Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Ο γείτονάς μου ο Λαπαθιώτης (του Γιώργου Ιωάννου)

Posted by sarant στο 6 Ιανουαρίου, 2019


Μεθαύριο, στις 8 Ιανουαρίου, συμπληρώνονται 75 χρόνια από την αυτοκτονία του αγαπημένου μου ποιητή Ναπολέοντα Λαπαθιώτη. Κάθε χρόνο, τη μέρα εκείνη ή την κοντινότερη Κυριακή, το ιστολόγιο συνηθίζει να δημοσιεύει ένα άρθρο σχετικό με τον ποιητή, παρουσιάζοντας είτε κάποιο άγνωστο κείμενό του είτε στοιχεία για τη ζωή του. Στη φετινή δημοσίευση αλλάζω κάπως τακτική, αφού δημοσιεύω ένα αρκετά γνωστό κείμενο για τον Λαπαθιώτη, γραμμένο από τον επίσης αγαπημένο Γιώργο Ιωάννου.

Ένας από τους λόγους της σημερινής δημοσίευσης είναι ότι σχετικά πρόσφατα το εξαιρετικό αυτό κείμενο του Ιωάννου ανέβηκε διασκευασμένο σε θεατρικό μονόλογο, σε σκηνοθεσία του Γιάννη Σκουρλέτη, με έξοχη ερμηνεία του Αντώνη Γκρίτση στο Μπιζού ντε καντ. Πρόσφατα συνάντησα τον ηθοποιό που μου έστειλε και ένα ωραίο φυλλάδιο για την παράσταση, όπου υπήρχε και ενδιαφέρον κείμενο του Δημήτρη Παπανικολάου, που μπορείτε να το βρείτε εδώ. Το κείμενο του Παπανικολάου αναλύει και φωτίζει το αφήγημα του Γ. Ιωάννου, οπότε σας συνιστώ να το διαβάσετε μετά.

Από τη δημοσίευση του πεζογραφήματος του Ιωάννου έχουν περάσει 35 χρόνια, ο ίδιος δεν βρίσκεται πια στη ζωή -μάλιστα πέθανε αναπάντεχα δυο χρόνια μόλις μετά- και η περιοχή που περιγράφεται, η γειτονιά του Λαπαθιώτη, πίσω από το Μουσείο, έχει αλλάξει κι αυτή. Το σπίτι του Λαπαθιώτη μένει, μένει να ρημάζει…

Η φωτογραφία του σπιτιού είναι εκείνη που συνόδευε την αρχική δημοσίευση στη Λέξη.

Ο γείτονάς μου ο Λαπαθιώτης

Ο Ναπολέων Λαπαθιώτης δεν υπήρξε, βέβαια, γείτονάς μου την εποχή που ζούσε. Αυτό έγινε – δηλαδή «έγινε» – πολύ αργότερα, όταν εγώ πήρα των ομματιών μου και εγκαταστάθηκα οριστικά στην Αθήνα και μάλιστα, χωρίς να το καταλάβω, πάνω σ΄ αυτά τα ίδια χώματα με τα ίχνη από τα πατήματα και τα παραπατήματά του.

Θεωρητικά, θα μπορούσαμε να είμαστε στην ίδια γειτονιά επί δεκάξι χρόνια, εφόσον τόσο ήμουν εγώ, όταν αυτός, πενηνταπεντάρης πια, αυτοκτόνησε στις 8 Ιανουαρίου 1944, μέσα σ΄ αυτό το πατρικό του σπίτι της οδού Κουντουριώτου – Κουντουριώτου και Οικονόμου – στα Εξάρχεια, απ΄ όπου περνώ πολλές φορές τη μέρα και πάντοτε τον μνημονεύω. Δεν μπορούσα, λοιπόν, να λείψω από αυτό το δημόσιο σαραντάχρονο μνημόσυνό του.

Φοβούμαι πως αν καθόμασταν από τότε κοντά, θα τον θυμόμουν τώρα μόνο στα τελευταία του, απάνω στη μεγάλη καταρράκωση και τον παρατημό του, γιατί όταν είναι κανένας πολύ μικρός, δεν ξέρει να προσέξει, ενώ όταν είναι έφηβος, ξαφνικά ανακαλύπτει τα πάντα, ιδίως τα παράξενα φαινόμενα, και εύκολα ερεθίζεται η φαντασία του. Θα τον θυμόμουν, λοιπόν, κι εγώ στα τελευταία του, όπως κυρίως τον θυμούνται ακόμη μερικοί σ΄ αυτή τη γειτονιά.

Πάντως, από αυτό το σπίτι, όπου κατοικώ τώρα, της οδού Δεληγιάννη 3, δεν θα ήταν δυνατό να γειτονεύω μαζί του, γιατί τότε βρισκόταν στο χώρο αυτό η ξακουστή ταβέρνα του Γιώργη του Μιχαλάκου του κουλού, απόπου ο Λαπαθιώτης περνούσε συχνά, για να πιει κρασί με την παρέα του ή να δεχτεί κανένα ευγενικό κέρασμα, στα τελευταία του, όταν είχε πια καταπέσει. «Για τον ποιητή!»

Θα υπήρχε, λοιπόν, κάποια άλλη οπτική γωνία, κάποια διαφορετική σχέση και συνάφεια ή μάλλον δεν θα υπήρχε και πάλι τίποτα, μα θα ήταν πάντα, αυτό, που είναι και τώρα : ο Λαπαθιώτης να διαγράφει τα τελευταία στάδια του κύκλου του σ΄ αυτή τη γειτονιά, κι εγώ δεκάξι χρονών έφηβος στη Θεσσαλονίκη, τρομοκρατημένος και τσαλαπατημένος, ζώντας μέσα στον εφιάλτη της Κατοχής και της άλλης καταπίεσης, να διαβάζω ό,τι έβρισκα μπροστά μου από τα κείμενά του, είτε σε παλιούς τόμους του «οικογενειακού» περιοδικού «Μπουκέτο», είτε στα τεύχη του περιοδικού της Εγκυκλοπαίδειας του «Πυρσού». Και βέβαια, όχι μονάχα Λαπαθιώτη, αλλά όλο το σύμπλεγμα.

Μόνον ανίδεοι και ξιππασμένοι μπορούν σήμερα να λένε πως ο Λαπαθιώτης ήταν ένας μέτριος ή και ασήμαντος ποιητής του μεσοπολέμου, κι αυτό γιατί δεν μπορούν να δουν άλλο τίποτε παρά μονάχα τα ποιήματά του, και μάλιστα αυτά τα δημοσιεύσιμα, ενώ ο Λαπαθιώτης ήταν ένας δυνατός αισθησιακός ποιητής και προπαντός μια πνευματική προσωπικότητα. Η ποίηση του Λαπαθιώτη βρίσκεται στα ανέκδοτα τολμηρά ποιήματά του.

Τον Λαπαθιώτη, λοιπόν, τον είχα προσέξει ως όνομα και ως ποιητή προτού αυτοκτονήσει, διαβάζοντας τα ποιήματα της χρυσής του εποχής, της γύρω από το τριάντα, τον καιρό που αυτός πέθαινε. Και σίγουρα γι΄ αυτό η είδηση της «ξαφνικής» αυτοκτονίας του μού έκανε εντύπωση, αναφερόταν σε ποιητή που με είχε συγκινήσει. Και λίγο αργότερα γι΄ αυτό ακριβώς καταλάβαινα πολύ καλά όλες τις νύξεις και τους υπαινιγμούς, που γίνονταν μέσα στη χριστιανική κίνηση, όπου είχα καταφύγει κι εγώ, επειδή κάτι είχα γευτεί από την «ολέθρια» ποίησή του. Φαίνεται ότι μερικοί από κείνους τους νεοχριστιανούς σαγηνεύονταν από το έργο του και μπαίνανε σε πειρασμό σκεπτόμενοι τη ζωή του, γι΄ αυτό και τον ξορκίζανε έτσι. Αλλά δεν πρόκειται εδώ να εξιστορήσω αυτά. Εδώ πρόκειται να ξαναπώ πόσο πιο δυνατή προσωπικότητα από πολλούς άλλους παρόμοιους ήταν ο Λαπαθιώτης, πόση σπουδαία και ξεχωριστή σημασία έχει αυτό και πόσο όλοι αυτοί με τις πανεπιστημιακές μεζούρες στο χέρι δεν μπορούν κάτι τέτοια να τα «πιάσουν». Κάθε τόσο ρίχνουν στη μέση διάφορους ποιητές της εποχής του και της παρέας του, λέγοντας ότι ο Λαπαθιώτης είναι πιο αδύνατος από αυτούς, ανυπόφορα αισθηματικός σε μερικά, ακόμα και σαλιάρης. Ναι, όλοι αυτοί έχουν δίκαιο στα σημεία, αλλά όχι στο σύνολο.

Και εγώ άλλοτε είχα πέσει σ΄ αυτή τη λούμπα, όταν είχα γίνει ένας λογοκρατούμενος οπαδός της θεωρητικής γραμμής της γενιάς του τριάντα, η οποία ήταν μια σπουδαία γενεά, αλλά κάπως πονηρή και άκαρδη. Έβλεπα τον Λαπαθιώτη σαν ένα σαχλό αισθηματικό ποιητή και για πολλά κείμενά του ακόμα έτσι τον βλέπω. Το ενδιαφέρον μου γι΄ αυτόν ξαναζεστάθηκε, από τότε που διάβασα μερικά από τα τολμηρά ποιήματά του, που ακόμα κι εκείνη την έκδοση Δικταίου, με τις εισαγωγές της, είχαν κάνει υποφερτή. Ερωτικά κείμενα πρώτης γραμμής, που αληθινά διεγείρουν.

Τώρα αποδεικνύεται ότι είχα πρωτοβρεθεί στη γειτονιά του Λαπαθιώτη, όταν γνώρισα τον Δικταίο και πέρασα καλεσμένος από το σπίτι του, Καλλιδρομίου 74Α, μια Κυριακή πρωί του 1955. Εντούτοις, ο Δικταίος, που θα μπορούσε να ισχυριστεί κι αυτός ότι ήταν γείτονας του προστάτη του Λαπαθιώτη, και μάλιστα σε εποχή πολύ κοντινότερη προς το θάνατό του, δεν μού είχε κάνει νύξη γι΄ αυτή τη γειτνίαση, ούτε και στην εκτενή και ιδιωτικής συχνά φύσεως εισαγωγή του λέει κάτι σχετικό.

Ενώ σε μένα έχει κάνει σπουδαία, συνταρακτική μπορώ να πω, εντύπωση η γειτνίαση και συχνά, καθώς περνώ μέσα στα μισοσκότεινα έξω από το σπίτι του Λαπαθιώτη, συλλογίζομαι πως ευχαρίστως θα κατοικούσα κι εγώ μέσα σ΄ αυτό το ξεφλουδισμένο από το σουβά του αρχοντικό, αν το επισκεύαζαν κάπως, το «αναπαλαίωναν», όπως λένε, και μου το πρότειναν. Τότε η γειτνίαση θα μετατρεπόταν σε συγκατοίκηση. Δεν φοβούμαι εγώ τα φαντάσματα και μακάρι να υπήρχαν.

Στην ανακάλυψη του σπιτιού του Λαπαθιώτη, και ότι οπωσδήποτε αυτό πρέπει να είναι, οδηγήθηκα από τη διαίσθησή μου, λίγον καιρό μετά την εγκατάστασή μου στη γειτονιά, το 1971. Είναι σπίτι δίπατο, με ισόγειο από τη μεριά της οδού Οικονόμου. Είναι τεράστιο, έχει στέγη με αέτωμα και από πίσω μεριά κήπο. Στο τζαμικιάνι, όπου καταλήγει η σκάλα, σώζονται ακόμη μικρά χρωματιστά τζάμια, που τόσο συνηθίζονταν κάποτε στα αρχοντικά. Η είσοδος είναι από την Κουντουριώτου, αλλά η πρόσοψη με το μπαλκόνι από την Οικονόμου. Τα πάντα ξεφτισμένα και ο σουβάς πεσμένος ολότελα και περίεργα. Εντούτοις, το σπίτι δεν μοιάζει με ετοιμόρροπο. Κάτω από το σουβά υπήρχαν χοντροί τοίχοι φτιαγμένοι με μεγάλες πέτρες, που τώρα προβάλλουν. Η πτώση του σουβά πιθανώς να επισπεύσθηκε και από τους όλμους, που άφθονοι έπεσαν κατά τα Δεκεμβριανά στην περιοχή, αφήνοντας τα ίχνη τους σε πολλά σημεία. «Σημεία και τέρατα!…»

Ο Λαπαθιώτης αυτοκτόνησε μέσα σ΄ αυτό το σπίτι, εννιά περίπου μήνες πριν από την απελευθέρωση. Αν έκαμνε λίγο κουράγιο ακόμη, θα μπορούσε να είχε ζήσει και τον τρόμο των Δεκεμβριανών, καθώς και  τον Εμφύλιο. Και ποιος τη χάρη του, τότε… Όλη αυτή η παρέα ξεκληρίστηκε από τον πόλεμο. Ο Τέλλος Άγρας πήγε από αδέσποτη σφαίρα, που άρπαξε τις τελευταίες μέρες της Κατοχής, ενώ ο Μήτσος Παπανικολάου, «ένας από τους πιο δυσειδείς ανθρώπους, που είδε στη ζωή του», όπως με καλοσύνη γράφει ο Δικταίος, πέθανε «φυσιολογικά» από πείνα και κατάπτωση εξαιτίας της ηρωίνης. Στο αφιέρωμα που του έκανε κάποτε ένα γνωστό περιοδικό, δημοσιεύονται ξεδιάντροπες αναμνήσεις πνευματικών ανθρώπων, όπου λένε πώς θυμούνται τον Παπανικολάου να σέρνεται ζητιάνος στους δρόμους, τυλιγμένος με τσουβάλια και πρησμένος ολόκληρος. Δεν ήταν μόνο ανεπρόκοποι, μα έπαιρναν και ναρκωτικά, ακόμα και ηρωίνη. Και αυτός και ο Λαπαθιώτης. «Αυτά δεν βγαίνουν σε καλό», διακηρύττει ο αυστηρός φύλακας της ηθικής Ντίνος Χριστιανόπουλος σε παλαιότερο άρθρο του για το Λαπαθιώτη.

Το σπίτι του Λαπαθιώτη φέρει πια κάτι, που σε βάζει σε υποψία. Έγιναν μέσα και γύρω του χίλια δυο και του έβγαλαν στην επιφάνεια πυκνές ζαρωματιές και σημάδια. Σαν βαρυφορτωμένο από πείρα αρχοντικό πρόσωπο. Πάντως, εγώ για τις υποψίες μου ως προς το περίεργο αυτό σπίτι βεβαιώθηκα από μια κουβέντα που είχα κάποτε με τον ποιητή και εκδότη Νίκο Καρύδη. Με κάποια αφορμή, άρχισε να μου διηγείται πώς λίγο μετά την αυτοκτονία κλήθηκε και μπήκε ως εκτιμητής της βιβλιοθήκης μέσα στο σπίτι του Λαπαθιώτη. Εγώ αντί να ακούω αυτή την ενδιαφέρουσα διήγηση, τον ρωτούσα επίμονα : «Είναι αυτό που βρίσκεται στην Οικονόμου και Κουντουριώτου γωνία; Αυτό το μεγάλο ρεπιασμένο σπίτι;» «Ναι!», μού είπε ο Καρύδης και ησύχασα. Αυτό ήταν! Τώρα, που επρόκειτο να κάνω αυτό το σημείωμα, πήγα στον «Ίκαρο» και τα ξαναείπαμε. Θα τα αφηγηθώ παρακάτω.

Αδράνησα πάρα πολύν καιρό να κάνω κάτι για το σπίτι, κι αν πάθει τίποτε, φοβούμαι ότι εγώ θα φταίω περισσότερο. Πριν από μερικούς μήνες ένα μικρό βυτιοφόρο, από αυτά που μοιράζουν πετρέλαιο, αναποδογύρισε ακριβώς έξω από την εξώπορτα του Λαπαθιώτη. Τα πετρέλαια πήραν την κατηφόρα και έφτασαν ως τη Σπυρίδωνος Τρικούπη. Έφριξα όταν τα είδα. Το πρώτο που θα καιγόταν, θα ήταν το σπίτι του ποιητή. Βέβαια, στην περίπτωση αυτή, εγώ δεν θα ένιωθα καμιά ευθύνη για τη φωτιά, το σπίτι όπως και νά ΄ταν, διατηρητέο ή όχι, θα πέθαινε, αλλά θα ένιωθα τύψεις, γιατί θα είχε χαθεί, χωρίς να έχει τιμηθεί εκεί ο Λαπαθιώτης και η μαρτυρική ζωή του, και χωρίς να έχει μεταβιβασθεί κάτι από την ατμόσφαιρά του στους μεταγενέστερους, που περνούν απέξω ανίδεοι. Αλλά και μέσα του κατοικούν ανίδεοι και από αυτούς το σπίτι κινδυνεύει ανά πάσα στιγμή και φθείρεται. Είναι κάτι οικογένειες από τα χωριά της Πίνδου ή των Αγράφων, που περιέργως έχουν ιδρύσει κάτι σαν παροικία στη γειτονιά μας και ενοικιάζουν πολλά από τα παλιά αυτά σπίτια, που αφθονούν στην περιοχή. Σε ένα υπόμνημά μου που έδωσα στο Υπουργείο Πολιτισμού, για να κηρυχθεί το σπίτι διατηρητέο, τα αναφέρω όλα.

Ορισμένοι παλαιοί κάτοικοι της περιοχής με τους οποίους συνομίλησα θυμούνται το σπίτι πολύ ωραίο κάποτε, με κήπο περιποιημένο, στάβλο για τα άλογα της άμαξας, υποστατικό για τους υπηρέτες. Τώρα όμως είναι το πιο απεριποίητο σπίτι της περιοχής. Οι παλαιοί αυτοί κάτοικοι θυμούνται και κάτι σπουδαιότερο. Θυμούνται καλά τον ίδιο τον ποιητή Ναπολέοντα Λαπαθιώτη.

Λίγο μετά από κείνη τη συζήτηση με τον ποιητή Νίκο Καρύδη, πήρα θάρρος και άνοιξα το θέμα σε μια βραδινή συναναστροφή στο σπίτι του νοικοκύρη μου Γιώργου Τσάπρα. Αμέσως διαπίστωσα πως ένας από τους συνδαιτημόνες, ο κύριος Κίμων Μαντέλλος, πρώην ανώτερος αξιωματικός του στρατού, θυμόταν πάρα πολύ καλά τον Λαπαθιώτη, γνωριζόταν μαζί του μάλιστα, και είχε αρκετά πράγματα να πει γι΄ αυτόν. Και μια κυρία επίσης, που τώρα είναι βαριά άρρωστη, ήξερε πολλά για τον ποιητή, καθώς και για την οικογένειά του. Λίγο αργότερα, είχα την κακή έμπνευση να μιλήσω γι΄ αυτές τις ανακαλύψεις μου σε ορισμένους παράγοντες της τηλεόρασης. Ήθελα κάτι να γίνει για τη μνήμη του Λαπαθιώτη και για το σπίτι του. Το αποτέλεσμα το είδα λίγους μήνες μετά, ξαπλωμένος και μπανταρισμένος με γύψους στο κρεβάτι μου στο ΚΑΤ. Οι παλαιοί κάτοικοι της γειτονιάς δεν είχαν δεχτεί να παρουσιαστούν στο φακό και αντί γι΄ αυτούς μιλούσε ο Δικταίος, ο οποίος παρ΄ όλο που είχε βοηθηθεί στα πρώτα του βήματα από τον ποιητή και ήταν επιμελητής του τόμου με τα ποιήματα του Λαπαθιώτη, δεν συμπαθούσε και πολύ τον ποιητή και προπαντός τον κύκλο του, όπως άλλωστε φαίνεται και στην εισαγωγή του τόμου. Εκείνο το βράδυ η κατάστασή μου χειροτέρεψε. Μέσα στην ταραχή μου, πήρα την απόφαση πως εγώ ο ίδιος έπρεπε κάποτε να κάνω κάτι.

Όταν μου δινόταν η ευκαιρία, συζητούσα με τη γειτονιά, τους παλαιούς κατοίκους. Κι έτσι το δεύτερο για το οποίο βεβαιώθηκα, ήταν ότι από άποψη εδαφικής επαφής ήμουν πολύ κοντινότερος με τον Λαπαθιώτη, απ΄ ό,τι μέχρι τότε νόμιζα. Το σπίτι στο οποίο συνεχώς αφότου ήρθα μένω, και μάλιστα στο ισόγειο, χτίστηκε επάνω στο οικόπεδο της ταβέρνας του Γιώργη Μιχαλάκου του κουλού, η οποία ήταν στέκι του Λαπαθιώτη και της παρέας του. Στέκι για τις ανάγκες του στη γειτονιά, βέβαια. Για την ακρίβεια, το σπίτι μας είναι χτισμένο πάνω στον κήπο της ταβέρνας, που είχε, λέει, εξαίσια δέντρα, λεύκες και ιτιές, και όπου οι θαμώνες όλους τους ζεστούς μήνες εκάθονταν, μια και το οίκημα που βρισκόταν κάτω από τη διπλανή μας τώρα πολυκατοικία ήταν μικρό, για το χειμώνα μόνο κατάλληλο. Αφού και τα πολλά βαρέλια του μαγαζιού ήταν στεγασμένα κάτω από ένα ανοιχτό υπόστεγο στην αυλή. Το κρασί, πάντως, ήταν από το Κορωπί.

Πολλές φορές τη νύχτα, καθώς κάθομαι κλεισμένος μέσα και δουλεύω ή στοχάζομαι, προσπαθώ να ανακαλέσω τα γέλια, τις χαρές, τα αστεία, τους χορούς και τις γλυκιές φιλικές ματιές, που διασταυρώθηκαν επί δεκαετίες σ΄ αυτούς τους βουβούς τώρα χώρους και σχεδόν απορώ με τη ματαιότητα των εγκοσμίων και τη μουγγαμάρα των στοιχείων της ύλης, που είναι βέβαια αυτά τα ίδια με τότε. Τίποτε!

Αν ήμουν κανένας σαχλαμάρας, θα είχα ίσως κι εγώ κάποια αναπαράσταση της τότε εικόνας εδώ, με τον Λαπαθιώτη να κουτσοπίνει με την παρέα του, πάνω στο χωρίς τραπεζομάντηλο τραπέζι, και τους γεροδεμένους μάγκες της καρδιάς του πιο εκεί να χορεύουν. Αλλά όχι. Να λείπουν από μας οι φενακισμοί. Αυτά τα αφήνω στους κακόγουστους φιλολόγους, που διέπρεψαν φέτος σε καβαφικές αναπαραστάσεις και σαρκασμούς. Πάντως, αληθινή εικόνα της περίφημης αυτής ταβέρνας και της αυλής μπορεί να πάρει κανείς από την ταινία του Κακογιάννη «Στέλλα», η οποία γυρίστηκε ακριβώς εδώ πάνω. Βέβαια, η ταβέρνα για τις ανάγκες της ταινίας είχε λάβει το όνομα «Παράδεισος», αλλά ήταν αυτή η ίδια του Γιώργη Μιχαλάκου του κουλού. Όλη η γειτονιά θυμάται τη Μελίνα και τον Φούντα.

Μέσα στις συζητήσεις ή μάλλον τις αναζητήσεις μου αυτές, άρχισε σιγά σιγά να αναδύεται και η μορφή του Κώστα Καρυωτάκη, ο οποίος καθόταν – άκουσον! άκουσον! – στον ίδιο δρόμο με τον Λαπαθιώτη, στην οδό Κουντουριώτου δηλαδή, αλλά λίγο παρακάτω. Στη γωνία Κουντουριώτου και Νοταρά, δεξιά ανεβαίνοντας. Εκεί έμενε η οικογένειά του όταν κι αυτός, ή μάλλον πρώτος αυτός, αυτοκτόνησε στην Πρέβεζα το 1928. Ο Καρυωτάκης πρέπει, σύμφωνα με τα λεγόμενα της γειτονιάς, να ήταν πολύ φίλος του Λαπαθιώτη. Ερχόταν συχνά στο σπίτι και πήγαινε μαζί του στην ταβέρνα του Μιχαλάκου. Πάντα μαζεμένος και πολύ συμπαθής.

Πέρσι το καλοκαίρι, όταν πια βεβαιώθηκα για το απίστευτο, ότι το σπίτι του Λαπαθιώτη δεν έχει κηρυχθεί διατηρητέο, έγραψα μια αναφορά στο Υπουργείο Πολιτισμού, με ημερομηνία 13.6.83. Επειδή όμως δεν έπαιρνα απάντηση και στο σπίτι του Λαπαθιώτη ήδη είχαν εμφανισθεί ένα γύρω πωλητήρια, έκανα μια δεύτερη αναφορά (13.9.83), ύστερα και από συνομιλία με τον δημοτικό σύμβουλο κύριο Γιώργο Βερνίκο, προς το Δήμο Αθηναίων, όπου βεβαίως σημείωνα πως για το ίδιο θέμα είχα κάνει αναφορά και στο Υπουργείο Πολιτισμού. Από το Δήμο μου απάντησαν αμέσως, γράφοντάς μου και συγχαρητήρια για το ενδιαφέρον μου. Έλεγαν ότι θα εξετάσουν το θέμα. Αλλά εκεί που δεν το περίμενα πια, έλαβα και από το Υπουργείο Πολιτισμού μια απάντηση, κοινοποίηση μάλλον, με ημερομηνία 28.12.83, όπου γράφουν ότι το θέμα παραπέμπεται στη Γραμματεία του Συμβουλίου Μνημείων Στερεάς Ελλάδος. Από τότε δεν έχω καμιά άλλη πληροφορία, αλλά αυτό οφείλεται και σε δική μου αμέλεια, γιατί δεν πήρα στο τηλέφωνο να ρωτήσω. Κατά βάθος, αισιοδοξώ πως κάτι θα γίνει. Δεν είναι δυνατό… Πάντως, από το έγγραφο του Υπουργείου έμαθα τα ονόματα των σημερινών ιδιοκτητών του σπιτιού. Παρακάτω, θα παραθέσω την αναφορά μου, αυτήν μάλιστα που έστειλα στο Δήμο, γιατί είναι κάπως πληρέστερη. Συγκεφαλαιώνει πολλά από αυτά, που μέχρι τώρα είπαμε :

            «Κύριε Δήμαρχε, ονομάζομαι Γιώργος Ιωάννου και είμαι συγγραφέας. Κατοικώ στην περιοχή Εξαρχείων και έτσι καθημερινά παρατηρώ τη φθορά και τους κινδύνους που διατρέχει ένα ιστορικό και ωραίο σπίτι της ίδιας περιοχής. Πρόκειται για το σπίτι του ποιητή Ναπολέοντα Λαπαθιώτη, στη γωνία των οδών Κουντουριώτη και Οικονόμου στα Εξάρχεια.

             Ο Ναπολέων Λαπαθιώτης (1889-1944) υπήρξε σημαντικός ποιητής, ιδιαίτερα καλλιεργημένος άνθρωπος και πολιτιστικός παράγων εξαιρετικά υπολογίσιμος στον καιρό του. Εξετιμάτο ιδιαιτέρως από τον ποιητή Κ.Π. Καβάφη και αποτελούσε πνευματική ομάδα με τους, επίσης σημαντικούς ποιητές, Τέλλο Άγρα και Μήτσο Παπανικολάου.

             Ο πατέρας του ποιητή, Λεωνίδας Λαπαθιώτης, υπήρξε στρατηγός και υπουργός των Στρατιωτικών. Γι΄ αυτό και το σπίτι, παρά τις διάφορες φθορές του, διακρίνεται από μια ιδιαίτερη αρχοντιά. Οι παλαιοί γείτονες διηγούνται ότι το σπίτι αυτό γνώρισε μεγάλες κοινωνιές δόξες και τιμήθηκε με επισκέψεις πρωθυπουργών και ανωτάτων αρχόντων της εποχής. Εξάλλου συχνά αναφέρεται στην ποίηση του Ναπ. Λαπαθιώτη. Εδώ, το 1944, επί Κατοχής, αυτοκτόνησε ο ποιητής Ναπολέων Λαπαθιώτης.

             Σήμερα το σπίτι κατοικείται από φτωχές οικογένειες, προερχόμενες από τα μέρη της Πίνδου, που το ενοικιάζουν κατά δωμάτιο. Φοβούμαι μήπως κάποια στιγμή καταστραφεί από πυρκαγιά. Αφήνω τους άλλους κινδύνους.

             Πιστεύω πως, αν ξαφνικά επέλθει κάποια καταστροφή του σπιτιού, θα είναι ντροπή για όλους μας και τότε θα σηκωθούν να φωνάζουν όλοι αυτοί που, ενώ το ξέρουν,  τώρα σωπαίνουν.

             Προτείνω, λοιπόν – και παρακαλώ θερμότατα – να κηρυχθεί από το Δήμο διατηρητέο και το σπίτι αυτό, να επισκευασθεί, και μετά την αποπεράτωση των εργασιών να γίνει Πολιτιστικό Κέντρο των Εξαρχείων, μιας περιοχής που δεν έχει τέτοιο Κέντρο, ενώ έχει τόση ανάγκη, όπως γνωρίζετε.

             Προ μηνών έκανα παρόμοια αναφορά και προς το Υπουργείο Πολιτισμού, αλλά δεν έλαβα καμιά απάντηση. Τώρα επισπεύδω, διότι γύρω από το σπίτι εμφανίσθηκαν επιγραφές που γράφουν ότι «Πωλείται» και δίνουν τον αριθμό τηλεφώνου (…)».

             Πράγματι, μέσα στα ποιήματα του Λαπαθιώτη όχι μόνο αναφέρεται το σπίτι, αλλά φέρεται συνδεδεμένο με τη μητέρα του. Σπίτι και μητέρα ήταν για τον ποιητή ένα σύνολο, ένα σώμα, μια ύπαρξη. Και όταν εκείνη εξέλιπε, ο ποιητής νιώθει το σπίτι εχθρικό και ξένο :

Το σπίτι μου δεν έχει πια καρδιά·
το σπίτι μου με τυραννεί σαν ξένο·
το σπίτι μου μια πλάκα είναι βαριά,
που με πνίγει – και μόλις ανασαίνω.

Την ίδια μέρα που έφυγες Εσύ,
κι αυτό, με μιας, μου πήρε τη στοργή του :
Μητέρα, αν ήξερες πώς με μισεί,
γιατί μ΄ άφησες μόνο στην οργή του;

Από τη γειτονιά μου είπαν ότι η μάνα του Λαπαθιώτη ήταν μια πολύ ωραία αρχοντική γυναίκα κι ότι ο ποιητής της έμοιαζε. Έτσι πρέπει πάντα. Τέτοιο σπίτι και τέτοιος ποιητής θέλει μια ωραία αρχοντική μάνα. Ακόμα κι αν δεν την θυμούνταν, έτσι θα έλεγαν. Και θα ήταν σωστό.

Συζήτησα, για να κάνω αυτό το κείμενο, με τον κύριο Κίμωνα Μαντέλλο, πρώην ανώτερο αξιωματικό, όπως είπα, και βοηθό στρατιωτικό ακόλουθο στην πρεσβεία μας στη Σόφια, καθώς και με τον κύριο Κώστα Καρατζά, συνταξιούχο των Σιδηροδρόμων και ανεψιό, από τη μητέρα του, του ζωγράφου Νικολάου Γύζη. Για την εσωτερική εικόνα του σπιτιού του Λαπαθιώτη αμέσως μετά την αυτοκτονία του, μου μίλησε ο ποιητής και διευθυντής των εκδόσεων «Ίκαρος» κύριος Νίκος Καρύδης και για την ταβέρνα του Γιώργη Μιχαλάκου μου είπε μερικά χαρακτηριστικά ο πάλαι ποτέ συνάδελφός μου φιλόλογος κύριος Κώστας Μιχαλάκος, νεώτερος εμού, αλλά συγγενής του ιδιοκτήτη της ταβέρνας.

Ο ταβερνιάρης Γιώργης Μιχαλάκος πέθανε πριν από καμιά δεκαριά χρόνια, η γυναίκα του όμως είναι εν ζωή. Πιστεύω πως αν βρισκόταν παλιότερα κανένας λόγιος με μεράκι και άνοιγε εγκαίρως συζητήσεις με αυτόν τον σπουδαίο μαγαζάτορα, πολλά θα είχε να μάθει για τις φιλολογικές παρέες της εποχής – όχι μόνο του Λαπαθιώτη. Αλλά αυτά συνήθως περιφρονούνται από τους κοντινούς λογίους, δηλαδή της αμέσως επόμενης γενιάς και κρίνονται ως μη σπουδαία, διότι η κάθε γενιά κατά κανόνα δημιουργεί διαφορές και αντιζηλίες με τις κοντινές της, την προηγούμενη και την επόμενη.

Οι Λαπαθιώτηδες ήταν πλούσιοι και αριστοκράτες, όχι μόνο για τη γειτονιά, αλλά και για την Αθήνα. Ο πατέρας του ποιητή, Λεωνίδας, είχε καταλάβει γρήγορα ανώτερες θέσεις στο στράτευμα και για ένα σύντομο διάστημα την εποχή της επανάστασης στο Γουδί, το 1909, διορίστηκε υπουργός στην κυβέρνηση του Κυριακούλη Μαυρομιχάλη. Έκτοτε παρέμεινε βενιζελικός και μάλιστα έλαβε μέρος στο Κίνημα της Θεσσαλονίκης το 1916. Εκεί τον ακολούθησε και ο ποιητής, πράγμα που παρουσιάζει, νομίζω, κάποιο ενδιαφέρον. Όσον αφορά το σπίτι για το οποίο μιλάμε, αυτό υπέστη μία εξονυχιστική έρευνα από τους αντιβενιζελικούς.

Η γειτονιά, πάντως, ακόμα θυμάται τον γέρο Λαπαθιώτη ως διοικητή της Σχολής Ιππικού, που είχε τις εγκαταστάσεις της στο σημερινό «Πανελλήνιο Γυμναστήριο», στο Πεδίον του Άρεως, πολύ κοντά στο σπίτι. Σε ορισμένες μέρες, γιορτές εθνικές ή θρησκευτικές, επίλεκτα τμήματα ιππέων της Σχολής, με τη σημαία και τις σάλπιγγες, έκαμναν παρέλαση εμπρός από το σπίτι του αρειμάνιου στρατηγού, ο οποίος τους χαιρετούσε από το μεγάλο μπαλκόνι, στην πλευρά της οδού Οικονόμου. Ο ποιητής στεκόταν παράμερα, αλλά ο καθείς μπορεί να φαντασθεί τη συγκίνησή του, καθώς περνούσαν από μπροστά τους οι απαστράπτοντες από λεβεντιά ιππείς. Ο πατέρας του είχε όνειρα μεγάλα γι΄ αυτόν. Το όνομα Ναπολέων δεν μπορεί να δόθηκε τυχαία στο μοναχογιό!

Δυστυχώς, οι μνήμες της γειτονιάς είναι πολύ πυκνές για την εποχή της καταρράκωσης του ποιητή και πολύ αμυδρές για τα προηγούμενα καλά χρόνια. Πάντως, θυμούνται το γέρο στρατηγό, που συνήθιζε να παίρνει το καφεδάκι του σ΄ ένα καφενείο στο Πεδίον του Άρεως, πίσω, λέει, από το εκκλησάκι – ποιο από τα εκκλησάκια, δεν κατάλαβα. Εκεί τη νύχτα γίνονταν μεγάλες καντάδες από τους νεαρούς της γειτονιάς, οι οποίοι, βέβαια, τραγουδούσαν και μέσα στους δρόμους των Εξαρχείων. «Η γειτονιά είχε πολλούς κανταδόρους. Ήμουν κι εγώ ένας από αυτούς», μού είπε ο κύριος Κ. Καρατζάς, 86 χρονών σήμερα. Σε κάτι τέτοιο θα αναφέρεται και το ποίημα του Λαπαθιώτη «Νοσταλγία» :

Ήρθε προς τα μεσάνυχτα,
στο δρόμο, μια παρέα
και μου σιγοτραγούδησε
τόσο γλυκά κι ωραία,

που η σκέψη μου όλη ρίγησε
και ξέφυγε από μένα,
και πήγε πάλι στα παλιά
και τα λησμονημένα…

Και η γειτονιά όμως νοσταλγεί τώρα εκείνη την εποχή. Ήταν, λέει πολύ ωραία εδώ.

Άλλες μνήμες, μάλλον απ΄ τις παλιές, αναφέρονται στον ποιητή Κώστα Καρυωτάκη, χωρίς όμως να μπορούν να ξεβράσουν κανένα χαρακτηριστικό του στιγμιότυπο. Τον θυμούνται να πηγαίνει συχνά στου Λαπαθιώτη ή να έρχεται μαζί του στην ταβέρνα του Μιχαλάκου.

Όσο ζούσαν οι γονείς του Ναπολέοντα, το σπίτι το κρατούσαν όλο μόνοι τους. Αλλά από κάποια εποχή και πέρα το σπίτι απέκτησε και ενοικιαστές. Στο πρώτο πάτωμα κατοικούσε ο ναύαρχος Παπαβασιλείου, που είχε και ένα γιο στο βασιλικό ναυτικό. Ο ναύαρχος Παπαβασιλείου ήταν εκείνος που παρέλαβε και οδήγησε στην Ελλάδα το καταδρομικό «Έλλη» από την Αμερική. Το γεγονός αυτό είχε κάνει τεράστια εντύπωση στη γειτονιά. Ο κύριος Καρατζάς, που κατοικούσε απέναντι, είχε πάει στο σπίτι του ναυάρχου, αλλά στο σπίτι των Λαπαθιώτηδων όχι. Και οι άλλοι γείτονες το ίδιο. Τον καιρό που ο Λαπαθιώτης αυτοκτόνησε στο σπίτι δεν υπήρχε ενοικιαστής, εκτός ίσως από κάποιον γεροδεμένο λαϊκό τύπο, φιλοξενούμενο μάλλον του ποιητή. Αλλά και γι΄ αυτόν ακόμα μπορεί να έχει κανείς αμφιβολίες, αν έμενε μόνιμα εδώ ή ερχόταν μόνο την ημέρα για καμιά εξυπηρέτηση.

Στάθηκε αδύνατο να μάθω από τους γείτονες κάτι συγκεκριμένο για τους έρωτες του Λαπαθιώτη. Όλοι, βέβαια, κάτι είχαν ακούσει, όπως είχαν ακούσει και για τα ναρκωτικά, αλλά κανένας δεν είχε κάτι το συγκεκριμένο να πει, κάποιο πρόσωπο, κάποιο περιστατικό, κάποιο σκάνδαλο εδώ στη γειτονιά, την εποχή εκείνη. Και ουδείς άκουσε τίποτε για τον εκ Μενιδίου Κώτσο Γκίκα. Ήταν εξαιρετικά συμπαθής ο Λαπαθιώτης εδώ στη γειτονιά και πολύ προσεκτικός. Είχε επίσης τη φήμη του ανθρώπου που βοηθάει τους δυστυχισμένους – τους βοηθάει οικονομικά. Και έτσι όποιος και να μπαινόβγαινε στο σπίτι του, όσο άλλου ρυθμού και αν ήταν, δεν προκαλούσε λόγω της διάχυτης για τον ποιητή συμπάθειας τα σχόλια της γειτονιάς. Πρόβλημα παρουσιαζόταν καμιά φορά, όταν έρχονταν, λέει, τη νύχτα κάτι μεθυσμένοι λαϊκοί τύποι και φωνάζαν διάφορες χυδαιότητες κάτω από τα παράθυρά του, στην ησυχία της βραδιάς. «Δεν τους έδινε πλέον λεφτά, γι΄ αυτό φωνάζαν». «Και τι έκαμνε ο Λαπαθιώτης;» ρώτησα εγώ. «Φερόταν σαν κύριος, ούτε έβγαινε ούτε τους απαντούσε». Τι να προσθέσει κανείς;

Ήταν, λοιπόν, πολύ συμπαθής ο Λαπαθιώτης και εξαιρετικά αγαπητός στη γειτονιά. Η γυναίκα του ταβερνιάρη Γιώργη Μιχαλάκου μού μήνυσε με το φίλο μου, ότι ο άντρας της τής μιλούσε με τα καλύτερα λόγια για τον ευγενικότατο κύριο Λαπαθιώτη. Αυτός ο ίδιος ταβερνιάρης είχε δηγηθεί σε έναν από τους κυρίους, που μου μίλησαν για το Λαπαθιώτη και ο οποίος με παρακάλεσε να μην προσδιορίσω τις πληροφορίες του, ότι κάποτε, όταν πέθανε ξαφνικά κάποιος, που κατοικούσε στην κοντινή οδό Ιουστινιανού, αφήνοντας τρία ορφανά, ο Λαπαθιώτης πέρασε από το σπίτι τους τη νύχτα και τους άφησε κρυφά ένα σημαντικό ποσό κάτω από την πόρτα τους. Δεν ξέρω πώς το είχε μάθει ο ταβερνιάρης, αλλά ίσως πρέπει να σκεφθούμε ότι οι ταβερνιάρηδες όλα τα μαθαίνουν. Δεν ήταν, λοιπόν, ο Λαπαθιώτης μόνον ο ωραιοπαθής εστέτ, που πράγματι ξεχωρίζει σε διάφορα κείμενά του.

Ένας από τους φίλους του μου είπε ότι ο Λαπαθιώτης είχε ερωτευθεί μία κοπέλα της γειτονιάς. Ήταν μία ξανθούλα, που την έλεγαν Λένα και κατοικούσε στο σπίτι που βρίσκεται στη γωνία των οδών Οικονόμου και Καλλιδρομίου, δηλαδή στην ταβέρνα απέναντι. Η κοπέλα, που κατοικούσε μαζί με την αδερφή της, έβγαινε πότε πότε στη χαμηλή ταράτσα να ταΐσει κάτι περιστέρια και την έβλεπαν από την ταβέρνα οι θαμώνες και ιδιαίτερα ο Λαπαθιώτης, που, όπως είπαμε, την είχε ερωτευθεί. Αλλά ήταν Κατοχή, η κοπέλα αρρώστησε από φυματίωση, και σε λίγο πέθανε. Ο ποιητής ήταν απαρηγόρητος. Πήγε στην κηδεία, μα στεκόταν κάπως μακριά από τον κόσμο, που ήταν κυρίως άνθρωποι της γειτονιάς. Ήταν άλλωστε κουρελιασμένος, όπως μου είπε ο αφηγητής μου, και ίσως αυτός να ήταν ο λόγος, που δεν ήθελε να πλησιάσει. Μόνο όταν την κατέβασαν στον τάφο, ο ποιητής πλησίασε και είπε μερικούς συγκινητικούς στίχους. «Ομόρφυνες το φέρετρο!», θυμάται ο αφηγητής μου πως είπε. Και από το βούρκωμά του υποθέτω, πως η κοπέλα αυτή δεν ήταν ξένη προς τον αφηγητή μου, αλλά ίσως στενή συγγενής του. «Ομόρφυνες το φέρετρο!». Στο γυρισμό από το νεκροταφείο, βρήκα, μου λέει, το Λαπαθιώτη στο ταβερνάκι να πίνει. Η ιστορία αυτή μολονότι πολύ μελοδραματική και «λαπαθιωτική», φαίνεται πως είναι γνήσια. Την άκουσα πριν από μερικά χρόνια από τον αφηγητή μου και την ξανάκουσα τώρα, πάντα με πολλή συγκίνηση εκ μέρους του. Τότε μάλιστα θυμόταν περισσότερους στίχους. Εκείνο όμως που δεν νομίζω, είναι πως πρόκειται για ιστορία έρωτος. Συμπάθεια ίσως, φρεναπάτη ίσως, υποβολή μπορεί, αλλά κανονικού έρωτος όχι. Δεν πρόκειται να υποστηρίξω αηδίες σαν αυτές που είδαμε να λέγονται για τον Καβάφη· ότι στα νεανικά του χρόνια είχε περιπέτειες με γυναίκες και κατόπι άλλαξε. Όπως και νά ΄ναι πάντως, είναι συγκινητικό για το Λαπαθιώτη.

Ο άνθρωπος αυτός δεν έκανε τίποτε άλλο, παρά να πουλάει ή να μοιράζει με ευκολία τα χρήματα και τα υπάρχοντα της οικογενείας του. Όσο κι αν ήταν πολλά, κάποτε πήραν να σώνονται. Ο ίδιος ποτέ δεν κέρδισε ούτε πεντάρα. Είχε από πάνω και το πάθος των ναρκωτικών, είχε και τις κλεψιές των διαφόρων τύπων. Κάποτε κατέφθασε στην ταβέρνα φορώντας μες στο κατακαλόκαιρο μόνο μια παλιά καμπαρντίνα και αποκάτω ολόγυμνος. Κάποιος του είχε κλέψει όλα του τα ρούχα. Τα βιβλία όμως κανείς δεν του τα έκλεβε και παρ΄ όλο που πούλησε κι ο ίδιος έναν αριθμό, ανεξακρίβωτο βέβαια, εν τούτοις μέσα στο γυμνό και πανάθλιο σπίτι του βρέθηκε, μετά το θάνατό του, μια τεράστια και λαμπρή βιβλιοθήκη. «Μια βδομάδα κουβαλούσαν με τα κάρα οι κληρονόμοι τα βιβλία του. Είχε αγανακτήσει όλη η γειτονιά». Τι έγιναν αυτά τα βιβλία; Ποιοι και πόσοι ήταν οι κληρονόμοι του;

Αλλά η κατάρρευση του Λαπαθιώτη είχε αρχίσει πριν από τον πόλεμο. Με τον πόλεμο και τη φριχτή πείνα στην Αθήνα τα πράγματα απόγιναν. Ο ποιητής ερχόταν στην ταβέρνα μόνο για λίγο κρασί. Ο ταβερνιάρης, που ήξερε το δράμα του, αλλά και τα παλιά μεγαλεία του, δεν τον άφηνε να πληρώσει. Οι παρέες των νεαρών της γειτονιάς τού έστελναν με τρόπο κρασί στο τραπέζι : «Για τον ποιητή!». Ο Λαπαθιώτης δεν έπινε πολύ.

Για το ξεπούλημα των βιβλίων έστελνε άλλους, τους οποίους προφανώς καθοδηγούσε. Το 1943, όταν πρωτάνοιξε ο εκδοτικός οίκος «Ίκαρος», στεγάστηκε στην οδό Σταδίου 10, σε ένα κατάστημα που πουλούσε γραφομηχανές, οι οποίες όμως τότε δεν παρουσίαζαν καμία κίνηση. Ο «Ίκαρος» είχε για τα βιβλία του τη δεξιά βιτρίνα του μαγαζιού. Εκεί άρχισε να εμφανίζεται κάθε τόσο ένας λαϊκός τύπος, με βιβλία για πούλημα υπό μάλης, τα οποία όμως δεν ήταν καθόλου λαϊκά, αλλά ένα κι ένα. Ο «Ίκαρος» αγόραζε τα εκλεκτά βιβλία. Αλλά πάντα υπήρχε το μυστήριο, από ποια βιβλιοθήκη προέρχονται. Ώσπου κάποια μέρα αποκαλύφθηκε το μυστικό : τα βιβλία προέρχονταν από τη βιβλιοθήκη του Λαπαθιώτη!

Και η αποκάλυψη έγινε ως εξής : μετά το θάνατο του Λαπαθιώτη και την κηδεία του, που έγινε, ως γνωστό, με έρανο, έπρεπε να ορισθούν εκτιμητές για τη βιβλιοθήκη του, που μετά το σπίτι ήταν το μόνο αξιόλογο κατάλοιπο. Και έτσι ο άνθρωπος, που πήγαινε τα βιβλία στον «Ίκαρο», κληρονόμος προφανώς, πρότεινε ως εκτιμητή από μέρους του τον κύριο Νίκο Καρύδη, τον οποίο γνώριζε από τις μεταβάσεις του στο βιβλιοπωλείο.

Το σπίτι ήταν γυμνό από έπιπλα και πολύ βρώμικο. Ο Νίκος Καρύδης δεν είχε γνωρίσει τον ποιητή. Ο ποιητής είχε αυτοκτονήσει στο πρώτο πάτωμα, μπαίνοντας. Οι φορατζήδες ήταν εκεί, καθώς και ο αρρενωπός φίλος του ποιητή. Ήταν ένα κρεβάτι μπαίνοντας δεξιά, το στρώμα χωρίς σεντόνι. Το στρώμα με λεκέδες, ίσως αίματα. Πίσω από την πόρτα πολλές κουρελιασμένες γραβάτες, κρεμασμένες. Στο βάθος απέναντι ένας μικρός νιπτήρας. Αριστερά μια πόρτα, απόπου περνούσες σ΄ ένα μεγάλο χώρο. Όμως όλοι οι τοίχοι σκεπασμένοι με βιβλιοθήκες, φορτωμένες βιβλία. Ήταν τόσο πολλά τα βιβλία, ώστε υπήρχαν και βιβλιοθήκες κάθετες προς το χώρο των δωματίων, σαν χωρίσματα στη μέση. Τα βιβλία ήταν εκλεκτά και ακριβά, σε γαλλική κυρίως γλώσσα. Μυθιστορήματα, ποιήματα, μελέτες, βαριές καλλιτεχνικές εκδόσεις. Και ήταν διαβασμένα βιβλία, χρησιμοποιημένα βιβλία – ζεστά. Γεμάτα σκόνη, βέβαια. «Μια βδομάδα κουβαλούσαν οι κληρονόμοι τη βιβλιοθήκη του. Είχε αγανακτήσει η γειτονιά». Ο κύριος Ναπολέων! «Κανείς δεν ξέρει την τύχη της βιβλιοθήκης του». Είναι εφτάψυχα τα βιβλία, εμείς να δούμε τι θα απογίνουμε. «Όλοι οι παλιοί εξέλιπαν πια, μόνο εγώ απόμεινα». Ο κύριος Κώστας! Καμιά μέρα θα γκρεμίσουν και το σπίτι ή θα το κάψουν. Κανείς δεν άκουσε την πιστολιά! Ούτε πρόκειται ν΄ ακούσει.

Πικρή αλλά γνωστή πια η μοίρα του γείτονά μου Λαπαθιώτη. Η μοίρα του γείτονά του όμως άγνωστη. Ο κύριος Γιώργος!

Περιοδικό «η λέξη», τεύχος 33, Μάρτιος – Απρίλιος 1984, σ. 204-216.

 

Όπως βλέπετε, ο Ιωάννου για να γράψει το κείμενό του έκανε επιτόπια πρωτογενή έρευνα, συλλέγοντας μαρτυρίες πολύτιμες αν και όχι αναγκαστικά αξιόπιστες. Να σημειώσω (και καλώ τους συν-λαπαθιωτιστές να με διορθώσουν αν κάνω λάθος) πως δεν έχω υπόψη μου άλλη πηγή να αναφέρει φιλία, στενή κιόλας, ανάμεσα στον Λαπαθιώτη και στον Καρυωτάκη. Βέβαια, ο Λαπαθιώτης έχει γράψει μια παρωδία a la maniere de Καρυωτάκη, το 1938. Ενδεικτικό επίσης είναι ότι αφιέρωσε ένα πεισιθάνατο πεζοτράγουδό του «Στη γοητεία της σκιάς του Κώστα Καρυωτάκη» (ένα απόσπασμα εδώ), αλλά από αυτά δεν τεκμαίρεται προσωπική σχέση.

176 Σχόλια to “Ο γείτονάς μου ο Λαπαθιώτης (του Γιώργου Ιωάννου)”

  1. Ωραίο κείμενο – λίγο ασυμμάζευτο, αλλά αυτό είναι και το στιλ του Ιωάννου. Εγώ ο κουτσομπόλης αναρωτιέμαι σε ποιους «κακόγουστους φιλολόγους, που διέπρεψαν φέτος σε καβαφικές αναπαραστάσεις και σαρκασμούς» αναφέρεται.

  2. Γιάννης Κουβάτσος said

    «Αγαπούσε υπερβολικά τον Καρυωτάκη. Τον καλούσε σπίτι του, βγαίνανε, του είχε αφιερώσει – και δεν αφιέρωνε εύκολα.»
    Ο Τάκης Σπετσιώτης ισχυρίζεται ότι υπήρχε φιλική σχέση ανάμεσα στον Λαπαθιώτη και τον Καρυωτάκη, Νικοκύρη.
    https://www.google.com/url?sa=t&source=web&rct=j&url=http://1-2.gr/2018/01/07/nikhmenos-ths-zohs-nikhths-ths-tehnhs-toy/&ved=2ahUKEwiOz4yt3NjfAhVF2KQKHQkDC484ChAWMAV6BAgCEAE&usg=AOvVaw0-jmMx_TIoXghDrSgVCHPc

  3. leonicos said

    Γιατί] το τραύμα θέτει υπό δοκιμασία τις κοινές αντιλήψεις σχετικά με το τι συγκροτεί ένα αρχείο […] το τραύμα ασκεί πίεση στις συμβατικές μορφές τεκμηρίωσης, αναπαράστασης και εορτασμού της μνήμης,

    Aν δεν είχα διαβάσει πολύ προσεκτικά, ολόκληρο το προχθεσινό λινκ της Κρόνη (στα περί Μανώλη) για τη Λογοκρισία, θα καταλάβαινα πολύ λιγότερα από την πιο πάνω φράση

  4. Λάμπας said

    Εξαιρετικό το σχόλιο για τους κριτικούς της γενιάς του τριάντα.

  5. leonicos said

    Πιστεύω ότι πρέπει να κάνουμε αυτό που έχουμε μέσα στην ψυχή μας. Αυτό δικαιώνεται στο χρόνο. Να μην επηρεαζόμαστε πολύ από εξωτερικές επιδράσεις.

    Μεγάλη κουβέντα

  6. leonicos said

    Όλη αυτή η κίνηση λοιπόν γύρω από το έργο του Λαπαθιώτη τι δείχνει;
    Έγινε μόδα!

    υπερβολίκή δήλωση Μεσιέ

  7. cronopiusa said

    Μας μπέρδεψες με την παράσταση
    παίζεται τώρα;

    Έχεις ξαναγράψει για την εξάρτηση και την κλοπές

    Άνθρωποι και σημεία των καιρών: η σπαραχτική εξομολόγηση ενός «κορόιδου»

    Κλείσε τα παράθυρα

    Κλείσε τα παράθυρα μη βλέπουν οι γειτόνοι,
    και την πόρτα σφάλισε και σβήσε το κερί.
    Η αγκαλιά μου πύρωσε σαν το κερί και λιώνει,
    για σφιχταγκαλιάσματα κι όλο καρτερεί.

    Κλείσε μη μας βλέπουνε λοξά οι ματιές του κόσμου,
    δώσ’ μου το χειλάκι σου, πούναι απαλό, νωπό.
    Έχω κάτι ολόγλυκο για σένα απόψε, φως μου,
    έχω κάτι ολόγλυκο σα μέλι να σου πω.

    Έλα πέσε απάνω μου και μην κοιτάς με τρόμο.
    Το κερί μας έσβησε, δεν μας θωρεί κανείς.
    Ξέχασε πως βρίσκονται κι άλλες ψυχές στο δρόμο,
    κι άσε να κυλήσουμε σε πέλαγα ηδονής.

    Έλα, ως τα μεσάνυχτα θα σε φιλώ στο στόμα,
    έλα, κι είναι οι πόθοι μου τρελοί, τόσο τρελοί,
    που το γλυκοχάραμα θα μας προλάβει ακόμα
    στο πρώτο μας αγκάλιασμα, στο πρώτο μας φιλί.

    Κι όταν σε ρωτήσουνε τη χαραυγή οι γειτόνοι,
    για ποιο λόγο σφάλισες, αχ! πες τους, να χαρείς,
    πες τους πως στην κάμαρα φοβάσαι άμα νυχτώνει,
    κι έπεσες και πλάγιασες νωρίς, τ’ ακούς; Νωρίς

    Καλή σας μέρα!

  8. leonicos said

    Και ο Λαπαθιώτης είναι μια κατάργηση των βεβαιοτήτων

    υπερβολική δήλωση επιμένω

  9. Γιάννης Ιατρού said

    καλημέρα (κοίτα να δεις που έβγαλε και ήλιο 🙂 )

    1. κι εγώ αυτό έψαχνα, αλλά δεν βρήκα προς το παρόν κάτι χειροπιαστό.

  10. Γιάννης Ιατρού said

    Να πούμε και τα Χρόνια Πολλά στις εορτάζουσες και στους εορτάζοντες!

    Και η σχετική με την ημέρα ανταπόκριση:

  11. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια!

    1-9 Το 1983 ήταν έτος Καβάφη (50 χρόνια από τον θάνατό του) και είχαν γίνει εκδηλώσεις. Αλλά κάτι συγκεκριμένο δεν θυμάμαι.

    2 Σε ευχαριστώ, δεν είχα δει αυτή τη συνέντευξη. Θα ρωτήσω τον Σπετσιώτη τι τεκμήρια έχει.

    7 Σας μπέρδεψα. Η παράσταση παίχτηκε, δεν παίζεται τώρα αλλά μπορεί να ξανανεβεί.

  12. Παναγιώτης Κ. said

    Το σημερινό ανάγνωσμα επανέφερε τη μορφή του Ιωάννου στα μάτια μου.
    Τον θυμάμαι να βαδίζει στην οδό Τσιμισκή στη Θεσσαλονίκη μετά τα «πολλαπλά κατάγματα», με μπόλικα κιλά-προφανώς λόγω κατάκλισης- τα οποία υπερτονίζονταν γιατί φορούσε ένα μάλλον στενό πουκάμισο και ένα επίσης στενό παντελόνι. Υποθέτω ότι δεν είχε προλάβει να προσαρμόσει τα ρούχα που φορούσε στη νέα κατάστασή του.

  13. leonicos said

    Δηλαδή, αναδυθήκανε διά της αποτυχίας τους. Ήταν παιδιά εκπαιδευτικών, με τα πανεπιστήμιά τους (που τα παρατήσανε), με τα Παρίσια τους, με τις γλώσσες τους. Δεν πετύχανε. Ο Λαπαθιώτης, ένας γιος στρατηγού, με το όνομα Ναπολέων, θα `πρεπε να `χε γίνει υπουργός, ας πούμε. Κι έγινε της νύχτας. Θέλω να σου πω δηλαδή ότι μετράνε ανάποδα. Είναι οι μεγάλοι νικημένοι της ζωής και νικητές της τέχνης τους, όπως έγραψε ο Στάθης Βαλούκος και για τον Ταχτσή, σχολιάζοντας το πρόσφατο τηλεοπτικό ντοκιμαντέρ μου. Διότι αν τα έχεις καταφέρει όλα, έχεις πάρει το Νόμπελ, έχεις και την οικογένειά σου, είσαι και υψηλόμισθος, είσαι και παράγων στο Μορφωτικό Ίδρυμα Εθνικής Τραπέζης, στα Κρατικά Βραβεία και στην Ακαδημία, την ποίηση τι την θέλεις; Το κερασάκι στην τούρτα; Ο Φιλύρας πεθαίνει στο τρελοκομείο. Ο Μίνως Ζώτος πεθαίνει φυματικός από έναν ανεκπλήρωτο έρωτα για την Πολυδούρη. Ο Λαπαθιώτης αυτοκτονεί παρ` όλα τα λεφτά, τα οποία τρώει μέχρι τελευταία δεκάρα. Αυτοί είναι οι ανάποδοι των μεγάλων. Δε θα τους έλεγα ήσσονες. Αντιθέτως θα `λεγα ήσσονες μερικούς ποιητές που πια δε διαβάζονται, αν και ήταν πολύ μεγάλοι. Δε μπορεί να μιλάμε τόσο πολύ για το Λαπαθιώτη σήμερα και όχι για τον Παλαμά!

    Δε μπορεί να μιλάμε τόσο πολύ για το Λαπαθιώτη σήμερα και όχι για τον Παλαμά!

    Εγώ ξέρω γιατί συμβαίνει αυτό: Δεν έχουμε το βήμα, τη σπαργή για να χτίσουμε αλά Παλαμά. Γυρνάμε σαν τις γάτες προς την ουρά μας

    ΝΒ Τα σχόλιά μου 6, 8 και το παρόν αναφέρονται στον Σπετσιώτη.

  14. Νίκος Κ. said

    υπάρχουν αυτοί που σκέφτονται τους φόβους τους και μερικοί που φοβούνται τις σκέψεις τους.
    Καλλιδρομίου 74, σήμερα: https://www.google.gr/maps/@37.9884155,23.736691,3a,75y,27.82h,92.01t/data=!3m6!1e1!3m4!1sFACJPKqj1Beps3OmyWljQA!2e0!7i13312!8i6656?hl=el

  15. Καλημέρα

    Ενδιαφέρον κείμενο

    # 9 (παραγγελιά ήτανε ! )

  16. leonicos said

    Όπως και να έχει το πράγμα, το μνημόσυνο ενός ανθρώπου είναι συγκινητική ενέργεια, ιδίως όταν έχεις να πεις κάτι γι’ αυτόν πέρα από τα τετριμμένα

    Από αυτή την άποψη σέβομαι και τον Νοικοκύρη που αγαπάει τον Λαπαθιώτη, και τον κ. Σπετσιώτη και τον κ. Παπανικολάου, ο οποίος, ο τελευταίος, (που πρέπει να προσέξει τα ελληνικά του) κατ’ ουσίαν ανέλυσε την εκλεκτική συγγένεια του Λαπαθιώτη με τον Ιωαννου, παρά αυτή καθ’ εαυτή την προσωπικότητα του Λαπαθιώτη.

    Μπορώ να τα διαβάσω όλα, να με συγκινήσουν όλα, να τα αγαπήσω όλα, αλλά δεν θα μου αρέσουν όλα. Πρέπει να τα ξεχωρίζουμε αυτά.

    Πάντως μου είναι δύσκολο να εκφέρω κρίση για ένα χώρο που δεν έχω συμπαθήσει ιδιαίτερα. (το ‘ιδιαίτερα’ προστέθηκε επειδή το ‘δεν έχω συμπαθήσει’ μού φάνηκε πολύ γυμνό.

    Από τις αγάπες του Νοικοκύρη, ασφαλώς προτιμώ τον Κοτζιούλα. Για τον Βάρναλη δεν συζητείται.

  17. nikiplos said

    Το σπίτι απ’ έξω σήμερα…
    https://www.google.gr/maps/@37.9884968,23.7358075,3a,75y,76.58h,112.69t/data=!3m7!1e1!3m5!1s5r8L2uZW3eRihVP7zW2piw!2e0!6s%2F%2Fgeo2.ggpht.com%2Fcbk%3Fpanoid%3D5r8L2uZW3eRihVP7zW2piw%26output%3Dthumbnail%26cb_client%3Dmaps_sv.tactile.gps%26thumb%3D2%26w%3D203%26h%3D100%26yaw%3D64.14077%26pitch%3D0%26thumbfov%3D100!7i13312!8i6656?hl=el

  18. nikiplos said

    17@ συνέχεια… 35 χρόνια από το κείμενο του Γ. Ιωάννου… Η Ελλήνων Πολιτεία έκτισε «σύγχρονους παρθενώνες», έκτισε Ολυμπιακά Έργα στο Αθήνα2004, έκτισε Αττικό Μετρό, αλλά δεν έδωσε ούτε μια δεκάρα για την αναπαλαίωση αυτού του ιστορικού αρχοντικού. Τα γειτονικά κτήρια, δείχνουν ποιά θα ήταν η μοίρα του, αν δεν ενδιαφέρονταν γι’ αυτό κάποιοι ρομαντικοί σαν τον Ιωάννου και που φυσικά δεν έβρισκαν αντίστοιχα ευήκοα ώτα στα Υπουργεία.

    Μετά μας φταίν οι κακοί ξένοι… 😦

  19. Γιάννης Κουβάτσος said

    1. Είναι πιθανόν να αναφέρεται (και) σε μια τηλεοπτική εκπομπή-αφιέρωμα στα 50 χρόνια από τον θάνατο του Καβάφη. Στο δοκίμιό του «Ο ερωτικός ποιητής Καβάφης», που περιλαμβάνεται στον τόμο «Ο της φύσεως έρως» (εδώ βρίσκεται και το κείμενο της σημερινής ανάρτησης) ο Ιωάννου τη χαρακτηρίζει «βαρύγδουπη τηλεοπτική εκπομπή, όπου όλα τα δύσκολα τα αντιπαρέρχονταν με ωραίες απαγγελίες ποιημάτων του Καβάφη»:

  20. Καλημέρα, καλή Φώτιση και καλή Κυριακή.

    Να προσθέσω την ακόλουθη πληρoφορία, καθ’ ότι γεννήθηκα και μεγάλωσα στα Εξάρχεια όπου και κατοικώ ακόμη, χωρίς να έχω φύγει παρά μόνο λίγους μήνες της στρατιωτικής θητείας. Η αναφορά στους ενοίκους της οικίας Λαπαθιώτη, από την Πίνδο που είχαν ιδρύσει παροικία στη γειτονιά είναι ακριβής. Όντως πάρα πολλές οικογένειες υπήρχαν, ειδικά από το χωριό Παναγία Τρικάλων ή αλλιώς Κουτσούφλιανη. Μάλιστα μιλούσαν και δική τους γλώσσα (βλάχικα ή παραλλαγή τους). Το ένα τρίτο των συμμαθητών μου στο σχολείο ήταν από εκεί. Και ξαναμάλιστα, το δημοτικό μου σχολείο απείχε λίγα μέτρα από το σπίτι του Ναπολέοντος Λαπαθιώτη, εκεί στεγάζεται πλέον η δημοφιλής ταβέρνα «Άμα Λάχει» με είσοδο πια από την οδό Καλλιδρομίου.

    Χρήστος Δ. Τσατσαρώνης
    http://www.badsadstories.blogspot.gr
    http://www.badsadstreetphotos.blogspot.gr

  21. Γιάννης Κουβάτσος said

    18: Έχει την ατυχία να βρίσκεται στην Αθήνα των αδιάφορων κατοίκων και δημάρχων. Στην επαρχία τα σπίτια των λογοτεχνών τα προσέχουν περισσότερο (Παπαδιαμάντη, Παλαμά στο Μεσολόγγι, Καρυωτάκη στην Τρίπολη και στην Πρέβεζα κλπ). Να μη μιλήσουμε για το σπίτι της Κάλλας στην Πατησίων. Σκέτη θλίψη.
    https://www.google.com/url?sa=t&source=web&rct=j&url=https://www.ethnos.gr/ellada/9495_i-aytopsia-toy-ethnosgr-sto-spiti-tis-marias-kallas-sto-open-tv%3Famp&ved=2ahUKEwjR3e2Z7djfAhVMa1AKHUV0CiUQFjAbegQICBAB&usg=AOvVaw0pp1Hnd3LeWl099frzvFcU&ampcf=1

  22. Γιάννης Ιατρού said

    18: Nikiplos
    Τι σήμερα ρε συ, το 2014 ήταν έτσι 🙂

  23. Alexis said

    Καλημέρα.
    Καρυωτάκης και Λαπαθιώτης, δύο μεγάλες και συνάμα τραγικές φιγούρες των γραμμάτων μας.
    Υπήρξαν μεγάλοι ποιητές και οι δύο, από τους πιο σπουδαίους της γενιάς τους.
    Αλλά μοιράστηκαν και το ίδιο πικρό και τραγικό τέλος.
    Πολύ μεγάλο το κείμενο του Ιωάννου για τώρα, θα το διαβάσω αργότερα με την ησυχία μου.

  24. Γιάννης Ιατρού said

    Σηκωθείτε από καρέκλες, ντιβάνια, καναπέδες, πολυθρόνες, τρακτέρ, πορτ-μπεμπέ, ράντζα, ανάκλιντρα κλπ. και να πάτε να πάρετε …..αγιασμό, ξέρετε που, ε; 🙂

  25. Γιάννης Κουβάτσος said

    22:Έτσι είναι και τώρα. Προχτές πέρασα και το «θαύμασα».

  26. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Ο γείτονας μου Ναπολέων Λαπαθιώτης / bijoux de kant

  27. cronopiusa said

    http://www.ekebi.gr/magazines/showimage.asp?file=103062&code=8283&zoom=600

    Εθνικό Κέντρο Βιβλίου ΕΚΕΒΙ Ψηφιοποιημένα λογοτεχνικά περιοδικά

  28. sarant said

    Ευχαριστώ πολύ για τα νεότερα!

    20 Χρήστο, μιλάς για δεκαετία 1980; τότε με τους συμμαθητές, εννοώ.

  29. «…
    Sarant said
    6 Ιανουαρίου, 2019 στις 12:09
    20 Χρήστο, μιλάς για δεκαετία 1980; τότε με τους συμμαθητές, εννοώ.
    …»

    1974-1980 Δημοτικό, 1980-1986 Γυμνάσιο – Λύκειο
    Υπήρχε και σχετικός σύλλογος, με έδρα κάποτε (τώρα δεν ξέρω) στην οδό Ιουστινιανού και το καφενείο στο τέρμα της Καλλιδρομίου, στη συμβολή σχεδόν με την Σπυρίδωνος Τρικούπη, ήταν το καφενείο που σύχναζαν οι χωριανοί (υπάρχει ακόμα).

    Χρήστος Δ. Τσατσαρώνης
    http://www.badsadstories.blogspot.gr
    http://www.badsadstreetphotos.blogspot.gr

  30. leonicos said

    Ά ρε Κρόνη, απίστευτη!

  31. Αιμ said

    Καλή όρεξη και καλή …κοπιτοπίτα 🙂

  32. ΚΩΣΤΑΣ said

    Ανέβασα ένα σχόλιο, αλλά δεν το βλέπω, μπορεί να πάτησα και λάθος κουμπί, ας το ανεβάσω πάλι

    …………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………….

    –> … Πρόβλημα παρουσιαζόταν καμιά φορά, όταν έρχονταν, λέει, τη νύχτα κάτι μεθυσμένοι λαϊκοί τύποι και φωνάζαν διάφορες χυδαιότητες κάτω από τα παράθυρά του, στην ησυχία της βραδιάς. «Δεν τους έδινε πλέον λεφτά, γι΄ αυτό φωνάζαν».

    Πόσο μεγάλο πνευματικό μπόι, και πόσο μικρές και ευτελείς ορισμένες εκφάνσεις της καθημερινής προσωπικής ζωής; Και οι πιο τραγικές από αυτές στη σύγχρονη εποχή του Κ. Ταχτσή και Μ. Κουμανταρέα. Και δεν αναφέρομαι στο αναφαίρετο δικαίωμα του σεξουαλικού τους προσανατολισμού, αλλά στον τρόπο διαχείρισής του.

    Και όπως λέει και ο Λεώνικος, οι τρείς αγάπες του Νικοκύρη, Λαπαθιώτης, Κοτζιούλας, Βάρναλης, είναι και δικές μου αγάπες, με κάποιες διαφοροποιήσεις.
    Βάρναλης, ασύγκριτος σε μέγεθος, λίγο μουρντάρης και λάθος ιδεολογικά προσανατολισμένος και στρατευμένος.
    Κοτζιούλας, μέγας και ως λογοτέχνης και περισσότερο ως άνθρωπος. Πήρε λίγο στραβό ιδεολογικό δρόμο.
    Λαπαθιώτης, καλός ποιητής, παράδειγμα προς αποφυγή η προσωπική ζωή του.

    Ας με συγχωρέσει ο Νικοκύρης, μικρό το δικό μου μπόι για να κάνω αξιολογικές κρίσεις γι’ αυτούς τους ανθρώπους, ας δει με συμπάθεια και μια ταπεινή προσωπική γνώμη.

  33. Γιάννης Κουβάτσος said

    Και οι τρεις είχαν …λάθος ιδεολογικό προσανατολισμό, Κώστα. Και οι τρεις κομμουνιστές ήταν. Και δεν υπάρχεις λάθος ή σωστός ιδεολογικός προσανατολισμός. Κάθε άνθρωπος έχει την ψυχοσύνθεσή του, τις ευαισθησίες του, τις ανησυχίες του, τα συμφέροντά του, τις προτιμήσεις του, βάλε και τις επιρροές από την ιστορική συγκυρία, από το οικογενειακό και κοινωνικό περιβάλλον και όλα αυτά μαζί διαμορφώνουν την ιδεολογία του, την κοσμοθεωρία του. Που δεν είναι σταθερή για όλη του τη ζωή, αλλά επηρεάζεται από τις εξελίξεις και τις αλλαγές. Τι θα πει λοιπόν λάθος; Ό,τι δεν πιστεύουμε εμείς οι αλάνθαστοι;

  34. Λαπαθιώτης, Καρυωτάκης: Δραπέτες της ζωής, υμνούμενοι (σήμερα) από τον Κ. Ιωάννου. Δεν τους αξίζει τέτοια τιμή. Ο ποιητής, ο συγγραφέας, ασχολούνται με ιδανικά. Η αυτοκτονία σημαίνει ότι μηδενίζουν τη ζωή, δηλαδή τα πάντα! Τους λυπάμαι!

  35. ΚΩΣΤΑΣ said

    33 Ε, Γιάννη, δικές μου απόψεις εκφράζω. Και το άλλο που λες: » δεν υπάρχεις λάθος ή σωστός ιδεολογικός προσανατολισμός.» , η ζωή είναι εκείνη που το αποδείχνει, σε κάποιες περιπτώσεις. Και για τον κομμουνισμό νομίζω ότι έχουμε αυτά τα πειστήρια. Άσε με εμένα να λέω κι εσύ δεν υποχρεωτικό να συμφωνήσεις. 😉

  36. Γιάννης Κουβάτσος said

    Ο ποιητής, ο συγγραφέας ασχολούνται με ιδανικά; Σε ποια κατήχηση το γράφει αυτό, κύριε Μπαρτζούδη; Και δεν είναι Κ. Ιωάννου, είναι Γ. Ιωάννου.

  37. cronopiusa said

    Το πλατάνι Ναπολέων Λαπαθιώτης Ζακ Ιακωβίδης Τζένη Βάνου 1961

  38. Γιάννης Κουβάτσος said

    Ναι, αλλά μπορεί σε 70 ή 700 ή 7.000 χρόνια ο κομμουνισμός να έχει επιβληθεί επί της γης με πολύ καλύτερα αποτελέσματα και ο Βάρναλης να σου κάνει πλάκα εκεί πάνω. Φυσικά κι εσύ μπορείς να του ανταποδώσεις την πλάκα, επειδή ως κομμουνιστής δεν πίστευε στη μετά θάνατον ζωή και στην ύπαρξη επουράνιου παραδείσου. 😉

  39. ΚΩΣΤΑΣ said

    38 Σωστός! 😉

  40. cronopiusa said

    Ναπολέων Λαπαθιώτης (1888-1943), Τα Ποιήματα της Σκιάς

    Σπανία ηχογράφησις ρεμπέτικου

    «ΟΙ ΝΤΟΥΜΑΝΟΤΡΥΠΕΣ» του Λαπαθιώτη

  41. cronopiusa said

    40
    σωστό

    Σπάνια ηχογράφησις ρεμπέτικου

    «ΟΙ ΝΤΟΥΜΑΝΟΤΡΥΠΕΣ» του Λαπαθιώτη, αγνώστου σε μένα συνθέτη.

  42. ΚΩΣΤΑΣ said

    Κρόνη, τις ευχές μου, καλή χρονιά, υγεία και φώτιση. Σε σκέφτομαι πάντα και είμαι μαζί σου, και ας μην το φωνάζω. 🙂

  43. Ιάκωβος ο Αδελφόθεος said

    Καλημέρα σας από Ιλλινόϊ,

    1) Γράφει ο Γιώργος Ιωάννου (κατά κόσμον Γεώργιος Σορολόπης, 1927 – 1985): (1) «Αυτά τα αφήνω στους κακόγουστους φιλολόγους, που διέπρεψαν φέτος σε καβαφικές αναπαραστάσεις και σαρκασμούς», (2) «Δεν πρόκειται να υποστηρίξω αηδίες σαν αυτές που είδαμε να λέγονται για τον Καβάφη· ότι στα νεανικά του χρόνια είχε περιπέτειες με γυναίκες και κατόπι άλλαξε.».

    Επειδής είμαι παλιός στο κουρμπέτι, θυμάμαι ότι το 1983 που έγραψε το άρθρο για τον Λαπαθιώτη ο Ιωάννου, είχαν βγεί στην φόρα του κόσμου τα κουτσομπολιά για τον κιναιδισμό του Καβάφη, πώς ψωνιζότανε στις κακόφημες συνοικίες της Αλεξάνδρειας και άλλα αισχρά, στα οποία προσπάθησε να απαντήσει τότε ο Κωστής Μοσκώφ. Σε αυτές τις φήμες αναφέρεται ο Ιωάννου…

    Οι φήμες αυτές έκαναν τον σημαντικότερο (κατά την γνώμη μου) μελετητή του Καβάφη, τον αλησμόνητο εκπρόσωπο Τύπου της Ιεράς Συνόδου Ιωάννη Χατηφώτη (1944-2006) να γράψει το μνημειώδες βιβλίο του «Καβαφικά : μελετήματα και δοκίμια» (εκδόσεις «Παρουσία» 1993) στο οποίο αποκαλύπτει ότι:

    Α) Όντως ο Καβάφης στα νεανικά του χρόνια είχε περιπέτειες με γυναίκες (πράγμα που σοκάρει τον δεδηλωμένο ομοφυλόφιλο Γ. Ιωάννου και μιλάει βλακωδώς για «αηδίες»!..).
    Σύμφωνα με τον Χατζηφώτη, η ερωτική απογοήτευση («χυλόπιττα» στα ρωμέικα) που εισέπραξε από μία κοπέλλα, έσμπρωξε τον Καβάφη προς τον ομοφυλοφιλικό έρωτα, τον οποίο όμως ΟΥΔΕΠΟΤΕ είχε γευθεί σαρκικά…

    Β) Με πλήθος στοιχεία που παραθέτει στο βιβλίο του και πείθουν και τον πιό δύσπιστο αναγνώστη, αποδεικνύει ο (γεννημένος στην Αλεξάνδρεια και γνωρίζων πρόσωπα και πράγματα) Ι. Χατζηφώτης ότι ο Καβάφης ουδέποτε υπέστη οπισθογέμιση ή είχε ενεργητική σεξουαλική συνεύρεση με άνδρα. Απλώς ήτο ένας ΑΥΝΑΝΙΣΤΗΣ (έτσι ακριβώς το γράφει ο Χατζηφώτης) που ηυνανίζετο καθημερινώς, φαντασιωνόμενος ερωτικές επαφές με αγόρια και άνδρες (σ.σ.: Κάτι παρόμοιο ισχύει και για τον Ντινάκο Χριστιανόπουλο, όπως ο ίδιος αποκάλυψε σε εκπομπή με την Βίκυ Φλέσσα που υπάρχει στο YouTube: Ουδέποτε γεύτηκε τον σοδομισμό, απλώς τον φαντασιωνόταν αυνανιζόμενος)

    Αν τολμήσουν να βγούν οι γνωστοί αντιρρησίες (Πέπες, Λεώνικος, Ιατρού, κύρ Γιάννης Κουβάτσος και λοιποί) να με αμφισβητήσουν, θα ανεβάσω εκτεταμένες φωτοτυπίες από το εξαφανισμένο βιβλίο του Ι. Χατζηφώτη και δεν θα ξέρουν πού να κρυφτούν. Μέχρι τότε, ας διαβάσουν το περίφημο άρθρο «Ο Καβάφης, ο Μύθος, ο Αυνάν» στο χριστιανικό περιοδικό «Ο Λόγος» (Νοέμβρης 1993) που είναι μιά κριτική του βιβλίου του Χατζηφώτη για τον Καβάφη

    2) Γενικά, ο Γιώργος Ιωάννου είναι ένα ανυπόληπτο πρόσωπο. Τα περισσότερα απ’ αυτά που γράφει για τον Λαπαθιώτη είναι ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ. Tα έβγαλε από το μυαλό του. Και αξίζουν συγχαρητήρια στον κ. Σαραντάκο που έσπευσε να αποστασιοποιηθεί από τις τάχα «αποκαλύψεις» στον επίλογο του άρθρου. Είχε ο μακαρίτης Ιωάννου το κόμπλεξ του ταλαντούχου Θεσσαλονικιού που έρχεται στην Αθήνα και όλοι τον γράφουν στα παπάρια τους. Γι’ αυτό και έγραφε αυτές τις απιθανότητες, μπάς και ασχοληθεί κάποιος μαζί του. Τον θυμάμαι πάρα πολύ καλά μεταξύ 1978-84 να προσπαθεί να κάνει αισθητή την παρουσία του με ανύπαρκτες αποκαλύψεις σε διάφορα περιοδικά για άλλους ομότεχνους, τους οποίους ΠΟΤΕ δεν είχε γνωρίσει. Απλώς ισχυριζόταν (όπως και στην περίπτωση του Λαπαθιώτη) ότι έκανε προσωπικό ρεπορτάζ, δηλαδή «τρέχα γύρευε και Νικολό καρτέρι…»

    Γι’ αυτή την παραμυθολογία του Ιωάννου, (μπας και ασχοληθούν οι άλλοι μαζί του), έχει γράψει ένα καταπληκτικό άρθρο ο Κώστας ο Ταχτσής. Ο οποίος Ταχτσής αποκαλούσε τον Ιωάννου «κακιά αδελφή», επειδής ήταν άσκημος και δεν είχε καμμιά επιτυχία στις νυκτερινές του τσάρκες στο κέντρο της Αθήνας… Αν προκληθώ, και εφόσον (εννοείται…) μού δώσει την άδεια ο κ. Σαραντάκος, θα αναρτήσω αυτό το δυσεύρετο άρθρο του Ταχτσή για τον Ιωάννου

    Για παράδειγμα, αυτό που γράφει στο παρόν άρθρο ο Γ. Ιωάννου για τον Λαπαθιώτη και δικαίως εντυπωσίασε τον χριστιανό σχολιαστή Κώστα στο 32, πόθεν τεκμαίρεται;

    «…έρχονταν, λέει, τη νύχτα κάτι μεθυσμένοι λαϊκοί τύποι και φωνάζαν διάφορες χυδαιότητες κάτω από τα παράθυρά του, στην ησυχία της βραδιάς. «Δεν τους έδινε πλέον λεφτά, γι΄ αυτό φωνάζαν». «Και τι έκαμνε ο Λαπαθιώτης;» ρώτησα εγώ. «Φερόταν σαν κύριος, ούτε έβγαινε ούτε τους απαντούσε»

    Σοβαροί να είμαστε… Ποιός είναι αυτός που ξεστόμισε αυτές τις αρλούμπες που καταγράφει ο Ιωάννου για τα μεθυσμένα τεκνά που πήγαιναν κάτω από το σπίτι του Λαπαθιώτη και του ζητούσαν τα χρεωστούμενα; Προφανώς, κάποιος ανυπαρκτος γείτονας. Διότι αν υπήρχε κάποια παρόμοια ΕΠΩΝΥΜΗ μαρτυρία, ασφαλώς ο κ. Σαραντάκος θα μάς είχε ενημερώσει σε κάποιο από τα τόσα Λαπαθιωτικά άρθρα που έχει ανεβάσει όλα αυτά τα χρόνια

  44. cronopiusa said

    Ευχαριστώ πολύ

    Καλή και δημιουργική χρονιά ΚΩΣΤΑ, με πολλές πολλές γλυκές χαρές!!!

  45. Πέπε said

    @40-41:
    Ιδιαίτερα ενδιαφέρον!

    Βέβαια δε μου ακούγεται για ηχογράφηση της εποχής των 78, αλλά μάλλον για σύγχρονη, με πολύ πιστή απόδοση του οργανοπαιχτικού ύφους εκείνης της εποχής (όχι τόσο όμως του τραγουδιστικού, όσο για τη σύνθεση, ξεκινάει με τυπικό ρεμπέτικο μινιμαλισμό αλλά κάπου του συνθέτη του ξεφεύγουν και μερικά από τα πολλά που ξέρει για τους δρόμους – κρύβε λόγια μη μας ανθιστούν!), και με πρόσθετο θόρυβο από «φθορές».

    Με κάθε επιφύλαξη φυσικά.

  46. ΣΤΑΥΡΟΥΛΑ said

    Επισκεπτόμενη μία φίλη βλέπω στο σαλόνι της ένα παλιό πιάνο, με καντηλέρια κ.λ.π. Μου έκανε εντύπωση και τη ρώτησα σχετικά. Τότε μου διηγήθηκε την ιστορία του. Ο παππούς της Γιώργιος Ζαγοραίος είχε φούρνο πολύ κοντά στο σπίτι του Λαπαθιώτη . Οταν ο ποιητής βρέθηκε σε δύσκολη οικονομική κατάσταση τού το πούλησε. Μάλιστα ο παππούς της είχε συμβάλει οικονομικά όπως και άλλοι γείτονες στα έξοδα της κηδείας του ποιητή. Μόλις μπορέσω θα φωτογραφίσω το πιάνο και θα σας το στείλω.

  47. cronopiusa said

    45

    δίκιο έχετε

  48. Πέπε said

    @45, 47:

    Τώρα παρατηρώ ότι η ανάρτηση έχει και ετικέτα «πλακίτσες»! Δεν νομίζω να εννοεί πλάκες του γραμμοφώνου.

  49. Γιάννης Ιατρού said

    Δεν βλέπω κίνηση σήμερα, μάλλον με τον καλό καιρό πήγατε βόλτα, ε; 🙂

  50. Χρήστος Π. said

    43. Μάλιστα, δηλαδή Ιάκωβε έχει και αποδείξεις ο Χατζηφώτης -ως μέγας ντεντέκτιβ της κρεββατοκάμαρας του καθενός- για τις σεξουαλικές εμπειρίες του Καβάφη σε ολόκληρο το βίο του και μπορεί και εξάγει το συμπέρασμα αν φαντασιωνόταν, αν αυνανιζόταν, και αν γεύτηκε τον απαγορευμένο καρπό. Ευτυχώς που δεν έζησε την εποχή του Σαβοναρόλα ο Χατζηφώτης γιατί θα μυρίζαμε ακόμα τα αποκαϊδια… Κάποιοι στίχοι του Καβάφη που θυμάμαι τώρα όπως και του Χριστιανόπουλου δεν με πείθουν για την πλήρη έλειψη ομοφυλοφυλικής εμπειρίας αλλά βέβαια δεν έχει σημασία αυτό για την αξία του έργου τους. Το ότι ο Καβάφης συγκινεί εμένα -έναν άνθρωπο περιορισμένης λογοτεχνικής γνώσης- είναι αυτό που του δίνει αξία στο μυαλό μου.

    Οι υπαινιγμοί του Χριστιανόπουλου στη συνέντευξή του στη Φλέσσα, διαβάστηκαν από την ημετέρα ταπεινότητα με ξεχωριστό τρόπο. Οι διακρίσεις, ο χλευασμός, η ηθική καταδίκη, και η κάθε είδους προκατάληψη που συνοδεύει συχνά την ομοφυλοφυλία, τον οδήγησαν ίσως στο συμπέρασμα πως βοηθά την υστεροφημία του το να αρνηθεί αυτό που όλοι πίστευαν γι αυτόν. Είχα δει τη συνέντευξή του στο youtube (σε δυο συνέχειες νομίζω), και δεν θυμαμαι τώρα να είχε μιλήσει πολύ και με σαφήνεια για τη σεξουαλικότητά του, γι’ αυτό και αναφέρθηκα σε υπαινιγμούς. Τα ίδια ισχύουν καιγια τον Ιωάννου. Πώς δεν είχε εμπειρίες άλλωστε αφού έβγαινε τσάρκες σε αναζήτηση συντρόφου αλλά δεν τα πήγαινε καλά λόγω… ασχήμιας;! Κάτι θα βρήκε με το ψάξε ψάξε, στατιστικό φαινόμενο είναι αυτό. Ούτε αυτό σημαίνει τίποτα βέβαια για το γράψιμό του. Δεν λέω πως είναι και για νόμπελ λογοτεχνίας αλλά από τον ίδιο το Ταχτσή (που αναφέρεις ως πηγή για τον Ιωάννου), πιστεύω γράφει καλύτερα.

    Δεν είμαι οπαδός της «πολιτικής ορθότητας» ούτε όμως και του διωγμού ανθρώπων για τις σεξουαλικές τους προτιμήσεις. Έγραψα αυτά διότι εκκλησιαστικές οργανώσεις και ολοκληρωτικά κόμματα που έχουν καταδίκες και «θεραπείες» για την ομοφυλοφυλία, προσπαθούν να μας πείσουν ξαφνικά ότι όλοι σκεπτόμενοι άνθρωποι που διακρίθηκαν κάπου και ήσαν ομοφυλόφυλοι, τελικά δεν ήσαν! Απλώς φαντασιώνονταν και αυνανίζονταν. Υπάρχουν βέβαια και παλιότερες χειρότερες τακτικές (όπως πχ οι υπαινιγμοί της Καίτης Δρόσου για εκβιασμό του Ρίτσου από το ΚΚΕ, αλλά και κάποια λόγια που είχε πει ο ίδιος ο Ρίτσος στον Ρένο Αποστολίδη). Να κι ένα κοινό του Χατζηφώτη με το Ριζοσπάστη: Έγραψαν και οι δύο για να μας καθυσηχάσουν πως οι ποιητές δεν έφαγαν απαγορευμένο καρπό…

  51. Χρήστος Π. said

    … και συγγνώμη για τα ορθογραφικά λάθη στο προηγούμενο…

  52. Theo said

    @41, 48, κα:

    Φυσικά και είναι πλακίτσα του ιστολόγου.

    Το γράφει σ’ ἐνα σχόλιο, παρακάτω:
    «Το τραγουδάκι, η μουσική δηλαδή, δική μου είναι, απόκρηες έχουμε – είπα να ντυθώ Μπάτης φέτος, ή μάλλον Δελλιάς.»

  53. Theo said

    @50:
    Τον γνώρισα τον μακαρίτη τον Χατζηφώτη. Καλής προαιρέσεως άνθρωπος, αλλά δημοσιογράφος. Δηλαδή, τσαλαβουτούσε σε πολλά γνωστικά πεδία χωρίς πουθενά να πηγαίνει σε βάθος.

    Όσο για τους λογοτέχνες, παίζει ρόλο κι η προσωπική ζωή τους, αλλά ας επικεντρωνόμαστε στο έργο τους. Εκεί τους γνωρίζουμε καλύτερα. Κι ας αφήσουμε τους ντετέκτιβ της κρεβατοκάμαρας στην ησυχία τους. Τη δουλειά τους αυτοί, τη δουλειά μας εμείς.

  54. Γιάννης Κουβάτσος said

    50, 53: Πολύ σωστά. Τα ίδια τραβάει και ο Σαίξπηρ μετά θάνατον λόγω των σονέτων του. Ήταν, δεν ήταν, ποιος νοιάζεται…Όπως είπε και ένας σαιξπηριστής, ο Βίκερ:
    «Αν μπούμε σε αυτή τη διαδικασία, τότε οι άνθρωποι θα σταματήσουν να διαβάζουν τα έργα του ως ποιήματα, αλλά θα τα βλέπουν ως βιογραφικά έγγραφα, ψάχνοντας για τεκμήρια της σεξουαλικότητάς του». Αυτή η κουβέντα ας λειτουργεί ως γενική αρχή.

    «Σονέτο 18» (σε μετάφραση του Διονύση Καψάλη)

    Πώς να σε πω — καλοκαιριάτικο πρωί;
    Έχεις πιο εύκρατη μορφή, πιο ερασμία·
    γνωρίζω ανέμους που κι ο Μάης φυλλορροεί,
    τα καλοκαίρια έχουν πάντα προθεσμία.
    Κάποτε καίει ο επουράνιος οφθαλμός
    και της χροιάς του ο χρυσός συχνά θαμπώνει,
    κάποιος μοιραίος του καιρού αναπαλμός
    την ομορφιά της ομορφιάς απογυμνώνει.
    Μα εσύ αιώνιο θα έχεις καλοκαίρι
    κι η ομορφιά σου δεν θ’ απαλλοτριωθεί,
    δεν θα επαίρεται ο Άδης πως σε ξέρει
    καθώς θα γράφεσαι στου χρόνου την πληθύ.
    Όσο ζουν άνθρωποι και βλέπουν θα γυρίζουν
    σ’ αυτούς τους στίχους και ζωή θα σου χαρίζουν.

  55. 36, Γιάννης Κουβάτσος said: «Ο ποιητής, ο συγγραφέας ασχολούνται με ιδανικά; Σε ποια κατήχηση το γράφει αυτό…;;;»

    # Με τί ασχολούνται Κουβάτσε; Με κουροφέξαλα. Άλλο πράγμα τι θεωρούμε εγώ εσύ κι ο …Κώτσιος (ή Γιωρούσης) ιδανικό. Αντιληπτόν; (υποθέτω!)

  56. cronopiusa said

    Μελίνα Κανά – Έχω έν’ αηδόνι στο κλουβί

    Έχω έν’ αηδόνι στο κλουβί
    κι απ’ τον καημό του λιώνει·
    έχω έν’ αηδόνι στο κλουβί
    και μοίρεται, τ’ αηδόνι.

    Μου λέει για τις αμυγδαλιές
    π’ ανθίζουν άσπρο χιόνι,
    μου λέει για τις τριανταφυλλιές
    –και μοίρεται, τ’ αηδόνι…

    Και παραδέρνει ανώφελα
    και τα φτερά τ’ απλώνει,
    κάθε που φεύγουν τα πουλιά,
    κι αναρριγούν οι κλώνοι…

  57. Παναγιώτης Κ. said

    Τι ωραίος συνδυασμός δύο τόσο διαφορετικών ψυχοσυνθέσεων στό κείμενο – μόνο στα «παραπατήματα» ίσως όμοιοι. Ο δωρικός γήινος στο ύφος και τη ζωή Ιωάννου περιβάλλει με αγάπη τον λεπτεπίλεπτο στο ύφος και τη ζωή Λαπαθιώτη. Η φιλία μεταξύ Καρυωτάκη και Λ. πράγματι ενδιαφέρουσα, πάλι λόγω διαφοράς ύφους στην ποίηση και τη ζωή.

  58. Παναγιώτης Τ. said

    Οι «κακόγουστοι φιλόλογοι» που συν-γράφουν μαζί με τον Ιωάννου στα Τετράδια Ευθύνης(τεύχος 19) για τα 50χρονα του Καβάφη είναι κάποιοι από τους: Ι.Μ.Παναγιωτόπουλο,
    Άγγ. Βλάχο,Ρόδη Ρούφο,
    Όλγα Βότση,Στ.Θεοφανίδη,Ν.Δ.Καρούζο,Γ.Κότσιρα,Χρ.Μαλεβίτση,Μιχ.Μαραθεύτη,Μ.Μερακλή,Κ.Μητσάκη,Κ.Μιχαηλίδη,Ήβη Νησιώτου,Ν.Ορφανίδη,
    Λένα Παππά,Π.Β.Πάσχο,Δ.Πλάκα,Κυρ.Πλησή,Μαρίνα Ρισβά,Θ.Δ.Φραγκόπουλο,Παν.Φωτέα,Γ.Βαρβέρη και Κ.Τσιρόπουλο.
    Διαλέχτε!

  59. cronopiusa said

    Κρύο βαρύ, χειμώνας ὄξω,
    τρέμουν οἱ φωτιὲς στὰ τζάκια,
    τώρα ποιὸς τὰ συλλογιέται Τὰ καημένα τὰ πουλάκια

  60. Χρήστος Π. said

    34. Δεν είναι ευχάριστο πράγμα η αυτοκτονία, αλλά ας μην καταδικάζουμε ως δραπέτες της ζωής τους αυτόχειρες. Δεν είναι δραπέτες από τον αγώνα της επιβίωσης,αλλά από κάτι χειρότερο που κουβαλάει η ζωή τους και τους βασανίζει. Ο Λαπαθιώτης είχε σίγουρα ένα κόλλημα με τη μητέρα του, και η απώλειά της προκάλεσε κατάθλιψη αντί για ένα φυσιολογικό πένθος. Κάποια προδιαθεση ή κατάθλιψη θα την είχε. Βάλτε και το καταθλιπτικό περιβάλλον της κατοχής στην εξίσωση. Ο Γιωσαφάτ θεωρεί λίγο ως πολύ καταθλιπτικούς όλους τους καλλιτέχνες…

    16. Leonicos για να είμαστε δίκαιοι, δεν υπάρχουν μόνο στις τάξεις των λογοτεχνών παιδιά οικονομικά άνετων οικογενειών, που τα τίναξαν όλα στον αέρα. Γενικά δε, το πολύ χρήμα δεν μένει σε μια οικογένεια πάνω απο 2-3 γενιές… Επίσης κάποιοι ποιητές θεωρούσαν ανάξιο να καταπιάνεται ο ποιητής με τον αγώνα της καθημερινότητας. Έχω στο μυαλό μου τώρα το Μίλτο Σαχτούρη. Ξεφορτώθηκε χιλιάδες στρέμματα στην Αργολίδα και μετρητά, και πέθανε σε ένα μικρο διαμερισματάκι στη Κυψέλη (νομιζω και υπόγειο). Έζησε αξιοπρεπώς πάντως. Τυπικά ναι, ήσαν «τεμπέληδες» αλλά από την άλλη μου αρέσει αυτή η περιφρόνηση προς τη πολυτελή ζωή και την επίδειξη που συναντάμε σε νεόπλουτους. Ίσως γιατι δεν στερήθηκαν πολλά στη ζωή τους, ίσως γιατί χόρτασαν ανέσεις και απομυθοποίησαν τη πολυτελεια, αρκέσθηκαν σε ζωή που δεν ηταν καταναλωτική. Αντίθετα πολλά παιδιά φτωχών οικογενειών που ονειρεύτηκαν και έχτισαν περιουσίες, τα έχω δει να χάνουν την αξιοπρέπειά τους σε μεγάλη ηλικία για μερικά φράγκα παραπάνω.

  61. Παναγιώτης Τ. said

    Ωχ αμάν κάποιοι κόπηκαν και τους προσθέτω
    Μιχ. Μαραθεύτης, Μ.Γ.Μερακλής, Κ.Μητσάκης,Κώστας Μιχαηλίδης και Ήβη Νησιώτου.

  62. Χαρούλα said

    Χρόνια πολλά! Σε όλους και ειδικότερα σε εορτάζοντες.
    Να χαίρεται ο Αλέξης την Περιστέρα και ο Λεώ την Φωτεινή του.(ελπίζω να μην κάνω γκάφα και δεν γιορτάζετε ονόματα)
    Μακάρι Κουβάτσε να είμασταν όλοι σε βολτίτσες. Ο καλός μας ο καιρός ζημιές έβγαλε… Κι αργήσα εδώ…
    Ο Ιωάννου δεν μ’αρέσει γενικά και πιο ειδικά και στο σημερινό. Πλατιάσματα, άνευρες περιγραφές. Ξεκινάω κι όπου με βγάλει. (Είπε η κριτικός λογοτεχνίας!😊)
    Αλλά αφορμή για υπέροχα σχόλια. Και μουσικά (Κρόνη), και χιουμοριστικά (Ιατρού), και ωραία υποκριτική (ΕΦΗ), και ενδιαφέρουςα συνέντευξη (Κουβάτσος).

    Όσον αφορά την συζήτηση, ενδιαφέρουσα.
    Ναι δεν με νοιάζει η προσωπική ζωή των καλλιτεχνών. Θα διάβαζα τότε την Espresso. Εμένα με νοιάζει τι λέει το έργο τους στην ψυχή μου. Που προσπαθώ να την κρατώ ανοικτή σε κάθε ερέθισμα.
    Όσο για την αυτοκτονία, μπορεί να είναι και ύψιστη πράξη αξιοπρέπειας. Δεν την κατακρίνω γενικά και αόριστα. Ας προσπαθούμε εμείς να ακούμε, να στηρίζουμε, να στεκόμαστε διπλα σε ΟΛΟΥΣ τους ανθρώπους, για να μην σκεφτούν ποτέ να τελειώσουν τη ζωή τους. Μετά οι αγιογραφίες ή οι κατηγόριες, περιττές.

  63. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Δάσκαλε Γιάννη, έρχεσαι να λυπόμαστε αντάμα αυτούς που λυπούνται τους ποιητές;
    Κάτι άλλοι(λέγε με Σωτήρη Κούβελα) τους είπανε λαπάδες. Ε και οι ποιητές ταράχτηκαν στον ύπνο τους, ξέρεις…

  64. sarant said

    Ευχαριστώ πολύ για τα νεότερα σχόλια και να με συμπαθάτε για την πολύωρη απουσία

    37 Κρόνη, αυτό ειναι του Ναπολέοντα Ελευθερίου, όχι του Λαπαθιώτη

    45 Ασφαλώς είναι καινούργια ηχογράφηση διότι το στιχούργημα του Λαπαθιώτη έγινε γνωστό τις τελευταίες δεκαετίες μόνο

    46 Ευχαριστούμε!

    58 Ευχαριστούμε για το εύρημα!

  65. # 13

    Δύσκολο πράγμα να προσδιορίσεις τι είναι ποίηση και μάλιστα διαχρονικά. Μεγάλος θεωρείται ο ποιητής που όχι μόνο συμβαδίζει με την εποχή του αλλά έχει τις δυνατότητες να εκφράζει και επόμενες γενιές με το έργο του , κάτι που πέτυχε ο Καβάφης αλλά όχι τόσο ο Παλαμάς. Κάτι αντίστοιχο με τα διαχρονικά τραγούδια σε σχέση με τα καιρούς σουξέ. Εντελώς προσωπική γνώμη και πρόβλεψη πως σε κάποια χρόνια και η ποίηση του Καβάφη δεν θα εκφράζει τόσο την κοινωνία που θα διαμορφωθει ενώ θα μεγαλώσει το μερίδιο του Σεφέρη. Βασίζεται πάνω στην πεποίθηση πως θα βρεθεί το κλειδί πως σε πολλά ζώα ξαναβγαίνουν δόντια και άκρα και θα μεταφερθεί και στους ανθρώπους ώστε να χάσουν όλοι οι οδοντίατροι την δουλειά τους, να μας κοτσάρει μια έλικα ο γενετιστής και τσουπ να ολοκαίνουργα δοντάκια !! Αντε τότε να καταλάβει η χαριτόβρυτος τι θα πει πονάει το δοντάκι μου για σένα, θα έχει χάσει όλη την ποιητικότητα η έκφραση !

  66. cronopiusa said

    64

    stixoi.info: Ναπολέων Λαπαθιώτης (Στιχουργός)

    112.Το πλατάνι Ναπολέων Λαπαθιώτης Ζακ Ιακωβίδης Τζένη Βάνου 1961

  67. Jane said

    Πιστεύω πως ο σεξουαλικός προσανατολισμός επηρεάζει σε μεγάλο βαθμό το έργο των ανθρώπων της τέχνης. Αναμφισβήτητα ο έρωτας κι οι σεξουαλικές επιθυμίες αποτελούν πηγή έμπνευσης και δημιουργίας από τις πρώτες πινελιές και τα πρώτα στιχάκια στην ιστορίας της τέχνης.
    Επομένως η ασυμβίβαστη με τα κοινωνικά πρότυπα η σεξουαλική ταυτότητα του καλλιτέχνη , ποιητή ή συγγραφέα, δεν σημαίνει πως τον κινητοποιούν λιγότερο.
    Ούτε η κατάπνιξη των επιθυμιών του μπορεί να αφήνει ανεπηρέαστο το έργο του, ανεξάρτητα αν μέσα στο συνολικό του έργο υπάρχει ή απουσιάζει το ερωτικό στοιχείο.

    Αυτό σημαίνει πως ο Καβάφης δεν είναι «Ο Καβάφης», επειδή και μόνο ήταν ομοφυλόφιλος ούτε τον έκανε καλύτερο ποιητή η ομοφυλοφιλία και ποσώς μας ενδιαφέρει το αν εκπλήρωνε ή όχι τις επιθυμίες του. Αλλά σίγουρα δεν μπορούμε να το παραβλέπουμε και να λέμε «οκ , σημασία έχει το έργο του δημιουργού , όχι η προσωπική του ζωή». Μα… νομίζω όλες οι εκφάνσεις της προσωπικότητας ενός δημιουργού έχουν σημασία κι έχουν χαϊδέψει με έναν τρόπο τη σκέψη και τη φαντασία του, π.χ. τα διαβάσματά του, η οικογένεια, τα ταξίδια του, οι φίλοι, άλλοι δημιουργοί που τον ενέπνευσαν . Γιατί να παραμερίζουμε τη σεξουαλικότητα

  68. ΧριστιανοΜπολσεβίκος said

    “Γιατί αν λείψει το κρασί κι φύγεις άξαφνα κι εσύ
    και βουβαθεί και το βιολί με το γλυκό βραχνά του,
    μεσ᾿ στης καρδιάς μου το κενό, μεγάλο σα τον ουρανό,
    θ᾿ ακούσω πάλι το βραχνό τραγούδι του θανάτου…”
    «Στο νυχτερινό κέντρο» (Ν. Λαπαθιώτης)

    Είναι οι μόνοι στίχοι του που θυμάμαι πάντα.

  69. Χαρούλα said

    Και για όσους αγαπούν το κέντρο της Αθήνας, μια ενδιαφέρουσα βόλτα.
    https://www.lifo.gr/team/athens/50800

  70. sarant said

    66 Είναι λάθος του σάιτ.

    Δεν υπάρχουν τέτοιοι στίχοι του Λαπαθιώτη, ούτε θα μπορούσε να συνεργαστεί με τον Κ. Πρετεντέρη.

    Πρόσεξε επίσης
    https://www.discogs.com/artist/1455555-%CE%9D%CE%B1%CF%80%CE%BF%CE%BB%CE%AD%CF%89%CE%BD-%CE%95%CE%BB%CE%B5%CF%85%CE%B8%CE%B5%CF%81%CE%AF%CE%BF%CF%85

  71. Χαρούλα said

    66 Κρόνη, μαζί με Κ.Πρετεντέρη και Ζακ Ιακωβίδη, βρήκα
    https://www.greeklyrics.gr/stixoi?view=single&tpl_view=lyric&id=23410

  72. Χαρούλα said

    66, 70, 71
    Μηπως είναι γραμμένο(παραποιημενο) πάνω σε στίχους Λαπαθιώτη για κάποιο θεατρικό η ταινία;
    Νικοκύρη σου θυμίζει κάποιο ποίημα του;

  73. Γιάννης Κουβάτσος said

    67: Οι λεπτομέρειες και οι ιδιαιτερότητες της ζωής ενός ποιητή αφορούν τους εξειδικευμένους μελετητές του έργου τους, Jane. Όσοι αγαπούν απλώς την ποίηση και την έχουν ανάγκη στην καθημερινή τους ζωή, ενδιαφέρονται μόνο για το ποίημα. Τους είναι, νομίζω, αδιάφορο και το κλασικό «τι θέλει να πει ο ποιητής». Σημασία έχει πώς το προσλαμβάνουν και το ερμηνεύουν αυτοί και εντέλει αν μιλάει στην ψυχή τους.

  74. Γιάννης Κουβάτσος said

    Αυτό το «Πλατάνι» έχει γραφτεί για να μελοποιηθεί, δεν είναι ποίημα και δεν είναι του Λαπαθιώτη.

  75. Πάνος με πεζά said

    H ώρα της αμείλικτης νύστας… 🙂

  76. cronopiusa said

    70, 71

    Ευχαριστώ πολύ!

  77. Πάνος με πεζά said

    Πάντως, μια συνεισφορά, ρετρό Εξάρχεια από τη δεκαετία ’80…

  78. Πάνος με πεζά said

    Η διαδρομή είναι Α.Μεταξά-Ζ.Πηγής, μετά Αραχώβης και Ε.Μπενάκη, Καλλιδρομίου μέχρι Κουντουριώτου, μετά Ζωσιμάδων- αρχές Τοσίτσα, μετά Θεμιστοκλέους πάνω από την πλατεία, μετά Δερβενίων, η πλατεία Εξαρχείων από το Βοξ, από Αραχώβης και Θεμιστοκλέους (απέναντι από την μπλε πολυκατοικία όπου διακρίνεται και το τσιμεντένιο στέγαστρο), λίγο φαίνεται η Στουρνάρη και η Νοταρά, και κλείνει στη Χ.Τρικούπη.
    Το βίντεο και οι πληροφορίες είναι από το site http://www.retromaniax.,gr

  79. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    >>ο ποιητής πλησίασε και είπε μερικούς συγκινητικούς στίχους. «Ομόρφυνες το φέρετρο!»
    Ολημέρα σκέφτομαι αυτό το αναπάντεχο που μου συνέβη. Χθες είπα για το ξόδι του Μάρκου Μέσκου, πως ήταν «όμορφη κηδεία».
    Το έγραψα με τη σιγουριά ότι το «κλέβω» από κάπου. Δε θυμόμουν καθόλου, και σήμερα το βρίσκω στο νήμα!

  80. Πάνος με πεζά said

    Και πρέπει να είναι δεκαετία ’70 – πριν από το 1980.

  81. Jane said

    Μια πολύ καλή εργασία στο έργο του Λαπαθιώτη, για όποιον ενδιαφέρεται .
    https://ikee.lib.auth.gr/record/130029/files/tra.pdf

    Περιλαμβάνει 106 πεζογραφήματα δημοσιευμένα σε διάφορα περιοδικά, κατά την περίοδο 1908-1945. Αναφέρεται κι ο Σαραντάκος, ως επιμελητής του έργου «Κάπου περνούσε μια φωνή». 🙂

  82. loukretia50 said

    Μου άρεσε το κείμενο , με έκανε να φανταστώ τη ζωή του ποιητή και ταυτόχρονα σε διάφορα σημεία να ταυτιστώ με τον αφηγητή, γιατί νομίζω ότι με βοηθάει να καταλάβω την ανάγκη του Ιωάννου να μάθει τα πάντα για τον ποιητή, ακόμα και λεπτομέρειες για την προσωπική του ζωή, έστω με τρόπο που θυμίζει δημοσιογραφική αδιακρισία.
    Έχετε ήδη σχολιάσει τα σημαντικότερα, οπότε στέκομαι σε συγκεκριμένο σημείο :
    «…δεν νομίζω, είναι πως πρόκειται για ιστορία έρωτος. Συμπάθεια ίσως, φρεναπάτη ίσως, υποβολή μπορεί, αλλά κανονικού έρωτος όχι.»

    Ο Λαπαθιώτης μπορεί να ένοιωθε πολύ τρυφερά και έντονα συναισθήματα για την κοπέλα που πέθανε, χωρίς ερωτική χροιά. Αυτό δε σημαίνει πως δεν ήταν αληθινά.
    Δε νομίζω ότι πρέπει να βάζουμε καλούπια στα συναισθήματα. Αναμφίβολα το ερωτικό στοιχείο είναι καθοριστικός παράγοντας σε μια σχέση, στο ξεκίνημά της τουλάχιστον, αλλά είναι πολλές οι αποχρώσεις. Τρυφερότητα, συμπάθεια, ενσυναίσθηση, βαθύτερη και ουσιαστική επικοινωνία… και βέβαια τα πολλά κοινά στοιχεία, αναμνήσεις, ενδιαφέροντα , βιώματα, που μοιράζονται με μοναδικό τρόπο δυο διαφορετικοί άνθρωποι, ανεξαρτήτως φύλου.
    Δεν είναι εύκολη η σχέση ανάμεσα σε άτομα αντίθετου φύλου , πολύ περισσότερο όταν ο ένας έχει διαφορετικό ερωτικό προσανατολισμό, αλλά όταν υπάρχει είναι πολύ δυνατή. Είναι φιλία, είναι αγάπη, οικειότητα, εκτίμηση, κατανόηση, αποδοχή, πολλά που δε μπορείς να ονομάσεις με ακρίβεια και ίσως δε χρειάζεται, και όμως κάνουν τη σχέση μοναδική. Διαφωνείτε?

  83. cronopiusa said

    Ναπολέων Λαπαθιώτης και Κώστας Γκίγκας

    Η μεγάλη αγάπη του Λαπαθιώτη υπήρξε ο Κώστας Γκίκας. Η σχέση τους ξεκίνησε το 1925 και κράτησε μέχρι το 1937. Το ποίημα «Ερωτικό» γράφτηκε στις 7 Αυγούστου του 1928 και η ακροστιχίδα σχηματίζει το όνομα του. Το τραγούδι μελοποιήθηκε από το Νίκο Ξυδάκη και ερμηνεύτηκε από την Ελευθερία Αρβανιτάκη.

  84. sarant said

    72 Όχι, είναι απλό λάθος

    81 Είναι πολύ καλή η δουλειά αυτή, του Τρ. Μάνου.

  85. ΣΠ said

    Ντίνος Χριστιανόπουλος, Ναπολέων Λαπαθιώτης: Επεισόδιο

  86. Jane said

    # 73
    Ναι, κι εγώ υπέρ της θεωρίας της πρόσληψης είμαι, χωρίς να έχω ιδιαίτερες γνώσεις.

    Είναι όμως όλα όσα αφορούν στη ζωή και την προσωπικότητα ενός δημιουργού λεπτομέρειες κι ιδιαιτερότητες;
    Μπορούμε για παράδειγμα να αγνοήσουμε πως ο Σεφέρης έζησε το δράμα της Μικρασιατικής καταστροφής ή ότι ο Καβάφης ζούσε στην Αλεξάνδρεια ή ότι ο Μπουκόφσκι ήταν αλκοολικός; Απλές απορίες εκφράζω.
    Εκτός , αν εννοείς λεπτομέρεια και ιδιαιτερότητα μόνον τον σεξουαλικό προσανατολισμό.

  87. Ιάκωβος ο Αδελφόθεος said

    Καλησπέρα σας και πάλι.

    1) Ενημερώνω το κορυφαίο Γλωσσικό Ιστολόγιο στο Ρωμέικο ότι οι γλωσσολόγοι της Οξφόρδης κατέληξαν πριν λίγες ημέρες στο συμπέρασμα ότι η κοσμαγάπητη αγγλική λέξις «motherfucker» φιάχτηκε το σωτήριον έτος 1928 ως επί λέξει μετάφρασις της αρχαιοελληνικής λέξεως «μητροκοίτης». Ο «μητροκοίτης» πρωτοκατεγράφη στην Θεία Ελληνική Γλώσσα τον 6ο αιώνα π.Χ. από τον Εφέσιο σατιρικό ποιητή Ιππώνακτα σε κάποιο από τα διασωθέντα σπαράγματά του.

    Για περισσότερες πληροφορίες δείτε εδώ. Εννοείται ότι στα 90 χρόνια από την 1η εμφάνιση του «motherfucker» στην Αγγλική Γλώσσα, η λέξις πήρε άλλες σημασίες και κατέληξε σήμερα να σημαίνει τον «μαλάκα» και τον «αερογάμη», αυτόν που ΔΕΝ μπορεί να βρεί γκόμενα και ξεχαρμανιάζει με την μάνα του.

    2) Να μάς πεί η δεσποινίς Jane (81) γιατί κρύβει από τους αναγνώστες ότι ο Τραϊανός Μάνος έχει πολλές υμνητικές αναφορές στον κ. Σαραντάκο, μερικές από τις οποίες αναρτώ ευθύς αμέσως

    3) Τελειώνω τις αποψινές συνταρακτικές αποκαλύψεις μου με την κορυφαία όλων: Απο σήμερα Θεοφάνια του σωτηρίου έτους 2019, μπορούμε να λέμε ότι μπήκε οριστικά ταφόπλακα σε αυτό που ονομάζεται copyright: Ο γνωστός κινέζικος ιστότοπος που λατρεύει ο κακόψυχος Ιατρού, από της 5ης πρωΪνής της σήμερον ανέβασε για δωρεάν downloading το νέο βιβλίο της Dr. Donna Zuckerberg (μικρότερης αδερφής του Εβραίου ιδιοκτήτου του Facebook, Mark Zuckerberg) «Not All Dead White Men: Classics and Misogyny in the Digital Age», που πρωτοκυκλοφόρησε μόλις τον περασμένο Οκτώβριο. Παρά τις απεγνωσμένες προσπάθειες του πολυεκατομμυριούχου Mark Zuckerberg, οι Αμερικάνικες Αρχές δεν μπορούν να κάνουν τίποτα για να κατεβάσουν το βιβλίο της Donna. Αι ημέτεραι δυνάμεις αμύνονται του Πατρίου Εδάφους…

    ΥΓ: Εδώ και κανένα εξάμηνο έχουν ανέβει στον κινέζικο ιστότοπο και τα δύο βιβλία (2013 + 2018) της άλλης αδερφής του Mark, της κομπιουτερίστριας Randi Zukerberg. Ούτε και σ’ αυτή την περίπτωση οι Αμερικάνικες Αρχές (παρότι πιέστηκαν πολύ από τον ιδιοκτήτη του Facebook) κατάφεραν να πείσουν τους Κινέζους να τα κατεβάσουν.

    ΗΘΙΚΟΝ ΔΙΔΑΓΜΑ: Εδώ καράβια χάνονται κι εσείς ψαρόβαρκες πού πάτε;

  88. Πέπε said

    @86
    Αν είσαι ομοφυλόφιλος σε μια εποχή όπου η κοινωνία απωθεί την ομοφυλοφιλία στο περιθώριο (όπως είναι ακόμα και η δική μας, πόσο μάλλον παλιότερα), με αποτέλεσμα να ζήσεις το περιθώριο και να αντλήσεις από κει εμπειρίες που -προφανώς- θα επηρεάσουν και τα γραπτά σου, τότε σίγουρα δεν είναι μια απλή λεπτομέρεια.

  89. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    ΠΕΝΗΝΤΑ ΣΥΝ ΚΑΤΙ
    για τον Λαπαθιώτη
    του Α. Β. Στρατή
    http://www.sarantakos.com/liter/lapathiotis/sunkati1.html

  90. Theo said

    @86:
    Νομίζω πως κάπου πρέπει να ξεχωρίσουμε το δημόσιο από το ιδιωτικό.
    Πχ. δεν είναι ιδιωτικά το ότι ο Σεφέρης έζησε το δράμα της Μικρασιατικής καταστροφής ή ότι ο Καβάφης ζούσε στην Αλεξάνδρεια. Όμως, ιδιωτικό είναι ο σεξουαλικός προσανατολισμός του χ συγγραφέα, αλλά και οι σχέσεις του με τη γυναίκα, τα παιδιά, τους γονείς του, αν ήταν καλές ή όχι, αν ήταν κακοπληρωτής, τσιγγούνης ή σπάταλος, κλπ. Και δεν το θεωρώ χρήσιμο να τα σκαλίζουμε αλλά κουτσομπολίστικο.

  91. Jane said

    Κύριε Σαραντάκο ,
    το τεχνικό team του ιστολογίου δεν μπορεί να προσθέσει ένα κουμπάκι που να γράφει ignore , να το πατάμε και να εξαφανίζονται από την οθόνη μας κάποιοι σχολιαστές; 🙂

  92. loukretia50 said

    Πεπε
    Λεπτομέρεια δεν είναι, σίγουρα. Όλα επηρεάζουν, περισσότερο ή λιγότερο, το χαρακτήρα, τη ζωή μας, τον τρόπο που εκφραζόμαστε.
    Και οι σημαντικές πληροφορίες για το περιβάλλον και τη ζωή του βοηθάνε να καταλάβουμε καλύτερα έναν ποιητή.
    Δε νομίζω όμως ότι είναι απαραίτητο όλες οι προσωπικές στιγμές να εκτίθενται, συχνά με τρόπο απαξιωτικό.
    Άλλωστε αν διάβαζες ένα σπαραχτικό ποίημα σε μια δύσκολη φάση της ζωής σου και νόμιζες ότι σ΄εκφράζει απόλυτα, θα είχε σημασία αν ο ποιητής ήταν ένας φονιάς, απόκληρος ή ο,τιδήποτε άλλο εσύ μπορεί να θεωρείς κατακριτέο?

    Jane Υπάρχει, το «πλονκ» – λένε οι ειδικοί.
    Δεν ξέρω να σου πω τον τρόπο, γιατί προσωπικά δεν το χρειάζομαι, αλλά φαντάζομαι μπορείς να το ψάξεις ή κάποιος να σου εξηγήσει.

  93. ΚΩΣΤΑΣ said

    «Πόσο μεγάλο πνευματικό μπόι, και πόσο μικρές και ευτελείς ορισμένες εκφάνσεις της καθημερινής προσωπικής ζωής; Και οι πιο τραγικές από αυτές, στη σύγχρονη εποχή, του Κ. Ταχτσή και Μ. Κουμανταρέα. Και δεν αναφέρομαι στο αναφαίρετο δικαίωμα του σεξουαλικού τους προσανατολισμού, αλλά στον τρόπο διαχείρισής του».

    Αυτά έγραψα, μεταξύ άλλων, στο σχόλιό μου @ 32. Κι εγώ κρίνω ένα ποίημα από τις προσλαμβάνουσες και από τα συναισθήματα που μου δημιουργεί. Όπως και να το κάνουμε όμως, αυτή η πρόσληψη, δημιουργεί εξ αντανακλάσεως και μια αγάπη για τον δημιουργό του ποιήματος, ανεβαίνει μέσα μου πολύ και η εκτίμηση και η υπόληψη γι΄ .αυτό το πρόσωπο. Εξ αυτού και ο προσδιορισμός ότι αυτός ο ποιητής ή γενικά ο λογοτέχνης ανήκει στους αγαπημένους μου.

    Οποία απογοήτευση όμως όταν, τυχαία ή φανερά όπως εδώ, ανακαλύψω αυτή την ευτέλεια! Το θέτω ως καθαρά προσωπικό μου πρόβλημα και δεν επιθυμώ να δώσω καμιά κατεύθυνση προς άλλους, να προσέχουν και την ιδιωτική ζωή του οποιουδήποτε λογοτέχνη ή καλλιτέχνη. Διερωτώμαι αν και άλλοι νιώθουν παρόμοια συναισθήματα.

  94. ΜΙΚ_ΙΟΣ said

    – Για το τραγούδι ’’Το πλατάνι’’:
    Σίγουρα είναι λάθος του stixoi.gr (και σε πολλά άλλα τραγούδια έχει λάθη, μερικά χοντρά…)

    Φωτο του δίσκου (εκτός του σάιτ που παρέθεσε ο Νικοκύρης στο #70) υπάρχει και στο:

    http://vinyl.gr/His%20master's%20voice%202951-3000.html
    Βρίσκουμε εύκολα το 7PG 2986, και διαβάζουμε από κάτω:
    «HIS MASTER’S VOICE
    7PG 2986 (7XGA 1117)
    ΤΟ ΠΛΑΤΑΝΙ – ΤΖΕΝΗ ΒΑΝΟΥ – (Α. Γιαλαμάς – Κώστας Πρετεντέρης – Ναπολέων Ελευθερίου – Ζακ Ιακωβίδης) – Ορχήστρα Ζακ Ιακωβίδη
    Κυκλοφόρησε στις 13-06-1961»

    – Χρόνια πολλά στους εορτάζοντες και εορτάζουσες !

  95. Γιάννης Κουβάτσος said

    94: Μια που ρωτάς, Κώστα, εμένα δεν με επηρεάζει το ανθρώπινο ποιόν του λογοτέχνη, από τη στιγμή που μου αρέσει το σύνολο ή μέρος του έργου του. Αγαπημένο μου βιβλίο π.χ. είναι το «Ταξίδι στην άκρη της νύχτας» του φανατικού αντισημίτη και φιλοφασίστα Σελίν. Με παραξενεύει όμως πολύ πώς γίνεται άνθρωποι τόσο μικροί να είναι τόσο μεγάλοι λογοτέχνες. Αυτό ναι, το σκέφτομαι πολύ συχνά.

  96. Γιάννης Ιατρού said

    Ενημέρωση για τους ρέκτας (ξέρουν αυτοί)
    Έγινε διαμοιρασμός 🙂

  97. Γιάννης Κουβάτσος said

    Το 95 στο 93.

  98. Πέπε said

    @92:
    > > αν διάβαζες ένα σπαραχτικό ποίημα σε μια δύσκολη φάση της ζωής σου και νόμιζες ότι σ΄εκφράζει απόλυτα, θα είχε σημασία αν ο ποιητής ήταν ένας φονιάς, απόκληρος ή ο,τιδήποτε άλλο εσύ μπορεί να θεωρείς κατακριτέο?

    Διάβασα το ρεμπετοφανές ποίημα του λινκ στο #41. Η ύπαρξή του δεν εξηγείται χωρίς κάποιες βιογραφικές λεπτομέρειες: δεν ξέρω πολλά για τη ζωή του Λαπαθιώτη, αλλά ξέρω ότι είχε τουλάχιστον δύο ιδιότητες που η κοινωνία απωθεί στο περιθώριο (ομοφυλοφιλία και ναρκωτικά), οι οποίες ίσως να εξηγούν πώς ένας νέος από οικογένεια υψηλού στάτους όχι μόνο ήξερε τους κώδικες του περιθωρίου αλλά (έστω άπαξ) τους χρησιμοποίησε και για να εκφραστεί ο ίδιος.

    Φυσικά, για όποιον γνωρίζει περισσότερα για τον ποιητή ίσως να υπάρχει ήδη μια τεκμηριωμένη εξήγηση, και να είναι άλλη. Αλλά έστω και σαν υποθετικό παράδειγμα, δείχνει (νομίζω) ότι όταν κάποια στοιχεία της προσωπικής ζωής του ποιητή δεν περιορίζονται στο τι έκανε ορισμένες στιγμές μόνος ή σε στενό κύκλο αλλά επεκτείνονται επηρεάζοντας και το πώς έζησε και τι έζησε, αποκτούν φιλολογική σημασία.

    Ίσως θα έπρεπε και να τονίσω ότι δεν το θεωρώ επ’ ουδενί κατακριτέο.

    _______________________

    Και κάτι άσχετο, προς πάντα ενδιαφερόμενον, μιας και εδώ λεξιλογούμε:

    Με το «επ’ ουδενί» που έγραψα στην τελευταία πρόταση, έτυχε να δω τις τελευταίες μέρες σε σχόλια, εδώ, φράσεις του τύπου «επ’ ουδενί το θεωρώ κατακριτέο». Ενώ δε θα είχα κανένα πρόβλημα με το «ουδείς ενοχλείται», «ουδέποτε είπα», «ουδόλως επηρεάζει», ειδικά με το «επ’ ουδενί» μου φαίνεται ότι αυτή η (τυπικά άψογη, βέβαια) σύνταξη υπεραρχαΐζει. Και έχω την αίσθηση ότι στα σημερινά νέα ελληνικά η διπλή άρνηση δεν είναι λάθος αν το «δεν» προηγείται του «ουδ___».

    Τι θα λέγατε;

  99. της Κυβέλης…

  100. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    96/99 φλωράκια είχε; 🙂 🙂

  101. leonicos said

    43
    Αγαπητέ μου Αδελφόθεε

    Λείπαμε όλο το απόγευμα διότι μπεκρουλιάσαμε προς τιμήν του Νοικοκύρη μας, ο οποίος φέυγει άυριο δια το Λουξ…

    Αν τολμήσουν να βγούν οι γνωστοί αντιρρησίες (Πέπες, Λεώνικος, Ιατρού, κύρ Γιάννης Κουβάτσος και λοιποί) να με αμφισβητήσουν

    Δεν ξέρω γιατί με αναφέρεις στους αντιρρησίες

    Ομολογώ ότι δεν έχω καμιά ειδική πληροφορία περί του αν δοκίμασαν ή όχι τον ‘απαγορευμένο καρπό’ οι Καβάφης, Χριστιανόπουλος, Ιωάννου, Λαπαθιώτης. Δεν έτυχε να τους κάνω παρέα βλέπεις. Πιστεύω ό,τι πιστεύεται γενικώς και ό,τι προκύπτει από το έργο τους. Αλλά δεν εκανα καμιά ‘δήλωση επ’ αυτού’
    Προσωπικά λατρεύω τον Καωβάφη και σιχαίνομαι τους Χριστιανόπουλο και Ιωάννου, τον πρώτο εέπιδή είναι απίθανος εγωιστής χωρίς νόημα και τον δεύτερο για τους λόγους που πολύ λίγο αναφέρεις.

    Πάντως σ’ ευχαριστώ που συνόψισες σαν καλός σχολιαστής τις αναφορές στο έργο του Σαραντάκου. Αυτό θα έπρεπε να το κάνουμε εείς οι δηλωμένοι φίλοι του, αλλά δεν το κάναμε. Είναι εξαιρετική η συνεισφορά σου.

    Τελικά καταλήγω πως είσαι πολύ εντάξει τύπος και μας κάνεις χοντρή πλάκα

  102. loukretia50 said

    ΚΩΣΤΑ
    Καταλαβαίνω τι εννοείς και νομίζω πως όλοι όσοι αγαπάμε την ποίηση νοιώθουμε την ανάγκη να πλησιάσουμε τον ποιητή σαν άνθρωπο κι έχουμε την απαίτηση να είναι αντάξιος του θαυμασμού μας, σε κάθε πτυχή της ζωής του. Ναι, γινόμαστε εμείς οι κριτές και τον θέλουμε τέλειο, λες και ο άνθρωπος είναι ένα πράγμα μόνο!
    Έζησα την απογοήτευση που περιγράφεις , αλλά στη νεανική ηλικία. Τώρα πια όχι, δε με επηρεάζει και δε με σοκάρει τίποτε, δε με αγγίζει κάτι που μαθαίνω εκ των υστέρων, ίσως γιατί κι εγώ δε βιάζομαι να κατακρίνω.
    Μπορεί να είναι λάθος, αλλά έχω επιλέξει να εστιάζω σ΄αυτό το θετικό που κάθε μεγάλος ποιητής μου προσφέρει και αναζητάω βασικές πληροφορίες για την εποχή και τον τόπο που έζησε, απλά για να τον καταλάβω καλύτερα.
    Φυσικά έχει επηρεαστεί από το περιβάλλον του και πολλούς άλλους παράγοντες και τα βιώματά του εκφράζονται έμμεσα ή άμεσα στο έργο του.
    Όμως οι λεπτομέρειες της προσωπικής του ζωής – ιδιαίτερα της ερωτικής, δεν επηρεάζουν την αγάπη μου για το έργο του. Αλλιώς δε θάχα πια αγάπες!

    Γιάννη Κουβάτσο : Αυτός είναι συχνά και ο δικός μου προβληματισμός!

  103. loukretia50 said

    Ω!! Χρόνια πολλά στους Γιάννηδες – Ιωάννες!

  104. leonicos said

    43

    και κάτι ακόμα

    καμια ερωτική απογοήτευση δεν σε κάνει ομοφυλόφυλο. Αλλιώς ο κόσμος θα ήταν γεμάτος από αυτούς.

    ομοφυλόφυλο σε κάνουν κάποιοι που σου μαθαινουν το παιχνίδι στην πλήρη του μορφή. Μετά, η συνέχεια είναι καθενός η δική του

  105. ΚΩΣΤΑΣ said

    102 Σίγουρα, Λουκρητία, παραμένει για μένα αγαπημένος μου ο Λαπαθιώτης, αλλά παράλληλα μου μένει και μια λύπη. Χαίρομαι που το ξεπέρασες στην πρώτη σου νιότη. Λες να μου περάσει κι εμένα στην τρίτη νιότη που διέρχομαι; 😉

  106. Ιάκωβος ο Αδελφόθεος said

    Εκλεκτέ φίλε, κ. Λεώνικε,

    το υμνητικό για εμάς σχόλιό σας (101), δίνει νέα δύναμη στο Επιτελείο μας να συνεχίσει τις καθημερινές αποκαλύψεις του σε αυτό το Ιστολόγιο, και όποιον πάρει ο Χάρος. Σάς ευχαριστώ εκ μέρους όλων των παιδιών. Ο Θεός να σάς έχει καλά

    ΥΓ: Για το «μητροκοίτης»= motherfucker, που αποκάλυψα στο σχόλιο 87, ουδείς σχολιαστής έβγαλε άχνα. Γιατί, άραγε;

    Καλό σας βράδυ από το Ιλλινόϊ…

  107. leonicos said

    98
    Ίσως θα έπρεπε και να τονίσω ότι δεν το θεωρώ επ’ ουδενί κατακριτέο

    κατ’ εμε αυτή είναι η σωστή διατύπωση, με το ρήμα σε αρνητική μορφή να προηγείται

  108. Οταν διαβάζω, ακούω ή βλέπω ένα καλλιτέχνη-λογοτέχνη δεν με ενοχλούν οι ιδιαιτερότητες του -αν υπάρχουν. Οταν όμως τον έχει τύχει να τον δω σε στιγμές σε στιγμές αδυναμίας ομολογώ πως δύσκολα ξαναπιάνω το έργο του στα χέρια μου γιατί αυτόματα το μυαλό μου πάει στην προσωπική του ζωή. Ακόμα και πολύ μεθυσμένη που είχα δει μια ηθοποιό με επηρέασε κι ας ήταν κάτι τυχαίο, έχασε για μένα την αύρα της.

  109. leonicos said

    Η ποίηση δεν είναι τέχνη;

    Η τέχνη δεν πηγάζει από τον ψυχισμό του καλλιτέχνη;

    Επομένως και η σεξουαλικότητα όπως και κάθε άλλο στοιχείο, το αν υπήρξε ορφανός, αν πέρασε δύκολη παιδική ηλικία, αν τον έδερναν, αν του διάβαζαν κοκ όλα επηρεάζουν την ποίηση όπως και κάθε άλλη πτυχή της ζωής μας.

  110. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Μέσα στην τέχνη είναι ο δημιουργός της πάντα. Ένας λέει «μείνε στο ποίημα-από κάτω παραμονεύει ο ποιητής» μα μ΄ ενδιαφέρει μαζί κι αυτός που παραμονεύει. Ίσα ίσα, π.χ. τους καταραμένους που κάηκαν κι άφησαν πίσω αθάνατο νερό τις γραμμές τους για μας, θέλω να κρυφοβαδίσω δίπλα τους, να γευτώ νοερά τις ζωές τους,τις συγκινήσεις και τα πάθη τους, αν μπορώ ν΄ακουμπήσω το τραύμα τους, το αίμα που κύλησε ζεστό πίσω από τα ποιήματά τους και το ερωτηματικό στο πέσιμό τους.
    Ο Παλαμάς (που αγαπώ-ανεξαρτήτως) σε όλα του τα ποιήματα είναι καθιστός πίσω από το γραφείο με το περιποιημένο γενάκι του, κρατά ωραία πένα και γράφει ωραίες ή μεγαλειώδεις ρίμες. Ο Καβάφης όμως; Ο Λαπαθιώτης; Ο Κοτζιούλας; ο Βάρναλης; (αυτοί που αναφερθήκαμε), ποτέ! Τους βλέπω κάθε φορά που τους διαβάζω, να γυρνάνε/τριγυρνάνε στις ζωές τους,όπως τις ξέρω, κι ακούω το κλάμα απ΄τη γέννα των στίχων τους.
    Ψέματα, και τον Παλαμά τον ακολουθώ να σέρνει το βήμα απ το κρεβάτι του μικρού του γιου και κάθεται να γράφει βουρκωμένος τον Επιτάφιό του.
    Οι μπερντέδες

  111. leonicos said

    106
    Δεν σε καταλαβαίνω, που να πάρει…

    ΥΓ: Για το «μητροκοίτης»= motherfucker, που αποκάλυψα στο σχόλιο 87, ουδείς σχολιαστής έβγαλε άχνα. Γιατί, άραγε;

    Τι θέλεις να πούμε; Καλώς το βρ΄κες και μπράβο σου.

    Προσωπικά το θέμα δεν μ’ ενδιαφέρει. Αλλά ο Ιππόναξ μ’ ενδιαφέρει. Άλλωστε ασχολούμαι με τον Λυκόφρονα, και μπορεί να σε χρειαστώ.

  112. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Γιάννηδες μας και Γιαννούλες χρόονια πολλά με υγεία και τύχη! Πείστηκα να τα λέω μαζί στο εξής όταν είπε κάποιος (ποιος;) εδώ, ότι είναι φορές που η υγεία χωρίς τύχη, δεν αρκεί. 🙂

    Καπάρωσα το σχ. 100, με αμφίσημο ερώτημα, για φλωράκια, μα λίγο αν περίμενα (το Λεώνικο στο 101 που ξεφανέρωσε το ραβαϊσι), θα ρώταγα καθάρια: είχε φλουράκι; σε ποιονα έπεσε; 🙂

  113. Γιάννης Ιατρού said

    103/112α: Νά ΄στε καλά. Ευχαριστώ πολύ,
    Κι εγώ με τη σειρά μου εύχομαι στους συνονόματους (και στις Ιωάννες κλπ.) Χρόνια Πολλά (η μισή Ελλάδα γιρτάζει, λένε … 🙂 )

    112β: λες και δεν ήξερες και το φανέρωσε ο Λεώ στο 101 🙂 🙂 / 103 🙂

  114. Χρήστος Π. said

    102 Loukretia νομίζω πως η ανάγκη για πρότυπα και εύκολες απαντήσεις σε πολλά ερωτήματα, μας κάνει αυστηρούς με τους ανθρώπους ειδικά όταν είμαστε νέοι. Οι προσωπικότητές μας είναι πολύπλοκα πράγματα που δεν τα γνωρίζουμε ούτε εμείς οι ιδιοι. Η κρίση και η επίκριση για ένα ποιητή δεν είναι μόνο συνάρτηση του τρόπου ζωής του αλλά και των αντιλήψεων που έχουμε εμείς γι αυτό το τρόπο. Εάν πιστεύεις ότι ο ομοφυλόφυλος και ο χρήστης βλαβερών και ψυχοτρόπων ουσιών είναι δημόσιος κίνδυνος, εχθρός του Θεού και τον περιμένει η κόλαση του Δάντη, τότε έχεις αναγκαστικά αρνητική εικόνα για έναν Λαπαθιώτη όση αγάπη, καλωσύνη, ευγένεια και να δείχνει στους ανθρώπους γύρω του και όσο όμορφο και νάναι το έργο του. Δεν ξέρω πόσο επηρεάζει ένα έργο ο χαρακτήρας, ή η λογική, ή το ταλέντο, ή η συναισθηματική κατάσταση ανεξαρτήτως των προηγουμένων. Ένας συνδυασμός όλων υποθέτω αλλά και στο χαρακτήρα να μείνουμε, στη προσωπικότητα, δύσκολα τη συλλαμβάνεις και τη χαρακτηρίζεις.

    Η μεγαλύτερη φιλοσοφική διάνοια από την εποχή του Κάντ, ένας από τους ευφυέστερους ανθρώπους που πήγε την ανθρώπινη σκέψη σε ασύλληπτους κόσμους, είναι για μένα ο οντολογιστής Μάρτιν Χάιντεγκερ. Ούτε στο περιθώριο έζησε ούτε ναρκωτικά έπαιρνε, αλλά έβγαλε κάρτα μέλους του Ναζιστικού Κόμματος. Τυφλωμένος από το ολοκληρωτικό πνεύμα της δεκαετίας του 30 που άνθιζε από την Ιβηρική μέχρι το Βλαδιβοστόκ, από καιροσκοπισμό, από φτηνό συμφεροντολογισμό, από λίγο ωχαδελφισμό, από πολιτική αφέλεια όπως είπε, ή οτιδήποτε άλλο, ταυτίστηκε με έναν δεκανέα μειωμένης μόρφωσης σε πλήρη πνευματική σύγχιση, μετρίας ευφίας και μεγάλης κουτοπονηριάς. Ταυτίστηκε έστω και τυπικά με όλους τους αδίστακτους, μειονεκτικούς, παραληρηματικούς, και μπερδεμένους φανατικούς που τον ακολουθούσαν.

    Δεν είχε κανένα πρόβλημα να εκμεταλλευτεί το θαυμασμό μιας φοιτήτριάς του και να μπλεχτεί σε επαγγελματικά αντιδεοντολογική ερωτική σχέση προκειμένου να απολαύσει ένα όμορφο εβραϊκό κορίτσι, πριν δηλώσει πίστη στις αντισημιτικές σαχλαμάρες του κόμματος. Τι έχει να μου προσφέρει ως χαρακτήρας; Τίποτα. Άλλωστε, και να μην είχε κάνει τίποτα από αυτά μια μέτρια προσωπικότητα θα ήταν. Το σκεπτόμενο μυαλό του όμως πάνω σε στα θέματα της ύπαρξης και της συνείδησης του όντος, η βαθειά γνώση και κρίση επί των προσωκρατικών, κλπ γέννησαν πράγματα που λατρεύω.

    Ο Καζαντζάκης έζησε επίσης πολύ πιο «μαζεμένη» ζωή από το Λαπαθιώτη αλλά τον θεωρώ πολύ χαμηλής ποιότητας άνθρωπο (συγγνώμη προς τους οπαδούς του) μπροστά στο Λαπαθιώτη.

  115. Πέπε said

    @48 και προηγούμενα σχετικά:

    Σκαλίζοντας ακόμα λίγο στο μπλογκ, διαπιστώνω ότι είναι του Γιώργου Χατζημιχελάκη!!! Αυτό εξηγεί βέβαια πολλά.

  116. Χρήστος Π. said

    Παρέλειψα κι εγω… Χρόνια πολλά στους εδώ και στους απανταχού Γιάννηδες! 🙂

  117. Theo said

    Πολύχρονοι οι Γιάννηδες (ιδιαίτερα ο Ιατρού κι ο Κουβάτσος) του ιστολογίου κι οι Ιωάννες και Ιορδάνηδες, αν υπάρχουν!

    @98:
    «επ’ ουδενί το θεωρώ κατακριτέο». Ενώ δε θα είχα κανένα πρόβλημα με το «ουδείς ενοχλείται», «ουδέποτε είπα», «ουδόλως επηρεάζει», ειδικά με το «επ’ ουδενί» μου φαίνεται ότι αυτή η (τυπικά άψογη, βέβαια) σύνταξη υπεραρχαΐζει.

    Και ποιο το κακό που υπεραρχαΐζει;
    Δηλαδή γιατί κανείς να μην εκφράζεται όπως το νιώθει πιο φυσικό;

  118. Μπούφος said

    Χρόνια πολλά σε εορτάζοντες. Δάκρυσα με το κείμενο. Τι πόνο ανυποψίαστο ζουν και οι ποιητές!

  119. Πέπε said

    @117
    Να εκφράζεται όπως θεωρεί φυσικό. Αλλά εγώ δεν το θεωρώ φυσικό, θεωρώ φυσικό κάτι άλλο, και ζητάω γνώμες γι’ αυτό (για το «δεν το θεωρώ επ’ ουδενί…») για να δω αν είμαι μόνος μου. 🙂

  120. Ιάκωβος ο Αδελφόθεος said

    1) Να μάς πεί ο σχολιαστής κ. Gpoint γιατί αερολογεί σε 3 σχόλια (15 + 65 + 108) και δεν βγάζει άχνα για το νέο στραπάτσο που έπαθε ο ένδοξος ΠΑΟΚ και για το οποίο βοά ο αυριανός Τύπος: Ο Σέρβος σέντερ φόρ, Αλεξάντερ Πρίγιοβιτς, πάει στο Ντουμπάι με συμβόλαιο 5,5, εκατ. ευρώ απο τους Σαουδάραβες, ενώ ο Σαββίδης του δίνει μόνο 1,4 εκ. ευρώ τον χρόνο.

    Η ξεφτίλα του κ. Gpoint είναι ακόμη μεγαλύτερη, γιατί όλοι θυμόμαστε ότι προ ολίγων ημερών είχε γράψει βαρυσήμαντο σχόλιο για να μάς πείσει ότι οι παίχτες του ΠΑΟΚ δεν είναι πουτάνες και δεν εγκαταλείπουν τον σύλλογο ένεκεν χρημάτων!..

    2) Να μάς πεί ο κ. Σαραντάκος γιατί στα 10 χρόνια ζωής του Ιστολογίου του έχει αποσιωπήσει πόσο φυλετιστής ήταν ο Καβάφης. Μεταφέρω την αποκάλυψη του Αρχηγού του Γένους μας, Πατριάρχου Βαρθολομαίου Αρχοντώνη, για το τί γράφει ο Καβάφης στην περίφημη μελέτη του «Οι Βυζαντινοί ποιηταί»:

    Κ. ΚΑΒΑΦΗΣ: «Εὐμενής τις μοῖρα ἐπροίκισε τὴν ΦΥΛΗΝ μας διὰ τοῦ θείου δώρου τῆς ποιήσεως. Ἡ εὐρεῖα καὶ ἀνθοστεφὴς χώρα τῶν στίχων εἶναι ὡς πατρὶς τοῦ πνεύματός μας. Ὀφείλομεν οἱ Ἕλληνες νὰ μελετῶμεν τὴν ποίησίν μας ἐπισταμένως – τὴν ποίησιν πάσης ἐποχῆς τοῦ ἐθνικοῦ μας βίου. Ἐν αὐτῇ θὰ εὕρωμεν τὴν ΜΕΓΑΛΟΦΥΪΑΝ ΤΟΥ ΓΕΝΟΥΣ ΜΑΣ, καὶ ὅλην τὴν τρυφερότητα, καὶ ὅλους τοὺς τιμιωτέρους παλμοὺς τῆς καρδίας τοῦ Ελληνισμοῦ».

    ΕΡΩΤΩ τον κ. Σαραντάκο: Αν κάποιος σχολιαστής τολμούσε να γράψει εδωπέρα ότι η Ελληνική Φυλή είναι προικισμένη διά του θείου δώρου της Ποιήσεως κι ότι το Γένος μας (σ.σ.: το Ρωμέικο Γένος ή το Ελληνικό; Δεν το ξεκαθαρίζει ο Καβάφης) έχει Μεγαλοφυϊα, θα άρπαζε ή όχι κατευθείαν κόκκινη για Ρατσιστικό Λόγο;

  121. Αιμ said

    98, 119… —Και έχω την αίσθηση ότι στα σημερινά νέα ελληνικά η διπλή άρνηση δεν είναι λάθος αν το «δεν» προηγείται του «ουδ___».—

    Γιατί αν έπεται είναι λάθος ; Εκτός αν εννοείς ειδικά τα «ουδ_»
    Νομιζω είχαμε συμφωνήσει πως στα νέα ελληνικά η διπλή άρνηση είναι σωστή, ενίοτε επιβάλλεται κιόλας

  122. Γς said

    112:

    Βγάζει το βιολί του και παίζει. Τα λιοντάρια μαγεύονται, κάθονται στα πισινά τους πόδια και απολαμβάνουν τη μουσική. Ξάφνου, ένα γέρικο λιοντάρι έρχεται από πίσω, τον πλησιάζει και τον κάνει μια χαψιά.

    -Τι έγινε ρε παιδιά; ρωτάει ένα νεαρό λιοντάρι που μόλις έφτανε από μακριά.

    -Άσε… Πάλι την έκανε ο κουφός τη μαλακία του

    ——-

    -Το πρώτο κομμάτι [κομμάτι μεγαλούτσικο] είναι για το ιστολόγιο.

    Το κόβει και το ακουμπά σ ένα πιάτο. Κι ο κουφός που ήταν δίπλα [και δεν άκουσε τίποτα] νόμισε ότι ήταν δικό του. Κι άρχισε να το τρώει.

    [κατάσταση μη αναστρέψιμη πλέον]

  123. Theo said

    @119:
    Νομίζω πως σου είπα τη γνώμη μου 🙂
    Προσωπικά ενοχλούμαι από τη διπλή άρνηση και στα νέα ελληνικά, ίσως γιατί ασχολούμαι αρκετά με λόγια μεταβυζαντινά κείμενα.

  124. Παναγιώτης Κ. said

    @58,61. Παναγιώτη Τ. το σχόλιο #57 ΔΕΝ το έγραψα εγώ. Υποθέτω ότι και αυτό είναι δικό σου.Πώς όμως στο Παναγιώτης Τ. το Τ μετατράπηκε σε Κ;

  125. Παναγιώτης Κ. said

    Χρόνια πολλά σε όλους τους Γιάννηδες του ιστολογίου οι οποίοι πρέπει να είναι αρκετοί.
    Και μια ερώτηση:Πότε καθιερώθηκε να είναι αργία για τα σχολεία η 7η Ιανουαρίου;

  126. Kαλημέρα και χρόνια πολλά στους γνωστούς Γιάννηδες ( Γς, Ιατρού και Κουβάτσος -με αλφαβητική σειρά, άλλοι 42 και τα πιάσαμε τα λεφτά μας ! ) και αγνώστους/ες μέλη του ιστολογίου

  127. dryhammer said

    Καλημέρα και χρόνια πολλά στους εορτάζοντες και εορτάζουσες (και στους χτεσινούς)

  128. spiral architect 🇰🇵 said

    Ομοίως με τους ανωτέρω. 🎉🎁

  129. ΓιώργοςΜ said

    Καλημέρα, χρόνια πολλά στους εορτάζοντες και τις εορτάζουσες.
    Και στους χτεσινούς, αμέλησα, η λιακάδα επέβαλε οικογενειακήν έξοδον μετά οίνου και παϊδακίων…

  130. # 120

    Βλακείες γράφεις. Αλλο πως οι περισσότεροι παθαίνουν το «μια φορά ΠΑΟΚ, για πάντα ΠΑΟΚ»- όπως ο πρωταθλητής Ευρώπης με την Πορτογαλία και μισός Ελληνας από την θητεία του στην Τούμπα, Φερνάντο Σάντος και άλλο η ανέλιξη των ποδοσφαιριστών στην οποία δεν στέκεται εμπόδιο ο ΠΑΟΚ (δες Βεϊρίνια, Σταφυλίδη, Λούκα Πέρεθ και Ροντρίγκεζ)
    Στην πραγματικότητα μόνο το ότι έγινε ΠΑΟΚτσής ο τεράστιος ποδοσφαιρικά και κατασυκοφαντημένος Πάμπλο Γκαρσία φτάνει. Ξεστραβώσου να μάθεις τι δουλειά κάνει στις μικρές ομάδες του ΠΑΟΚ σε Ελλάδα και Ευρώπη και μη βιάζεσαι για τον Πρίγιο γιατί δεν υπέγραψε ακόμα και μπορεί να σκέπτεται τα παιδάκια που του ζητάγανε αυτόγραφο όταν έπαιξε με τον Ακράτητο Σπάτων.
    Και μάθε -γιατί είσαι άσχετος- πως μόνο σωματεία που βλέπουν τους ποδοσφαιριστές σαν σκλάβους βάζουν ρήτρα αγοράς εξωπραγματική ώστε να διαπραγματεύονται αυτά και όχι οι ποδοσφαιριστές την πιθανή μεταγραφή τους. Την στιγμή που η Αλ Ιτιχάντ καλύπτει την ρήτρα των 10 εκ. είναι στο χέρι του Πρίγιο το μέλλον του. Θυμίσου πως έφυγε ο Μπεργκ από τον ΠΑΟ και κάνε συγκρίσεις…

  131. Παναγιώτης Κ. said

    Μέχρι κάποια περίοδο της ζωής μου με ενδιέφεραν όλες οι πλευρές της προσωπικότητας των δημιουργών.Βλέποντας όμως και τις αρνητικές οι οποίες έτσι και αλλιώς υπάρχουν και σε ποικίλο βαθμό τους κράτησα μόνο τη φωτεινή τους πλευρά δηλαδή την πλευρά που τους κάνει σημαντικούς για μας.
    Η ανθρώπινη φύση είναι αντιφατική. Σπουδαίοι κατά τα άλλα άνθρωποι έχουν και αδύναμες πλευρές. Όλα αυτά, από ηθικής άποψης. Αλλά η ηθική είναι ένα πράγμα που δεν μένει σταθερό. Άλλη ήταν η ηθική του 19ου αι. και διαφορετική στον 21ο.

  132. Κουνελόγατος said

    Πολύχρονοι οι Γιάννηδες.

  133. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    Καλημέρα, χρόνια πολλά στους Γιάννηδες. Ιωάννες δεν έχουν υποπέσει εις την αντίληψίν μου εντός του ιστολογίου, αλλά, αν υπάρχουν, πολύχρονες κι αυτές.

  134. leonicos said

    120

    Κ. ΚΑΒΑΦΗΣ: «Εὐμενής τις μοῖρα ἐπροίκισε τὴν ΦΥΛΗΝ μας διὰ τοῦ θείου δώρου τῆς ποιήσεως. Ἡ εὐρεῖα καὶ ἀνθοστεφὴς χώρα τῶν στίχων εἶναι ὡς πατρὶς τοῦ πνεύματός μας. Ὀφείλομεν οἱ Ἕλληνες νὰ μελετῶμεν τὴν ποίησίν μας ἐπισταμένως – τὴν ποίησιν πάσης ἐποχῆς τοῦ ἐθνικοῦ μας βίου. Ἐν αὐτῇ θὰ εὕρωμεν τὴν ΜΕΓΑΛΟΦΥΪΑΝ ΤΟΥ ΓΕΝΟΥΣ ΜΑΣ, καὶ ὅλην τὴν τρυφερότητα, καὶ ὅλους τοὺς τιμιωτέρους παλμοὺς τῆς καρδίας τοῦ Ελληνισμοῦ».

    ΕΡΩΤΩ τον κ. Σαραντάκο: Αν κάποιος σχολιαστής τολμούσε να γράψει εδωπέρα ότι η Ελληνική Φυλή είναι προικισμένη διά του θείου δώρου της Ποιήσεως κι ότι το Γένος μας (σ.σ.: το Ρωμέικο Γένος ή το Ελληνικό; Δεν το ξεκαθαρίζει ο Καβάφης) έχει Μεγαλοφυϊα, θα άρπαζε ή όχι κατευθείαν κόκκινη για Ρατσιστικό Λόγο;

    Αγαπητέ

    αυτό που έγραψε ο Καβάφης δείχνει μόνο ένα πράγμα: ότι δεν είχε ιδέα από την ποιητικη παραγωγή των υπόλοιπων λαών, καιμη μου πεις ότι ήξερε πολλές γώσσες. Δεν αρκεί αυτό.

  135. Πέπε said

    @121:
    Ναι, εννοώ ειδικά του «ουδ___». Για τις άλλες περιπτώσεις όχι απλώς είναι σωστή, όχι απλώς επιβάλλεται, αλλά κατά τη γνώμη μου δεν είναι καν διπλή άρνηση:
    -Ήρθε κανείς;
    -Δεν ήρθε κανείς.

  136. leonicos said

    123

    Αγαπητέ Τεό

    το ‘επ’ ουδενί’ είναι ενα απλο επίρρημα που σημαίνει ‘με κανέναν τρόπο / σε καμοιά περίπτωση / ό,τι κι αν γίνει’ και μπορεί να πάρει όποια θέση θέλει ο ομιλητής δεν θέλω επ’ ουδενί να… επ’ ουδενί δεν θέλω να… δεν θέλω να… επ’ ουδενί.
    εάν βγάλεις το ‘δεν’ η πρόταση είναι μεν κατανοητή αλλά όχι σωστά ελληνική ή ελληνικά σωστή. Και δεν είναι αρχαιοπρεπής. Δεν είναι σωστή.

    Αν την αντικαταστήσεις με τις συνώνυμές της θα το καταλάβεις. Δεν είναι ζήτημα ελεύθερης επιλογής ούτε έκφρασης.
    Είναι ζήτημα ελληνικής γλώσσας.

    Θα έλεγες ‘κανένας ήρθε’ με τη σημασία ‘κανένας δνε ήρθε’; Όχι φυσικά, αν ξέρεις ελληνικά.
    Και η ερώτηση ‘ήρθε κανένας’ σημαίνει ‘ήρθε κάποιος;’ Και η ερώτηση ‘καλά, δεν ήρθε κανενας’ σημαίνει απορία που δεν εμφανίστηκε κανείς

  137. Πέπε said

    @136
    Λεώνικε, δεν είναι τόσο απλό: δε θα πούμε μεν «κανένας ήρθε», αν όμως θέλουμε να πούμε «ουδείς» απαγορεύεται να βάλουμε «δεν» μεζί με το ρήμα, είτε αυτό είναι πριν (που έτσι κι αλλιώς αποκλείεται: «ήρθε ουδείς»: κανείς δε θα το πει) είτε μετά.

    Μπορεί κάποιοι να πουν «δεν ήρθε ουδείς», αλλά είναι λάθος. Με την ίδια λογική λάθος θα έπρεπε να είναι και το «δε θέλω επ’ ουδενί», αλλά αυτό δε μου χτυπάει για λάθος.

  138. sarant said

    137 Το επουδενί είναι ιδιαίτερη περίπτωση και θέλει και άρθρο.

  139. Γιάννης Κουβάτσος said

    Ευχαριστούμε πολύ, παίδες, διά τα ευχάς! 💚

  140. nikiplos said

    Καλημέρα! Χρόνια πολλά στους Γιάννηδες και τις Γιάννες που εορτάζουν και είτε σχολιάζουν εδώ είτε απλώς σιωπηρά διαβάζουν…

  141. Alexis said

    Καλημέρα.

    Το κείμενο του Ιωάννου μου φάνηκε χαοτικό, χάνεται σε πολλές και παράλληλες περιγραφές και πλατειάζει.
    Οι μαρτυρίες που επικαλείται, χωρίς να έχω ιδιαίτερες γνώσεις, μου φάνηκαν λίγο «εκ του προχείρου» και δεν ξέρω πόσο αξιόπιστες είναι…

    Όσο για το άλλο θέμα που συζητήθηκε στα σχόλια, περί προσωπικής ζωής των δημιουργών κλπ. κλπ., έχω να πω τούτο:
    Κατανοώ απόλυτα όσα έγραψαν κάποιοι σχολιαστές παραπάνω (Leonicos, ΚΩΣΤΑΣ κ.ά.) αλλά θεωρώ ότι μπαίνουμε σε πολύ επικίνδυνα μονοπάτια άν για την αποτίμηση του λογοτεχνικού ή καλλιτεχνικού αναστήματος κάποιου βάζουμε στη «ζυγαριά» και την προσωπική του ζωή με τις όποιες ιδιαιτερότητες.
    Για να γίνει σαφέστερο αυτό που λέω φεύγω από τον χώρο της λογοτεχνίας και πηγαίνω σε έναν άλλον αγαπημένο χώρο, αυτόν της μουσικής.
    Πόσοι από εμάς θα έλεγαν ότι είναι «μικρός» συνθέτης ο Χατζιδάκις επειδή δεν εγκρίνουν την προσωπική του ζωή;
    Πόσοι μπορούν να πουν ότι δεν έχουν συγκινηθεί από τα τραγούδια του (μέγιστου για μένα) Άκη Πάνου επειδή ο ίδιος ήταν ένας ιδιαίτερα δύσκολος χαρακτήρας που τελικά πέθανε στη φυλακή καταδικασμένος για φόνο;
    Πόσοι μπορούν να «κοντύνουν» το μουσικό μπόι του Μίκη Θεοδωράκη επειδή διαφωνούν ιδεολογικά μαζί του;

  142. Alexis said

    #137: Πέπε εγώ το «επ’ ουδενί» το χρησιμοποιώ πάντα με άρνηση.
    Το «επ’ ουδενί θεωρώ κατακριτέο» δεν θα το έλεγα αλλά θα το άλλαζα σε «δεν θεωρώ επ’ ουδενί κατακριτέο».
    Έτσι μου φαίνεται πιο φυσιολογικό στη νέα ελληνική.
    Τι να πω, φιλόλογος δεν είμαι, προσωπική γνώμη εκφράζω…

  143. ΓΤ said

    @130 Έπαιξε με τον Αήττητο Σπάτων

  144. nikiplos said

    Περί Τέχνης, προσωπικής ζωής του καλλιτέχνη κλπ… Η δημιουργία, και η καινοτομία δεν μπορούν να υπάρξουν χωρίς προσωπικό τίμημα. Κατ’ αρχήν δεν ευδοκιμούν σε μια συμβατική ζωή. Ένας άνθρωπος που έχει οικογένεια, παιδιά, υποχρεώσεις και τρέχει νυχθημερόν για τον επιούσιο, πόσο μπορεί να καινοτομήσει ή να δημιουργήσει στη ζωή του? Με τι ικμάδα? Σε ποιό πλαίσιο θα μπορεί να διαβάσει βιβλία απρόσκωπτα και να εμβαθύνει, όταν θα πρέπει να τρέξει τα παιδιά τα απογεύματα και να ανεχθεί τη γκρίνια της συζύγου? Ή θα σηκωθεί και θα φύγει και θα τον φαν ζωντανό τα δικαστήρια και οι διατροφές ή θα κάτσει και θα τρώει κατραπακιές από τη ζωή προσπαθώντας να εξοικονομήσει λίγη ποιότητα για τον ίδιο και τους δικούς του…

    Στα πλαίσια λοιπόν της δημιουργίας και της καινοτομίας είτε σε Τέχνη, είτε σε Επιστήμη, είναι προφανές πως ο δημιουργός είναι καθαρά μόνος διάγοντας έναν εν πολλοίς μοναχικό δρόμο στη ζωή του. Αν είναι τυχερός και βρει έτοιμα οικογενειακά εισοδήματα, αυτό θα είναι ευλογία για τον ίδιο, αν όχι, θα «μηδίσει» όπως θα έγγραφε ο Κ.Καβάφης. Πάλι μόνος θα είναι, αλλά θα εργάζεται και θα δημιουργεί κατά παραγγελία, καιροσκοπικά…

    Η κάθοδος των δημιουργών στο περιθώριο, (ποιητές, ζωγράφοι, μουσικοί, ηθοποιοί, διασκεδαστές κλπ, οτιδήποτε είναι αυτοί), δεν γίνεται με τη θέληση των ίδιων, αλλά αναπόδραστα από την ίδια την κοινωνία και τον περίγυρό τους. Στατιστικά ένα μικρό ποσοστό από αυτούς δρέπει καρπούς εν ζωή και βγάζει κάποια χρήματα. Οι περισσότεροι αποτελούν τα μαύρα πρόβατα των οικογενειών τους, τους τρακαδόρους για τους φίλους τους και πάει λέγοντας.

    Η καινοτομία και η δημιουργία είναι εν πολλοίς ένα πολύ δύσκολο πράγμα… και πρέπει να δοθεί κανείς σε αυτό ψυχή τε και σώματι, εγωιστικά και με αδιαφορία για τους άλλους… δεν είναι εύκολο, ούτε χωρίς τίμημα…

  145. Γιάννης Κουβάτσος said

    Τζι, ευχαριστώ για τις ευχές σου και δηλώνω ότι αν ο Πρίγιοβιτς δεν πάρει τα χοντρά λεφτά των Αράβων, επειδή θα μετρήσουν πιο πολύ μέσα του τα αυτόγραφα που έδωσε στα παιδάκια, θα γίνω κι εγώ ΠΑΟΚ (από ΑΕΚ που είμαι τώρα, όσον αφορά τη δεύτερη ομάδα μου. Πρώτη, βέβαια, παραμένει μία 😉).

  146. Γιάννης Κουβάτσος said

    Πολλοί καλλιτέχνες-λογοτέχνες ζούσαν και ζουν μια συμβατική ζωή, Νίκιπλε, με επαγγελματικές και οικογενειακές υποχρεώσεις αλλά και με οικονομικά προβλήματα, που τους απασχολούν νυχθημερόν. Ο Ντοστογιέφσκι π.χ. έγραφε 3-4 μυθιστορήματα συγχρόνως, για να τα βγάλει πέρα οικονομικώς, αφού του άρεσε και ο τζόγος. Είναι πολύπλοκο το θέμα της καλλιτεχνικής δημιουργίας, κάθε δημιουργός και η ιδιαίτερη περίπτωσή του.

  147. ΚΩΣΤΑΣ said

    141 Αλέξη, ίσως δεν εκφράστηκα εγώ καλά και δεν έγινα απόλυτα κατανοητός. Δεν έβαλα σε καμία ζυγαριά το έργο ενός δημιουργού με τον σεξουαλικό του προσανατολισμό ή άλλα τυχόν ανθρώπινα ελαττώματα. Μίλησα μόνο για ορισμένες ευτελείς εκφάνσεις της καθημερινής προσωπικής ζωής του δημιουργού, με αφορμή τη διήγηση του Ιωάννου για τον Λαπαθιώτη, ότι «έρχονταν τη νύχτα κάτι μεθυσμένοι λαϊκοί τύποι και φωνάζαν διάφορες χυδαιότητες κάτω από τα παράθυρά του»

    Μπορώ να το πω τώρα καλύτερα, ότι το πνεύμα μου ήταν ευθυγραμμισμένο σε αυτό του Καβάφη

    Όσο μπορείς

    Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις,
    τούτο προσπάθησε τουλάχιστον
    όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις
    μες στην πολλή συνάφεια του κόσμου,
    μες στες πολλές κινήσεις κι ομιλίες.

    Αυτά, προς αποφυγή παρερμηνειών.

  148. nikiplos said

    146@ φεύγοντας από το προκείμενο, να θυμίσω πως, τρία πράγματα που συνήθως αναφέρονται από τους πολλούς σχετικά με τις τεχνολογίες που είχαν τον μεγαλύτερο αντίκτυπο στον σημερινό μας κόσμο, είναι οι Η/Υ, το Ίντερνετ και τα Λέϊζερ. Και τα τρία προέκυψαν εκτός σχεδιασμού – δεν ήταν αυτός ο στόχος των προγραμμάτων – προέκυψαν απροσδόκητα και έμειναν στα … αζήτητα για πολύ καιρό μετά την ανακάλυψή τους, διατηρώντας χαμηλή εκτίμηση – αναγνώριση. Και για τα τρία, αυτοί που τα εφήυραν «ζουν ή πέθαναν στην ψάθα». Άλλοι τελείως διαφορετικοί και υπό διαφορετικές συνθήκες και προϋποθέσεις, καρπώθηκαν τόσο την αναγνώριση όσο και τα χρήματα.

  149. Theo said

    @136:
    το ‘επ’ ουδενί’ είναι ενα απλο επίρρημα που σημαίνει ‘με κανέναν τρόπο / σε καμοιά περίπτωση / ό,τι κι αν γίνει’ και μπορεί να πάρει όποια θέση θέλει ο ομιλητής δεν θέλω επ’ ουδενί να… επ’ ουδενί δεν θέλω να… δεν θέλω να… επ’ ουδενί.
    εάν βγάλεις το ‘δεν’ η πρόταση είναι μεν κατανοητή αλλά όχι σωστά ελληνική ή ελληνικά σωστή. Και δεν είναι αρχαιοπρεπής. Δεν είναι σωστή.

    Αγαπητέ Λεώνικε, μην είσαι τόσο σίγουρος, ούτε τόσο απόλυτος σα να ήσουν κανένας Κριαράς. Τα ελληνικά είναι πιο εύπλαστη γλώσσα απ’ ό,τι νομίζεις.

  150. Αιμ said

    Άσχετο. Λεό, το παιδικό «Γκντουπ» του σχεδόν συνονόματου μικρότερου σου ποιανού είναι ;

  151. Μαρία said

    98
    >Και έχω την αίσθηση ότι στα σημερινά νέα ελληνικά η διπλή άρνηση δεν είναι λάθος αν το «δεν» προηγείται του «ουδ___».

    Σωστά, με την έννοια οτι αυτή η σύνταξη έχει επικρατήσει, όταν το εμπρόθετο «επ’ ουδενί λόγω» έπεται. Διαφορετικά, όταν το εμπρόθετο προηγείται για έμφαση, το ρήμα δεν παίρνει άρνηση και επ’ ουδενί λόγω θεωρούμε οτι ο ομιλητής ΥΠΕΡαρχαΐζει. Αρχαΐζει έτσι κι αλλιώς όποιος χρησιμοποιεί το καθαρευσιάνικο απολίθωμα επ’ ουδενί (λόγω).

  152. sarant said

    151 Κάπως έτσι είναι.

  153. # 143

    Μπήκε (φυσικά στην ομάδα του ΠΑΟΚ κόντρα στον Ακράτητο ) στο β’ ημίχρονο και έβαλε 3 πετυχαίνοντας να συμπεριληφθεί στην πεντάδα των κορυφαών ευρωπαίων σκόρερ για το 2018

  154. Πέπε said

    @151
    Τώρα που το σκέφτομαι, στα αρχαία και στην καθαρεύουσα (δηλ. στο ορίτζιναλ), όλα τα ουδ__ προηγούνται του ρήματος, ό,τι συντακτικό ρόλο κι αν έχουν. (Δεν έχω διαβάσει τέτοιο κανόνα, αλλά δεν μπορώ να θυμηθώ την αντίθετη περίπτωση, Ίσως επειδή εμπεριέχουν την άρνηση, που πάει στο ρήμα και που πρέπει να προηγείται.) Άρα η αντιστροφή της σειράς, «δε θεωρώ επ’ ουδενί», είναι νεοελληνική καινοτομία, άρα ακολουθεί τη ν.ε. λογική, όσο κι αν στηρίζεται σ’ ένα αρχαίο απολίθωμα.

  155. Μαρία said

    154
    > αλλά δεν μπορώ να θυμηθώ την αντίθετη περίπτωση

    Ενθαύτα ούτοι μέν λόγον είχον της πολιορκίης ουδένα , Ηροδ. Α,190

  156. Χρήστος Π. said

    Η φράση που επικαλείται ο Ιάκωβος: Κ. ΚΑΒΑΦΗΣ: «Εὐμενής τις μοῖρα ἐπροίκισε τὴν ΦΥΛΗΝ μας διὰ τοῦ θείου δώρου τῆς ποιήσεως. Ἡ εὐρεῖα καὶ ἀνθοστεφὴς χώρα τῶν στίχων εἶναι ὡς πατρὶς τοῦ πνεύματός μας. Ὀφείλομεν οἱ Ἕλληνες νὰ μελετῶμεν τὴν ποίησίν μας ἐπισταμένως – τὴν ποίησιν πάσης ἐποχῆς τοῦ ἐθνικοῦ μας βίου. Ἐν αὐτῇ θὰ εὕρωμεν τὴν ΜΕΓΑΛΟΦΥΪΑΝ ΤΟΥ ΓΕΝΟΥΣ ΜΑΣ, καὶ ὅλην τὴν τρυφερότητα, καὶ ὅλους τοὺς τιμιωτέρους παλμοὺς τῆς καρδίας τοῦ Ελληνισμοῦ».

    Πολλοί λαοί που έχουν κάποια επιτεύγματα καυχώνται για αυτά, λογοτεχνες τους θα πουν ενθουσιασμένοι πόσο καλοί είναι, πόση ευφυία δείχνουν τα επιτεύγματα αυτά και τι έξυπνος λαός είναι, κλπ. Δεν βλέπω το ρατσισμό που βλέπεις εσύ Ιάκωβε στη φράση ευφυία του γένους, και δεν πιστευω εννοεί ως γένος ή φυλή τα γονίδια, μάλλον το λαό μας ή το έθνος μας εννοεί, με λέξεις που χρησιμοποιούνταν κάποτε για το σκοπό αυτό. Γράφεις επίσης με ένα επιθετικό νομίζω τρόπο, ρωτάς να σου απαντήσει αν τολμάει ο Σαραντάκος διάφορα, αν θα σε αφήσυν να μιλήσεις κλπ, ενώ… μιλάς!

  157. Χρήστος Π. said

    Χα! Κανείς δεν διαγράφει κανέναν, είτε εγώ είτε ο Ιάκωβος θα σας πάμε στα δικαστήρια! 🙂 🙂 🙂
    ……………………………………………………………………………………………………………………………………………………
    Ομοσπονδιακό δικαστήριο έκρινε σήμερα ότι μια πολιτικός από τη Βιρτζίνια παραβίασε το Σύνταγμα επειδή «μπλόκαρε» προσωρινά τις αναρτήσεις ενός προσώπου που της ασκούσε κριτική στη σελίδα της στο Facebook.

    Η απόφαση αυτή θα μπορούσε να επηρεάσει την εκδίκαση μιας παρόμοιας υπόθεσης, με ενάγοντα τον πρόεδρο των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ, στη Νέα Υόρκη.

    Το 4ο Εφετείο έκρινε ομόφωνα ότι η Φίλις Ράνταλ, η πρόεδρος του κομητειακού συμβουλίου του Λόουντουν, παραβίασε την πρώτη τροπολογία του Συντάγματος, που αφορά την ελευθερία του λόγου, επειδή απέκλεισε για 12 ώρες τον Μπράιαν Ντέιβισον από τον «τοίχο» της στον ιστότοπο.

    Ο δικαστής Τζέιμς Γουίν απέρριψε το επιχείρημα της Ράνταλ ότι η σελίδα της είναι ιδιωτική, συμπεραίνοντας ότι το «διαδραστικό στοιχείο» της την καθιστά δημόσιο φόρουμ και ότι η ίδια προέβη σε παράνομες διακρίσεις.

    Στο πρόσφατο παρελθόν, κατώτερα δικαστήρια έχουν εκδώσει αντικρουόμενες αποφάσεις σχετικά με το αν οι σελίδες κυβερνητικών αξιωματούχων σε ιστοτόπους κοινωνικής δικτύωσης συνιστούν δημόσια φόρα ή όχι. Η σημερινή απόφαση είναι η πρώτη που λαμβάνεται από Εφετείο και κατά συνέπεια μπορεί να την επικαλεστούν άλλα δικαστήρια καθώς συνιστά προηγούμενο.

    Ο πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ έχει επίσης προσφύγει στο 2ο Εφετείο του Μανχάταν, ζητώντας να ανατραπεί η απόφαση που εξέδωσε τον περασμένο Μάιο μια δικαστής, η οποία έκρινε ότι δεν επιτρέπεται να αποκλείσει τους επικριτές του από τον λογαριασμό του στο Twitter. Ο Τραμπ έχει περισσότερους από 57 εκατομμύρια «ακολούθους» στο Twitter και το υπουργείο Δικαιοσύνης, που τον εκπροσωπεί σ’ αυτήν την υπόθεση, υποστηρίζει ότι τον χρησιμοποιεί για να μεταφέρει τις απόψεις του και όχι ως πλατφόρμα για δημόσια συζήτηση, καθώς και ότι δεν είναι υποχρεωμένος, με βάση την πρώτη τροπολογία, να λαμβάνει μηνύματα που δεν επιθυμεί.

  158. loukretia50 said

    Πέπε,
    Δε μπορώ να βρώ τώρα την αντίθετη περίπτωση, αλλά εκτός από αυτό που αναφέρει η Μαρία, σίγουρα υπάρχει.
    Και φυσικά οι αρχαίοι τραγικοί ποιητές έδιναν συχνά έμφαση στην άρνηση με πολλούς τρόπους.
    Μια γρήγορη ματιά σε Αντιγόνη και Προμηθέα:

    «καί σ᾽ οὔτ᾽ ἀθανάτων φύξιμος οὐδεὶς οὔθ᾽ ἁμερίων σέ γ᾽ ἀνθρώπων, ὁ δ᾽ ἔχων μέμηνεν.»
    » Μηδὲν τὸ μὴ δίκαιον»
    » οὐκ ἔστιν οὐδὲν κτῆμα τιμιώτερον» 701 Αντιγόνη
    «τὸ γὰρ περισσὰ πράσσειν οὐκ ἔχει νοῦν οὐδένα.»
    «…τέγγῃ γὰρ οὐδὲν οὐδὲ μαλθάσσῃ λιταῖς ἐμαῖ»
    «…εἴ τις ἐς νόσον πέσοι, οὐκ ἦν ἀλέξημ ᾽ ο ὐ δ έν, οὔτε βρώσιμον, οὐ χριστόν, οὐδὲ πιστόν, ἀλλὰ φαρμάκων» 480
    Προμηθέας

    Σίγουρα έχω συναντήσει και διπλή άρνηση – ποιητική αδεία!-
    αλλά δε θυμάμαι πού.

  159. loukretia50 said

    158 συνέχεια
    Αν και γενικά στη ζωή το πρόβλημα είναι να μη σκοντάφτουμε σε άρνηση… Γίνεται σαφής, όπως και αν διατυπωθεί και είτε απλή, είτε διπλή, πονάει!
    Δυστυχώς στην καθημερινότητα οι δυο αρνήσεις δεν κάνουν μια κατάφαση…

  160. «Χωρίς εμού ου δύνασθε ποιείν ουδέν» (Ιω. ιε΄ 5). Ενάξει, είναι ελληνιστική κοινή, αλλά αυτό μου ‘ρχεται στο νου. Επίσης (Ιω. ε΄ 19) «ου δύναται ο υιός ποιείν αφ΄εαυτού ουδέν», και λίγο μετά «ουδέ γαρ ο πατήρ κρίνει ουδένα».

  161. Μαρία said

    160
    Αυτός είναι ο κανόνας και στην αττική. Βλ. και τα παραδείγματα της Λουκρητίας.
    Όταν έχουμε μια πρόταση με απλή άρνηση στην περίπτωση που αυτή συνεχίζεται, οι λέξεις που ακολουθούν είναι επίσης αρνητικές και ενισχύουν έτσι την αρχική άρνηση. Δεν θα βρούμε στα αρχαία «ουκ έχει νουν τινα» αλλά «ουκ έχει νουν ουδένα». Αυτό μοιάζει με το «δεν θεωρώ επ’ ουδενί».
    Δύο όμως αλλεπάλληλες αρνήσεις στην ίδια πρόταση ισοδυναμούν με έντονη κατάφαση όπως στα νέα ελληνικά.
    π.χ. Ουδείς αποθανείται = κανένας δεν θα πεθάνει. Ουδείς ουκ αποθανείται = όλοι ανεξαιρέτως θα πεθάνουν.

  162. ΚΑΒ said

    161. οὐδείς οὐκ=πᾶς τις

  163. Πέπε said

    @158:
    Μα είναι διπλές αρνήσεις όλα αυτά τα παραδείγματα!

    Τα περισσότερα δηλαδή. Όχι το «τέγγη γαρ…», και για το «μηδέν το μη δίκαιον» υποθέτω ότι σημαίνει «μηδέν το άδικον», οπότε έχουμε την απλή στρωτή εφαρμογή του κανόνα ότι δύο αρνήσεις είναι μία κατάφαση (ή όχι;). Τα υπόλοιπα είναι αυτό που λέει η Μαρία (#161).

  164. loukretia50 said

    163. Kαμιά φορά με ξεπερνάω!
    (ξέχασα να το σβήσω!)

  165. Kostas Anastasopoulos said

    Απόλαυσα τον Ιωάννου με την τόσο γλυκιά, τόσο αβίαστη αφήγηση !

  166. Γιώργος Λυκοτραφίτης said

    @111,

    Καλημέρα, δεν ήξερα ότι ασχολείσαι με τον Λυκόφρονα!

    Θα πρέπει να έχεις υπ’ όψιν σου ένα μικρό του πορτρέτο που ζωγράφισε ο Εγγονόπουλος, βυζαντινίζον, και βγήκε σε δημοπρασία από τον οίκο Bonhams, στην Greek Sale του, τον περασμένο Απρίλιο (δεν πωλήθηκε). Δυστυχώς, παντού αναφέρεται με τον τίτλο «Χαλκίς», ακόμη και από την Περπινιώτη στη μονογραφία της για τον ζωγράφο, ίσως γιατί αυτό το όνομα φαίνεται πάνω στο εργάκι, μαζί με εκείνο της Αλεξάνδρας, στο χαρτί όπου γράφει ο μόνος πρωταγωνιστής αυτού του μικρού έργου.

  167. ΓιώργοςΜ said

    162 Τις άνευ=ποστίς 😛

  168. loukretia50 said

    167. Ο Κωστής?

  169. ΓιώργοςΜ said

    168 Ποιος Κωστής;
    Μήπως βρήκαμε τίτλο; «Ο Κωστής με το ποστίς» ;
    Το ταλέντο μου στις ομοικαταληξίες εξαντλήθηκε για το 2019, με τον τίτλο.
    Όποιος/α έχει όρεξη, ας στιχουργήσει ελεύθερα… 🙂

  170. loukretia50 said

    169. δεν είναι κακή ιδέα… ίσως αργότερα!

  171. loukretia50 said

    169. Το εξέλαβα ως παραγγελιά!

    Ο Κωστής και το ποστίς
    O μήνας είχε δεκατρείς όταν αγόρασε ποστίς
    Έτσι τόλεγε ο Κωστής, κι ήταν λάθος, τι να πεις!
    Μα ήταν απελπισμένος, κάλυψη ήθελε ο καημένος
    Κι η πωλήτρια εκείνη να επιμένει : » περουκίνι!»

    Πέντε τρίχες όλες κι όλες, χύμα, σαν ονειροπόλες
    τη φαλάκρα του κοσμούσαν, να καλύψουν δε μπορούσαν
    Τις πήγαινε εδώ κι εκεί, μα εκείνες ντούρες, προσοχή!
    Πώς ξεμείναν? Δε μαδήσαν,κορδωτές ποιούν την νήσσαν
    Η συμβία πρακτική, λέει : τον έχω στο βρακί!
    Γιατί τώρα με τι σθένος θα φλερτάρει ο χαμένος!
    (Λες κι η χάρη του η κρυφή ήταν μπούκλες στην κορφή…)
    Άμα τόχει κι είν΄ακμαίος, θα περνιέται για μοιραίος
    έστω κι αν δεν έχει μία, και με τρίχες σαν λοφία
    Αν πραγματικά τον είχες, τ΄άλλα όλα είναι τρίχες!
    ΛΟΥ
    Μα κι ο ίδιος ο Κωστής δε φοράει πια ποστίς
    Τώρα που μπορεί να γίνει μαλλιαρός με περουκίνι
    Ξαναβρήκε και το σθένος και κυκλοφορεί ασμένως
    με ψηλά την κεφαλή και ας είναι σαν γουλί

    Ζητώ την κατανόηση των υπολοίπων!

  172. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    @171.

    Ἡ ἀλήθεια εἶναι πὼς πολὺ ζορίστηκε ὁ Κωστῆς
    μὲ τ᾿ ἄθλιο ἐκεῖνο, τὸ κακοφτιαγμένο τὸ ποστίς.
    «Χεὶρ ἀποκλείεται νὰ τό ᾿φτιαξε, ἀλλὰ πούς τις»
    ἔλεγε καὶ ψιθύριζε: «τί τό ᾿θελα ὁ πούστης;»

  173. loukretia50 said

    172. Αν νιονιό δε συγκρατείς, τι να κάνει το ποστίς!
    Και μαλλί να αποκτήσεις, πάλι τρίχες θ΄απαντήσεις!

  174. loukretia50 said

    Αγαπητέ Δον Μαρτίνεζ, ένα τραγούδι που μου αρέσει
    Μίλτος Πασχαλίδης – Περσείδες https://youtu.be/6_iSfaCHzis

  175. loukretia50 said

    Εντύπωση μου προκαλεί – θάλεγα αλγεινή, αλλά είναι κλισέ- ότι ουδείς Μαλλιαρός σχολιαστής έδειξε να εκτιμάει το έμμετρο τριχοπόνημα.
    Ούτε καν αυτός που πέταξε την παραγγελιά!

  176. sarant said

    46
    Με καθυστέρηση βρήκα επιτέλους τον κατάλογο όσων συνεισέφεραν στην κηδεία Λαπαθιώτη και πράγματι υπάρχει και ο Ζαγοραίος, χωρίς το μικρό του όνομα:

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: