Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Δυο σοβιετικοί συγγραφείς στη Νέα Υόρκη (η Ranele μεταφράζει Ιλφ και Πετρόφ)

Posted by sarant στο 27 Ιανουαρίου, 2019


Πριν από κάμποσο καιρό είχα παρουσιάσει στο ιστολόγιο ένα εύθυμο διήγημα των αγαπημένων μου σοβιετικών σατιρικών συγγραφέων Ηλία Ιλφ και Ευγενίου Πετρόφ, το «Ένας σοβιετικός ροβινσώνας«. Στα σχόλια της συζήτησης εκείνης θα βρείτε και ένα διήγημα που περιέχει τις ταξιδιωτικές εντυπώσεις των Ιλφ και Πετρόφ από την Ελλάδα.

Όπως είχα γράψει παλιότερα, ο Ιλφ και ο Πετρόφ έδωσαν τους δίδυμους ήλιους της σοβιετικής σάτιρας, τα εξαιρετικά μυθιστορήματα «Οι δώδεκα καρέκλες» και «Το χρυσό μοσχάρι». Στο πρώτο, λίγα χρόνια μετά την επανάσταση, ο αριστοκράτης Βορομπιάνινοφ αναζητά έναν θησαυρό που είναι κρυμμένος σε μία από τις δώδεκα καρέκλες της πάμπλουτης θείας του. Συνεταιρίζεται με τον γοητευτικό απατεώνα Οστάπ Μπέντερ, και αφού διατρέξουν τη μισή Σοβιετική Ένωση βρίσκουν -ή δεν βρίσκουν- τον θησαυρό. Στο «Χρυσό μοσχάρι» ο Οστάπ είναι αρχηγός μιας μικρής σπείρας απατεώνων που αναζητούν έναν σοβιετικό εκατομμυριούχο -και πάλι, τον βρίσκουν αλλά… Η συνέχεια επί της οθόνης, θα έλεγα, αφού κάποτε θα παρουσιάσω τα κλασικά αυτά έργα.

Και τα δυο ονόματα είναι ψευδώνυμα, ο Ιλφ λεγόταν Φάινζιλμπεργκ, ο Πετρόφ: Κατάγιεφ -αδελφός του είναι ο γνωστός συγγραφέας Βαλεντίν Κατάγιεφ. Γεννημένοι κι οι δυο στην Οδησσό, στο Χρυσό Μοσχάρι την αποκαλούν Τσερνομόρετς αν θυμάμαι καλά, κι έχουν κι έναν Έλληνα, τον Βαλιάδη, στην παρέα των γέρων με τα πικέ γιλέκα. Ο Ιλφ πέθανε από φυματίωση το 1937, τον Πετρόφ τον ρίξαν οι Γερμανοί το 1942, όταν, πολεμικός ανταποκριτής, επέστρεφε αεροπορικώς από την πολιορκημένη Σεβαστούπολη.

Τα δυο τους μυθιστορήματα γνώρισαν αξεπέραστη αποδοχή από το αναγνωστικό κοινό και πλούτισαν τη ρωσική γλώσσα με κάμποσες παροιμιώδεις εκφράσεις.

Από τότε που διάβαζα, νέος, τις Δώδεκα καρέκλες και το Χρυσό μοσχάρι, είχα μάθει ότι οι δυο συγγραφείς, πέρα από αμέτρητα διηγήματα, είχαν επίσης γράψει ένα ακόμα βιβλίο μαζί, τη «Μονώροφη Αμερική», ταξιδιωτικές εντυπώσεις από την επίσκεψή τους στις ΗΠΑ στα μέσα της δεκαετίας του 1930. Μέσα στα απειράριθμα σχέδια που κάνει κανείς σε νεαρή ηλικία, είχα κι εγώ το σχέδιο να βρω, να διαβάσω, να μεταφράσω ή να αναθέσω τη μετάφραση και να εκδώσω το βιβλίο αυτό.

Σήμερα έρχομαι κοντά στην κατά κάποιο τρόπο εκπλήρωση εκείνου του νεανικού σχεδίου. Η φίλη μας η Ranele, που αρκετές φορές μάς έχει δώσει μεταφράσεις της από τα ρωσικά (παράδειγμα) μού έστειλε πριν από λίγο καιρό μεταφρασμένα τα πέντε πρώτα κεφάλαια της Μονώροφης Αμερικής, του βιβλίου των Ιλφ και Πετρόφ και εδώ σας παρουσιάζω το δεύτερο κεφάλαιο, το πρώτο βράδυ των συγγραφέων στη Νέα Υόρκη. Δεν διάλεξα το πρώτο κεφάλαιο, επειδή περιγράφει το (πολυήμερο) ταξίδι με το υπερωκεάνειο Νορμανδία κι έτσι δεν αναφέρεται στις ΗΠΑ.

Ο Ιλφ και ο Πετρόφ έμειναν στις Ηνωμένες Πολιτείες 10 εβδομάδες και τις διέσχισαν με αυτοκίνητο, μεταξύ άλλων πάνω στον θρυλικό αυτοκινητόδρομο 66, φτάνοντας ως τη Δυτική Ακτή. Δημοσίευσαν τις εντυπώσεις τους στο περιοδικό Ογκανιόκ, με φωτογραφίες σαν κι αυτή, από τη μηχανή Λάικα του Πετρόφ. Το βιβλίο εκδόθηκε, όπως είπαμε, το 1936 και ήταν το κύκνειο άσμα του συγγραφικού διδύμου, αφού ο Ιλφ πέθανε τον επόμενο χρόνο.

Η Ranele μού έστειλε τις μεταφράσεις της σε δίστηλη μορφή, αντικριστά με το πρωτότυπο, αλλά προτίμησα να παρουσιάσω εδώ μόνο το ελληνικό κείμενο, αφού, κακά τα ψέματα, η δίστηλη παρουσίαση ελάχιστους αναγνώστες θα ενδιέφερε, τους ρωσομαθείς μόνο. Όμως, επειδή στο ιστολόγιο έχουμε και ρωσομαθείς, αρκετούς μάλιστα, μπορούν να βρουν τη ρωσική μετάφραση εδώ, ή, ακόμα καλύτερα, την αντικριστή παρουσίαση σε δίστηλο, εδώ.

Η Ρανέλε είναι Ρωσίδα που ζει στην Ελλάδα, οπότε η ελληνική δεν είναι η μητρική της γλώσσα. Μπορεί να έχουν ξεφύγει μεταφραστικά λάθη ή κάποιες αδέξιες χρήσεις. Έκανα κι εγώ μερικές διορθώσεις στο κείμενό της.

 

Κεφάλαιο Β΄. Το πρώτο βράδυ στη Νέα Υόρκη

Η αίθουσα του τελωνείου της αποβάθρας «Γαλλικές Γραμμές» ήταν τεράστια. Ψηλά κάτω από την οροφή κρέμονταν μεγάλα σιδερένια γράμματα του λατινικού αλφαβήτου. Ο κάθε επιβάτης έπιανε θέση κάτω από το γράμμα με το οποίο ξεκινούσε το επίθετό του. Εδώ πέρα θα κατέφθαναν από το πλοίο οι βαλίτσες του και εδώ πέρα θα περνούσαν κιόλας από τον έλεγχο.

Οι φωνές των άρτι αφιχθέντων και αυτών που τους υποδέχονταν, τα γέλια και τα φιλιά αντηχούσαν μες στην αίθουσα, οι απογυμνωμένες σωληνώσεις και οι παροχές της οποίας την έκαναν να μοιάζει με πτέρυγα εργοστασίου που κατασκευάζει τουρμπίνες.

Δεν είχαμε ειδοποιήσει κανέναν για την άφιξή μας, συνεπώς δεν μας περίμενε κανείς. Στριφογυρίζαμε κάτω από τα γράμματά μας περιμένοντας τον υπάλληλο του τελωνείου. Επιτέλους εκείνος κατέφτασε. Ήταν ένας ήρεμος και διόλου βιαστικός άνθρωπος. Δεν τον άγχωνε καθόλου το γεγονός ότι είχαμε διασχίσει ολόκληρο τον ωκεανό για να του δείξουμε τις βαλίτσες μας. Εκείνος από ευγένεια μόλις που ακούμπησε με τα ακροδάχτυλά του την απάνω στρώση των ρούχων μας χωρίς καν να μπει σε κόπο να κοιτάξει τίποτα άλλο. Ύστερα έβγαλε τη γλώσσα του, μια εντελώς συνηθισμένη, σαλιωμένη γλώσσα, που δεν ήταν εξοπλισμένη με κάποιον ειδικό μηχανισμό, σάλιωσε δύο μεγάλες ετικέτες και τις κόλλησε πάνω στις βαλίτσες μας.

Είχε βραδιάσει όταν επιτέλους τελειώσαμε με τις διατυπώσεις. Ένα λευκό ταξί με τρία αναμμένα φωτάκια στην οροφή, που έμοιαζε με παλιομοδίτικη άμαξα, μας πήγαινε στο ξενοδοχείο. Στην αρχή μας βασάνιζε η σκέψη ότι λόγω της απειρίας μας επιβιβαστήκαμε σε ένα απαρχαιωμένο, της κακιάς ώρας ταξί, ότι φαινόμαστε γελοίοι σαν τους επαρχιώτες. Μα κοιτάζοντας δειλά δειλά από το παράθυρο, είδαμε ότι προς όλες τις κατευθύνσεις έτρεχαν αυτοκίνητα με τα ίδια γελοία φαναράκια που υπήρχαν και στο δικό μας ταξί. Τότε μονάχα ηρεμήσαμε λιγάκι. Μόνο αργότερα καταλάβαμε ότι τα φαναράκια στην οροφή καθιερώθηκαν ώστε τα ταξί να ξεχωρίζουν πιο πολύ ανάμεσα σε εκατομμύρια άλλα αυτοκίνητα. Για τον ίδιο λόγο τα ταξί βάφονταν στα πιο χτυπητά χρώματα – πορτοκαλί, καναρινί, λευκό.

Η προσπάθειά μας να απολαύσουμε την πόλη της Νέας Υόρκης από το ταξί απέτυχε. Διασχίζαμε αρκετά μουντούς και σκοτεινούς δρόμους. Πού και πού κάτι βρυχιόταν διαβολεμένα κάτω απ΄τα πόδια μας, πού και πού κάτι βροντούσε πάνω από τα κεφάλια μας. Όταν σταματούσαμε στα φανάρια, τα φτερά των αυτοκινήτων που βρίσκονταν δίπλα μας μάς έκρυβαν όλη τη θέα. Ο οδηγός είχε γυρίσει κάμποσες φορές προς τα πίσω για να ξαναρωτήσει τη διεύθυνση. Προφανώς τον προβλημάτιζαν τα Αγγλικά που μιλούσαμε. Κάποιες φορές μας κοίταζε ενθαρρυντικά και στο πρόσωπό του διάβαζες: «Δεν πειράζει, δε θα χαθείτε! Στη Νέα Υόρκη κανείς δε χάνεται».

Τα τριάντα δύο πατώματα του τούβλινου ξενοδοχείου μας ορθώνονταν για να καρφωθούν μες στον κοκκινωπό νυχτερινό ουρανό.

Όσην ώρα συμπληρώναμε τις σύντομες κάρτες εγγραφής, δύο άτομα από το προσωπικό του ξενοδοχείου φύλαγαν με αφοσίωση τις αποσκευές μας. Ένας από αυτούς είχε περασμένο στο λαιμό του έναν αστραφτερό κρίκο με το κλειδί του δωματίου που είχαμε επιλέξει. Το ασανσέρ μας ανέβασε ως τον εικοστό έβδομο όροφο. Ήταν ένα ευρύχωρο και ήσυχο ασανσέρ ενός ξενοδοχείου ούτε πολύ παλιού ούτε πολύ καινούργιου, ούτε πολύ ακριβού, και δυστυχώς, ούτε πολύ φτηνού.

Το δωμάτιό μας μάς άρεσε, μα δεν το πολυεξερευνήσαμε. Βιαζόμασταν να βγούμε έξω, να παραδοθούμε στην πόλη και στους θορύβους της. Οι κουρτίνες στα παράθυρα ανέμιζαν από τη φρεσκάδα της θαλασσινής αύρας. Αφήσαμε τα πανωφόρια μας στον καναπέ, βγήκαμε τρέχοντας στο στενό διάδρομο, στρωμένο με τη χρωματιστή μοκέτα. και το ασανσέρ με ένα απαλό τρίξιμο μας πήγε προς τα κάτω. Κοιταχτήκαμε μεταξύ μας με νόημα. Πράγματι ήταν ένα σπουδαίο γεγονός! Για πρώτη φορά στη ζωή μας θα πηγαίναμε βόλτα στη Νέα Υόρκη.

Μια λεπτή, σχεδόν διαφανής αστερόεσσα κυμάτιζε πάνω από την είσοδο του ξενοδοχείου μας. Στο δρόμο απέναντι ορθωνόταν το γυαλιστερό παραλληλεπίπεδο του ξενοδοχείου «Γουόλντορφ-Αστόρια». Σε τουριστικά προσπέκτους παρουσιαζόταν ως το καλύτερο ξενοδοχείο του κόσμου. Τα παράθυρα του «καλύτερου του κόσμου» έλαμπαν εκτυφλωτικά και πάνω στην είσοδο κυμάτιζαν όχι μία, μα δύο εθνικές σημαίες. Πάνω στο πεζοδρόμιο, κοντά στο κράσπεδο κείτονταν φρέσκα τεύχη εφημερίδων. Οι περαστικοί έσκυβαν, έπαιρναν τη «Νιου Υορκ Τάιμς» ή την «Γκέραλντ Τριμπιούν» [χαρακτηριστική ρωσική προφορά του δασέος H – ν.σ.] και έβαζαν κάτω δίπλα στις εφημερίδες δυο σεντς. Ο εφημεριδοπώλης είχε πάει κάπου. Οι εφημερίδες συγκρατούνταν στο πεζοδρόμιο με ένα κομμάτι τούβλο με τον ίδιο τρόπο που το κάνουν οι γριές Μοσχοβίτισσες που πουλούν εφημερίδες σε καφασωτά κιόσκια.  Στις γωνίες που σχημάτιζε η διασταύρωση ήταν τοποθετημένοι οι κυλινδρικοί κάδοι απορριμμάτων. Μέσα από τον έναν έβγαινε μια τεράστια γλώσσα φλόγας. Προφανώς κάποιος είχε πετάξει μέσα ένα μισοσβησμένο αποτσίγαρο και τα σκουπίδια της Νέας Υόρκης, που αποτελούνται κατά κύριο λόγο από εφημερίδες, αμέσως έπιασαν φωτιά. Οι γυαλιστεροί τοίχοι του «Γουόλντορφ –Αστόρια» αντιφέγγιζαν τις ανήσυχες κόκκινες φλόγες. Οι περαστικοί χαμογελούσαν  σχολιάζοντάς καθοδόν το γεγονός. Ένας αστυνομικός με πρόσωπο αποφασιστικό ήδη κατευθυνόταν στο σημείο του συμβάντος. Καταλήγοντας στο συμπέρασμα ότι το ξενοδοχείο μας δεν κινδύνευε από τη φωτιά, προχωρήσαμε παρακάτω.

Και τότε μας συνέβη κάτι δυσάρεστο. Είχαμε κατά νου να περπατάμε αργά κοιτάζοντας προσεκτικά δεξιά αριστερά, ας το πούμε, μελετώντας, παρατηρώντας, ρουφώντας και ούτω καθεξής. Μα η Νέα Υόρκη δεν είναι από εκείνες τις πόλεις όπου οι άνθρωποι κινούνται αργά. Γύρω μας οι άνθρωποι δεν περπατούσαν, μα έτρεχαν. Οπότε κι εμείς βαλθήκαμε να τρέχουμε. Και από κει και πέρα δεν μπορούσαμε να σταματήσουμε. Στη Νέα Υόρκη μείναμε για ένα μήνα και όλον τον καιρό κάπου τρέχαμε σαν παλαβοί, έχοντας τόσο σοβαρή και πολυάσχολη έκφραση που θα μας ζήλευε κι ο ίδιος ο Τζον Πίερποντ  Μόργκαν τζούνιορ. Με τέτοιους ρυθμούς θα είχε βγάλει γύρω στα εξήντα εκατομμύρια δολάρια εκείνο το μήνα.

Έτσι λοιπόν βαλθήκαμε να τρέχουμε κι εμείς. Είχαμε προσπεράσει τρέχοντας τις φωτεινές επιγραφές που έγραφαν: «Καφετέρια», ή «Γιουνάιτεντ σίγκαρε», ή «Ντραγκ –σόδα», ή κάτι άλλο το ίδιο ελκυστικό, μα προς το παρόν ακατανόητο. Έτσι τρέχοντας φτάσαμε μέχρι την 42ή οδό και κει σταματήσαμε.

Στις βιτρίνες των καταστημάτων της 42ής οδού ο χειμώνας βρισκόταν στο ζενίθ. Σε μια βιτρίνα είχαν στηθεί επτά κομψές κέρινες κυρίες με ασημιά πρόσωπα. Όλες τους ήταν ντυμένες με πολυτελέστατες γούνες από αστραχάν και έριχναν η μία στην άλλη ματιές όλο μυστήριο. Στη διπλανή βιτρίνα είχε μια ντουζίνα τέτοιες κυρίες που φορούσαν αθλητικές φόρμες και στηρίζονταν σε μπαστούνια του σκι. Τα μάτια τους ήταν μπλε, τα χείλη κόκκινα ενώ τα αφτιά ροζ. Σε άλλες βιτρίνες υπήρχαν νεαρά ανδρικά μανεκέν με γκρίζα μαλλιά ή περιποιημένοι κέρινοι κύριοι ντυμένοι με οικονομικά, πλην όμως απίστευτα κομψά κοστούμια. Παρόλα αυτά εμείς δε δίναμε την παραμικρή σημασία σε όλη αυτή την εμπορική πανδαισία. Την προσοχή μας την τράβηξε κάτι άλλο.

Σε όλες τις μεγαλουπόλεις του κόσμου πάντα μπορείς να βρεις ένα μέρος όπου οι άνθρωποι παρατηρούν το φεγγάρι με το τηλεσκόπιο. Εκεί, στη 42η οδό επίσης υπήρχε ένα τηλεσκόπιο που ήταν εγκαταστημένο πάνω σε ένα όχημα.

Το τηλεσκόπιο ήταν στραμμένο προς τον ουρανό. Το χειριζόταν ένας απλοϊκός άνθρωπος ίδιος με εκείνους που μπορείς να βρεις δίπλα στο τηλεσκόπιο είτε στην Αθήνα είτε στη Νάπολη είτε στην Οδησσό. Είχε την ίδια δυσαρεστημένη όψη που έχουν όλοι οι χειριστές των υπαίθριων τηλεσκοπίων σε όλον τον κόσμο.

Το φεγγάρι φαινόταν ανάμεσα σε δύο κτίρια εξήντα ορόφων. Κι όμως ένας περίεργος που κόλλησε στο σωλήνα του τηλεσκοπίου δεν κοίταζε το φεγγάρι, μα σημάδευε πολύ πιο πάνω από αυτό, – κοίταζε λοιπόν, την κορυφή του «Εμπάιρ Στέιτ Μπίλντινγκ», ενός κτιρίου εκατόν δύο ορόφων. Στο φως του φεγγαριού η ατσαλένια κορυφή του «Εμπάιρ» φαινόταν λες και ήταν χιονισμένη. Πιανόταν η ψυχή σου στη θέα ενός μεγαλόπρεπου, λιτού και επιβλητικού κτιρίου που λαμποκοπούσε σαν παγοκολόνα. Καθόμασταν πολλή ώρα εκεί πέρα με σηκωμένα πάνω τα κεφάλια μας. Οι ουρανοξύστες της Νέας Υόρκης εμπνέουν ένα αίσθημα περηφάνιας για τους ανθρώπους της επιστήμης και του μόχθου που έχουν χτίσει αυτά τα επιβλητικά κτίρια. Βραχνιασμένα ξεφώνιζαν οι εφημεριδοπώλες. Και κάθε φορά που το έδαφος έτρεμε κάτω από τα πόδια μας,  από τις σχάρες του πεζοδρομίου σαν από κάνα μηχανοστάσιο έφερνε το ζεστό αέρα. Όλα έδειχναν ότι κάτω από τη γη έτρεχε η αμαξοστοιχία του νεοϋορκέζικου μετρό, του σάμπγουει δηλαδή, όπως το αποκαλούσαν εκεί.

Μέσα από κάποια φρεάτια του οδοστρώματος καλυμμένα με στρόγγυλα μαντεμένια καπάκια αναδυόταν ο ατμός. Για πολλή ώρα δεν μπορούσαμε να καταλάβουμε από πού έβγαινε αυτός ο ατμός. Πάντως τα κόκκινα φώτα των διαφημίσεων τού προσέδιδαν μια φαντασμαγορική όψη σαν σε παράσταση όπερας. Φαινόταν λες και από στιγμή σε στιγμή θα άνοιγε το φρεάτιο και από κει θα αναδυόταν ο Μεφιστοφελής και αφού πρώτα θα έβηχε για να καθαρίσει το λαιμό του αμέσως μετά θα άρχιζε να τραγουδά με φωνή βαρύτονου την άρια απ’ την όπερα του «Φάουστ»: «Έχω σπαθί, φορώ καπέλο με φτερό, το βαλάντιο μου είναι παχυλό και είμαι τυλιγμένος σε έναν πολύτιμο μανδύα».

Εμείς και πάλι βαλθήκαμε να τρέχουμε μπροστά έχοντας ξεκουφαθεί από τα ξεφωνητά των εφημεριδοπωλών. Εκείνοι ωρύονται τόσο δυνατά που σύμφωνα με την έκφραση του Λεσκώφ [Ρώσος διηγηματογράφος], μετά χρειάζεται να φτυαρίζεις επί μια βδομάδα σερί  για να απομακρύνεις τούτη τη φωνή απ΄τ΄αφτιά σου.

Δεν μπορείς να πεις ότι ο φωτισμός της 42ης οδού ήταν μέτριος. Παρ΄όλα αυτά το Μπρόντγουεϊ, φωταγωγημένο με εκατομμύρια, μπορεί και δισεκατομμύρια ηλεκτρικά λαμπιόνια, γεμάτο από περιστρεφόμενες και χοροπηδητές διαφημίσεις φτιαγμένες από χιλιόμετρα χρωματιστών σωλήνων νέον, εμφανίστηκε μπροστά μας το ίδιο αναπάντεχα με τη Νέα Υόρκη η οποία είχε αναδυθεί ενώπιον μας μέσα απ΄ την απέραντη ερημιά του Ατλαντικού ωκεανού.

Καθόμασταν πάνω στην πιο δημοφιλή διασταύρωση των ΗΠΑ, εκεί που διασταυρώνεται η 42η οδός με το Μπρόντγουεϊ. Μπροστά μας ανοιγόταν «ο μέγας λαμπερός δρόμος», όπως τιμητικά αποκαλείται από τους Αμερικανούς το Μπρόντγουεϊ,.

Εδώ ο ηλεκτρισμός έχει υποβιβαστεί (ή έχει αναχθεί, αν θέλετε) στο επίπεδο ενός εκπαιδευμένου ζώου του τσίρκου. Εδώ τον ανάγκασαν να χορεύει, να κάνει τσαλιμάκια, να υπερπηδά τα εμπόδια, να ανοιγοκλείνει τα ηλεκτρικά του μάτια. Τον ήσυχο ηλεκτρισμό του Έντισον τον έχουν μετατρέψει σε θαλάσσιο λέοντα από το τσίρκο του Ντούροβ [διάσημος σοβιετικός εκπαιδευτής ζώων -ν.σ.] που πιάνει με τη μουσούδα του το τόπι, κάνει τον ζογκλέρ, παριστάνει τον πεθαμένο, ανασταίνεται, εκτελεί οτιδήποτε τον προστάξουν. Η παρέλαση των ηλεκτρικών φώτων δεν σταματάει ποτέ. Τα φώτα των διαφημίσεων ανάβουν, περιστρέφονται και σβήνουν ώστε αμέσως μετά να λάμψουν και πάλι, τα γράμματα μεγάλα και μικρά, πράσινα και κόκκινα, χωρίς σταματημό περνάνε φευγαλέα ώστε μετά από ένα δευτερόλεπτο να επιστρέψουν και να ξαναρχίσουν το τρελό τους τρεχαλητό.

Στο Μπρόντγουεϊ βρίσκονται συγκεντρωμένα  τα θέατρα, οι κινηματογράφοι και οι χορευτικές λέσχες της πόλης. Δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι κινούνται στα πεζοδρόμια. Η Νέα Υόρκη είναι μια από τις ελάχιστες πόλεις του κόσμου όπου οι κάτοικοι βολτάρουν σε έναν συγκεκριμένο δρόμο. Οι είσοδοι των κινηματογράφων έχουν τόσα φώτα που αν κάποιος πρόσθετε ακόμα μια λάμπα, θα γινόταν έκρηξη από τον υπερβολικό φωτισμό και τα πάντα θα πήγαιναν κατά διαβόλου. Μα δεν υπάρχει μέρος να χωρέσεις αυτή τη λάμπα, δεν περισσεύει ούτε ένα τετραγωνικό εκατοστό στο χώρο. Οι εφημεριδοπώλες ξεσηκώνουν τέτοια ωρυγή που, για να απομακρύνεις τη φωνή τους θα χρειαζόσουν όχι μια βδομάδα, μα χρόνια εντατικού φτυαρίσματος. Ψηλά στον ουρανό, σ΄έναν από τους αναρίθμητους ορόφους του ουρανοξύστη «Παραμάουντ», λάμπει ένα ηλεκτρικό ρολόι. Δεν βλέπεις ούτε τα αστέρια ούτε το φεγγάρι. Το φως από τις διαφημίσεις θαμπώνει τα πάντα γύρω τους. Τα αυτοκίνητα τρέχουν σιωπηλά. Στις βιτρίνες ανάμεσα σε καρό γραβάτες περιστρέφονται, κάνουν ακόμα και τούμπες, οι μικρές φωτιζόμενες ταμπελίτσες με τις τιμές. Είναι πια κάτι σαν μικροοργανισμοί μέσα στο σύμπαν του ηλεκτρισμού του Μπρόντγουεϊ. Ανάμεσα σε όλη αυτή την τρομερή φασαρία ένας ήρεμος ζητιάνος παίζει το σαξόφωνό του. Ένας κύριος με ημίψηλο κατευθύνεται στο θέατρο συνοδεύοντας μια κυρία που φορά μια βραδινή τουαλέτα με ουρά. Σαν υπνοβάτης κινείται ένας τυφλός με το σκύλο-οδηγό του. Μερικοί νεαροί σουλατσάρουν ασκεπείς. Είναι της μόδας. Κάτω από τα φανάρια γυαλίζουν τα γλειμμένα τους μαλλιά. Ο αέρας μυρίζει πούρα, και φτηνά και ακριβά.

Με το που σκεφτήκαμε το πόσο μακριά βρισκόμασταν εκείνη τη στιγμή από τη Μόσχα, μας περιέλουσαν τα φώτα του κινηματογράφου «Καμέο» όπου προβαλλόταν η σοβιετική ταινία «Ο νέος Γκιούλιβερ».

Η παλίρροια του Μπρόντγουεϊ μας παρέσυρε κάμποσες φορές μπρος πίσω και τέλος μας ξέβρασε σε έναν παράλληλο δρόμο.

Δεν είχαμε μάθει ακόμα τίποτα για την πόλη. Γι΄αυτό δε συγκρατήσαμε τα ονόματα των δρόμων. Θυμόμαστε μονάχα ότι βρισκόμασταν κάπου κάτω από μια σιδηροδρομική γέφυρα. Δίπλα περνούσε ένα λεωφορείο κι εμείς δίχως δεύτερη σκέψη με έναν πήδο βρεθήκαμε μέσα.

Ακόμα και ύστερα από πολλές ημέρες, όταν πια μάθαμε να προσανατολιζόμαστε μες στη δίνη της Νέας Υόρκης, δεν μπορούσαμε να θυμηθούμε πού μας είχε πάει εκείνο το λεωφορείο την πρώτη μας βραδιά μες στην πόλη. Μας φάνηκε ότι ήταν η Τσάινα Τάουν της Νέας Υόρκης. Μπορεί όμως να ήταν και η Μικρή Ιταλία ή ακόμα και η εβραϊκή συνοικία.

Βαδίζαμε σε στενούς βρόμικους δρόμους. Όχι, το ηλεκτρικό εδώ ήταν από τα συνηθισμένα, δεν ήταν εκπαιδευμένο. Εξέπεμπε ένα μουντό φως και δεν χοροπηδούσε καθόλου. Ένας πελώριος αστυνομικός καθόταν ακουμπώντας στον τοίχο ενός κτιρίου. Στο πηλίκιο πάνω από το φαρδύ και επιβλητικό του πρόσωπο έλαμπε το ασημένιο έμβλημα της πόλης της Νέας Υόρκης. Έχοντας προσέξει το δισταγμό με τον οποίο προχωρούσαμε στο δρόμο, εκείνος κατευθύνθηκε προς το μέρος μας, αλλά μιας και δεν τον ρωτήσαμε κάτι, πάλι στάθηκε κοντά στον τοίχο, ένας επιβλητικός και άψογος εκπρόσωπος των οργάνων της τάξης.

Από ένα κτίριο της κακιάς ώρας ακουγόταν μια άχρωμη, μονότονη ψαλμωδία. Ο άνθρωπος που καθόταν στην είσοδο μάς είπε ότι ήταν καταφύγιο για αστέγους, του Στρατού της Σωτηρίας.

-Ποιος μπορεί να διανυκτερεύσει εδώ μέσα;

-Οποιοσδήποτε. Κανείς δεν πρόκειται ούτε να του ζητήσει το επίθετό του ούτε να ενδιαφερθεί για τις δουλειές του και το παρελθόν του. Εδώ πέρα οι άστεγοι παίρνουν δωρεάν κλινοσκεπάσματα, καφέ και ψωμί. Το πρωί επίσης τους προσφέρουν δωρεάν καφέ και ψωμί. Ύστερα είναι ελεύθεροι να φύγουν. Η μόνη προϋπόθεση είναι η συμμετοχή τους στην εσπερινή και στην πρωινή προσευχή.

Η ψαλμωδία που ακουγόταν από το οίκημα μαρτυρούσε ότι εκείνη την ώρα εκτελείτο αυτή η μοναδική προϋπόθεση. Μπήκαμε μέσα.

Παλιά, πριν καμιά εικοσιπενταριά χρόνια μέσα σ΄αυτό το χώρο βρισκόταν ένα κινέζικο καπνιστήριο οπίου. Κάποτε λοιπόν ήταν ένα βρόμικο και σκοτεινό καταγώγιο. Από τότε ο χώρος αυτός είχε γίνει πιο καθαρός, αλλά έχοντας χάσει τον εξωτικό του χαρακτήρα δεν είχε γίνει λιγότερο ζοφερός. Στο υπερώο αυτού του παλιού καταγωγίου λάμβανε χώρα η προσευχή, κάτω βρισκόταν ο κοιτώνας. με γυμνούς τοίχους, γυμνό πέτρινο δάπεδο και ράντζα εκστρατείας από καραβόπανο. Ο αέρας μύριζε φτηνό καφέ και υγρασία· η τελευταία πάντα συνοδεύει την πάστρα νοσοκομείων και φιλανθρωπικών ιδρυμάτων. Με άλλα λόγια, ήταν σαν να βλέπεις το έργο του Γκόρκι «Στο βυθό» σε αμερικανική σκηνοθεσία.

Σε μια άθλια σάλα, πάνω στους πάγκους που κατέβαιναν αμφιθεατρικά σε μια μικρή εξέδρα, κάθονταν κοκαλωμένοι καμιά διακοσαριά άστεγοι. Με το που τέλειωσε η ψαλμωδία, άρχισε το επόμενο νούμερο του προγράμματος.

Ανάμεσα στην αμερικανική εθνική σημαία που ήταν στημένη πάνω στην εξέδρα και τις βιβλικές περικοπές που κρέμονταν στους τοίχους πηδούσε σαν τον σαλτιμπάγκο ένας ροδομάγουλος γεροντάκος με μαύρο κοστούμι. Ο τύπος αυτός μιλούσε και χειρονομούσε με τέτοιο πάθος σάμπως ήθελε να πουλήσει κάτι. Στην πραγματικότητα αφηγούνταν τη διδακτική ιστορία της ζωής του για τη θεάρεστη μεταστροφή που του συνέβη όταν εκείνος απευθύνθηκε από τα βάθη της καρδιάς του στο θεό.

Ο ρήτορας είχε κάποτε υπάρξει αλήτης («ίδιος με σας, μάγκες μου, ένας αλήτης του κερατά !»), συμπεριφερόταν απαίσια, βλασφημούσε («φίλοι μου, θυμηθείτε τις συνήθειές σας!»), έκλεβε, -ναι, όλα αυτά δυστυχώς υπήρχαν στη ζωή του. Τώρα έχει ξεκόψει οριστικά με αυτά. Τώρα έχει δικό του σπίτι, ζει σαν καθωσπρέπει άνθρωπος («ο θεός μας δημιούργησε κατ΄εικόνα και καθ΄ομοίωση, έτσι δεν είναι;»). Πρόσφατα είχε αγοράσει και ραδιόφωνο. Και όλα αυτά τα απέκτησε μόνο και μόνο χάρη στη βοήθεια του θεού.

Ο γέρος αγόρευε με μεγάλη άνεση και προφανώς έδινε παράσταση για πολλοστή φορά, αν όχι για χιλιοστή. Κροτάλιζε με τα δάχτυλα, φορές ξεσπούσε σε δυνατό βραχνιασμένο γέλιο, έψελνε εκκλησιαστικά τροπάρια και επιτέλους ολοκλήρωσε το λογύδριό του λέγοντας με μεγάλο ενθουσιασμό:

-Ας ψάλουμε, αδέλφια!

Και πάλι ακούστηκε η ίδια μονότονη, βαρετή ψαλμωδία. Οι άστεγοι είχαν φριχτή όψη. Σχεδόν όλοι τους ήταν άνθρωποι μεγάλης ηλικίας. Αξύριστοι, με θαμπά μάτια, λικνίζονταν πάνω στους χοντροκομμένους πάγκους. Έψελναν υποτακτικά και τεμπέλικα. Κάποιοι δεν μπορούσαν να αντιπαλέψουν την κούραση της ημέρας και αποκοιμιόντουσαν.

Φανταστήκαμε πολύ ζωηρά τις περιπλανήσεις τους στα φριχτά μέρη της Νέας Υόρκης, τις μέρες που ξεροστάλιαζαν δίπλα σε γέφυρες και αποθήκες, ανάμεσα στα σκουπίδια, μέσα στην αιώνια ομίχλη της ανθρώπινης κατάπτωσης. Το να κάθεσαι μετά από αυτό στο καταφύγιο για αστέγους και να ψέλνεις ύμνους ήταν σκέτο βασανιστήριο.

Ύστερα μπροστά στο ακροατήριο εμφανίστηκε ένας τύπος που έχαιρε άκρας υγείας. Είχε μαβιά μύτη, όπως στο βοντεβίλ, και χαρακτηριστική φωνή καπετάνιου.

Φερόταν με μεγάλη ελευθεριότητα. Ξεκίνησε μια καινούργια ιστορία για την ωφέλεια της στροφής στο θεό. Αποδείχτηκε ότι και ο καπετάνιος υπήρξε κάποτε μεγάλος αμαρτωλός. Δεν είχε πολλή φαντασία και τελείωσε δηλώνοντας ότι τώρα χάρη στη θεϊκή βοήθεια και εκείνος απέκτησε ένα ραδιόφωνο.

Πάλι πιάστηκαν να ψέλνουν. Ο καπετάνιος κουνούσε τα χέρια του επιδεικνύοντας ουκ ολίγη μαεστρική εμπειρία. Διακόσιοι άνθρωποι καταρρακωμένοι απ΄τη ζωή πάλι άκουγαν αυτές τις ξεδιάντροπες κουταμάρες. Σ΄αυτούς τους φτωχούς ανθρώπους δεν πρότειναν δουλειά, τους πρότειναν το θεό, έναν θεό αμείλικτο και απαιτητικό σαν το διάβολο.

Οι άστεγοι δεν έφερναν αντίρρηση. Ο θεός με ένα φλιτζάνι καφέ και ένα ξεροκόμματο, πάει κι έρχεται. Ας ψάλουμε, αδέρφια, δοξάζοντας το θεό του καφέ!

Και τα λαρύγγια που για πενήντα χρόνια ξερνούσαν μονάχα ένα άθλιο βρισίδι, βάλθηκαν να μουγκρίζουν νυσταλέα δοξάζοντας τον Κύριο.

Συνεχίσαμε την περιπλάνησή μας βαδίζοντας ανάμεσα σε κάτι τρώγλες χωρίς να ξέρουμε πού βρισκόμασταν. Με σπίθες και μπουμπουνητά περνούσαν αστραπιαία οι συρμοί πάνω στις σιδερένιες γέφυρες του επίγειου σιδηρόδρομου. Νεαροί άντρες με ανοιχτόχρωμα καπέλα συνωστίζονταν έξω από φαρμακεία ανταλλάσσοντας μεταξύ τους σύντομες φράσεις. Οι τρόποι τους ήταν ίδιοι και απαράλλαχτοι με αυτούς των νεαρών που σύχναζαν στην οδό Κραχμάλναγια της Βαρσοβίας. Στη Βαρσοβία πιστεύουν ότι ένας τζέντλεμαν από την Κραχμάλναγια δεν είναι δα κάνα κελεπούρι. Στην καλύτερη περίπτωση θα είναι ένας κοινός κλέφτης, μπορεί όμως να είναι και κάτι πολύ χειρότερο.

Αργά τη νύχτα γυρίσαμε στο ξενοδοχείο. Δεν ήμασταν ούτε απογοητευμένοι ούτε ενθουσιασμένοι από τη Νέα Υόρκη, για την ακρίβεια ήμασταν αναστατωμένοι από το μέγεθος, τον πλούτο και τη φτώχεια της.

Advertisements

150 Σχόλια to “Δυο σοβιετικοί συγγραφείς στη Νέα Υόρκη (η Ranele μεταφράζει Ιλφ και Πετρόφ)”

  1. Καλημέρα

    εκεί με τον θαλάσσιο λέοντα το » ανασταίνει» δεν το κατάλαβα. Ανασαίνει ή ανασταίνεται πρέπει, νομίζω

  2. Ωραίες ταξιδιωτικές εντυπώσεις, πέρα από τετριμμένες περιγραφές αλλά και με μια σαφή προπαγανδιστική τάση.

    Παράδειγμα

    «Σ΄αυτούς τους φτωχούς ανθρώπους δεν πρότειναν δουλειά, τους πρότειναν το θεό, »

    Μα η δουλειά είναι κακό πράγμα γι αυτό και σε πληρώνουν να την κάνεις, λέει μια παλιά παροιμία από την Αρτζεντίνα. Ξέρεις κανένα που σου δίνει λεφτά με καλό σκοπό ;

  3. # 2

    Να πρότειναν δωρεάν διακοπές (όχι στην φυλακή, στις Μπαχάμες-μάμες), μάλιστα, το καταλαβαίνω και το ασπάζομαι

  4. Χαρούλα said

    Καλημέρα!
    Πολύ ωραία και ευχάριστη ροή. Περιγραφή πρωτο-επισκεπτών, με υφέρπον χιούμορ. Κατά την γνώμη μου, ανεξάρτητα της χώρας προέλευσης τους. Νομίζω πως και ένας Ελληνας καπως έτσι θα τα έλεγε.

    Τις «12 καρέκλες», στην Ελλάδα τις είδαμε ταινία! «Αγάπησα μιά πολυθρόνα»
    https://el.m.wikipedia.org/wiki/%CE%91%CE%B3%CE%AC%CF%80%CE%B7%CF%83%CE%B1_%CE%BC%CE%B9%CE%B1_%CF%80%CE%BF%CE%BB%CF%85%CE%B8%CF%81%CF%8C%CE%BD%CE%B1

  5. Χαρούλα said

  6. Γιάννης Ιατρού said

    Καλημέρα,

    να ευχαριστήσουμε την Ρανέλε για την προσφορά και τον Νίκο για την φιλοξενία.

    Νομίζω πως η απόδοση του ρώσικου κειμένου στα ελληνικά μας μεταφέρει πολύ επιτυχημένα την εικόνα της πόλης, όπως την ένιωσαν οι δύο επισκέπτες. Σε μερικά σημεία, είτε η σύνταξη (π.χ. η θέση του ρήματος) είτε κάποιες λέξεις (π.χ. «ακούμπησε με τα ακροδάχτυλά του» ή «Οι εφημερίδες συγκρατούνταν στο πεζοδρόμιο») που χρησιμοποιήθηκαν θα μπορούσαν να ήσαν διαφορετικές, αλλά αυτό είναι επουσιώδες και εύκολα μπορεί να αλλάξει, χωρίς να χαθεί τίποτα από την εικόνα της Ν.Υ. έτσι όπως μας την μεταφέρουν οι συγγραφείς.

  7. Λάμπας said

    Ποιος ήταν ο Τζον Πίερποντ Μόργκαν τζούνιορ;

  8. Χαρούλα said

    7 Λάμπας, μα ο γιός του J.P.M.senior!😄

    https://en.m.wikipedia.org/wiki/J._P._Morgan_Jr.

    [ Είμαστε στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο και οι Σύμμαχοι κάνουν τα πάντα για να εξασφαλίσουν δάνεια για την πολεμική μηχανή τους. Αμερικανοί, Βρετανοί, ακόμα και Ρώσοι, προσέγγισαν τον Τζον Ροκφέλερ τον Πρεσβύτερο ζητώντας του να συμβάλει στην πολεμική προσπάθεια, αν και εκείνος δεν τους δάνειζε δεκάρα τσακιστή! Επαναλάμβανε μάλιστα τη μόνιμη επωδό του: «Αυτός ο πόλεμος είναι απαίσιος! Δεν συμφωνείτε πως είναι απαίσιος;». Όλοι συμφωνούσαν και η συζήτηση έληγε εκεί.
    Ακόμα και ο «Μωυσής του χρήματος» Τζον Πιερπόντ Μόργκαν τον πλησίασε καλώντας τον να κάνει το καθήκον του, αν και ο Ροκφέλερ ασχολιόνταν με τις φήμες που ήθελαν τον Μόργκαν να τον εκθρονίζει σύντομα από τη θέση του πλουσιότερου ανθρώπου του κόσμου και θεώρησε πως ο αντίπαλος μεγιστάνας ήθελε να τον οδηγήσει σε παγίδα.
    Η συζήτηση κατέληξε, όπως εξομολογήθηκε ο ίδιος ο Τζ. Π. Μόργκαν, με τον Ροκφέλερ να αρνείται κάθε δάνειο στη χώρα του και να του διαβάζει ένα ποιηματάκι που είχε γράψει ειδικά για την τεταμένη περίσταση: «Μια σοφή κουκουβάγια ζούσε σε μια βελανιδιά / Όσο περισσότερα έβλεπε, τόσο λιγότερο μιλούσε / Όσο λιγότερο μιλούσε, τόσο περισσότερα άκουγε / Γιατί να μην μπορούμε όλοι να είμαστε σαν αυτό το πουλί;». Ο Τζ.Π. δεν πίστευε στ’ αυτιά του… ]

  9. cronopiusa said

    Ευχαριστούμε Ρανέλε
    Ευχαριστούμε Νικοκύρη

    Σκηνή από την Ελληνική ταινία «Αγάπησα μια Πολυθρόνα (1971)», όπου ο Κώστας Βουτσάς λαμβάνει τα συλλυπητήρια από την γειτονιά για το θάνατο της θείας του

    https://www.tovima.gr/2008/11/25/politics/i-an-omologiti-istoria-tis-jp-morgan/

    Λιακάδα σήμερα…

    Καλή σας μέρα!

  10. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια!

    1 Καλά το επισήμανες, ανασταίνεται είναι.

    3 Και ο Μελ Μπρουκς έχει κάνει ταινία.

  11. πουλ-πουλ said

    Ο Λένιν έλεγε ότι σοσιαλισμός=σοβιετ+εξηλεκτρισμός.
    Στην Αμερική σταμάτησαν στον εξηλεκτρισμό.

    Το άλλο, με τα τηλεσκόπια που μπορούσες να βρείς στην Αθήνα του 30 είναι χιουμοράκι?

  12. sarant said

    11 Μπορεί να είχε στον Λυκαβηττό για να κοιτάς κάτω.

  13. # 12

    πάντως σον Λυκαβηττό θυμάμαι τηλεσκόπιο στην ταράτσα της εκκλησίας (και φωτογράφο) στην δεκαετία του 60 (με ποιάν είχα πάει μαζί δεν θυμάμαι…)

  14. cronopiusa said

    Путешествия Гулливера

    και πάω παραλία…

  15. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Ευχαριστούμε τη Ράνελε και το Νικοκύρη, το Νικοκύρη και τη Ράνελε.
    Ταξίδι πικρόγλυκο με την παιχνιδιάρικη γραφή «βελονισμού» των Ιλφ και Πετρόφ μας μεταφέρθηκε σε στρωτή μετάφραση. Δεν είδα ψεγάδια, με συνεπήρε.
    Όλο και κάτι θυμίζει το σκηνικό στον καθένα μας πιστεύω από πρωτογενείς αφηγήσεις ή μετααφηγήσεις της εποχής.
    Κι αλίμονο, επί μέρους στοιχεία είναι ίδια, και χειρότερα μου φαίνεται, σήμερα (π.χ. οι άστεγοι της Ν.Υ και των άλλων μεγαλουπόλεων βέβαια).
    Εκείνο το διαρκές τρεχαλητό στην καθημερινότητα,της Αμέρικας γρήγορα μας μεταφέρθηκε κι εδώ. Παγκοσμιοποιήθηκε να πούμε καλύτερα.
    Να πάω σ΄ένα μέρος όπου να μην τρέχουν οι άνθρωποι 😦

    >>είχε μαβιά μύτη, όπως στο βοντεβίλ

    https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%92%CE%BF%CE%BD%CF%84%CE%B2%CE%AF%CE%BB

  16. Γιάννης Κουβάτσος said

    Αγαπώ την ταξιδιωτική λογοτεχνία, συνεπώς απόλαυσα το σημερινό κείμενο. Θα ήθελα να κυκλοφορήσει σε βιβλίο και λυπάμαι που έχουν εξαντληθεί και δεν επανεκδίδονται τα άλλα δύο βιβλία των συγγραφέων. Αυτή η σοβιετική ταινία, «Ο νέος Γκιούλιβερ», που παιζόταν στον νεοϋρκέζικο κινηματογράφο, ξέρει κανείς να μας πληροφορήσει για το θέμα της;

  17. Γιάννης Κουβάτσος said

    14: Α, τώρα το είδα.

  18. sarant said

    14-15 Α μπράβο!

    16 Έχουν εξαντληθεί; Κρίμα, είναι αριστουργήματα.

  19. Λιακάδα σήμερις, ευκαιρία να αερισθεί το σπίτι και να κλαδευτούν τριανταφυλλιές και γιασεμί… μου το θύμισε η αναφορά » Γουόλντορφ Αστόρια» κλασσικό μέρος για ραντεβού των Ελλήνων στην Νιουγιόρκ

  20. Pedis said

    Ωραία και ενδιαφέρουσα αναμένεται η έκδοση! Μπράβο στη Ρανέλε.

    Καυστικότατος ο θεός του καφέ.

    Πλάκα έχει η ιδέα τους περί ηλεκτρισμού-τσίρκο.

    «Νεαροί άντρες με ανοιχτόχρωμα καπέλα συνωστίζονταν έξω από φαρμακεία ανταλλάσσοντας μεταξύ τους σύντομες φράσεις.»

    τα «φαρμακεία» πάνε καλά εδώ;

  21. sarant said

    20 Κι εγώ απόρησα και σκέφτηκα μήπως εννοεί τα ντράγκστορ που βέβαια δεν είναι φαρμακεία αλλά πουλάνε τα πάντα.

    Όμως αν δεις το ρώσικο πρωτότυπο λέει «απτέκα», που είναι σαφώς φαρμακείο. Βέβαια, μπορεί οι Ιλφ και Πετρόφ να είπαν απτέκα τα ντράγκστορ.

  22. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    Καλημέρα.
    Εὐχαριστοῦμε τὴν Ranele καὶ τὸν Νικοκύρη γιὰ τὸ σημερινό. Ἐνδιαφέρουσα ματιὰ στὴ Νέα Ὑόρκη τῆς οἰκονομικῆς κρίσης τοῦ ᾿30.

    Ὅσο γιὰ τηλεσκόπιο στὴν Ἀθήνα, ὑπῆρχε σίγουρα τὴν δεκαετία τοῦ ᾿50. Τὸ κυάλι τοῦ Σταυρίδη καὶ τοῦ Φωτόπουλου, στὴν «Ὡραία τῶν Ἀθηνῶν».

  23. Pedis said

    # 21 – καλώς.

    άσχετο: Πραξικόπημα με διεθνή ενορχήστρωση και εκτέλεση σε παγκόσμια πρεμιέρα. Κι όποια «φυλλαδα» μαζικής και παγκομιας κυκλοφορίας και ν’ ανοίξεις στο ιντερνετ έχει υιοθετήσει τη γραμμή να ρίξει τον Μαδούρο, με όλα τα μέσα και τα ψέματα του κοσμου.

  24. cronopiusa said

    drugstore – Lexilogia

  25. ΧριστιανοΜπολσεβίκος said

    23 Δεν είναι και τόσο άσχετο με Νέα Υόρκη και ΗΠΑ, ούτε με εκείνον τον αφελή θεό του καφέ, αν και περισσότερο με τον μοβόρο θεό του πετρελαίου.

  26. loukretia50 said

    Aφήγηση με καλή ροή, που αφήνει μια πίκρα για όλα αυτά που αλλάζουν κι όλο τα ίδια μένουν…

    Η Νέα Υόρκη είναι πολύ ιδιαίτερη, μια κατηγορία μόνη της – όπως δίκαια λένε – και μαγεύει
    42st and Broadway https://www.tripadvisor.com.gr/Attraction_Review-g60763-d3546757-Reviews-42nd_Street-New_York_City_New_York.html#photos;aggregationId=101

    Mel Brooks The 12 chairs https://www.imdb.com/title/tt0066495/?ref_=nm_flmg_act_52

    Yπήρχε τηλεσκόπιο στο Λυκαβηττό, όπως έβγαινες απ΄το τελεφερίκ. Και δεν είμαι συνομήλικη με την ωραία των Αθηνών!

  27. cronopiusa said

  28. cronopiusa said

  29. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα!

    Η Ranele μού λέει ότι σας ευχαριστεί πολύ για τα σχόλια που είναι πολύτιμα και καλοδεχούμενα. Η ίδια έχει κάποια οικογενειακή υποχρέωση σήμερα και ίσως αργήσει να μπει να σχολιάσει.

  30. Πάντως και για τους Αμερικανούς της ενδοχώρας η νέα Υόρκη ήταν κάτι το έξω από την πραγματικότητά τους.

    Εδώ ένα τραγούδι από τον πρώτο δίσκο του Μπομπ Ντύλα,. Εχει γράψει καi τους Hard Times in New York

  31. loukretia50 said

    Πολύ καλή η χιουμοριστική περιγραφή για τις διατυπώσεις στο τελωνείο και τον υπάλληλο.
    «…Εκείνος από ευγένεια μόλις που ακούμπησε με τα ακροδάχτυλά του την απάνω στρώση των ρούχων μας χωρίς καν να μπει σε κόπο να κοιτάξει τίποτα άλλο».

    Ενώ τώρα, αν έχεις την ατυχία να σου ανοίξουν τη βαλίτσα, θα δεις να απλώνεται το περιεχόμενο στον πάγκο και αναιδέστατες χερούκλες να ψάχνουν εξονυχιστικά τα ρούχα και τα πράγματά σου.
    Αφού βέβαια έχεις ρίξει δύο μούτζες σε μια οθόνη για να σου πάρουν όλα τα αποτυπώματα και μια φωτό που παγώνει τη στιγμιαία έκφρασή σου και φαίνεσαι τελείως ηλίθιος ή ήρωας σε ταινία τρόμου.

  32. Theo said

    Καλημέρα!

    Πολλά ευχαριστώ στον Νικοκύρη και τη Ρανέλε για το απολαυστικό διήγημα.
    Βρίσκω πολύ καλή τη μετάφραση αλλά και αρκετή προπαγάνδα, ως ώφειλε κάθε συμβιβασμένος με την κρατούσα ιδεοληψία σοβιετικός συγγραφέας των 30ς.

  33. Ιάκωβος ο Αδελφόθεος said

    Καλημέρα σας από Ιλλινόϊ,

    1) Θερμά συγχαρητήρια στην κ. Ranele για την εξαιρετική της μετάφραση. Το Επιτελείο μας ήλεγξε λέξη προς λέξη το κείμενο των Ilf + Petrov (από την αγγλική μετάφραση του «Little Golden America» (1944) ) και ειλικρινά εντυπωσιάστηκε από την άψογη δουλειά της κ. Ranele. Όσοι θέλουν να κάνουν τις συγκρίσεις, ας κατεβάσουν ΕΔΩ την αγγλική μετάφραση του «Little Golden America» των Ilf + Petrov, κατευθείαν από την προσωπική μας βιβλιοθήκη.

    Μπράβο και στον κ. Σαραντάκο που έδειξε την κλάση του ως μεταφραστής και κατάλαβε (βλέπε σχόλια 20 + 21) ότι πρόκειται για drugstores που οι δύο Ρώσοι μπολσεβίκοι συγγραφείς εξέλαβαν ως φαρμακεία. Αναρτώ την αγγλική μετάφραση:

    «Young men in light – colored hats crowded around drugstores, exchanging curt phrases…»

    2) Καλώ την κ. Ranele να μεταφράσει και το 44ο κεφάλαιο του «Little Golden America» που έχει τίτλο «Οι Νέγροι» (Negroes). Καλώ και τον κ. Σαραντάκο (αν τολμά…) να δημοσιεύσει την μετάφρασή της, για να δούν όλοι οι αναγνώστες του παρόντος Ιστολογίου πόσο υποτιμητικά ησθάνοντο για τους Νέγρους της Νέας Υόρκης δύο εξέχοντες σοβιετικοί συγγραφείς της δεκαετίας του 1930.

    Μέχρι τότε, καλώ τον κ. Σαραντάκο να μού επιτρέψει να μεταφράσω εγώ ορισμένα αποσπάσματα από το κεφάλαιο «Οι Νέγροι» των Ilf + Petrov, για να δούμε αν θα σοκαριστούν οι «πολιτικώς ορθοί» αναγνώσται του παρόντος Ιστολογίου (Πέπες, Π-2, Λεώνικος, Ιατρού, κύρ Γιάννης Κουβάτσος κλπ.) αλλά και οι μπολσεβίκοι τοιούτοι (Jane, Pedis, Μπετατζής, Χαρούλα κλπ.)

  34. Κι αυτό για όσους επιμένουν πως η πολιτική δεν έχει σχέση με το ποδόσφαιρο. Επισήμως πλέον !!

    https://www.sdna.gr/monimes-stiles/paraskinia/article/560937/ypopsifia-gia-ti-voyli-me-ti-nd-i-tsiligkiri

  35. Γιάννης Κουβάτσος said

    32: Προπαγάνδα όχι. Η προπαγάνδα σχετίζεται με το ψεύδος, με τον εξωραϊσμό και τη συκοφαντία. Όσα περιγράφουν είναι αληθινά, και σήμερα βλέπουμε στη Νέα Υόρκη (και στις υπόλοιπες μεγαλουπόλεις των ΗΠΑ) εικόνες προκλητικού πλούτου και απόλυτης φτώχειας. Όσα έγραψε για τη Σοβιετική Ρωσία (για να πάμε και εκεί,σαν ισαποστασάκηδες που είμαστε 😊) ο Αντρέ Ζιντ, ήταν απλώς όσα είδε και αντιλήφθηκε, δεν ήταν αντικαθεστωτική προπαγάνδα.

  36. Theo said

    @31:
    Πολύ καλή η χιουμοριστική περιγραφή για τις διατυπώσεις στο τελωνείο και τον υπάλληλο.
    «…Εκείνος από ευγένεια μόλις που ακούμπησε με τα ακροδάχτυλά του την απάνω στρώση των ρούχων μας χωρίς καν να μπει σε κόπο να κοιτάξει τίποτα άλλο».

    Για να το γράφουν έτσι, φαντάσου τον έλεγχο στην επιστροφή τους στη Σοβιετία 🙂

  37. Theo said

    @35:
    Δεν βλέπεις να υπερβάλλουν, υπερτονίζοντας τα στραβά του καπιταλισμού;

  38. Γιάννης Κουβάτσος said

    Δεν υπερβάλλουν για τα στραβά του, απλώς παραλείπουν στο εν λόγω κεφάλαιο να εξάρουν και τα θετικά του σημεία. 😊 Θα πρέπει να το διαβάσουμε όλο, για να αποτιμήσουμε την αντικειμενικότητά του. Μην ξεχνάς όμως ότι οι ιδεολογικές προκαταλήψεις επηρεάζουν τις αντιληπτικές ικανότητες και ότι οι δύο συγγραφείς θα επέστραφαν στη Ρωσία, όπου και θα έπρεπε να εκδώσουν το βιβλίο τους.

  39. Theo said

    @38:
    Μην ξεχνάς όμως ότι οι ιδεολογικές προκαταλήψεις επηρεάζουν τις αντιληπτικές ικανότητες και ότι οι δύο συγγραφείς θα επέστραφαν στη Ρωσία, όπου και θα έπρεπε να εκδώσουν το βιβλίο τους

    Ε, αυτό εννοούσα με το «ως ώφειλε κάθε συμβιβασμένος με την κρατούσα ιδεοληψία σοβιετικός συγγραφέας των 30ς».

  40. πουλ-πουλ said

    35
    Αυτό που μου έκανε εντύπωση στη Ν. Υόρκη παλιότερα, είναι ότι, κυριολεκτικά, ένας δρόμος χώριζε τα γραβατωμένα γιαπάκια του χρηματιστηρίου, από τα μαυράκια με τα θορυβώδη ραδιοκασετόφωνα στους ώμους, χωρίς ούτε οι μεν ούτε οι δε να δείχνουν να ενοχλούνται από την παρουσία αλλήλων.

  41. Γιάννης Κουβάτσος said

    Τελικά, Theo, μάλλον έχεις δίκιο. 😊 Στο 46ο κεφάλαιο (μπράβο, βρε Βάτμαν, για την προσφορά), όπου συγκρίνουν Σοβιετική Ρωσία και ΗΠΑ, καταλήγουν στη ρήση του Μαξίμ Γκόρκι που έλεγε ότι όπου κι αν ταξίδεψε στο εξωτερικό, όταν γύριζε στη Ρωσία, έδινε θερμά συγχαρητήρια στους συντρόφους του για όσα σπουδαία έκαναν στην πατρίδα.

  42. Ποια στραβά υπερτονίζουν, βρε παιδιά;

    Μου φαίνεται ενδιαφέρουσα η σοβιετική παράδοση των συγγραφικών διδύμων (βλ. και Στρουγκάτσκηδες), πρόχειρα δεν σκέφτομαι να το έχω δει αλλού.

  43. Γιάννης Κουβάτσος said

    Γκοσινί-Σεμπέ.

  44. Theo said

    @42:
    Μάλλον δεν εκφράστηκα σωστά.
    Διαβάζοντας μέσα από τις γραμμές, νιώθω πως οι συγγραφείς αφενός εκστασιάσθηκαν με την αφθονία, τον πλούτο και τη λάμψη του «Μεγάλου Μήλου», αφετέρου προσπάθησαν να κρατήσουν πισινές:
    «Βαδίζαμε σε στενούς βρόμικους δρόμους. Όχι, το ηλεκτρικό εδώ ήταν από τα συνηθισμένα.»
    «Σ΄αυτούς τους φτωχούς ανθρώπους δεν πρότειναν δουλειά, τους πρότειναν το θεό, έναν θεό αμείλικτο και απαιτητικό σαν το διάβολο.»
    «ήμασταν αναστατωμένοι από το μέγεθος, τον πλούτο και τη φτώχεια της.»

  45. Λάμπας said

    Αν θυμάμαι καλά, μια παρόμοια σκηνή υπάρχει στον «Κλέφτη των ποδηλάτων». Εξαθλιωμένοι άνθρωποι υποχρεώνονταν να παρακολουθήσουν τη λειτουργία, για μια μερίδα φαγητό. Και ο Ντε Σίκα υπερτόνιζε τα αρνητικά του καπιταλισμού…

  46. ΣΠ said

    Αυτό που μου κάνει εντύπωση από την περιγραφή είναι ότι σχεδόν τίποτα δεν έχει αλλάξει από τότε μέχρι σήμερα στην Νέα Υόρκη. Σήμερα βέβαια υπάρχει μεγάλο κυκλοφοριακό πρόβλημα, που δεν θα υπήρχε τότε, αλλιώς θα το είχαν αναφέρει.

  47. cronopiusa said

    και μια και μιλάμε για σοβιετικούς συγγραφείς, σαν σήμερα το 1945, πριν 74 χρόνια, ο σοβιετικός στρατός ελευθέρωσε το Αουσβιτς (Auschwitz-Birkenau) κι άσε τα χρησάβγουλα να λένε…

  48. Γιάννης Ιατρού said

    41: Κουβάτσε, σιγά την προσφορά. Και μ’ ένα απλό γκούγκλισμα (‘"little golden america" pdf’) βγαίνει 🙂 π.χ.
    Εδώ (μόνο κατέβασμα) ή εδώ (ονλαίν Reader και δυνατότητα κατεβάσματος) ο αυθεντικός σύνδεσμος της αγγλικής μετάφρασης (Little Golden America των Ιlya Ιlf & Εugene Petrov, 1937) που μετέφερε στον προσωπικό του τόπο ο λεγάμενος για να κάνει στατιστικές ….

  49. Jane said

    Μου άρεσε η περιγραφή της σκηνής τους άστεγους στο καταφύγιο φιλοξενίας.

    Δυστυχώς δεν έχω διαβάσει κάτι άλλο από το έργο των Ιλφ και Πετρόφ , πέρα από τις δημοσιεύσεις σ αυτό το ιστολόγιο.
    Ευχαριστούμε για την ανάρτηση, κ. Σαραντάκο και φυσικά τη Ρανέλε για τη μετάφραση.

    ……………………………………………………………………

    Επίσης …
    Σήμερα είναι η μέρα μνήμης για τη φρίκη του ολοκαυτώματος.
    Σαν σήμερα στις 27 Ιανουαρίου του 1945 τμήμα του κόκκινου στρατού μπήκε στο Άουσβιτς-Μπίρκεναου κι απελευθέρωσε τους τελευταίους κρατούμενους με αποτέλεσμα να μάθει η ανθρωπότητα για το ολοκαύτωμα.

  50. ΣΠ said

    44
    Διαβάζοντάς το δεν αισθάνθηκα να υπερτονίζουν τα αρνητικά. Έγραψαν αυτά που είδαν και τους έκαναν εντύπωση. Αν είχαν πάει και σε κάποιες συγκεκριμένες περιοχές ίσως να είχαν γράψει περισσότερα. Στην Νέα Υόρκη υπάρχουν τεράστιες αντιθέσεις. Η ίδια η πόλη υπερτονίζει τα αρνητικά του καπιταλισμού.

  51. Jane said

    Cronopiusa, μπράβο που το ανάρτησες πρώτη. 🙂

  52. Γιάννης Κουβάτσος said

    50: Πήγαν σε 25 πολιτείες, απ’ό,τι διάβασα στην προσφορά του Βάτμαν (και του Ιατρού😊 ).

  53. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    >>τα σκουπίδια της Νέας Υόρκης, που αποτελούνται κατά κύριο λόγο από εφημερίδες,…
    αυτό κι αν είναι του περασμένου αιώνα!

    Newsstand in Union Square Park, Manhattan, March 1934. (Photo credit: Alajos Schuszler

  54. Γιάννης Κουβάτσος said

    Στο ίδιο πνεύμα κινείται και ο Μαγιακόφσκι:
    https://www.google.com/url?sa=t&source=web&rct=j&url=https://www.politeianet.gr/books/9789606718205-mayakovsky-vladimir-pontiki-i-diki-mou-ameriki-111062&ved=2ahUKEwjIlJ7Tn47gAhVLa1AKHTl4DIYQFjAEegQIAhAB&usg=AOvVaw3XiZ1HCaXU4qzfwu22T1sC&cshid=1548602039493

  55. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα!

    42-43 Ο Σανπέ έκανε σκίτσα. Αλλά, αδελφοί Γκονκούρ.

  56. sarant said

    49 Kαι η Τζέιν και όποιος άλλος αξίζει να αναζητήσει τις Δώδεκα καρέκλες και το Χρυσό μοσχάρι, αν δεν είναι εξαντλημένα.

    https://rosetabooks.wordpress.com/2013/07/31/%CE%BF%CE%B9-%CE%B4%CF%89%CE%B4%CE%B5%CE%BA%CE%B1-%CE%BA%CE%B1%CF%81%CE%B5%CE%BA%CE%BB%CE%B5%CF%83-1927-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CF%84%CE%BF-%CF%87%CF%81%CF%85%CF%83%CE%BF-%CE%BC%CE%BF%CF%83%CF%87%CE%B1/

  57. Λάμπας said

    44. Κατά τη γνώμη μου, ούτε εκστασιάστηκαν ούτε προσπάθησαν να κρατήσουν πισινές. Στη σταλινική ΕΣΣΔ δεν έκρυβαν το θαυμασμό τους για την οργάνωση και τα τεχνολογικά επιτεύγματα των ανεπτυγμένων καπιταλιστικών χωρών, οι οποίες, από πολλές απόψεις, αποτελούσαν πρότυπο για του σοβιετικούς ιθύνοντες της εποχής. Το σύνθημά τους ήταν «να φτάσουμε και να ξεπεράσουμε τις καπιταλιστικές χώρες». Άλλωστε, εκατοντάδες τεχνικοί από αυτές τις χώρες εργάζονταν τότε στην ΕΣΣΔ, ακριβώς για να μεταφέρουν την πείρα τους από τη βιομηχανία, τις κατασκευές κ.λπ. (κάποιοι κατηγορήθηκαν για σαμποτάζ, αλλά αυτό είναι άλλη ιστορία). Από την άλλη οι συγγραφείς όφειλαν να αναδείξουν τις κοινωνικές ανισότητες, ώστε να καταδειχθεί πως όλη αυτή η πρόοδος αποβαίνει τελικά προς όφελος μιας μειοψηφίας. Μ’ αυτήν την έννοια το κείμενο «συμμορφώνεται» (με η χωρίς εισαγωγικά) απόλυτα με αυτό που θα ήθελαν οι σοβιετικοί ηγέτες να διαβάσει ο αναγνώστης στη χώρα τους. Από τη μια θαυμασμός για την ταχεία ανάπτυξη και πρόοδο (αυτοκινητόδρομοι, συγκοινωνίες, «΄όλοι τρέχουν» κ.λπ.) και από την άλλη ανελέητη κριτική στην κοινωνική ανισότητα, τη θρησκοληψία κ.λπ., ώστε το κείμενο να μην καταστεί πολιτικά επικίνδυνο.

  58. Theo said

    @57:
    και από την άλλη ανελέητη κριτική στην κοινωνική ανισότητα, τη θρησκοληψία κ.λπ., ώστε το κείμενο να μην καταστεί πολιτικά επικίνδυνο.
    Αυτό εγώ το λέω: «κρατάνε πισινές».

  59. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    και
    >>οι γριές Μοσχοβίτισσες που πουλούν εφημερίδες
    http://www.artvalue.com/image.aspx?PHOTO_ID=4328226&width=500&height=500
    Old Moscow. Newsstand 1927

    Δε βρήκα από πότε λειτουργεί τηλεσκόπιο πόλης, αλλά για τον ουρανό υπάρχει από παλιά
    το τηλεσκόπιο «Δωρίδη» -το οποίο χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά από τον πέμπτο κατά σειρά διευθυντή του Αστεροσκοπείου καθηγητή Δημήτρη Αιγινίτη στην έκλειψη ηλίου στις 30 Αυγούστου του 1905-

    2017 ,αύξηση κατά 40% του αριθμού των αστέγων, μέσα σε ένα μόλις χρόνο, στην πόλη της Νέας Υόρκης
    https://www.alfavita.gr/koinonia/228024_ipa-piso-apo-ti-bitrina-toy-kapitalistikoy-paradeisoy

  60. Λάμπας said

    58. Συνήθως λέμε ότι «κρατάει πισινή» κάποιος για να προστατεύσει τον εαυτό του ή τα συμφέροντά του. Αυτοί το πίστευαν, δεν το έγραφαν από ιδιοτέλεια. Είτε μας αρέσει είτε όχι, στη σταλινική ΕΣΣΔ δεν υπήρχε μόνο καταπίεση και κομφορμισμός. Υπήρχαν και εκατομμύρια άνθρωποι που αφοσιώθηκαν στην υπόθεση της σοσιαλιστικής οικοδόμησης (με ή χωρίς εισαγωγικά) και την υπηρέτησαν μέχρι τέλους (π.χ. ο Πετρόφ).

  61. cronopiusa said

    Φάκελος φουτουρισμός – «Χαστούκι στο γούστο του κοινού», το μανιφέστο των Ρώσων φουτουριστών

    Γυναίκα που ταξιδεύει της Λιουμπόβ Σεργκέγιεβνα Ποπόβα

    Ο ακονιστής των μαχαιριών του Καζιμίρ Μαλέβιτς

  62. Άλλο σοβιετικό δίδυμο (αντρόγυνο νομίζω) και ένα καταπληκτικό παιδικό βιβλίο: http://www.biblionet.gr/book/105269/Ilin,_Mikhail/%CE%86%CE%BD%CE%B8%CF%81%CF%89%CF%80%CE%BF%CF%82,_%CE%B1%CF%85%CF%84%CF%8C%CF%82_%CE%BF_%CE%B3%CE%AF%CE%B3%CE%B1%CF%82
    Οι ρωσομαθείς ας δουν περισσότερα εδώ: https://ru.wikipedia.org/wiki/%D0%9C._%D0%98%D0%BB%D1%8C%D0%B8%D0%BD

    Και ένα πολύ γνωστό σοβιετικό τρίδυμο: https://en.wikipedia.org/wiki/Kukryniksy

  63. Theo said

    @60:
    Δεν έχω διαβάζει το σύνολο ή μεγάλο μέρος του έργου των Ιλφ και Πετρόφ (μόνο αυτό το κεφάλαιο και το «Ένας σοβιετικός ροβινσώνας»), ώστε να αποφανθώ αν κάποιος απ’ αυτούς ή και οι δυο αφοσιώθηκαν στην υπόθεση της σοσιαλιστικής οικοδόμησης και την υπηρέτησαν μέχρι τέλους ή όχι. Απλώς κατέγραψα την αίσθησή μου από την ανάγνωση αυτού του αποσπάσματος του έργου τους.

  64. Η κάπως αμφίθυμη στάση απέναντι στις προπολεμικές ΗΠΑ φαίνεται και στην περιγραφή του Αϊζενστάιν, που πήγε στο Χόλιγουντ, προσπάθησε να γυρίσει ταινία, δεν τα κατάφερε να συμφωνήσει με τους παραγωγούς, και τελικά γύρισε στην ΕΣΣΔ.

  65. venios said

    Oυ να χαθούν οι υποκριτές που κρατάνε πισινές – ενώ έψαλαν κι αυτοί κατανυκτικά με τους άστεγους, μετά λοιδωρούν αυτούς και τους ιεροκήρυκες…

  66. sarant said

    57-58 Κι εγώ πιστεύω πως ήταν ειλικρινείς

  67. Λάμπας said

    63. Ούτε εγώ έχω διαβάσει κάτι άλλο (τα βιβλία τους δυστυχώς δεν κυκλοφορούν). Υποθέτω όμως, ότι ο Πετρόφ, σαν φτασμένος συγγραφέας, θα μπορούσε να εξασφαλίσει στον εαυτό του ένα πιο ασφαλές πόστο από αυτό του πολεμικού ανταποκριτή στην πολιορκημένη Σεβαστούπολη…

    66. Στο κάτω-κάτω την αλήθεια έγραψαν: «…ήμασταν αναστατωμένοι από το μέγεθος, τον πλούτο και τη φτώχεια της.»
    Τι από τα παραπάνω δεν ίσχυε;

  68. loukretia50 said

    Όπως αναφέρεται στο κείμενο, για την εμφάνιση του Μεφιστοφελή στην όπερα του Γκουνώ :

    MÉPHISTOPHÉLÈS Me voici! – D’où vient ta surprise? Ne suis-je pas mis à ta guise? L’épée au côté, la plume au chapeau, l’escarcelle pleine, un riche manteau sur l’épaule; – en somme Un vrai gentilhomme! Eh bien! que me veux-tu, docteur! Parle, voyons! … – Te fais-je peur? https://youtu.be/XoO3eP7vgpQ

    Μπορεί να είναι τρομαχτικός,
    https://www.heritage-images.com/preview/2324460

    Μπορεί και όχι. Υπάρχουν πολλοί ,,,Μεφιστοφελήδες!
    Δεν ξέρω ποιόν θα προτιμούσε η Ranele.

    Samuel Ramey Arie dal Mefistofele

    Ildar Abdrazakov Le veau d’or from Gounaud ‘s Faust https://youtu.be/90jbAKTwPTk

  69. Jane said

    #56 Ευχαριστώ 🙂
    ………………………………………………………………………………

    Προσωπικά δεν είδα πως οι συγγραφείς υπερτονίζουν ή αποκρύπτουν κάτι.
    Από το απόσπασμα αυτό φαίνεται πως απέδωσαν αντικειμενικά, όσα είχαν τη δυνατότητα να δουν σε κάποιους δρόμους της Νέας Υόρκης: Από τη μια η προσφορά χιλιάδων αγαθών κι οι ουρανοξύστες κι από την άλλη οι άστεγοι κι η πείνα.

    Πόσο διαφορετική θα μπορούσε να είναι η εικόνα; Η Αμερική του 1935 δεν είχε βγει από την μεγάλη ύφεση. Υπάρχουν μαρτυρίες και απίστευτο φωτογραφικό υλικό για τη φτώχεια και την πείνα κατά τα έτη 1930-1935 στις ΗΠΑ.

    https://imgix.ranker.com/user_node_img/50070/1001393607/original/their-mother-was-pregnant-when-she-sold-her-kids-and-later-sold-the-baby-she-birthed-photo-u2?w=650&q=50&fm=jpg&fit=crop&crop=faces

  70. Γιάννης Κουβάτσος said

    Μα τώρα η φτώχεια μεγάλου μέρους του πληθυσμού είναι απελπιστική, πόσο μάλλον τότε, στα πρώτα χρόνια μετά το κραχ. Τι λέει ο ΟΗΕ:
    «Οι δείκτες της φτώχειας και της ανισότητας στις ΗΠΑ βρίσκονται σε επίπεδα συναγερμού, οδεύουν να επιδεινωθούν επί των ημερών του προέδρου Ντόναλντ Τραμπ και απειλούν τη δημοκρατία στη χώρα, προειδοποίησε την Παρασκευή ανώτερο στέλεχος των Ηνωμένων Εθνών.»
    https://www.google.com/url?sa=t&source=web&rct=j&url=https://www.ekirikas.com/%25CE%25BF%25CE%25B7%25CE%25B5-%25CE%25B7-%25CF%2586%25CF%2584%25CF%258E%25CF%2587%25CE%25B5%25CE%25B9%25CE%25B1-%25CF%2583%25CE%25B5-%25CE%25B7%25CF%2580%25CE%25B1-%25CF%2584%25CF%2581%25CE%25BF%25CE%25BC%25CE%25B1%25CE%25BA%25CF%2584%25CE%25B9%25CE%25BA%25CE%25AE-%25CE%25BA%25CE%25B1%25CE%25B9-%25CE%25B8%25CE%25B1/&ved=2ahUKEwjq14mtvY7gAhVHKFAKHVJEAmQQFjAFegQIARAB&usg=AOvVaw1kR9qMwuw29wwO6R0LoBwM&cshid=1548609969025

  71. sarant said

    69 Στη δεκαετία του 1930 αρκετοί Αμερικανοί, φτωχοί και κυρίως μαύροι, έκαναν αίτηση και μετανάστευσαν στην ΕΣΣΔ. Βεβαια οι περισσότεροι μάλλον το μετάνιωσαν.

  72. # Το διήγημα είναι πολύ καλό. Δίνει μια εικόνα της Αμερικής του μεσοπολέμου. Έτσι είναι οι διηγηματογράφοι. Δίνουν μια εικόνα, μια πτυχή. Μόνο αυτοί που γράφουν (ή λένε ότι γράφουν) ιστορία, πρέπει να παρουσιάζουν σύνολα εικόνων, κατά περίπτωση.
    Το πρόβλημα με τους σοβιετικούς συγγραφείς είναι ότι …ΔΕΝ έπρεπε να βλέπουν τίποτα στραβό μέσα στην αχανή χώρα τους. Ούτε καν τα φρικτά εγκλήματα!

    # Λίγο άσχετο με τα ανωτέρω, αλλά όχι ασήμαντο, το ολίσθημα του Κουβάτσου (σχόλιο 35). Δάσκαλε, μια και πέρασες (υποθέτω) από …πανεπιστήμιο προπαγάνδας θα ξέρεις ότι αυτή η «επιστήμη» βασίζεται όχι μόνο στο ψέμα αλλά (κυρίως θα έλεγα) στη μισή ή επιλεκτική «αλήθεια» ή μονταζιέρα που έλεγαν κάποτε οι Συριζαίοι (μέχρις ότου ίδρυσαν δικό τους καρτέλ μονταζιέρας).

  73. Γιάννης Κουβάτσος said

    72: Γι’ αυτό ακριβώς το θέμα:
    https://www.google.com/url?sa=t&source=web&rct=j&url=http://www.patakis.gr/viewshopproduct.aspx%3Fid%3D593038&ved=2ahUKEwjh-vHJxI7gAhXCIlAKHailBLIQFjAAegQIBhAB&usg=AOvVaw0xqhiYGA_8iem2aiRHDpch

  74. Πέπε said

    @72:
    > > Δάσκαλε, μια και πέρασες (υποθέτω) από …πανεπιστήμιο προπαγάνδας …

    Τι σας κάνει να υποθέτετε ότι ο Γιάννης Κ. έχει κάνει τέτοιες σπουδές;

  75. Γιάννης Κουβάτσος said

    73: Δεν καταλαβαίνω τι λέτε, κύριε Μπαρτζούδη, και ούτε εσείς καταλάβατε το σχόλιό μου. Δεν με ενοχλεί αυτή η αμοιβαία μας ασυνεννοησία. Από …πανεπιστήμια προπαγάνδας, όχι, δεν έχω φοιτήσει σε κανένα. Μικρό με προστάτεψε ο πατέρας μου από το σχεδόν επιβεβλημένο τότε κατηχητικό και, μεγαλώνοντας, προστάτεψα ο ίδιος τον εαυτό μου από τέτοια …πανεπιστήμια. Εσείς, πάλι, δεν τη γλυτώσατε, απ’ ό,τι φαίνεται.

  76. Λάμπας said

    72. Πάντως οι Ιλφ -Πετρόφ στο «Σοβιετικό Ροβινσώνα» , με τον οποίο τους γνωρίσαμε, καυτηριάζουν πολλά στραβά της χώρας τους.

  77. Theo said

    @76:
    Ὀντως.

  78. Νίκος Κ. said

    Τα αρχεία όπου καταγράφονταν όλοι όσοι εισέρχονταν στις ΗΠΑ (νήσος Έλις) είναι πλέον διαθέσιμα στο διαδίκτυο: https://www.libertyellisfoundation.org/passenger

    Εκεί βρίσκουμε ότι ο Ilia Ilf έφθασε στη νήσο Έλις στις 2 Οκτωβρίου 1935, από τη Χάβρη (Γαλλία) με το πλοίο Νορμανδία. Αναφέρει ηλικία 37 ετών, αν και βάσει της Wikipedia πρέπει να ήταν 40, και ότι γνωρίζει Ρωσικά- Γαλλικά. Ο Eugene Petrov (όπως είναι φυσικό) είχε φθάσει με το ίδιο πλοίο και ήταν στην ίδια σειρά. Αναφέρει ηλικία 32 ετών και ότι γνωρίζει Ρωσικά-Αγγλικά. Και οι δύο αναφέρονται ως συγγραφείς.

    Μαζί τους πρέπει να ήταν άλλοι 5 Ρώσοι (ήταν δίπλα-δίπλα στην «ουρά»), οι Bordovski (στρατιωτικός), Kardych (Γιατρός), Liutov (Μηχανικός), Shorin (Καθηγητής), Volpin (Μουσικός).

  79. Γιάννης Κουβάτσος said

    Άλλαξε η αρίθμηση στα σχόλια;

  80. Ιάκωβος ο Αδελφόθεος said

    Καλησπέρα σας από Ιλλινόϊ,

    Ώ της αγνωμοσύνης: Ο μόνος αναγνώστης που εξετίμησε την μνημειώδη προσφορά μας (33) ήταν ο κύρ Γιάννης ο Κουβάτσος (41) και είναι προς τιμήν του. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να λυσσάξει ο Ιατρού (48), πράγμα που επιβεβαιώνει το κακόψυχον του ανδρός…

    Επειδής αντιλαμβάνομαι ότι ο κ. Σαραντάκος δεν έχει καμμία πρόθεση να ξεστραβώσει τους αναγνώστες του, με αποτέλεσμα να γράφονται στο παρόν νήμα σχόλια + εκτιμήσεις για τους Ilf + Petrov που καμμία σχέση δεν έχουν με την πραγματικότητα, σπεύδω να θέσω μιά σειρά ερωτημάτων προς τον κ. Σαραντάκο:

    1) Γιατί, κ. Νίκο μου, αποκρύψατε ότι τόσον ο Ilf όσον και ο Petrov ήσαντε Εβραίοι (100% + 50% αντιστοίχως) και είναι προς τιμήν του Μεγάλου Στάλιν ότι έστειλε δύο Εβραίους στις ΗΠΑ το 1936 με βασικό σκοπό να έρθουν σε επαφή με τους Εβραίους κουμανταδόρους του Hollywood, προκειμένου να πάρουν ιδέες και συμβουλές για την ανασυγκρότηση της Σοβιετικής Κινηματογραφίας; Αυτός ήταν ο βασικός σκοπός του ταξιδιού τους στις ΗΠΑ και βεβαίως να προμηθευθούν τις τελευταίες ταινίες του Hollywood για να τις απολαύσει ο «Πατερούλης» (ήταν ένα από τα πάθη του να βλέπει κατά μόνας χολλυγουντιανές ταινίες, όπως άλλωστε και του Χίτλερ…)

    2) Γιατί, κ. Σαραντάκο, δεν λέτε στους αναγνώστες σας ότι οι Ilf + Petrov ήξεραν ελάχιστα αγγλικά και ότι καθόλη την σχεδόν τρίμηνη παραμονή τους στις ΗΠΑ είχον ως διερμηνείς + ξεναγούς το ζεύγος Adams, που κι αυτοί ήσαντε Εβραίοι της Ρωσίας, και γνώριζαν άριστα ρωσικά + αγγλικά;

    3) Γιατί δεν μάς λέτε ποιός πλήρωσε το ταξίδι των Ilf + Petrov στις ΗΠΑ; Γιατί δεν μάς λέτε ότι εκτός από τον Έρνεστ Χέμινγουέϊ συνήντησαν και τον Μεγιστάνα της Αμερικάνικης Αυτοκινητοβιομηχανίας Henry Ford, χωρίς να καταλάβουν «γρύ» για τον ξακουστό αντισημιτισμό του; Μάλιστα, στο βιβλίο υπάρχει ένα ολόκληρο κεφάλαιο για τον Henry Ford. Μακάρι να το μεταφράσει κι αυτό η κ. Ranele, και να δούμε τότε αν θάχει το θάρρος ο κ. Σαραντάκος να το δημοσιεύσει εδωπέρα…

    4) Γιατί κ. Σαραντάκο αποκρύπτετε πως μόλις κυκλοφόρησαν στην ΕΣΣΔ (το 1937 σε περιοδικό) οι ταξιδιωτικές εντυπώσεις των Ilf + Petrov για τις ΗΠΑ, υπήρξαν αρνητικώτατες κριτικές στα Σοβιετικά ΜΜΕ; Ότι και καλά εξωράϊζαν την Μητρόπολι του Καπιταλισμού, δεν ανέδειξαν αρκετά την δυστυχία των νέγρων, την Ανεργία κλπ – κλπ;

    Και μή μού πείτε, κ. Νίκο μου, ότι δεν ήταν δυνατόν να τα ξέρατε όλα αυτά, όταν είναι ανηρτημένα εδώ και χρόνια στο Διαδίκτυο και μπορεί να τα πληροφορηθεί κι ο τελευταίος αγγλομαθής κάφρος. Αναρτώ στην τύχη ένα από αυτά τα δημοσιεύματα, που έχουν και φωτογραφία των Ilf + Petrov να βολτάρουν στην Jew York φορώντας πανάκριβα κοστούμια τελευταίας μόδας!..
    Όπως φαίνεται, πλήρωνε καλά ο πατερούλης Στάλιν τους απεσταλμένους του στην «Μέκκα του Καπιταλισμού», προκειμένου να του φέρουν χολλυγουντιανές ταινίες για να βλέπει τις κρύες νύχτες του Ρωσικού Χειμώνα στην Μόσχα…


  81. Χαρούλα said

    Γιατί κύριε Σαραντάκο, μας αποκρύπτετε ότι η ώρα είναι 21.25; Και μην μας πείτε ότι δεν το γνωρίζαρε, διότι όκα τα ρολόγια στην Ελλάδα σας το υπενθυμίζουν!😊😅😂 ….Η μπολσεβίκα Χαρούλα😊😅😂😅😊
    Υ.Γ. Τιμητικός ο χαραχτηρισμός, αλλά δεν μου αρμόζει.

  82. Καλησπέρα. Οι δώδεκα καρέκλες υπάρχουν εδώ: https://vivlioanihneftis.wordpress.com/2018/08/24/%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%B1%CE%BB%CE%B1%CE%B2%CE%B5%CF%83-%CE%B1%CF%85%CE%B3%CE%BF%CF%85%CF%83%CF%84%CE%BF%CF%85-2018/

  83. Ο ΠΑΟ έπαιξε με παίκτη παραπάνω από το 40στο δευτερόλεπτο (!!), προηγήθηκε στο 4ο λεπτό με πέναλτυ και δεν κατάφερε να κερδίσει την Λάρισσα !!

    (Αη-Δώνης)

  84. Γιάννης Κουβάτσος said

    Ό,τι πληρώνεις, παίρνεις, Τζι. Νόμος της (ποδοσφαιρικής) αγοράς. Αλαφούζος λοιπόν, όχι Δώνης.

  85. Χαρούλα said

    https://en.m.wikipedia.org/wiki/SS_Normandie

  86. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    >>Σε μια βιτρίνα είχαν στηθεί επτά κομψές κέρινες κυρίες με ασημιά πρόσωπα…
    εννοεί ότι ήσαν ζωντανά μοντέλα;
    Ετσι το πήρα κι επειδή δεν το ήξερα αυτό, έψαξα λίγο και πράγματι βρήκα φωτό

  87. # 83

    Και επειδή οι περισσότεροι θα απορούν γιατί αναφέρω τον Δώνη, είναι φωσφανάρι πως οι μέτριοι παίκτες του ΠΑΟ δεν μπορούν να είναι σε φουλφόρμα όλη την σεζόν, μπορούνε μόνο δυο φορές από ένα μήνα περίπου κι ο Δώνης διάλεξε αυτή την εποχή για κοιλιά ώστε να παρουσιάσει το καλύτερο δυνατόν στα διαδοχικά ματς με ΠΑΟΚ,ΑΕΚ και ΟΣΦΠ για δημιουργία εντυπώσεων και αποφυγή τυχόν συντριβής που θα του χάλαγε το ίματζ. Αδιαφόρησε πλήρως για το συμφέρον της ομάδα που τον πληρώνει που κινδυνεύει πλέον να χάσει και τον τελευταίο στόχο που είχε, την πέμπτη θέση για να σβήσει την ποινή. Γιατί με σωστή προετοιμασία θα κέρδιζε Λαμίες και Λάρισσες ενώ είναι αμφίβολο αν θα είναι ξανά τυχερός να πάρει αποτέλεσμα με τους μεγάλους. Αδιαφορεί για το αν θα τον διώξουνε αφού πρόλαβε να υπογράψει τριετές συμβόλαιο λέγοντας αρλούμπες περί μακρόχρονου σχεδιασμού και άλλα βαριά πράγματα, έτσι έκανε και στον ΠΑΟΚ. Μόνο στην ΑΕΚ τον πήρε χαμπάρι αμέσως ο ξύπνιος Ντέμης και τον σούταρε νωρίς..
    Συνιστώ να βλέπετε την εκπομπή του «Τόταλ φούτμπολ», Κυριακή στις 11 το βράδυ στο OPEN, δεν έχει καμιά σχέση με την καφρίλα των άλλων αθλητικών εκπομπών.

  88. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    >>Στο δρόμο απέναντι ορθωνόταν το γυαλιστερό παραλληλεπίπεδο του ξενοδοχείου «Γουόλντορφ-Αστόρια»
    a new Waldorf Astoria was completed on Park Avenue in 1931 (it was actually the world’s tallest building from 1931 until 1963).
    https://thepointsguy.com/2017/03/waldorf-astoria-new-york-photos/

  89. Χαρούλα said

    86
    ΕΦΗ εγώ είχα καταλάβει πως εννοούν τις κούκλες βιτρίνας.
    Εδώ στην φωτό το ίδιο καταλαβαίνω. Νομίζω πως η κυρία τακτοποιεί τα καπέλα στα στηρίγματα.

  90. Γιάννης Κουβάτσος said

    Μάλλον έχεις εμπάθεια με τον Δώνη λόγω της θητείας του στον ΠΑΟΚ, Τζι, γιατί όλοι ξέρουμε ποιος φταίει για την κατάντια του ΠΑΟ. Χωρίς Δώνη-Νταμπίζα θα έκανε ήδη παρεούλα στον Απόλλωνα, χεράκι-χεράκι για τον Άδη.

  91. # 90

    Βρε Γιάννη ποιά εμπάθεια, σιχαμάρα είναι από τότε που πήγε στην ΑΕΚ με συμβόλαιο Μουρίνιο !! Δημιούργημα πληρωμένων δημοσιογράφων είναι που τον βγάζανε προπονητή της χρονιάς όπως και τον αλήστου μνήμης Τσιώλη !!
    Ξεχνάς πως ο ΠΑΟ έχει ακόμα το τέταρτο μπάτζετ στο πρωτάθλημα παρ’ όλες τις περικοπές, προπονητή επιπέδου Αναστασίου έχει.

  92. Χαρούλα said

  93. loukretia50 said

    EΦΗ-ΕΦΗ Κι εγώ κούκλες βιτρίνας υποθέτω πως εννοεί. Επειδή η περιοχή ήταν όντως μοδάτη, είναι πιθανό αντί για το συνηθισμένο χρώμα, τα πρόσωπα να ήταν ασημί.
    και μερικές άλλες εικόνες
    New Yorkers on the subway.

  94. Χαρούλα said

  95. Γιάννης Κουβάτσος said

    57: Ακριβώς το ίδιο κάνει και ο Μαγιακόφσκι στο «Η δική μου Αμερική». Άλλωστε, τα σοβιετικά εργοστάσια τον φορντισμό είχαν ως πρότυπο σύστημα οργάνωσης της παραγωγής. Ένα πολύ διαφωτιστικό σχετικό βιβλίο:
    https://www.google.com/url?sa=t&source=web&rct=j&url=http://www.patakis.gr/viewshopproduct.aspx%3Fid%3D593038&ved=2ahUKEwituoCUqo7gAhVRJlAKHZ3mAKQQFjALegQIBBAB&usg=AOvVaw0xqhiYGA_8iem2aiRHDpch

  96. sarant said

    78 Μωρέ μπράβο, όλα βρίσκονται! Εντυπωσιάστηκα!

    86 Κούκλες καταλαβαίνω κι εγώ.

  97. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    89,93,96 Ευχαριστώ!
    Χαρούλα , κράτησα λάθος λινκ στον πόντικα :). Αυτή ήθελα να μπει

  98. loukretia50 said

    Whelan’s Drug Store on 44th Street and Eighth Avenue-See What NYC Looked Like in the 1930s

    https://secretnyc.co/step-back-time-see-nyc-looked-like-1930s/

    1934- 42nd Street looking west, on NW corner of Sixth Avenue, March 21, 1934

    https://www.oldnyc.org/#713046f-a

    Ας μην ξεχνάμε μια λεπτομέρεια : εμείς βλέπουμε ασπρόμαυρες φωτό, αυτοί έβλεπαν χρώματα

  99. Γιάννης Κουβάτσος said

    91: Το ότι δίνει 400 χιλιάρικα στον άχρηστο Μουνιέ, 200 στο ισραηλινό παλτό και 170 στον άμπαλο γιο του Δώνη επιβεβαιώνει την ανισορροπία που επικρατεί στον Παναθηναϊκό. Η σπατάλη και η μιζέρια σε καταστροφική συνεργασία. Παναθηναϊκός τέλος. Να ζήσουμε να τον θυμόμαστε. Εκτός αν ξεκουμπιστεί ο Αλαφούζος και έρθει σοβαρός επενδυτής. Κατάχλομο σαν θειάφι.

  100. loukretia50 said

    Νομίζω ότι και στην εποχή που αναφέρεται το άρθρο θα ήταν πολύ πιθανό να συζητούν αγόρια για ποδόσφαιρο και κορίτσια για κούκλες βιτρίνας!

  101. loukretia50 said

    Ας ταξιδέψουμε λίγο,,,
    http://www.airpano.com/photogalleries.php

    Μόσχα
    http://www.airpano.com/gallery.php?gallery=42&photo=10613

    Νέα Υόρκη
    http://www.airpano.com/gallery.php?gallery=15&photo=262

  102. Ιάκωβος ο Αδελφόθεος said

    Να μάς πεί ο λαλίστατος (10 σχόλια μέχρι τώρα σε αυτό το νήμα) παοκτζής κ. Gpoint, γιατί τηρεί σιωπήν παλαιάς Αρσακειάδος για τα ακροδεξιά αίσχη που ζήσαμε απόψε στην Τούμπα (στο ΠΑΟΚ – ΟΦΗ 4-0): Όχι μόνο καταχειροκροτήθηκε το εθνικιστικό εμβατήριο «Μακεδονία Ξακουστή» στο τέλος, αλλά και κατά την διάρκεια του αγώνα οι ακροδεξιοί φίλαθλοι του ΠΑΟΚ (θύρα 4) φώναζαν χρυσαυγίτικα συνθήματα με κορυφαίο όλων το…

    «Αλήτες, προδότες, πολιτικοί, η Μακεδονία είναι ελληνική»…

  103. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

  104. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

  105. cronopiusa said

    Entrevista a Primo Levi, 1982 (Subtítulos en español)

  106. cronopiusa said

    Auschwitz Birkenau – The Revolt of the Greek Jews

  107. leonicos said

    Λυπάμαι που μπήκα τόσο αργά. Ούτε καν αυθημερόν.

    Ὀμως χάρηκα το: Κατάχλομο σαν θειάφι.

    Και το άρθρο πολύ ωραίο. ου άνοιξε την όρεξη για ΝΥ.

  108. # 99

    Επειδή πονάς την ομάδα σου δεν μπορείς να δεις καθαρά αυτό που σου λέω χρόνια τώρα : η μόνη λύση για τον ΠΑΟ είναι η επιστροφή της οικογένειας, α λα ΑΕΚ εννοείται. Μια απειροελάχιστη πιθανότητα είναι το Αθενςελάιβ αλλά και μ’ αυτό δύσκολα θα ξανακοντράρει ΠΑΟΚ και ΟΣΦΠ, η οικογένεια είναι πιο ισχυρή. Η ΑΕΚ θα έχει μεγάλο πρόβλημα με το γήπεδο -δύσκολα θα πάρει άδεια λειτουργίας για πάνω από 12-15 000 θέσεις- γι αυτό δεν την βάζω στην πρώτη γραμμή.

  109. # 102

    ΑντιΠΑΟΚτσή αδελφόφαιε πάλι μπούρδες γράφεις. Από το 70 που πρωτοπήγα στην Τούμπα παίζανε το Μακεδονία ξακουστή στα μεγάφωνα, εσύ το θυμήθηκες τώρα που έγινε της μόδας… καλά πως σε αφήνει έτσι το επιτελείο σου να ρεζιλεύεσαι σαν αρσακειάδα σε χαμάμ ; Πρότεινε κάνα σίγουρο πάλι, περισσότερες πιθανότητες έχεις να σου κάτσει

  110. leonicos said

    45

    Εξαθλιωμένοι άνθρωποι υποχρεώνονταν να παρακολουθήσουν τη λειτουργία, για μια μερίδα φαγητό.

    Να δεις τι λέει ο Πτωχοπρόδρομος 12ος αι που άφηναν τους μοναχούς νηστικούς αν δεν ήσαν στον ορθρο

  111. Ιάκωβος ο Αδελφόθεος said

    Αγαπητέ μου κ. Gpoint (109),

    σε συγχαίρω γιατί κατάφερες να πείς δύο ψέμματα μέσα σε 51 λέξεις…

    Ψέμμα 1ον: Μέχρι το 1980 που τα τίναξε ο Τίτο, ΑΠΑΓΟΡΕΥΟΤΑΝ να παίζεται δημοσίως το «Μακεδονία Ξακουστή» με εντολή του Εθνάρχη Καραμανλή. Ούτε κάν επί Χούντας δεν παιζόταν αυτό το εμβατήριο και καλώ τον έντιμο κ. Σαραντάκο (που τότες ήταν σκολιαρόπαιδο στην Ιωνίδειο) να βγεί και να το επιβεβαιώσει…

    Το «Μακεδονία ξακουστή» ξεκίνησε να παίζεται δημοσίως (από στρατιωτικές μπάντες κλπ.) μετά τα εθνικοβαρεμένα συλλαλητήρια του 1992. Μεταξύ 1981-1992 απαγορευόταν σιωπηλώς. Καλώ τον έντιμο κ. Σαραντάκο (που υπηρέτησε φαντάρος την δεκαετία του 1980) να βγεί και να μάς πεί αν το είχε ακούσει (έστω και μία φορά…) να παίζεται όταν υπηρετούσε την θητεία του…

    Ψέμμα 2ον: Γιατί, κ. Gpoint, τηρείς σιγήν παλαιάς Αρσακειάδος για τα χρυσαυγίτικα συνθήματα («Αλήτες προδότες πολιτικοί» κλπ) που ακούστηκαν κατά κόρον απόψε στην Τούμπα; Νομίζεις ότι επειδής είμαστε κάτοικοι Ιλλινόϊ, δεν παίρνουμε χαμπάρι τί γίνεται κάτω στην Πατρίδα;

  112. # 111

    Ψέμματα δεν λέω, τα αυτάκια μου μια χαρά το άκουγαν ακόμα και σε ραδιοφωνικές μεταδόσεις, ειδικά μετά από γκολ του ( μεγαλέξανδρου ) Κούδα Μια μικρή επιφύλαξη-λόγω της 50ετίας που έχει παρέλθει- μήπως δεν το παίζανε τα μεγάφωνα αλλά το τραγουδάγανε οι οπαδοί. Σίγουρα πάντως όταν το τραγουδάγανε δεν ακουγότουσαν συστάσεις από τα μεγάφωνα

    Το πως ο ΠΑΟΚ είναι για τους ΠΑΟΚτσήδες πάνω από κόμματα και πολιτικές είναι κάτι που δεν έχεις τα φόντα να το καταλάβεις, θα επιμένεις σαν την μύγα που προσπαθεί να περάσει μέσα από το τζάμι. Οπότε το μόνο που μπορώ να κάνω για σένα είναι ένα τραγουδάκι για καλό ξημέρωμα…

  113. leonicos said

    33

    Γλυκός αλλά αδιόρθωτος. Χαλαλι σου.

    Τι θα ενοχλήσει την πολιτική μου ορθότητα οι εντυπώσεις δύο σοβιετικών από την Αερική που είχε ακόα φυλετικές διακρίσεις;;

    ΣΥΒΟΥΛΗ: ΗΡΕΜΗΣΕ!!!!!!!!

  114. Pedis said

    # 106 – το μισό, χοντρικά, υλικό αρχείου είναι άσχετο με το θέμα και με τη διήγηση.

    Το κείμενο της εκφωνήτριας έχει (δυστυχώς, περιττούς, αν όχι πομπώδεις, πατριωτικούς τόνους, χάρη των οποίων λέγονται πολλές) ανακρίβειες: η εξέγερση δεν οργανώθηκε αποκλειστικά από έλληνες ζοντερκομμάντο. Το σχέδιο ήταν ευρύτερο και οι προετοιμασίες για την εξέγερση συμπεριέλαβαν το συντονισμό και τη συμμετοχή πολλών κρατούμενων μέσα κι έξω από την ζώνη των ζοντερκομμάντο και στα πέντε κρεματορια.

  115. Γιάννης Κουβάτσος said

    Οι οπαδοί το τρσγουδούδαν, το θυμάμαι κι εγώ.

  116. cronopiusa said

    114 Pedis

    Η πρώην σύζυγος του Νίκου Κωνσταντόπουλου, ευρωβουλευτής της Νέας Δημοκρατίας Φωτεινή Τομαή – Κωνσταντοπούλου δεν είναι Λάζλο Νέμες

    Ζαν Κοέν Το πρόβλημα που λέγεται Φωτεινή Τομαή

    Ζαν Κοέν Καταδικάστηκε η κ. Τομαή

  117. Alexis said

    Καλημέρα.

    Πολύ καλό το κείμενο με έξυπνο, λεπτό χιούμορ.

    Κάπου χοντραίνει λίγο (το χιούμορ), όπως στην περιγραφή της σκηνής στο καταφύγιο αστέγων του «Στρατού της Σωτηρίας», αλλά δεν με χαλάει καθόλου. Έξοχες οι περιγραφές και η ειρωνία για τον ιεροκύρηκα, τον «καπετάνιο» και τα κυρήγματά τους.
    (Το όλο σκηνικό μου θυμίζει ιστορίες από το πολύ στενό, συγγενικό μου περιβάλλον, όχι και πολύ ευχάριστες είναι η αλήθεια, αλλά αυτά δεν είναι του παρόντος… )

    Μου άρεσαν πολύ επίσης τα περί ηλεκτρισμού και η παρομοίωσή του με εκπαιδευμένο ζώο του τσίρκου!

    Γενικά, θεωρώ ότι οι συγγραφείς μεταφέρουν πολύ καλά την εικόνα της Ν.Υ. του μεσοπολέμου.

    Πολύ καλή μου φάνηκε και η μετάφραση της Ranele, με στρωτά ελληνικά.
    Παρατήρησα ότι χρησιμοποιεί το ρήμα «ωρύομαι» ίσως λίγο καταχρηστικά, και κάπου είδα και τη λέξη «ωρυγή», σπάνια λέξη, που εγώ προσωπικά δεν τη είχα ξανακούσει.
    Θα μπορούσε ίσως να την αντικαταστήσει με κάποια πιο απλή λέξη, όπως «κραυγή», «φωνή» κλπ.

  118. cronopiusa said

    114 Pedis

    Ζαν Κοέν : «Σε ότι αφορά τις ανακρίβειες για την ταινία των Sonderkommando που έφτιαξε η εν λόγω κυρία μπορείτε να διαβάσετε τα άρθρα μου Η εξέγερση των Ελλήνων Εβραίων στο Άουσβιτς 2.
    και
    Η ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΤΩΝ ΖΟΝΤΕΡΚΟΜΑΝΤΟ – 7 Οκτωβρίου 1944 . »

    Ο Ζαν Κοέν είναι γιος του Λεών Κοέν (182492) εκ των οργανωτών της εξέγερσης και συγγραφέα του βιβλίου «From Greece to Birkenau – The Crematoria Workers’ Uprising» και ανεψιός του Λεών Περαχιά συγγραφέα του βιβλίου «Μαζάλ, Αναμνήσεις από τα Στρατόπεδα του Θανάτου»

  119. cronopiusa said

    Η εξέγερση των Ελλήνων Εβραίων στο Άουσβιτς 2.

  120. Alexis said

    Για το «Μακεδονία ξακουστή» δεν θυμάμαι, αλλά το «Έχω μια αδερφή, κουκλίτσα αληθινή» το θυμάμαι πολύ καλά που το τραγουδούσαμε ως παιδάκια στο Δημοτικό (επί χούντας). Σε σχολικές γιορτές κυρίως… 😛

    Θυμάμαι και μια σχολική γιορτή για την «εθνική επέτειο» της 21ης Απριλίου. Η διευθύντρια μας έβγαλε ένα λογύδριο όπου κάτι για στρατό έλεγε, κάτι για πατρίδα, δεν καταλάβαινα καλά…
    Γύρισα στο σπίτι με …άλυτες απορίες:
    -Μαμά τι έγινε την 21η Απριλίου;
    -Ασ’ τα αυτά τώρα και άντε να παίξεις! 😂

  121. ATM said

    #98:

    Μπα, προπαγάνδα είναι κι αυτό.

  122. cronopiusa said

    Μια από τις συλλήψεις του πάτερα μου

    Εργατικό καφενείο στο Πειραιά, σε απόσταση βολής τραμπούκος που τον κοιτάει βαθειά στα μάτια και με στεντόρεια φωνή τραγουδάει

    «Έχω μια αδερφή…»

    «Έχω μια αδερφή…»

    μέχρι που απόκαμε ο φουκαράς ο δικός μου και του είπε πασαλιμανιώτικα:

    «Να χ@σω κι εσένα και την αδερφή σου»

    Η εμπειρία των Εβραίων της Ελλάδας στις οπτικοακουστικές μαρτυρίες για το Ολοκαύτωμα Skip navigation

    INTERASCO: Η ασφαλιστική του ισραηλινού απαρτχάιντ στην Ελλάδα

  123. sarant said

    Καλημέρα απο εδώ. Πολύ καλά σχόλια βλέπω, μερικά έχουν υλικό που αρκεί για άρθρο!

  124. Κουνελόγατος said

    Το «Μακεδονία ξακουστή» το άκουσα πρώτη φορά στον στρατό (αρχές δεκαετίας 90). Το «Έχω μια αδερφή» δεν το λέγαμε ούτε στη διάρκεια της χούντας (πήγαινα τρίτη δημοτικού όταν έπεσε). Νομίζω ότι θυμάμαι καλά.
    Καλημέρα.

  125. Pedis said

    # 116 – κατάλαβα.

    Άλλος ένας (μία, εδώ) άσχετος και θρασύς στα πόστα.

  126. cronopiusa said

  127. spiral architect 🇰🇵 said

    Μακεδονίες ξακουστές κλπ εθνικοπλαστκά τραγούδια αν και υπηρέτησα στη Μακεδονία το ’86, δεν τραγούδησα. Το 647ΜΤΠ στο Λιτόχωρο ειδικευόταν σε παραγγέλματα τύπου «Ηθικόν; Ακμαιότατον!» όταν καθαρίζαμε τους διαδρόμους πρόσβασης από το χιόνι,
    (για να βάζεις και στις τσέπες) σε θεωρητικά μαθήματα ιστορίας, πρακτικής γεωγραφίας και προσανατολισμού με τα φυτά, το ρολόι χειρός και διαβίωσης χωρίς τρόφιμα.
    Βέβαια, υπηρέτησα επί ΠΑΣΟΚ του αυθεντικού με γείτονες τους επίγονους του Τίτο και τον Ζίφκοφ και ο (κρητικός) διοικητής (με αφορμή και το Σισμίκ) έδειχνε ανατολικά το Θερμαϊκό λέγοντας «εκεί είναι ο εχθρός και όχι στο Βορρά».

  128. Επί χούντας το έχω μια αδερφή έδινε κι έπαιρνε. Να μη ξεχνάμε πως με την Αλβανία είμαστε τότε στα χαρτιά σε εμπόλεμη κατάσταση και μια επιχειρησούλα ήταν στα σχέδια του Ιωαννίδη αλλά είχαν προλάβει άλλοι να πουλήσουν τα όπλα στους αντιμαχόμενους του Λιβάνου και τούμεινε η όρεξη. Αυτά ισχυριζότανε ο μακαρίτης πια Π.Λ., ο μόνος που δήλωνε ευθαρσώς σαν επάγγελμα » έμπορος όπλων»

  129. giorgos said

    87. Χθές τό βράδυ στήν «Αθλητική Κυριακή» άκουσα τόν «δημοσιογράφο» νά λέει περιγράφοντας μιά φάση ότι ό τερματοφύλακας έκανε όμα . Τί θά πεί «ΟΜΑ» ?

  130. Pedis said

    # 114, 116 – Η προσπάθειά της να εξωραΐσει τις ελληνοεβραϊκές σχέσεις διαστρεβλώνοντας γεγονότα, χωρίς να θίγει προβληματικές όψεις της διμερούς συνύπαρξης, και όχι μόνο κατά την περίοδο του Β΄ Παγκοσμίου, η αναπαραγωγή επικίνδυνων «πατριωτικών» μυθολογιών, από τις οποίες η ιστοριογραφία της δεκαετίας του ’40 απελπισμένα προσπαθεί να απαλλαγεί, (όπως ο μύθος για «νέο Κούγκι και Μεσολόγγι» στο Άουσβιτς, με τη «“σύσσωμη ελληνική εξέγερση” των τριακοσίων Eλληνοεβραίων»), δεν συνιστούν στοιχεία που θα έπρεπε να προβληματίσουν την κυβέρνηση, μετά και τις τόσες καταγγελίες των ειδικών;
    https://enthemata.wordpress.com/2013/02/10/anna-maria/

    Τι να πει κανείς με τα καραγκιοζιλίκια …

    Για το βίντεο του #114:

    Υποπτεύομαι ότι έχει βάλει κι ο Βούλγαρης το χεράκι του στο μοντάρισμα των σκηνών από τις εκτελέσεις των Αινζατζγκρούπεν ώστε να φαίνονται ότι ακολουθούν τη διήγηση των γεγονότων στο Άουσβιτς, παραπλανώντας τον ανύποπτο θεατή.

    Μικροεπαρχιώτικη άρνηση επαγγελματισμού και ευσυνειδησίας.

  131. 75, Γιάννης Κουβάτσος said…..
    Έβγαλες! Έβγαλες Πανεπιστήμιο προπαγάνδας δάσκαλε. Μου το είπε ο …καθοδηγητής μου! Τώρα, αν ήταν κλειστό ή ανοιχτό ή …συντροφικό, δεν ξέρω. Απόδειξη ότι αποφεύγεις να πεις οτιδήποτε για την ταμπακιέρα!

  132. Pedis said

    http://www.avgi.gr/article/10812/8643643/aousbits-to-kolasterio-tes-telikes-lyses-

    «Γυρίζω και βλέπω το αγόρι που με φώναξε και βλέπω το ένα του μάτι ολόλευκο χωρίς κόρη και αναγνωρίζω την αδερφούλα μου, η οποία είχε φάει πολύ ξύλο από μια κάπο και σ’ ένα από τα χτυπήματα στο κεφάλι, γύρισε το ματάκι της. Τρελάθηκα. Δεν ξέρω αν ήταν χαρά ή δυστυχία αυτό που ένιωθα. Πάντως, ήμασταν μαζί, ήμασταν ζωντανές. Τη ρώτησα για τη μαμά και τον μπαμπά, για τη γιαγιά μας. Δεν ήξερε τίποτα…

    Προσπάθησα να της δώσω να φάει κάτι, προσπάθησα να τη συνεφέρω, αλλά τίποτα. Έσβησε σαν πουλάκι στην αγκαλιά μου. Έκλαιγα βουβά, για την αδερφή μου, για μένα, για τη ζωή μας, για τους γονείς μας και την ίδια στιγμή σκεφτόμουν το πόσο πολύ πεινάω… Δεν μπορώ να διώξω τις τύψεις που έχω μέσα μου τόσα χρόνια τώρα… Πώς είναι δυνατόν η αδερφούλα μου να πεθαίνει και την ίδια στιγμή που σπάραζα σκεφτόμουνα το πόσο πολύ πεινούσα…» αφηγήθηκε η Ραχήλ Μπουρλά.

  133. # 129

    λαϊκή έκφραση για αποτυχημένη προσπάθεια να κλωτσήσει την μπάλλα ( βρήκε αέρα)

  134. EΦΗ - ΕΦΗ said

    27 Ιανουαρίου 1944: Η πόλη του Λένιν άντεξε…
    Λεπτομέρειες για την 7η Συμφωνία του Σοστακόβιτς μπορείτε να διαβάσετε εδώ, όπου το redflecteur.wordpress.com έχει δημοσιεύσει απόσπασμα από το βιβλίο «ΝΤΜΙΤΡΙ ΣΟΣΤΑΚΟΒΙΤΣ για τον ίδιο και την εποχή του» («Σύγχρονη Εποχή», 1985 – μετάφραση Νίκου Σαραντάκου).
    https://www.imerodromos.gr/27-ianoyarioy-1944-i-poli-toy-lenin-antexe/

  135. Χαρούλα said

    Πω! Πω! Ωραία εξέλιξη της συζήτησης!
    Νικοκύρη παρακαλώ αυτονόμησε την. Έχουμε πολλά να μάθουμε.

  136. sarant said

    135 Να το βάλω σε άρθρο, εννοείς;

  137. Χαρούλα said

    136 Ναιιιι!!!

  138. Χαρούλα said

    Εμείς Μακεδονία δεν τραγουδούσαμε στην Θράκη. Την αδελφή όμως την Β.Ηπειρο επί χούντας στο Δημοτικό την …καταχαρήκαμε!
    Είχαμε όμως και μεις τραγούδι για σχ.γιορτές, κατασκηνώσεις, κατηχητικά κλπ εκδηλώσεις!😅
    Και, Ω της εκπλήξεως! Το ψάχνω και βλέπω πως κυκλοφορεί με παρόμοιους στίχους για την Μάνη! Κόπιπάστε έκαναν τα εθνικά άσματα;;;😂


  139. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    Εμεῖς τραγουδούσαμε τὸ «Μακεδονία ξακουστὴ» στὸ δημοτικό, ἀλλὰ ὄχι τὸ «Ἔχω μιὰ ἀδελφή».

    Μπορεῖ νὰ εἶναι τυχαῖο ἤ νὰ σχετίζεται μὲ ἐμπειρίες, παραστάσεις καὶ περιστατικά ποὺ φτιάχνουν τὸ συλλογικὸ ἀσυνείδητο.

    Στὸ συλλογικὸ ἀσυνείδητο τῶν Θερμιῶν τῶν παιδικῶν μου χρόνων «ἐχθροί» ἦταν, κατὰ σειρὰν ἀπαξίας, οἱ Τοῦρκοι, οἱ Γερμανοί καὶ οἱ Βούλγαροι.

    Γιὰ τοὺς Τούρκους δὲν χρειάζονται ἐξηγήσεις.

    Οἱ Γερμανοὶ ἦταν οἱ ἀπόλυτοι κακοὶ τῆς Κατοχῆς, σὲ ἀντίθεση μὲ τοὺς Ἰταλοὺς ποὺ ἀποτελοῦσαν τὸ κύριο μέρος τῶν δυνάμεων κατοχῆς μέχρι τὴν ἰταλικὴ συνθηκολόγηση τὸ Σεπτέμβρη τοῦ ᾿43.

    Γιὰ τοὺς Βούλγαρους ὑπῆρχαν οἱ μνῆμες τῶν παππούδων ποὺ πολέμησαν ἐναντίον τους τὸ 1913.

  140. Pedis said

    Αν δεν υπήρχαν άλλοι λόγοι, ο ισχυρότερος λόγος για την κατάργηση των εμβατηρίων του τύπου … για τη μία που είναι αδερφή αλλά η άλλη είναι η ξακουστή … είναι ότι αποτελούν ανήκουστη προσβολή στην αισθητική (λόγια, ρυθμός και μουσική).

    Μιλάμε για αηδία, παραπροιόν, άλλωστε, του άθλιου αισθητικού επιπέδου της αστικής μας τάξης, για το οποίο μάλιστα τόχει και το καυχιέται, παραδοσιακά.

  141. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    @139. Ἀσυνείδητα 🙂 ἔγραψα «συλλογικὸ ἀσυνείδητο», ἀντὶ γιὰ «συλλογικὸ ὑποσυνείδητο».

    Τί θέλω καὶ μπαίνω σὲ ξένα χωράφια; 🙂

  142. Γιάννης Ιατρού said

    141: γράψε ρε Δημήτρη υποασυνείδητο να είσαι μέσα….

  143. EΦΗ - ΕΦΗ said


    Η φωτογραφία της παρέας του Μίμη Σαραντάκου, είναι από εκείνη περίπου την εποχή. Ο Μίμης είναι στην κάτω σειρά, δεύτερος από δεξιά.
    Μια οικογένεια Εβραίων της Μυτιλήνης
    Με αφορμή την ημέρα μνήμης του Ολοκαυτώματος
    https://www.stonisi.gr/post/50/mia-oikogeneia-evraiwn-ths-mytilhnhs

  144. Γιάννης Κουβάτσος said

    Ο Άνθιμος δίνει κουπόνια για τζάμπα καφεδάκι σε όσους μαθητές εκκλησιαστούν των Τριών Ιεραρχών. Κάτι θυμίζει από το κείμενο της ανάρτησης:
    https://www.protothema.gr/greece/article/859779/mitropolitis-alexandroupoleos-anthimos-dinei-kouponia-gia-kafe-se-mathites-gia-na-pane-ekklisia/

  145. giorgos said

    Παντού εχθρούς έχει αυτό… τό κράτος 🙂

    Η ΕΛΛΑΔΑ ΩΣ ΒΡΑΧΟΝΗΣΙΔΑ Τρίτη 6/2/1996

    Λάθος, λάθος! Δεν υπάρχουν μόνο στο Αιγαίο βραχονησίδες. Και πως θάταν δυνατόν να υπάρχουν μόνο εκεί, όταν ολόκληρη η Ελλάδα είναι πολιτικώς επί αιώνες τώρα ερημόνησος; Ερημόνησος πολιτικώς σημαίνει να μην μπορείς και να μην έχεις σχέση πολιτικής επαφής με κανέναν από τους γείτονές σου. Και η Ελλάδα δεν είχε ποτέ με κανέναν. Μόνο περιστασιακές «συνθήκες φιλίας», υπαγορευόμενες αλλά και σύντομα αλλάζουσες ανάλογα με τις σκοπιμότητες των πολιτικών συνδυασμών της γενικότερης πολιτικής επί των Βαλκανίων. Στην πολιτική του «διαίρει και βασίλευε», αλλά μόνον αυτή, δηλαδή στην πολιτική άνευ ιστορικής προοπτικής, με γνώμονα μόνο περιστασιακές ανάγκες του «ισοζυγίου των μεγάλων δυνάμεων», η Ελλάδα υπήρξε η σπουδαιότερη βραχονησίδα του κόσμου. Οι θεωρητικές διεκδικήσεις της λόγω του «μεγάλου» παρελθόντος εκτείνονταν επί όλης σχεδόν της λεκάνης της ανατολικής Μεσογείου. Έτσι λοιπόν και ήσουν προστάτης – δικηγόρος της Ελλάδας, μπορούσες να κινήσεις αγωγή και ασφαλιστικά μέτρα από Βακού έως Σικελίας κι από Βιέννης μέχρι Συρίας. Υπάρχει ιδεωδέστερη βραχονησίδα; «Έθνος ανάδελφον» είπε κάποιος προηγούμενος Πρόεδρος της Δημοκρατίας. Έθνος χωρίς συγγενείς και φίλους. Αλλά το κάθε Έθνος αποτελεί μοναδικότητα. Το να μην έχεις όμως συγγενείς και φίλους είναι πράγμα άλλο. Είναι σύμπτωμα της μόνιμης πολιτικής ερήμωσης, που υφίστατο εξ αρχής εσωτερικά και άρα και εξωτερικά η Ελλάδα. Ένα πολυεθνικό συνονθύλευμα χωρίς πνευματική ηγεσία, τι είδους πολιτική θα μπορούσε να ασκήσει; Η όλη προσπάθεια της πνευματικής ηγεσίας του νεοελληνικού κράτους, με άμεσες επιχορηγήσεις του κρατικού προϋπολογισμού, όπως το Λεξικό του Γούδα και η Ιστορία του Παπαρηγόπουλου, ήταν να δοθεί ένας ιδεολογικός κορμός στο υπάρχον συνονθύλευμα, ο πολυφυλετισμός να αποτελέσει «έθνος». Πως όμως ν’ αποτελέσει, αν μη δια των διαφορών με όλους τους άλλους γειτονικούς λαούς, μια και οι «Έλληνες», τουλάχιστον από την εποχή του Χριστού και εντεύθεν, ζούσαν αδιάφορα ανακατωμένοι με τους ομοδόξους τους μέσα σε χιλιετή πολυεθνικά μορφώματα αυτοκρατοριών; Η αναζήτηση τούτης της «εθνικής ιδεολογίας» ήταν ακριβώς η αναίρεση του ιστορικού παρελθόντος. Και χωρίς ιστορία, δεν υπάρχει πολιτική. Ο «αναδελφισμός» λοιπόν της Ελλάδας δεν αποτελεί απλήν διαπίστωση, και μάλιστα από πρώην αρχηγό του Κράτους, αλλά αποδεικνυόμενον μαθηματικώς θεώρημα. Μια τεχνητή «Εθνική» ιδεολογία ως στοιχείον συνοχής, στην μεν εξωτερική πολιτική δρά ως … βραχονησίδα, στην δε εσωτερική ως ιδεολογική αποβλακωτική και πολιτικός ιδιωτισμός. Αυτή είναι, πέραν από οποιεσδήποτε άλλες «εξηγήσεις», και η αιτία της εσωτερικής «πολιτικής κακοδαιμονίας» της Ελλάδας. Υπάρχουν κυβερνήσεις, μόνο που είναι υποχρεωμένες να κυβερνούν ερήμην της κοινωνίας. Διότι υπάρχει η ιδεολογία «έθνους», αλλά όχι η ιδεολογία κράτους. Το κράτος είναι υποχρεωμένο να έχει σκοπούς και προγράμματα, τα οποία δεν μπορούν να ορισθούν της εξωτερικής πολιτικής απούσης. Αλλά «αναδελφισμός» σημαίνει ακριβώς την τέτοιαν απουσία. Δεν λέμε βέβαια ότι τα πράγματα, όπως υπάρχουν, δεν εξυπηρετούν ακόμη μια μερίδα κόσμου, εντός και εκτός της Ελλάδας. Είναι φυσικό να εξυπηρετούν όλους όσους καταλαβαίνουν την ιστορία σαν μια στιγμιαία πρόσκτηση, χωρίς μέλλον και δίχως σχεδιασμό ιδεών. Καταλαβαίνουν βέβαια ότι τα ιστορικά περιθώρια της Ελλάδας ως στοιχείου μεσογειακού «αναδελφισμού» έχουν ήδη προ πολλού εξαντληθεί, ωστόσο καταγίνονται απεγνωσμένα να διατηρήσουν την «εθνική ιδεολογία» συντήρησης, επαναλαμβάνοντας μονότονα τα ιδεοληπτικά σχήματα του παρελθόντος. Στην πρόσφατη μεσολάβηση των αμερικανών για το περιστατικό της βραχονησίδας του Αιγαίου, αντετάθη ο Μακρυγιάννης, που το … 1830, χωρίς καν να υπάρχει μπαλέτο στην Ελλάδα, είπε πως οι ξένοι μας κατάντησαν μπαλαρίνες … Ποιος όμως μπορεί να καταλάβει; Και ποιος τάχα μπορεί να αναρωτηθεί γιατί η Ελλάδα ως «μέλος» της Ευρώπης πρέπει σώνει και καλά να υπάρχει πάντα με αναλλοίωτη την «εθνική» της ιδεολογίας; Σίγουρα τούτο κάτι εξυπηρετεί, το ερώτημα όμως είναι τι … «Εθνική» ιδεολογία λοιπόν από την μια μεριά, «ανάπτυξη» από την άλλη. Μόνο όσοι τα επιδιώκουν και τα επικαλούνται είναι δυνατόν να εννοούν τον βαθμό της στάσιμης υπανάπτυξης που συνεπάγεται ο συνδυασμός τους. Ακούσαμε βέβαια στις πρόσφατες ανακοινώσεις των κυβερνητικών προγραμμάτων ανθρώπους στην Βουλή να λένε πως στην αριθμομαγεία των στατιστικών πρέπει να αντιπαρατεθεί ο άνθρωπος, πως τα νούμερα τότε μόνο μπορούν να αποδώσουν, όταν συμπροστεθεί σ’ αυτά ο άνθρωπος, το πνεύμα και η ψυχή του ανθρώπου. Σωστή και δίκαια η επισήμανση, αλλά δεν λέει κανένας πολλά μ’ αυτή αν λέει μόνο αυτή. Πρέπει να πεί και τον τρόπο. Ο μόνος που μίλησε συγκεκριμένα επ αυτού ήταν ο πρώην υφυπουργός επί των ευρωπαϊκών υποθέσεων κ. Μαγκάκης. Ο κ. Μαγκάκης υπήρξε επαναστατικός, δηλαδή όντως εθνικά και ευρωπαϊκά σκεπτόμενος, μόνο που βέβαια ελάχιστοι θα μπορούσαν να τον καταλάβουν. Για να αποδώσουν τα μέτρα, είπε, πρέπει στην Ελλάδα να υπάρξει ο θεσμός του Ombudsmann και να απαλλαγεί η διοίκηση από ένα κολοσσιαίο καρκίνωμα, που βρίσκεται στο ΥΠΕΧΩΔΕ ως βάση και διαχέεται σε όλον τον κρατικό μηχανισμό. Το «Ombudsmann» είναι όρος από την σουηδική διοίκηση και φανερώνει έναν επόπτη επί της διοικήσεως, ένα είδος λαϊκού εισαγγελέα και συνηγόρου για τις περιπτώσεις αδικημάτων των πολιτών από την διοίκηση. Σ’ αυτόν μπορεί να καταφεύγει κάθε πολίτης που αδικείται. Δεν θα επιχειρήσομε να μαντεύσομε να εδώ τους λόγους που οδήγησαν τον κ. Μαγκάκη στην ιδέα Ombudsmann (λόγοι που πιθανόν έχουν σχέση με ορισμένα περιστατικά κατά το διάστημα της υπουργίας του και που συμπίπτει μ’ εκείνην των συζητήσεων στο εξωτερικό για την τελωνειακή ένωση της Τουρκίας). Η ιδέα ως ιδέα είναι βέβαια τέλεια, μπορεί όμως να νοηθεί πρακτικά στις ελληνικές συνθήκες; Όταν η «αίτηση ακυρώσεως» μιας κακοδιοικησίας μεταβάλλεται υπό τις αρμοδιότητες του Συμβουλίου Επικρατείας σε μείζον δικονομικό θέμα χιλιάδων σελίδων; Χρειάζεται μήπως να σημειώσουμε ότι το Συμβούλιο αυτό, ένα χρόνο μετά την ίδρυσή του το 1864 καταργήθηκε με ομόφωνο δημοψήφισμα όλου του ελληνικού λαού, για να επανέλθει το 1911 πραξικοπηματικώς από τον Βενιζέλο και να «νομιμοποιηθεί» τελικά το 1928 από τον Πάγκαλο; Μέσα σε μια «νομοθετική λειτουργία» χωρίς λαϊκό έλεγχο, δηλαδή χωρίς την ύπαρξη Γερουσίας, και με ένα ανεξέλεγκτο Συμβούλιο των διοικητικών πράξεων, να ελέγξει τι ο Ombudsmann; Αλλά εν πάση περιπτώσει, ότι η ιδέα ειπώθηκε, ότι δηλ. επισημάνθηκε πως με μια υπάρχουσα διοίκηση σαν την ελληνική κάθε ιδέα «ανάπτυξης» μεταβάλλεται σε ουτοπία, αποτελεί ήδη μια πράξη ηρωισμού και συνέπειας. Όσο τώρα για το «μεγάλο καρκίνωμα» που δεν ονόμασε ο κ. Μαγκάκης, ελπίζομε να μπορέσουμε να το ονομάσομε εμείς προσεχώς από τούτην την στήλη. Αλλά και πάλι τούτο δεν είναι μόνο ελληνικό πρόβλημα. Είδικά σήμερα είναι πρόβλημα κατ’ εξοχήν ευρωπαϊκό και συγκεκριμένα, κατά πόσον αισθάνεται η Ευρώπη το μεσογειακό περιβάλλον ως περιοχή ευρωπαϊκή. Τούτα τα μεγάλα καρκινώματα, που εγκαθιδρύθηκαν νομοθετικά ως τέτοια μέσα στις κρατικές διοικήσεις ορισμένων μεσογειακών χωρών, εγκαθιδρύθηκαν σε μια εποχή που το περιβάλλον κανένα ρόλο δεν έπαιζε στη νόηση των ανθρώπων. Και ο σκοπός των υπερκαρκινωμάτων αυτών ήταν να καταστρέφουν το περιβάλλον, προκειμένου να εξασφαλίζονται οι «δείκτες παραγωγής». Σήμερα μένει να ιδούμε το κοινωνικό και ιστορικό όραμα της Ευρώπης, για να μπορέσομε να αποτιμήσομε ακριβώς την θλιβερή δραστηριότητα τούτων των καρκινωμάτων. Τέτοιο πράγμα όμως δεν γνωρίζομε ως τώρα. Κανένας δεν γνωρίζει το όραμα της μεσογειακής πολιτικής της Ευρώπης και μάλλον δεν θα το γνωρίσει ποτέ, μια και τέτοιο πράγμα δεν μοιάζει να υπάρχει. Το μόνο που ήθελε η Ευρώπη – αυτό παρατηρούμε – ήταν ορισμένα «έργα υποδομής» ανά τα Βαλκάνια και προς τους παλαιούς δρόμους της Ανατολής, δηλαδή καθαρώς εμπορικά πράγματα, μερικά των οποίων περνάνε από την Ελλάδα. Πως όμως να εμπιστευθεί τα κονδύλια της στην «κεντρική διοίκηση» με τα υπερκαρκινώματα του παρελθόντος; Για το μόνο που ήταν διατεθειμένοι οι «αρμόδιοι του ευρωπαϊκού οράματος» εν Ελλάδι, ήταν να το διασπαθίσουν. Έτσι λοιπόν επινοήθηκε έμμεσος τρόπος ελέγχου που ονομάσθηκε «τοπική αυτοδιοίκηση». «Αυτοδιοίκηση» χωρίς κανένα νομικό πλαίσιο, που δεν πρόκειται να υπάρξει ποτέ. Και δεν θα υπάρξει, γιατί δεν υπάρχει πολιτικό όραμα για τον μεσογειακό Νότο. Σιωπηρώς αυτός ο χώρος των παλαιών «πολιτικών ισοζυγίων», στον οποίον έπρεπε απλώς να γίνουν κάποια «έργα», που απαιτούσαν τα μεγάλα κονδύλια των «πακέτων». Μια «αυτοδιοίκηση» συνεπώς πολιτικά άβουλη, απλώς διαχειριστής ή μάλλον εκτελεστής των «οδηγιών χρήσεως» των «πακέτων». «Αυτοδιοίκηση» χωρίς νομοθετημένες αρμοδιότητες ως προς το κοινωνικό και πολιτικό της έργο, «αυτοδιοίκηση» της περαιτέρω υπανάπτυξης των κοινωνικών σχέσεων και εις βάρος αυτού που το υπουργείο παιδείας καθόρισε να «φταίει» μονίμως εν Ελλάδι, δηλαδή του πολίτη. «Ανάπτυξη» δια της παραπέρα υπαναπτύξεως λοιπόν παραμένει το μέγα θεώρημα του ελληνικού κράτους. Αλλά μπορεί ένα τέτοιο κράτος να διευθετήσει «ζητήματα της εξωτερικής πολιτικής»; Μπορεί να έχει καθόλου τέτοια; Βραχονησίς, όθεν, μια από τις μεγαλύτερες του κόσμου …

  146. Μουτούσης Κωνσταντίνος said

    Ἒνα καθαρῶς μεταφραστικό point de conversation .

    “ Ύστερα έβγαλε τη γλώσσα του, μια εντελώς συνηθισμένη”
    Καὶ στὸ δίστηλο .doc μετεφράσθη “την πιο συνηθισμένη”

    Τὶ σημαίνει ὂμως ἐπακριβῶς γιὰ τὴ ρώσσικη σκέψη αὐτό τὸ самый обыкновенный ὂταν ἀναφέρεται σὲ ἐμφάνιση ;
    Εἱς τὸ online λεξικό Толковый словарь русского языка под редакцией Д. В. Дмитриева
    γράφει :

    2. Если у кого-либо обыкновенная внешность, значит, он не отличается красотой, в чертах его лица нет ничего, что заставило бы вас обратить на себя внимание.
    Внешность у неё была самая обыкновенная.

    δηλαδή

    Ἐάν κάποιος ἒχει “συνηθισμένη ἐμφάνιση” σημαίνει πὼς δὲν τὸν διακρίνει ἡ ομορφιά.
    Εἱς τὰ χαρακτηριστικά τοῦ προσώπου του δὲν ὑπάρχει τίποτε νὰ σὰς κάνει νὰ δώσετε τὴν προσοχή σας
    (π.χ) ἡ εμφάνισή της ἢταν
    …самая обыкновенная

  147. Μουτούσης Κωνσταντίνος said

    Πῶς μπορεῖ νὰ μεταφρασθεῖ ἐναλλακτικά τὸ ἐπίμαχο σημεῖο ;

    «…Ὕστερα ἒβγαλε τὴ γλῶσσα του , δὲν τὴ λὲς καὶ τὴν πιὸ ὂμορφη, μιὰ σαλιωμένη γλῶσσα ποὺ δὲν ἦταν ἐξοπλισμένη μὲ κάποιον εἰδικό μηχανισμό … »
    κ.λπ. κ.λπ.

  148. sarant said

    146-147 Όμορφες γλώσσες (που έχουμε μέσα στο στόμα μας) όμως δεν ξέρω αν υπάρχουν -τι ομορφιά να έχει μια γλώσσα.

    Θα μπορούσαμε εναλλακτικά να λέγαμε «έβγαλε τη γλώσσα του, που δεν ήταν δα και τίποτε το ιδιαίτερο…»

  149. Μουτούσης Κωνσταντίνος said

    Δεκτή ἡ ἒνστασις, ἂν καὶ οἱ συγκεκριμένοι συγγραφεῖς δὲν ξέρω ἂν διεκρίνοντο ἀπὸ τέτοιες – ἀλά Ντοστογιέφσκι – λεπτότητες κι εὐαισθησίες ,δεδομένης , συχνάκις , καὶ τῆς κωμικῆς διαθέσεως ποὺ ἀποπνέουν. Ἐπεχείρησα νὰ τὸ ἀποδώσω ὂπως νόμισα ὅτι τὸ σκέφτηκαν.
    Δὲν ξέρω νὰ ἒχει ὑπάρξει ποτέ καὶ πουθενά τέτοιος χαρακτηρισμός [ ἡ πιὸ συνηθισμένη ] γιὰ τὴ γλῶσσα ὡς φυσικό ὂργανο στὴν ἑλληνική λογοτεχνία . Ἀκούγεται ἀφύσικος στὴ μετάφραση
    καὶ εἶναι λογικό νὰ σπεύσει κανείς μὲ τὸν ἒναν ἢ τὸν ἂλλον τρόπο νὰ τὸν ἀποφύγει

  150. Pedis said

    μερικές από τις ομορφιές της πόλης:

    https://www.theguardian.com/artanddesign/gallery/2018/oct/10/evelyn-hofer-immersive-new-york-in-pictures

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: