων, κυρίως λόγω άγνοιας». Δεδομένου όμως ότι κανείς απ’ όσους διατυπώνουν τέτοιες κατηγορίες δεν έχει μετρήσει το λεξιλόγιο του δήθεν λεξιπενικού ομιλητή (και πώς μπορεί τάχα να το μετρήσει;), στην πραγματικότητα η κατηγορία δεν τεκμηριώνεται με βάση τον αριθμό λέξεων που χρησιμοποιεί κάποιος (τα περί «500 λέξεων» που δήθεν αριθμεί το λεξιλόγιο των νέων είναι ανοησίες, όπως και ο ίδιος ο κ. Μπαμπινιώτης έχει παραδεχτεί) αλλά με βάση τις λέξεις που συλλαμβάνεται να αγνοεί. Εδώ όμως έχουμε μια κατάφωρη μεροληψία, διότι οι εμπνευστές της λεξιπενίας θεωρούν υποχρεωτικό να ξέρει κανείς λέξεις της καθαρεύουσας και της αρχαίας, οι ίδιοι όμως δεν αισθάνονται υποχρεωμένοι να γνωρίζουν λέξεις της λαϊκής: αν ο νέος αγνοεί τι θα πει «ασκαρδαμυκτί», λέμε ότι πάσχει από λεξιπενία· αν ο καθηγητής αγνοεί τι θα πει, έστω, πρέκνα, ψίκι, πίζουλος, λέμε ότι η λέξη πίζουλος είναι σπάνια.

Όσο για τα γκρίκλις, για τα οποία γίνεται πολύς λόγος και θεωρούνται μεγάλη απειλή για τη γλώσσα, η προσωπική μου άποψη είναι ότι προς το παρόν, έτσι όπως έχει τώρα η κατάσταση δεν συνιστούν απειλή. Ούτε έχουν επιβληθεί για μόδα, υπάρχουν πολύ συγκεκριμένοι πρακτικοί λόγοι για το ότι χρησιμοποιούνται: είναι πολύ πιο εύκολο να γράφεις στο λατινικό αλφάβητο στα μικρούλια πληκτρολόγια των κινητών τηλεφώνων, και είναι και πιο φτηνό (με πεζούς ελληνικούς χαρακτήρες το μήνυμα έχει όριο 70 χαρακτήρες, με λατινικούς έχει 140). Επομένως, τα παιδιά δεν το κάνουν από… εθνική μειοδοσία, υπάρχουν πρακτικοί λόγοι. Όπου δεν υπάρχουν πρακτικοί λόγοι, δεν χρησιμοποιούνται γκρίκλις τουλάχιστον από την πρώτη γενιά χρηστών, που δεν έχει γαλουχηθεί με το σύστημα αυτό (και εδώ έγκειται η μικρή μου επιφύλαξη: ότι δεν έχω δει μια γενιά γαλουχημένη με τα γκρίκλις να ενηλικιώνεται). Αν λοιπόν πρόκειται για ένα σύστημα γραφής αποκλειστικά συνδεδεμένο με τα νέα μέσα, δεν νομίζω ότι συνιστά απειλή. Κάποιοι άλλοι λένε ότι η χρήση στενογραφικών συντμήσεων, που είναι συνηθισμένη στα νέα μέσα και όχι μόνο σε συνδυασμό με τα γκρίκλις, π.χ. τπτ αντί για τίποτα, είναι, λέει, φθορά και υποβάθμιση της γλώσσας, κάτι που το βρίσκω εντελώς αστήριχτο. Θα θυμίσω ότι στην τελευταία ελληνική αυτοκρατορία, τη βυζαντινή, οι γραφείς χρησιμοποιούσαν εκτενές και πολυπλοκότατο σύστημα στενογραφίας στα χειρόγραφά τους, π.χ. ανος αντί για άνθρωπος, ανου αντί για ανθρώπου, ανινος αντί για ανθρώπινος κτλ.

Ο τρόμος της γλωσσικής απλοποίησης. Πολλοί λένε ότι η απλοποίηση φθείρει τη γλώσσα. Κάποιοι, όταν ακούνε «απλοποίηση» σκέφτονται τη μορφολογική απλοποίηση, κι έτσι θεωρούν ότι η αρχαία ελληνική είναι γλώσσα «πλουσιότερη» επειδή έχει περισσότερους τύπους. Η αντίληψη αυτή εντάσσεται στη γενικώς παραδεκτή ιδέα, που σπάνια δηλώνεται ρητά αλλά πάντοτε υπάρχει ως σιωπηρή παραδοχή, ότι η νεοελληνική γλώσσα είναι εξορισμού κατώτερη από τα αρχαία ελληνικά. Διαβάζουμε καμιά φορά επιστολές σε εφημερίδες ή άρθρα σε ιστολόγια, θρήνους για το γεγονός ότι, ας πούμε, τα νέα ελληνικά έχασαν το απαρέμφατο ή την ευκτική έγκλιση, ή, το πιο αστείο, ότι καταργήθηκε η δοτική πτώση (λες και η γλωσσική αλλαγή επιβάλλεται με φιρμάνια!)· το συμπέρασμα που υποβάλλεται ή και κάποτε ρητά δηλώνεται είναι ότι η αρχαία γλώσσα ήταν πιο πλήρης, διότι είχε τη δοτική πτώση, ενώ η νέα γλώσσα είναι, ας πούμε, ακρωτηριασμένη, ανάπηρη. Όμως, αν η δοτική έπαψε να διδάσκεται, αυτό έγινε πολλές δεκαετίες μετά την εξαφάνισή της από τη ζωντανή γλώσσα, κάτι που επίσης συνέβη και με το απαρέμφατο, η εξαφάνιση του οποίου άλλωστε είναι ένα φαινόμενο ειδικά βαλκανικό, ένα κοινό χαρακτηριστικό πολλών βαλκανικών γλωσσών, που το μοιράζονται παρόλο που ανήκουν σε διαφορετικές γλωσσικές οικογένειες. Άλλωστε, η κλασική αρχαία ελληνική είχε ήδη χάσει γραμματικές μορφές, όπως ας πούμε την οργανική πτώση (που συγχωνεύτηκε με τη δοτική), ενώ ο δυικός αριθμός έπνεε τα λοίσθια στην κλασική εποχή και έπαψε να υπάρχει στην ελληνιστική κοινή· περιέργως, τον θάνατο του δυικού δεν τον θρήνησε κανείς. Να θυμίσουμε επίσης ότι η πρωτο-ινδοευρωπαϊκή γλώσσα είχε οχτώ πτώσεις και τρεις αριθμούς, δηλαδή η γενική τάση οδηγεί προς τη μορφολογική απλούστευση. Κι αν θεωρήσουμε ότι τα αρχαία ελληνικά είναι ανώτερα από τα νέα επειδή έχουνε πέντε πτώσεις αντί για τέσσερις, τότε πρέπει επίσης να θεωρήσουμε τη σλοβενική γλώσσα ακόμα πιο ανώτερη (ανωτερότερη; ) αφού έχει έξι πτώσεις!

Υπάρχει μια μερίδα, μικρή αλλά αρκετά ηχηρή, που θεωρεί ότι η τονική απλοποίηση, δηλαδή η θέσπιση του μονοτονικού συστήματος το 1982, ήταν καταστροφική για την εκπαίδευση και για τη γλώσσα μας. Διαφωνώ κατηγορηματικά με την άποψη αυτή και έχω γράψει αρκετά –αλλά δεν θα επεκταθώ προς το παρόν· ευχαρίστως το συζητάμε αν θέλετε μετά.

Πάντως οι περισσότεροι, όταν λένε ότι η απλοποίηση φθείρει τη γλώσσα, εννοούν την ορθογραφική απλοποίηση. Η ορθογραφία πράγματι είναι ένα θέμα που προκαλεί «ηθικό πανικό». Κάτι μέσα μας μάς αναστατώνει βαθιά όταν βλέπουμε να αλλάζει μια ορθογράφηση με την οποία έχουμε γαλουχηθεί, νιώθουμε να ανατρέπεται «εντός μου ο ρυθμός του κόσμου». Αυτό φάνηκε καθαρά με τον τεράστιο καβγά που έγινε για την ορθογράφηση του αυγού με βήτα ή με αυ (ο Τριανταφυλλίδης είχε πει ότι κάθε φορά που γίνεται φασαρία για τα αβγά έχουμε παγκόσμιο πόλεμο!) -και το αστείο είναι πως τη γραφή αΒγό την πρότεινε ένας συντηρητικότατος γλωσσολόγος, ο Γ. Χατζιδάκης, και την εφάρμοσε λεξικογραφικά ένας άλλος εξίσου συντηρητικός, ο Μπαμπινιώτης, ενώ ο δημοτικιστής Τριανταφυλλίδης, αναγνωρίζοντας ότι η ορθογραφία είναι το έλασσον, συναίνεσε και δέχτηκε τη γραφή αΥγό, αν και τη θεωρούσε σφαλερή. Πολύ μελάνι χύθηκε τελευταία και για τη γραφή του ορθοπ*δικού, μέχρι που ο σύλλογος των ορθοπαιδικών ζήτησε από τρεις καθηγητές να γνωματεύσουν. Πολύ λιγότερη φασαρία έχει γίνει για πιο σοβαρά γλωσσικά θέματα.

Πάντως, να πούμε ότι η αντίδρασή μας αυτή εκδηλώνεται μόνο όταν συνειδητοποιούμε ότι ανατρέπεται μια γραφή που την έχουμε συνηθίσει. Μια καλή άσκηση που τη συστήνω σε όποιον διαμαρτύρεται και έχει την εντύπωση ότι τώρα μόνο αλλάζει η ορθογραφία, είναι να διαβάσει παλιά κείμενα, π.χ. εφημερίδες του 1918, πριν από 100 χρόνια, υπάρχουν ονλάιν στον ιστότοπο της Εθνικής Βιβλιοθήκης: αν κάνετε τον κόπο, θα δείτε γραφές όπως ώΜΜορφος, συνΕΙθίζω, κΥΤΤάζω, μεγαλΕΙτερος, είνΕ, ταξΕίδι, ξΑίρω, παλΗός, ελΗά, κτλ. που έχουν αλλάξει χωρίς να το πάρουμε είδηση κι έτσι εμάς σήμερα δεν μας σοκάρει το «συνηθίζω, κοιτάζω, ελιά, παλιός, είναι» -ίσως να ξένιζε τον παππού μου, όπως και τα δικά μου τα παιδιά δεν ενοχλούνται από το τρένο, τον Σέξπιρ και το αφτί.

Με τις ανορθογραφίες των άλλων, υπάρχει και το εξής, που εγώ το λέω «λογικό άλμα τριπλούν». Έστω ότι σε ένα κείμενο βρίσκεις ένα (αριθμός 1) ορθογραφικό λάθος. Άρα, λες, αυτός είναι ανορθόγραφος· πρώτο άλμα. Άρα, είναι αγράμματος. Άρα, όσα λέει δεν έχουν σημασία! [Θέμα στις πανελλήνιες, μετώπες-αυγατίζω]

Το ίδιο λογικό άλμα το κάνουν και οι λαθοθήρες, που ισχυρίζονται ότι προάγουν τα σωστά ελληνικά. Σου λένε, α) επειδή στο κείμενό σου βρέθηκε ένας (κατ’ αυτούς) σολοικισμός, του τύπου, ας πούμε, «ευχαριστώ όλους όσους με ψήφισαν», που, δεν θα το αναλύσω γιατί δεν προφταίνω, αλλά κατά Μπαμπινιώτην είναι λάθος, διότι το σωστό είναι λέει «ευχαριστώ όλους όσοι με ψήφισαν», διότι, λέει, το όσοι είναι υποκείμενο του «ψήφισαν» άρα πρέπει να είναι στην ονομαστική, λες και δεν υπάρχει η έλξη του αναφορικού ακόμα και στο ευαγγέλιο. Αλλά πλατειάζω, αν θέλετε το συζητάμε στο τέλος. Λοιπόν, λένε, επειδή λες «ευχαριστώ όλους όσους» δεν ξέρεις να μιλάς καλά ελληνικά, είσαι αγράμματος, ανελλήνιστος, αμόρφωτος, άρα, αυτά που λες δεν έχουν σημασία. Αυτά τα «λάθη» α) αφενός είναι ενπολλοίς κατασκευασμένα ή παροδικά, όπως η δήθεν διάκριση ανάμεσα στο απλώς και στο απλά,  και β) είναι μια άσκηση εξουσίας.

Η γλώσσα αλλάζει, και όποιος βλέπει την αλλαγή μπροστά στα μάτια του συνήθως δεν τη δέχεται με ευχαρίστηση -αυτό γίνεται εδώ και αιώνες και θα συνεχίσει να γίνεται στον αιώνα τον άπαντα. Μια ιδιαίτερη μορφή ενόχλησης είναι όταν γεννιούνται νέες λέξεις· πολλοί γράφουν στις εφημερίδες ή εκφράζουν την αγανάκτησή τους όταν βλέπουν να χρησιμοποιούνται λέξεις όπως «διακύβευμα», «γενόσημο», «δημοφιλία» που είναι τάχα ανύπαρκτες. (Η πλάκα είναι ότι συχνά οι ίδιοι παραπονιούνται για τη λεξιπενία!) Δεν υπάρχει δημοφιλία, έγραφε κάποιος, κι όμως τη λέξη τη χρησιμοποίησε πρώτος ο Κοραής. Ή ο κ. Μπαμπινιώτης ανέβηκε στα κάγκελα εναντίον της λ. γενόσημο, αγνοώντας ότι έχει μπει στη νομοθεσία μας από το 1985, ότι υπάρχει στο λεξικό του Ηπίτη, ακριβώς σαν απόδοση του générique και ότι έχει μπει στη γλώσσα μας σύμφωνα με την καταγραφή του Κουμανούδη από το 1861! **Γυναικοκτονία: απόδοση του femicide, ο φόνος γυναίκας επειδή είναι γυναίκα. Ενοχλούνται κυρίως όσοι αρνούνται ότι υπάρχει αυτό στο οποίο δίνει υπόσταση η νέα λέξη.

Τέτοιες ενστάσεις, συχνά τεκμηριωμένες, διατυπώνονταν και παλαιότερα. Για παράδειγμα, ο λεξικογράφος Ζηκίδης πριν από εκατοντόσα χρόνια είχε επισημάνει ότι είναι λάθος ο σχηματισμός της λ. δισεκατομμύριο, διότι στα ελληνικά μπορεί να σημαίνει μόνο «δύο εκατομμύρια» (πρβλ. δισχίλιοι = δύο χιλιάδες). Βάσιμο ακούγεται, αλλά ο «λανθασμένος» σχηματισμός επικράτησε και σήμερα μας φαίνεται ολόσωστος. Την ίδια περίπου εποχή, το 1885, ο Ισίδωρος Ισιδωρίδης-Σκυλίσσης (ή Σκυλίτσης) έγραφε ότι είναι “κακίστη παράκρουσις” να χρησιμοποιείται η λέξη “απαρτία” στον κανονισμό της Βουλής με την έννοια που όλοι μας ξέρουμε σήμερα, επειδή στα αρχαία “απαρτία” ήταν το σύνολο των εργαλείων ενός μάστορα. Βέβαια, αυτή η ένσταση σήμερα μας φαίνεται παράλογη. Και να σημειωθεί ότι ο Σκυλίσσης δεν ήταν όποιος κι όποιος: αν μη τι άλλο, σε αυτόν χρωστάμε τον Γιάννη Αγιάννη και τον Γαβριά.

Αλλά ο Ζηκίδης και ο Σκυλίσσης έχουν πολύ παλιότερους προγόνους. Πριν από 2000 περίπου χρόνια, ο Φρύνιχος ο Αράβιος, που ήταν γραμματικός, έγραψε το πρώτο σύγγραμμα για το «πώς να γράφετε σωστά ελληνικά» ή μάλλον σωστά αττικά, μια και ο Φρύνιχος ήταν ακραίος αττικιστής που ζούσε σε μια εποχή που η ζωντανή γλώσσα ήταν η ελληνιστική κοινή.

10 Εὐχαριστεῖν οὐδεὶς τῶν δοκίμων εἶπεν͵ ἀλλὰ χάριν εἰδέναι.
27 Νηρὸν ὕδωρ μηδαμῶς͵ ἀλλὰ πρόσφατον͵ ἀκραιφνές.
41 Σκίμπους λέγε͵ ἀλλὰ μὴ κράββατος· μιαρὸν γάρ.
50 Κόριον ἢ κορίδιον ἢ κορίσκη λέγουσιν͵ τὸ δὲ κοράσιον παράλογον.
74 Πάντοτε μὴ λέγε͵ ἀλλ΄ ἑκάστοτε καὶ διὰ παντός.
107 Μονόφθαλμον οὐ ῥητέον͵ ἑτερόφθαλμον δέ.

και άλλα πολλά, που όμως καθιερώθηκαν -στο Ευαγγέλιο υπάρχουν πολλοί τύποι που τους καταδικάζει ο Φρύνιχος. Βέβαια, αργότερα ο Φρύνιχος πήρε μια μικρή εκδίκηση, διότι η εκκλησία, από τη στιγμή που θριάμβευσε, στράφηκε στον αττικισμό -και τα σπασμένα τα πληρώνουμε ίσαμε σήμερα.

Όπως έχει πει κάποτε ο Παντελής Μπουκάλας, και από τότε μου αρέσει πολύ και το χρησιμοποιώ σε ομιλίες μου, στην εκκλησιαστική ιστορία του ο Σωζομενός μάς διηγείται ένα επεισόδιο, στο οποίο ο Τριφύλλιος, επίσκοπος Λεδρών Κύπρου, στο κήρυγμά του αναφέρθηκε στο ρητό του Χριστού, μόνο που το είπε διορθωμένο: «άρον τον σκίμποδά σου και περιπάτει», αντί για ‘κράββατον’. Ανάμεσα στο εκκλησίασμα όμως ήταν και ο Άγιος Σπυρίδων, δάσκαλος του Τριφυλλίου, που ακούγοντάς το αυτό αγανάκτησε, πήδησε από τον ιερατικό του θρόνο και είπε στον Τριφύλλιο:  «οὐ σύ γε ἀμείνων τοῦ κράββατον εἰρηκότος͵ ὅτι ταῖς αὐτοῦ λέξεσιν ἐπαισχύνῃ κεχρῆσθαι;», δηλαδή «Δηλαδή εσύ είσαι ανώτερος από εκείνον που είπε ‘κράββατος’ και δεν καταδέχεσαι να μεταχειριστείς τα δικά του λόγια;» Άτιμο και ανυπόταχτο πράγμα η γλώσσα, αφού ακόμα και τους άγιους κάνει ν’ αγανακτούν…

 

Advertisements

179 Σχόλια to “Μύθοι και αλήθειες για τη γλώσσα στη Λαμπηδόνα”

  1. [Θέμα στις πανελλήνιες, μετώπες-αυγατίζω]
    Αυτό ήταν μάλλον κάποια σημείωση που θα ξέμεινε ε;

  2. atheofobos said

    Αισθάνομαι ιδιαίτερα ευτυχής που ήδη το μεγαλύτερο μέρος της ομιλίας σου το είχα διαβάσει σε παλιότερες αναρτήσεις σου και έτσι είχα, ως μη ειδικός για τα θέμα, ξεστραβωθεί ώστε να μην χάφτω σαν χάνος τα όσα αβάσιμα κυκλοφορούν συνεχώς για την γλώσσα στο διαδίκτυο.
    Αν ήμουν φιλόλογος σε Λύκειο θα έβγαζα σε φωτοτυπία αυτή την ομιλία και θα την μοίραζα στους μαθητές μου.

  3. Aghapi D said

    Μου έφτιαξες τη μέρα

  4. Γιάννης Κουβάτσος said

    Τώρα ο Νικοκύρης στην ΕΡΤ.

  5. Γς said

    2:

    >Αισθάνομαι ιδιαίτερα ευτυχής που ήδη το μεγαλύτερο μέρος της ομιλίας σου το είχα διαβάσει σε παλιότερες αναρτήσεις σου

    Και με το γάντι, που λένε

  6. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    Όλα αυτά τα όμορφα που λές τα έχω ηλεαποθηκεύσει αλλά και εκτυπώσει από
    πιο παλιές δημοσιέυσεις σου κι όταν χρειάζεται,(αρκετές φορές) τα «τρίβω» στην μούρη των βλαμμένων, πουλώντας άκοπα ΜΟΥΡΗ☺ αναφέροντας όμως πάντα την πηγή για τεκμηριώση (πού να πάω μόνος ο άσχετος☺).
    Νάσαι καλά Νίκο και συνέχισε την μεγάλη σου προσπάθεια για το ξεβλάκισμα☺ των Ελλήνων.

  7. Γιάννης Κουβάτσος said

    Οκτάλεπτη παρουσίαση της ψηφοφορίας για τη «Λέξη της χρονιάς» από τον Νικοκύρη και μεγάλη η άνεσή του μπροστά στον τηλεοπτικό φακό. 😊

  8. Γιάννης Ιατρού said

    Καλημέρα,

    μετά την εμφάνιση του Νίκου στην ΕΡΤ θα σπάσουν τα κοντέρ στην ψηφοφορία της λέξης της χρονιάς!

  9. Κώστας said

    Πολύτιμο δώρο για τις γιορτές, για να επαναφέρει κανείς τον πατροπαράδοτο ψεκασμένο του εορταστικού τραπεζιού στην πραγματικότητα. 🙂

  10. «Πρόκειται για μια συλλογικότητα που γεννήθηκε μέσα από μια κατάληψη στο τότε εγκαταλειμμένο Δημοτικό Αναψυκτήριο»
    # Συλλογικότητα (ελληνιστί ομαδούλα) εδραζόμενη σε καθαρή παρανομία. Τουλάχιστον, έχει νομιμοποιηθεί σήμερα, έστω και εκβιαστικά;;; (δυο παρανομίες μας κάνουν μια νομομότητα;;;)

    «να αναφέρουμε τον ανύπαρκτο εύζωνο Κωνσταντίνο Κουκκίδη που τυλίχτηκε τη σημαία στις 27.4.1941 και έπεσε από τον βράχο της Ακρόπολης»
    # Θεός σ’χωρέσ΄τον τον Κουκκίδη (κατά τη Μακεδονική έκφραση). Όμως, από τα επιχειρήματα που αναφέρατε κάποτε Νοικοκύρη, δεν πείσθηκα ούτε για την ύπαρξή του ούτε για την ανυπαρξία του. Βέβαια, αν ο μακαρίτης (αληθινός ή φανταστικός) είχε τη δυνατότητα να δηλώσει …αροστεράντζας, τότε σίγουρα θα ήταν υπαρκτός (και ηρωϊκός!).

    «Έχουμε βέβαια και τα φέικ νιουζ, βραχύβιες ιστορίες πολιτικής προπαγάνδας»
    # Τί ολίσθημα ήταν αυτό Νοικοκύρη;; Όλοι οι ακροατές (αριστεροί, δεξιοί και …απροσδιόριστοι) θα σκέφτηκαν αμέσως τα φέικ του νυν πρωθυπουργού!

    «Ευαγγελικά είναι οι ταραχές που ξέσπασαν με αφορμή τη δημοσίευση της μετάφρασης του Κατά Ματθαίον Ευαγγελίου από τον Αλέξανδρο Πάλλη»
    # Κανένας δεν θα σε κατηγορούσε ως …βασιλόφρονα, αν σημείωνες ότι η μετάφραση έγινε με πρωτοβουλία της Βασίλισσας Όλγας (οι ξεσηκωθέντες φοιτητές έβριζαν …τη Ρώσσα!).

    «Ωστόσο, η ελληνική γλώσσα είναι πράγματι μια πολύ όμορφη και πολύ ενδιαφέρουσα γλώσσα με μακρότατη ιστορία, και η μεγαλύτερη τιμή που θα μπορούσαμε να της κάνουμε θα ήταν να τη χρησιμοποιούμε με καλαισθησία, ακρίβεια και φαντασία, χωρίς συμπλέγματα κατωτερότητας, νεοαττικισμούς και αμερικανιές, χωρίς εκζήτηση και διάθεση να ξεχωρίσουμε από την πλέμπα. Αυτό άλλωστε προσπαθώ να κάνω κι εγώ με τις μικρές μου δυνάμεις».
    # Ναι. Διάβασα όλο το κείμενο του Νοικοκύρη, μολονότι αυτά τα εν πολλοίς σωστά που λεει, μας τα έχει πει και άλλες φορές. ΟΜΩΣ, ενεργούν «παραπληροφοριακά» τα «εν πολλοίς σωστά», όταν επισημαίνονται μόνο (ή κυρίως) τα κακά που σχετίζονται με τη γλώσσα μας. Αυτό το κατάλαβες και συ Νοικοκύρη. Γι’ αυτό, προς το τέλος, παρέθεσες το ως άνω κειμενάκι (και άλλα τινα ακολούθως). Δεν παύει όμως το όλο κείμενο να είναι μη ισόρροπο. «Εκεί π’ θα πεις για τουν ΚακουΓιάνν(η), πες για τουν καλουΓιάνν(η)», λεει μια μακεδονική παροιμία. Και γω την διορθώνω: Όταν λες για τον κακοΓιάννη, να λες και για τον καλοΓιάννη! Αλλιώς, αδικείς τον Γιάννη!

  11. cronopiusa said

    θα σας παρακαλούσα να αναλύσετε τα ποσοστά που παραθέτει ο Χάρης Αθανασιάδης

    Καλή σας μέρα και ευχαριστούμε…

  12. Παναγιώτης Κ. said

    Διαβάζοντας τον τίτλο κάποιος, που μπαίνει σήμερα για πρώτη φορά στο ιστολόγιο, μπορεί να έψαχνε τη χώρα… Λαμπηδόνα και τους μύθους και τις αλήθειες για τη γλώσσα στη αυτή τη χώρα. 🙂

    Φαντάστηκα να υπήρχε ένας… τύπου Νικοκύρη και να έψαχνε τα Μαθηματικά όπως ο Σαραντάκος ψάχνει τη γλώσσα…

    Πολύ ωραία αυτά και πολλά άλλα.
    Το επτά μηνών πλασματάκι που κρατάω στο αριστερό μου χέρι αγκαλιά είναι…όλα τα λεφτά! 🙂

    Χρόνια πολλά και καλά σε όλη την παρέα καθώς και ευχές για καλή χρονιά.

  13. Γιάννης Κουβάτσος said

    Πώς ξέρετε, κύριε Μπαρτζούδη, ότι ο Κουκκίδης δεν είχε δηλώσει πως ήταν αριστεράντζας; Το ότι δεν υπάρχει κάποιο γραπτό ή οπτικοακουστικό ντοκουμέντο, δεν σημαίνει τίποτα. Μπορεί να το είχε δηλώσει στους φίλους του στο καφενείο. Όλοι ξέρουμε πως ο Σούπερμαν είναι ευάλωτος στον κρυπτονίτη και το ότι αυτό δεν τεκμηριώνεται επαρκώς και επιστημονικώς δεν είναι λόγος για να το αμφισβητούμε. Εγώ πιστεύω π.χ. πως ο Κουκκίδης υπήρξε και όντως πήδηξε από την Ακρόπολη τυλιγμένος με τη σημαία του Παναθηναϊκού. Γράφει κάπου ότι δεν έγιναν έτσι τα πράγματα;

  14. Καλημέρα, χρόνια πολλά και καλές (υπόλοιπες) γιορτές!
    Άκουγα χωρίς πρόβλημα ως το 1h:30m. Κάπου εκεί κόπηκε και δε μου ξαναφορτώνει. Υπάρχει το αρχείο σε άλλη πλατφόρμα;

  15. Άκυρος ο συναγερμός, τώρα μου ξαναδουλεύει.

  16. cronopiusa said

    11

    1.54.30

  17. cronopiusa said

    και

    2.8.48

  18. cronopiusa said

    https://pbs.twimg.com/media/DvaxXCwWoAA7CSE.jpg:large

  19. # 13

    Ελα ρε Γι’αννη, πες την αλήθεια…γλύστρησε ο άνθρωπος (έφταιγε και η σημαία του ΠΑΟ,βέβαια…)

  20. Χαρούλα said

    12 Παναγιώτη, την ίδια σκέψη έκανα με την Λαμπηδόνα. Κι έψαξα. Και βρήκα το λουλουδάκι-πυγολαμπίδα.
    http://www.dirfys.gr/index.php/dirfyaka/1717-laiki-doksasia-gia-ti-lampidona

    Παναγιώτη να το χαίρεστε το πλασματάκι σας! Την Λαμπηδόνα της ζωής σας! Λουλούδι της λάμψης! (Δεν γνωριζόμαστε, αλλά με μάγεψες, χαζομπαμπά!)

  21. ΣΠ said

    7
    Για όποιον δεν μπόρεσε να δει την εκπομπή «Απευθείας» σήμερα το πρωί υπάρχει εδώ:
    https://webtv.ert.gr/promo/27dek2018-apeytheias/
    Ο Νικοκύρης από το 1:13:56 και μετά.

  22. ΚΩΣΤΑΣ said

    Μέσες – άκρες, τα περισσότερα μου ήταν γνωστά από προηγούμενες αναρτήσεις του Νικοκύρη.

    Καταρχάς το κείμενο με ειρμό και άριστη ροή του λόγου. Το ‘χει ο Νικοκύρης 😉 Αυτό όμως έχει ως αποτέλεσμα έν τε καλό και έν τε κακό.
    Το καλό είναι για τον ίδιο τον Νικοκύρη, προωθεί τον ίμαντζ και το προφίλ του.
    Το κακό είναι για τους έχοντες αντίθετη άποψη, ότι εν μέρει τους αδικεί και δημιουργείται ο κίνδυνος ενός νέου μύθου.

    Ας γίνω πιο σαφής, αναφέρομαι στην διαμάχη γλωσσαμυντόρων – μαλλιαρών και στο θέμα των ευαγγελικών. Η βασική διένεξη ήταν στο αν πρέπει να μεταφραστεί το ευαγγέλιο ή όχι. Τα κρυφά τσιμπούσια, κάτω οι κούτρες, θυμήσου με αφέντη όταν έρθεις στα πράγματα κλπ ήταν παρωδίες, τρολαρίσματα ελληνιστί, 🙂 και όχι πραγματικές διαφωνίες επί συγκεκριμένου κειμένου. Άλλωστε, ανάλογα τρολαρίσματα υπήρξαν και από την άλλη πλευρά. Έχω ακούσει και κάποια τέτοια, όπως, έπεμψα δυο πτηνά εις ερυθράν μηλέαν, ως φησίν αι γραφαί…

    Το γλωσσικό ζήτημα έφτασε στην ακμή του την 10/ετία του 1920 με τρεις μεγάλες μορφές του δημοτικισμού, Γληνό, Δελμούζο και Τριανταφυλλίδη και τον Εκπαιδευτικό Όμιλο, που τελικά διασπάστηκε το 1927; όπως και η Διδασκαλική Ομοσπονδία Ελλάδος (ΔΟΕ). Τότε, η διαμάχη αυτή απέκτησε και ιδεολογικά χαρακτηριστικά, ας το πω σχηματικά δεξιοί – αριστεροί. Την περίοδο όμως των ευαγγελικών τα πράγματα ήταν κάπως μπερδεμένα. Ας μην ξεχνάμε ότι η βασίλισσα Όλγα ήταν εκείνη που ζήτησε την μετάφραση του ευαγγελίου και ο Γληνός συμμετείχε στα επεισόδια εναντίον των δημοτικιστών.
    Νομίζω ότι και τα παραπάνω που γράφω, έπρεπε κατά κάποιο τρόπο να γίνουν γνωστά στο κοινό που παρακολουθούσε, για να μην μένουν εσφαλμένες εντυπώσεις.

    Για τα υπόλοιπα θέματα που θίγει ο Νοκοκύρης, σχεδόν, συμφωνώ απόλυτα.

  23. Χαρούλα said

    11α Κρόνη,
    Θειιιιιίο! Θειιιίο! Θειιιίο! (Κσι όχι δεν φωνάζω τον θείο!😂)
    Ενθουσιαμένη! Απλά….

  24. giorgos said

    Στήν ίδια κοινωνμική τάξη ανήκαν καί οί δημοτικιστές καί οί καθαρόγλωσσοι .
    http://katotokerdos.blogspot.com/2013/09/2.html#more

  25. BLOG_OTI_NANAI said

    18: Προφανώς η καφρίλα έχει ξεπεράσει κάθε όριο… Κάποιο ζώο κάνει πλάκα με μια είδηση για βόμβα που απ’ ότι διαβάζω έχει ΔΥΟ ΤΡΑΥΜΑΤΙΕΣ;! Εσύ καλή μου γυναίκα, διαφημίζεις αυτή την καφρίλα εδώ; Να θαυμάσουμε το κτήνος που έκανε την ανάρτηση ή την δική σου ΑΔΙΑΝΟΗΤΗ συμπεριφορά, που επιλέγεις να παρουσιάσεις ένα μήνυμα που κάνει χιούμορ με τον τραυματισμό δύο ανθρώπων;!

  26. Χαρούλα said

    25
    BLOG, ναι, είναι λίγο πιο …αναρχικιά, από το σύνολο εδώ, αλλά πριν της τα πεις με τόσο πάθος, δες και το λινκ που έχει στο τέλος. Μάλλον σου διέφυγε με τον δίκαιο εκνευρισμό του κακού-παγωμένου «χιούμορ» στο τουίτ.

  27. Παναγιώτης Κ. said

    @20. Χαρούλα ευχαριστώ για τα θερμά σου λόγια.
    Μόνο που πρέπει να ανέβεις μια γενιά πιο πάνω! 🙂
    Με τα παιδιά μας είναι συνηθισμένες λίγο πολύ καταστάσεις. Με πιο πάνω είναι το…ανείπωτο!

  28. Εγώ γέλασα με τη βόμβα στο καμπαναριό, τ’ ομολογώ.

  29. BLOG_OTI_NANAI said

    26: Καθόλου δεν μου διέφυγε. Γι’ αυτό έγραψα, «επιλέγεις να ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΕΙΣ ένα μήνυμα που κάνει χιούμορ με τον τραυματισμό δύο ανθρώπων». Το πρόβλημα είναι η παρουσίαση της σκέψης ενός κάφρου.

    28: Ήξερες για τους τραυματίες και μπόρεσες να γελάσεις;

  30. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    Γειά σας κι ἀπὸ ᾿μένα.

    Ξεκινῶ μὲ τὴν σημερινὴ παρουσία τοῦ Νικοκύρη στὴν ΕΡΤ1.

    Ἔχω τὴν ἐντύπωση ὅτι τοῦ εἶχαν θέσει κάποιο χρονικὸ περιορισμό, γιατὶ μοῦ φάνηκε νὰ τὰ λέει κάπως βιαστικά.

    Μᾶς ἔχουν πρήξει μὲ τὸν «τηλεοπτικὸ χρόνο» καὶ ὄλα τὰ σχετικὰ φληναφήματα, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ γίνονται «ἀκριβοί στὰ πίτουρα καὶ φτηνοὶ στ᾿ ἀλεύρι», φλυαρώντας γιὰ ἀσήμαντα πράγματα καὶ περνώντας τὰ σημαντικὰ ἐπὶ τροχάδην. Οἱ περισσότεροι παρουσιαστές ξοδεύουν τὸν περισσότερο χρόνο λέγοντας τὰ δικά τους καὶ δὲν ἀφήνουν τοὺς προσκεκλημένους ν᾿ ἀναπτύξουν τὸ θέμα τους.

    Τέλος πάντων. Καλὰ τὰ εἶπε ὀ Νικοκύρης.
    Μόνο μιὰ σοβαρὴ παράλειψη ἔκανε· δὲν ἀνέφερε τὸ «τιναφτόρε», ποὺ εἶναι χαρακτηριστικὸ παράδειγμα τῆς γλωσσικῆς ἐξέλιξης στὰ ἠλεκτρονικὰ μέσα.

  31. Pedis said

    # 28 – κι εγώ γέλασα με την αφορμή που βρήκε ο Βλογκ για πρόβα αγανάκτησης στις παραστάσεις του κατηχητικού.

  32. Γιάννης Κουβάτσος said

    Το επόμενο βομβιστικό χτύπημα της αναρχοχουλιγκανικής οργάνωσης «Λυσσασμένοι φραπεδομαλάκες» πού θα πραγματοποιηθεί; Μήπως σε σχολείο, έτσι, για να χτυπήσουν συμβολικά την κρατική εκπαίδευση που παράγει υπηκόους και όχι σκεπτόμενους πολίτες σαν κι αυτούς; Να προτιμήσουν ώρες διαλειμμάτων, ώστε να είναι πιο αποτελεσματικό το χτύπημα και πιο μεγάλη η τηλεθέαση.

  33. Πάνος με πεζά said

    Και μια που κάπου διάβασα για Τετάρτη Δημοτικού, έζησα να μάθω ότι πλέον ο Στιγμιαίος Μέλλοντας, λέγεται Συνοπτικός Μέλλοντας</b) (ο Χριστός και η μάνα του…). Μάλιστα, για ένα διάστημα ίσχυε διπλή ονομασία (Στιγμιαίος ή Συνοπτικός), και τώρα η μπίλια έκατσε αποκλειστικά στο "Συνοπτικός".

    Προφανώς πρόλαβε ο φραπές και πήρε την ΠΟΠ… 🙂

  34. Pedis said

    να προσθέσω και τα δικά μου συγχαρητήρια για το έργο του χαλκέντερου Νικοκύρη όσον αφορά το ξεχοάκισμα.

  35. cronopiusa said

    https://pbs.twimg.com/media/DvaxXCwWoAA7CSE.jpg:large

  36. Πάνος με πεζά said

    Ναι, παίξτε με τις εκκλησίες… Και θα δεις κάποια στιγμή πώς θα πετρώσει ο βομβιστής την ώρα της τοποθέτησης, και θα γίνει στήλη άλατος, και τουριστικό αξιοθέατο… 🙂

  37. Jane said

    Πήρα όβερντοουζ Σαραντάκου σήμερα μα το απόλαυσα κι ελπίζω να το διαβάσει πολύς κόσμος αυτό το άρθρο, που τα ΄χει όλα τα φούμαρα μαζεμένα , για να σταματήσουν να αναπαράγουν τους μύθους. Ας βρουν άλλους μύθους τελοσπάντων, αυτούς τους μάθαμε.

    # 13 Κύριε Κουβάτσο , πολλά clap clap και πολλά like για το σχόλιο.

    # 21 Κύριε ΣΠ ευχαριστούμε για το λινκ.

    Στο Ανατολικό Πήλιο υπάρχει και «Παναγία η Λαμπηδόνα».
    Είναι στο χωριουδάκι Λαμπινού και χτίστηκε το 1796 με έξοδα του οπλαρχηγού Μπασδέκη. Ο θρύλος λέει πως ένα κουρσάρικο καράβι κινδύνευε μια νύχτα με θαλασσοταραχή να πέσει στα βράχια και σώθηκε χάρη σε μια λάμψη, μια λαμπηδόνα, που έστειλε η Παναγιά.

    Καμιά πεντακοσαριά μέτρα παρακάτω είναι κι η παραλία η Λαμπινού με χοντρό βότσαλο για μπάνιο το καλοκαιράκι.

  38. Pedis said

    # 35 αυτό που λέει ο Σπιράλ ειναι στατιστικοιστορικά επιβεβαιωμένο, όχι ότι αποκλείεται η πιθανότητα του κωλόπαιδου «αντιεξουσιαστή» μισάνθρωπου.

  39. Pedis said

    Βέβαια μια σωστή προβοκάτσια που θα έστελνε τη ναζιστική ακροδεξιά σε διψήφια εκλογικά νούμερα (αν τα σπάσει ο «μηχανισμός» με τους πολιτικούς στόχους της ακρο/δεξιάς του Κούλη) θα όφειλε να γίνει με δολοφονικότερους τρόπους …

  40. ΣΠ said

    Πριν από καμιά τριανταριά χρόνια είχα ακούσει μια παραλλαγή του μύθου της μια ψήφου. Συγκεκριμένα, είχα ακούσει ότι είχε ψηφιστεί η ελληνική για επίσημη γλώσσα των ΗΠΑ, αλλά για πρακτικούς λόγους δεν έγινε δυνατό να επιβληθεί και εγκαταλείφθηκε.

  41. Γιάννης Κουβάτσος said

    Είτε προειδοποιημένα, είτε απροειδοποίητα τα βομβιστικά χτυπήματα, γίνονται αποκλειστικά είτε από φανατικούς κρετίνους είτε από πράκτορες. Το αποτέλεσμα είναι ακριβώς το ίδιο. Και επί χούντας βάζανε βόμβες, αλλά δεν υπήρχε άλλος τρόπος να σπάσει η σιωπή νεκροταφείου που είχαν επιβάλει οι συνταγματάρχες. Αλλά και τότε το μόνο που κατορθώθηκε ήταν να σκοτώνονται ή να ακρωτηριάζονται οι βομβιστές ή κάποιοι περαστικοί.

  42. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    Νὰ γράψω κάτι καὶ γιὰ τὸ σημερινὸ ἄρθρο.

    Πρῶτα κάτι λεξιλογικὸ γιὰ τὴν Λαμπηδόνα.

    Στὰ Θερμιὰ ὑπῆρχε παλιὰ παρατσούκλι Λαμπιδώνης, προερχόμενο ἀπὸ ἐπώνυμο, ὅπως ἔχω ἀκούσει ἀπὸ παλιότερους.Τὸ ἐπώνυμο ὑπάρχει καὶ σήμερα (ἐκτὸς Θερμιῶν) καὶ γκουγκλίζεται μὲ τὴν προαναφερόμενη ὀρθογραφία.

    Ὅσον ἀφορᾶ στὸ περιεχόμενο τώρα.
    Στὰ περισσότερα συμφωνῶ μὲ τὸν Νικοκύρη, ἰδιαίτερα στὴν ἀνασκευή τῶν γλωσσικῶν μύθων, ὅπως μᾶς τοὺς σερβίρουν διάφοροι παλαβοὶ ἢ ἐπιτήδειοι. Γιὰ νὰ αὐτοϊκανοποιούμαστε ποὺ εἴχαμε τόσο ξύπνιους προγόνους.

    Διαφωνῶ μὲ κάποιους «ἀκτιβισμούς» του.
    Γιὰ παράδειγμα, ὅταν χρησιμοποιεῖ κάποιους λεκτικοὺς τύπους, οἱ ὁποῖοι, ἂν καὶ συμφωνοῦν μὲ τὸ τυπικὸ τῆς γλώσσας, δὲν ἔχουν ἐνσωματωθεῖ καὶ ἐνοχλοῦν τὸ γλωσσικὸ αἰσθητήριο.

    Σίγουρα ἡ γλώσσα εἶναι ζωντανὸς ὀργανισμὸς καὶ ἀλλάζει. Ἂς μὴν βιαζόμαστε, ὅμως· κι ἂς μήν τὴν ζορίζουμε. Τὸ φαΐ δὲν τὸ τρῶμε καυτὸ ἀπὸ τὴν κατσαρόλα. Τὸ ἀφήνουμε νὰ ξεκουραστεῖ. Γιὰ νὰ βγάλει τὶς γεύσεις καὶ τὶς μυρωδιές ἀπ᾿ ὅλα τὰ ὑλικά του. 🙂

  43. aerosol said

    #110:
    «Συλλογικότητα (ελληνιστί ομαδούλα) εδραζόμενη σε καθαρή παρανομία.»
    «Ελληνιστί» δεν μετατρέπεται σε υποκοριστικό, αυτό είναι απλά μπαρτζουδιστί. Μια ομάδα μπορεί να είναι μικρή, μέτρια ή τεράστια. Αλλά θέλω να εστιάσω στην «καθαρή» παρανομία:
    Εξ ορισμού μια κατάληψη είναι παράνομη, στη μεγάλη πλειοψηφία του (Δυτικού, τουλάχιστον) κόσμου. Αλλά σε πολλές περιπτώσεις δεν είναι «καθαρή» παρανομία, βρίσκεται σε μια αρκετά θολή ζώνη, κάτι που αποδεικνύεται έμπρακτα από την υιοθέτησή της από την τοπική κοινότητα και την πληροφορημένη ανοχή της από τις αρχές -ίσως η μόνη παρανομία που συχνά θεωρείται εμμέσως ανεκτή. Συνεπώς καθόλου καθαρή, ούτε καραμπινάτη, ούτε φως φανάρι.
    Οι λόγοι είναι αρκετοί και καταγεγραμμένοι παγκοσμίως. Αυτού του τύπου οι καταλήψεις λειτουργούν σχεδόν πάντα προς όφελος της περιοχής στην οποία προκύπτουν, αποτρέπουν βανδαλισμό και έγκλημα, προάγουν τις τέχνες και τον πολιτισμό, βελτιώνουν την καθημερινότητα των πολιτών. Συνήθως είναι τύποις παρανομία, καθώς στερείται θύματος και αδικίας. Παρατημένα κτίρια, καταδικασμένα να είναι στέκια τοξικομανών και εστίες μόλυνσης, άχρηστοι χώροι που υποβαθμίζουν τις γειτονιές και ασχημαίνουν την πόλη, ανακαινίζονται και παίρνουν ωφέλιμη χρήση μέσω της ιδιωτικής πρωτοβουλίας (να και μια φορά που η λέξη δεν παραπέμπει σε εταιρίες!).

    Το ότι συνήθως είναι από ανεκτές έως και πολύ αγαπητές, οφείλεται στο ότι η κοινωνία γνωρίζει πως οι νόμοι υπάρχουν για να εξυπηρετούν την λειτουργία της και δεν προέκυψαν θεόθεν. Ολόκληρη η κοινωνία; Όχι πάντα. Συχνά υπάρχουν και κάποιοι που προτιμούν πεταμένες σύριγγες και προφυλακτικά σε ημιγκρεμισμένα κτίρια, διότι αυτό συνάδει με τον νόμο και την αίσθηση ευταξίας που έχουν ψυχολογικά ανάγκη. Η οπτική τους είναι σύννομη αλλά και επιβλαβής για την πόλη και την γειτονιά τους. Αλλά είναι μικρή μειοψηφία. Ομαδούλα θα τους έλεγες.

  44. aerosol said

    Ο δαίμονας του πληκτρολογίου μου μετάτρεψε το 10 σε 110.
    Αγνοήστε τον λανθασμένο άσσο παρακαλώ!

  45. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    Παράλειψή μου ποὺ δὲν εὐχήθηκα στὶς ἑορτάζουσες καὶ τοὺς ἑορτάζοντες σήμερα.

    Χρόνια πολλὰ στὶς Στεφανίες καὶ τοὺς Στέφανους.

  46. Γιάννης Κουβάτσος said

    43:Έτσι είναι. Περισσότερα για τις καταλήψεις στην Ευρώπη:
    https://www.google.com/url?sa=t&source=web&rct=j&url=http://pass-world.gr/katalhpseis-sthn-evrwpi-mia-istoria-dekaetiwn/&ved=2ahUKEwj87pXaocDfAhVIb1AKHQPVBScQFjAAegQIBhAB&usg=AOvVaw38ewOYW4mgupMnE8aG7uk-&cshid=1545922462567

  47. ΧριστιανοΜπολσεβίκος said

    Μου άρεσε πολύ η εισήγηση του Νικοκύρη.
    Δεν μου άρεσε το «κουλτουρικός»(μπλιάχ!), μήπως εμποδίζω την εξέλιξη της γλώσσας;
    Το «λογικό άλμα τριιπλούν» δεν μου φαίνεται καθόλου λογικό. Μήπως να μετονομαστεί σε «παράλογο άλμα τριπλούν»;

  48. ΧριστιανοΜπολσεβίκος said

    39: Ακριβώς έτσι!

  49. Γιάννης Κουβάτσος said

    Εδώ είναι όλη η ουσία:
    «Ωστόσο, η ελληνική γλώσσα είναι πράγματι μια πολύ όμορφη και πολύ ενδιαφέρουσα γλώσσα με μακρότατη ιστορία, και η μεγαλύτερη τιμή που θα μπορούσαμε να της κάνουμε θα ήταν να τη χρησιμοποιούμε με καλαισθησία, ακρίβεια και φαντασία, χωρίς συμπλέγματα κατωτερότητας, νεοαττικισμούς και αμερικανιές, χωρίς εκζήτηση και διάθεση να ξεχωρίσουμε από την πλέμπα.»

  50. 40, … είχα ακούσει ότι είχε ψηφιστεί η ελληνική για επίσημη γλώσσα των ΗΠΑ, αλλά
    για πρακτικούς λόγους
    δεν έγινε δυνατό να επιβληθεί και εγκαταλείφθηκε. …

    Προβληματική η ταυτόχρονη χρήση δύο αλφαβήτων λόγω
    ασυμφωνίας χαρακτήρων!

  51. Χαρούλα said

    45, δίκιο έχετε! Σήμερα ξεχάσαμε τους εορτάζοντες!

    Χρόνια πολλά δτον Στέφανό τον Χίο! Την Στεφανία του Μονακό! Την άλλη στο αναμορφωτήριο! Και φυσικά τον κ.Στέφανο τον μπακάλη!

    και ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ στο αστέρι μας, τον Στέφανο τον Τσιτσιπά! Γερός και δυνατός! Όλο και ψηλότερα στην κατάταξη!

  52. BLOG_OTI_NANAI said

    31: Pedis, έτσι κι αλλιώς η παρουσία σου εδώ είναι εξίσου παρασιστική, όπως ακριβώς δείχνει το όνομα που διάλεξες:

  53. BLOG_OTI_NANAI said

    35: Πραγματικά, όσο κι αν θαυμάζω την ανεκτικότητα του Νίκου, απορώ πώς έχει υπομονή με τέτοια άτομα… Θα τρελαθούμε τελείως που η μόνη έγνοια τέτοιων ανθρώπων είναι να δικαιολογήσουν τους κάφρους της ιδεολογίας τους και να κατηγορήσουν τους άλλους κάφρους της απέναντι ιδεολογίας…

  54. cronopiusa said

    53

    Καθρέφτη έχετε σπίτι σας;

  55. Γιάννης Ιατρού said

    Χαιρετώ,

    Η σημερινή, ~7λεπτη, εμφάνιση του Νίκου (στην ΕΡΤ1, ΑΠΕΥΘΕΙΑΣ) στο YouΤube 🙂

  56. Pedis said

    # 52 – μμμ ωραία συμπεριφορά και τρόπους διδάσκε(σ)τε στα κατηχητικά και στις εκκλησίες (εκτός από πνεύμα…)

    κρίμα, πάει χαμένη τόση δημόσια χρηματοδότηση.

  57. spiridione said

    -Το γενόσημο σαν απόδοση του générique υπάρχει στο γαλλοελληνικό λεξικό Σχινά – Λεβαδέως το 1861 που επαναλαμβάνεται στο Λεξικό του Ηπίτη.
    -Είναι διασταυρωμένο ότι έχει πει ο Τάσκα αυτό για τη μία ψήφο; Σίγουρα πάντως το έχει πει ο Παπαδόπουλος σε προσφώνησή του στον Άγκνιου.
    -Για το «φοινικικό συλλαβάριο» το έχουμε ξανασυζητήσει πολλάκις.

    Χρόνια πολλά σε όλους.

  58. spiridione said

    https://books.google.gr/books?id=nTBEAAAAcAAJ&printsec=frontcover&dq=inauthor:%22M.+G.+Schinas%22&hl=el&sa=X&ved=0ahUKEwjmuPCAvcDfAhUEa1AKHe5bCQwQ6AEIJzAA#v=onepage&q=%CE%B3%CE%B5%CE%BD%CF%8C%CF%83%CE%B7%CE%BC%CE%BF%CF%82&f=false

  59. Theo said

    @55:
    Ωραίος ο Νικοκύρης, που είπε πολλά σε λίγα λεπτά. «Όλα τα λεφτά», τα εγκώμια στο τέλος για το «μονομελές, εξαιρετικά αποτελεσματικό τεχνικό team» του ιστολογίου 🙂

  60. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    55 Μπράβο Γιάννη, ευχαριστούμε εμείς που δεν είμασταν σε οθόνη. (Έφαες ένα α ή φταίει το κρασί;
    Κρασί με κουραμπιέδες, εκεί μας καταντήσανε 🙂 🙂 )

  61. Theo said

    Α, Γιάννη, στον τίτλο του βιντεακίου στο Youtube «έφαγες» ένα α: «Σραντάκος» 😦

  62. Theo said

    @60:
    Δεν είχα κάνει ανανέωση και δεν σε είδα, Έφη.

  63. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    59.>> το τεχνικό team» του ιστολογίου
    «αν και μονομελές -δεν είμαι εγώ- κάνει θαύματα» …
    Νικοκύρη,
    ζούμε
    για να σ΄ακούμε
    🙂

  64. Γιάννης Ιατρού said

    60, 61: Σας ευχαριστώ, διορθώθηκε 🙂

  65. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    54 – Είσαι ΘΕΑ λέμε. 🙂

    Σε μια θεά μόνο θεϊκό τραγούδι αρμόζει. 🙂

  66. Γιάννης Ιατρού said

    Δεν είχα διαβάσει ειδήσεις…
    Ρε σεις, πότε προλάβανε οι τύποι και απ΄το Κολωνάκι και φτάσανε στη Βιέννη; (τι δηλαδή, μόνο εμείς θά ΄χουμε από δαύτους);
    Πολύ λυπηρά και καταδικαστέα όλα αυτά, ο κόσμος δεν φταίει σε τίποτα, χρονιάρες μέρες (και γενικά) να έχουμε νεκρό και τραυματίες, οπουδήποτε! Πονηροί κι αγριεμένοι οι καιροί …!

  67. # 66

    Με καλόγερους είναι πιο εύκολο !

  68. sarant said

    Καλημέρα και καλησπέρα, ευχαριστώ για όλα τα σχόλια!

    Έλειπα από το πρωί σήμερα, πρώτα με την ΕΡΤ και μετά γυρνούσα εδώ κι εκεί με φίλους.

    1 Ναι, αυτό έχει να κάνει με αυτά τα δύο ορθογραφικά λάθη. Το έχω πει σε άλλη ομιλία.

    2 Νάσαι καλά!

    8 Πράγματι, είχαμε ψήφους κατά ριπάς. Αν και δεν είναι ακόμα βέβαιο ότι θα σπάσει το ρεκόρ του 2013.

    12 Να σας ζήσει, Παναγιώτη!

    35 Πάντως νεωκόρος, δεν έχει να κάνει με το νεότερος. Όχι νεοκόρος λοιπόν.

    55 Α γεια σου!

    57 Νομίζω ότι το είχα κοιταξει σε εφημερίδες της εποχής και το είχε πει (σαν φιλοφρόνηση βεβαίως)

  69. Ιάκωβος ο Αδελφόθεος said

    Καλησπέρα σας από το εξακουστό Ιλλινόϊ,

    1) Συγχαίρω ειλικρινώς τον κ. Σαραντάκο για την αριστουργηματική του διάλεξη στην Λαμπηδόνα του Βύρωνος (θα έπρεπε να μπεί πάραυτα στα σχολικά αναγνωστικά του Λυκείου για να ξεστραβωθούν τα Ρωμιόπουλα…) και για τον 60λεπτο διάλογο με το Κοινό, που ηκολούθησε. Κρίμα που ο απατεών Ιατρού δεν έστειλε συνεργείο για την μαγνητοσκόπηση, ώστε να βλέπαμε και ποιός παριστάμενος έθετε την κάθε ερώτηση.

    Επίσης, πολύ καλή ήτο και η σημερινή 7λεπτη παρουσία του κ. Σαραντάκου στο «Απευθείας» της ΕΡΤ-1. Είμαι περίεργος να δώ αν αυξήθηκε καθόλου η συμμετοχή στην ψηφοφορία για την Λέξη της Χρονιάς, μετά την 7λεπτη δωρεάν διαφήμιση από την Κρατική Τηλεόραση. Καλώ τον τεχνικό του Ιστολογίου, κ. Στάζυμπο, να πάψει να κάνει την πάπια και να βγεί να μάς ενημερώσει σχετικώς…

    2) Συγχαίρω και τον ακατάβλητο σχολιαστή Ιατρού που στα 70φεύγα του αποφάσισε να ανασυστήσει το δικό του κανάλι στο YouTube (το έφιαξε τον Απρίλη του 2015 και σε 3,5 χρόνια κατώρθωσε να ελκύσει μόνο 9 συνδρομητές), ώστε να αναρτά ενδιαφέροντα βίντεο. Σάς καλώ όλους να γίνετε συνδρομητές του εν λόγω καναλιού. Βεβαίως, ο επιπόλαιος Ιατρού ξεκίνησε την ανάρτηση των βίντεο με γκάφα: Έγραψε «Σραντάκος» στον τίτλο του σημερινού βίντεο αντί για «Σαραντάκος», αλλά τελικά το διώρθωσε όταν άρχισαν να τον κράζουν κάποιοι σχολιασταί…

    3) Από τα πολλά σπουδαία και σημαντικά που ξεστόμισε στην Λαμπηδόνα ο κ. Σαραντάκος αναρτώ το μακράν καλύτερο (υπάρχει στο 1:10:46 με 1:11:53 του ανωτέρω ηχητικού). Αφορά στην μεγάλη αλήθεια (που όμως αποκρύπτει ο ίδιος στο παρόν Ιστολόγιο επί 10 ολόκληρα χρόνια, για να μήν εξοργίσει τους μπολσεβίκους αναγνώστες του!..) για το πώς γεννήθηκε ο Δημοτικισμός στην Ελλάδα: Γεννήθηκε από ακροδεξιούς εθνικιστές, που ήθελαν να διδάξουν γρήγορα τα ελληνικά στους σλαβανάκατους πληθυσμούς της Οθωμανικής Μακεδονίας!.. Άλλωστε, ο «Πατριάρχης του Δημοτικισμού», ο διαβόητος Γιάννης Ψυχάρης, ήτο κάργα Βασιλόφρων και συντηρητικός…

    Άς δούμε, όμως, πόσο ωραία το έθεσε με τα δικά του λόγια ο κ. Σαραντάκος, απαντώντας σε κάποιον από το κοινό…

    Προς επίρρωσιν των ανωτέρω αληθειών που κατά λάθος ξεστόμισε ο κ. Σαραντάκος επροχτές στον Βύρωνα (στοιχηματίζω ότι θα το έχει μετανιώσει πικρά…) αποκαλύπτω ότι η Πηνελόπη Δέλτα, στον πρόλογο της «Ζωής του Χριστού» (σ.σ.: βιβλίο που οι χριστιανούληδες έχουν καταγγείλει ως… αντίχριστο!) λέει ακριβώς το ίδιο: Ότι ο Δημοτικισμός ξεκίνησε στο Ρωμέικο από Έλληνες εθνικιστές που ήθελαν να μαθαίνουν εύκολα τα ελληνικά οι σλαβανάκατοι πληθυσμοί στην Μακεδονία!..

    Και, μάλιστα, η Δέλτα αποκαλύπτει κάτι καταπληκτικό για τον πάμπλουτο μπαμπά της, Βενιζελικό ευεργέτη (και ηθικό αυτουργό της δολοφονίας του δημοτικιστή Ίωνα Δραγούμη…) Εμμανουήλ Μπενάκη: Ο Μπενάκης και η σύζυγός του αρνήθηκαν μέχρι τον θάνατό τους να διαβάσουν έστω και μία γραμμή από τα βιβλία της κόρης τους της Πηνελόπης, επειδής ήσαν γραμμένα στην μαλλιαρή δημοτική του βασιλόφρονος Ψυχάρη… Κι όταν η Πηνελόπη τους εξήγησε ότι ο Δημοτικισμός είναι απαραίτητος για ΕΘΝΙΚΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ, ο γερο-Μπενάκης της απήντησε (το μεταφέρω από μνήμης): – Αν είναι να μάθουν τέτοια ελληνικά οι Μακεδόνες σας, καλύτερα να μή γίνουν Έλληνες ποτέ!..

    Θα συνεχίσω σε κανένα δίωρο με ακόμη συγκλονιστικότερες αποκαλύψεις, που θα αφήσουν άναυδο το εκλεκτό κοινό του παρόντος Ιστολογίου…

  70. ΣΠ said

    69
    Γιακουμή, αν έκανε ο Ιατρού γκάφα, που έγραψε «Σραντάκος» αντί «Σαραντάκος», έκανες κι εσύ γκάφα που έγραψες «1:10:46 με 1:11:53» αντί «2:10:46 με 2:11:53».

  71. Alexis said

    #43: Εξαιρετικό σχόλιο Aerosol, μπράβο!

    #70: Σταύρο, ο άνθρωπος είναι μία (ψυχιατρική) κατηγορία μόνος του: «Συγχαίρω τον ακατάβλητο σχολιαστή Ιατρού, ο οποίος όμως είναι και απατεώνας και επιπόλαιος και διέπραξε και γκάφα!»

  72. Alexis said

    #12: Θα μπορούσε να είναι και τίτλος σε ταινία επιστημονικής φαντασίας, όπου Λαμπηδόνα είναι μυστηριώδης εξωπλανήτης με κατοίκους υψηλής νοημοσύνης που μιλούν μία ακατάληπτη σε μας γλώσσα.

  73. Alexis said

    Γιατί «Μυστικός Δείπνος» ενώ σήμερα λέμε αποκλειστικά και μόνο το δείπνο;
    Πότε έγινε η αλλαγή από αρσενικό σε ουδέτερο;

  74. Παναγιώτης Κ. said

    @68.Νίκο σε ευχαριστώ πολύ.
    Σας προτρέπω να…προτρέψτε τα τέκνα σας να σας δώσουν αυτή τη χαρά και τη συγκίνηση όσο γίνεται πιο γρήγορα. 🙂

  75. loukretia50 said

    Alexis – μικρή σφήνα

    Άραγε η Λαμπηδών θα φωτίζει υπέρ ημών
    ως το τέλος των καιρών?
    Ή θα μένει ωσεί ζώσα, με ακατάληπτη τη γλώσσα
    μεταξύ των ειδικών?

  76. Ιάκωβος ο Αδελφόθεος said

    Έχετε απόλυτο δίκιο, κύριε Σταύρο (70), αλλά το λάθος του Ιατρού είναι σε τίτλο. Συνεχίζω με τις αποκαλύψεις που υποσχέθηκα στο σχόλιο 69…

    1) Κάποιος από το κοινό (μάλλον ο Παντελής Μπουκάλας) ακούγεται κάποια στιγμή να λέει πως ο Κουμανούδης έχει καταγράψει 70.000 καινοφανείς λέξεις που φιάχτηκαν μέσα στον 19ο αιώνα. Πόθεν προκύπτει αυτό το νούμερο, δεν μάς το εξηγεί ο εν λόγω Μπουκάλας, αν και τόχει ξαναγράψει φόρα – παρτίδα και σε άρθρο του στην «Καθημερινή» το 2006, του Αγίου Βαλεντίνου ανήμερα: «…Από τους 70.000 νεολογισμούς που κατέγραψε ο Κουμανούδης… »

    Η μή αντίδρασις του κ. Σαραντάκου στην υπερβολή των 70.000 νεολογισμών του Κουμανούδη, κάνει το Επιτελείο μας να πιστεύει πως όντως ήταν ο Μπουκάλας που την ξεστόμισε κατά την διάρκεια της συζητήσεως στην Λαμπηδόνα. Ο οποίος Μπουκάλας, στο ίδιο άρθρο τού 2006, διαπράττει άλλη μιά χοντρή γκάφα, αντιγράφοντας τον πολύ Μπαμπινιώτη!..

    2) Γράφει ο Π. Μπουκάλας:

    Είναι ολοφάνερο ότι ο πολυδιαφημισμένος Μπουκάλας «την πάτησε» όπως προ ημερών σε αυτό το Ιστολόγιο ο καλός του φίλος ο κ. Σαραντάκος: Βασίστηκε στις χρονολογίες που δίνει (για την λέξη «Δημοσιογραφία») ο Μπαμπινιώτης στο «Ετυμολογικό» του και… έχεσε το βρακί του!.. Ας δούμε τί γράφει ο Μπάμπι…

    Το χειρότερο είναι άλλο: Ο Μπουκάλας έχει παρασύρει και την ίδια την ΕΣΗΕΑ σε αυτή την γκάφα ολκής. Βασισμένη στην διαβεβαίωση των (τάχα ειδημόνων…) Μπουκάλα + Μπαμπινιώτη ότι η λέξις «Δημοσιογραφία» έσκασε μύτη στην Θεία Ελληνική Γλώσσα το σωτήριον έτος 1852, η ΕΣΗΕΑ το γράφει φόρα – παρτίδα στο καταστατικό της και αλλαχού!.. (αν προκληθώ, θα αναρτήσω ντοκουμέντα…)

    Τί αποδεικνύει, όμως, μιά στοιχειώδης έρευνα που έκανε το Επιτελείο μας στα GoogleBooks; (δόξα νάχουν οι Εβραίοι της Google που έχουν ανεβάσει searchable χιλιάδες παλιά ελληνικά συγγράμματα…) Αποδεικνύει ότι η λέξις «Δημοσιογραφία» είναι καταγεγραμμένη τουλάχιστον 16 χρόνια νωρίτερα: Από το 1836, στο μνημειώδες σύγγραμμα του Αλεξάνδρου Σούτσου «Ελληνική Πλάστιγξ»!..

    Η γκάφα των Μπαμπινιώτη + Μπουκάλα + ΕΣΗΕΑ γίνεται ακόμη μεγαλύτερη, αν σκεφτεί κανείς πως η κοσμαγάπητη λέξις «δημοσιογραφία» έχει καταγραφεί σε δεκάδες άλλα συγγράμματα πρίν το 1852 που γράφει το «Ετυμολογικό» του Μπάμπι. Για παράδειγμα, αναφέρω την καταγραφή της το σωτήριον έτος 1844, στα Πρακτικά της Εθνοσυνελεύσως της 3ης του Σεπτέμβρη 1843!..

    ΚΑΙ ΕΡΩΤΩ το έντιμο κοινό του παρόντος Ιστολογίου: Αν ο κ. Σαραντάκος γνώριζε αυτή την γκάφα ολκής των Μπαμπινιώτη + Μπουκάλα + ΕΣΗΕΑ (που κουτσούρεψαν κατά 16 τουλάχιστον χρόνια την ηλικία της λέξεως «Δημοσιογραφία») και την αποκάλυπτε σήμερα το μεσημέρι στην ΕΡΤ-1, δεν θα ήταν αυτή την στιγμή το πρόσωπο της Ημέρας;

    Θα συνεχίσω σε λιγάκι με ακόμη μία αποκάλυψη για να λυσσάξει ο Ιατρού και ο σφουγγοκωλάριός του ο Alexis

  77. Παναγιώτης Κ. said

    Στο ΥΤ ( #55 ), πρόλαβε και είπε ο Νικοκύρης ό,τι έπρεπε να λεχθεί για τη λέξη της χρονιάς. Να δούμε αν η τηλεοπτική προβολή θα μεταφραστεί σε αύξηση των συμμετεχόντων στην ψηφοφορία.

  78. sarant said

    Οι χρονολογίες που δίνει ο Μπαμπινιώτης (όλες σχεδόν παρμένες από τον Κουμανούδη) μπορούν στις περισσότερες περιπτώσεις να βελτιωθούν, τα είχαμε πει αυτά στη συζήτηση για τα ληξιαρχεία των λέξεων -αλλά πρέπει κάποιος να καθίσει να ψαξει τις λέξεις μία προς μία. Αναρωτιέμαι τι να λέει το ΙΛΝΕ για τη λ. δημοσιογραφία.

  79. Χαρούλα said

    Έλα Νικοκύρη πες την αλήθεια…
    Την είδατε μεγαλοκοπέλα (και σε μαύρα χάλια κακοποιημένη) και της κόψατε δεκαέξι χρόνια, για να την παντρέψετε!🙃😂
    Μα δεν ντρέπεστε να μας το αποκρύβετε;😠🤓

  80. ΚΑΒ said

    73. Ακριβώς το αντίθετο συνέβη. Ήταν ουδέτερο, ήδη στον Όμηρο, και μεταχριστιανικά έγινε αρσενικό.

  81. loukretia50 said

    Τα παιδιά είναι ό,τι πιο υπέροχο σ΄αυτό τον κόσμο και υποθέτω τα εγγόνια είναι διπλή χαρά και ελπίδα.
    Απλώς εμείς οι μεγαλύτεροι θα νοιώθουμε διπλή ευθύνη αν δεν ξεχνάμε σε τι κόσμο ζούμε…
    (και να θέλουμε, δε μας αφήνουν…)

    Within Temptation – Paradise (What About Us?) https://youtu.be/Dy6MpsDPKts
    Αυτοί δεν είναι άλιεν…

    Καληνύχτα!

  82. 13: said:…
    # Γιάννη Κουβάτσε, δεν σε συνήθισα σε τέτοιες …πανέξυπνες σκέψεις. Μου θύμισες ένα ρητό που λέγαμε το πάλαι ποτε αλλά δεν το λεω διότι μαζί με τους δασκάλους …θάβει και τους γιατρούς. Και είναι και χρονιάρες μέρες. Καλή Χρονιά!

    43, aerosol said:
    # Ευχαριστώ για το …μάθημα παρανομίας. Ζήσε στον κόσμο σου. Άλλωστε, πιστεύω ότι δεν είναι μόνο ο Κουβάτσος κι ο Αλέξις (71) που …συντάσσονται με την παρανομία. Καλή χρονιά!

  83. Πέπε said

    Καλησπέρα σας.

    Χαίρομαι που γίνονται ωραία πράγματα στη Λαμπηδόνα. Την είχα παρακολουθήσει με ιδιαίτερο ενδιαφέρον στα πρώτα της χρόνια, ως ιδρυτικό μέλος του γειτονικού, συνομήλικου και αδελφικού ως προς τον προσανατολισμό Κοινωνικού Ωδείου – οι δύο συλλογικότητες είχαν κάνει και κάποιες συνεργασίες. Πλέον βέβαια δεν την παρακολουθώ (όπως ούτε και το Κοινωνικό Ωδείο), αφού δε ζω πια στην Αθήνα, όμως και μόνο που βλέπω τη φωτογραφία από τον γνώριμο χώρο της νιώθω μια τρυφερή συγκίνηση.

  84. Ιάκωβος ο Αδελφόθεος said

    Ολοκληρώνω τις αποψινές ιστορικές αποκαλύψεις μου με μία ακόμη για να ευχαριστηθεί ο μακεδονομάχος σχολιαστής Μπαρτζούδης και να λυσσάξει ο κακόψυχος Ιατρού…

    Απομαγνητοφωνώ τον διάλογο που έγινε 10 λεπτά πρίν τελειώσει η ομιλία Σαραντάκου στον Βύρωνα (2:21:45 έως 2:22:12 του ανωτέρω ηχητικού)…

    ΚΑΠΟΙΟΣ ΑΠΟ ΤΟ ΚΟΙΝΟ: «Ένα από τα ισχυρά επιχειρήματα ότι ο Μεγαλέξανδρος ήταν Έλληνας, ενώ μίλαγε μακεδονικά, είναι ότι μακεδονικά μίλαγε μόνο όταν ήτανε μεθυσμένος… Δηλαδή, θυμότανε την μέσα γλώσσα, αλλιώς θα μίλαγε μακεδονικά… Την μέσα γλώσσα της μάνας του, την αλβανική – που λέει ο Πάγκαλος…»

    ΝΙΚΟΣ ΣΑΡΑΝΤΑΚΟΣ: «Εβόα μακεδονιστί, δεν λέει κάπου; Εβόησε μακεδονιστί, δεν θυμάμαι…»

    Όσοι παρακολουθούν στοιχειωδώς το Μακεδονικό τα τελευταία 28 χρόνια, γνωρίζουν ότι η φράσις «αναπηδήσας ανεβόα μακεδονιστί» που αποδίδει ο Πλούταρχος στον Αλέξανδρο (στον Βίο του Αλεξάνδρου, 51, όταν διηγείται το επεισόδιο με τον Κλείτο…) είναι το πιό ισχυρό επιχείρημα των Σκοπιανών ιστορικών για να μάς πείσουν ότι ο Μέγας Στρατηλάτης μιλούσε μακεδονικά και ουχί ελληνικά.

    Αναρτώ το πλήρες απόσπασμα του Πλουτάρχου για να δούμε τα πρίν και τα μετά…

    Αλλά, κύριε Σαραντάκο, τα αρχαία ελληνικά λεξικά βρίθουν λέξεων όπως: αττικιστί, βοιωτιστί, δωριστί, θετταλιστί, λακωνιστί, ιωνιστί, αιολιστί, κλπ. Οι Σκοπιανοί βρήκαν 150 λέξεις που δεν απαντώνται σε καμιά άλλη διάλεκτο πλην της μακεδονικής και χαίρονται. Οι 130 βρίσκονται στο λεξικό του Ησυχίου και οι υπόλοιπες κατάσπαρτες σε άλλους συγγραφείς. Ο Ησύχιος όμως έχει 152 λέξεις μόνο βοιωτικές, 512 μόνο σπαρτιατικές κλπ. Το ίδιο ισχύει και στους άλλους λεξικογράφους. Οι Μακεδόνες έρχονται ενδέκατοι σε πλήθος λέξεων που απαντώνται μόνο στην δική τους διάλεκτο. Αν είναι δυνατόν αυτό να σημαίνει πως ήταν άλλη γλώσσα τα μακεδονικά και άλλη τα ελληνικά…

    Σε μιά τελευταία προσπάθεια να σάς πείσω, αγαπητέ κ. Σαραντάκο, θα υπενθυμίσω τί είχε πεί (γι’ αυτή την φράση του Πλουτάρχου) 5 μήνες πρίν πεθάνει (+ 30 Ιουλίου 2012) ο αγαπημένος σας ΜΠΟΛΣΕΒΙΚΟΣ γλωσσολόγος σε μιά μνημειώδη διάλεξη στην Κατερίνη (20 Φλεβάρη 2012)…

    ΧΡΙΣΤΟΣ ΤΣΟΛΑΚΗΣ: «Τα επιχειρήματα των Σκοπιανών για <> Μακεδόνες, όπως αποκάλεσε ο τοπικιστής ρήτορας Δημοσθένης τον Φίλιππο, δε στέκουν διότι βάρβαρος δε σημαίνει μόνο αλλόγλωσσος αλλά και απολίτιστος. Το ότι κάποτε ο Μ. Αλέξανδρος <> στη φρουρά του σημαίνει κάποια διάλεκτο και κυρίως συνθηματική όπως ήταν η ιωνική ,η δωρική και άλλες .Ούτε κατά τους γλωσσολόγους Χατζιδάκι και Ανδριώτη στέκει το επιχείρημα για διαφορετική γλώσσα η φθογγολογική διαφορά 3 συμφώνων, πόσο μάλλον η καταγγελία από αντιπάλους αθλητές για τη μη ελληνικότητα του Αλεξάνδρου-προπάππου του Μεγάλου- τον 5ο αιώνα π.Χ. ώστε να μη συμμετέχει στους Ολυμπιακούς αγώνες. Η καταγγελία απορρίφθηκε από την ελλανόδικο επιτροπή ο δε Αλέξανδρος με επιχειρήματα απέδειξε ότι ήταν Έλληνας. Άλλωστε ο Μ. Αλέξανδρος χρόνια μετά, μετά τη νίκη του στο Γρανικό, θα έστελνε στα ελληνικά τα λάφυρα-ασπίδες στον Παρθενώνα {και όχι στα δήθεν μακεδονικά} αφιέρωμα στην Αθηνά…»

  85. Ιάκωβος ο Αδελφόθεος said

    Αναρτώ και πάλι τα λόγια του μακαριστού Χρίστου Τσολάκη, διότι στο σχόλιο 84 δεν τυπώθηκαν μερικές λέξεις που ήσαντε μέσα σε αγκύλες…

    ΧΡΙΣΤΟΣ ΤΣΟΛΑΚΗΣ: «Τα επιχειρήματα των Σκοπιανών για «βάρβαρους» Μακεδόνες, όπως αποκάλεσε ο τοπικιστής ρήτορας Δημοσθένης τον Φίλιππο, δε στέκουν διότι βάρβαρος δε σημαίνει μόνο αλλόγλωσσος αλλά και απολίτιστος. Το ότι κάποτε ο Μ. Αλέξανδρος «εβόα μακεδονιστί» στη φρουρά του σημαίνει κάποια διάλεκτο και κυρίως συνθηματική όπως ήταν η ιωνική ,η δωρική και άλλες .Ούτε κατά τους γλωσσολόγους Χατζιδάκι και Ανδριώτη στέκει το επιχείρημα για διαφορετική γλώσσα η φθογγολογική διαφορά 3 συμφώνων, πόσο μάλλον η καταγγελία από αντιπάλους αθλητές για τη μη ελληνικότητα του Αλεξάνδρου-προπάππου του Μεγάλου- τον 5ο αιώνα π.Χ. ώστε να μη συμμετέχει στους Ολυμπιακούς αγώνες. Η καταγγελία απορρίφθηκε από την ελλανόδικο επιτροπή ο δε Αλέξανδρος με επιχειρήματα απέδειξε ότι ήταν Έλληνας. Άλλωστε ο Μ. Αλέξανδρος χρόνια μετά, μετά τη νίκη του στο Γρανικό, θα έστελνε στα ελληνικά τα λάφυρα-ασπίδες στον Παρθενώνα {και όχι στα δήθεν μακεδονικά} αφιέρωμα στην Αθηνά…»

  86. Πέπε said

    Χυδαιότατο το πρώτο σκέλος του #10, από έναν άνθρωπο που δε μας έχει δώσει λαβή για υπόνοιες ότι έχει πάει ποτέ να δει τι καπνό φουμάρουν αυτές οι παράνομες συλλογικότητες.

  87. Γιάννης Κουβάτσος said

    Είναι εντυπωσιακό πόσο «μάς» ενοχλούν ασήμαντες παρανομίες, που πολλές φορές αποφέρουν σημαντικό κοινωνικό όφελος,όπως οι καταλήψεις, και πώς καταπίνουμε τα εγκλήματα που διαπράττουν εις βάρος του κοινωνικού συνόλου οι οικονομικές ελίτ, τα λεγόμενα «εγκλήματα του λευκού κολάρου».

  88. 42, … Λαμπιδώνης, … Τὸ ἐπώνυμο ὑπάρχει καὶ σήμερα (ἐκτὸς Θερμιῶν) …

    Ο μπατζανάκης μου!

  89. Corto said

    «Πάντως, για την ιστορία, ο εμπνευστής του κειμένου αυτού, που φαίνεται πως είναι ο Γεώργιος Γεωργαλάς…»

    Ίσως ο ακριβής εντοπισμός της πρωταρχικής έμπνευσης των θέσεων του κειμένου να αποτελεί επουσιώδες ζήτημα, αλλά εν πάση περιπτώσει ας υπενθυμίσω ότι η προσέγγιση των αρχαίων ελληνικών ως «γλώσσα που λειτουργή νοηματοδοτικά» ξεκίνησε όχι από τον Γεωργαλά αλλά από τον Στέλιο Ράμφο. Πιθανότατα οι θέσεις του Ράμφου παρερμηνεύθηκαν ή υπεραπλουστεύθηκαν στην πορεία, πάντως η αφετηρία της όλης παρεξήγησης μάλλον σε αυτόν πρέπει να αποδοθεί.

    https://sarantakos.wordpress.com/2018/02/06/pamepaketo/#comment-483338

    (Ξανατονίζω ότι η παραπάνω διαπίστωση δεν συνεπάγεται υποχρεωτικά την απόλυτη απαξίωση των θέσεων του Ράμφου για την γλώσσα, ούτε βέβαια και την άκριτη αποδοχή τους).

  90. Γς said

    52:

    Latin Dictionary της Οξφόρδης και Λατινοελληνικόν του Κουμανούδη για Pedis [louse, φθειρ]

    Και τα Λατινικά της φαρμακοποιού μου εν προκειμένω:

    https://caktos.blogspot.com/2015/06/blog-post_30.html

  91. μπετατζής said

    πεδίο δόξης λαμπρό ! μόλις διάβασα καταπληκτικό κείμενο για ρήση του Χρουτσώφ σχετική με ελληνικά τελωνεία του διαστήματος που περιπολούν στο διάστημα ! γουγλίστε και απολαύστε …. τι μας κρύβουν ;;; συγκλονιστικές αποκαλύψεις ! το γραφει και ο Ησίοδος !

  92. Γς said

    91:

    γουγλίσαμε:

    https://www.pronews.gr/istoria/737956_giati-o-hroystsof-eihe-pei-ta-ellinika-teloneia-toy-diastimatos-peripoloyn-gyro-apo

  93. Γς said

    92:

    Ντάξει,

    δεν διάβαζε μόνο Ησίοδο

  94. BLOG_OTI_NANAI said

    54: Το σχόλιο είναι εξίσου τραγικό με τις λοιπές αναρτήσεις, διότι εδώ δεν πρόκειται απλώς για ιδέες, αλλά για μια αισχρή νοοτροπία που επιτρέπει σε άτομα να διασκεδάζουν με τοποθέτηση βομβών μέσα στον κόσμο και τον τραυματισμό ανθρώπων…

  95. Alexis said

    #87: Εντυπωσιακό αλλά όχι ανεξήγητο Γιάννη. Ο σύγχρονος «φιλήσυχος νοικοκυραίος» πάσχει από το «σύνδρομο του Ιαβέρη»: σκληρός και άτεγκτος με τους φουκαράδες των μικροπαρανομιών αλλά σιωπηλός (έως και κρυφοσυμπαθών) προς τους μεγαλοπαραβάτες και τους υψηλά ιστάμενους που τους στηρίζουν.
    Έτοιμος να κατακεραυνώσει τον μεροκαματιάρη που πουλάει κουλούρια χωρίς άδεια, ή τον συνταξιούχο που δεν πληρώνει στην ώρα του το λογαριασμό της ΔΕΗ, αλλά αμήχανος μπροστά στον μεγαλοφοροφυγά ή στο λαμόγιο που χτίζει βίλλα με λεφτά από μίζες.
    Πιστεύω ότι αυτό έχει να κάνει με έναν ενδόμυχο θαυμασμό και φθόνο προς τον δεύτερο «που τα κατάφερε», ενώ αντιθέτως με τον πρώτο δε νοιώθει τίποτα κοινό, θέλει απλά να μην υπάρχει για να μην του χαλάει την εικόνα της τάξης και της ευνομίας που έχει στο μυαλό του…

  96. Alexis said

    #75: Πολύ καλό το στιχούργημα Λουκρητία, να ‘σαι καλά!

  97. ΓιώργοςΜ said

    87 Δεν έχω καταλάβει τον καβγά.

    Και στις δύο προσεγγίσεις, θεωρείται πως ένα ακίνητο είναι κακό να μένει άχρηστο.

    Στη μία περίπτωση, αυτή των συλλογικών οργανώσεων, το καταλαμβάνουν κάποιοι για να το χρησιμοποιήσουν άμεσα, για να στεγαστούν άστεγοι άνθρωποι ή άστεγες κοινωφελείς δραστηριότητες.

    Στην άλλη περίπτωση, της καπιταλιστικής νοοτροπίας, προωθείται η «απαλλοτρίωση» μέσω της φορολογίας, ώστε να καταλήξει στα χέρια κάποιου άλλου που θα το εκμεταλλευτεί για να βγάλει λεφτά.

    Και στις δύο περιπτώσεις,
    -η προσέγγιση είναι «use it or loose it»,
    -υπάρχει στοιχείο αυθαιρεσίας,
    -επικρατεί ο νόμος του ισχυροτέρου,
    -επιβεβαιώνεται η αποτυχία της κεντρικής και τοπικής διοίκησης να διαχειριστεί την κατάσταση.

  98. BLOG_OTI_NANAI said

    76: Μπάρμπα, ο Μπαμπινιώτης γράφει για 1826, προφανώς από τον Κουμανούδη. Δεν ξέρω σε ποιο έργο του Σπηλιάδη αναφέρεται, πάντως ο Σπηλιάδης αναφέρει τον όρο δύο φορές στα απομνημονεύματα:

  99. BLOG_OTI_NANAI said

    98: Άκυρο, γράφεις ειδικά για «Δημοσιογραφία».

  100. sarant said

    Καλημέρα από εδώ!

    87 Έτσι!

    89 Ειδικά για την «πρωτογένεια», τα όσα αναφέρονται είναι πράγματι κακοχωνεμένος Ράμφος. Αλλά τη συνθεση πρέπει να την έκανε ο Γεωργαλάς.

    91-92 Ωχ, άλλο φασούλι βγήκε!

  101. BLOG_OTI_NANAI said

    Σίγουρα πριν το 1852:

  102. leonicos said

    Δημήτρη μου Δημήτρη μου, Μαρτίνο

    Διαφωνῶ μὲ κάποιους «ἀκτιβισμούς» του.

    Κι εγώ!

    Αλλά δεν διαφωνώ με τους δικούς μου ακτιβισμούς, π.χ. πλημύρα με ενα μ

    ΑΡΑ ο καθεις με τους ακτιβισμούς του, για να υπάχει και κάποια διαφωνία!

    Η διαφωνία φέρνει πρόδο. Η συμφωνία επανάπαυση

  103. Γιάννης Κουβάτσος said

    95: Μιλάω και για μεγαλύτερα εγκλήματα, Αλέξη, όπως το να καταστρέφεις ολόκληρες κοινωνίες μέσω π.χ. μνημονίων, ύστερα να παραδέχεσαι πως ήταν αχρείαστα ή υπερβολικά, πως σκοπός τους ήταν να σωθούν οι τράπεζες. Όπως το να ληστεύεις τον φυσικό πλούτο ολόκληρων χωρών και ύστερα να πείθεις μέσω των ΜΜΕ τους κατοίκους ότι είναι λαμόγια και τεμπέληδες και ότι δεν πρέπει να εμπιστεύονται τους «λαϊκιστές» αλλά τους «σοβαρούς» πολιτικούς, αν θέλουν να ορθοποδήσουν. Και ξεχνάμε ότι το μικροέγκλημα, που αναστατώνει την καθημερινότητά μας, έχει συνήθως αιτία την κοινωνική καταστροφή που έχουν προκαλέσει οι αξιότιμοι εγκληματίες του λευκού κολάρου.

  104. leonicos said

    95

    Αλέξις

    Προσυπογραφω

    Τον ενόχλησε η κατάληψη και όχι η αχρηστία;

  105. Jane said

    Κύριε Σαραντάκο,
    Είχα διαβάσει το άρθρο χτες αλλά άκουσα και τη συζήτηση, που είχε πολύ ψωμί. Τυχεροί οι παρευρισκόμενοι , άλλο πράμα είναι τελικά η ζωντανή συζήτηση.

    Μια επισήμανση.
    Στη συζήτηση (πολύ σωστά κατά τη γνώμη μου) λέτε : «Θα ’πρεπε να διδασκόμαστε πώς να χρησιμοποιούμε κομπιουτεράκι. Θα ’πρεπε ας πούμε να υποψιάζεις τον μαθητή ότι, όταν πολλαπλασιάζει διψήφιο με διψήφιο δεν μπορεί να βγάλει οχταψήφιο..».

    Δεν ξέρω, τι απάντησαν οι παρευρισκόμενοι , δεν ακουγόταν καλά, γι αυτό γράφω αυτό το σχόλιο.

    Λοιπόν, η χρήση υπολογιστή τσέπης (κομπιουτεράκι) υπάρχει στα βιβλία μαθηματικών του δημοτικού από το 2006, δηλαδή εδώ και 12 χρόνια.Υπάρχουν πολλές ασκήσεις οι οποίες ζητείται να λυθούν με κομπιουτεράκι και μάλιστα από την Γ’ τάξη. Το κομπιουτεράκι το ονομάζουν αριθμομηχανή. Στα βιβλία υπάρχουν εικονίδια-σύμβολα , που εξηγούν , τι πρέπει να κάνουν τα παιδιά. Έτσι , όταν βλέπουν το εικονίδιο-κομπιουτεράκι , ξέρουν πως πρέπει να κάνουν κάποια επαλήθευση ή εξάσκηση. Το ίδιο και στις επόμενες τάξεις.
    http://ebooks.edu.gr/modules/ebook/show.php/DSDIM101/467/3096,12418/

    Υπήρξαν βέβαια διαμαρτυρίες τότε, όταν μπήκαν αυτά στα νέα βιβλία, ότι δηλαδή «δεν θα μάθουν τα παιδιά να λογαριάζουν » αλλά και άρθρα με το σκεπτικό πως δίνεται έμφαση σε δεξιότητες κι όχι σε γνώσεις. Προσωπικά δεν συμφωνώ. Πιστεύω πως τα παιδιά πρέπει να μαθαίνουν και με εργαλεία, με υπολογιστές, με κατασκευές, με μικρές έρευνες κλπ. Να χρησιμοποιούν ό,τι κι εμείς δηλαδή. Με επίβλεψη όμως.
    https://www.rizospastis.gr/story.do?id=3912944

    Εν κατακλείδι, είναι πολύ χρήσιμο εργαλείο το κομπιουτεράκι και μπράβο που το αναφέρατε. Ειδικά όταν τα παιδιά μαθαίνουν πράξεις με δεκαδικούς , όπου χάνει η μάνα το παιδί. Με το κομπιουτεράκι μπορούν , π.χ. να πολλαπλασιάσουν το 10 με το 0,01 κι μετά να διαιρέσουν το 10 με το 0,01 και να διαπιστώσουν τι γίνεται μόνα τους κι όχι να παπαγαλίζουν κανόνες που τους μπερδεύουν.

  106. leonicos said

    89 Κορτο

    Στέλιο Ράμφο.

    Την έχω πατήσει κι εγώ από τονΣτέλιο Ράμφο. προ πολών ετών και διάβασα ολλά δικά του.

    Κατέληξα οτι προκειται για καλλιτάχνη της αριστοτεχνικής μπαρούφας.

    Ό,τι νοηματικό συμπέρασμα βγάζεις από μια μακαρονάδα. Υπέροχα μακαρονια καθεαυτά, μπερδεμένα με ολύ όμορφο τρόπο, κατάλληλα για να τα φας. Δεν υπάρχει λόγος να τα καταλάβεις

  107. Γιάννης Ιατρού said

    Καλημέρα,

    100γ: Ε, δεν μας έχει συνηθίσει η πηγή αυτή (προνιούζ) στα αξιόπιστα δημοσιεύματα … (θυμάμαι και κάτι: «Αφαίρεσαν εδάφιο για τους Έλληνες από το κατά Ιωάννη Ευαγγέλιο») 🙂 🙂

  108. Πάντως, μια και μιλάμε για γλωσσικούς μύθους, το περίφημο «il est interdit de parler breton et de cracher par terre» είναι κι άλλος ένας. Δεν έχει ακόμα βρεθεί τέτοια αυθεντική επιγραφή:
    https://blogs.mediapart.fr/ker-beirhos/blog/050711/il-est-interdit-de-cracher-par-terre-et-de-parler-breton

  109. leonicos said

    78

    Οι χρονολογίες που δίνει ο Μπαμπινιώτης

    Βρε Νοκοκύρη μου, έχει τελικα τόση σημασια;

  110. sarant said

    105 Ευχαριστώ πολύ για την ενημέρωση, τα δικά μου παιδιά μόλις δεν πρόλαβαν τα καινούργια αυτά βιβλία κι έτσι δεν τα ήξερα.

    Σε σχέση με τα νέα βιβλία, το ΚΚΕ κράτησε στάση συντηρητικη, βέβαια σε άλλες περιπτώσεις είχε δίκιο.

    108 Πάλι ξεμάθαμε κάτι σήμερα 🙂

  111. (α) 84, 85, Ιάκωβος ο Αδελφόθεος said…
    # Ως εραστής των παλιών κειμένων, γνωρίζεις (υποθέτω) ότι εκτενέστερο λόγο για τα μακεδονικά του Αλέξανδρου κάνει ο Κούρτιος Ρούφος, όταν περιγράφει τη δίκη του Φιλώτα.
    # Παρεμπιπτόντως να πω ότι τα μακεδονικά που μιλώ και γω είναι …κληροδότημα των μακεδονικών του Αλεξάνδρου (και άσε τον Σαραντάκο να χτυπιέται!). Και χαίρομαι που …δεν αρέσουν καθόλου στους θιασώτες της επαίσχυντης τσιπροσυμφωνίας που λερώνει το όνομα των όμορφων Πρεσπών. Εξάλλου, όπως έχω πει και άλλη φορά, ετοιμάζω ένα λεξιλόγιο για «τα καθιαυτού μακιδονικά» που, Θεού θέλοντος, θα το βγάλω στη φόρα εντός του 2019.
    # Τέλος, μου περιποιεί τιμή ο τίτλος του «Μακεδονομάχου» που μου αποδίδεις (μαζί με άλλους …συντρόφους). Διότι ως γνωστόν, Μακεδονομάχοι είναι οι ήρωες που έλαβαν μέρος, και πλείστοι όσοι θυσιάστηκαν, στον ένοπλο Μακεδονικό Αγώνα (1904-1908). Ένας αγώνας που δεν αρέσει καθόλου στους κατοίκους της άνω κοιλάδας του Βαρδάρη (ίσως και σε μερικούς φίλους του παρόντος ιστολογίου!)

    (β) 86, Πέπε said: «Χυδαιότατο το πρώτο σκέλος του #10,…».
    # Τί να κάνουμε Πέπε; Η αλήθεια πονάει! Μη στεναχωριέσαι όμως. Έχεις παρέα τον Κουβάτσο (σχ.87), τον Αλέξις (σχ.95), ΓιώργοςΜ said (σχ.97). Λεόνικος (σχ.104) και άλλους τινάς. Κύριοι (μπαρντόν, σύντροφοι!) δεν πρόκειται να σας κάνω μάθημα «διαλεκτικής», όχι τόσο επειδή βαριέμαι όσο επειδή είμαι πεπεισμένος ότι εν γνώσει σας, και αβιάστως, ψεύδεσθε προς τον εαυτό σας!

  112. Γιάννης Κουβάτσος said

    105: Έτσι είναι. Τα παιδιά και να λογαριάζουν μαθαίνουν, αλλά και να χρησιμοποιούν κομπιουτεράκι. Και τα δύο είναι απαραίτητα, αφού σκοπός του σχολείου είναι να βοηθήσει τα παιδιά να καλλιεργήσουν τις δεξιότητές τους και να εξασκηθούν στη χρήση της σύγχρονης τεχνολογίας. Γι’ αυτό άλλωστε υπάρχει και διδασκαλία πληροφορικής (ΤΠΕ) από την πρώτη δημοτικού.

  113. loukretia50 said

    BLOG OTI NANAI
    Δεν ήθελα να παρέμβω, έχουμε διαφωνήσει και στο παρελθόν και κρίνω ότι θα συνεχίσουμε, αλλά είναι υπερβολική και άδικη η τοποθέτησή σας σ΄ό,τι αφορά τη σχολιάστρια.
    Εννοείται πως συμφωνώ ότι το συγκεκριμένο γεγονός δεν είναι καθόλου αστείο. Και δεν πιστεύω πως οι κάφροι αξίζουν τη δημοσιότητα των 10’ που επιδιώκουν, παρά μόνο για κατακραυγή ή γελοιοποίηση των δήθεν «αγωνιστών» της όποιας ιδεοληψίας.
    Όμως δεν πιστεύω ότι ένας νηφάλιος αναγνώστης, με στοιχειώδη κοινωνική ευαισθησία αποδίδει στη συγκεκριμένη σχολιάστρια αυτή την «αισχρή νοοτροπία» που αναφέρετε, ακόμα κι αν διαφωνεί με κάποιες επιλογές της. Η γενικότερη τοποθέτησή της σε τόσα σημαντικά θέματα αποδεικνύει το αντίθετο.
    Ειδικά αν διαβάσει το σχόλιο στο λινκ που παραθέτει στο τέλος του σχ.18, όπως ήδη σας επισήμανε η Χαρούλα και επανέλαβε ο Spiral
    https://pbs.twimg.com/media/DvaxXCwWoAA7CSE.jpg:large

    Θα θέλατε πιο έντονη καταδίκη προφανώς.
    Κάντε την εσείς λοιπόν. Τους απαθείς να φοβάστε.

  114. Γιάννης Κουβάτσος said

    110: Το ΚΚΕ εξέφρασε τις αντιρρήσεις του για το ότι οι μαθητές εξ απαλών ονύχων εθίζονται, μέσω των νέων βιβλίων, στην αποδοχή των αρχών της καπιταλιστικής οικονομίας. Ένα πρόβλημα μαθηματικών π.χ. έχει ως ζητούμενο το πόσα λεφτά βγάζει ο Μπιλ Γκέιτς την ημέρα, την ώρα και το λεπτό. Αλλά, ως γνωστόν, κάθε κοινωνικοοικονομικό σύστημα μεριμνά για τη διαιώνισή του και μέσω της εκπαίδευσης.

  115. Γιάννης Κουβάτσος said

    113: Πολύ σωστά, Λουκρητία. Αλλά είναι αλήθεια, επίσης, ότι αρκετοί καλοπροαίρετοι και ευαίσθητοι άνθρωποι έχουν φάει το παραμύθι ότι τα κουκουλοφόρα χουλιγκάνια ή προβακατοράκια είναι κοινωνικοί αγωνιστές, έστω με τον δικό τους ακραίο τρόπο, και διστάζουν να καταδικάσουν την εγκληματική τους δράση. Δεν αναφέρομαι, εννοείται, στην Κρόνη, που τη σέβομαι και την εκτιμώ απεριόριστα.

  116. Γιάννης Ιατρού said

    113: Έτσι

  117. Γιάννης Ιατρού said

    κι αυτό 🙂

  118. leonicos said

    103

    Μιλάω και για μεγαλύτερα εγκλήματα, Αλέξη,
    γιάννη, προσυπογράφω επισης

  119. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    113 – Οι μεροληπτικά ευαίσθητοι, είναι απείρως πιο επικίνδυνοι από τους απαθείς, το κακό, είναι πως είναι πολλοί και δύσκολα ξεχωρίζουν, π,χ je souis Charlie Hebdo, Je suis Υεμένη; μπά, ΚΑΝΕΙΣ.☺

  120. 107, 110: Και μόνο που οι συγγραφείς χρησιμοποιούν τον όρο «υπολογιστής τσέπης», δείχνει τα βαθιά τους μεσάνυχτα και την ακαταλληλότητά τους να γράψουν (ή να αντιγράψουν από διαδικτυακές πηγές ή/και υλικό δασκάλων αίθουσας) διδακτικά εγχειρίδια.

    Μιλάμε για νέα βιβλία του 2007,έτσι;

  121. Jane said

    #110
    Το ΚΚΕ ως προς τα βιβλία έχει εκφράσει σωστές απόψεις. Για την ιστορία πχ. , ότι προάγουν τον εθνικισμό, αποκρύπτουν ή παραποιούν τον ρόλο που έπαιξε το παλάτι κι η αστική τάξη στον α’ και β’ παγκόσμιο, στην κατοχή , στην αντίσταση, στη χούντα κλπ. Στην περίπτωση Ρεπούση μόνο, νομίζω σε ένα σημείο, το παρατράβηξε.
    Στη χρήση όμως απλών εργαλείων για την εκμάθηση των μαθηματικών, θεωρώ πως δεν πήρε σωστή θέση. Μάλλον δεν το μελέτησαν διεξοδικά το θέμα.

    # 114
    Ναι, έχω διαβάσει το άρθρο στον Ριζοσπάστη για το πρόβλημα με τον Μπιλ Γκέιτς.
    Βλακώδες πρόβλημα, πάντως.
    Αν τολμούσαν , ας έβαζαν ένα πρόβλημα για τα ποσοστά ανεργίας, για τα εκατομμύρια των αστέγων στην Ε.Ε. την ώρα που υπάρχουν πολλαπλάσια κενά σπίτια ή για τα δισεκατομμύρια των φοροαπαλλαγών που έχουν εφοπλιστές και βιομήχανοι με τα πλυντήρια-ιδρύματά τους και τις ποδοσφαιρικές ομάδες τους. Δεν έχει άδικο το κόμμα σ’ αυτό, όπως σε πολλά άλλα.
    Για τα κομπιουτεράκια όμως θεωρώ μη τεκμηριωμένη την άποψη ή εμπάση περιπτώσει δεν συμφωνώ. Απλά βοηθήματα είναι.

  122. 112: Η αριθμομηχανή δεν είναι ΤΠΕ. Απλώς η μετεξέλιξη του άβακα που είχε ο ILLIθιος…

  123. BLOG_OTI_NANAI said

    113: Αυτούς φοβάμαι… Και μαζί όσους τους δικαιολογούν… Για το εκτός συναγωνισμού άτομο (σχ.119) δεν υπάρχει λόγος να σχολιάσω διότι ευτυχώς έχουμε απαλλαγεί από την συχνή παρουσία του.

  124. cronopiusa said

    muito obrigada

  125. Γιάννης Κουβάτσος said

    122: Δεν αναφέρομαι στην αριθμομηχανή αλλά στη χρήση του ηλεκτρονικού υπολογιστή. Η χρήση αριθμομηχανής (κομπιουτεράκι στην καθομιλουμένη) είναι πολύ μικρότερη από όση νομίζουν οι ανησυχούντες. Η πλειονότητα των μαθητών ξέρει να κάνει τις 4 πράξεις της αριθμητικής.

  126. Jane said

    # 120 και # 122
    Συμφωνώ. Η μετάφραση του calculator ως «υπολογιστής τσέπης» είναι χάλια μαύρα, όταν απευθύνεται σε παιδιά που χειρίζονται τάμπλετ.
    Αριθμομηχανή , νομίζω είναι ο καλύτερος όρος. Δεν ξέρω τι λέει ο ειδικός επί των μεταφράσεων. 🙂

  127. Pedis said

    # 105 – Jane, από χρόνια προτείνω σε φίλους φροντιστηριάδες και καθηγητές την ακόλουθη απειλή/τιμωρία (μεγάλη επιτυχία από εμπειρία): «κάνε αυτό επιμελώς … αλλιώς θα σε βάλω να κάνεις διαιρεση με δεκαδικούς … «.

  128. Pedis said

    Μεγάλη πληγή το κομπιουτεράκι στα παιδάκια …

    και τουλάχιστον να μάθαιναν πώς λειτουργεί …

    Είμαι σε βιβλιοπωλείο κάπου στο εξωτερικό. Ζευγάρι νέων, πιθανώς φοιτητές λόγω παρουσιαστικού και επιλογών βιβλίων που κρατάνε στα χέρια τους. Κάποια στιγμή πέφτει μεγάλη περίσκεψη: σε ένα βιβλίο υπάρχει έκπτωση 30% στην αναγραφόμενη τιμή. Πρόβλημα, προφανώς, δύσκολο. Επιστρατεύεται το κομπιουτεράκι από το κινητό. Δώστου μία, δώστου δύο, σκέψη, αβεβαιότητα, παράλυση …

  129. Pedis said

    Κουβάτσος: το σχολείο για μαιμούδες σε τσίρκο θα έπρεπε να προσφέρει δεξιότητες. Για παιδιά, γνώσεις και μεθόδους σκέψης για να αγαπούν και να βρίσκουν τις γνώσεις. Οι δεξιότητες αποκτώνται εύκολα στη συνέχεια.

    Εκτός κι αν το σχολείο είναι για να προετοιμάζει καταναλωτές και τελευταιογράναζους χρήστες τεχνολογίας.

  130. Pedis said

    -> 128 – μού φαίνεται ότι η έκπτωση ήταν 30%, γιατί αν ήταν λ.χ. 15% φαντάζομαι θα αισθανόμουν και λίγο οίκτο … 🙂

  131. Γιάννης Κουβάτσος said

    Δεξιότητες λέγονται (π.χ. εκμάθηση γραφής και ανάγνωσης, εξάσκηση στη χρήση του προφορικού και γραπτού λόγου κλπ). Αν σε χαλάει η ορολογία, τα παράπονά σου στο υπουργείο Παιδείας.

  132. Jane said

    # 127 Καλά μόνο σε μένα άρεσαν οι διαιρέσεις στο δημοτικό γμτ; 🙂 και # 130 Με τα ποσοστά των «εκπτώσεων» πασχίζω να πείσω φίλες όταν πηγαίνουμε μαζί για ψώνια σε μάρκετ να κοιτάνε την ποσότητα και την τιμή ανά κιλό, γιατί μας δουλεύουν με τις «προσφορές». Ο πολύς κόσμος δεν λογαριάζει. Βλέπει ένα 30% και βουρ αγοράζει μη χάσει την ευκαιρία, όπως στα μπλακ φράιντεϊς κλπ.

    # 122
    Κύριε Στάζιμπο , προοδέψαμε!
    Στο καινούργιο βιβλίο μαθηματικών της Ε’, που βγήκε φέτος ,τώρα που κοίταξα το pdf, δεν έχει υπολογιστή.
    Το λέει «αριθμομηχανή τσέπης» 🙂 Αυτό το τσέπης τι το θέλουν; Και το κινητό έχει calculator και μπαίνει στην τσέπη.

  133. Pedis said

    # 131 – καλά ντε, μην προσβάλλεσαι. Δεν κατάλαβα ότι έκανες το # 112 επισήμως και τυπικώς, ως υπάλληλος του υπ. παιδείας. 🙂

    «Γι’ αυτό άλλωστε υπάρχει και διδασκαλία πληροφορικής (ΤΠΕ) από την πρώτη δημοτικού.»

    Άντε και κβαντομηχανική στην πέμπτη δημοτικού. Για να μη μείνουν πίσω.

  134. ΓΤ said

    @133 Tότε είναι που θα παίξει κβαντοαμηχανία…

  135. sarant said

    132 Το λέει αριθμομηχανή τσέπης γιατί αν το πει κομπιουτεράκι θα βγουν να τους πουν ανθελληνες.
    Αριθμομηχανή σκέτο είναι δεκτό, αλλά αριθμομηχανές είναι και κάτι γκουμούτσες (εκτός αν δεν υπάρχουν πια)

  136. Γιάννης Κουβάτσος said

    Όπως και να το λένε οι οδηγίες, Νικοκύρη, οι οποίες έρχονται και παρέρχονται, δάσκαλοι και μαθητές κομπιουτεράκι το λένε. Όπως όλος ο κόσμος.

  137. loukretia50 said

    134.
    Μηχανικά κι αμήχανα
    όλοι οι πιτσιρικάδες
    όργανα πολυμήχανα
    μ΄εικονικούς χαλκάδες
    ΛΟΥ
    εξαρτημένοι cyber fun
    και της ζωής φυγάδες…

    Εκείνο το «μέτρον άριστον»… Καλή η εξοικείωση , αλλά υπάρχει τάση να ξεφύγουμε εντελώς…

  138. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Λου, Γιάννη, ανακεφαλαίωση:
    Το «τραγικό» «αισχρο» κλπ, για το οποίο επιτέθηκε ο «Μπλογκ Οτινάναι», με αυτή την υβριστική φρασεολογία, στην Κρόνη, δεν είναι παρα παράθεση τουϊτιών -μεταξύ αυτών και του Spiral- για το «βομβιστικό» συμβάν :
    https://sarantakos.wordpress.com/2018/12/27/lampidona/#comment-550973

    ………………………….

    35α
    Ο πατήρ Γεώργιος της εκκλησίας Αγ. Διονυσίου, έκανε στο ραδιόφωνο αναλυτική του περιγραφή του συμβάντος και μεταξύ άλλων, είπε » επειδή βλέπουμε, είχανε πάει και στον Αγιο Νικόλαο Πευκακίων και στον Αγιο Βασίλειο Μετσόβου και αλλού, είχανε γράψει συνθήματα απέξω ,είχανε, ο ρουβίκωνας ξερωγώ… διάφορα τρικάκια κλπ πώς τα λένε αυτά, είχε την παρουσία του, και είπαμε κι εμείς να είμαστε ψύχραιμοι κλπ, αν βλέπουμε κατι παράξενο να το αναφέρουμε στην Αστυνομία… »

  139. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    132,135 >>Αριθμομηχανή τσέπης
    εισηγούμαι: φορητή αριθμομηχανή.Και η γκουμούτα βέβαια συμπεριλαμβάνεται… 🙂

  140. ΣΠ said

    Στο γυμνάσιο μαθαίναμε να υπολογίζουμε τετραγωνικές ρίζες με χαρτί και μολύβι. Τώρα πια δεν θυμάμαι πώς γίνεται. Ξέρει κανείς αν μαθαίνουν και σήμερα την μέθοδο ή αρκούνται στον υπολογισμό με κομπιουτεράκι;

  141. ΓιώργοςΜ said

    140 Με ελάχιστες επιφυλάξεις, όχι. Δε θυμάμαι να με ρώτησαν τα παιδιά μου για κάτι τέτοιο, ενώ για καιρό κολλούσαν και ρωτούσαν για διαιρέσεις ή πολλαπλασιασμούς. Θα το επιβεβαιώσω, πάντως
    Ακόμη και στη δική μου εποχή (’80), κανείς δεν είχε απαίτηση να υπολογίσουμε ρίζα με τέτοιον τρόπο, παρά μόνο στο πλαίσιο του συγκεκριμένου κεφαλαίου των Μαθηματικών.

  142. leonicos said

    111

    Κύριε και μη-σύντροφε Γεώργιε Μπαρτζούδη

    Κάνετε έναν αγώνα χωρίς αντίπαλο. Κανείς δεν αντιστρατεύεται τα μακιδονικά ή τα μακ»δονικά σας. Ασφαλώς δεν υποστηρίζετε ότι η οποιαδηποτε αρχαία μακεδονική γλώσσα ήταν σλάβικη.
    Άλλωστε η αρχαία μακεδονική θεωρείται από πολλούς γλωσσολόγους παράλληλος κλάδος της ελληνικής, ανήκουσα στον Φρυγο-ελληνικό κλάδο, μαζί με την θρακική.

    Τώρα ως προς τον συμπαθή λαό των Σκοπίων ή οπως αλλιώ λέγεται ή θα λεχθεί.

    Υπέροχη πόλη, ευγενικότατοι άνθρωποι, με σεβασμό στις μειονότητες που πολλοί ευρωπαίοι θα ζήλευαν, κοκ.

    Λίγο πομπώδεις στα μνημεία τους, βρήκα ηλιθίως τεράστιο και τον Μ. Αλέξανδρο και τον Σαμουήλ, ο οποίος ευτυχώς θα μεταφερθεί στην Οχρίδα όσον ούπω.

    Γενικά τη λάτρεψα τη χώρα

    Και δεν με νοιάζει πως λέγεται. Γι’ αυτό δεν είμαι ούτε υπέρ ούτε κατά της Συμφωνίας των Πρεσπών.

    Αυτά τα ολίγα για να ξεκαθαρίσετε τα πράγματα σχετικά μ’ εμένα.

    Όσον δε αφορά την ψιλο-διένεξη περί τη Λαμπιδόνα, όλοι ξέρουμε τι το έκνομον, τι το παράνμον και τι το άνομον.

  143. ΓιώργοςΜ said

    111 τέλος: Προσφιλής μέθοδος, ελλείψει επιχειρημάτων, οι προσωπικοί χαρακτηρισμοί. ΟΕΔ.

  144. leonicos said

    113
    BLOG OTI NANAI
    Δεν ήθελα να παρέμβω, έχουμε διαφωνήσει και στο παρελθόν και κρίνω ότι θα συνεχίσουμε

    Βρε Λουκρητία μου, κι εγώ εδώ είμαι. Έτοιμος για διαφωνία. Να φάμε τα μουστάκια μας κι ας μην έχεις κι ας μην εχω

    Η Φω λέει: Ούτε για καβγά δεν είσαι;

    Αλλά δεν ξέρει ότι είμαι καβγατζής. Απλώς το κρύβω, για ναμμη με λέει καβγατζή.

  145. leonicos said

    90

    ωραία ψείρα

  146. loukretia50 said

    Λεώνικε, μάλλον δίκιο έχει η Φωτεινή!
    όσο για μένα..

    Κάνε ό,τι θέλεις καυγατζή, μα μη με μπλέκεις με το Τζι…
    Δε μ΄αρέσουν οι καυγάδες!

  147. Χαρούλα said

    Από την βιασύνη το ανέβασα σε παλιό νήμα

    ΤΩΡΑ στο κανάλι της Βουλής, συνέδριο για τα φέικ-νιουζ με κάποιους Μπουκάλα, Αλικάκο, και ένα Σαραντάκο. Τους ξέρει

  148. Μαρία said

    147
    Υπάρχουν όλα τα βίντεα του συνεδρίου π.χ. https://www.youtube.com/watch?v=hAMaRzHx4sM

  149. Χαρούλα said

    148 Μαρία σ’ευχαριστώ. Ήδη τα έχω ξεκινήσει. Χρειάζονται όμως χρόνο και προςοχή. Απλά τώρα ασχολούμενη και με άλλα παράλληλα, έκανα …επανάληψη. Και σκέφτηκα μήπως και άλλος θα ήθελε κάτι τέτοιο.

  150. Γιάννης Ιατρού said

    μιά παρατήρηση για τα κομπιουτεράκια, αριθμομηχανές (και όπως θέλετε να τα πείτε) και την εξοικείωση των νέων/μαθητών:

    Δεν είναι κατ΄εμέ κύριο, αν τα χρησιμοποιούν ή όχι ή τι χρησιμοποιεί ο καθένας για τους υπολογισμούς του, αλλά η ευχέρεια που οφείλει να έχει στην εκτίμηση της τάξης μεγέθους του προσδοκωμένου αποτελέσματος των αριθμητικών πράξεων. Δεν είναι σωστό να επαφίενται τυφλά σ΄αυτό που δείχνει το μηχάνημα, γιατί και μπορεί να έχει βλάβη, και μπορεί να κτυπήσουμε λάθος κάποιο νούμερο κλπ. κλπ.

    Παρεμπιπτόντως, εγώ μεγάλωσα με τον λογαριθμικό κανόνα, τα Texas Instr. και τα HP είχαν βγει προς το τέλος των σπουδών μου, κόστιζαν όμως τόσο πολύ – περί τα 700 Μάρκα- που το πανεπιστήμιο είχε αποφασίσει, πως για λόγους ισότητας, αφού δεν είχαν όλοι οι φοιτητές πλούσιους πατεράδες, να μην επιτρέπεται η χρήση τους στις εξετάσεις …

    Είχα αναρτήσει παλιά ένα σχετικό (κάπως τραγικό …) περιστατικό στις εξετάσεις στο Πανεπιστήμιο, παλιά στο μπλογκ εδώ, ίσως το βρω αργότερα…

  151. ΣΠ said

    150 Δεν είναι κατ΄εμέ κύριο, αν τα χρησιμοποιούν ή όχι ή τι χρησιμοποιεί ο καθένας για τους υπολογισμούς του, αλλά η ευχέρεια που οφείλει να έχει στην εκτίμηση της τάξης μεγέθους του προσδοκωμένου αποτελέσματος των αριθμητικών πράξεων.

    Αχ, Γιάννη. Έχω δει σε γραπτά φοιτητών, ελάχιστα ευτυχώς, να δίνουν αποτέλεσμα, π.χ. θερμοκρασίας, εμφανώς εκτός πραγματικότητας (έχω δει και αρνητική τιμή) και να μη προβληματίζονται καθόλου.

  152. Γιάννης Ιατρού said

    151: Πάλι καλά που δεν σου έγραψαν από κάτω «εσύ άρχισες πρώτος» 🙂 🙂

  153. ΓιώργοςΜ said

    150 Από τα πρώτα μαθήματα της Τεχνικής Μηχανικής (αν θυμάμαι καλά τον τίτλο), επισημάνθηκε αυτό ακριβώς, της αίσθησης των μεγεθών. Ο καθηγητής μας είπε για κάποιον φοιτητή που υπολόγισε για τον κινητήρα ενός ασανσέρ πολυκατοικίας 46.000 ίππους 🙂
    Προσωπικά πιο εύκολα θα δεχτώ τον υπολογισμό ενός έμπειρου μάστορα από αυτόν ενός φρέσκου διδάκτορα Μηχανολογίας, ειδικά όταν υπάρχει πολύ μεγάλη διαφορά.

  154. Ωραίο! Το φχαριστήθηκα και έγινα κατά τι σοφότερος.

  155. Πέπε said

    @135, 132 κλπ.

    Ρε παιδιά, αμάν πια να τα θέτουμε όλα υπό συζήτηση!

    Η λέξη «αριθμομηχανή» υπήρχε και ήταν σε κοινή χρήση και κοινώς κατανοητή από τότε που θυμάμαι. Εντάξει, το λέγαμε και κομπιουτεράκι, και το λέμε ακόμα, αλλά όλοι ξέρουν ότι αυτό είναι μια συμβατικά ανεκτή ακυρολεξία, όπως το να λες «κομπιούτερ» το τηλεκοντρόλ και «μικιμάου» όλα τα κινούμενα σχέδια. «Υπολογιστής τσέπης» είναι ένας βλακώδης εξελληνισμός για το «κομπιουτεράκι».

    «Αριθμομηχανή», εκτός από την ειδική συσκευή (που λίγοι πλέον χρησιμοποιούν), είναι και το όνομα των προγραμμάτων και εφαρμογών σε κινητά και υπολογιστές (δεκ. ’80 ή/και ’90, και σε ηλεκτρονικά ρολόγια) που κάνουν την ίδια δουλειά. Εκεί κανείς δε θα διανοηθεί ποτέ να το πει «κομπιουτεράκι» ή «υπολογιστή τσέπης», ενώ παράλληλα είναι πιθανότερο να χρησιμοποιήσει αυτά, λιγότερο πιθανό την κανονική αριθμομηχανή (που εννοείται ότι θα είναι τσέπης), και απίθανο την άλλη, τεράστια μηχανή, που επίσης ονομάζεται αριθμομηχανή. Αυτήν πρώτη φορά την ακούω εδώ (#135), όθεν συνάγω ότι δεν πρέπει να είναι και τόσο γνωστή, άρα η πιθανότητα σύγχυσης είναι μικρή.

    Με δυο λόγια: λέγεται αριθμομηχανή, και τέρμα.

    ______________

    @ 128:

    Πολύ πιο δύσκολο από το να βρεις την τελική τιμή κάποιου προϊόντος ξέροντας την αρχική και το ποσοστό της έκπτωσης, είναι το να βρεις την αρχική ξέροντας την τελική και το ποσοστό έκπτωσης. Με μια παρέα έχουμε περάσει ολόκληρο καφέ προσπαθώντας να εξηγήσουμε ο ένας στον άλλο ότι αν με έκπτωση 30% πληρώνεις 100, χωρίς έκπτωση δεν θα ήταν 130.

    Εκεί δε βοηθάνε τα κομπιουτεράκια. Αν ξέρεις να κάνεις απλή μέθοδο των τριών (αν δηλαδή ξέρεις τι να τη ρωτήσεις, τη μέθοδο), οι πράξεις είναι εύκολες, και άμα παραζορίσουν κάνεις και μια στρογγυλοποίηση, σιγά τώρα, δεν είναι εκεί το πρόβλημα. Αν όμως δεν ξέρεις να προσδιορίσεις το ερώτημα, καληνύχτα.

    Μετά, αφού το λύσαμε (;), ζητήσαμε λογαριασμό, και ξεκίνησε νέος γύρος. Πόσα όλα μαζί; Τόσα. Πόσοι είμαστε; Εγώ έχω μόνο εικοσάρικο…

    Εκεί θα βοηθούσαν τα κομπιουτεράκια, αλλά επειδή το αρχικό ερώτημα είναι προφανές (ενώ οι πράξεις όχι κατ’ ανάγκην πιο εύκολες), ντραπήκαμε να τα βγάλουμε όξω – τι είμαστε, τίποτα αγράμματοι; Αλλά ένας από την παρέα αποφάσισε να κεράσει, και μας έβγαλε (μαζί και τον εαυτό του) από την εξευτελιστική θέση.

  156. Γιάννης Κουβάτσος said

    Ναι, Πέπε, αριθμομηχανή λέγεται, αλλά σχεδόν όλοι λέγοντας κομπιουτεράκι συνεννοούμαστε. Να λέω αριθμομηχανή, να με κοιτάνε αμήχανοι και να πρέπει να πω κομπιουτετάκι για να γίνω κατανοητός, δε λέει. Λέω εξαρχής κομπιουτεράκι και ξεμπερδεύω.

  157. Πέπε said

    156:

    Ναι ρε παιδί μου, αλλά όχι όταν γράφεις βιβλίο!

    (Στην τελική, για τον μαθητή που ενδεχομένως ξέρει το «κομπιουτεράκι» αλλά όχι την «αριθμομηχανή», η απάντηση σε τυχόν απορία του για τον δεύτερο όρο είναι πολύ απλή: «Αριθμομηχανή είναι εκείνο στο κινητό σου που γράφει Αριθμομηχανή».)

  158. Μαρία said

    151
    Και πού να δεις τι βλέπουν οι παλιοί μηχανολόγοι, όταν νέοι βγάζουν σωλήνα του καλοριφέρ 200 ίντσες.

  159. Χαρούλα said

    Κι όσο εμείς αναλύουμε κομπιουτεράκια-υπολογιστές-αριθμομηχανές, οι έφηβοι έχουν περάσει στο επόμενο επίπεδο! Κινητό λένε πια!😅

    Οι εκπαιδευτικοί φαντάζομαι έχετε δει συναδέλφους που χρησιμοποιούν «μηχανάκια» στην άθροιση της βαθμολόγησης των γραπτών. Μην γίνει και καναλάθος ως το …20!

  160. ΓιώργοςΜ said

    159 >Μην γίνει και καναλάθος ως το …20!
    Λάθος γίνεται και με κομπιουτεράκι αριθμομηχανή. Είναι θέμα εξάσκησης.
    Μια φορά ο πατέρας μου πείραξε έναν ξάδερφό μου, που πηγε να αθροίσει κάτι ποσά με αυτό αντί με το χέρι. Εκείνος δικαιολογήθηκε «για πιο γρήγορα». Τότε ο πατέρας μου ξεκίνησε κι αυτός την άθροιση με το χέρι, τελείωσε πρώτος και σωστά, ενώ ο ξάδερφος είχε κάνει λάθος.
    Βέβαια ο ένας είχε μεγαλώσει σε μια εποχή που αριθμομηχανή (μηχανική) είχαν ίσως μόνο τα μεγάλα λογιστήρια, ενώ ο άλλος τη συνάντησε από μικρός, οπότε δε ζόρισε τόσο το μυαλό του ποτέ.
    Ο κόσμος πάει μπροστά βέβαια, και είναι περιττό να κάνουμε με κόπο κάτι που γίνεται πολύ εύκολα, όμως κάποιες χρήσιμες δεξιότητες χάνονται (όπως του προσανατολισμού τώρα με τα GPS), κι αν μας βγάλει κάποιος την πρίζα ή τις μπαταρίες δε μπορούμε ούτε τα κορδόνια μας να δέσουμε.

  161. argyris446 said

    Reblogged στις worldtraveller70.

  162. Triant said

    160: Γρήγορες σούμες = πρέφα (και με την άκρη του ματιού ενίοτε) 🙂

  163. Pirros said

    Το μύθο της μίας ψήφου για τα ελληνικά αναφέρει και ο Βασίλης Ραφαηλίδης στο βιβλίο του «Έλληνες και Νεοέλληνες». (Πρόκειται για βιβλίο βασισμένο σε μία σειρά άρθρων σε συνέχειες του συγγραφέα στο Έθνος της Κυριακής). Το επίμαχο κομμάτι γράφτηκε στις 22 Μαρτίου 1987 και έχει το πρόσθετο ενδιαφέρον ότι ο Β.Ρ. δεν το αναφέρει ως μία ψήφο, αλλά «για λίγους ψήφους».

  164. sarant said

    163 Καλά που το επισημαίνεις, ευχαριστώ!

  165. Γιάννης Κουβάτσος said

    Στο διήγημα του Μυριβήλη από την ίδια συλλογή διαβάζουμε την πρόταση «Τον άντρα της τον έσφαξαν στο κίνημα οι συμμορίτες». Ούτε από Χριστούγεννα ούτε από Πρωτοχρονιά καταλάβαινε ο Στρατής. Χαρακτηριστικό γνώρισμα όλων των φανατικών. Εμμονικοί και μονοθεματικοί. 😊

  166. Γιάννης Κουβάτσος said

    165: Λάθος ανάρτηση.

  167. ΣΠ said

    163, 164
    Είχε αναφερθεί και παλιότερα:
    https://sarantakos.wordpress.com/2018/03/07/bruxelles-2/#comment-489793

  168. Γιάννης Ιατρού said

    69β: Τολμάς να μιλάς *επίδοξε αποδομιστή των πάντων*, εσύ, που έχεις εδώ και 6 χρόνια το γεμάτο με χρυσάβγουλα βίντεο κανάλι σου στο dailymotion» και δεν έχεις ΟΥΤΕ ΕΝΑ ακόλουθο!

    Σ΄έχουν φαίνεται «γραμμένο» ακόμα και οι δικοί σου!

  169. Theo said

    @168:
    Ανεβάζει και Σαραντάκο ο τάχαμου αποδομιστής 🙂

  170. Γιάννης Ιατρού said

    169: Δανεικό…. άσε που το «επιτελείο του» έχει ενίοτε και «τεχνικό» πρόβλημα 🙂
    Έχει κι άλλο κανάλι, στο ΣυΣωλήνα …., με 3 εξάρια στο όνομα 🙂 🙂

  171. Ιάκωβος ο Αδελφόθεος said

    Εκλεκτέ σχολιαστά κ. Ιατρού (168),

    γνωρίζεις πόσο σε εκτιμώ, αλλά θα στο πώ ευθέως: Ασχολείσαι με ανούσιες παπαριές και σπαταλάς τζάμπα τον πολύτιμο χρόνο σου. Οποιαδήποτε στιγμή θές, σού αποδεικνύω ότι έχω τουλάχιστον άλλα 4 Κανάλια στο YouTube και άλλα 3 στο DailyMotion. Εννοείται ότι δεν τάχω για να κάνω ακροαματικότητα ή να μαζεύω ακολούθους, αλλά για καθαρά πρακτικούς λόγους.
    Αντίθετα, εσύ έχεις το όνομά σου στο κανάλι σου και η ξεφτίλα για την ασήμαντη ακροαματικότητα είναι όλη δική σου. Θα σού κάνω δύο επισημάνσεις και ελπίζω ότι θα μού απαντήσεις, αν συμφωνείς ή όχι…

    1) Το βίντεο του κ. Σαραντάκου από την εμφάνισή του στο «Απευθείας» της ΕΡΤ-1 που ανέβασες στο κανάλι σου (σχόλιο 55) έχει κάνει 163 χτυπήματα μέσα σε 3 ημέρες. Πράγμα που δείχνει ότι δεν μπήκαν – έστω – στον κόπο να πατήσουν το play, ούτε 164 αναγνώστες του παρόντος Ιστολογίου…

    Ακόμη απογοητευτικότερα για τον ωχαδερφισμό των αναγνωστών του Σαραντακείου Ιστολογίου είναι τα συμπεράσματα από το βίντεο με την Ημερίδα της Βουλής που ανέβασε στο δικό του κανάλι ο κ. Σαραντάκος: Μέσα σε 12 ημέρες, τό έχουν δεί μόλις 103 νοματαίοι!..

    Αντίθετα, κάθε εικόνα που ανεβάζω εγώ εδώ πέρα, την βλέπουν για πλάκα 600 άτομα σε 24 ώρες, με μέσο όρο τα 800. Πολλές από τις εικόνες – ντοκουμέντα που ανεβάζω εδώ πέρα έχουν ξεπεράσει τα 5.500 χτυπήματα. Αυτό δεν σού λέει κάτι;

    2) Ως χωροφύλακας που είσαι, αγαπητέ κ. Ιατρού, όφειλες να έχεις πείσει τον κ. Σαραντάκο να κάνει και δύο άλλα γκάλοπ στο τέλος της Χρονιάς: Να ψηφίζουν οι αναγνώστες (όπως ψηφίζουν τώρα για την Λέξη της Χρονιάς) για τον πολυτιμότερο σχολιαστή, για τον πιό αναγνώσιμο σχολιαστή (με βάση τα «κλίκ» πάνω στο σχόλιό του), για τον πιό ανιαρό σχολιαστή κλπ. Αλλά αυτό δεν σε συμφέρει να γίνει, γιατί στις περισσότερες κατηγορίες θα σάρωνα εγώ, παρά την συκοφαντική εκστρατεία εναντίον μου, τόσο από τους χριστιανούληδες (Blog-oti-nanai, Theo κλπ.) όσο και από τους μπολσεβίκους του Ιστολογίου

    Εγώ δεν έχω κανένα πρόβλημα να δηλώσω πως θα σε ψήφιζα πρώτο και στις δύο αυτές κατηγορίες για το 2018: Του πολυτιμώτερου και του πιό αναγνώσιμου σχολιαστή. Ιδού το ψηφοδέλτιο (δεκάδα) που θα έρριχνα στην κάλπη, αν διοργάνωνε τέτοια ψηφοφορία για το 2018 ο κ. Σαραντάκος:

    ΠΟΛΥΤΙΜΟΤΕΡΟΣ ΣΧΟΛΙΑΣΤΗΣ: 1. Γιάννης Ιατρού, 2. Blog-oti-nanai, 3. Π-2, 4. Λουκρητία 5. Corto, 6. Theo, 7. Άγγελος 8. Μαρία, 9. Alexis, 10. Κώστας

    ΠΙΟ ΑΝΑΓΝΩΣΙΜΟΣ ΣΧΟΛΙΑΣΤΗΣ: 1. Γιάννης Ιατρού, 2. Λουκρητία, 3. Νεογίδιος, 4. Λεώνικος, 5. Blog-oti-nanai, 6. Άγγελος, 7. Georgios Bartzoudis, 8. Μαρία, 9. Tomás De Torquemada 10. Alexis

    ΠΙΟ ΑΝΙΑΡΟΣ ΣΧΟΛΙΑΣΤΗΣ: 1. κύρ Δημήτρης Μαρτίνος, 2. Λάμπρος, 3. κύρ Γιάννης Κουβάτσος

  172. Γιάννης Ιατρού said

    171: Δύο πράγματα θα σου μόνο:
    για το 1:
    Οι συλλογισμοί σου για τα βιντεάκια είναι πολλαπλά (εννοώ για πολλούς λόγους) λάθος.
    Δεν θα κάτσω να στους αναλύσω έναν-ένα. Μόνο ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα θα φέρω:
    Τις δημόσιες εμφανίσεις του Νίκου που είναι αποτυπωμένες στα βιντεάκια που αναφέρεις, είχαν την δυνατότητα να δουν ή να ακούσουν από την τηλεόραση και το ραδιόφωνο χιλιάδες ακροατές (και μεταξύ αυτών και αναγνώστες/σχολιαστές εδώ). Άσε που διατίθενται/είναι προσβάσιμοι και από άλλες πηγές. Επομένως οι όποιες στατιστικές σου, πάπαλα….

    Και λες και ψεματάκια (όχι πάντοτε αθώα, ε;), Δεν εκπλήσσομαι.
    π.χ. για τις μετρήσεις (σου) για τα hit σε εικόνες/φωτό που βάζεις εδώ στο μπλογκ κλπ.
    Όοοοοποιος… σε διαβάζει εδώ στο μπλογκ, δεν έχει ανάγκη να «κτυπήσει» εξτρά την εικονίτσα (με τα κιτρινισμένα και τους πολύχρωμους τίτλους), αφού ήδη την βλέπει στο σχόλιο… Και κoπυπάστοωμα να έκανε κάποιος, πάλι δεν δημιουργείται κάποιο hit!

    Άλλωστε έχω πολλές φορές πει εδώ μέσα, πως βάζεις διάφορα βιβλία, τάχα μου σαν προσφορά, αλλά τα μεταφέρεις πρώτα σε δικό σου τόπο στο διαδίκτυο για να μετράς (χωρίς να τους έχεις κάνει την παραμικρή άξια λόγου αλλαγή/επεξεργασία και παρόλο που αυτά τα βιβλία προσφέρονται γενικά στο διαδίκτυο, π.χ. από τον κινέζο κλπ). Είσαι σκέτη απάτη ρε συ!

    Επίσης να σου τονίσω, πως οι «πρακτικοί λόγοι» που ισχυρίζεσαι πως έχεις για την διατήρηση/δημιουργία πολλαπλών (και συνήθως σε νάρκη) λογαριασμών στα κοινωνικά μέσα δικτύωσης, μάλλον θα έπρεπε να τους συνοψίσεις σε ένα:
    ανωνυμία ή αλλιώς ψευδώνυμα… (για ευνόητους λόγους)! Για τις γνωστές πλαστοπροσωπίες καλύτερα να μην αρχίσω να λέω.

    για το 2:
    α) Έχεις κάποιο πρόβλημα με την «προβολή σου» και γενικά με την «προβολή» και την κατάταξη. Ίσως και λόγω επαγγέλματος…
    Ένα δεν έχεις καταλάβει για τους σχολιαστές (το 98% τουλάχιστον):
    Δεν μας ενδιαφέρει η προβολή κι ο συναγωνισμός, ως εκ τούτου ούτε σχολιάζουμε για να μετρηθούμε, ούτε μετράμε με την έννοια της αξιολόγησης σχολιαστών…

    β) Γούστα κι ενδιαφέροντα είναι αυτά, όπως σε όλες τις δημόσιες εμφανίσεις/αναρτήσεις, η αναγνωσιμότητα, εκτός του τρόπου γραψίματος του καθενός, εξαρτάται και από την προσωπική τοποθέτηση και από την επικαιρότητα των σχολίων σχετικά με τα κοινωνικά και πολιτικά δρώμενα. Έτσι όποιος θέλει διαβάζει τον ένα ή τον άλλο ή δεν διαβάζει τον δείνα.
    Επομένως κι εδώ, δεν υπάρχει θέμα κατάταξης, όπως και δεν υπάρχει θέμα λογοκρισίας σ΄ αυτό το μπλογκ.

    Σκέψου πόσο ανεκτικός είναι ο Νίκος ….. που σ΄ αφήνει να σχολιάζεις.

  173. BLOG_OTI_NANAI said

    172: Πολύ σωστά όλα!

  174. Ιάκωβος ο Αδελφόθεος said

    Ποιά είναι τα σωστά που είπε ο Ιατρού, κύριε Blog-oti-nanai (173); Πάει να δικαιολογήσει τις απαράδεκτα χαμηλές θεαματικότητες των δύο βίντεο με τις (εξαίσιες, κατά την γνώμη μου…) διαλέξεις του κ. Σαραντάκου, λέγοντας πως οι πολλοί αναγνώστες του παρόντος Ιστολογίου τις είδαν στην Τηλεόραση, στο Ραδιόφωνο και σε άλλες πηγές!..

    Θα με αναγκάσετε, κ.κ. Blog + Ιατρού να κάνω κάτι απλό, που θα έχει ως αποτέλεσμα να γελοιοποιηθείτε μέχρι Δευτέρας Παρουσίας: Αν μού δώσει άδεια ο κ. Σαραντάκος, θα ανεβάσω εδώ (μέσω YouTube) ένα βίντεο 2-3 λεπτών με τις δραστηριότητες της Κοινότητός μας στο Ιλλινόϊ: Μέσα σε 24 ώρες (ακόμα και τώρα τις γιορτές που οι τακτικοί αναγνώστες δεν μπαίνουν στο Ιστολόγιο) θα κάνει πάνω από 300 χτυπήματα για πλάκα…

  175. Theo said

    @174β:
    Μηπως σου διαφεύγει ότι θεαματικότητα στο YouTube και γενικά στο Διαδίκτυο έχουν και τα βίδδεα με τις μεγαλύτερες σαχλαμάρες και γελοιότητες;
    Πολλά χτυπήματα πράγματι γίνονται «για πλάκα», για να γελάσει ο κόσμος με τους γελοίους, τους ηλίθιους και τις ηλιθιότητες που ξερνάνε.

  176. Γιάννης Ιατρού said

    175: Καλά, Theo, δεν κατάλαβες πως επειδή τον έχουν φτύσει γενικά, προσπαθεί μέσω της ακροαματικότητας του μπλογκ να επιτύχει κτυπήματα στο ΣυΣωλήνα….
    Ρε αδελφόθεε, αφού είναι καλά τα βινταέκια σου, τι χρειάζεσαι το μπλογκ για το μάρκετινγκ;

  177. Ιάκωβος ο Αδελφόθεος said

    Κύριοι Theo (175) + Ιατρού (176),

    μαζί μιλάμε και χώρια καταλαβαινόμαστε. Δεν είπα ότι θα αναρτήσω σαχλό βιντεάκι για να ξεπεράσω σε θεαματικότητα τις δύο διαλέξεις του κ. Σαραντάκου. Θα αναρτήσω ένα καθωσπρέπει βίντεο από καινούργιο κανάλι (να μήν έχει καθόλου ακολούθους, ώστε να μή πάρει θεαματικότητα απ’ αυτούς) και θα πάθετε την πλάκα σας. Εννοείται, άν μού δώσει άδεια ο κ. Σαραντάκος για να το αναρτήσω…

    Όπως ήδη ξεκαθάρισα, εγώ δεν ζητάω θεαματικότητα για τα κανάλια μου, άρα αυτό που λέει ο Ιατρού στο 176 (ότι χρησιμοποιώ το παρόν μπλόγκ για μάρκετιν), είναι σκέτη βλακεία. Απλώς, πάω να αποδείξω πόσο ωχαδερφιστές είναι οι αναγνώστες του παρόντος Ιστολογίου, αφού δεν φιλοτιμήθηκαν να κάνουν έστω και ένα «κλίκ» στο βίντεο που ανήρτησε ο ίδιος ο κ. Σαραντάκος στο κανάλι του!..

    Το οποίο βίντεο είναι ακόμα καθηλωμένο στα 103 χτυπήματα, δεν έχει πάρει ούτε ένα like (μόνο ένα anti-like!) Είναι τόσο απίστευτο αυτό που συμβαίνει, που θα βάλω το Επιτελείο να ψάξει μήπως το YouTube κάνει σαμποτάζ στο κανάλι του κ. Σαραντάκου, ή αν έχει αναστείλει την λειτουργία μετρήσεως των χτυπημάτων αυτές τις εορταστικές μέρες. Δεν εξηγείται αλλιώς, τόσο χαμηλή θεαματικότητα, ενώ τις δικές μου εικόνες που ανέβασα σήμερα τις έχουν δεί 171 άτομα σε 3 ώρες.

    Και την χθεσινή για τον Ευάγγελο Σταμάτη την είδαν 492 νοματαίοι μέσα σε 24 ώρες…

    Κι όπως λέει ο αγαθοβιόλης ο Ιατρού, είναι μόνο αυτοί που κάνουν «κλίκ» πάνω στην εικόνα μου. Όλοι οι άλλοι που απλώς την βλέπουν και δεν κάνουν «κλίκ», ΔΕΝ ΜΕΤΡΩΝΤΑΙ από i.imgur.com!..

    Μη το συνεχίζετε, αγαπητοί φίλοι, γιατί θα ξεφτιλιστήτε κι είναι κρίμα. Δεν κατέχετε τα τεχνικά, δεν έχετε και κάποιο Επιτελείο από πίσω σας…

  178. Το θέμα είναι τι έχει ο καθένας από πίσω του…ολόκληρο επιτελείο !!

    και θυμήθηκα που γυρνάγαμε σημαιοφόροι από Πόρο δια ξηράς λόγω απαγορευτικού και βάζαμε τα καπέλλα μας όταν φτάναμε στα διόδια, λέγαμε » επιτελείο» και περνάγαμε τζάμπα… μαγική λέξη το επιτελείο !

  179. Γιάννης Ιατρού said

    …είναι μόνο αυτοί που κάνουν «κλίκ» πάνω στην εικόνα μου..

    Ναι, ναι, έτσι θα κάνουν γιατί είναι όμορφη η εικόνα σου, ε;;; Άσε μας ρε μπάρμπα, ζήσε στον κόσμο σου…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: