Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Μνήμη καπτα-Μήτσου Σκοπελίτη, πέντε χρόνια από τον θάνατό του

Posted by sarant στο 24 Ιανουαρίου, 2019


Συμπληρώνονται σήμερα 5 χρόνια από τον θάνατο του καπτα-Μήτσου Σκοπελίτη, του καπετάνιου που, πάνω από μισόν αιώνα, έδινε ζωή στις Μικρές Κυκλάδες εκτελώντας τα δρομολόγια της άγονης γραμμής.

Όπως βρίσκω σε ένα ενδιαφέρον άρθρο για τον καπετάν Μήτσο, είχε καταγωγή από τη Σύμη και γεννήθηκε το 1926 στο Κουφονήσι, όπου βρέθηκε ο ψαράς και λαουτιέρης πατέρας του. Ο καπετάν Δημήτρης είχε στην πραγματικότητα το επίθετο Τερεζές – το Σκοπελίτης είναι παρατσούκλι. «Ο προπάππος μου Νικόλαος Τερεζές γεννήθηκε στη Σκόπελο και όταν κάποια στιγμή πήγε στη Σύμη, όλοι ρωτούσαν: «Από πού είναι αυτός;». «Από τη Σκόπελο, Σκοπελίτης» έλεγαν κι έτσι έμεινε το όνομα» έχει αφηγηθεί….

Όμως ο καπταΜήτσος ήταν και βιολιτζής, γι’ αυτό και διάλεξα τη φωτογραφία που τον δείχνει να παίζει μαζί με τον εγγονό του.

Τις προάλλες ήρθε η κουβέντα στον Σκοπελίτη, ενώ σχολιάζαμε κάτι άλλο: ο φίλος μας ο Δημήτρης Μαρτίνος διηγήθηκε μια πολύ όμορφη ανάμνησή του σχετική με τον Σκοπελίτη και με τις δυο του ιδιότητες, σαν σύντομο διήγημα, ενώ  αμέσως μετά ο φίλος μας ο Πέπε θυμήθηκε κι αυτός κάτι άλλο.

Κρίμα είναι τόσο ωραίες αφηγήσεις να μένουν θαμμένες στο πουργατόριο των σχολίων. Οπότε, αφού σήμερα είναι η επέτειος του θανάτου του, σκέφτηκα να κάνουμε μνημόσυνο στον καπτα-Μήτσο, με βάση τις παραπάνω αφηγήσεις και ακόμα ένα πεζογράφημα του Δημήτρη Μαρτίνου.

  • Θυμάται ο Δημήτρης Μαρτίνος:

Ὁ Σκοπελίτης

Τὸν Αὔγουστο τοῦ ᾿87 εἴχαμε πάει, ὁ ἀδελφός μου κι ἐγώ, στὸ Κουφονήσι· μὲ τὸν Ἀρχάγγελο, τὸ τρεχαντῆρι μας, ναυπηγημένο στὶς Σπέτσες τὸ 1985.
Ἡ ὑπόλοιπη παρέα εἶχε πάει μὲ τὸ πλοῖο τῆς γραμμῆς στὴ Νάξο κι ἀπὸ κεῖ στὸ Κουφονήσι μὲ τὸν «Σκοπελίτη», τὸ θρυλικὸ καραβάκι τῶν Μικρῶν Κυκλάδων.

Ἦταν ἡ ἐποχὴ ποὺ τὸ Κουφονήσι ἔβγαινε ἀπὸ τὴν ἀφάνεια.  Λίγα χρόνια πρίν εἶχε πάει τὸ ρεῦμα στὸ νησὶ καὶ εἶχαν ἀρχίσει νὰ χτίζονται τὰ πρῶτα ἐνοικιαζόμενα δωμάτια. Ὅμως διατηροῦσε τὴν παρθένα ὀμορφιὰ ποὺ τράβηξε τοὺς πρώτους ἐπισκέπτες, σκηνίτες καὶ γυμνιστές στὴν πλειοψηφία τους, ποὺ τὸ ἀνακάλυψαν στὰ τέλη τῆς δεκαετίας τοῦ ᾿70. Στὴν ἀρχὴ οἱ ντόπιοι τοὺς εἶδαν μὲ καχυποψία, ἀντιπάθεια, ἤ καὶ ἐχθρότητα σὲ κάποιες ἀκραῖες περιπτώσεις. Σιγὰ-σιγά, ὅμως, τὰ πράγματα ἰσορρόπησαν, ἀφοῦ καὶ οἱ δυὸ πλευρές  ἔβαλαν νερὸ στὸ κρασί τους.

Τὸ σύμπλεγμα τῶν νησιῶν ἀνάμεσα στὴν Νάξο καὶ στὴν Ἀμοργό, ἡ Ἡρακλειά, ἡ Σχοινούσα, τὸ Κάτω καὶ τὸ Πάνω Κουφονήσι, μαζὶ μὲ τ᾿ ἀκατοίκητα νησιά,  τὴν Κέρο, τὸ Ἀντικέρι καὶ τὴ Δρίμα, εἶναι σὲ μικρή ἀπόσταση μεταξύ τους καὶ προσφέρονται γιὰ ἐκδρομές μὲ σκάφος καὶ γιὰ ψάρεμα· πρᾶγμα ποὺ ἐμεῖς ἀξιοποιήσαμε δεόντως.

Μιὰ μέρα, μαζί μὲ κάποιους ἀπὸ τὴν παρέα, πήγαμε ἐκδρομὴ στὴν Ἀμοργό. Ὁ καιρὸς μελτέμι, ἑξάρι γεμᾶτο· τὸν εἴχαμε  δευτερόπρυμα καὶ σὲ δυὸ ὧρες φτάσαμε στὰ Κατάπολα. Μὲ τὸ λεωφορεῖο πήγαμε στὴ Χώρα καὶ στὴ Χοζοβιώτισσα και γυρίσαμε ἀργά τὸ ἀπόγευμα. Ἐκεῖ ποὺ ἤμαστε ἀραγμένοι στὰ Κατάπολα, πλησίασε στὸ καΐκι ἕνας ἄνθρωπος γύρω στὰ ἑξῆντα, μὲ ναυτικὸ κασκέτο καὶ ὄψη θαλασσινὴ καὶ ἄρχισε νὰ τὸ χαζεύει. Σὲ λιγάκι μᾶς ρώτησε:

«Σπετσιῶτες εἴσαστε;»
«Ὄχι ἐμεῖς», τοῦ ἀπαντήσαμε, «τὸ καΐκι εἶναι σπετσιώτικο.»
«Τὸ κατάλαβα ἀπὸ τὸ σκαρί», ἀπάντησε. «Φτιάχνουν ὄμορφα τρεχαντήρια οἱ Σπετσιῶτες. Λεβέντικα, θαλασσινά. Ἔχω παραγγείλει κι ἐγὼ ἕνα στὶς Σπέτσες· στὰ ἴδια μέτρα μὲ τὸ δικό σας πάνω-κάτω. Τὸν ἄλλο μήνα θὰ εἶναι ἕτοιμο.»

Ἔριξε μιὰ τελευταία ματιὰ στὸ καΐκι, μᾶς εὐχήθηκε καλὰ ταξίδια καὶ συνέχισε τὴ βόλτα του στὸ μουράγιο.

Ξεκινήσαμε τὸ ταξίδι τῆς ἐπιστροφῆς περασμένα μεσάνυχτα, ἀφοῦ στείλαμε τὸν ἄμαχο πληθυσμὸ μὲ τὸ πλοῖο τῆς γραμμῆς. Τὸ μελτέμι ἦταν φρέσκο καὶ δὲν ἔκοψε τὴν νύχτα. Εἶχε ὅμως πανσέληνο καὶ βλέπαμε καλὰ τὶς θάλασσες ποὺ κουτρουβαλοῦσαν κατὰ πάνω μας σὰν ἄσπρα ἀγριεμένα βουβάλια. Βλέπεις δὲν ἔχει στεριὰ ἢ μεγάλο νησὶ βόρεια τῆς Ἀμοργοῦ γιὰ νὰ κόψει τὴν ὁρμὴ τῶν κυμάτων τοῦ βοριᾶ ποὺ ξεκινοῦν ἀπὸ τὸ Θρακικὸ, περνοῦν δυτικὰ ἀπὸ τὴ Μυτιλήνη καὶ τὴ Χίο, διασχίζουν τὸ Ἰκάριο καὶ καταλήγουν στὴν Ἀμοργό. Ὄρθιοι στὴν πρύμη, ὁ ἀδελφὸς μου στὸ τιμόνι κι ἐγὼ στὸ χειριστήριο τῆς μηχανῆς, ἀρμενίζαμε κῦμα τὸ κῦμα. Ἀργὰ τὴ μηχανή, μόλις βλέπαμε καμιὰ πιὸ χοντρὴ θάλασσα, ἐλαφρὺ στρίψιμο τοῦ τιμονιοῦ γιὰ νὰ τὴν πάρουμε γλυκά, μὲ τὴ μάσκα κι ὁ Ἀρχάγγελος τὴν πέρναγε ἀνάλαφρα, σὰν ἄλογο καθαρόαιμο ποὺ πηδάει τὰ ἐμπόδια στὸ στίβο.

Λίγες μέρες ἀργότερα, τὸν Δεκαπενταύγουστο, βρεθήκαμε στὴν ταβέρνα τῆς Καλλιόπης ποὺ εἶχε βιολιά.

«Θὰ παίξει ὁ ἀδερφός μου, ὁ Μῆτσος ὁ Σκοπελίτης» μᾶς εἶχε πεῖ τὴν προηγούμενη βραδυὰ ποὺ τρώγαμε στὸ μαγαζί της.

Μὲ ἔκπληξη διαπιστώσαμε πὼς ὁ ἀδελφός της ἦταν ὁ θαλασσινὸς ποὺ θαύμαζε τὸ καΐκι μας στὰ Κατάπολα. Ἦταν αὐτὸς ποὺ εἶχε τὸ καραβάκι, τὸν «Σκοπελίτη» ποὺ ἔδινε ζωή στὰ μικρά νησιά τῆς ἄγονης γραμμῆς, τὴν Ἡρακλειά, τὴ Σχοινούσα, τὴ Δονούσα, τὸ Κουφονήσι, ὅλον τὸν χρόνο, συνδέοντάς τα μὲ τὴν Νάξο καὶ τὴν Ἀμοργό. Τὴ χρονιὰ ἐκείνη ἄφησε τὸν «Σκοπελίτη» στὸν γιό του, ἀλλὰ δὲν παράτησε τὴ θάλασσα. Παράγγειλε τὸ τρεχαντῆρι του στὶς Σπέτσες γιὰ νὰ ξανακάνει αὐτὸ ποὺ ἔκανε στὰ νιάτα του, νὰ ψαρεύει. Ὄχι πιὰ γιὰ τὸ μεροκάματο· μοναχὰ γιὰ τὸ κέφι του.

Τὸ γλέντι ξεκίνησε μὲ τραγούδια ποὺ ζητοῦσαν οἱ παρέες ποὺ χόρευαν. Στὴν καλύτερη περίπτωση τὰ κλασικὰ ναξιώτικα καὶ στὴν χειρότερη τὰ σκυλονησιώτικα ἤ κάποια λαϊκὰ σουξὲ τῆς ἐποχῆς. Τὸ «Μὲ τελείωσες» εἶχε τὴν τιμητική του.

Κάποια στιγμή ἦρθε κι ἡ σειρά μας. Πλησιάσαμε στὰ βιολιά καὶ ρωτήσαμε τὸν Σκοπελίτη ἂν ἤξερε θερμιώτικα τραγούδια.
«Ἔχω παίξει στὰ Θερμιά, ὅταν ἤμουνα νέος καὶ δούλευα σὲ μιὰ τράτα. Εἶναι πολλὰ χρόνια καὶ δὲν θυμᾶμαι τοὺς σκοπούς σας» ἀπάντησε.
«Σιφνέικα ξέρεις;»
«Ἀμέ, ξέρω· ὅμως δὲν τὰ ξέρει ὁ τραγουδιστής.»
«Δὲν πειράζει, τραγουδᾶμε ἐμεῖς.»

Ξεκίνησε νὰ παίζει σιφνέικα κι ἐμεῖς τραγουδούσαμε χορεύοντας· χωρίς μικρόφωνα φυσικά, ὅπως κάναμε στὰ γλέντια μας στὰ Θερμιά.
Στὴν ἀρχή δὲν ἀκουγόμαστε, ἀπὸ τὴ συνηθισμένη βαβούρα ποὺ γίνεται στὰ μαγαζιά. Σιγὰ-σιγὰ ὅμως ἡσύχασε ὁ κόσμος γιὰ νὰ μᾶς ἀκούσει. Οἱ πιὸ πολλοί, ἐπισκέπτες ἀπὸ τὴν Ἀθήνα, δὲν ἤξεραν αὐτὸν τὸν τρόπο γλεντιοῦ καὶ τοὺς κινήσαμε τὴν περιέργεια. Τοὺς ἄρεσε κιόλας, γιατὶ μᾶς συνόδευαν μὲ ρυθμικὰ παλαμάκια. Κι ὅταν τέλειωσε ὁ χορός μας, χάλασε ὁ κόσμος ἀπὸ τὸ χειροκρότημα.

Ὅταν ζυγώσαμε στὰ βιολιὰ γιὰ νὰ πληρώσουμε, ὁ καπταΜῆτσος ἦταν φανερὰ συγκινημένος:
«Ὅταν εἶδα τὸ καΐκι σας εἶπα μέσα μου «αὐτοὶ εἶναι μερακλῆδες». Τώρα ποὺ σᾶς εἶδα νὰ γλεντᾶτε λέω πὼς εἴσαστε πολὺ μερακλῆδες!»

Υ.Γ. Οἱ γραμμὲς αὐτές εἶναι κατευόδιο στὸν καπταΜῆτσο, τὸν Σκοπελίτη ποὺ σαλπάρισε γιὰ τὸ στερνό του ταξίδι, πρὶν ἀπὸ πέντε χρόνια τέτοιες μέρες.

 

  • Θυμάται ο Πέπε:

Πήγα στο Κουφονήσι περίπου 10 χρόνια μετά, το 1997. Ήμασταν μια παρέα νεαρών, που ο ένας μάς το είχε προτείνει ως εντελώς άγνωστο και ασύχναστο νησί της θρυλικής άγονης γραμμής, πρόσφοροο για να κάνουμε διακοπές σαν πρωτόπλαστοι. Η όλη περιγραφή ήταν ελκυστική, αλλά όταν μας είπε και το όνομα, «Κουφονήσι», και μάλιστα προσδιορίζοντας ότι υπάρχουν δύο, Άνω με ελάχιστους κατοίκους και Κάτω με κανέναν, αρχίσαμε να μην τον πιστεύουμε: Άσε ρε, που το λένε Κουφονήσι!

Τόσα ξέραμε. Όμως υπήρχε, και πήγαμε. Με τον Σκοπελίτη. Ο οποίος, μάλλον, τότε ήταν ήδη ο γιος Γιάννης – ο γέρος, όπως τα υπολογίζω τώρα που είδα τα βιογραφικά του, ήταν καμιά 70ριά και θα πρέπει να είχε βγει στη σύνταξη.

Το Άνω Κουφονήσι ήταν τότε στη φάση όπου μόλις είχε αρχίσει να περνάει, από εντελώς ελεύθερος παράδεισος κατασκηνωτών, στο στάδιο της κάπως οργανωμένης τουριστικής εκμετάλλευσης. Συγκεκριμένα, στο χωράφι όπου τσαντιρώσαμε, ο ιδιοκτήτης έχτιζε τουαλέτες και ντους, και όταν ολοκληρώθηκαν, στα μισά της δικής μας διαμονής, άρχισε να ζητάει κάποιο υποτυπώδες αντίτιμο για τη χρήση τους. Μέσα στα επόμενα χρόνια αυτό εξελίχτηκε σε οργανωμένο κάμπινγκ, και σύντομα το Κουφονήσι έγινε τόσο διάσημο για το γεγονός ότι είναι άγνωστο ώστε άρχισαν να συρρέουν χιλιάδες τουρίστες να δουν πώς είναι ένα νησάκι χωρίς τουρίστες, και τελικά έγινε μικρή Μύκονος, με πολυώροφα ξενοδοχεία κλπ.. Αλλά τότε δεν ήταν ακόμα έτσι.

Κάποια μέρα κανονίσαμε εκδρομή στο Κάτω Κουφονήσι. Το Κάτω Κουφονήσι ήταν ακατοίκητο, μόνο με μια ταβέρνα που είχε γεννήτρια (νομίζω ότι και τώρα έτσι είναι). Η ταβέρνα λοιπόν είχε πρόγραμμα, με λάιβ νησιώτικα. Εκείνη την εποχή δεν είχα αναπτύξει ούτε τον πιο κρυφό σπόρο του μετέπειτα ενδιαφέροντός μου για την παραδοσιακή μουσική. Αυτό που παρακολουθήσαμε μού φάνηκε φρικαλέο: δυο γέροι με βιολί και λαούτο, ξεκούρδιστοι, με έναν μίζερο ενισχυτή που γιγάντωνε το φάλτσο τους και από πάνω έτριζε κιόλας, έπαιζαν όλη την ώρα το ίδιο ακαλαίσθητο πράγμα. Ήμουν με το ένα πόδι να υποφέρω από την αθλιότητα, και με το άλλο να παρακολουθώ με κάποιο συγκαταβατικό ενδιαφέρον πώς τη βρίσκουν οι ιθαγενείς σ’ αυτή την κρυφή, άγνωστη πλευρά του πλανήτη, που βρισκόταν εντελώς στους αντίποδες της πλευράς που περιείχε ό,τι είχα γνωρίσει στη μέχρι τότε ζωή μου.

Κάποια στιγμή έπιασα ένα ρεφρέν: Το καράβι στο λιμάνι, γεια σου Σκοπελίτη Γιάννη. Ρε συ, σκέφτηκα, Σκοπελίτη δε λένε αυτόν που μας πηγαινοφέρνει; Παρακολούθησα λίγο το τραγούδι, και, όπως όλα έδειχναν, πράγματι σ’ αυτόν αναφερόταν. Ότι σ’ αυτά τα μικρά νησάκια ζουν άνθρωποι που την επαφή τους με τον υπόλοιπο κόσμο την οφείλουν στον Σκοπελίτη, αυτό το είχα καταλάβει, δεν ήμουν δα και τόσο στόκος. Ήταν ένας τοπικά σημαντικός άνθρωπος, για τον οποίο είχε βγει τοπικό δημοτικό τραγούδι! Αυτό μου έκανε τρομερή εντύπωση. Μάλιστα το πιθανότερο ήταν ότι ο Σκοπελίτης, που μας είχε φέρει και περίμενε αργότερα να μας πάρει, βρισκόταν εκεί και άκουγε το τραγούδι του, όπως άλλοτε οι Κωλοκοτρωναίοι!

Έτσι είδε ένας νεαρός που έκανε τον χίπη ένα τραγούδι από το στάνταρ κυκλαδίτικο εμπορικό ρεπερτόριο, τότε γύρω στο 1995…

 

Και κλείνω με το πεζογράφημα «Καλοτάξιδο» του Δημήτρη Μαρτίνου, για το τρεχαντήρι τους Αρχάγγελος. Δημοσιεύτηκε στη συλλογή «Τα δέκα κύματα» του αδελφού του Νίκου Μαρτίνου (Αρμός 1995)

ΚΑΛΟΤΑΞΙΔΟ

-Τὸ σταυρό σου, κόπανε. Καὶ στό ‘λεγα, ποὺ νὰ σὲ πάρει καὶ νὰ σὲ σηκώσει. Εἶναι παλιότοπος, λάσπη.
Τὸ καΐκι, τὸ μισὸ στὴ θάλασσα, εἶχε σταθεῖ πάνω στὰ βάζα*, σὰ μουλάρι ποὺ στήλωσε πεισματικὰ τὰ μπροστινά του καὶ δὲν κουνοῦσε ρούπι. Ὁ μαστρο-Παντελής δάγκωνε τὸ τσιγάρο του καὶ βλαστημοῦσε. Ὁ Γιάννης, ὁ βοηθός του, κάτι μουρμούριζε ἀνάμεσα στὰ δόντια του καὶ πολεμοῦσε νὰ πατώσει τὴ σκάρα*.
Πιὸ πέρα καθισμένος σ’ ἕνα κούτσουρο, ὁ καπτα-Νικόλας ἔβραζε. Τά ‘χε μὲ τὸ μάστορα, μὲ τοὺς βοηθούς, μὲ τὴν τύχη του. Μὰ πιὸ πολὺ μὲ τὸ μεράκι του. Αὐτὸ ἔφταιγε γιὰ ὄλα. Γιατὶ τὸ καΐκι του τό ‘θελε ὄμορφο. Λεβέντικο. Θαλασσινό. Νὰ τὸ βλέπει στὸ γιαλὸ νὰ τὸ χαίρεται ἡ ψυχή του. Σὰν τὴν γυναίκα τὴν ὄμορφη ποὺ περπατεῖ καὶ βγαίνει ὀ κόσμος νὰ τὴ χαρεῖ στὴ στράτα. Κι ὄχι πὼς δὲν τά ‘ξερε. Οἱ φίλοι τοῦ τό ‘χαν πεῖ.
-Πρόσεξε τὸν Παντελή. Καλὸς μάστορας μὰ ψυχοβγάλτης. Κι ὅλο τὴν παλάμη ἀνοιχτή. Φέρε…
Πόσες φορὲς δὲ θυμήθηκε τοὺς παλιοὺς πού ‘λεγαν «πῦρ, γυνὴ καὶ καρνάγιο».
Κι ὀ Παντελής ἀλεποῦ.
-Ξέρω τὶ θές. Θὰ τὸ δεῖς καὶ θὰ τὸ χαίρεσαι. Ἐσένανε θὰ στὸ λαντζάρω* λιγάκι πιὸ πολὺ στὴν πλώρη ἀπὸ τοῦτο δῶ (καὶ τοῦ ‘δειχνε ἕνα πού ‘χε σκαρωμένο) καὶ στὴ πρύμη πιὸ στελλάδο*. Νὰ δεῖς πῶς θ’ ἀκούει στὸ τιμόνι. Κι ἀπὸ ἀρμένισμα; Ἄλλο πράμα. Δέν θὰ κωλώσεις ποτὲ , οὔτε σὲ θάλασσα, οὔτε σ’ ἀγέρα.
Μὰ ἡ δουλειὰ σὰν τὸν κάβουρα. Περάσανε δυὸ μῆνες, τρεῖς, ἕξι, κι ὁ Παντελής οὔτε πρόκα. Κι ὅλο φέρε. Στοὺς ἐννιὰ μῆνες ἔπιασε νὰ τὸ στήνει. Τίποτα σπουδαῖο δηλαδή. Τὰ ποδοστάματα* καὶ τὴν καρένα*. Κι ὁ καπτα-Νικόλας νὰ κάνει κουράγιο. Τό ‘βλεπε νὰ χτίζεται σιγὰ σιγὰ κι ή καρδιά του σκιρτοῦσε. Κι ὅλο ἀπίκου*, μὲ τὸ πινέλο καὶ τὸ μίνιο γιὰ τὸ ξερομάχημα* τάχατες. Μά πιὸ πολὺ γιὰ νὰ τὸ χαίρεται ἡ ψυχὴ του, ποὺ ἔδενε σιγὰ σιγὰ καὶ στρογγύλευε, σὰν τὸ κορίτσι τ’ ἄγουρο ποὺ γίνεται γυναίκα. Γυναίκα ὄμορφη καὶ λεβέντισσα. Κι αὐτὸς μὲ τὴ μπογιὰ νὰ τὸ χαϊδεύει ὁλάκερο. Στραβόξυλα*, σωτρόπι*, στραγαλιὲς*, τσάπες*, καμάρια*.
Κι ἔτσι πέρασε ὁ πρῶτος χρόνος. Τὸ καΐκι σκέτο κουφάρι. Κι ὀ Παντελής «φέρε».
Καὶ μπῆκε ὁ δεύτερος χρόνος. Τὸ πέτσωμα*, τὸ κουβέρτωμα*, τὰ σπιράγια*. Ἀμπάσα*, θαλασσινὰ. Κι οἱ μῆνες νὰ περνοῦν κι ὁ καπτα-Νικόλας νὰ βλαστημᾶ τὴν ὥρα καὶ τὴ στιγμὴ. Κι οἰ φίλοι νὰ τοῦ δίνουνε κουράγιο.
-Δὲ βαριέσαι, χαλάλι. Σοῦ ‘φτιαξε σκαρὶ μαγκιόρο.

…Ἀφοῦ εἴδανε κι ἀποείδανε μὲ τὶς πατέντες ποὺ πολεμοῦσε ὁ Γιάννης γιὰ νὰ πατώσει τὴ σκάρα, πήρανε τὴν ἀπόφαση. Ὄξω πάλι. Κοτσάρανε τὰ συρματόσκοινα, στερεώσανε τοὺς μακαράδες*, στὰ παλιὰ κανόνια, ποὺ ‘τανε φυτεμένα ἐκεῖ μπροστὰ, καὶ βίρα. Τὸ καΐκι τραμπαλίστηκε στὰ βάζα καὶ σιγὰ σιγὰ βρέθηκε στὴν ἀνερούσα*.
Τώρα ἡ δουλειὰ ἔγινε πιὸ σωστὰ. Ἕνα φαλάγγι* στὰ βάζα ἀπὸ πρύμα μεριὰ γιὰ νὰ μὴ ξανασκαλώσει τὸ τιμόνι στὴ σκάρα, λάσκα τὰ συρματόσκοινα κι ἀβάρα*.
Καὶ τὸ τρεχαντήρι γλίστρησε στὸ γιαλὸ κι ἔπλεε στὰ νερὰ σὰ γλάρος.

 

ΓΛΩΣΣΑΡΙ

Ἀβάρα: Σπρῶξε (ναυτικὸ πρόσταγμα, «ἄπωσον» στὴν καθαρεύουσα).
Ἀμπάσο: Χαμηλό (ἰταλ. basso).
Ἀνερούσα: Ἡ ἄκρη τοῦ γιαλοῦ, ἐκεῖ ποῦ σκάει τὸ κύμα.
Ἁπίκου: Ἀκριβῶς ἀπὸ πάνω.
Βάζα: Βάση γιὰ ἀνέλκυση καί καθέλκυση τῶν σκαφῶν.
Καμάρια: Στοιχεῖα τοῦ σκελετοῦ πάνω στὰ ὁποῖα στηρίζεται τὸ κατάστρωμα. Ἔχουν σχῆμα κυρτὸ.
Καρένα: Καρίνα, τρόπις
Κουβέρτωμα: Ἡ κατασκευὴ τοῦ καταστρώματος (τῆς κουβέρτας στὴ ναυτικὴ διάλεκτο).
Λάντζο τρεχαντήρι (λαντζάρω): Τρεχαντήρι μὲ λιγότερο κυρτὴ πλώρη.
Μακαράς: Μηχανικὴ κατασκευὴ ποὺ χρησιμοποιεῖται, σἐ συνδυασμὸ μὲ σκοινιὰ, γιὰ τὴν ανύψωση βαρῶν, τροχαλὶα.
Ξερομάχημα: Τὸ σκάσιμο τοῦ ξύλου ἀπὸ τὸν ἥλιο.
Πέτσωμα: Ἡ κάλυψη τοῦ σκελετοῦ τοῦ σκάφους μὲ μαδέρια γιὰ τὴν κατασκευὴ τῆς γάστρας του.
Ποδόσταμο: Ποδόστημα, ἡ συνέχεια τῆς καρένας. Ὑπάρχουν δυὸ ποδοστάματα, τὸ πλωριὸ καὶ τὸ πρυμιὸ ποὺ μαζί μὲ τὴν καρένα ἀποτελοῦν τὴ ραχοκοκαλιὰ τοῦ σκάφους.
Σπιράγια: Οἱ ὑπερκατασκευὲς τοῦ σκάφους.
Στελλάδο: Σκάφος μὲ μεγάλο βύθισμα στὴν πρύμη• στρίβει πολὺ εὔκολα.
Στραβόξυλα: Νομεῖς, πλευρικὰ στοιχεῖα τοῦ σκελετοῦ τοῦ σκάφους.
Στραγαλιὲς: Χοντρὰ ἐσωτερικὰ μαδέρια καθ’ὅλο τὸ μῆκος τοῦ σκάφους συνδεδεμένα μὲ τὰ στραβόξυλα (νομεῖς) γιὰ καλὺτερο «δέσιμο» τοῦ σκελετοῦ.
Σωτρόπι: Ἐσωτρόπιον, χοντρὸ μαδέρι ποὺ προσαρμόζεται ἀπὸ πάνω καὶ κατὰ μῆκος τῆς καρένας (τρόπιδος) τοῦ σκάφους. Χρησιμεύει γιὰ τὸ «δέσιμο» τοῦ σκελετοῦ.
Τσάπες: Τὰ πρῶτα μαδέρια ποὺ μπαίνουν κατὰ τὸ πέτσωμα τοῦ σκάφους (γίνεται ἀπὸ πάνω πρὸς τὰ κάτω) στὸ ὕψος τοῦ καταστρώματος.
Φαλάγγι: Κυλινδρικὸ ξύλο, ποὺ χρησιμοποιεῖται γιὰ τὴν ἀνέλκυση καὶ καθέλκυση σκαφῶν.

 

 

333 Σχόλια to “Μνήμη καπτα-Μήτσου Σκοπελίτη, πέντε χρόνια από τον θάνατό του”

  1. Λεύκιππος said

    Καλημερα

  2. Πέπε said

    Καλημέρα. Ευχαριστώ για τις δύο τιμές, πρώτον της φιλοξενίας και δεύτερον της εκλεκτής παρέας.

    Το κομμάτι του Νίκου Μαρτίνου πώς γίνεται να το έχω ξαναδιαβάσει; Εδώ μήπως;

    *Ο καπετάν Μήτσος ήταν βιολιτζής. Μπορεί να έπαιζε και λαούτο, σαν τον πατέρα του, αλλά πάντως με βιολί είναι στην εικόνα, και στην ιστορία του Δημήτρη.

  3. Καλημέρα

    Μύρισε θαλασσίτσα !

  4. atheofobos said

    Με τα ωραία αυτά διηγήματα μου έξυσες παλιές πληγές!
    Πριν αρκετά χρόνια είχαμε πάει με το φουσκωτό μου από την Μουτσούνα της Νάξου στο Άνω Κουφονήσι. Ψαρέψαμε, κολυμπήσαμε σε μια όμορφη ερημική ακτή, και είπαμε πως θα πρέπει σύντομα να κάνουμε διακοπές στα Κουφονήσια, που τότε μόλις είχαν αρχίσει να γίνονται γνωστά και με το φουσκωτό να πηγαίνουμε κάθε μέρα και σε άλλη ακτή τους, όπως κάναμε τότε σε πολλά νησιά.
    Δυστυχώς αυτό δεν έγινε ποτέ.
    Πρώτα έφυγε πρόωρα ο ένας μας και μετά πουλήθηκε και το φουσκωτό.
    Επέζησε μόνο η ανάμνηση της ανεκπλήρωτης επιθυμίας.

  5. Πάνος με πεζά said

    Πολύ ωραίες όλες οι διηγήσεις ! Συγχαρητήρια !
    Δεν έχω πάει ποτέ στα συγκεκριμένα μέρη, αλλά μου θύμισαν έντονα Γαύδο, δεκαετία του 90…

    Κι ένα μικρό κουϊζάκι : ποιο ήταν το τελευταίο ελληνικό νησί που απέκτησε λιμάνι, κι έτσι το πλοίο της γραμμής σταμάτησε να στέκεται αρόδου; Τη δεκαετία του 80.

  6. Κουνελόγατος said

    5. Ανάφη;

  7. Πάνος με πεζά said

    Όχι η Ανάφη.

  8. Παναγιώτης Κ. said

    Λες:
    Διαμαντάκι το πεζογράφημα «καλοτάξιδο»
    Γιατί; έχει αντίρρηση ο άλλος.
    Δεν μπορείς να του εξηγήσεις.
    Δεν είναι…Μαθηματικά για να δώσεις απόδειξη! 🙂

  9. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια!
    Ευχαριστώ βέβαια τους αδελφούς Μαρτίνους και τον Πέπε που αυτοί συν-έγραψαν το άρθρο.

    2 Έκανα τη διόρθωση. Το πεζό του Ν. Μαρτίνου δεν νομίζω να έχει δημοσιευτεί εδώ.

    4 Αχ αυτές οι ανεκπλήρωτες επιθυμίες…

    5 Ωραίο κουίζ. Τήλος;

  10. Πάνος με πεζά said

    Ούτε η Τήλος…

  11. Παναγιώτης Κ. said

    Αλλά και στα Μαθηματικά γίνεται λόγος για «κομψές αποδείξεις».
    Κορυφαίο παράδειγμα κομψής απόδειξης είναι η απόδειξη που έδωσε Ευκλείδης ότι το σύνολο των πρώτων αριθμών (prime) είναι απείρου πλήθους!

  12. Πάνος με πεζά said

    Για να μη μπερδέψω, μιλάμε για νησί που το εξυπηρετεί η συγκοινωνία της γραμμής, όχι από τα πιο μικρά. Και που ο κόσμος σταμάτησε να κατεβαίνει με βάρκες (όπως άλλωστε έκανε και στη Μύκονο κάποτε), τη δεκαετία του 80…

  13. Παναγιώτης Κ. said

    Νομίζω ότι είχαμε δει κάποια τηλεοπτική εκπομπή με θέμα τον Σκοπελίτη.
    Παρακαλώ βοηθήστε τη μνήμη μου.

  14. 13 Ναι, υπάρχει, την έχω δει κι εγώ σχετικά πρόσφατα.

  15. spiral architect 🇰🇵 said

    Καλημέρα.

    Μύρισε καλοκαίρι και ανεμελιά για μας τα παιδιά της πόλης με τις μνήμες του Σκοπελίτη.
    Γνώρισα και ταξίδεψα με το περιβόητο αυτό καραβάκι το καλοκαίρι του ’89 από την Αμοργό για Νάξο, για να πάρω το καράβι της παροναξίας γραμμής για Πειραιά. Στη μισοστεγασμένη πρύμνη του ήταν φορτωμένα ένα παπί (μηχανάκι) και 3-4 κατσίκια. Αποβιβαστήκαμε πατώντας τις βερβελιές των κατσικιών και αναποδογυρίζοντας το παπί από το σταντ του, γιατί ο Αξώτης ιδιοκτήτης του άργησε να’ ρθει στο λιμάνι της Νάξου. 😀

    Κατά καιρούς άκουγα για τις περιπέτειες του Σκοπελίτη και θυμόμουν τις ανέμελες εποχές των νιάτων μου. Άλλοι γνωστοί μου είχαν να διηγηθούν πιο ζόρικες θαλασσινές καταστάσεις με αυτό το πλοιάριο στο χειμωνιάτικο νότιο Αιγαίο, αλλά ευτυχώς ποτέ κάτι κακό. Για τους αρρώστους των μικρών Κυκλάδων και για τους ΔΕΗτζηδες εναερίτες που πήγαιναν στα νησιά από τη Νάξο ο καπετάνιος και το πλοίο του ήταν το «ΕΚΑΒ» τους· πάντα σταντμπάι.

    Ωραίος ο Μαρτίνος ο Β’ κι ευχαριστούμε. 🙂

  16. Κιγκέρι said

    Ούτε εγώ έχω πάει σ´ αυτά τα μέρη και κατά πως φαίνεται ούτε και θα πάω! Δεν είμαι καθόλου περιπετειώδης!
    Μια που στην αφήγηση του Δημήτρη Μαρτίνου αναφέρεται η Κέρος, θυμήθηκα τον αυλητή και τον αρπιστή, από τις αρχαιότερες παραστάσεις μουσικών στον κόσμο και τόσο ταιριαστούς με τη σημερινή ανάρτηση.

  17. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    Καλημέρα κι ἀπὸ μένα.

    Ἀφοῦ εὐχαριστήσω τὸν Νικοκύρη γιὰ τὴ φιλοξενία κι ἐσᾶς γιὰ τὰ πρῶτα σχόλια, πρέπει νὰ ξεκαθαρίσω κάτι.

    Τὸ «Καλοτάξιδο» εἶναι δικό μου διήγημα. Τὸ ἔγραψα τὸ χειμώνα τοῦ 1986, λίγους μῆνες μετά τὴν καθέλκυση τοῦ Ἀρχάγγελου. Τὸ συμπεριέλαβε ὀ ἀδελφός μου, ὁ Νῖκος, στὴν πρώτη συλλογὴ διηγημάτων του, «Τὰ δέκα κύματα» ποὺ ἐκδόθηκε τὸ 1995 ἀπὸ τὸν «Ἁρμό».

    Δὲν φταίει ὁ Νικοκύρης γιὰ τὴν παρεξήγηση. Τὸ σφάλμα εἶναι δικό μου γιατί ἔγραψα στὸ συνοδευτικὸ μήνυμά μου πὼς «γράφτηκε τὸ 1986, ἐκδόθηκε τὸ 1995 κλπ.» χωρὶς νὰ διευκρινίζω ὅτι τὸ ἔγραψα ἐγώ. Λογικὰ θεώρησε ὅτι τὸ ἔγραψε ὁ ἀδελφός μου.
    .
    Συγγνώμην γιὰ τὴν παρεξήγηση, γιὰ τὴν ὁποία εἶμαι ἀποκλειστικὰ ὑπεύθυνος.

  18. ΓΤ said

    Κουιζάκι: Η Σύρος

  19. Πάνος με πεζά said

    Αλίμονο, ρε παιδιά ! Η Σύρος είχε ναυπηγεία από το 1800, δε θα είχε λιμάνι;

  20. Παναγιώτης Κ. said

    Θητεία για έξι περίπου μήνες στη Νάξο και σε φυλάκιο ΔΒ κοντά στην Απείρανθο.
    Στο ύψωμα με τις κεραίες και τους κλωβούς με τα μηχανήματα Διαβιβάσεων και από εκεί πανοραμική θέα προς όλα αυτά τα νησιά μαζί και τα Κουφονήσια.
    Τρεις δέκτες συντονισμένοι ο καθένας στα: Α΄,Β΄, Γ΄ προγράμματα.
    Μουσική, διάβασμα και μαγευτικές εικόνες!
    Η ρομαντική πλευρά της στρατιωτικής θητείας.

  21. ΓΤ said

    @19 Η… δεδομένη αγάπη μου για τη θάλασσα με παρέσυρε κι έπαιξα λοτάκι 🙂

  22. Πέπε said

    @9:
    Επιμένω. Μήπως το έχει βάλει σε σχόλιο ο Δημήτρης;

    Πάντως βιβλίο του δεν έχω.

    @5:

    Δεν ξέρω, περιμένω με πολύ ενδιαφέρον τη λύση. Αλλά στο μεταξύ θυμήθηκα κάτι για την Κάσο:

    Στο λιμάνι της Κάσου το καράβι δένει εύκολα (πλην κακοκαιρίας) στη μεγάλη αποβάθρα που χτίστηκε σχετικά πρόσφατα. Βέβαια κι εκεί έχω τύχει, με κακό καιρό αλλά όχι στα όρια του απαγορευτικού, να κάνει άπειρη ώρα να δέσει, με μικρές μικρές προσεχτικές μανούβρες, με τους καραβίσιους από δω και τους λιμανίσιους από κει να είναι σε κατάσταση τέρμα έντασης σαν τεντωμένα παλαμάρια για να καταφέρουν να αρπάξουν τη μικρή φευγαλέα ευνοϊκή στιγμή όπου θα κάνουν την κάθε κίνηση, με τον καπετάνιο να βρίζει σαν καπετάνιος από κόμιξ, και με τα κύματα να σαρώνουν κάθε τόσο την αποβάθρα καταμουσκεύοντας ή και κλέβοντας τα μαγκάζια των αγωνιώντων επίδοξων επιβατών. Μεγαλειώδης σκηνή, αλλά νομίζω ότι στα περισσότερα νησιά μπορεί κανείς να την πετύχει.

    Εν πάση περιπτώσει, το θέμα είναι ότι το νησί έχει καλό λιμάνι. Λίγο παραπέρα είναι η παλιά μικρότερη αποβάθρα, που την είχα προλάβει κι αυτή σε χρήση. Τη βλέπεις και φαντάζεσαι πόσο αναβάθμισε τη ζωή του νησιού η καινούργια: αν ακόμα κι αυτή δεν εξασφαλίζει κάθε μέρα εύκολο και σίγουρο άραγμα, πόσο μάλλον η παλιά. Άλλωστε, όταν είναι κάλμα τα νερά, ακριβώς μπροστά της βλέπεις ένα ναυαγισμένο πλεούμενο!

    Και ακόμη λίγο παραπέρα είναι η Μπούκα, το ιστορικό λιμάνι της Κάσου, αυτό που είχαν από τα παλιά τα χρόνια μέχρι που έγινε η παλιά αποβάθρα. Η Μπούκα είναι λίγο μεγαλύτερη από μπανιέρα. Κανένα καράβι δεν αράζει εκεί, μόνο βαρκούλες.

    Και σκέφτεσαι ότι με την Μπούκα ως μόνη πρόσβαση από και προς τη θάλασσα η Κάσος έγινε θαλασσοκράτειρα!

  23. nikiplos said

    @19 η Αστυπάλαια μήπως?

  24. spiral architect 🇰🇵 said

    Γι’ αυτή την εκπομπή λέμε;

  25. Πάνος με πεζά said

    @ 22 : Το άρθρο για την Κάσο, πολύ πληροφοριακό, αλλά αναφέρει ότι έτσι κι αλλιώς υπήρχε λιμάνι στον Εμπορειό πριν να γίνει το καινούργιο, για να εξυπηρετήσει πλοία άνω των 75 μέτρων.
    Επίσης δεν είναι ούτε η Αστυπάλαια !

  26. Πάνος με πεζά said

    Το άρθρο; Ποιο άρθρο; Αυτό εδώ.

  27. Πάνος με πεζά said

    Αυτό εδώ.

  28. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    @2,9,22. Πέπε, ἔχεις δίκιο.

    Πρέπει νὰ τὸ ἔχω δημοσιεύσει σὲ κάποιο σχόλιο. Δυστυχῶς, λόγῳ σχετικῆς ἀσχετοσύνης περὶ τὰ κομπιουτερικὰ δὲν μπορῶ νὰ βρῶ ποῦ.

    Ἴσως μπορεῖ νὰ τὸ βρεῖ ὁ ἁρμόδιος χωροφύλαξ.

  29. nestanaios said

    114. Δεν έχασες τίποτα.

    16. Υπάρχουν πιο φιλόξενα μέρη και για περιπέτεια, μόνο Φαλκονέρα.

    19. Κανένα νησί δεν έχει λιμάνι. Ούτε το νέο λιμάνι της Σερίφου είναι λιμάνι.

  30. ΓΤ said

    Κουιζάκι: H Σίφνος

  31. spiral architect 🇰🇵 said

    @5: Λόγω της φημισμένης παρατηρητικότητάς μου και μόνο 🙂 θυμάμαι ότι, το ’89 που ταξίδεψα από τον Πειραιά για Αμοργό, το (δεν θυμάμαι πιο) σαπιοκάραβο του Αγούδημου έπιασε όλες τις Μικρές Κυκλάδες πριν πιάσει Κατάπολα. Στο μόνο λιμάνι (οθντκ) που έπιασε αρόδο ήταν στην Ηρακλειά. Το λιμάνι της ήταν ένας υποτυπώδης λιμενοβραχίονας που΄δεναν δυο λάντζες που πηγαινοέρχονταν από το πλοίο στο νησί.

    Ηρακλειά λοιπόν!

  32. spiral architect 🇰🇵 said

    @26: Πσσσ ρε φίλε! 😮

  33. ΓιώργοςΜ said

    Εύρηκα! Κάτι θυμόμουν….
    https://sarantakos.wordpress.com/2016/07/20/carenaggio/#comment-372766

  34. ΓΤ said

    1-0 ο Ναδάλ τον Τσίτσι (6-2) σε 33 λεπτά

  35. nikiplos said

    Ωραία η σημερινή ανάρτηση… Ξυπνάει σε αρκετούς νεανικές αναμνήσεις, τότε που ξέγνοιαστοι από τις ευθύνες της μελλοντικής μας ζωής εκδράμαμε στις άγνωστες κυκλάδες των 80ς. Αρκετοί εξ’ ημών, όχι άσχετοι με τη θάλασσα, όμως η βιωματική συνήθεια να πηγαίνουμε με τα πλοία της άγονης και μη γραμμής κάθε καλοκαίρι στα νησιά, όρισε με αυτόν τον τρόπο τις διακοπές.

    Έτσι, ακόμη και σήμερα, παρόλο που πάνε πάνω από 6 χρόνια που δεν έχω πάει στο Αιγαίο αλλά «ελαίω» κρίσης διακοπεύω στην ηπειρωτική ακτογραμμή, ακόμη και σήμερα λοιπόν λέω πως αν δεν μπεις σε καράβι, δεν έχεις αίσθηση πως έκανες διακοπές. Τόσο πολύ έχει εντυπωθεί στο συνειδητό μου, το ταξίδι με αυτά τα παλιά πλοία. Τα πλοία εκείνα, μπροστά στα οποία το Μιλένα, το Νταλιάνα και το Δημητρούλα του Αγούδημου έμοιαζαν υπερωκεάνια…

    Κοντά σε αυτά και οι γραφικότητες των πλοιοκτητών, με πιο χτυπητή τα πιστολίδια του Βεντούρη στην Πειραϊκή…

    Ύστερα ήρθαν τα καταμαράν, τα μεγάλα πλοία, οι Μίνοαν Ντόλφινς του αυτόχειρα Π. Σφηνιά, το σκληρό παιχνίδι του Σαμίνα… Οι δήθεν εξωτερικοί εφοπλιστές που θα άλωναν τις άλλοτε λαϊκής βάσης, άλλοτε ιδιωτικές παραδοσιακές γραμμές της ακτοπλοΐας… Περιμέναμε αλλά δεν ήρθε κανείς…

  36. sarant said

    Eυχαριστώ για τα νεότερα!

    17 Θα μπορούσα κι εγώ να σε ρωτήσω, γιατί το στιλ μου φάνηκε ολόιδιο. Όμως η διατύπωσή σου ήταν παραπλανητική. Θα το διορθώσω.

  37. Πάνος με πεζά said

    Ούτε η Σίφνος !
    Ο Spiral ανατρέπει την απάντηση που θα έδινα, εφόσον τεκμηριώνει ότι πήγαινε ο Αγούδημος στην Ηρακλειά. Με τη μόνη ένσταση μήπως, το πρόβλημα υπήρxε αποκλειστικά για το συγκεκριμένο πλοίο του Αγούδημου, ενώ άλλα ίσως έδεναν.
    Η δική μου απάντηση θα ήταν για τη Σίκινο, η οποία απέκτησε λιμάνι το 1988, και θυμάμαι τις δημοσιεύσεις της εποχής ότι ήταν το τελευταίο νησί που δεν είχε λιμάνι.
    Εδώ, για τη Σίκινο : http://www.kathimerini.gr/867875/article/ta3idia/sthn-ellada/sikinos-opws-palia

  38. Παναγιώτης Κ. said

    Για μερικούς από μας που δεν είμαστε νησιώτες, η νησιωτική Ελλάδα θα είναι πάντοτε η Ελλάδα του ονείρου!
    Στάση…
    Μετρώ τα νησιά τα οποία επισκέφτηκα: Τα έβγαλα 23! (δεν περιέλαβα το νησάκι στην Παμβώτιδα 🙂 )
    Ευχαριστημένος νιώθω! 🙂

  39. spiral architect 🇰🇵 said

    Γενικά, οι καπεταναίοι και τα πληρώματα των ποσταλιών του Αιγαίου πρέπει να είναι ήρωες!

    4 Γενάρη πέρσι – Λιμάνι Νάξου:

    Αύγουστος του ’16 – Στενό Τήνου Μυκόνου

  40. EΦΗ - ΕΦΗ said

    Αχ αυτά τα γοητευτικά ταξίδια της νιότης στα νησιά της άγονης γραμμής!
    Μπράβο στους Αφους Μαρτίνους και στον Πέπε μας. Μύρισε ιωδιούχα αύρα στο καταχείμωνο. Ωραία!

    Δονούσα/ «Ο Γιώργος του Κέδρου», μια συναφής συγκινητική ιστορία με νοσταλγικές εικόνες ενός κινηματογραφιστή,γνωστού ντοκιμαντερίστα, που αιφνίδια και νωρίς σάλπαρε για το αιώνιο ταξίδι.Συνεχίζει (προσπαθεί να συνεχίσει) ο γιος του τις καταγραφές της εξέλιξης του μικρού νησιού και των ανθρώπων του.
    «…Πήγαινε στη Δονούσα κάθε χρόνο, κινηματογραφώντας και φωτογραφίζοντας τους ανθρώπους και το τοπίο με μηχανές super 8mm και 16mm, μέχρι και πριν τη δεκαετία του ‘80. Όταν επέστρεψε στα τέλη του ‘90 για μια νέα κινηματογράφηση διαπίστωσε ότι πολλά είχαν αλλάξει…»
    http://www.efsyn.gr:10080/arthro/o-giorgos-toy-kedroy-ena-ntokimanter-poy-exereyna-tin-ennoia-tis-mnimis

  41. Πάνος με πεζά said

    E καλά, από τέτοια βίντεο…
    Και πάντα στα σχόλια από κάτω, το κλασικό σχόλιο : «Ο καπετάνιος πήγε να το παίξει μάγκας, και δε σκέφτεται τον κόσμο, και τί θα γινόταν αν είχαμε ναυάγιο, και ποιος θα έφταιγε, και μπλα μπλα…»

  42. Triant said

    Καλημέρα.

    Δημήτρη το καταέφτυσα το σκαρί μη βασκαθεί!

    Πολύ ωραίες διηγήσεις, μιλάνε για αγαπημένα μέρη. Μέχρι πριν από λιγα χρόνια γύρναγα γυρω στο μήνα σ’ αυτά τα νερά με το μικρομεσαίο πανάδικό μου. Έχω και έναν κολλητό σκίπερ που κρατάει από την Ηρακλειά και με την ευκαιρία μεταφορών έχουμε περάσει από αυτά τα μέρη και εκτός σεζόν (άλλος κόσμος).
    Το αγαπημένο μου νησί είναι η Ηρακλειά γιατί δεν έχει ούτε λιμάνι (με θέσεις για σκάφη) ούτε προσβάσιμες παραλίες όπως η Σχοινούσα απέναντι που έχει καβαλήσει το καλάμι. Οι κάτοικοι είναι πολύ πλακατζήδες και μέχρι πρότινος καμία σχέση με τα πέριξ αρπακτικά, Τώρα, δεν ξέρω,
    Οι μισοί (λέμε τώρα) λέγονται Δημήτρης Γαβαλάς, εξ ού και παίζουνε πολύ τα παρατσούκλια: Μητσάρας ο καπετάνιος του μικρού ταξί, Μητσούλας ο καπετάνιος του μοναδικού καϊκιού που βγαίνει από τον όρμο του αγ. Γεωργίου για να ψαρέψει κ.ο.κ.
    Μου έχουν λείψει πολύ.

    Για το κουίζ θα έλεγα τη Δονούσα αλλά είπες ότι μιλάμε για μεγάλο νησί. Η Φολέγανδρος πρέπει να έχει ένα θέμα.

  43. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    @33. Μπράβο, Γιῶργο.

    Τελικά, οὐδέν κρυπτὸν ἀπὸ τὴν συλλογικὴ σοφία (ΓιῶργοςΜ) καὶ μνήμη (Πέπε) τοῦ ἱστολογίου.

  44. Πάνος με πεζά said

    Δονούσα, είπατε; Έφτασέι !
    https://openload.co/f/eRnA8CJeVag

  45. ConspiRaki Theologist said

    Κουίζ: Σίκινος

  46. ConspiRaki Theologist said

    εχμ, κάνουμε και κάνα ριφρές…

  47. Παναγιώτης Κ. said

    @35. Αν δεν είσαι αποκλειστικά…προσκολλημένος στο Αιγαίο μπορείς να βρεθείς στο Ιόνιο και να πας στη Λευκάδα. Θα απολαύσεις εκπληκτικά νερά! Αν πρέπει να μπεις οπωσδήποτε σε καράβι γιατί μόνο έτσι καταλαβαίνεις καλοκαιρινές διακοπές, τότε να βάλεις στο πρόγραμμα και την Κεφαλλονιά.
    Και κάτι ακόμη: Στη Λευκάδα να μη περιφρονήσεις την ημερήσια κρουαζιέρα, που εκτός από τον γύρω του νησιού θα βρεθείς και στην Ιθάκη.

  48. EΦΗ - ΕΦΗ said

    Αιγαίο Νυν και Αεί

    Και το Σταβέντο του Μανώλη Πάππου

  49. # 33

    Ισως κάτι ξέραν οι μπουκ που πληρώνανε 6:1 τη νίκη του Τσιτσιπά αλλά ο Στέφανος ένα 0-40 με 5 πόντους στη σειρά το πήρε κι έδειξε πως έχει ακόμα ζωή !

  50. spiral architect 🇰🇵 said

    @37: Ατυχώς δεν θυμάμαι ποιο ήταν το σαπιοκάραβο του Αγούδημου που δεν έπιασε την Ηρακλειά.
    (το μόνο που θυμάμαι ήταν ότι, το πάτωμα όλων, μα όλων των τουαλετών του πλοίου και μέχρι το υπερυψωμένο κατωκάσι τους ήταν τίγκα στο βρομόνερο αναγκάζοντάς με να κατουρώ στη θάλασσα) 🙄

    Άλλοι έλεγαν ότι άλλα καράβια της γραμμής έπιαναν Ηρακλειά· ο Σκοπελίτης εννοείται σίγουρα.

  51. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    Εὐχαριστοῦμε γιὰ τὰ νέα σχόλια.

    @Triant (#42). Ἀναγκαστήκαμε ν᾿ ἀποχωριστοῦμε τὸν Ἀρχάγγελο τὸ 2004. Ἥθελε πάρα πολλὴ δουλειὰ γιὰ τὴ συντήρησή του καὶ δὲν εἴχαμε τὸν ἀπαιτούμενο χρόνο καὶ τὰ κουράγια.

    Μᾶς μείνανε πολλὲς ὄμορφες ἀναμνήσεις.

  52. Πάνος με πεζά said

    Δεύτερη ταινία-ντοκιμαντέρ, προσφορά του επιτελείου μας, «Οι ψυχές των καϊκιών»… Δείτε τη το βραδάκι !

  53. EΦΗ - ΕΦΗ said

    Του γράψανε και μοιρολόι του καπτα Μήτσου.
    Είναι λιγάκι …βλαχονησιώτικο αλλά στάζει αγάπη για το εκτόπισμά του

  54. Triant said

    51: Κι εγώ για τον ίδιο λόγο θέλω (?) να αποχωριστώ τη Γλύκα (ένα Dufour 34 του ’75), αλλά δεν βοηθάει η αγορά 🙂
    Έχω ξαναπουλήσει σκάφος (το Rusty Nail, ένα Deller 25) και το έβλεπα στον ύπνο μου για άλλα 10 χρόνια. Πονάει.

  55. Γιάννης Ιατρού said

    Καλημέρα,

    το #26/27, ό,τι καλύτερο στο σημερινό! Ευχαριστούμε Πάνο!

  56. Ξυπεταιων said

    Kουιζ , Ιος.

  57. ΓΤ said

    2-0 ο Ναδάλ τον Τσίτσι (6-2, 6-4) σε 77 λεπτά

  58. spiral architect 🇰🇵 said

    Και οι νεότεροι ας μην μπερδεύουν τον Σκοπελίτη της ανάρτησης και των αναμνήσεών μου με τον Εξπρές Σκοπελίτη.
    Τα μόνα κοινά που έχουν είναι ότι, ναυπηγήθηκαν στο ίδιο θεσσαλονικιό ναυπηγείο και ανήκαν στην ίδια εταιρεία.
    (πάντως και τα δυο πλοία μαζί με άλλους σκυλοπνίχτες των ελληνικών θαλασσών περιγράφονται χιουμοριστικά εδώ)

  59. atheofobos said

    Κίμωλος. Πιάνεται η ψυχή σου μέχρι να δείς πως αυτός φοβερός καπετάνιος δένει το πλοίο!

  60. voulagx said

    #5 Αμοργός.

  61. Γιάννης Ιατρού said

    Πράγματι το σημερινό μύρισε θάλασσα, Αυτοί οι Μαρτίνιδες και οι Πέπες 🙂 🙂 φταίνε!
    Ν΄ανοίξει και λιγάκι η ψυχή μας, με την καταχνιά πού ΄χει πέσει τις τελευταίες μέρες….

  62. spiral architect 🇰🇵 said

    Έβαλα εδώ το μεταφραστήρι και γέλασα με τους ανέμελους Γερμανούς των ’90s, τότε που ξεσκιζόμασταν στις μπύρες παρέα άμα τους πετυχαίναμε. Κανείς μας δεν ήξερε τα μνημόνια και τη Μέρκελ ο δε Βενιζέλος ήταν ένας φιλόδοξος πασόκος καθηγητάκος και συνεργάτης του ΑΓΠ.

  63. ΚΩΣΤΑΣ said

    Ωραίο αφιέρωμα στον αείμνηστο Καπτα-Μήτσο, ευχαριστίες στον Νικοκύρη και συγχαρητήρια στους Αφους Μαρτίνους και στον Πέπε.

    Απλά το ευχαριστήθηκα, κατά τα λοιπά είμαι σκράπας από θαλασσινές ιστορίες και αντίστοιχο λεξιλόγιο. Άσε, και που στη Λάρ’σα το καλύτερο ψάρι που τρώγαμε ήταν το ζ’γουρ’ 😉

  64. Pedis said

    όμορφες διηγήσεις κι από τους δύο σας!

    Ακόμη κι αν για να εκτιμήσεις καλύτερα τη δεύτερη του Μαρτίνου πρέπει να σκαμπάζεις από ταρσανοκαρναγιώτικα.

    Μπράβο σας!

    (Η παρομοίωση του γυναικείου σώματος με μουσικά όργανα είναι γνωστή και (πολυ)χρησιμοποιημενη, αλλά με τις καμπύλες του σκαριού της βάρκας…; )

  65. spiral architect 🇰🇵 said

    Άντε ρε παλιοΜαρτίνε, μ’ έκανες να σκέφτομαι πότε θα’΄ρθει το καλοκαιράκι, να πάρω τρεις βδομάδες άδεια, να πάω Κυκλάδες, να τα λιάσω. Βαρέθηκα πια τις μικρές διακεκομμένες άδειες λόγω βάρδιας και οίκει αναμονής, το μπαλκόνι μου με την τέντα και τη μπίχλα της πόλης!

  66. Πάνος με πεζά said

    @ 60 : Η Αμοργός είναι νησί με δύο λιμάνια.
    Aλήθεια, θα μπορούσατε να μου βρείτε άλλα τρία νησιά (εκτός φυσικά από Κρήτη και Εύβοια), που το πλοίο πιάνει σε δύο λιμάνια;

  67. ΓΤ said

    Χαλαρά 3-0 ο Ναδάλ τον Τσιτσιπά (6-2, 6-4, 6-0)

  68. 66 Σάμος, Ικαρία οπωσδήποτε.

  69. spiral architect 🇰🇵 said

    @66: Σάμος
    Βαθύ και Καρλόβασι.

  70. Πάνος με πεζά said

    Βεβαίως η Σάμος.

  71. Πάνος με πεζά said

    Και η Ικαρία.

  72. Triant said

    66: Ικαρία, Κεφαλλονιά, Σάμος. Αλλά νομίζω ότι υπάρχουν κι άλλα.

  73. Triant said

    Κως, Κάρπαθος

  74. Χαρούλα said

    60 Αμοργό έπιανε. Και μάλιατα εις διπλουν! Αιγιάλη και Κατάπολα. Τότε(δεκαετία 80) δεν συνδεόταν ακόμη εσωτερικά!

    Και γω θα πω Κουφονήσι ή Ηρακλειά στο κουίζ. Δεν θα ξεχάσω ποτέ πόσο καθαρή ήταν η θάλασσα. Όσο χαζεύαμε την αποεπιβιβαση με λάντζες, μποριύσαμε να μετρήσουμε μέχρι και τις πέτρες στον βυθο! 1992 νομίζω.
    Αλλά δεν μπορώ να θυμηθω πιο από τα δύο ήταν.

    Πάντως τα Κουφονήσια, πήραν ρεύμα στα πρώτα χρόνια ΠΑΣΟΚ. Είχα εντυπωσιαστεί τότε. Μου ήταν αδιανόητο πως ζούσαν χωρίς ηλεκτρικό. Η άλλη Ελλάδα!

  75. EΦΗ - ΕΦΗ said

    66 Η Αίγινα!

  76. Πέπε said

    66
    Και Κάρπαθος (Πηγάδια, που το λένε «Κάρπαθο», και Διαφάνι)

  77. Triant said

    74: Κουφονήσι πρέπει να ήταν, που είναι ρηχά. Στην Ηρακλειά έχει βάθη, απλώς είναι ανοιχτό στον Γραίγο. Aλλά πάνει μέχρι και το Blue Star.

  78. Χαρούλα said

    1991 Αμοργός Κατάπολα. Σε καποια παραλία απο κάποιους άλλους που είχαν τρανζιστοράκι, ακούμε για πραξικόπημα εναντίον του Γκορμπατσωφ. Τίποτα άλλο. Ραδιοφωνο, τηλεόραση, εφημερίδες, ανύπαρκτα. Στο λιμάνι να φέρει εφημερίδες ο …Σκοπελίτης. Φυσικά με καθυστέρηση. Δυό μέρες μετά έρχονται οι εφημερίδες. Αλλά ήδη τηλεφωνικώς έχουμε ενημερωθεί για το αντιπραξικόπημα! Τι χρόνια! Άμεση ενημέρωση! 😂
    Να’ναι καλά κει πάνω!

  79. voulagx said

    #66: Στην Αιγιαλη της Αμοργου, δεκαετια του ’80, κατεβηκαμε με βαρκες.
    Και το Μεγανησι εχει δυο λιμανια, Σπήλια και Βαθύ.

  80. Πέπε said

    Ώστε ο Σκοπελίτης ήταν Συμιακός από το Κουφονήσι, και έφερε το παρατσούκλι Σκοπελίτης λόγω της …καταγωγής του! (Έχω δε την εντύπωση ότι ήταν μόνιμος κάτοικος Αμοργού, οπότε εκεί θα έκανε και τα παιδιά του – αλλά δεν το ξέρω σίγουρα αυτό.)

    Αυτό είναι το Αιγαίο. Αέναη κινητικότητα, όλοι είναι από παντού. Και μιλάμε εντωμεταξύ για νησιά που το καθένα είναι παράλληλα ένας ολόκληρος, αυτόνομος και μοναδικός μικρόκοσμος, με εντελώς διακριτά χαρακτηριστικά από τους υπόλοιπους. Για παράδειγμα το ιδίωμα της Σύμης δεν το μπερδεύεις με κανένα άλλο (ούτε τη μουσική της Αμοργού).

    Αυτή άλλωστε η ιδιαιτερότητα των επιμέρους μικροκόσμων φαίνεται και στο πρώτο αφήγημα του Δημήτρη, με τα σπετσιώτικα σκαριά. Όλοι πήγαιναν παντού, άρα κάθε καραβομάστορας θα μπορούσε να θητεύσει στις Σπέτσες και να μεταφέρει τη γνώση στα δικά του μέρη, κι όμως, τα σπετσιώτικα σκαριά ξεχωρίζουν.

    Ενώ η ενότητα των κόσμων αυτών φαίνεται ακριβώς από το ότι ο Σκοπελοσυμιακοκουφονησιώτης αναγνωρίζει με την πρώτη ματιά το σπετσιώτικο καΐκι των Θερμιωτών.

  81. EΦΗ - ΕΦΗ said

    66 Και η Κεφαλλονιά . Μήπως αυτό του Πόρου είναι το τελευταίο που άνοιξε ;

  82. Πάνος με πεζά said

    Νομίζω ότι τα βρήκατε όλα τα νησιά – η Ιθάκη τη δεκαετία του 80, εκτός από το Βαθύ είχε και τις Φρίκες, όπου έδενε ένα τοπικό ferry από Κεφαλονιά (Φισκάρδο).
    Η Κεφαλονιά τελικά έχει : Αργοστόλι, Ληξούρι, Φισκάρδο, Πόρο, Σάμη !

  83. Πάνος με πεζά said

    (Αν υπάρχει ακόμα ferry από Φισκάρδο).

  84. spiral architect 🇰🇵 said

    @78: Μαζί με το Σκοπελίτη ήταν και ο μπαρμπα-Πρέκας του οινοκαφενειοπρακτορείου στα Κατάπολα.
    (περιγραφή και φωτό από ένα Γερμανό στο #62)

  85. EΦΗ - ΕΦΗ said

    Βρε η Ιθάκη έχει 4 (τέσσερα!) λέει. Δενέχω πάει. Ούτε Λευκάδα που έχει δυο.

  86. Πάνος με πεζά said

    Και δύο νησιά που άλλαξαν λιμάνι, η Άνδρος (Μπατσί > Γαύριο) και τα Κύθηρα (Καψάλι > Διακόφτι).

  87. Πάνος με πεζά said

    Δε λέμε τις μαρίνες των ιστιοφόρων λιμάνια.

  88. EΦΗ - ΕΦΗ said

    Jean Baronnet Skinoussa

  89. spiral architect 🇰🇵 said

    @85: Στη Λευκάδα εδώ και δεκαετίες δεν πάμε με καράβι. 🙂

  90. EΦΗ - ΕΦΗ said

    Ο Θόδωρος Αγγελόπουλος σαν σήμερα παρασύρθηκε από μια μηχανή και γκάζωσε για τους ουρανούς.

  91. EΦΗ - ΕΦΗ said

    90 κι έμεινε μετέωρη η Άλλη Θάλασσά του.

  92. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    @80. Πολὺ ὡραῖα τὰ λές, Πέπε.

    Πράγματι ὐπῆρχε μεγάλη κινητικότητα ἀνάμεσα στὰ νησιά.

    Γιὰ τὶς Μικρές Κυκλάδες ἡ Ἀμοργὸς πρέπει νὰ ἦταν νησὶ ἀναφορᾶς.
    Ὅπως εἶναι τὰ Κεφαλοχώρια στὴν ἠπειρωτικὴ Ἑλλάδα.

    Ἀρκετὲς κουφονησιώτικες οἰκογένειες εἶναι μοιρασμένες ἀνάμεσα σὲ Κουφονῆσι καὶ Ἀμοργό.
    Τὸ ἔχω ἀκούσει ἀπὸ τοὺς Κουφονησιῶτες τὶς δυὸ φορές ποὺ ἐπισκέφτηκα τὸ νησί.

    Κάτι ἀντίστοιχο μοῦ ἔχει πεῖ ἕνας φίλος μὲ καταγωγὴ ἀπὸ τὴ Δονούσα.

  93. Χαρούλα said

    84 και ο Μαύρος(πατέρας ενός προεδρου της ΟΝΝΕΔ). Μαγαζάκι-περίπτερο, που πουλούσε τσιγάρα. Άσσο κασετίνα και Marlboro μόνον! Και αμοργιανή φάβα.

    Σε νέκτιστα δωμάτια τότε, του Πρέκα μέναμε. Δεν γνωρίζω συγγένεια

  94. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    @82.Πάνος με πεζά said:

    » …η Ιθάκη τη δεκαετία του 80, εκτός από το Βαθύ είχε και τις Φρίκες, όπου έδενε ένα τοπικό ferry από Κεφαλονιά (Φισκάρδο). »

    Ἔκανα αὐτὴ τὴ διαδρομὴ τὸ 2003, ἂν θυμᾶμαι καλά.

  95. Χαρούλα said

  96. Χαρούλα said

  97. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    @93. Χαρούλα, τὸ ἐπώνυμο Μαῦρος ὑπάρχει στὸ Κουφονῆσι καὶ στὴν Ἀμοργό. Τὸ ἴδιο καὶ τὸ Πράσινος ποὺ ὑπάρχει καὶ στὴ Δονούσα.

    Τὸ μοίρασμα τῶν οἰκογενειῶν στὰ νησιά, ὅπως εἴπαμε προηγουμένως.

  98. Πάνος με πεζά said

    @ 94 : Σήμερα οι Φρίκες εξακολουθούν να λειτουργούν, αλλά με ferry από το Νυδρί Λευκάδας.
    @ 91 : Από τις σκηνές αυτή του Κατράκη ήρθε η πρώτη πνευμονία, που τον οδήγησε στο θάνατο, την ίδια χρονιά…Τουλάχιστον (Απρίλιος…Σεπτέμβριος), ελπίζω να πρόλαβε να δει την ταινία….

  99. giorgos said

    Στό θιάκι υπάρχει καί τό λιμάνι στόν πίσω αετό πού εξυπηρετεί τήν συγκοινωνία μέ τήν Κεφαλονιά καί τήν Λευκάδα από τό λιμάνι τής Βασιλικής , πού είναι τό μοναδικό λιμάνι τής Λευκάδας.

  100. giorgos said

    99 . Λάθος , ή Λευκάδα έχει λιμάνι καί στό Νυδρί.

  101. Σωτήρς said

    66 Η Λήμνος έχει δύο καλά λιμάνια. Μύρινα και Μούδρο (που δεν πιάνει επιβατικό). Η Μύρινα επίσης έχει δυο μεριές για δέσιμο.

    Στον Άι Στράτη ήταν που κατάλαβα πρώτη φορά τι πάει να πει απομόνωση. Το μεγάλο καράβι δεν έδενε έστω με υποψία αέρα. Πάλι καλά υπάρχει το θρυλικό Αιολίς που είναι χαρακτηρισμένο φορτηγό και δεν το αφορούν τα μποφόρια!

  102. loukretia50 said

    Θαυμάσιο το σημερινό ταξίδι, όλα τα κείμενα όμορφα.

    Αγαπητέ Δον Mαρτίνεζ, εξαιρετικά αφιερωμένο σε σένα, κι εύχομαι να χαρούμε πολλά κείμενά σου.
    .
    Σε κάποιο σκυλοπνίχτη δεκαετία 80…
    Καλοκαιράκι, λιόγερμα και μια μικρή παρέα
    με πλοίο άγονης γραμμής γύριζε στον Περαία
    Κατάστρωμα, όλοι αραχτοί, δίπλα σε τενεκέδες
    και σε τσουβάλια ανάκατα, χάλια πίνουν καφέδες
    Πουλερικά αιχμάλωτα σε μια σειρά πιο πέρα
    και δυο παπιά μεταλλικά τους κόβουν τον αέρα
    Με μια κιθάρα εκτελούν ένα γνωστό κομμάτι
    και χαίρονται ανέμελα κάθε γλυκειά αυταπάτη
    Αργά τη νύχτα, τελικά νυστάζει η κομπανία
    σε σλήπινγκ μπαγκ βυθίζεται, με μια παραφωνία:

    Ανάμεσά τους ήτανε ύπαρξη ντελικάτη
    Κι αδύνατο να βολευτεί κατάχαμα η πλάτη
    Περίμενε να κοιμηθούν , δούλεμα ν΄αποφύγει
    και θέση κάπως βολική να βρει να καταφύγει.
    Άγονη η περιφορά, το πλοίο ήταν γεμάτο,
    η νύστα βασανιστική και είχε πιάσει πάτο.
    Σαν από θαύμα αντίκρυσε το ελεύθερο παγκάκι
    Που μόλις εγκατέλειψε ένα νέο ζευγαράκι
    Χωρίς ανάσα έσπευσε την ψάθα να απλώσει
    Πριν με τα βλέφαρα κλειστά στον ύπνο να ενδώσει.
    Ξυπνάει από χαχανητά νωρίς την άλλη μέρα
    και γύρω πλήθος γελαστό της λέει καλημέρα.
    Από τον ύπνο ήτανε ακόμα σαστισμένη,
    τα μάτια έτριβε πριν δει πως είναι μαυρισμένη.
    Κι ακούγεται μία φωνή πως φθάσανε στην Πάρο
    ενώ αυτή κοιμότανε κάτω απ΄το φουγάρο
    ΛΟΥ
    Κι αν σας αρέσει η ιστορία με περιπέτεια ναυτική
    Σκαρώνω κι άλλες κι άλλες με πλοκή οε- οεεε!

  103. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    Ωραίοι αμφότεροι και οι δύο.
    Δημήτρη, συμπέσαμε εκείνον τον Αύγουστο στο Κουφονήσι. Κοιμήθηκα και δυό νύχτες στην Κέρο, έχω ακόμα ένα κόκκαλο (μάλλον κατσικίσιο), γλυμένο απ’ τον καιρό, που το μάζεψα εκεί και κοσμεί ακόμα τη βιβλιοθήκη.
    Και δυό χρονιές 1995/96 ελεύθερη κατασκήνωση στο Κάτω Κουφονήσι αλλά ας μην ξεδιπλώσω σεντόνι τώρα 🙂

  104. spiral architect 🇰🇵 said

    Αυτές οι μικρές κοινωνίες των νησιών μας με τα καλά τους και τα κακά τους. Εμείς τις βλέπαμε (πριν αλλοτριωθούν από την τουριστική υπερεκμετάλλευση) για μερικές καλοκαιρινές μέρες το χρόνο και μετά μέναν μόνο στις φωτό και στις αναμνήσεις μας. Βάλε όμως τον Τάσο από κάπου από τα Τρίκαλα που μοίρα αγαθή(;) τον έκανε σώγαμπρο στην Παροικιά ζητώντας και μετάθεση στην τοπική υπηρεσία.

    Λέει λοιπόν ο Τάσος, αν και στεριανός ότι, στην αρχή ακόμα και το χειμώνα η Πάρος είναι όμορφη, περνώντας όμως τα χρόνια αγχωνόταν και αγχώνεται, άμα θα προλάβει να φτάσει στο χωριό του να δει την μάνα του που αρρώστησε γιατί το x-μπλουστάρ μπορεί να μην πιάσει έγκαιρα την Παροικιά, αν το παιδί του που πονεί στην κοιλιά έχει σκωληκοειδίτιδα και θα το αναλάβουν στο τοπικό Κέντρο Υγείας ή θα το τρέχουν Αθήνα με κίνδυνο περιτονίτιδας, αν όταν κι αυτός μεγαλώσει ακόμα και έχει τα πονάκια και τις ενοχλήσεις του, θα τη βγάλει καθαρή εντός νησιού.

    Παρ’ όλα αυτά ο Τάσος δεν αφήνει την Πάρο. Θες η συνήθεια, θες η οικογένεια, θες ότι στην Αθήνα -που μόνο σα φοιτητής τη γνώρισε- δεν υπάρχει στέγη να τον περιμένει. Περνάει λοιπόν τους χειμώνες του κάνοντας ανακαινίσεις και ανακατασκευές DIY στο παλιό πέτρινο των πεθερικών του στην Παροικιά και προσπαθώντας να κάνει τη ζωή των ντόπιων καλύτερη στην εποχή της τηλεπληροφορίας, μην ξεχνώντας όμως ότι τα πολλά κουμπαριλίκια και τα συνακόλουθα κολλητιλίκια στην κλειστή νησιώτικη κοινωνία τον γεμίζουν «ηθικές εκκρεμότητες».
    (έτσι μου τις περιέγραψε)

    Νεότερος ήθελα να μείνω σε νησί· ανέκαθεν συχαινόμουν τα μεγάλα αστικά κέντρα, ότι και να σου προσφέρουν, αλλά δεν είχα «άκρη» και στέγη. Ο Τάσος τα βρήκε και τα δυο και τα λέει, όποτε επικοινωνουμε τηλεφωνικά ή δια ζώσης.

  105. μουσικός said

    Ο βιολιστής παίζει βιόλα.
    Ο βιολονίστας παίζει βιολί.

  106. Πάνος με πεζά said

    @ 102 ! 🙂
    Εδώ ένα χιουμοριστικό σχετικό αρθράκι από το Provocateur, στο οποίο έχω σχολιάσει.

  107. spiral architect 🇰🇵 said

    @106: Αχαχαχαχα, ο Πολύμπριζος! 😆 😆 😆 😆

  108. ΓιώργοςΜ said

    89 Πάμε. Μόνο που δεν το καταλαβαίνουμε 🙂

  109. sarant said

    Ευχαριστώ πολύ για τα νεότερα σχόλια, μύρισε θάλασσα εδώ μέσα στο χιόνι!

    105 Το λεξικό πάντως λέει ότι βιολιστής είναι αυτός που παίζει βιολί.

  110. nestanaios said

    37.
    Λιμάνι δεν είναι ο χώρος που χωράει το δικό μας πλεούμενο. Λιμάνι είναι ο χώρος που χωράνε όλα τα πλεούμενα, μικρά και μεγάλα.
    Σε ποιο νησιώτικο λιμάνι του ελληνικού Αιγαίου θα μπορούσε να δέσει ένα μεγάλο κρουαζιερόπλοιο; Σε πιο λιμάνι όλης της χώρας μέχρι και πριν λίγα χρόνια μπορούσε να αράξει ένα μεγάλο κρουαζιερόπλοιο;
    Σε πόσα λιμανάκια των νησιών προσεγγίζουν ξένα μηχανοκίνητα και ιστιοφόρα και μη βρίσκοντας θέση φεύγουν και οι παριστάμενοι νησιώτες και όχι μόνον, αδιαφορούν για την παρουσία τους. Κατά τα άλλα είμαστε πολύ φιλόξενος λαός.
    Όταν σήκωσα το χέρι μου και παρεχώρησα την θέση μου σε ξένο μηχανοκίνητο προσπάθησαν να μού το ανταποδώσουν με δώρα οι ξένοι αλλά εγώ ανένδοτος τους ευχαρίστησα αλλά δεν δέχτηκα. Σε αυτόν τον τόπο δυστυχώς δεν υπάρχει ναυτική παιδεία ούτε φιλοξενία. Ούτε σε στεριά ούτε σε θάλασσα.
    Όταν δεν βρίσκεις λιμάνια, ο κόσμος είναι αφιλόξενος. Όταν δεν βρίσκεις θέσεις στάθμευσης οχήματος σε μία περιοχή, ο κόσμος είναι αφιλόξενος.

  111. Πέπε said

    Για το Κουφονήσι υπάρχει ένα ωραιότατο διήγημα του Π. Γλέζου.

    Κάποιος Απεραθίτης (Ναξιώτης δηλαδή) έχει τάξει να βαφτίσει ένα παιδί στο «Νησί» – έτσι αναφέρεται. Παίρνει μαζί και τα μικρότερα αδερφάκια του, έτσι για την εκδρομή. Κάνουν έναν ατελείωτο ποδαρόδρομο από το ορεινό χωριό μέχρι το λιμανάκι της Μουτσούνας (ή του Πάνερμου;), κι από κει κουπί σ’ ένα ακατάλληλο καρυδότσουφλο. Φτάνουν στο Νησί χωρίς να έχουν συνειδητοποιήσει όλοι ότι πέρασαν θανάσιμο κίνδυνο. Εκεί τους πιάνει καιρός κι έτσι αποκλείονται κάμποσες μέρες, οπότε και γνωρίζονται από κοντά με τους πρόσχαρους και έξω από τον κόσμο τούτο κατοίκους εκείνου του ανύπαρκτα μικρού και απομονωμένου τόπου, και με την ευκαιρία κάνουν και μερικά βαφτίσια ακόμη – προφανώς οι Νησιώτες περίμεναν πώς και πώς να εμφανιστεί άνθρωπος με τον οποίο να μην έχουν ήδη κουμπαριά (δική μου σκέψη).

    Μια γλυκειά ιστορία όπου στο τέλος δε γίνεται τίποτε. Μόνο απολαμβάνεις την περιγραφή. Δεν κατονομάζεται ούτε το Κουφονήσι, ούτε η Νάξος, ούτε η Απείρανθος, μόνο το απεραθίτικο λιμανάκι. Από αυτό και από το όνομα Γλέζος υπέθεσα ότι πρέπει να μιλάει για τ’ Απεράθου, και από κάτι ας-τις-πούμε ναυτικές οδηγίες (τόση ώρα προς τα δυτικά) βρήκα στον χάρτη ότι εννοούσε το Κουφονήσι.

    Είναι και στο παλιό τρίτομο Ανθολόγιο του Δημοτικού.

    @97:
    Πράσινος πρέπει να είναι κάποιος άλλος τοπικά σημαντικός καπετάνιος, που κι αυτός έχει το τραγούδι του.

    Κώστα Πράσινε λεβέντη,
    τη φουρτούνα έχεις για γλέντι.

  112. Πάνος με πεζά said

    Ε καλά τότε. Σε πόσα αεροδρόμιά μας ανεβοκατεβαίνει Antonov?

  113. Πέπε said

    109
    Έχει δίκιο ο Μουσικός. Υπάρχουν όρια στο τι μπορούμε να προσδοκούμε από ένα λεξικό. Αλλά βιολί παίζει επίσης και ο βιολιτζής (με άλλο τρόπο από τον βιολονίστα).

  114. Πάνος με πεζά said

    Θέλω να πω, με κάθε εγκατάσταση καλύπτονται ΚΑΠΟΙΕΣ προδιαγραφές.

  115. Πέπε said

    Άμα μου μεγαλώνεις ρε Νεσταναίε τα καράβια όλη την ώρα, τι σου φταίει η λέξη λιμάνι;

  116. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    111β Ναι, ο Πράσινος αυτό είναι. Το 95/96 που έλεγα παραπάνω, είχε επισκεφτεί το νησί υψηλά ευρισκόμενη στην ιεραρχία πασοκτζού (ονόματα δε λέμε 🙂 ) η οποία μπαίνοντας (ή βγαίνοντας) στο καΐκι του παραπάτησε, κόντεψε να σαβουρντιστεί και της κάνει ο Π. «σιγά κυρά μου!». Οπότε του την πέσανε οι γορίλες της, πώς μιλάς έτσι, ξέρεις ποιά είναι η κυρία κλπ. Κι ο Π. ατάραχος : Δηλαδή τι να της έλεγα, προσέξτε παρακαλώ μαντάμ?

  117. sarant said

    113 Να ψάξουμε τις αναφορές της λέξης «βιολιστής» στα σώματα κειμένων και να δούμε σε ποιο όργανο αναφέρονται;

  118. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    @102. Εὐχαριστῶ, καλή μου Λοῦ.

    Ἔκανες καὶ μαυρισματάκι νυχτερινό!

    Πόσα ροῦχα, εἰδικὰ ἄσπρα, ἔχουν καταστραφεῖ ἀπὸ τὶς τζιμινιέρες τῶν καραβιῶν.

    Τὰ ὄμορφα στιχάκια σου εἶναι πάντα εὐπρόσδεκτα. Γράφε ἐσύ, ποῦ ξέρεις, μπορεῖ νὰ παρακινήσεις κι ἄλλους.

    @103. Νά ᾿σαι καλά, ΣτοΔγιαλοΧτῆνος.

    Γιατί δὲ γράφεις κι ἐσὺ κάτι; Ὁ Νικοκύρης εἶναι φιλόξενος.

    Μήπως ἔτσι δὲν ξεκίνησαν καὶ τὰ σημερινά;

  119. spiral architect 🇰🇵 said

    @118: Πρόταση: Βραδιές ποίησης στο τσαρδί του Σαραντάκου. 🙂

  120. # 104

    Σε κάτι τέτοιες περιπτώσεις υπάρχει η λύση του Πόρου, νησιού με ευκολίες ξηράς σε περίπτωση απαγορευτικού ή κάτι μικρά στεριανά μέρη με νησιώτική νοοτροπία των κατοίκων

  121. Πέπε said

    117
    Όχι, δε χρειάζεται. Στο βιολί θα αναφέρονται. Αλλά ο βιολιστής είναι τεχνικός όρος ενός συγκεκριμένου χώρου, ενώ τον άνθρωπο που παίζει βιολί τον μνημονεύουν συτχνά και όσοι είναι εκτός του χώρου και δεν ξέρουν το λεξιλόγιο.

  122. nestanaios said

    115.
    Δίκιο έχεις. Τα καράβια φταίνε και όχι τα λιμάνια.

  123. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    @122,115. Κι ὅπως λέει ὁ σοφός λαός:

    Τοῦ μικροῦ λιμανιοῦ τοῦ φταῖνε τὰ καράβια 🙂

  124. Πάνος με πεζά said

    Άραγε να υπάρχει ακόμα εμπροσθογεμές καράβι ανά τον κόσμο; Ήταν μόδα στα 80s, γιατί έδεναν με τη μούρη, η οποία άνοιγε σαν καρχαρίας, και γλύτωναν τo χρόνο της μανούβρας… Το τελευταίο το πρόλαβα στη Ραφήνα στα 90s, ήταν ένα από αυτά που πήγαιναν Κάρυστο.

  125. Πάνος με πεζά said

    Με τη μούρη…Νταξ, με την πλώρη !

  126. sarant said

    121 Oπότε, αν γράψουμε ένα κείμενο που θα διαβαστεί από μυημένους μόνο, θα γράψουμε βιολονίστας.

    Βέβαια, δυσκολεύομαι να χαρακτηρίσω βιολονίστα κάποιον που παίζει λαϊκό βιολί και το βιολιτζής μου πάει πιο πολύ σε δημοτικά.

  127. Χαρούλα said

    http://1epal-amorg.kyk.sch.gr/skopelitis.ppt
    Μια αξιόλογη εργασία του 1ου ΕΠΑΛ Αμοργού.
    Με ένα πολύ ενδιαφέρον ερωτημστολόγιο στο τέλος.

    Απορία. Ο βιολιτζής έχει θηλυκό; Και ως λέξη και ως …ειδικότητα. Υπάρχουν «βιολιτζούδες»; (Δεν εννοώ βιολίστρια/βιολονίστρια.)

  128. Το Ρεμάλι της Φωκίωνος Νέγρη said

    105: Ο βιολιστής στη στέγη, τι από τα δύο έπαιζε;

  129. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    118

    > Εὐχαριστῶ, καλή M-Λ
    Καλά, πού ξέρεις τι ψηφίζει η γυναίκα? 🙂

    Τα δικά μου είναι μικρά, δε φτουράνε. Άμα θες γράψε εσύ και θα τσοντάρω και γω το κατιτίς μου. Συνεργατικά πράματα.
    Ή να γράψει κι ο Ξεροσφύρης να κάνουμε την αγία τριάδα του σλανγκ. Έτσι βέβαια αφήνουμε στην απόξω τον φίλο Μπετατζή. Μπλέξιμο… 🙂

  130. Πάνος με πεζά said

    Γράψαμε πολλά, τραγούδι δε βάλαμε.
    Αυτό δεν είναι από τα πολύ γνωστά, ούτε του Νικολόπουλου, ούτε του Ανδρικάκη, ούτε του Νταλάρα. Αλλά μου αρέσει πολύ…

  131. Triant said

    124:
    Σίγουρα υπάρχουν τα αμφίπλωρα. Αυτά κι αν γλιτώνουν μανούβρες!

  132. Πάνος με πεζά said

    @ 126 : Ο βιολιτζής σίγουρα είναι ο λαϊκός τύπος του πανηγυριού («Βαράτε βιολιτζήδες» – σκέψου να το έλεγαν στο Μέγαρο Μουσικής ! 🙂 )

  133. loukretia50 said

    121. Αν ένα κείμενο γραφεί «μόνο για μυημένους» – αν το υπονοεί έστω – χαρακτηρίζεται ελιτίστικο αλλά εξασφαλίζει φουλ αναγνωσιμότητα!

    Υποθέτω ότι για το γνήσιο, ταλαντούχο καλλιτέχνη, δεν έχει σημασία η διάκριση.
    Άλλωστε οι μυημένοι πάντα μπορούν να αποκλείουν εαυτούς όταν ακουστεί το παράγγελμα : «βαράτε βιολιτζήδες»…

  134. Πέπε said

    126
    Εννοείται ότι ο βιολιτζής είναι λαϊκός/δημοτικός και ο βιολονίστας κλασικός. Τώρα, για περιπτώσεις όπως τζαζ βιολί, ή ο εξαιρετικός Φώτης Σιώτας (κλασικών σπουδών βέβαια) όταν συνοδεύει τον Μάλαμα ή τον Αλκίνοο, χωράει λίγο νερό στις διατυπώσεις…

    Πάντως, σχετικά με τους μυημένους και τους αμύητους, κοίτα ένα παράδειγμα βγαλμένο από τη ζωή:

    Άπειρες φορές μου έχουν πει «τι ωραία [ή άσχημα 🙂 ] που παίζετε την γκάιντα», ή «φέρε και την γκάιντα να παίξουμε κάνα τραγούδι». Αλλά παίζω τσαμπούνα. Απλώς δεν ξέρουν τη διαφορά. Οι «μυημένοι» την ξέρουν. Οι «μυημένοι» αποτελούν προφανώς μειοψηφία επί του συνόλου των ομιλητών. Αλλά επ’ ουδενί δεν μπορεί να γίνει δεκτό ότι η τσαμπούνα λέγεται και γκάιντα, παρεκτός στους σκοτεινούς κύκλους των μυημένων!

    Ούτε το μουλάρι λέγεται και γαϊδούρι επειδή οι αμύητοι δεν ξέρουν να τα ξεχωρίσουν, ούτε τα χιλιάδες διαφορετικά εργαλεία ενός ηλεκτρολόγου ή μηχανικού αυτοκινήτων λέγονται με τις 5-10 κοινές λέξεις (σφυρί, κατσαβίδι…) που ξέρουμε όλοι.

  135. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    @127. Χαρούλα said:

    » …Υπάρχουν «βιολιτζούδες»;

    Λογικὰ θὰ ὑπάρχουν, ὅπως ὑπάρχουν μπουζουξοῦδες, σαντουριέρισσες κλπ.

    Τί λέει ὁ καλύτερα γνωρίζων Πέπε;

  136. Πέπε said

    Συμπλ. @134:

    Επίσης, μόλις προχτές είχαμε μια αμφιβολία εδώ (στο «Ποιος Θανάσης») σχετικά με το αν στην αργκό των χασικλήδων του 1930 λέγανε θανάση τον ναργιλέ ή τον λουλά. Κάποιος νομίζει έτσι, κάποιος νομίζει αλλιώς, αλλά η σωστή απάντηση είναι μία, δεν ισχύουν και τα δύο επειδή μεταξύ του γενικού πληθυσμού (στον οποίο δεν περιλαμβάνεται λογικά ούτε ένας εν ζωή χασικλής του 1930) λέγονται και τα δύο.

  137. Πέπε said

    @135:
    Ε ναι, πλέον υπάρχουν. Για το πώς ονομάζονται, θα έλεγα ότι ισχύουν τα ίδια με τις τόσο συχνά συζητημένες, εδώ, βουλεύτριες/βουλευτίνες και δικάστριες/δικαστίνες: λέξεις που δημιουργήθηκαν όταν αυτές τις δουλειές τις έκαναν μόνο άντρες.

  138. voulagx said

    #135: » …Υπάρχουν «βιολιτζούδες»; Φυσικα υπαρχουν:

    μετα το 27:20 περιπου.

  139. κουτρούφι said

    Πολύ ωραία. Στο προηγούμενο νήμα ο Δημήτρης θυμήθηκε τα σιφνέικα τραγούδια που τους έπαιξε ο μακαρίτης.
    Εδώ: https://www.youtube.com/watch?v=35h4Y8v1DWs η Μυλοποταμίτισσα με τους Ξανθάκηδες. Φαντάζομαι από αυτές τις εκτελέσεις θα τη μάθανε και οι Μαρτίνοι και ο Μήτσος Σκοπελίτης στο περιθώριο της κυριαρχίας των Κονιτόπουλων στις Κυκλαδες εκείνα τα χρόνια.

  140. Την στιγμή που λέμε βιολί και όχι βιολόν ή βιολίνο ή βάιολιν λογικό είναι το βιολιτζής ή έστω βιολιστής (στην στέγη αν δεν παίζει καλά όπως σε κάποιο έργο -δεν θυμάμαι πως λεγότανε).Αρα και βιολτζού ή βιολίστρια για όποιαν…το βιολί της

  141. Χαρούλα said

    Πέπε,
    136, ευχαριστώ. Αλλά για το 134 τι να πω… Σοκ.
    Όταν πρωτοσυνάντησα στις Κυκλάδες τσαμπούνα, ενθουσιάστηκα! Ααα! Γκάιντα! Όπως σε μας στον Έβρο! Ημιμαθής στα μουσικά, μέχρι πριν λίγα λεπτά νόμιζα πως είναι το ίδιο. Και τώρα, έρευνα! Βρείτε τις διαφορές, που παίζαμε και παλαιότερα.

    138 voulagx τις είδα γρήγορα και αργότερα θα το χαρώ όλο. Ευχαριστώ.

  142. EΦΗ - ΕΦΗ said

    Βγιολάτορες και βγιολατόρισσες έχουμε στην Κρήτη.

  143. Γιάννης Ιατρού said

  144. loukretia50 said

    Nαι, αλλά τέτοιες τσαχπινιές δεν κάνουν!
    Celtic Woman – The Coast Of Galiçia https://youtu.be/l_KUFBUC6Mg

    Ειδικά αυτές τις φαντάζεστε σε νησιώτικο πανηγύρι?
    Salut Salon «Wettstreit zu viert» | «Competitive Foursome»

  145. Μπόλικο Αιγαίο στη λίστα αυτή: https://www.youtube.com/watch?v=xIWLJf2v3CQ&index=25&list=PLC834432F0110C26B όσο επιζεί από το κυνηγητό νταβατζήδων «πνευματικών δικαιωμάτων»…

  146. Πέπε said

    35-36-37
    Το άρθρο για την Κάσο είναι όντως πολύ πληροφοριακό, αλλά αδύνατον να το διαβάσω όλο. Με συγκίνησαν ιδιαίτερα δύο φράσεις: ότι ο Βιτσέντζος θεωρείται θρύλος για την Κασοκαρπαθία (σαν τον Σκοπελίτη, κι ας είναι κανονικό καράβι κι όχι καΐκι), και ότι η Κάσος και η Κάρπαθος έμειναν χωρίς καράβι για 10 μέρες (μια όχι σπάνια πραγματικότητα).

    Πέραν αυτού, ομολογώ ότι παράτησα κουρασμένος την ανάγνωση πριν δω με ποια συγκεκριμένα στοιχεία διασταυρώνονται οι προσωπικές μου αναμνήσεις. Πάντως πρώτη φορά που πήγα σ’ εκείνα τα μέρη ήταν το 1999, και το λιμάνι της Κάσου ήταν στο Φρυ όπως και τώρα, όχι στον Εμπορειό. Τελευταία φορά ήταν το 2014 ή 2015. Σ’ αυτή τη 15ετία είδα να αλλάζει μια φορά η προβλήτα, από μια πιο παλιά αλλά πάντως «σύγχρονου τύπου» (δηλ. ορθογώνια τσιμεντένια, όχι όπως στις ταινίες με τους πειρατές) σε μια ίδιου τύπου μεγαλύτερη.

  147. EΦΗ - ΕΦΗ said

    141 >>στις Κυκλάδες τσαμπούνα, ενθουσιάστηκα! Ααα! Γκάιντα!
    Ασκομαντούρα σ΄εμάς 🙂 Είδη άσκαυλων.

    ασκομαντούρα

  148. sarant said

    134 Δεν είναι ίδιο παράδειγμα αυτό που λες. Δεν ξέρω κανένα λεξικό να έχει λήμμα γκάιντα = η τσαμπούνα.

  149. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    @Kουτρούφι (#139). Πατριώτη, μὲ συγκίνησες.

    Κατὰ τὴ γνώμη μου ἡ Μαρία Ξανθάκη, μὲ τὴ μεστὴ φωνὴ καὶ τὴ λιτή, δωρικὴ ἑρμηνεία της εἶναι ἡ πιὸ αὐθεντικὴ ἑρμηνεύτρια τοῦ κυκλαδίτικου τραγουδιοῦ. Ὁ Ἀντώνης Ξανθάκης ἦταν ξακουστὸς στὰ Θερμιὰ ἀπὸ τὴν δεκαετία τοῦ ᾿50. Παιδὶ τότε, θυμᾶμαι τὴν κοσμοσυρροὴ στὰ μαγαζιά ποὺ ἔπαιζε, ὅποτε ἐρχόταν.

    Τὸν ξαναβρῆκα τὴν δεκαετία τοῦ ᾿70. Ἂν θυμᾶμαι καλά, ἔπαιζε σὲ μιὰ ταβέρνα κάπου στὸ Περιστέρι. Πηγαίναμε μὲ τὴν θερμιώτικη παρέα καὶ χορεύαμε.

    Στοὺς Κονιτοπουλαίους δὲν πῆγα ποτέ. Τοὺς θεωροῦσα καὶ τοὺς θεωρῶ βασικοὺς ὑπεύθυνους γιὰ τὴν χυδαία ἐμπορευματοποίηση τοῦ κυκλαδίτικου τραγουδιοῦ, αὐτὴν ποὺ ὁδήγησε στὸ σκυλονησιώτικο.

  150. Πάνος με πεζά said

    Τον «Κορνάρο» πάντως, εγώ τον ήξερα χρόνια στη γραμμή Πειραιά-Καστελλίου Κρήτης (μέσω Νεάπολης, Γυθείου, Κυθήρων και Αντικυθήρων), όπως την έκανε το πάλαι ποτέ «Ιόνιον»…

  151. EΦΗ - ΕΦΗ said

    Κορνάρος, Ιεράπετρα, Λατώ, Πρέβελη, έκαναν και άγονη γραμμή
    https://www.tanea.gr/2004/12/02/greece/o-kapetan-aggelos-tis-agonis-grammis/

    «…Με τα λιμάνια στην άγονη γραμμή τι γίνεται;
    – Όλα τα λιμάνια είναι δύσκολα και έχουν ιδιαιτερότητες. Για να δώσω μερικά παραδείγματα: Το Διαφάνι και η Κάρπαθος (Πηγάδια) είναι κατασκευασμένα στο μάτι του καιρού. Η Κάσος είναι ένα λιμάνι σαν φάκα, σε εγκλωβίζει, δεν έχεις ενναλακτική λύση, δεν έχει επιλογή. Επίσης στα Πηγάδια της Καρπάθου, η νυχτερινή προσέγγιση είναι άκρως επικίνδυνη, πρόκειται για μια προβλήτα που είναι βυθισμένη στο απόλυτο σκοτάδι.
    Ο μαΐστρος είναι ο καιρός που συναντάμε στο Διαφάνι και το λιμάνι είναι πάνω στο μάτι του καιρού, λοιπόν έχεις λίγα μέτρα για να τα εκμεταλλευτείς και να δέσεις, λίγο μετά αρχίζουν τα βράχια και το στηθαίο. Εκεί μια στραβή να σου τύχει, για παράδειγμα να σπάσει ένας κάβος, τότε θα κουρέψεις τις προπέλες. Επίσης το λιμάνι της Χάλκης σε εγλωβίζει. Μα ακόμη και στη Ρόδο, για ποια ασφάλεια μιλάμε όταν βαπόρι βυθίζεται λόγω καιρού μέσα στο λιμάνι…»
    https://www.huffingtonpost.gr/entry/cpt-vayyeles-stoeraites-o-aristos-kapetanios-tes_gr_5b94d28ce4b013f66bd56b30

  152. Χαρούλα said

    147 ΕΦΗ👍😊😍

  153. spiral architect 🇰🇵 said

    Η Σιφνιά Δέσποινα Συρίγου, μηχανικός και λαϊκή βιολίστρια, άμα την πεις «βιολιτζού» θα σε βρίσει.
    (αν και πρόκειται για ένα ευγενικότατο κορίτσι)

  154. Theo said

    Καλησπέρα!

    Πράγματι, μύρισε θάλασσα.

    Ευχαριστώ τον Δημήτρη Μαρτίνο και τον Πέπε για τα κείμενά τους, τον Νικοκύρη που τα ανέβασε και τους συσχολιαστές που συνεισέφεραν και συνεισφέρουν σ’ αυτή τη νησιώτικη λιακάδα μέσα στον χειμώνα.

  155. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    @150. Τί μοῦ θύμισες, Πάνο!

    Τὸ Ἰόνιο ἦταν γιὰ κάποια χρόνια στὴν γραμμὴ τῶν Δυτικῶν Κυκλάδων. Ὅταν μπῆκαν μεγαλύτερα καὶ πιὸ γρήγορα καράβια, δὲν ἄντεξε τῶν ἀνταγωνισμὸ καὶ τὸ ἔκαναν καράβι τῶν (ἐπιδοτούμενων) ἄγονων γραμμῶν.

    Σ᾿ ἔνα τέτοιο ταξίδι βούλιαξε στὴ Γραμβούσα τὸ 1992.

  156. Μου αρέσουν τα νησιώτικα-εκείνο το αμοργιανό που λέει για της Λέρος τα βουνά, ο Προύτζος, είναι για μένα το καλύτερο- αλλά αδυνατώ να τα ακούσω σήμερα. Είχα μια θραύση υδροσωλήνα που κατέληξε σε καινούργια υδροδότηση του σπιτιού μου και ένα 300άρι στον υδραυλικό. Ετσι ακούω δυο φορές στο καπάκι τον Τροβατόρε (με Ριτσιαρέλλι και Καρέρας) που μου φέρνει πάντοτε δάκρυα ώστε να μην ξέρω αν κλαίω το τρακοσάρι ή από ακουστική ευτυχία και τα νησιώτικα από αύριο

  157. Πάνος με πεζά said

    Ναι, πριν από αυτό, είχε πάρει άλλη μια φορά φωτιά, με αποτέλεσμα να γεμίσουν τα καταστρώματα με τεράστιους αεραγωγούς από κει και πέρα…
    Κατέβηκα από Κύθηρα στην Κρήτη με αυτό, το 1992, ανάμεσα στα δύο αυτά γεγονότα…

  158. Ιάκωβος ο Αδελφόθεος said

    Καλησπέρα σας από Ιλλινόϊ,

    Επιτρέψτε μου μιά ερώτηση, κ. Σαραντάκο: Πώς θέλετε να εκλάβουμε το σημερινό σας άρθρο; Ως αφιέρωμα στον θρυλικό καπετάνιο των Μικρών Κυκλάδων, ή ως αφιέρωμα στους κ.κ. Μαρτίνο + Πέπε, για το ποιός μπορεί να γράψει την καλύτερη έκθεση με θέμα τον μπαρμπα-Μήτσο Σκοπελίτη;

    Εγώ το εκλαμβάνω ως αφιέρωμα στις λογοτεχνικές ικανότητες των κ.κ. Μαρτίνου + Πέπε, διότι για τον καπτάν Μήτσο δεν μάθαμε τίποτα από τα ουσιώδη:

    Ήταν δεξιός ή αριστερός; Πίστευε εις Χριστόν και αυτόν Εσταυρωμένον; Πόσα παιδιά είχε; Ήταν καλλίφωνος; Τα πήγαινε καλά με την γυναίκα του ή την κεράτωνε με τις τουρίστριες, όπως θρυλείται σε όλες τις Μικρές Κυκλάδες; Και τόσα άλλα…

    Αντιθέτως, αντί για απάντηση σε αυτά τα θεμελιώδη ερωτήματα, μαθαίνουμε ανούσιες ανθυπολεπτομέρειες προκειμένου να αυτοπροβληθεί ο κ. Μαρτίνος… Όπως π.χ. ότι το σωτήριον έτος 1987, στα Κατάπολα της Αμοργού, ο 61χρονος τότε καπτάν Μήτσος θαύμαζε το σπετσιώτικο καΐκι των αδελφών Μαρτίνων και λίγο αργότερα απεκάλεσε την παρέα τους «πολύ μερακλήδες», γιατί γλεντάγανε μποέμικα και χρυσώσανε τους βιολιτζήδες!.. Ώ του εγωτισμού σας, κύριε Μαρτίνε μου, λίγη σεμνότητα θα σάς έκανε συμπαθέστερο…

    Ο κ. Πέπες είναι πολύ πιό σεμνός και το κείμενό του διαβάζεται πιό ευχάριστα, γιατί δεν διεκδικεί λογοτεχνικές δάφνες όπως ο κ. Μαρτίνος. Ωστόσο, δεν μάς λέει τίποτα για τον Μήτσο τον Σκοπελίτη, αλλά για τον γιό του τον Γιάννη. Μάπα και αυτό το καρπούζι…

    Ακόμα και την τελευταία εμφάνιση πατρός και υιού Σκοπελίτη στις 6 Δεκέμβρη 2011 στα Κατάπολα Αμοργού αγνοεί ο κ. Πέπες, όπως αγνοούσε ο κ. Μαρτίνος (στο αρχικό ενθάδε σχόλιό του που αποτέλεσε την βάση για το αφήγημα) πότε πέθανε ο καπτάν Μήτσος…

    Όσο για το 2ο κείμενο του κ. Μαρτίνου με τίτλο «Καλοτάξιδο» (γραμμένο το 1986 και δημοσιευμένο το 1995), δεν έχει την παραμικρή σχέση με τον Μήτσο Σκοπελίτη και μπήκε εμβόλιμο από τον κ. Σαραντάκο μπάς και πείσει κανέναν αδαή αναγνώστη πως ο 67χρονος σήμερα κ. Μαρτίνος διαθέτει λογοτεχνικόν τάλαντον…

    Φεύ, το διηγηματάκι είναι γραμμένο σε μιά φιαχτή γλώσσα που μιμείται τους χειρότερους εκπροσώπους της Γενιάς του 30, θυμίζει Φώτη Κόντογλου στις χειρότερες στιγμές του, δεν διαβάζεται με τίποτα από τον μέσο σημερινό αναγνώστη και δεν καταλήγει πουθενά. Το μόνο που σού μένει είναι ότι οι κατασκευαστές καϊκιών θαυμάζουν και λιγουρεύονται τα νεόκτιστα καΐκια τους όπως θαυμάζουμε και λιγουρευόμαστε τα ασχημάτιστα μικρά κορίτσια που γίνονται γυναίκες. Έλεος, κύριε Μαρτίνε…

  159. sarant said

    Τη μανία κάποιου να αναφέρει συνεχώς τις ηλικίες του ενός και του αλλουνού, πώς την ερμηνεύουν οι ψυχολόγοι άραγε;

  160. Πάνος με πεζά said

    Νίκος Αγγελάκος; Τον ξέρατε;
    https://www.newsit.gr/lifestyle/pethane-sta-56-tou-o-syggrafeas-xristos-aggelakos/2703839/

  161. Πάνος με πεζά said

    Χρήστος…

  162. loukretia50 said

    Τι αποκάλυψη τρανή Δον Μαρτίνεζ! 67 χρονών! αληθινό σοκ!
    Και νόμιζα ότι μου πέφτεις μικρός…
    (συγνώμη σεβαστή Δόνα, υπόσχομαι να περιοριστώ σε λεκτικά πειράγματα!)

  163. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    @167. Εἶμαι μινιόν*, ὅπως λέτε οἱ γαλλομαθημένοι, καλή μου Λουκρητία, γι᾿ αὐτὸ μικροδείχνω. 🙂

    *ὄχι ὀλόκληρο τὸ παλιὸ πολυκατάστημα, δυὸ τρεῖς ὄροφοι μονάχα

  164. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    Τὸ 163@162.

  165. ΚΑΒ said

    «Έκατσα 2 μήνες στον Σταματομανώλη, στην Απείρανθο, για να μάθω βιολί. Δεν έμαθα πολλά πράγματα. Ήμουν όμως τόσο γεννημένος για το όργανο που, αν δε γινόμουνα ναυτικός, θα γινόμουνα το καλύτερο βιολί της Ελλάδας».

    Ήταν το καλύτερο βιολί της Αμοργού. Όλοι τον ήθελαν στα γλέντια τους και προπάντων στους γάμους. «Και τα καλά βιολιά με φοβούνται. Μην ντροπιαστούνε».

    Έχω ταξιδέψει με το πρώτο του ταχυδρομικό, τον ΠΑΝΟΡΜΙΤΗ, το 1962 (το 1958 ξεκίνησε τα ταξίδια του Αμοργός- μικρές Κυκλάδες-Νάξος. Γρι γρί ήταν που έκανε το δρομολόγιο μια φορά τη βδομάδα) με φοβερή φουρτούνα, στην κουβέρτα τυλιγμένοι με έναν μουσαμά 3-4 επιβάτες μαζί με τον καπτάν Μήτσο. «Είναι τρελός» λέγανε όλοι. Ατρόμητος καπετάνιος. «Ο χειρότερος καιρός εδώ είναι ο βοριάς. Όλος ο Τσικνιάς και το Ικάριο ξεσπάνε εδώ χάμω». Τον άρρωστο όμως έπρεπε να τον πας στη Νάξο και μετά στη Σύρο, όταν όλοι οι άλλοι είναι αραγμένοι και δεν τολμούν να ξεμυτίσουν.

    Κι άλλες φορές.

    Πάντα θα σε θυμόμαστε καπτάν Μήτσο.

    Μια πολυσέλιδη συνέντευξή του στον Φώτη Μαρτίνο υπάρχει στο περιοδικό «ΕΦΟΠΛΙΣΤΗΣ», τον Αύγουστο του 2004.

  166. Γιάννης Ιατρού said

    159: Είναι γεννηθείς το 1956 και ζηλεύει τους μεγαλύτερους 🙂

  167. Κι ανάμεσα σε συμφωνίες Πρεσπών και παιχνιδιού Τσιτσιπά (που παρεμπιπτόντως άκουσα το πρωί στο πρώτο πρόγραμμα σχόλιο ακροατή ότι το όνομα Τσιτσιπάς ετυμολογείται από τον Σίσυφο και μου ‘φυγε ο καφές από το στόμα, καθώς και του δημοσιογράφου Παπασταματίου που προσπάθησε να αρθρώσει την έκπληξή του για το «εύρημα») εκεί ανάμεσα λοιπόν αυτό το θαλασσινό δημοσίευμα που τόσα που θύμισε…

    Καλοκαίρι του 92 με σκηνές στο Κουφονήσι και με αναμονή ημερών να πέσει ο αέρας να πιάσει ο Σκοπελίτης να πάμε Αμοργό. Έρχεται κάποια μέρα από τη Νάξο, μας λέει έχει οχτάρι καθαρό, αλλά θα φύγουμε. Θυμάμαι πως ήρθε η γυναίκα του (ήταν ο γιος Σκοπελίτης) στο λιμάνι με ένα μωρό στην αγκαλιά να τον δούνε. Είχανε μέρες να ειδωθούν, αυτός σταματημένος στη Νάξο. Μπήκαμε και ξεκίνησε με ρότα πρώτα για Δονούσα. Αυτό σημαίνει καρσί στον βοριά. Κύμα και κούνημα…. Κάποια στιγμή κλείσαν τις μπουκαπόρτες για το κατάστρωμα και είπαν ή μέσα ή έξω. Έμεινε η αδερφή μου η σκληραγωγημένη έξω και έλεγα πάει θα την πάρει το κύμα, έτσι που πέρναγε πάνω από το καράβι. Στο μικρό σαλονάκι που καθόμασταν οι υπόλοιποι να κοιτάμε κάτι καντράκια που πηγαινοέρχονταν στον τοίχο όπως κι εμείς, πείραζαν όλοι μια γριούλα, που ήταν η μόνη για Δονούσα. Δες τι τραβάμε για σένα κυρα Δέσπω!, της λέγανε.
    Άμα κατάφερε να φτάσει στη Δονούσα, όλα τ’άλλα ήταν πια πιο απλά. Πάντως το βράδυ αργά πια, όταν βγήκαμε στα Κατάπολα να φάμε, όλοι μας ρωτάγανε αν φτάσαμε εκείνο το βράδυ με τον Σκοπελίτη. Φαινόμασταν από το πώς περπατάγαμε…

  168. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    ΚΑΒ said:

    «Ο χειρότερος καιρός εδώ είναι ο βοριάς. Όλος ο Τσικνιάς και το Ικάριο ξεσπάνε εδώ χάμω».

    Φτάνει μιὰ ματιὰ στὸν χάρτη.
    Δὲν ὑπάρχει μεγάλο νησὶ ἢ στεριὰ βόρεια τῆς Ἀμοργοῦ ποὺ νὰ κόβει τὸν βοριά.

  169. leonicos said

    Υπεροχη γραφή. Συγχαρητήρια!

    Αξιολάτρευτες αλήθειες

    Αλλά το πιο σημαντικό:

    Ήταν ένας τοπικά σημαντικός άνθρωπος,

    τοπικά σημαντικός, παντού σημαντικός

  170. # 165

    Μνήμες ξυπνάς.
    Πριν καταταγώ στο ναυτικό είχα κάνει ένα πάρτυ-μα τι πάρτυ…ο τελευταίος έφυγε μετά τρεις μέρες πάνω από τους μισούς έκατσαν και δεύτερη μέρα. Τότε υπηρετούσε στο ναυτικό ο συντοπίτης, ο (μετέπειτα) συνθέτης (του Χάρρυ Κλινν και όχι μόνο) Τ..Μπουγάς και είχε φέρει μαζί του έναν ναύτη που συνυπηρετούσε με το βιολί του, τον Βαγγέλη, από την Λήμνο ή από την Κάλυμνο, δεν θυμάμαι. Αξέχαστο όμως το βιολί που μας έπαιζε με τις ώρες από νησιώτικα μέχρι τσιγγάνικά κι από ταγκό μέχρι Παγκανίνι ! Αυτοδίδακτος, είχε βρει έλεγε μικρός ένα βιολί και το γρατζούναγε κι έτσι έμαθε αλλά απίστευτος. Ο,τι κι αν τούλεγε ο Μπουγάς η απάντηση ήταν «ν’ απολυθώ να γυρίσω στο νησί μου»
    Μετά προπαίδευση, σχολή επίκουρων αξιωματικών, Πόρος, χαθήκαμε δεν ξέρω τι απέγινε

  171. Χαρούλα said

    Και αφού ανοιχτήκαμε μεσ’του Αιγαίου τα βιολιά, μια καλησπέρα βορεινή
    https://www.protagon.gr/galleries/kalwsirthate-sta-ksenodoxeia-fouskes-44341767902

  172. Πέπε said

    @148:
    > > Δεν είναι ίδιο παράδειγμα αυτό που λες. Δεν ξέρω κανένα λεξικό να έχει λήμμα γκάιντα = η τσαμπούνα.

    Πράγματι, δεν είναι ίδιο ως προς αυτό το σημείο. Φταίω εγώ, γιατί από όλα τα σημεία που συζητήσαμε (δηλαδή δύο: τα λεξικά και τους μυημένους-αμύητους) το τι λένε τα λεξικά το προσπέρασα ως ασήμαντο.

    Πάντως, από κάτι σαν εγκυκλοπαίδεια αντλώ το κάτωθι:

    > > H Γκάιντα ή τσαμπούνα ή τουλούμι ή αγγείο είναι ένα είδος άσκαυλου (η υπογράμμιση δική μου).

    Αυτή είναι η εντύπωση του συντάκτη. Είναι λάθος εντύπωση, διαδεδομένη ωστόσο. Ακόμα κι αν είναι εντελώς αδύνατο να δεχτούμε ότι κάτι που λέγεται από σημαντική μερίδα της γλωσσικής κοινότητας μπορεί να είναι γλωσσικά λάθος, εδώ (και στα γαϊδουρομούλαρα, και στα εργαλεία, και στον θανάση κλπ.) έχουμε πραγματολογικό λάθος: αυτό που ονομάζει ο άλλος δεν είναι αυτό που νομίζει. Και αυτό συμβαίνει και με τον βιολιστή: δεν είναι αυτός που νομίζει πολύς κόσμος.

    Βέβαια, μπορούμε να είμαστε και λίγο επιεικείς: κανονικά ο μουσικός που παίζει βιόλα είναι βιολίστας. Με τον βιολιστή μπορούμε τέλος πάντων να δεχτούμε ότι ο άλλος εννοεί βιολονίστα ή βιολιτζή ή βιολάτορα. (Με τη βιολίστρια όμως;;;)

    Ωστόσο, κανένα θέμα, όσο εξειδικευμένο κι αν είναι, δεν πρόκειται να αποτελέσει αντικείμενο συζήτησης αποκλειστικά των άμεσα ενδιαφερόμενων και μυημένων: κάποια στιγμή θα μιλήσει κι ο μέσος άνθρωπος για άτομα που παίζουν βιολί, για εργαλεία που βρίσκονται στο συνεργείο, ακόμα και για θανάσηδες. Και αν κάνει λάθος, θα είναι δικαιολογημένο. Αλλά θα είναι λάθος.

  173. Πέπε said

    @172:
    > > η υπογράμμιση δική μου

    …και λάθος. Ήθελα να τονίσω μόνο το «ένα».

  174. Χαρούλα said

    Λάθος-λάθος το προηγούμενο! Συγχωρέστε την χαζή(αν γινεται να διαγραφεί)


    Απο τα ψηλά του Αιγαίου λοιπον!

  175. sarant said

    160 Τον μακαρίτη τον είχα φίλο στο ΦΒ. Με τον δίδυμο αδερφό του έχω πει και πέντε κουβέντες. Πολύ καλά παιδιά και οι δύο.

  176. Ιάκωβος ο Αδελφόθεος said

    1) Εκοιμήθη προ ολίγου στα 58 του από καλπάζοντα καρκίνο ο φιλαράκος (στο Facebook) του κ. Σαραντάκου, συγγραφέας Χρήστος Αγγελάκος, τον οποίο το παρόν Ιστολόγιο έχει μνημονεύσει ούκ ολίγες φορές… Στο σχόλιο 160, ο επιπόλαιος κ. Πάνος με Πεζά αναφέρει τον κοιμηθέντα ως «Νίκο» και περιέργως στο 175 ο κ. Σαραντάκος δεν τον διόρθωσε, διότι – προφανώς – δεν θυμόταν κι ο ίδιος το όνομα του εν Facebook φιλαράκου του…

    2) Ενημερώνω το σεβαστό ακροατήριο (άγευστο στην συντριπτική του πλειοψηφία της Ορθοδόξου παραδόσεώς μας) το εξής σημαντικό που αποκρύπτουν όλα τα ρωμέικα ΜΜΕ για ευνοήτους λόγους: Ο διακεκριμένος απόφοιτος του κατηχητικού του ιερού ναού Αγίου Δημητρίου Αμπελοκήπων, Αλέξιος Τσίπρας, ανέβαλε για αύριο του αγίου Γρηγορίου την ψήφιση της εθνοφελούς Συμφωνίας των Πρεσπών, για έναν πολύ απλό λόγο: Σήμερα 24 Γενάρη είναι του αγίου Μακεδονίου και δεν ήθελε με τίποτα οι εθνικοβαρεμένοι χριστιανούληδες να ταυτίσουν την Συμφωνία που παραδίδει την Μακεδονία στους Σλάβους με τον άγιο Μακεδόνιο.

    Κατά διαβολικό τρόπο, ο όσιος Μακεδόνιος ήταν Σύρος και δεν ήξερε ούτε μιά λέξη ελληνικά, όπως μάς διαβεβαιώνει στο αγιολόγιό του ο άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης, επικαλούμενος τον κορυφαίο χριστιανό ιστορικό Θεοδώρητο.

    Με την ευκαιρία, καλώ τον κ. Σαραντάκο να βγεί και να κράξει μεθαύριο Σαββάτο στα μεζεδάκια τον άγιο Νικόδημο τον Αγιορείτη, διότι στο αγιολόγιο του οσίου Μακεδονίου μάς διαβεβαιώνει πως η ελληνικότατη λέξις «γούβα» είναι συριακή, σημαίνει λάκκος και γι’ αυτό οι πιστοί αποκαλούσαν τον Μακεδόνιο «όσιο Γουβά»: Επειδή ζούσε μέσα σε λάκκους!..

    Αλλά ο πολύς Μπαμπινιώτης στο «Ετυμολογικό» του διαψεύδει τον άγιο Νικόδημο Αγιορείτη, αποδεικνύοντας ότι η «γούβα» έχει ελληνικότατη ετυμολογία

  177. ΚΑΒ said

    Στη Ντονούσα έχασα όλα μου τα δόντια. Από τα βάσανα. Ίσαμε να φτάσω κοκάλωνα από το κρύο και τ’ αλάτι. Πήγαινα στη Ντονούσα, φουντάριζα και δεν μπορούσε να δέσει πάνω μου βάρκα. Τους πετούσαμε τα σακιά με τα τρόφιμα για να φάνε και περιμένανε στο γιαλό ο κόσμος να την αρπάξουνε και να την τραβήξουνε όξω. Δράματα. Δεν μπορώ να περιγράψω τι έχω τραβήξει. Τι φουρτούνες, τι βάσανα! Ξυλάρμενος, ακυβέρνητος.

    Έχεις μετανιώσει; τον ρωτάει η δημοσιογράφος Βόλυ Βαϊμάκη (explore Nature) – Όχι. Όπου να με έβαζες θα πήγαινα στη θάλασσα. Έξω στεγνός δεν μπορούσα να κάτσω. Από την άλλη όμως όποιος πει ότι δε φοβάται τη θάλασσα είναι βλάκας και ψεύστης. Άμα δε φοβάσαι, θα πνιείς.

    Λαϊκή σοφία. Γεια σου καπετάνιε.

  178. loukretia50 said

    170. «αυτοδίδακτος μα απίστευτος»
    Μα σε παλιότερες , δύσκολες εποχές, ειδικά στα πιο απομονωμένα μέρη της επαρχίας, οι ταλαντούχοι λαϊκοί βιολιτζήδες – σίγουρα υπήρχαν αρκετοί – ήταν κατά κανόνα αυτοδίδακτοι και όχι μόνο δεν είχαν την παραμικρή δυνατότητα να σπουδάσουν , ούτε καν ν΄ασχοληθούν αποκλειστικά με τη μουσική.
    Το πάθος και το μεράκι τους απογείωναν την τέχνη τους , χάριζαν κέφι και συγκίνηση , γιαυτό κι η προσφορά τους ήταν πολύτιμη στην κοινωνική ζωή του μικρού χωριού.
    Νομίζω ότι η ενασχόλησή τους με σκληρές αγροτικές δουλειές ήταν απαγορευτική για μουσικά όργανα που απαιτούν επιδεξιότητα στα δάχτυλα.
    Ίσως γιαυτό στρέφονταν περισσότερο σε πνευστά ή κρουστά. Τι λένε οι ειδικοί?

  179. nestanaios said

    167.
    Ο καπετάνιος είπε «έχει οχτάρι αλλά θα φύγουμε» ή κάποιος άλλος εκεί γύρο;

  180. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    @178. Σωστὴ ἡ παρατήρησή σου γιὰ τοὺς βιολιτζῆδες, Λοῦ. Οἱ περισσότεροι ἀπ᾿ ὅσους θυμᾶμαι στὰ Θερμιὰ δὲν ἦταν ἀγρότες. Ὁ ἔνας ἦταν ταχυδρόμος, ἄλλος ἦταν φούρναρης, κάποιος ἄλλος κουρέας. Οἱ ἀγρότες παίζανε τσαμπούνα.

  181. ΣΠ said

    Τι μου κάνατε! Μέσα στο καταχείμωνο αναπολώ το καλοκαίρι. Ευχαριστώ τον Δημήτρη και τον Πέπε γαι τις πολύ ζωντανές διηγήσεις.

    Στο τρίτο διήγημα, δίπλα στην λέξη «σκάρα» υπάρχει αστερίσκος, αλλά η λέξη δεν έχει συμπεριληφθεί στο γλωσσάρι,

  182. 179. Μωρέ αυτός το’ πε. Περίμεναν πώς και πώς στη Δονούσα να παραλάβουν χρειαζούμενα. Δεν ξέρω αν την έπιανε τότε κι άλλο καράβι. Κι από άλλες φορές που ταξίδεψα με τον Σκοπελίτη, αυτό μου’ μεινε. Μια διάθεση να βοηθήσουν τους νησιώτες που περίμεναν απ’ αυτούς.

  183. Γιάννης Κουβάτσος said

    Όπως είπαν κι άλλοι φίλοι, μας ταξιδέψατε καταχείμωνο στο καλοκαιρινό Αιγαίο. Ευχαριστούμε! Και ένα ταιριαστό ποίημα ως μικρή ανταπόδοση:

    Του Αιγαίου
    Οδυσσέας Ελύτης

    Ο έρωτας.
    Το αρχιπέλαγος
    Κι η πρώρα των αφρών του
    Κι οι γλάροι των ονείρων του
    Στο πιο ψηλό κατάρτι του ο ναύτης ανεμίζει
    Ένα τραγούδι

    Ο έρωτας
    Το τραγούδι του
    Κι οι ορίζοντες του ταξιδιού του
    Κι η ηχώ της νοσταλγίας του
    Στον πιο βρεμένο βράχο της η αρραβωνιαστικιά προσμένει
    Ένα καράβι

    Ο έρωτας
    Το καράβι του
    Κι η αμεριμνησιά των μελτεμιών του
    Κι ο φλόκος της ελπίδας του
    Στον πιο ελαφρό κυματισμό του ένα νησί λικνίζει
    Τον ερχομό.

    Παιχνίδια τα νερά
    Στα σκιερά περάσματα
    Λένε με τα φιλιά τους την αυγή
    Που αρχίζει
    Ορίζοντας

    Και τ’ αγριοπερίστερα ήχο
    Δονούνε στη σπηλιά τους
    Ξύπνημα γαλανό μεσ’ στην πηγή
    Της μέρας
    Ήλιος

    Δίνει ο μαϊστρος το πανί
    Στη θάλασσα
    Τα χάδια των μαλλιών
    Στην ξεγνοισιά του ονείρου του
    Δροσιά

    Κύμα στο φως
    Ξαναγεννάει τα μάτια
    Όπου η Ζωή αρμενίζει προς
    Τ’ αγνάντεμα
    Ζωή

    Φλοίσβος φιλί στη χαϊδεμένη του άμμο – Έρωτας
    Τη γαλανή του ελευθερία ο γλάρος
    Δίνει στον ορίζοντα
    Κύματα φεύγουν έρχονται
    Αφρισμένη απόκριση στ’ αυτιά των κοχυλιών

    Ποιος πήρε την ολόξανθη και την ηλιοκαμένη;
    Ο μπάτης με το διάφανό του φύσημα
    Γέρνει πανί του ονείρου
    Μακριά
    Έρωτας την υπόσχεσή του μουρμουρίζει – Φλοίσβος.

  184. Τον όσιο Μακεδόνιο ή Γουβά δεν τον ήξερα, αλλά στο σχολείο μας μαθαίνανε για έναν αιρετικό Μακεδόνιο, που αμφισβητούσε τη θέση του Αγίου Πνεύματος στην Αγία Τριάδα και που για χάρη του συγκλήθηκε η Β΄ Οικουμενική Σύνοδος. Αυτόν υποθέτωδεν τον γιορτάζουν — θα τον αναθεματίζουν μαζί με όλους τους άλλους την Κυριακή της Ορθοδοξίας…

  185. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    #181. Νά ᾿σαι καλά, Σταῦρο.

    Σκάρα εἶναι μιὰ ξύλινη κατασκευὴ ἀπὸ μαδέρια καρφωμένα μεταξύ τους ὥστε νὰ σχηματίζουν ἕνα μεγάλο πλέγμα πάνω στὸ ὁποῖο γλιστροῦν τὰ βάζα, ἡ βάση ὅπου τοποθετοῦνται τὰ σκάφη κατὰ τὴν ἀνέλκυση-καθέλκυση.
    Εὐχαριστῶ γιὰ τὴν ἐπισήμανση καὶ συγγνώμην
    γιὰ τὴν παράλειψη.

    @183. Νὰ ᾿σαι καλὰ κι ἐσύ, Γιάννη.

  186. Theo said

    @176, 184:
    Ο άγιος Νικόδημος απλώς αντιγράφει/μεταφράζει τον Θεοδώρητο Κύρου:
    «ὅθεν καὶ Γουβᾶν αὐτὸν ἐπωνόμαζον· ἀπὸ δὲ τῆς Σύρας γλώττης εἰς τὴν Ἑλλάδα τοῦτο μεταφερόμενον λάκκον σημαίνει τὸ ὄνομα.» (PG 82, 1400D).

    Αν κάποιος κάνει λάθος, λοιπόν, δεν είναι ο άγιος Νικόδημος αλλά ή ο Θεοδώρητος ή ο Μπαμπινιώτης. Αν κάποιος από τους συσχολιαστές ξέρει συριακά, μπορεί να μας διαφωτίσει.

  187. Cambas said

    Λόγω ηλικίας, ευτύχησα να βιώσω το Αιγαίο, το «Αιγαίο μας» όπου κάναμε ό,τι θέλαμε. Πρωτεπισκέφθηκα την Αμοργό το 1981, τη Σχοινούσσα το 1982, την Ηρακλειά το 1986 και τη Δονούσα και το Πάνω Κουφονήσι το 1990.
    Πολλοί Μικροκυκλαδίτες διατείνονται ότι δήθεν είναι απόγονοι πειρατών (προφανώς για λόγους εντυπώσεων). Δεν αποκλείω (το αντίθετο: το πιθανολογώ) οι Μικρές Κυκλάδες να κατοικούνταν από πειρατές και στην αρχαιότητα, και το μεσαίωνα και επί τουρκοκρατίας. Όμως, όταν απελευθερώθηκε η Ελλάδα ήταν ακατοίκητες· αποτελούσαν μοναστική περιουσία και, μέσα 19ου αιώνα, εποικίστηκαν από φτωχές οικογένειες Αμοργιανών.
    Να προσθέσω ότι προτού αγοράσει το πρώτο πλοίο «Σκοπελίτης» (το πιο μικρό από τα επόμενα) είχε ένα επιβατηγό (μικρότερο) ονόματι «Μαριάννα» (μνημονεύεται στο άρθρο) και ένα φορτηγό (ακόμη μικρότερο) ονόματι «Κατερίνα».
    Έχω ταξιδεύσει και με το «Μαριάννα» του Σκοπελίτη, καθώς και με τη βάρκα/καΐκι του Πράσινου.

    62.
    Σας συγχαίρω που παραθέσατε το εισιτήριο όπου διακρίνεται και το ονοματεπώνυμο.
    Όμως, ο Γιάννης Σκοπελίτης μπορεί να ήταν πάντα (και «παντός καιρού») στη γέφυρα, μπορεί να είχε γίνει θρύλος· αλλά, δεν είχε … δίπλωμα! Ο καπετάνιος ήταν κάποιος άλλος Γιάννης (αν κάποιος θυμάται το επώνυμό του, ας το γράψει).

    105., 109., 113., 117., 121., 126., 128. & 134.
    Έχει δίκιο η/ο Μουσικός. Ο βιολιστής παίζει βιόλα και ο βιολονίστας βιολί. Βέβαια, ο αρθρογράφος αποφεύγει τον «σκόπελο» και έγραψε βιολιτζής (και όχι βιολιστής).
    Έχει δίκιο ο Πέπε. Όταν θέλουμε να ακριβολογήσουμε, πρέπει να κοιτάμε τα εξειδικευμένα κείμενα (για μυημένους) και όχι τα γενικά. Άλλωστε, είναι σύνηθες φαινόμενο οι αναφορές στα κείμενα να διαφέρουν από την ονομασία του συγκεκριμένου χώρου. Ενδεικτικά, αναφέρω δύο παραδείγματα από τη νομική ορολογία:
    α΄ προίκα (καταργηθείσα τη 18.2.1983). Οι αναφορές στα κείμενα εννοούν είτε την περιουσία της νύφης είτε την περιουσία που έδινε ο πατέρας της νύφης στο γαμπρό. Όμως, προίκα ήταν η περιουσία τής οποίας ο πατέρας της νύφης παραχωρούσε (με συμβολαιογραφική πράξη και μεταγραφή της) στο γαμπρό μόνο την επικαρπία και μόνο για όσο διαρκούσε ο γάμος.
    β΄ αρραβώνας. Οι αναφορές στα κείμενα εννοούν την μνηστεία. ‘Ομως, αρραβώνας είναι μέσον επίρρωσης της ενοχής (όπως και η ποινική ρήτρα).

    140.
    Εάν λέτε βιολιστή αυτόν που παίζει βιολί, πώς θα πείτε αυτόν που παίζει βιόλα;

  188. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Βιολίστας ο της βιόλας

  189. sarant said

    187 Βιολίστα μπορούμε να τον πούμε. Τη στιγμή που το 90% των ομιλητών όταν ακούν βιολιστής σκέφτονται το βιολί, δεν υπάρχει άλλη λύση.

  190. loukretia50 said

    Βιολάρη?

  191. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    @187. Πολὺ ἐνδιαφέροντα αὐτὰ ποὺ γράφετε.
    Εἶχα ἀκούσει κι ἐγὼ ἀπὸ Κουφονησιῶτες ὅτι εἶναι ἀπόγονοι πειρατῶν. Ἕνα ἀπὸ τὰ ἐπιχειρήματά τους ἦταν ὁ φοίνικας ποὺ ὑπῆρχε στὴν ὁμώνυμη παραλία. Ἔλεγαν πὼς τὸν φύτεψαν πειρατές, κάτι ποὺ δὲν εἶναι ἀπίθανο νὰ ἔχει συμβεῖ παλιότερα, ἴσως κατὰ τὴν Τουρκοκρατία.

  192. cronopiusa said

    ευχαριστούμε για την ομορφιά που μοιράζεσαι μαζί μας Δημήτρη

  193. loukretia50 said

    Και από τη σκάρα μήπως λένε το καϊκι σκαρί ? Και μεγαλύτερα σκάφη μάλλον.
    Σκάρα είναι αυτό που εδώ αναφέρεται σκαρμάς – ή κάπως έτσι? ( Παραείναι μικρά!)
    «ΤΑ ΚΑΊΚΙΑ» Βιβλίο του Γ.Γιανουλλέλη

  194. Η σκάρα προφανώς δεν είναι κομμάτι του καϊκιού- η άλλη είναι για λουκάνικα

  195. και σκαρμός είναι η προεξοχή που δένεται το κουπί

  196. loukretia50 said

    195. οκ κάπταιν, δε θα ξαναμπερδευτώ σε ξένη ειδικότητα!

  197. loukretia50 said

    Αυτή μοιάζει με σχάρα. Είναι όμως?

  198. Κι αυτή λέγεται Χατζηδάκη αλλά δεν είναι ο Μάνος :

  199. loukretia50 said

    Βρήκα δύο καλλιτέχνες, καραβομαραγκούς της μινιατούρας,
    https://www.ribandsea.com/face/245-2010-01-25-11-52-57.html
    https://www.ribandsea.com/face/385-2010-06-19-10-32-29.html

    και αυτό που πάντα θαύμαζα https://st2.depositphotos.com/1741969/7903/i/950/depositphotos_79038558-stock-photo-decorative-boat-in-the-bottle.jpg

  200. Γιάννης Κουβάτσος said

    (Ξανα)Διάβασε το «Θάλασσες, καΐκια και καραβοκύρηδες» του Κόντογλου, τα «Λόγια της πλώρης» του Καρκαβίτσα και τον «Μόμπι Ντικ» του Μέλβιλ, μεταξύ άλλων, για να αποκτήσεις εξοικείωση με τη ναυτική ορολογία, Λουκρητία. 😊

  201. Κουτρούφι said

    #59. Αδαμάντιος Κοραής. Καπετάνιος Ισίδωρος Λιγνός: http://www.kaipoutheos.gr/2017/03/blog-post_26.html
    Όπως το παρόν ιστολόγιο ασχολείται με τις λέξεις, υπάρχουν διάφορα σάιτ για καραβολάτρες και ιδιαίτερα της ακτοπλοϊας.

    #149, Πατριώτη, οι Ξανθάκηδες έφεραν και θερμιώτικα στη Σίφνο. Δεν λέω το Μάη (είχε έλθει πριν από αυτούς) αλλά άλλα. Και από τα μέσα της δεκαετίας του 70 και μετά μεγάλο σουξέ στα βιολιά είναι το «Κάτω στο περιβόλι» («σαν της ωριάς το κάστρο»).

    #155. Το Ιόνιον ήταν ιδιοκτησίας Σταθάκη (πατέρα του υπουργού). Ίδιας ιδιοκτησίας ήταν και το «Μήλος» (για πολλούς από τα καλύτερα (συμβατικά) που πέρασαν ever από τη γραμμή). Τι γνώμη έχεις, πατριώτη; Εγώ, πάντως, το προτιμούσα από το «Κίμωλος» που έγερνε.

    Οι Μαρτίνοι επισκέφτηκαν τα Κουφονήσια για τουρισμό, όπως ο Πέπε μια δεκαετία αργότερα, αλλά εκείνοι βρήκαν εν τέλει κάτι οικείο, μέσα από το γλέντι με τα βιολιά. Γενικά, έχω την αίσθηση ότι οι νησιώτες δεν πολυεπισκέπτονται τα γειτονικά νησιά αλλά ενίοτε οι επισκέψεις μπορεί έχουν και κοινωνικό χαρακτήρα. Από τα γειτονικά νησιά, η Σίφνος έχει αναπτύξει ιδιαίτερες σχέσεις με τη Φολέγανδρο και έχουν γίνει διάφορα συνοικέσια. Στα τέλη της δεκαετίας του 80, μια παρέα Σιφνιών κατέφτασε στη Φολέγανδρο για βόλτα με σκάφος. Βρέθηκαν με γνωστούς και η συνεύρεση εξελίχθηκε σε γλέντι με όργανα. Ο Φολεγανδρίτης βιολιτζής είπε:

    Το μυστικό που έχετε στη φόρα ποιος θα βγάλει
    να μας -ε-δείτε ήρχατε ή νύφη θέτε πάλι

    Ένας από τους Σιφνιούς τού απάντησε:

    Να σας-ε-δούμε ήρχαμε, μα το νησί σας το ‘χει
    νύφη αν μας -ε-δώσετε δεν θα σας πούμε όχι

    Από τα βίντεο που έχω δει, ο καπτά Μήτσος, στο παίξιμό του, βγάζει κάτι από παλιά αν και υπάρχουν νεονησιώτικες επιδράσεις. Γενικά, γνώμη μου είναι ότι στις νοτιοανατολικές Κυκλάδες ο οργανοπαίκτες είναι πιο δεκτικοί σε νεώτερες επιδράσεις (επηρεασμένοι, ίσως, από τη Νάξο) ενώ στις Δυτικές Κυκλάδες είναι πιο συντηρητικοί.

  202. ΚΑΒ said

    187. Το πρώτο καΐκι του ήταν ο ΠΑΝΟΡΜΙΤΗΣ, μετά ήταν το ΧΟΖΟΒΙΩΤΙΣΣΑ, ύστερα το ΜΑΡΙΑΝΝΑ, το ΒΑΡΣΑΜΙΤΗΣ, το ΣΚΟΠΕΛΙΤΗΣ.

    Γιαννης Φωστιέρης

  203. loukretia50 said

    200. Έχεις δίκιο, πάνε χρόνια από τότε που θυμόμουν πολύ περισσότερα από το «λέγε με Ισμαήλ!» .
    Και το πρώτο δεν τόχω διαβάσει.
    Εσύ όμως τι θάλεγες για ένα ριφρές σ΄αυτά?(αποσπάσματα)
    ΑΡΗΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΑΓΟΝΗ ΓΡΑΜΜΗ
    ΠΑΡΑΘΥΡΟ
    ………………………………………
    Σαν παίρνει να βραδιάζει
    στέκεσαι εκεί μετρώντας τα καράβια φορτωμένα κόκκαλα
    τον μεταβολισμό της νεκρής ζώνης που φωσφορίζει τη βροχή
    σαν ξεχασμένο φίλντισι.
    Διστάζεις να κοιτάξεις κατάματα το δρόμο.
    Η φωνή μας δεν είναι μήτε μια σταγόνα
    μια σταγόνα που θα ανέβαζε το κύμα
    να σκεπάσει ένα χαλίκι.
    Ένα δρεπάνι φεγγαριού θερίζει φανοστάτες.
    ……………………………..

    ΟΛΟΚΛΗΡΗ ΝΥΧΤΑ
    ……………………………………………………
    Ώρα να πιάσει βάρδια το φεγγάρι.
    ……………………………………………………
    Μια συνοδεία νοτισμένα αστέρια έστριβε απ’ τη γωνιά
    της χαραυγής.
    Απίθωνα στα χείλη της το αλάτι της αγάπης.
    Ύστερα μας έπαιρνε το κύμα. Ταξιδεύαμε μαζί
    σαν μια φωνή που σβήνει στο πηγάδι.

    Ένα μικρό φεγγάρι σκαλωμένο μες στα σύννεφα
    ένα μικρό φεγγάρι σύννεφο.

    Ξύπναγε σαν φύτρωνε στην άκρη του γιαλού
    ένα κοχύλι φρέσκος ήλιος.
    Καλημέρα. Ένα μικρό φεγγάρι
    έσβηνε στη φωνή της.

    ΥΓ. Δεν ξέρω αν θα με συγκινεί πια «ο Γέρος και η Θάλασσα». Και διστάζω να τ΄ανακαλύψω.

  204. Τελικά έστω και στα πέναλτυ η καλύτερη ομάδα στα δυο παιχνίδια πέρασε στους 8. Τεράστια αλητεία του Δώνη που πριν από το πέναλτυ της Λαμίας είπε στον Διούδη να σπάσει τα νεύρα του παίκτη της Λαμίας και βημάτιζε έξω από το τέρμα του 3-4 λεπτά με την ανοχή του διαιτητή πριν το φάει κι ησυχάσει. Τη ανοχή του διαιτητή είδε ο Δώνης στο α’ ημίχρονο και είπε στους παίκτες του να παίζουν βρώμικα, παρά λίγο ο Ινσούα να βγάλει το μάτι του Επστάιν με τα δάκτυλά του !Μόνο γι αυτά είναι καλός προπονητής για τα άλλα έπαιξε πάλι με 3 σέντερφορ να τους κάνουν μπαλιές ο Κάτσε και ο Κολοβέτσιος- τόσο του κόβει ποδοσφαιρικά.

  205. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    @193-197. Λοῦ, ἡ σκάρα τοποθετεῖται κάτω ἀπὸ τὶς βάσεις ποὺ στηρίζουν τὸ σκάφος (βάζα) κατὰ τὴν ἀνέλκυση-καθέλκυση. Αὐτὸ γινόταν στὰ παραδοσιακὰ καρνάγια ποὺ ἦταν σὲ ἀμουδιές, γιὰ νὰ μήν κολλοῦν οἱ βάσεις (βάζα) στὴν ἄμμο. Τὸ ἀντίστοιχο τῶν βάζων εἶναι σήμερα τὰ τρέιλερ, ἐπάνω στὰ ὁποῖα τοποθετοῦνται τὰ σκάφη. Τὸ ρόλο τῆς σκάρας τὸν παίζει ἡ γλίστρα, ἕνα τσιμεντένιο κεκλιμένο ἐπίπεδο στὴν ἀκροθαλασσιά γιὰ ἀνέλκυση-καθέλκυση σκαφῶν μὲ τρέιλερ.

    Σκαρμοὶ ἢ στραβόξυλα, στὴν ὁρολογία τῶν καραβομαραγκῶν εἶναι οἱ νομεῖς, τὰ πλευρικὰ δομικὰ στοιχεῖα τοῦ σκελετοῦ ἑνὸς σκάφους, τὰ παΐδια του. Φυσικὰ ὑπάρχουν στὶς βάρκες καὶ οἱ σκαρμοὶ τῶν κουπιῶν ποὺ λέει ὁ Τζή.

    Αὐτὸ τὸ πλέγμα ποὺ βλέπεις στὴν εἰκόνα τοῦ #197 εἶναι ὁ σκελετὸς ποὺ στηρίζει τὸ κατάστρωμα. Τὰ λένε καμάρια, λόγῳ τοῦ τοξοειδοῦς σχήματός τους.

    Ἐλπίζω νὰ ἔλυσα κάποιες ἀπορίες, δικές σου καὶ ἄλλων ἀναγνωστῶν τῆς σημερινῆς ἀνάρτησης.

  206. loukretia50 said

    205. Ευχαριστώ!
    Στεριανή κοψιδοφάγα – αδηφάγα!- τι περίμενες ?
    Τέτοια σχάρα ξέρω, τέτοια μαρτυράω!
    Αχ! μεγάλος έρωτας τα νησιά!
    Και νάναι τα τραπεζάκια στην άμμο δίπλα στη θάλασσα, στην Κίμωλο και να κολυμπάς σε καθαρά νερά τη στιγμή που το βαπόρι αράζει λίγο πιο πέρα!
    Νάναι ακόμα έτσι άραγε?
    Θυμάμαι και τα πολιτιστικά βέβαια, ένα ταξίδι γευσιγνωσίας με απλές, υπέροχες γεύσεις!

  207. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    @200. Γιὰ ὅσους ἐνδιαφέρονται γιὰ τὴν παραδοσιακὴ ναυπηγική, ὑπάρχει τὸ ἐξαιρετικὸ βιβλίο τοῦ Κώστα Δαμιανίδη
    ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΗ ΝΑΥΠΗΓΙΚΗ

  208. Χαρούλα said

    202 ΚΑΒ, ναι, και…
    …Συμπληρώνω. (Από την εργασία του ΕΠΑΛ Αμοργού που έδωσα λινκ στο 127)

    …Ούτε ένας ούτε δύο…
    αλλά εννιά…
    •Πανορμίτης (τρεχαντήρι), 1956. Το 1958 ξεκινάει να εκτελεί την ταχυδρομική γραμμή Μικρών Κυκλάδων-Νάξου και εγκαθίσταται στα Κατάπολα.
    •Αγ. Νικόλαος (καΐκι) 1962.
    •Χοζοβιώτισσα 1965.
    •Χοζοβιώτισσα (motor ship) 1971.
    •Άγιος Γεώργιος Βαλσαμίτης (αλιευτικό γρι-γρι) 1973.
    •Μαριάννα 1977. Αρχίζει να εξυπηρετεί και τουρίστες από τη Νάξο και τη Μύκονο.
    •Δημήτριος (καΐκι) 1981.
    •Σκοπελίτης 1985, ο οποίος πήρε το οικογενειακό όνομα.
    •Σκοπελίτης express 1998, τον οποίο ανέλαβε ο γιος του καπετάν Μήτσου, ο Γιάννης Σκοπελίτης, με καπετάνιο το Γιάννη Φωστιέρη.

  209. ΚΑΒ said

    ΑΝΤΩΝΗΣ ΦΩΣΤΙΕΡΗΣ

    ΑΜΟΡΓΟΣ

    Αυτός ο βράχος με το αλάτι του
    δεν είναι τόπος-χρόνος σου είναι.
    Και το νερό του
    που σε ράντισε ασαράντιστο
    πρώτο μετά το αμνιακό.
    Κάτι αρμέγει μαύρο στ’ όνομά της
    Αμοργός
    όπως πλατιά που πλαταγίζει πάνω αστερόεσσα
    νύχτα
    η νύχτα πιο
    να φέγγει τότε κι η μικρή πυγολαμπίδα
    διάττοντας
    δεκαετία εξήντα του εικοστού
    και ας έφυγε
    σφυρίζει αρόδου
    το παπόρι αθέατο
    Μοσχάνθη, , Μαριλένα, Ιόνιον
    με την καρίνα οργώνοντας
    γραμμή
    της θἀλασσα της νοσταλγίας
    την άγονη.

  210. ΚΑΒ said

    208. Ανέφερα μόνο όσα έκαναν το δρομολόγιο.

  211. Triant said

    206: Είναι, ακόμη. Αλλά κάνε λίγη οικονομία πριν πας 😦

  212. Γιάννης Κουβάτσος said

    203: Γιώτα Αργυροπούλου, «Απόπλους 2017 – Ι» Άλλα τώρα ονόματα οργώνουν τα νερά. Αριθμημένα χάι-σπιντ, μπλου σταρ και σούπερ φέρι. Καράβια οικεία σαν άγγελοι τι Ταξιάρχης Ελεούσα Πανορμίτης πάνε πια. Με άλλα τώρα ονόματα βουλιάζουν τα καράβια. Αυτά τα νέα πλοία βιάζουν το ταξίδι. Δεν αγναντεύεις πλέον στο κατάστρωμα το Σούνιο, την Κύθνο και την Τζια. Δεν μιλάς με άνθρωπο. Ξέρει ο καθένας αφόρητα τον προορισμό του. Παλιά παρέες ολόκληρες αντί για την Αντίπαρο βρέθηκαν στην Αμοργό αντί για Σέριφο στην Ίο. Σειρήνες δεν θα ακούσεις πια με αυτά τα νέα πλοία.

  213. Χαρούλα said

    κ.Μαρτίνε, Αυτή είναι σκάρα;

  214. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα σχόλια!

    209 Καλά που τον θυμήθηκες!

  215. loukretia50 said

    Triant :
    Δηλαδή τα μπαρμπουνάκια θα τα πληρώσω χρυσά?
    Kι οι ψητές σαρδελλίτσες καλές είναι!
    Για ρομαντικούς παλαιάς κοπής :
    Ennio Morricone – Le vent, le cri

    Ella Fitzgerald – Between The Devil & The Deep Blue Sea 1961 https://youtu.be/cNJ-teaAIHA

    Και για ανήσυχους νέους – δε μπορεί, όλοι αγαπούν τις διακοπές!
    Nightwish – Crimson Tide And Deep Blue Sea https://youtu.be/gb4QLMfOJTg

    Γιάννη Κουβάτσο : ¨Οταν καταργήθηκε το Εξπρές Απόλλων για τη Νάξο, στενοχωρέθηκα πολύ.
    Αλλά τουλάχιστον έβλεπα και φέτος με χαρά το Σκοπελίτη κάθε πρωί να περνάει στ΄ανοιχτά.

  216. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    @201. Πατριώτη, ὑπῆρξαν στενές μουσικὲς σχέσεις καὶ ἀνταλλαγὲς ἀνάμεσα στὴ Σίφνο καὶ στὰ Θερμιά, πιθανώτατα χάρη στὸν Ξανθάκη. Μὲ τὴν Τζιὰ καὶ τὴ Σέριφο ποὺ εἶναι πιὸ κοντά μας εἴχαμε λιγώτερες. Μιλάω γιὰ παλιότερες δεκαετίες (᾿50-᾿80). Δέν ξέρω γιὰ πιό πρόσφατα.

    Ἔχεις δίκιο γιὰ τὸ πρόσφατο παίξιμο τοῦ Σκοπελίτη. Εἶναι σαφῶς ἐπηρεασμένο ἀπὸ τὸ νεονησιώτικο, ὅπως λές. Ἀπ᾿ ὅσο θυμᾶμαι, τὸτε τὸ παίξιμό του ἦταν πιό λιτό.

    Μ᾿ αὐτὰ σᾶς καληνυχτίζω, ἀφοῦ πρῶτα εὐχαριστήσω τὸν Νικοκύρη γιὰ τὴ φιλοξενία, τὸν Πέπε γιὰ τὴν συντροφιὰ στὴ σημερινὴν ἀνάρτηση κι ἐσᾶς γιὰ τὰ σχόλια.

    Νομίζω πὼς κάναμε καλὸ μνημόσυνο στὸν καπταΜῆτσο, τὸ Σκοπελίτη.

  217. Πάνος με πεζά said

    @ 176 : To όνομα του μακαρίτη το διόρθωσα εγώ, αμέσως από κάτω στο @161. Όχι ότι και πάλι δεν ήταν βιασύνη και λάθος μου, αλλά δεν το είδατε μάλλον κι εσείς – ή είχατε ζωνάρι λυμένο…

    Σκαρώνω : κατασκευάζω, και προφανώς με ρίζα στη ναυπηγική (:)

  218. Πάνος με πεζά said

    (κατασκευάζω μια αρχική μορφή, τα σκαριά…)

  219. ΚΑΒ said

    212. Ακριβώς έτσι. Δεν ξεχνιούνται ταξίδια με Μοσχάνθη, Μιαούλης, Δέσποινα, Κυκλάδες κλπ., στη μνήμη πάντα μένει η ΑΓΟΝΗ ΓΡΑΜΜΗ, ταλαιπωρία, τρίτη θέση στο κατάστρωμα με μια κουβέρτα δίπλα σε κότες και κουνέλια, αλλά και δελφίνια και φάροι και κουβέντα και αποχαιρετισμοί. Τα νοσταλγείς αυτά τα ταξίδια; όχι βέβαια. αλλά είχαν μιαν άλλη ατμόσφαιρα.

  220. loukretia50 said

    219. Η ταλαιπωρία ξεχνιέται εύκολα όταν είσαι νέος.
    Άλλωστε όλοι ήμασταν πρόθυμοι να την υποστούμε ξανά σε πρώτη ευκαιρία.
    Και σίγουρα νοσταλγούμε τη νιότη μας και τα πρόσωπα που ήταν κοντά μας, όχι τόσο τα ταξίδια, που μπορούμε να κάνουμε σήμερα πιο εύκολα, αλλά δεν είναι πια το ίδιο !

  221. leonicos said

    176

    Με τις γνώσεις μας περί τον Μακεδόνιον τά ‘βαλες ‘βλοημένε;

    Πρόσεξε, γιατί θα βγάλω στη φόρα τι έκαναν οι Πεισιστρατίδες μαζί με τον Ονομάκριτο στα Σούσα,

    Μπορεί οι αριστερούληδες να είναι αποπροσανατολισμένοι, αλλά οι δεξιούληδες είναι κάργα προσανατολισμένοι φασιστικά

  222. Πάνος με πεζά said

    Mιαούλη δεν πρόλαβα, αλλά πρόλαβα τον «Κανάρη», το 1980 στη Νεάπολη Λακωνίας. Μάλλον την ίδια γραμμή έκανε προς Κύθηρα. Πιτσιρικάς τότε, με είχε εντυπωσιάσει το ότι ήταν μεν Ο/Γ, αλλά…δεν είχε μπουκαπόρτα ! Είχε γερανούς και καταπακτή καταστρώματος (προφανώς ήταν μετασκευή εμπορικού), και τα δύσμοιρα αυτοκίνητα τα έβαζαν μέσα σηκώνοντάς τα ψηλά με τα σαμπάνια, σαν το τεστ της Logo ! Οπότε το θέαμα ήταν μοναδικό για μας την πιτσιρικαρία…
    Λέω, άντε να το έκαναν αυτό σήμερα, με το Καγιεν του κυρ-Μήτσου…

  223. loukretia50 said

    ΛΕΩΝΙΚΕΕΕ! Λάθος νήμα! Εδώ Σκοπελίτης!

  224. loukretia50 said

    Λεώνικε συγνώμη!
    Παρασύρθηκα, λάθος μου. Με μπέρδεψαν τα Μακεδονικά. Κρυφοκοιτάζω κι εγώ δίπλα, αλλά μήπως να δίνατε ραντεβού εκεί? Μια χαρά ταξιδεύαμε!

  225. Triant said

    215 Λου:
    Δεν είναι και Μύκονος (που δεν έχω πάει) αλλά καφεδάκι κάτω από 3,5 ευρώ δεν θα βρεις.
    Έχουν και κάτι με το ξυλάγγουρο. Το έφαγα μέχρι σε γλυκό του κουταλιού στου Σάρδη.

  226. Ιάκωβος ο Αδελφόθεος said

    Από εδώ, από το μακρυνό Ιλλινόϊ, καλώ τον ατρόμητο κ. Σαραντάκο να μή χάσει την ευκαιρία: Να βγεί μεθαύριο Σαββάτο και να κράξει αλύπητα τον τρελ-Αντώνη Σαμαρά για όσα είπε απόψε στην Βουλή για την προγιαγιά του, Πηνελόπη Δέλτα, νομίζοντας πως απευθύνεται σε αγράμματους κάφρους. Το βίντεο πηγαίνει μόνο του στο επίμαχο σημείο 4:47 και πρέπει να το ακούσετε μέχρι το 7:27 που απομαγνητοφωνώ, για να φρίξετε…

    http://www.youtube.com/watch?v=eI-OiXdiyH0#t=4m46s

    ΑΝΤΩΝΗΣ ΣΑΜΑΡΑΣ: «Ακούσαμε εδώ ότι η Πηνελόπη Δέλτα αναφέρεται στην ντόπια λαλιά που μιλιόταν στην ευρύτερη περιοχή ως «μακεδονίτικα. Αλλά δεν μας λένε όλη την αλήθεια…
    Όντως, για ένα διάστημα οι δικοί μας ονόμαζαν την ντόπια λαλιά «μακεδονίτικα» – αλλά για να μην τα αποκαλούν «βουλγάρικα». Γιατί βουλγαρικό ιδίωμα ήταν. Και τότε η εδαφική μας διαμάχη της Ελλάδος ήταν με τη Βουλγαρία. Και για ένα λόγο ακόμα – τον σημαντικότερο: Γιατί πολλοί από αυτούς που μίλαγαν την ντόπια λαλιά ήταν Έλληνες στη συνείδηση…
    Όπως ο Κωνσταντίνος Χρήστου, ο θρυλικός αρχηγός του Μακεδονικού αγώνα που έμεινε στην Ιστορία ως Καπετάν Κώττας. Ο Καπετάν Κώττας πολέμησε για την Ένωση της Μακεδονίας με την Ελλάδα. Όπως και ο Βαγγέλης Σρεμπενιώτης από τη Φλώρινα. Όπως και ο Δημήτρης Νταλίπης από το Γάβρο της Καστοριάς, συμπολεμιστής του Παύλου Μελά. Όπως και άλλοι αρκετοί, αλλά λιγότεροι γνωστοί… Όλοι αυτοί ήταν σλαβόφωνοι – μίλαγαν την ντόπια λαλιά. Αλλά πολεμούσαν για την Ελλάδα…

    …Τον Ιούνιο του 1904, τον Κώστα Χρίστου, αφού είχε επισκεφθεί τον Παύλο Μελά στην Αθήνα, τον συνέλαβαν οι Οθωμανικές δυνάμεις. Τον Σεπτέμβριο του 1905 τον εκτέλεσαν στο Μοναστήρι. Ο Καπετάν Κώττας ανέβηκε στο ικρίωμα, υπερήφανος και αγέρωχος και κλώτσησε μόνος του το υποΔΟΠΙΟ (σ.σ.: στο 6:36 του βίντεο, sic). Πριν πεθάνει στην αγχόνη, φώναξε με όλη του τη δύναμη: «Ζήτω η Ελλάδα». Αλλά το φώναξε στην ντόπια λαλιά. Γιατί ελληνικά δεν ήξερε. Ήταν πιο Έλληνας στη συνείδηση απ’ όλους μας… Αλλά ελληνικά δεν ήξερε…

    …Αυτά είναι τα «Μυστικά του Βάλτου»: Ότι υπήρχαν Έλληνες που είχαν χάσει τη γλώσσα, αλλά είχαν διατηρήσει την εθνική ταυτότητά τους, την ελληνικότητά τους. Και οι τρεις που ανέφερα, καθώς και εκατοντάδες άλλοι, πέθαναν για την Ελλάδα ανάμεσα στο 1904 και στο 1906. Τα ονόματά τους έπρεπε κάποτε να ακουστούν εδώ στην Βουλή κι αυτό κάνουμε τώρα…»

    ΕΡΩΤΩ τον κ. Σαραντάκο: Είναι δυνατόν, κύρ Νίκο μου, να μάς δουλεύει τόσο άγρια ο τρελ-Αντώνης Σαμαράς και να μή τον κράξετε το Σαββάτο; Αν, κύρ Νίκο μου, διαβάσατε τα «Μυστικά του Βάλτου» όταν ήσασταν μαθητούδι στην Ιωνίδειο και δεν θυμάστε τί έγραφε η προγιαγιά του τρελ-Αντώνη, σάς το θυμίζω εγώ: Έγραφε φόρα – παρτίδα ότι εκτός από μακεδονική γλώσσα (τα περίφημα «μακεδονίτικα») υπάρχει και μακεδονική εθνική συνείδηση!..

    Αναρτώ το επίμαχο απόσπασμα από τα «Μυστικά του Βάλτου» για να αντιληφθεί και ο τελευταίος κάφρος αναγνώστης αυτού του Ιστολογίου την απάτη που διέπραξε απόψε στην Βουλή ο τρελ-Αντώνης Σαμαράς, αποκρύπτοντας τί γράφει η προγιαγιά του για την μακεδονική εθνική συνείδηση στα «Μυστικά του Βάλτου»…

    Εννοείται ότι καλώ τον κ. Σαραντάκο να μή διστάσει το Σαββάτο να κράξει τον τρελ-Αντώνη και για την γκάφα του στο 6:36 του βίντεο, όπου αποκάλεσε «υποδόπιο» το «υποπόδιο» χωρίς να το διορθώσει, διότι – προφανώς – ηγνόει την λέξι, αυτός ο απόφοιτος του Harvard…

  227. sarant said

    Eυχαριστώ για τα νεότερα!

    Ο Σαμαράς επίσης διαστρέβλωσε τη ρήση του Μιτεράν το 1991.

  228. loukretia50 said

    Ξέρω ότι το παράκανα, αλλά δεν είναι κρίμα να ξενυχτήσω στη μαρμάγκα?

  229. ΓιώργοςΜ said

    (εκτός θέματος)
    Παιδιά, ξέρετε αν ο Λάμπρος κατέβηκε προς Αμπελοκήπους;
    (λήξη επίκαιρης παρέμβασης)

  230. Corto said

    Ευχαριστίες και συγχαρητήρια στον Δημήτρη Μαρτίνο και στον Πέπε για τις ωραίες αφηγήσεις που μας χάρισαν!

    Όσον αφορά την σχέση του Κουφονησιού με την πειρατεία, που θίγεται στο σχόλιο 187 (Cambas) και στην απάντηση του Δημήτρη (σχ.191), μία πολύ ενδιαφέρουσα έμμεση μαρτυρία βρίσκεται στα αρχεία της Μάλτας, όπου σώζεται ένα μοναδικό στο είδος του έγγραφο, ιδιαιτέρως πολύτιμο για την ιστορία της πειρατείας στην Μεσόγειο. Πρόκειται για κατάστιχο λαφύρων που πούλησε στην Ανατολή ο Μαλτέζος κουρσάρος Τζερόνιμο Πρετσιόζι στα χρόνια 1739-1741. Ανάμεσα στα άλλα συμπεριλαμβάνονται εκεί και οι εξής εγγραφές:

    (…)

    3/8/1740
    Στα νερά της Λάρνακας πιάσαμε μια καγιάσα αδειανή με 66 πιάστρα. Τα μισά δικά μας: 33,25

    31/10/1740
    Στα νερά του Κουφονησιού πιάσαμε μια σαϊκότα αδειανή με 1.245 πιάστρα. Τα μισά δικά μας: 622,20

    31/11/1740
    Στο πόρτο της Πάτμου (Pattino) κάναμε ρεσκάτο τη σαϊκότα. Τα μισά δικά μας: 150

    10/11/1740
    Στα νερά των Ψαρών πιάσαμε μια σακολέβα αδειανή με 190 πιάστρα. Τα μισά δικά μας: 95

    (…)

    Προκύπτει δηλαδή από το κατάστιχο ότι το Κουφονήσι ήταν πέρασμα των πειρατών προς αναζήτηση λείας και στην συγκεκριμένη περίπτωση αρκετά πλούσιας, σε σύγκριση με τις υπόλοιπες αρπαγές, αφού τους απέφερε περίπου 772 πιάστρα (622 + 150).

    (Τα στοιχεία προέρχονται από το βιβλίο «Κουρσάροι της Μάλτας και της Μπαρμπαριάς» του Peter Earl, εκδόσεις Αλεξάνδρεια, 2010, μετάφραση Μιχάλη Κοκολάκη)

  231. Πάλι καλά που δεν είπε υπορίχιο το υποχείριο γιατί θα νόμιζαν όλοι πως είπε υποβρύχιο !!

    Αέρας κάργα και χαλάζι τώρα στην κυψέλη !!

  232. loukretia50 said

    Η πειρατεία στο Αιγαίο από τα υστεροβυζαντινά χρόνια ως την επανάσταση του 1821
    http://www.istorikathemata.com/2011/09/1821_08.html

    Σ’ αυτό γράφει διάφορα για πειρατές στο Αιγαίο
    (όχι του Ιουλίου Βερν!)

  233. Πέπε said

    @189:
    > > Τη στιγμή που το 90% των ομιλητών όταν ακούν βιολιστής σκέφτονται το βιολί, δεν υπάρχει άλλη λύση.

    Το σημείο όπου δεν μπορούμε να τα βρούμε Νίκο είναι ότι εγώ (και μάλλον και ο Μουσικός και ο Cambas) επιμένω στο ποιο 90% συνδέει τον βιολιστή με το βιολί.

    Επίσης, επαναλαμβάνω ότι ο βιολίστας (που παίζει ασυζητητί βιόλα) και ο βιολιστής (που κατά ένα ορισμένο 90% των ομιλητών παίζει βιολί) έχουν αναπόφευκτα το ίδιο θηλυκό, βιολίστρια.

    Νομίζω δε ότι, γενικά στη ζωή, δεν είναι καθόλου απίθανο το 90% να πλανάται για κάποιο θέμα και το 10% να ξέρει. Θα επικαλεστώ και την επιβεβαίωση του Λάμπρου. 🙂

  234. Ιάκωβος ο Αδελφόθεος said

    Σάς αποχαιρετώ γι’ απόψε με ένα απολαυστικό βίντεο της ελληνόψυχης Γεωργίας Μπιτάκου, που όπως ανέλυσα εχτές, είναι το νέο αστέρι του Εθνικοπατριωτικού Χώρου και σε λίγο όλοι θα μιλάμε γι’ αυτήν.

    Πήρε μία συνέντευξη στο Σύνταγμα από μία εθνικοβαρεμένη κυρία και το αποτέλεσμα είναι εκπληκτικό. Και το κυριώτερο: Η Γεωργία είναι σκέτη κάβλα, ακόμη κι όταν παίρνει συνέντευξη και δεν μιλάει…

  235. sarant said

    233 Όχι και τόσο αναπόφευκτα -η βιολίστα, κατά την αρτίστα.

  236. Γιάννης Ιατρού said

    229: Όλα τα λεφτά 🙂

  237. Πέπε said

    187
    Και για τους Φούρνους και τις πέριξ νησίδες λέγονται παρόμοια για τους πειρατές. Γενικά, για μικρονήσια που τώρα κατοικούνται και που μπορεί να κατοικούνταν και παλιότερα αλλά όχι αδιαλείπτως.

    Λογικά, τα λημέρια των πειρατών ήταν τα ακατοίκητα νησιά. Δε βλέπω πώς μπορεί να τα εποίκισαν μόνοι τους. Μεμονωμένοι απόγονοι των πειρατών θα υπάρχουν στα νησιά από τα οποία καταγόταν ο κάθε πειρατής ή η γυναίκα του: μπορεί να ήταν παντρεμένος κάπου, ή να είχε γκόμενα, και μια στα τόσα να πέρναγε από κει κρυφά ή ακόμα και φανερά (μερικοί απολάμβαναν κύρος κοινωνικών ληστών και ήταν αγαπητοί στα μέρη τους) για μερικά βράδια.

  238. # 233

    Βρε Πέπε στο ξανάγραψα, λάθος δεν είναι το βιολιστής, λάθος είναι η λέξη βιολί, αν τόχανε πει σωστά βιολίνο θάτανε σωστό και το βιολινίστήςς ή και το βιολονίστας αν τόχανε πεί βιολόν. Από το κλαρίνο λέμε κλαρινίστας αν τόχαμε πει κλαρί θα ήτανε κλαρίστας, δεν είναι ;. Σ’ αυτόν που παίζει βιολί δεν μπορείς να του προσθέσεις μια συλλαβή για να κολλήσεις το -ίστας ή το ιστής (μικρός χρησιμοποιούσα τα τουριστής και φασιστής)

  239. # 236

    Τα μισά !! (όχι και σαραντάρης !! )

  240. Theo said

    @229:
    Για σαραντάχρονο γράφει. Ο Λάμπρος είναι τζόβενο 😉

  241. Theo said

    @239:
    Συμπέσαμε 🙂

  242. loukretia50 said

    Δύναμη ελεγχόμενη και λίαν σκοτεινή
    εις την μαρμάγκαν μ΄ έριξε κι η θέση μου δεινή
    Εάν δε μεριμνήσετε, θ΄αρχίσω ιστορίας
    Θα πιάνουν μέχρι πειρατάς, βιολίστας μα και θείας
    ΛΟΥ
    Εξέλθετέ με, πριν εγώ εξοντώσω τη μαρμάγκα
    Αν τη ζαλίζω ολονυχτίς, θα σας ζητάει φράγκα

  243. Γιάννης Ιατρού said

    230: Πιάστρα: (απ΄εδώ: https://helios-eie.ekt.gr/EIE/bitstream/10442/4365/1/M01.025.05.pdf)
    Λίγα χρόνια μετά την κυκλοφορία του παρά, το 1687, ένα άλλο ασημένιο νόμισμα, το γρόσι (πιάστρα, ασλάνι, ή ρεάλι) θα κάνει την εμφάνιση του δημιουργώντας νέο νομισματικό σύστημα, κατά το οποίο 1 γρόσι= 40 παράδες =120 άσπρα. Τα πρώτα γρόσια ήταν ξαναχτυπημένα ολλανδικά τάλιρα, ενώ τα νέας κοπής ήταν ελαφρώς κατώτερα του ολλανδικού

  244. Γιάννης Ιατρού said

    240: Ναι, αλλά στις ειδήσεις είπαν πως …είχε έτοιμο στο κινητό εσεμές στη σύζυγο και στα παιδιά «σας αγαπούσα πολύ, τις καταθέσεις στο Λουξεμβούργο / Ελβετία και τα μάτια σας»

  245. Γιάννης Ιατρού said


    242: Σηκωθείτε μπλογκάρχες κλπ. από καρέκλες, ντιβάνια, καναπέδες και δώστε ένα χεράκι στη Λου, τώρα που σας χρειάζεται…
    Ένα σχόλιο παίζεται εδώ… Ίνα μην το απωλέσωμεν πατριώται!!!

  246. loukretia50 said

    246. Εκτιμώ πολύ τη διακριτική υπενθύμιση! Αξίζει μικρή αφιέρωση (η φωτό πάντως με παχαίνει!).

    Αμερικανοτραφές ανηψάκι παίζει τσέλλο.
    Κάποιο Πάσχα που ήταν στα πάτρια, βρέθηκε σε ορεινό χωριό , να πίνει παρέα με παππούλη που έπαιζε μαστόρικα βιολί. Απολαυστικός ο διάλογος μαζί του – η ανόθευτη ντοπιολαλιά και τα θρυμματισμένα Ελληνικά του νεαρού σε παράξενα μελωδικό ταίριασμα .
    Το θέμα ήταν το μυστήριο μουσικό όργανο που ο παππούς αγνοούσε. Με μόνη την περιγραφή, βοηθούντων των χειρών, έδειξε τελικά ότι κατάλαβε.
    – Κανόν’σε να τ΄νε παντρευτείς, ακούς?

  247. Γιάννης Ιατρού said

    246: χαχα,

  248. loukretia50 said

    Αυτή είναι γκανκάσα!

  249. loukretia50 said

    Και πώς λέγεται αυτός που παίζει γκρανκάσα?
    Γκρανκασίστ που δίνει ασσίστ στους υπόλοιπους?

  250. loukretia50 said

    Καληνυχτίζω, γιατί παρασύρθηκα σε άκομψο σχόλιο.
    Μακάρι να σβηστεί το 249.
    Θα τιμωρηθώ αφού θα μείνω με τους Μακεδονομάχους
    Όλο και κάποιους θάχει τσιμπήσει η μαρμάγκα!

  251. Μαρία said

    233
    Βαλθήκατε να μας τρελάνετε στα γεράματα;

    http://virtualmuseum.nationalopera.gr/el/eikoniki-ekthesi/prosopa/kafantaris-stelios-2377/
    Ως βιολιστής υπήρξε στέλεχος αθηναϊκών συμφωνικών συγκροτημάτων, μεταξύ άλλων και της ορχήστρας της ΕΛΣ.

    Και τον βιολιστή στη στέγη τι θα τον κάνουμε;

    Παρόμοιο πρόβλημα έχουν κι οι Γάλλοι με τον altiste. Παίζει βιόλα, οπότε δεν μπερδεύεται με τον violoniste αλλά μ’ αυτόν που παίζει άλτο σαξόφωνο.

  252. Γιάννης Ιατρού said

    251: Τι λες ρε συ; Λυκόπουλα είμαστε!

  253. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Διαστρεβλωτής αλλά και αγενής ο Σαμαράς. Σε μια εκφορά του ανάμεσα στα άλλα-κανονικά ονόματα υπουργών ή πρωθυπουργών,δε θυμάμαι, είπε «και ο Γιωργάκης» ,για το ΓΑΠ.

  254. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Βιολάρηδες και λαουτάρηδες λένε τους παραδοσιακούς οι κουμπάροι

  255. spiral architect 🇰🇵 said

    Στα νερά της Παναγίας Χοζοβιώτισσας στην Αμοργό γυρίστηκε και μεγάλο μέρος της εξαιρετικής ταινιας Απέραντο γαλάζιο του Λικ Μπεσόν.

    Για τα χθεσινά στη Βουλή … case closed!

  256. Alexis said

    Καλημέρα.
    Πολύ ωραίο τα θαλασσινά αφηγήματα Δημήτρη Μαρτίνου και Πέπε, συγχαρητήρια και στους δύο!

    #89(85) : Με αυτοκίνητο βέβαια πηγαίνουμε στη Λευκάδα, όμως καλά τα λέει η Έφη. Η Λευκάδα έχει δύο λιμάνια, Βασιλική και Νυδρί με δρομολόγια προς Κεφαλλονιά, Ιθάκη, Μεγανήσι.

  257. Alexis said

    …ωραία γμτ! 😡

  258. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    255

    https://www.huffingtonpost.gr/konstantina-kalliontzi/-_12728_b_17619590.html
    Χάθηκε κι ο Αρκεσινέας!
    https://sarantakos.wordpress.com/2013/03/15/amorgos-2/

  259. spiral architect 🇰🇵 said

    Τα Κουφονήσια (κατά το γιο μου που πήγε πέρσι το καλοκαίρι και τη συμμαθήτριά μου που έχει σπίτι στο Άνω) τα καλοκαίρια πλέον βουλιάζουν από τον κόσμο οντας τίγκα στο μπιτσόμπαρα και στα ενοικιαζόμενα. Η τελευταία όμως μου θύμισε απο το τηλέφωνο χτες (διαβάζοντας κι αυτή την ανάρτηση) ότι, ο Τόμσεν και η τρόικα είχαν ζητήσει να εκκενωθούν τα ελληνικά νησιά που ο πληθυσμός τους δεν υπερέβαινε τους 150 κατοίκους για «να μειωθεί το κόστος».

  260. Alexis said

    Έπαιξα κι εγώ το «παιχνίδι» του Παναγιώτη Κ. στο #38 και μέτρησα τα νησιά στα οποία έχω πάει.
    Κατά σύμπτωση τα έβγαλα κι εγώ 23!
    Έκανα όμως κάποιες «ζαβολιές»:
    -Περιέλαβα Κρήτη και Εύβοια
    -Περιέλαβα Τήλο, Σύμη, Κάσο, Κάρπαθο τα οποία έχω επισκεφτεί για λίγο, κατά τη θητεία μου στο ΠΝ και τα θυμάμαι ελάχιστα.
    -Περιέλαβα τη …λαομίσητη 🙂 «Μπακαουκία» (Σαλαμίνα) στην οποία πηγαινοερχόμουν ενάμιση χρόνο.

    Το νησάκι της Παμβώτιδας καθώς και του Αγίου Αχιλλείου στις Πρέσπες δεν τα μέτρησα! 😛

    Παράδοξο: Δεν έχω πάει στην Αίγινα!

  261. giorgos said

    Περί πειρατείας στό Αιγαίο .Από τό βιβλίο «Η Ελλάς ώς κράτος δικαίου»
    «»…Ας πάρωμε π.χ. τήν περίπτωση τών νησιών τού Αίγαίου , πού βασική τους δουλειά ήταν ή πειρατεία . Πειρατεία κατ’ άρχήν πάει νά πή , άξιώτατοι καί πανέξυπνοι άνθρωποι , δεμένοι μέ τό νερό σάν τά ψάρια καί μεταφυσικά δεμένοι μέ τήν θάλασσα — μεταξύ τους έπροσφωνούνταν «σύντυχοι» , δηλαδή άνθρωποι τής ίδιας τύχης μές’ τό καίκι καί τόν κίνδυνο τών κυμάτων– , πού άν βρίσκονταν ύπό άλλες ήγεσίες καί συνθήκες , θά μπορούσαν νά είχαν μεγαλουργήσει . (Οταν τούς έβαλε ή Ρωσσία ύπό τήν προστασία της έκράτησαν μέ τούς ναπολεοντείους πολέμους όλη τήν Εύρώπη άπό σιτηρά . Γι’ αύτό πιστεύομε ότι καί σήμερα ύπό άλλες συνθήκες ό χώρος τού Αίγαίου μπορεί νά άποβή διεθνώς χρήσιμος ) .
    Εκαναν βεβαίως πάντα καί έμπόριο , άλλά ή κύρια δουλειά τους ήταν τό κούρσος . Οταν τώρα έπιαναν τήν …»πρέζα» — έτσι ώνόμαζαν τά πλοία πού έπιαναν– , δέν έκαναν βέβαια τήν μοιρασιά ένώπιον συμβολαιογράφων , ούτε κατέφευγαν στό Διεθνές Δικαστήριο τής Χάγης . Στά τσουβάλια τά έριχναν φίρδην-μίγδην καί ξαναγύριζαν στόν τόπο τους . Αλλά ούτε καί έκεί ήταν δυνατή κάποια ίδιωτική μοιρασιά , γιά προφανείς λόγους . Γιά νά μπορέσουν συνεπώς νά συντηρηθούν έσωτερικά οί μικρές κοινωνίες τών νησιών , έπρεπε άναγκαστικά οί…»πρέζες» νά πηγαίνουν στήν κοινότητα . Νά άνήκουν δηλαδή σέ όλους κατά κάποιαν ίεραρχική τάξη καί μέ άκριβοδικαιότατον διαιτητή , άν ήθελε ό ίδιος νά γλυτώση… Ακριβώς αύτή τήν δουλειά , αύτόν τόν ρόλο , τόν είχε άναλάβει ή Εκκλησία !
    «Θεολογικώς» δηλαδή ένεργούσε ώς ένα είδος κλεπταποδόχου — καί μάλιστα μέ πολύ αίμα– , κοινωνικώς όμως ώς άναγκαίος θεσμός τών μικρών κοινωνιών . Αύτή ήταν ένα είδος άνωνύμου Τραπέζης ή μάλλον Ταμιευτηρίου , πού έχρηματοδοτούσε τήν άπό κοινού κατασκευή νέων καραβιών (όταν έχρειάζετο , τά πολλά προήρχοντο άπό τό «σήκωμα» διότι τά νησιά δέν είχαν ξυλεία ) , διάφορα κοινοτικά (δημόσια) έργα καί κυρίως έπιστατούσε γιά τήν κατευναστική κατανομή παίρνοντας τό μερτικό της . Οίκοθεν βέβαια νοείται ότι ή κοινωνική διάρθρωση τών νησιών (τούτο ίσχύει κατ’ έξοχήν γιά όλα τά νησιά ) ήταν αύστηρώς καθωρισμένη καί οί σχέσεις τής κοινωνικής ήθικής στό έπακρον άνεπτυγμένες . Τόν αύτόν βαθμό έπεξηργασμένης ήθικής έχουν όλες οί άνάλογες όμάδες άνθρώπων (π.χ. τήν έσωτερική ήθική συνέπεια τής Μαφίας θά τήν ζήλευαν όλα τά ήθικοδιδασκαλεία τού κόσμου ) . Τό Καστελόριζο , ή Κάσος , άλλά κυρίως ή Υδρα καί οί Σπέτσες, ήσαν τά διάσημα κέντρα τού καιρού . Οταν τύχαιναν καλές «πρέζες» , ή εύημερία άνέβαινε, άλλά ταυτόχρονα καί ό πληθωρισμός τών άγαθών έφερνε κάποιο είδος κοινωνικής άναταραχής , μέ άποτέλεσμα νά μήν είναι πάντα ήρεμα τά έσωτερικά τών νησιών .
    Τά αύτά συνέβαιναν καί έπί ήπειρωτικού έδάφους μέ τούς κλεφταρματωλούς , μόνο ότι έδώ ή Εκκλησία ήρκείτο σέ «είδος» κυρίως καί όχι σέ χρήμα , δηλ. σέ ζώα άπό τίς ζωοκλοπές καί έμπορεύματα άπ’ τά καραβάνια , μέ τά όποία καί έπλήρωνε καί τούς είς είδος φόρους στήν Πύλη .
    Τά μοναστήρια ήσαν άνδρα ληστάρχων , γιά τά όποία οί άμαρτίες πού «άφίεντο» ήσαν κυρίως φύσεως «ψυχικής» καί όχι δολοφονικής . Μεταξύ τών «παλληκαριών» ήσαν καί πολλοί καλόγηροι καί παπάδες , οί όποίοι γύριζαν κανονικά άρματωμένοι όπως όλοι οί άλλοι . Ο Παπαφλέσας δέν άρματώθηκε γιά τήν Επανάσταση , ήταν καί πρίν έτσι…Τά άρματωλίκια , όπως καί τά νησιά , έλειτουργούσαν μέσα σέ μιά συνείδηση εύρύτερης τοπικότητος , μέσω τής όποίας έξεφράσθη στό νέο κράτος καί ή άνυπαρξία έθνικής συνείδησης . Αύτά όλα είς βάρος τού έμπορίου καί τών διεθνών σχέσεων τού καιρού , άλλά όπως είπαμε , καί μέσα σέ ένα άπεσταγμένο καθεστώς έσωτερικής ήθικής . Πράξεις κοινωνικής άδικίας γιά τήν «περιοχή» οί λ’ησταρχοι δέν τίς έπέτρεπαν , κατά τόν αύτόν τρόπο πού καί ό άρχηγός ένός κλάδου τής Μαφίας τιμωρεί άμειλίκτως πάσαν έσωτερικήν ζαβολιά…Αύτά έν όλίγοις.

  262. cronopiusa said

  263. loukretia50 said

    225. Ξυλάγγουρο με αποκαλούσαν στην εφηβεία.
    Σιγά που θα το αναζητήσω σε γλυκό! Θα βρω άλλα ωραία!

    Θάθελα να ευχαριστήσω γιαυτό το ταξίδι όλους τους συνταξιδιώτες που με άντεξαν.
    Φαντάζεστε να πηγαίναμε Αστυπάλαια με παλιό βαπόρι?
    Και να προτείνω στον Πέπε και τον ευγενικό Δον μια ταινία, αν τυχόν τους ξέφυγε,
    Ladies in Lavender
    The last violin performance https://youtu.be/bSGJHAQqoN0
    Οι δύο μεγάλες κυρίες Judi Dench και Maggie Smith σ΄ένα μικρό χωριό και η γλώσσα της μουσικής.
    Είναι συγκινητικός ο τρόπος που οι κάτοικοι παρακολουθούν απ΄το ραδιόφωνο την πρώτη εμφάνιση του ταλαντούχου νέου που ένοιωσαν δικό τους κι ας μη μπορούσαν να του μιλήσουν.
    και κάτι άλλο, για μουσικούς:
    The Death of a Violin https://youtu.be/byii_k4cvm8

  264. sarant said

    242-245-246 Συγνώμη, αλλά έπεσα νωρίς κι έτσι το αιχμαλωτισμένο σχόλιο (το 263 πλέον) διανυκτέρευσε στο φρέσκο.

  265. sarant said

    260 Με έβαλες και τα μέτρησα. Μικρός ταξίδευα πολύ, τώρα που είμαι έξω σπάνια πηγαίνω σε νησιά -πλην Αιγίνης 🙂

    Τα έβγαλα 31. Μετρώντας Κρήτη κι Έύβοια, μη μετρώντας Παμβώτιδα και το νησάκι των Πρεσπών, αλλά μέτρησα τη Μονή, το νησάκι το μικρό πλάι στην Αίγινα. Αλλιώς, 30.

  266. sarant said

    Ψέματα, 33, είχα ξεχάσει τις Σποράδες

  267. # 265

    μέτρησες και την Μονή, δηλαδή εγώ τον Πόρο που είναι Σφαιρία και Καλαβρία να τον μετρήσω για δύο ;

  268. Και μερικά αθλητικά…

    Η Λαμία κάπου κοντά στο 70 κι ενώ έπαιζε Γ Εθνική είχε αποκλείσει την ΑΕΚ στο κύπελλο σε μονό ματς αλλά το χθεσινό καπάκι για δεύτερη χρονιά με τον ΠΑΟ κι ενώ έκανε ροτέισιον (!) γιατί στόχος της είναι η παραμονή ξεπερνάει τα πάντα.
    Λεπτομέρεια :
    Το καθοριστικό πέναλτυ του ΠΑΟ έχασε ο δανεικός από τον ΠΑΟΚ Κάτσε και το απέκρουσε ο δανεικός από τον ΠΑΟΚ Μελίσσας που ήξερε από τις κοινές προπονήσεις τους πως κτυπάει ο Κάτσε τα πέναλτυ γι αυτό κααι τινάχτηκε ψηλά ενώ στα άλλα έπεφτε στις γωνίες !

  269. nikiplos said

    268@ αρχές 80ς ήταν που είχε αποκλείσει η Λαμία την ΆΕΚ…

  270. Πάνος με πεζά said

    Κατ’ αρχάς, ένα ωραίο κλείσιμο για τον Τσιτσιπά, μια που του αρέσουν τα αρχαία, «Κάτθανε Διαγόρα, ουκ ες Όλυμπον αναβήση» (Μια μέρα βεβαίως, θα ανέβει στον Όλυμπο, καιτο ρητό θα ισχύσει για κάποιον άλλον…Γιατί τώρα, ισχύει το άλλο ρητό, «Κι αν είσαι Τσιτσιπάς, με την αράδα σου θα πας… 🙂 »

    Για να μετρήσω κι εγώ νησιά ! Εκ των προτέρων λέω ότι μπαίνουν μέσα και όσα έχω επισκεφτεί έστω και για λίγο με τουριστικό καϊκι, π.χ. Ψέριμος, Πλάτη, Σαρία κλπ… Κατ’ αυτή τη λογική, και φυσικά εκτός Κρήτης και Εύβοιας, μου βγαίνουν 31, με προσθήκη επίσης της…Ρεβυθούσας, του νησιού του ΔΕΣΦΑ… (για να κλείσουμε τριανταμία).

  271. sarant said

    270 Α, μου θύμισες και την Κορωνησία, που νησί λογαριάζεται κι ας πήγαμε με αυτοκίνητο. Οπότε, 34 🙂

    Αλλά εσύ είσαι πιο νέος.

  272. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    Καλημέρα.

    Χτές τὸ βράδυ ἔκλεισα νωρὶς καὶ δὲν ἀπάντησα στὸ #213 τῆς Χαρούλας.

    Ναί, αὐτές εἶναι σκάρες γιὰ ἀνέλκυση-καθέλκυση σκαφῶν.

    Ὄχι, Λοῦ. Δὲν εἶναι γιὰ τεράστια κοψίδια (βροντόσαυρους). 🙂

    Πολὺ ἐνδιαφέρον καὶ τὸ σχόλιο τοῦ Corto (#230), γιὰ τοὺς πειρατές καὶ τὴ λεία τους καὶ τὸν εὐχαριστῶ γιὰ τὰ καλά του λόγια.

    Σχετικὸ καὶ τὸ #261 ἀπὸ τὸν Γιῶργο (Giorgos). Πράγματι ἡ πειρατεία ἦταν μέσον ἐπιβίωσης γιὰ πολλὰ νησιά. Ταυτόχρονα ἦταν καὶ μάστιγα.

    Εὐχαριστῶ καὶ τὸν Ἀλέξη γιὰ τὰ καλά του λόγια στὸ #256.

  273. ΓιώργοςΜ said

    Για τα νησιά και τον αριθμό τους, με Κρήτη και Εύβοια μέσα, τα βγάζω 34, αλλά τα περισσότερα τα επισκέφθηκα για επαγγελματικούς λόγους, οπότε δε μετράει και τόσο… 🙂
    Σημειώνω επίσης πως Λέσβο και Μυτιλήνη τα έβαλα μαζί…. 😛
    Για τη Λευκάδα, όπως είπα και στο 108 και μάλλον πέρασε ντούκου, πάμε οδηγώντας, αλλά με καράβι (η πλωτή γέφυρα θεωρείται πλοίο!)

  274. Μουσικός said

    Ευχαριστώ τους συσχολιαστές Πέπε και Cambas.

    Κύριε Σαραντάκο (είσθε και μηχανικός), και το 90% των Ελλήνων λένε εσφαλμένως λάμπα φθορίου (αντί του ορθού: λάμπα φθορισμού). Επίσης, άνω του 50% νομίζουν ότι το λίτρο είναι μονάδα μετρήσεως όγκου (ενώ είναι μονάδα μετρήσεως χωρητικότητος) – και, όταν έκανα θητεία, υπήρχαν και κάποιοι ηλίθιοι καραβανάδες που νόμιζαν ότι το λίτρο είναι μονάδα μετρήσεως … βάρους! Θα μπορούσα να γράψω πάμπολλα παραδείγματα.
    Τι θα γίνει, δεν πρέπει να τους διορθώνουμε και να διορθωνόμαστε; Θα αφήνουμε τα λάθη να διαιωνίζονται; Άλλωστε, εσείς διορθώνετε ακόμη και λεξικά.

  275. Χαρούλα said

    Καλημέρα! Ζηλεύω…!
    Εγώ μόνο 19 νησιά. Βέβαια δεν έπιασα ακατοίκητα(πλην Δήλου).
    Με το καλό να ταξιδεύουμε! Στην ανάγκη με τον νού!

  276. Χαρούλα said

    266
    Τις Σποράδες ή τις …Βορ.Σποράδες;😅

  277. sarant said

    275 Α, είχα ξεχάσει να μετρήσω τη Δήλο. Οπότε, πάω στα 35!

    274 Αγαπητέ φίλε, ως προς τη λάμπα φθορίου, το Χρηστικό Λεξικό της Ακαδημίας, το μόνο που λημματογραφεί τον όρο, έχει: λάμπα φθορισμού/φθορίου. Συνώνυμα.

    Ως προς το βιολί, ας κάνουμε ένα τεστ.
    Αν ρωτήσετε 100 ομιλητές της ελληνικής: Ο Χ. είναι βιολιστής, τι όργανο παίζει; Το 99% θα σας απαντήσουν «βιολί». Άρα, αυτή είναι η σημασία της λέξης.

    Οι σημασίες των λέξεων προκύπτουν κυρίως από τη χρήση τους και η συναίνεση των ομιλητών αποτυπώνεται στα λεξικά, όχι πάντοτε χωρίς λάθη.

    Κοιτάζω το Χρηστικό Λεξικό της Ακαδημίας, και βρίσκω:

    Ο βιολίστας, η βιολίστα: μουσικός που παίζει βιόλα
    Ο βιολιστής, η βιολίστρια: μουσικός που παίζει βιολί, συνώνυμο βιολονίστας.

    Νομίζω ότι αυτή η χρήσιμη διάκριση διευθετεί οριστικά το θέμα. Θα ήθελα να σας προτρέψω, όσο κι αν σας φαίνεται εξωφρενικό, να το ξανασκεφτείτε, να υποτάξετε τον εγωισμό σας διότι η γλώσσα δεν ειναι ιδιωτικό εγχείρημα ούτε ιδιοκτησία μιας συντεχνίας αλλά ανήκει στους πάντες. Για έναν τόσο κοινό όρο, δεν είναι οι μουσικοί «ιδιοκτήτες» του όρου. Οπότε, θα τολμήσω να πω ότι είναι πλέον λάθος να επιμένετε ότι ο βιολιστής παίζει βιόλα. Σας προτρέπω να υιοθετήσετε κι εσείς τον σωστό όρο.

  278. sarant said

    276 Πρακτικά ταυτίζεται ο όρος

  279. ΓιώργοςΜ said

    278 Κουιζάκι: Ποιος ξέρει πώς αλλιώς λέγονται οι Νότιες Σποράδες;

  280. Χαρούλα said

    279
    Κυκλάδες;!

  281. EΦΗ - ΕΦΗ said

    279 Β.Π. τση Κρήτης! 🙂

  282. sarant said

    280 Πιο χαμηλά

  283. EΦΗ - ΕΦΗ said

    279 Δωδεκάνησα λέει η Βίκι 🙂

  284. Corto said

    272 (Δημήτρης Μαρτῖνος):
    «Πράγματι ἡ πειρατεία ἦταν μέσον ἐπιβίωσης γιὰ πολλὰ νησιά. Ταυτόχρονα ἦταν καὶ μάστιγα»

    Δημήτρη πολύ εύστοχη αυτή η διατύπωση για την πειρατεία στις ελληνικές θάλασσες.
    Να προσθέσω ότι κατά την Τουρκοκρατία οι Έλληνες Ορθόδοξοι δέχονταν διπλό πλήγμα από τους πειρατές, διότι οι μεν Βερβερίνοι (μωαμεθανοί) κουρσάροι τούς έπαιρναν σκλάβους αντιμετωπίζοντάς τους ως απίστους, οι δε Δυτικοί κουρσάροι (κυρίως Μαλτέζοι, ίσως και Λιβορνέζοι κλπ) τους έπαιρναν σκλάβους θεωρώντας τους αιρετικούς.

  285. EΦΗ - ΕΦΗ said

    Από τα 6.000 ελληνικά νησιά λέει τα 117 κατοικούνται.Περίπου δηλαδή το 1/3 εχουν επισκεφτει όσοι πήγαν σε 30+ κατοικημένα.

  286. spiral architect 🇰🇵 said

    @274: Μεταξύ μουσικών (οργανοπαικτών) οι όροι βιολιστής (αυτός που παίζει βιόλα) και βιολονίστας/βιολιστής (αυτός που παίζει βιολί) είναι σαφείς, οι μουσικοί γνωρίζουν την ειδοποιό διαφορά και προσωπικά, συμφωνώ μαζί σου. Ο x-λεξικογράφος (που δεν είναι μουσικός) πιθανόν να μην αντιλήφθηκε αυτή τη διαφορά, νομίζοντας ότι η βιόλα είναι ένα μεγάλο βιολί, ξερωγώ. 🙄

    Για την παρανόηση μεταξύ λάμπας «φθορίου» και λάμπας φθορισμού ναι, έχεις δίκιο· κι εγώ σαν ακριβολόγος μηχανικός διορθώνω τον οποιοδήποτε λέγοντας του ότι το φθόριο είναι αλογόνο χημικό στοιχείο που ναι μεν υπάρχει σαν άλας μέσα στη λάμπα, αλλά αυτή φωτοβολεί με το φαινόμενο του φθορισμού που είναι γνωστό φωτοφυσικό φαινόμενο, άλλο αν ηχητικά ταιριάζουν. Οι συσκευασίες πάντως αναγράφουν «φθορισμού», αλλά άντε να πείσεις (περισσότερο θα μπερδέψεις) κάποιον με ελλείπεις γνώσεις επί του θέματος.

    Στα υγρά και μόνον σε αυτά ο όγκος και η χωρητικότητα (δοχείου-περιέκτη) ταυτίζονται. Για το βάρος και τον όγκο (υγρών και κυρίως ντίζελ θέρμανσης) έχουν γίνει πολλές παρανοήσεις με τους πετρελαιάδες λόγω της διαφοράς ε.β, νερού και πετρελαίου.

    Τελικά, ας μην είμαστε ακραία σχολαστικοί, δεν έχουμε όλοι τα ίδια αντικείμενα σπουδών και ενασχόλησης-εργασίας.

  287. ΓιώργοςΜ said

    280 Ε, δε γίνεται να είναι και Κυκλάδες και Σποράδες! Οι ονομασίες είναι αμοιβαίως αποκλειόμενες. Τζάμπα λεξιλογούμε; 🙂
    Το βρήκε η Έφη^2, αλλά έκανε σκονάκι…

  288. κουτρούφι said

    #274. Το λίτρο είναι μονάδα όγκου.

  289. Πάνος με πεζά said

    Α, ξέχασα και την Ελαφόνησο Λακωνίας ! Και φαντάζομαι, αρκετοί από σας.

  290. Πάνος με πεζά said

    Επίσης ίσως κάποιοι (εγώ δεν έχω πάει ποτέ) να ξεχάσατε και τη Σαλαμίνα…

  291. sarant said

    286 Πάντως οι περισσότεροι μουσικοί λένε «βιολίστας» για τη βιόλα

  292. sarant said

    291-286 Σχόλιο στο ΦΒ, όπου έβαλα την ερώτηση.

    Ο βιολιστής παίζει βιολί. Αυτός που παίζει βιόλα λέγεται βιολίστας. Ξέρω τι σας λέω, βιόλα παίζω!

  293. EΦΗ - ΕΦΗ said

    191 Δημ. Μαρτίνος (θέμε κι άλλα, βλέπεις σε τί ωραία μας ήβαλες! 🙂 )
    >>Εἶχα ἀκούσει κι ἐγὼ ἀπὸ Κουφονησιῶτες ὅτι εἶναι ἀπόγονοι πειρατῶν. Ἕνα ἀπὸ τὰ ἐπιχειρήματά τους ἦταν ὁ φοίνικας ποὺ ὑπῆρχε στὴν ὁμώνυμη παραλία. Ἔλεγαν πὼς τὸν φύτεψαν πειρατές,
    Για κουκούτσια από χουρμάδες πειρατών μας έλεγε ο δάσκαλος και για το Φοινικόδασος-Βάι Σητείας αλλά μετά μάθαμε πως ήταν ο γηγενής κρητικός φοίνικας του Θεόφραστου! Αυτό δεν αποκλείει βέβαια ότι μπορεί να κρατάμε,ειδικά εκεί στα νότια, από τίποτε Μπαρμπαρίνους 🙂
    https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9A%CF%81%CE%B7%CF%84%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CF%82_%CF%86%CE%BF%CE%AF%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CE%B1%CF%82

    Μια φωτό με τους φοίνικες στην Πρέβελη, χιονισμένους ,την περασμένη εβδομάδα. Πράμα όχι συχνό για το νοτιά μας.Έτσι για κλιματολογική ποικιλία και …συμπαράσταση στου Νικοκύρη της χιονισμένη …εγκαταβίωση 🙂

  294. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    284 Γειά σου Κόρτο.

    Εδώ https://www.slang.gr/definition/21858-pitsikomis#comment-105004 είχαμε κάνει σχετική κουβέντα με τον Δημήτρη (εγώ με το παλιό μου χρηστώνυμο), δες τα σχόλια. Έχει και ενδιαφέρουσα παραπομπή σε παλιότερη σαραντακοανάρτηση.

    Από μνήμης κάτι από τον Κρητικό Πόλεμο του Μ. Τζ. Μπουνιαλή, αν θυμάμαι καλά μιλάει για πειρατική επιδρομή Βενετσιάνων σε κάποιο νησί του Αιγαίου:

    παιδιά μικρά χριστιανών, γυναίκες τιμημένες
    εσύρνα τζι σαν πολτικές και καταδικασμένες
    […]
    αν στέκουν με τς Αγαρηνούς ή με τους Φράγκους λάχουν
    εις όποια χέρια τύχουσι τ’ αυτά οι Ρωμαίοι τα ‘χουν.

  295. giorgos said

    https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A7%CE%B1%CF%8A%CF%81%CE%B5%CE%BD%CF%84%CE%AF%CE%BD_%CE%9C%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%BC%CF%80%CE%B1%CF%81%CF%8C%CF%83%CE%B1
    Ο πιό περίφημος έλληνας πειρατής καί αρχιναύαρχος τού οθωμανικού στόλου .

  296. Alexis said

    #274: Το λίτρο είναι μονάδα μέτρησης όγκου υγρών και αερίων.

  297. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    Πάντως, στὴν ἔκφραση «αὐτὸς τὴ βιόλα του», ἡ βιόλα μπαίνει γιὰ ἔμφαση. Σε πιὸ ἥπιο κόλλημα λέμε «αὐτὸς τὸ βιολί του». 🙂

    Τὴν Πελοπόννησο τὴ βάλατε στὰ νησιά;
    «Oμοίως τὸ Καρπενῆσι καὶ τὸ Νησί τῆς Μεσσηνίας, τὴ Μεσσήνη. 🙂

  298. ΚΑΒ said

    Εμείς πάντως λέμε βιόλαζης κι όλοι συνεννοούμαστε. ΄Αλλωστε κανένας δεν παίζει βιόλα.

    Η κοινή φήμη περί των πειρατικών έξεων των Αμοργίνων, η επικρατούσα εις την λοιπήν Ελλάδα, δεν έχει υπόστασιν. Διότι επί της νήσου καθαρώς γεωργικής εκ τινων ευάριθμων πειρατικών πράξεων Αμοργίνων, δεν είναι δίκαιον ν’ αποδίδωνται εις πάντας τους κατοίκους τοιαυται εγκληματικαί πράξεις. Η Αμοργός ως εκ της αποκέντρου αυτής θέσεως και ως εκ των περί αυτήν πολυαρίθμων νησίδων ήτο κρυσφύγετον πειρατών προ της ελληνικής επαναστάσεως. Είτε δ’ εκ του κακού παραδείγματος, είτε και εξ ανάγκης εξήλθον πειραταί Αμοργίνοι οίτινες ενέπνευσαν τον τρόμον εις τους τας παραλίας κυρίως της Μικράς Ασίας οικούντας, αλλά η καταδίωξις και ο φυσικός θάνατος επήνεγκε τέρμα εις τας ειδεχθείς αυτάς πράξεις, και σήμερον ο περιηγούμενος την Αμοργόν και διαπλέων την περιξ θάλασσαν ακούει μόνον ως ιστορικάς διηγήσεις τα περί πειρατων, απανταχού ευρίσκων ασφάλειαν και ήμερα ήθη και φιλοξενίαν άπειρον και αφιλοκερδή.

    Εις τας παραδόσεις των κατοίκων δια ποιήματος δημώδους παρέμεινεν η ανάμνησις μιάς εκ των φοβερωτέρων νεωτέρων επιδρομών τω 1797, των Μανιατών, εχόντων επί κεφαλής τον καπετάν Στεκούλην καθ’ ην εδήωσαν όλας τας οικίας των Αμοργίνων και εφόνευσαν πολλούς.

    Α. Μηλιαράκη Αμοργός 1884

  299. EΦΗ - ΕΦΗ said

    297. Μακεδονήσι το νόστιμο και γλυκάνησο ομοίως ! 🙂

  300. Triant said

    54 (χωρίς την Μετώπη)! Τελικά έχω πάει σε κάμποσα.

  301. Corto said

    294:
    Γεια σου Χτήνος! Ωραίες πληροφορίες!

    Να προσθέσω ότι οι φοβερές επιδρομές των πειρατών/ κουρσάρων κλπ διαχρονικά δεν πραγματοποιούντο μόνο κατά των νησιών, αλλά γενικότερα κατά των παράκτιων πόλεων. Το 904 μ.Χ. οι Σαρακηνοί επιτέθηκαν ακόμα και στην Θεσσαλονίκη:

    https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%86%CE%BB%CF%89%CF%83%CE%B7_%CF%84%CE%B7%CF%82_%CE%98%CE%B5%CF%83%CF%83%CE%B1%CE%BB%CE%BF%CE%BD%CE%AF%CE%BA%CE%B7%CF%82_(904)

    Η πειρατεία στο Αιγαίο εξέλιπε ή έστω περιορίσθηκε μόλις στις αρχές του 19ου αιώνα, χάρη και στον ηρωικό αγώνα του Γάλλου ναυάρχου Μπιγκόν (ή ίσως Μπιγκότ), προς τιμήν του οποίου υπάρχει μνημείο στην Αστυπάλαια.
    Στο παρακάτω διαβάζουμε την ενδιαφέρουσα λεπτομέρεια ότι στην Μαλτεζάνα της Αστυπάλαιας «το 1827, ο Γάλλος Μπιγκότ πυρπόλησε το πλοίο του, για να μην αιχμαλωτιστεί από τους πειρατές».

    https://rodosreport.gr/astypalia/

  302. Corto said

    Και μία μάλλον άγνωστη ιστορία:
    Οι ναυτικές επιχειρήσεις των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής στο Αιγαίο, εναντίον των Ελλήνων πειρατών κατά το διάστημα 1825 έως 1828:

    https://en.wikipedia.org/wiki/Aegean_Sea_Anti-Piracy_Operations_of_the_United_States

  303. κουτρούφι said

    #294. Δείτε τον ορισμό του λίτρου στην αγγλική wiki (η ελληνική τα ‘χει λίγο σαλάτα). Ένα κομμάτι συμπαγούς σίδερου με ακμές 10 εκατ η καθεμία έχει όγκο 1 λίτρο.

  304. ΣΠ said

    Το λίτρο είναι μονάδα μέτρησης όγκου.
    1 λίτρο = 1000 κυβικά εκατοστά.
    1 κυβικό μέτρο = 1000 λίτρα.

    Η χωρητικότητα (capacitance) μετριέται σε φαράντ. 🙂

  305. loukretia50 said

    Κάποιοι μπορεί να ενδιαφέρονται για μια περιήγηση σε μουσεία , στις εκθέσεις μουσικών οργάνων απ΄όλο τον κόσμο. H περιήγηση είναι εύκολη. Στο γαλλικό είναι σαν παιχνίδι.
    CITE DE LA MUSIQUE- PHILARMONIE DE PARIS
    https://philharmoniedeparis.fr/fr/musee-de-la-musique/collection/parcours
    https://philharmoniedeparis.fr/fr

    ΜUSEUM of FINE ARTS BOSTON
    http://www.mfa.org/collections/musical-instruments

    https://www.mfa.org/node/9484
    https://www.mfa.org/node/9427

    ΗΟRNIMAN MUSEUM UK
    https://www.horniman.ac.uk/collections/browse-our-collections/object/12599/page/2
    https://www.horniman.ac.uk/

    KUNST HISTORISCHES MUSEUM WIEN
    http://www.khm.at/en/visit/collections/collection-of-historic-musical-instruments/selected-masterpieces/

    MUSEUM of ART and ARCHEOLOGY OXFORD
    https://www.ashmolean.org/messiah-violin-stradivari

  306. gbaloglou said

    «ανερούσα» — κάπου την θυμάμαι αυτήν την λέξη, μήπως υπάρχει στις «Λέξεις που Χάνονται»; [Δεν το έχω μαζί μου εδώ για να δω…]

  307. loukretia50 said

    306. Τη λέξη την έχω συναντήσει σίγουρα σε ποίημα και πρέπει να έχει κάποια σχέση με την κίνηση των νερών.
    Το θυμάμαι γιατί νόμιζα πως ήθελε να γράψει «αναιρούσα» που φυσικά δεν ταίριαζε και το είχα ψάξει.
    Ίσως στον Παλαμά.
    Τώρα δεν τη βρίσκω όμως, οι ειδικοί θα βοηθήσουν περισσότερο.

  308. Theo said

    @306, 307:
    Κι εγώ τη θυμόμουν στον Παπαδιαμάντη, αλλά δεν τη βρίσκω.
    Στο Βικιλεξικό γράφει πως είναι άλλη μορφή της αναρρούσας:
    1. η (ορμητική) επιστροφή του κυματισμού προς τα πίσω
    2. δίνη, περιδίνηση, ρουφήχτρα
    3. ανεμοστρόβιλος (στη θάλασσα)
    4. (κατ’ επέκταση) γοργόνα, νεράιδα, ξωτικό

    και την ετυμολογεί από το αναρρέω.

  309. Theo said

    @306:
    Ναι, υπάρχει στις «Λέξεις που χάνονται»:
    «μια λέξη με δυο σημασίες· αφενός, η επιστροφή του κυματος από την πραλία στη θάλασσα, και αφετέρου η νεράιδα του γιαλού, το ξωτικό» και παραπέμπει σε Ψυχάρη, Παλαμά και Παπαδιαμάντη.

    «Τὸ γνωμικὸν ἤχησεν ὡς προφητεία εἰς τὰ ὦτα τῆς Ἀχτῶς, τῆς κυριωτέρας ἀπ᾿ ὅλες τὶς θειάδες τῆς Ἀρχοντούλας, ἥτις πάραυτα ἤρχισε νὰ «ὁρμηνεύῃ» τὴν ἀνεψιάν της.

    ― Τά*, τ᾿ ἤτανε;… Τί τὴν ἤθελες νὰ τὴν πάρῃς μαζί σου; Κοτζὰμ ἀναρρούσα*, κορίτζι μ᾿!… Τ᾿ εἶν᾿ αὐτήνη;… Πῶς μαθές; Σοῦ χρειαζότανε μιὰ φοβερή, ἀνεράιδα, νὰ τὴν κουβαλήσῃς ἐδῶ, ἀπ᾿ τὸ Πόρτο, θὰ πῶ*; ἔχετε τόσες δουλειές, μαθές, καὶ δὲ συφτάνεστε*; Ἢ ἔχεις τὰ πολλὰ παιδιά, γλέπεις; Χαθήκανε τὰ φτωχοκόριτσα ἐδῶ νὰ σὲ παραπιάσουνε καὶ νὰ σὲ δουλέψουνε, σὲ οὗλα τὰ πάντα;… Τί τὴν ἤθελες, τὴ Βδοκιά, θὰ πῶ; (ἡ Ἀχτὼ δὲν εἶχεν ἀκούσει ἀκόμη τὸ ὄνομα τῆς ξένης, ἀλλ᾿ ἔσπευσεν αὐθαιρέτως νὰ τὴν ὀνοματίσῃ οὕτω). Τί σοῦ χρειαζόταν ἡ Μαρουσώ; (ἄλλο πάλιν ὄνομα τῆς ἔδιδε). Μὲ ὅσα κομμάτια θὰ σοῦ χαλνᾷ μποροῦσες νὰ χορτάσῃς μισὸ κοπάδι ἀπ᾿ τὰ φτωχοκόριτσα τοῦ μαχαλᾶ σας!… Θέλεις πέντε τόπια τσίτι γιὰ νὰ τὴν ντύσῃς κοτζὰμ ἀφοράδα ὣς κεῖ ἀπάνω, θὰ πῶ… καὶ νὰ μὴ βαστᾷ ἀπ᾿ τὴν Τρίτ᾿ ὣς τὴν Τετράδη… Μὲ πέντε πηχόπουλα ἀρμενόπανο μποροῦσες νὰ ντύσῃς ἕνα τσομπανόπουλο, φτωχὸ κορίτσι… καὶ νά ᾽ναι σκλάβος… νὰ σοῦ λέῃ κ᾿ εὐχαριστῶ!… Τί τὴν ἤθελες τὴ Συνοδιά, ἐγὼ θαμάζουμαι*· τί τὴν ἤθελες;» (Παπαδιαμάντης, Ερμη στα ξένα)

  310. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    306,307 Ναι στο Νικοκύρη και στον Παλαμα 🙂
    Λέξεις που χάνονται/Νίκος Σαραντάκος
    https://sarantakos.wordpress.com/mybooks/lexihan/
    Αναρούσα και ανερούσα είναι μια λέξη με δυο σημασίες αφενός, η επιστροφή του κύματος από την παραλία στη θάλασσα, αλλά και η δίνη μέσα στη θάλασσα, και αφετέρου η νεράιδα του γιαλού, το ξωτικό. Από τη μετοχή του αναρρέω, αναρρέουσα, με αποβολή του «ε» υπό την επίδραση άλλων μετοχο>ν όπ (ος γλνκοφιλούσα. Θα το βρείτε, γραμμένο και με δύο «ρ». Ο Ψυχάρης στα Ρόδα και μήλα μιλάει για την Άνδρο: «Οι αμμουδιές της είναι χαριτωμένες, τα κύματά της φοβερά, οι ανερούσες εκείνες που σε παίρνουν και σε παρασέρνουν και δε σ αφήνουνε πια. Κι η αγάπη τέτοια είναι- έχει αμμουδιές κι ανερούσες. Θέλοο κι η ποίηση να είναι τέτοια, θέλω να μοιάζει της Άντρος, να είναι χαρά και, τρομάρα». Με τη σημασία της νεράιδας, έχει γράψει εγκώμια ο Παλαμάς: «πράσινομαλλούσα και φεγγοβολούσα / μέσ στις ανεράιδες ρήγισσα ανερούσα», ενώ στην Έρμη στα ‘ξένα οι Σκιαθίτισσες του Παπαδιαμάντη βάζουν λόγια στη νοικοκυρά, πως δεν έπρεπε να φέρει μαζί

  311. loukretia50 said

    Τheo και ΕΦΗ-ΕΦΗ μου δώσατε μεγάλη χαρά!
    Είναι μαρτύριο να θυμάμαι σκόρπια διάφορα που μου έκαναν εντύπωση ή μου άρεσαν και να μη μπορώ να τα βρω.
    Να μου λέγατε και σε ποια συλλογή ή ποίημα του Παλαμά συναντάμε αυτή τη ρήγισσα ανερούσα…

  312. Χαρούλα said

    Λου, θαλασσινη νεράιδα
    «Πρασινομαλλούσα και φεγγοβολούσα μεσ’ τις ανεράιδες ρήγισσα ανερούσα»,

    http://www.greek-language.gr/digitalResources/literature/tools/concordance/browse.html?cnd_id=1&text_id=1734

  313. sarant said

    309-310 Με προλάβατε, ευχαριστώ

    311 Ίσως δεν είναι γνωστή η Ανεμόσκαλα, με συμφραστικούς πίνακες για τους πιο σημαντικούς μας ποιητες

    Οπότε, η ρήγισσα ανερούσα εδώ:

    http://www.greek-language.gr/Resources/literature/tools/concordance/browse.html?text_id=1734&hi=431579&cnd_id=7

  314. loukretia50 said

    Τώρα αν σας πω ότι μέχρι αυτή τη στιγμή έψαχνα στις συλλογές του Παλαμά στην Ανεμόσκαλα και » ανερούσα» δεν εύρισκα, τι θα μου λέγατε?
    Η πρώτη αναζήτησή μου για σκέτη τη λέξη επέμενε να μη βγάζει αποτέλεσμα.
    Σας ευχαριστώ!
    (ε, όχι και να αγνοώ την Ανεμόσκαλα καλέ! )

  315. loukretia50 said

    314. συνέχεια
    Ξαναδοκίμασα από πείσμα και διαπίστωσα ότι δε βγάζει αποτέλεσμα στο «αναρούσα». Νόμιζα πως είχα γράψει «-ε».

  316. sarant said

    314-5 Είπα κι εγώ 🙂

  317. gbaloglou said

    306-314 Πολύ ενδιαφέροντα και συγκινητικά όλα αυτά, από πλευράς μου πάντα αναρωτιόμουν για την απόδοση στα Ελληνικά του undertow!

    [Έχει πολύ γέλιο η υπόθεση, ως πριν λίγα λεπτά νόμιζα ότι ήταν undertoe, όπου toe είναι τα ποδοδάκτυλο, οπότε undertoe θα ήταν αυτό που ‘τρέχει’ κάτω από αυτό, εκεί δηλαδή ακριβώς (βυθός) που το αντίρευμα — αυτό μου δίνει η babylon για το undertow 🙂 — έχει μέγιστη ισχύ (υποθέτω). Οι δύο λέξεις, toe και tow, προφέρονται όμοια — από εμένα τουλάχιστον 🙂 (Σας δίνω και δύο αγαπημένες εκφράσεις, «on your toes» = «σε ετοιμότητα» και «wife in tow» = «συρόμενη σύζυγος».)]

  318. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    Τὴν ἀνερούσα τὴν ξέρω ἀπὸ τὴ θερμιώτικη ντοπιολαλιά. Μάλιστα εἶναι ἀπὸ τὶς λέξεις ποὺ ἔχουν ἐπιβιώσει μέχρι τὶς μέρες μας.

    Χαίρομαι ποὺ μαθαίνω σήμερα τὴν ἐτυμολογία καὶ τὶς φιλολογικὲς ἀναφορές της.

    Νὰ εἴσαστε καλὰ ποὺ τὴ σχολιάσατε καὶ ποὺ δώσατε ὅλες τὶς σχετικὲς πληροφορίες.

  319. sarant said

    317 Ανύπαρκτο πράγμα η συρόμενη σύζυγος.

  320. Πέπε said

    Το undertow δε λέγεται αντιμάμαλο;

  321. gbaloglou said

    318 …Και την έχεις χρησιμοποιήσει, εδώ και εδώ!

  322. gbaloglou said

    319 Το γκουγκλ δίνει 149.000 αποτελέσματα για wife in tow … και 462.000 αποτελέσματα για husband in tow 🙂

  323. gbaloglou said

    320 κυματανάπαλση είναι το αντιμάμαλο 🙂

  324. ΓιώργοςΜ said

    317/319 Αν υπάρχει αντίστοιχη έκφραση, είναι «σέρνοντας και τη σύζυγο/το σύζυγο/τον Χ»
    https://dictionary.cambridge.org/dictionary/english/in-tow

  325. sarant said

    322 «Η γυναίκα μου μού είπε να το πω»

  326. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    @325/322. 462001 🙂

  327. ΣΠ said

    322
    149.000 λένε ψέματα.

  328. loukretia50 said

    Οι γυναίκες στη Δύση δύσκολα σύρονται.
    Συμβαίνει όμως να παρασύρονται!

  329. Former Aegean Freak said

    Συμφωνώ με τους συσχολιαστές Μουσικός, Πέπε, Cambas και Spiral Architect.

    Βιολί παίζει ο βιολονίστας ή βιολονιστής (θηλ. βιολονίστρια) και βιόλα παίζει ο βιολίστας ή βιολιστής (θηλ. βιολίστρια).

    Το χρηστικό λεξικό της Ακαδημίας είναι για τα σκουπίδια (συγγνώμη: για ανακύκλωση χάρτου). Το σωστό είναι λάμπα φθορισμού· αυτό το «λάμπα φθορίου» βγάζει μάτι.

    Λοιπόν, όσον αφορά τα νησιά μόνον του Αιγαίου, έχω επισκεφθεί τα εξής 37:
    1. Κρήτη (4 φορές)
    2. Εύβοια (αμέτρητες φορές)
    3. Λέσβος (25 φορές)
    4. Σάμος (4 φορές)
    5. Ικαρία (1 φορά)
    6. Φούρνοι (1 φορά)
    7. Σαλαμίνα (αμέτρητες φορές)
    8. Αίγινα (αμέτρητες φορές)
    9. Πόρος (αμέτρητες φορές) – το μετρώ 1 (ενώ είναι 2)
    10. Ύδρα (αμέτρητες φορές)
    11. Σπέτσες (αμέτρητες φορές)
    12. Τήνος (2 φορές)
    13. Μύκονος (1 φορά)
    14. Δήλος (1 φορά)
    15. Θήρα (4 φορές)
    16. Ίος (7 φορές)
    17. Πάρος (12 φορές)
    18. Αντίπαρος (3 φορές)
    19. Σύρος (24 φορές)
    20. Νάξος (5 φορές)
    21. Αμοργός (6 φορές)
    22. Σχοινούσσα (4 φορές)
    23. Ηρακλειά (4 φορές)
    24. Δονούσα (8 φορές)
    25. Άνω Κουφονήσι (2 φορές)
    26. Σίφνος (6 φορές)
    27. Σέριφος (5 φορές)
    28. Φολέγανδρος (3 φορές)
    29. Ανάφη (7 φορές)
    30. Ρόδος (3 φορές)
    31. Καστελόριζο (1 φορά)
    32. Πάτμος (2 φορές)
    33. Τήλος (1 φορά)
    34. Νίσυρος (1 φορά)
    35. Κως (1 φορά)
    36. Λήμνος (5 φορές)
    37. Σκύρος (1 φορά)
    Δεν υπολογίζονται οι φορές που πήγα για αλλαγή πλοίου ούτε που επανήλθα δεύτερη φορά στο ίδιο ταξίδι.
    Διευκρινίζω ότι δεν έχω σχετική καταγωγή ούτε έχω μείνει (είτε για εργασία είτε για σπουδές) σε κανένα από αυτά.

    Η Δήλος θεωρείται το κέντρο του Αιγαίου. Γύρω από τη Δήλο είναι οι Κυκλάδες. Και μετά (πιο έξω) είναι οι Σποράδες: Βόρειες Σποράδες (οι γνωστές), Ανατολικές Σποράδες (Λήμνος, Λέσβος, Χίος, Ψαρά, Οινούσσες, Σάμος, Φούρνοι, Ικαρία), Νότιες Σποράδες (Δωδεκάνησα – που είναι … 14!), Δυτικές Σποράδες (νησιά Σαρωνικού).

    Μια που αναφέρθηκαν τα βιολιά και η Σχοινούσσα, θα αποτελούσε παράλειψη να μη μνημονεύσω και τον Νίκο Οικονομίδη (υιός, νομίζω ο τρίτος, του Μήτσου Οικονομίδη του κουφού). Ο Νίκος Οικονομίδης και είχε σπουδάσει κλασσικό βιολί και ταλαντούχος είναι. Για κάποιο χρονικό διάστημα έπαιζε και στο κέντρο «Αιγαίο» στην Αθήνα. Θεωρώ εαυτόν τυχερό διότι, δεκαπενταύγουστο 1982, τον απόλαυσα να παίζει βιολί στο πανηγύρι της Παναγιάς στη Σχοινούσσα.
    Ο Μήτσος Οικονομίδης ο κουφός ήταν, επίσης, βιολονίστας, αγρότης, κτηνοτρόφος, ψαράς, οικοδόμος και ειδικός φρεατωρύχος (είχε έμφυτο ταλέντο να σκάβει πηγάδια). Θυμάμαι, κάποτε, στην παραλία Αλμυρός (όπου κάναμε ελεύθερη κατασκήνωση και γυμνισμό) μάς είχε πει: «Μα αυτοί οι άνθρωποι δεν έχουν μυαλό; Ξοδεύουν τόσα λεφτά για να κτίσουν εξοχικά, ενώ μπορούν να μείνουν με σκηνή». Τελευταία φορά πήγα στη Σχοινούσσα το 1994· εάν κάποιος γνωρίζει αν ζη (ή, τέλος πάντων, τι απέγινε), ας το γράψει.

    Δυστυχώς, ουδέποτε ταξίδευσα με τη «Μαριάννα», αν και την «πρόλαβα» (και είχα ευκαιρίες), και το έχω μετανοιώσει (για την ακρίβεια: «πάω να σκάσω»). Έχω ταξιδεύσει, μία φορά (από το Άνω Κουφονήσι στη Σχοινούσσα), με το πλεούμενο του Πράσινου και, αρκετές φορές, με όλους τους «Σκοπελίτες».

    Την ίδια περίοδο, μεσουρανούσε και ο θρυλικός καπετάνιος «αράπης» – αλλά γι’ αυτόν θα πρέπει να γραφεί ολόκληρο ξεχωριστό άρθρο.

    Ως γνωστόν, η Αμοργός έχει 2 λιμάνια και τα μεγάφωνα του πλοίου λένε Κατάπολα και Αιγιάλη. Δεν είναι λίγοι οι άσχετοι που θέλουν να πάνε στην Αμοργό και … δεν κατεβαίνουν!

    Όσοι ξέρουν από Αμοργό, θα θυμούνται και τον «άγριο χαμό» στην Αιγιάλη. Η αιτία ήταν η ρατσιστική αντιπάθεια κάποιων ντόπιων στο διαφορετικό και η αυταπάτη τους ότι εξ αιτίας ημών των «αλητών» (ελεύθερων) κατασκηνωτών, δεν πάνε οι πλούσιοι τουρίστες με τα κότερα. Αφορμή στάθηκε ένας σκυλοκαυγάς όπου ο σκύλος ενός κατασκηνωτή «κατατρόπωσε» το σκύλο ενός ντόπιου! Ο ντόπιος πήγε να του ζητήσει το λόγο· λογοφέρανε, αλληλοσπρωχτήκανε και ο ντόπιος έπεσε και κτύπησε το κεφάλι του. Επακολούθησε γενική σύρραξη, για σειρά ημερών, και πήγαν τα ΜΑΤ για να επιβάλουν την τάξη! Πρέπει να ήταν το 1985· εάν κάποιος θυμάται ποιο έτος, ας το γράψει.

    Όλοι οι Μικροκυκλαδίτες έχουν αμοργιανά επώνυμα. Κάποια από τα επώνυμά τους απαντούν μόνο στην Αμοργό (Βεκρής, Κωβαίος, Πράσινος, κλπ)· κάποια απαντούν και σε άλλα νησιά (Νομικός, Ρούσσος, κλπ) και κάποια σε όλη την Ελλάδα (Βενετσάνος, Σκοπελίτης, Οικονομίδης, κλπ). Επίσης, κάποια αμοργιανά επώνυμα δεν υπάρχουν στις Μικρές Κυκλάδες (Λάρδης, κλπ).
    Στις Κυκλάδες απαντά και το επώνυμο Ανερούσης, αλλά όχι στην Αμοργό (οπότε ούτε και στις Μικρές Κυκλάδες).

  330. sarant said

    329 Εντυπωσιάζομαι από τα νησιολογικά, διαφωνώ ριζικά με τα λεξικογραφικά.

    Υπόψη ότι όλα τα λεξικά λένε: βιολιστής = ο μουσικός που παίζει βιολί. Απλώς, το Χρηστικό της Ακαδημίας, πέρα από αυτό, λέει και βιολίστας = ο μουσικός που παίζει βιόλα. Αυτό μάλλον δείχνει ότι υπερέχει (στο συγκεκριμένο θέμα) από τα άλλα.

  331. Γιάννης Ιατρού said

    90/91: Ένα ωραίο φιλμ για τον Αγγελόπουλο (Lettre à Théo της Elodie Lélu), παρουσιάζει η ΕΡΤ ( DOC ON ΕΡΤ) έως τις 4 Φεβρουαρίου 2019 εδώ:
    https://webtv.ert.gr/ert1/doc-on-ert/21ian2019-epistoli-ston-thodoro-aggelopoylo-doc-on-ert/?fbclid=IwAR1lAlkT5FaJCtc5dcdaaSxFYSN2p7vShYXUkeiIl58j_CmE2tFdIkwP_qw

    Σπεύσατε, μετά τις 4/2 δεν θα το βλέπετε, έχει και πολύ δικό μας άνθρωπο 🙂 μέσα!

  332. Former Aegean Freak said

    202. & 208.:
    Εκείνο το φορτηγάκι «Κατερίνα» [που ανέφερε ο συσχολιαστής Cambas (σχόλιο 187.) και το θυμάμαι και ο γράφων] γνωρίζετε τίνος ήταν;
    Το 1984, ταξίδευσα 3 φορές με τον «Πανορμίτη» [Ρόδος – Καστελόριζο, Καστελόριζο – Ρόδος & Πάτμος – Πυθαγόρειο Σάμου (μέσω Αρκών & Αγαθονησίου)]. Είναι βέβαιο ότι αυτός ο «Πανορμίτης» δεν ήταν του Σκοπελίτη· όμως, το πλοιαράκι ήταν άλλο (άσχετο απ’ αυτό του Σκοπελίτη) ή το ίδιο που το είχε πωλήσει;

    237.:
    Όλοι οι (σημερινοί) Μικροκυκλαδίτες έλκουν καταγωγή από την Αμοργό.
    Το μόνο νησί που μάλλον υπήρχαν πειρατές και στις αρχές του δεκάτου ενάτου αιώνος ήταν η Αλόννησος· γι αυτό και ονομάζεται και Δαιμονόνησος (αν και υπάρχουν πηγές που όλες οι Βόρειες Σποράδες αποκαλούνται Δαιμονόνησος).

    331.:
    Όπως έγραψε και ο συσχολιαστής Πέπε (σχόλιο 233.), οι μουσικοί πρέπει να διακρίνουν και τη γυναίκα που παίζει βιολί απ’ αυτή που παίζει βιόλα· δεν μπορεί αμφότερες να είναι βιολίστριες. Εάν πάλι χρησιμοποιήσουμε το αδόκιμο (η) βιολίστα, ο πληθ. βιολίστες επιφέρει πλήρη σύγχυση και ως προς το όργανο (βιολί ή βιόλα) και ως προς το φύλο (γυναίκες ή άνδρες).
    Δεν μπορεί να συμφωνούμε σε όλα.

  333. spiral architect 🇰🇵 said

    Ο ρουφιάνος των πλεούμενων για το Εξπρές Σκοπελιτης.
    (ο παλιός … είπαμε)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: