Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Ντράπου τον ένανε, ντράπου τον άλλονε….

Posted by sarant στο 29 Ιανουαρίου, 2019


Το λέει η παροιμία: Ντράπου τον ένανε, ντράπου τον άλλονε, δεν έκαμα με τον άντρα μου παιδί!

Εδώ, το «ντράπου» είναι προστακτική αορίστου του ρήματος ντρέπομαι, ένας τύπος αρκετά σπάνιος αλλά παρ’ όλ’ αυτά διάσημος, αφού τον βρίσκουμε σε ένα από τα γνωστότερα ποιήματα του Βάρναλη, τη Μπαλάντα του κυρ Μέντιου, όπου και το τετράστιχο:

—Δε βαστάω! Θα πέσω κάπου!
—Ντράπου! Τις προγόνοι ντράπου!
—Αντραλίζομαι!… Πεινώ!…
—Σουτ! Θα φας στον ουρανό!

Αυτό συχνά θα το βρείτε διορθωμένο στον δεύτερο στίχο («Ντράπου, τους προγόνους ντράπου!) αλλά ο Βάρναλης το έγραψε έτσι, ιδιωματικά, ίσως για να αποφύγει το κακόηχο «σντρ»).

Πάντως, το επίμαχο τετράστιχο δεν είναι τόσο διάσημο όσο άλλα του ίδιου ποιήματος διότι δεν έχει συμπεριληφθεί στην πολύ καλή αλλά όχι πλήρη μελοποίηση του ποιήματος από τον Λουκά Θάνο. Αυτή είναι η μοίρα των ποιημάτων που μελοποιούνται εν μέρει -να γίνονται μετά γνωστά εν μέρει.

Αλλά πλατειάζω. Έλεγα για την παροιμία:

Ντράπου τον ένανε, ντράπου τον άλλονε, δεν έκανα με τον άντρα μου παιδί!

Εδώ, το «ντράπου» είναι μεν προστακτική, αλλά δεν έχει σημασία προστακτικής. Σημαίνει: με το να ντρέπομαι τον ένανε και τον άλλονε…. (Το έχει αυτό η προστακτική, πρβλ. και «λέγε λέγε το κοπέλι….»)

Ο Δημ. Λουκάτος περιλαμβάνει την έκφραση αυτή στους φραστικούς παροιμιόμυθους και σημειώνει πως έτσι λέει μισοκακόμοιρα μια γυναίκα που είχε φίλους, τάχα από αδυναμία του χαρακτήρα της, επειδή δεν μπορούσε να αρνηθεί. Δίνει και παραλλαγές:

Ντράπου τον ένανε, λυπήσου τον άλλονε, έκαμα τον άντρα μου κερατά, ή

Ντράπου ντράπου η κόρη μας, βρεθηκε γκαστρωμένη.

Τι δηλώνει ο μύθος;

Δεν θα τον πάρουμε βέβαια τοις μετρητοίς, αν και ο Τσέχοφ έχει κάπου ένα διήγημα με ένα αντρόγυνο με πολλά παιδιά, όπου ο μακάριος σύζυγος υπολογίζει το πότε είχαν περάσει από την πόλη διάφορα συντάγματα του στρατού με κριτήριο την ηλικία των παιδιών του, πχ «Πότε είχαν περάσει από εδώ οι κοζάκοι;» «Πόσων χρονών είναι ο Βάνιας μας; Έξι, άρα πριν από έξι χρόνια», χωρίς να συνδυάσει τα δυο γεγονότα. Όποιος θυμηθεί πώς λέγεται αυτό το διήγημα, να μου το πει.

Ομως ο μύθος, κατά τον Λουκάτο, δηλώνει ότι «έτσι γίνεται και στην καθημερινή ζωή, όπου από ντροπή και αβουλία σπαταλάμε εδώ κι εκεί την ενεργητικότητά μας χωρίς ένα σοβαρό έργο».

Από ντροπή; Ντροπή να πεις «όχι» σε διάφορες προτάσεις που σου γίνονται, που μπορεί να είναι και πολύ ενδιαφέρουσες αυτές καθαυτές, αλλά που σε περισπούν και δεν σε αφήνουν να συγκεντρωθείς σε κάτι άλλο πιο ουσιαστικό.

Εγώ γενικά δυσκολεύομαι να πω «όχι» όταν μου ζητούν συνεργασίες ή συμμετοχή σε εκδηλώσεις, όμως τις τελευταίες μέρες αναγκάστηκα να απαντήσω αρνητικά σε δυο τέτοιες προτάσεις αν και ενέδωσα σε μια τρίτη. Απάντησα αρνητικά επειδή έχω αναλάβει κάτι άλλο πιο επείγον και πιο σπουδαίο.

Είναι και το ιστολόγιο στη μέση. Αν προσέξετε, σήμερα έχουμε 29 Ιανουαρίου 2019, που σημαίνει ότι κλείσαμε πέντε χρόνια με καθημερινή δημοσίευση άρθρου στο ιστολόγιο: η τελευταία μέρα όπου δεν δημοσιεύτηκε άρθρο ήταν η 28.1.2014.

Οι προσεχτικοί παρατηρητές όμως ίσως θα έχουν προσέξει πως τον τελευταίο καιρό έχουν αυξηθεί κάπως τα άρθρα που δεν απαιτούν πολύ γράψιμο, ας πούμε αναδημοσιεύσεις, όπως το χτεσινό άρθρο (αν και δεν ήταν αυτός ο βασικός λόγος που το έβαλα) ή συνεργασίες (όπως το άρθρο της περασμένης Δευτέρας του Νίκου Νικολάου). Ένας τριτος τροπος για ελάφρυνση του φόρτου είναι φυσικά οι επαναλήψεις παλιότερων άρθρων, ενώ σήμερα βλέπετε έναν άλλο τρόπο, τα σύντομα άρθρα, διότι δεν γίνεται κάθε μέρα να γράφω 2000 λέξεις.

Τον Φλεβάρη λογαριάζω να συνεχίσω να καταφεύγω σε τέτοιες λύσεις ανάγκης, ίσως και περισσότερο. Νομίζω όμως ότι κι εσείς προτιμάτε αυτή τη λύση παρά τη διακοπή δημοσιεύσεων για 5-6 μέρες. Είπα και ελάλησα κι ελπίζω να μην παρασυρθώ. [Άρθρο με 600 μόνο λέξεις, πολυ σπάνιο!]

 

 

Advertisements

208 Σχόλια to “Ντράπου τον ένανε, ντράπου τον άλλονε….”

  1. Ἀρχιμήδης Ἀναγνώστου said

    Εδώ, το «ντράπου» είναι μεν προστακτική, αλλά δεν έχει σημασία προστακτικής. Σημαίνει: με το να ντρέπομαι τον ένανε και τον άλλονε….

    Ἔτσι ὅμως βρίσκουν πάτημα οἱ ὁπαδοὶ τοῦ «πίστευε καὶ μή, ἐρεύνα» 🙂

  2. Καλημέρα

    Ζωντανή χρονολογία λέγεται το διήγημα σε μια συλλογή διηγημάτων του 60 περίπου που έχω

  3. «Ζωντανή χρονολογία» το διήγημα του Τσέχοφ, τουλάχιστον στις ελληνικές μεταφράσεις.

  4. Και ταυτόχρονη επιβεβαίωση!

  5. Γς said

    Καλημέρα

    Τώρα σε [μεγάλο] Τηλεοπτικό κανάλι:

    «Σταμάτησαν Λεωφορείο και έκλεψαν τον οδηγό»

    Ιν_μας κλέψαν την Αννούλα_μόουντ

    Τον λήστεψαν, του πήραν το κινητό…

  6. Aghapi D said

    Καλημέρα
    Τελικά η πολλή ντροπή έχει… αρνητικές συνέπειες; 🙂

  7. leonicos said

    Τρεχα το πρωί από το ένα νοσοκοείο στο άλλο, τρεχα το βράδυ σε προσκλήσεις που γινονται ως »επιβράβευση ή από υποχρέωση» ή ακόμα και για να σφίξουν, δηλ΄δη να συσφιχθούν οι σχε΄σεις, πάλι εκ του πονηρου, δεν μένει ώρα να δουλέψω, και να μπω κι εδώ μέσα.

  8. Πάνος με πεζά said

    Καλημέρα !
    …»Απάντησα αρνητικά επειδή έχω αναλάβει κάτι άλλο πιο επείγον και πιο σπουδαίο….
    Καμιά δουλειά δεν είναι ντροπή ! 🙂

    Λεξικολογώντας στη ντροπή, έχουμε φυσικά την έκφραση «Ντροπής πράγματα», όπου όμως είναι αμφίβολο αν στην αρχική λαϊκή μορφή, το «ντροπής» ήταν γενική (γιατί υπάρχει και σκέτο το «Ντροπής !», κατά το «επειδής» κλπ.).
    Και έχουμε και την αρκετά πρόσφατη έκφραση «Είσαι η ντροπή των/της _______», όπου συμπληρώνει κανείς αντίστοιχα, ιδιότητα, καταγωγή ή άλλο χαρακτηριστικο του αισχρού ατόμου. Νομίζω ότι παιδί, δεν την πολυάκουγα (δηλ. στα ’70s)

  9. Πάνος με πεζά said

    Kai to «Nτρέψου εσύ, ρε !» Από τηλεοπτικό ριάλιτι…

  10. # *

    Α ρε Πάνο τι μου θύμισες τώρα…

    Ναύτες προπαιδευόμενοι στον Παλάσκα ο κελέας να βάζει τις φωνές που δεν κάναμε καλό βήμα » Μορφουμέν’ αθρώποι κι να πιρπατ’ έτσι ; Ντρουπής»

    και πεταγότανε ένας από τις γραμμές με χαιρετούρα » Ευπειθώς αναφέρω, ναύτης προπαιδευόμενος Τρουπής Νικόλαος του Γεωργίου. Διατάξτε! «

  11. Κιγκέρι said

    Ενός μπαμπά τ’ αρσενικό παιδί
    τον κόσμο σε σκοτούρα πάντα βάζει,
    και όποιος ευτυχίσει να το δει
    θα εύρει πως με κάποιον λίγο μοιάζει.

    Τη μία μοιάζει κάποιου με φτερά,
    την άλλη μοιάζει κάπως στην μητέρα,
    αλλά κανείς δεν είπε μια φορά
    πως μοιάζει λιγάκι του πατέρα.

    Και του μπαμπά του κόλλησε μαράζι,
    να εύρει το παιδί του τίνος μοιάζει.

    Λίγος Σουρής για καλημέρα!

  12. cronopiusa said

    ¡Καλή σας μέρα!

  13. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια!

    2-3 Α μπράβο! Όλα απαντιούνται εδώ

    10 Πολύ καλό!

  14. cronopiusa said

    Ντράπου βρε! (Ονείρωξη του παραλόγου)

  15. Πάνος με πεζά said

    Ναι, τρομερή η ιστορία του Τζι !

  16. Alexis said

    Τίνος είναι βρε γυναίκα τα παιδιά;

    Γνωστό και το ανέκδοτο με τον άντρα που πέθαινε και ζήτησε από τη γυναίκα του να του εξομολογηθεί αν τον έχει ποτέ απατήσει…

  17. sarant said

    Σχόλιο φίλης στο ΦΒ

    Δεν την έχω ξανακούσει την έκφραση με «ντράπου» και δυσκολεύτηκα να βγάλω και νόημα. Εμείς λέμε «χατήρι του ενός (στον ένα), χατήρι του αλλουνού (στον άλλο), άφησα τον άντρα μου χωρίς παιδιά», που βγάζει πιο εύκολα νόημα, νομίζω.

  18. loukretia50 said

    Shame and Scandal in the Family by Shawn Elliot

  19. Alexis said

    #17: Έτσι ακριβώς την ξέρω κι εγώ…

  20. Εγώ το ξέρω «ντράπου τον ένα, ντράπου τον άλλο, την πήδηξε όλο το χωριό». Εκμοντερνισμός της φράσης;

  21. dryhammer said

    17. Κανονικά (λέμε τώρα) θα ήταν «Χατήρι του μιανού, χατήρι τ’ αλλουνού…»

    Υπάρχει χιώτικη (προς εξαφάνιση πιά) προστακτική δέχου που σημαίνει πρόσεχε (=να δέχεσαι) επί επικειμένου κινδύνου, ξαφνιάσματος κάτι σαν έσο έτοιμος.
    πχ Πέρνα από κεί (-νο το σημείο) αλλά δέχου, τη στήνουν μπάτσοι. Δέχου! Πέφτουν κλαδιά.
    ή
    πριν του πετάξει τη μπάλα: Δέχου! (=Πιάστην)

    Λειτουργεί και ως απειλή αντί του «Έχε το νου σου»

  22. Πάνος με πεζά said

    Εγώ την ξέρω «Ντάπου τον ένα, ντράπου τον άλλον, παιδί με τον άντρα μου δεν έκανα», με αυτή τη σειρά δηλαδή και τονίζοντας το «με τον άντρα μου».

  23. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    —Αντραλίζομαι!… Πεινώ!…
    —Σουτ! Θα φας στον ουρανό!

    Καλημέρα.

  24. Alexis said

    #21: Μπέκα! (=μπές) και
    Ζήβα! (=σβήσε) 😛

  25. Μουτούσης Κωνσταντίνος said

    @ 10

    Ὁ Alfons Allais μπορεῖ νἀ ζωγράφιζε κατ’ἐξαίρεσιν ἐκεῖνον τὸν λόχο avec le couler rouge μὲ τὴν ὑποσημεἰωση:

    «ἀναστηνάρηδες ἀπ’ τὸ πυρπάτημα ποὺ κουκκίνησαν ἀπό ντρουπῆς …»

    Ἐπί τη εὐκαιρία , ὑπέροχη ἐκείνη ἡ ἀνἀρτησις !

    καλημέρα

  26. nikiplos said

    16@ σε κάποιους δεν είναι γνωστό το ανέκδοτο… ρίχτο… 🙂

  27. LandS said

    διότι δεν γίνεται κάθε μέρα να γράφω 2000 λέξεις

    Νταξ για το κάθε μέρα αλλά εμένα για να γράψω κάτι με 600 λέξεις θέλω παραπάνω χρόνο από το να γράψω με 2000 το ίδιο κάτι.

  28. sarant said

    27 Πράγματι, αν είναι να περιορίσεις τα περιττά σε ένα θέμα για το οποίο μπορείς να πεις πολλά.

  29. Πέπε said

    > > Εδώ, το «ντράπου» είναι προστακτική ενεστώτα του ρήματος ντρέπομαι

    Αορίστου. Του ενεστώτα είναι ντρέπου. Εντελώς δύσχρηστο, στα όρια του εξαφανισμένου. Το ντράπου από μόνο του είναι κι αυτό δύσχρηστο, αλλά ανήκει σε μια κατηγορία που ως σύνολο δεν είναι δύσχρηστη. (Δένομαι: προστακτική ενεστώτα δένου, δεν το λέμε, αορίστου δέσου, το λέμε κανονικά.)

  30. Παναγιώτης Κ. said

    Επιστρέφει μετά από πολλά χρόνια ο αμερικάνος στο χωριό, βγαίνει στο μεσοχώρι , χαιρετιέται με τους χωριανούς, εκεί δίπλα παίζουν και τα παιδιά του χωριού. Θέλοντας να δείξει ότι δεν ξέχασε, αρχίζει να μαντεύει τον πατέρα του κάθε παιδιού.
    -Αυτό (το παιδί) είναι του Θανάση.
    Συγκατανέβουν οι χωριανοί του.
    -Αυτό είναι του Γιώργη.
    Και αυτό το πέτυχε!
    Να μη τα πολυλογούμε, δείχνει και ένα λέγοντας ότι είναι του… Μήτσου.
    Δαγκώνονται οι φίλοι του.
    Μοιάζει του Μήτσου γιατί ο Μήτσος είναι ο πραγματικός του πατέρας αλλά ο επίσημος ήταν ο Λάζος!
    Κατάλαβε τη γκάφα του ο αμερικάνος και το παιχνίδι που άρχισε πήρε απότομα τέλος.
    Άθελά του είπε ένα κοινό μυστικό και, ως γνωστό, τα κοινά μυστικά δεν τα βγάζουμε στο μεϊντάνι!

  31. dryhammer said

    24. Εδώ το μπές το λέμε Μπέ απ΄ όπου και το:

    (τοκ τοκ)
    – Να μπώ;
    – Μπέ!
    Ανοίγει την πόρτα και βλέπει μια προβατίνα

  32. EΦΗ - ΕΦΗ said

    Ντράπου τον ένα, ντράπου τον άλλο δεν ήκαμα ΄γω κοπέλι με τον άντρα μου.

    >>Ντράπου, δεν είναι προσταχτική
    Ναι. Ντράψου, είναι η προσταχτική μας «Ντράψου, μεγάλη κοπέλα!» (να μυξοκλαίς)

    Και πες πες πες και πες πες πες
    (ετσάκισε ο καναπές),
    δεν είναι επίσης προστακτική

  33. Κώστας said

    31: Φανταστικός διάλογος από το αρχαγγελίτικο ιδίωμα της Ρόδου:

    (Τοκ τοκ)
    − Aba, abi;
    − Abi, abi!

    Όπερ μεθερμηνευόμενο:

    − Μπαμπά, να μπει;
    − Να μπει, να μπει.

    🙂

  34. dryhammer said

    33. Δεν απέχουν και πολύ από τα αντίστοιχα Χιώτικα…

    Btw

  35. Γς said

    26:

    Που θα έβαζε σ ένα κουμπαρά ένα σπυρί ρύζι κάθε φορά που θα τον απατούσε.
    Κι όταν έσπασαν τον κουμπαρά περί τας δυσμάς του βίου τους:

    -Μπράβο γυναίκα, ούτε ένα ρύζι

    -Ξέχασες τα πιλάφια που σου έφτιαχνα στη κατοχή;

  36. Κώστας said

    Καλό! 🙂

  37. EΦΗ - ΕΦΗ said

    30 Τίνος είναι τα παιδιά:
    Έντρομος, με συντριβή και αγωνία ο σύζυγος αποκαλύπτει στη γυναίκα του ότι το αγόρι της γειτόνισσας που φλερτάρει την κόρη τους και δείχνει να της αρέσει κι αυτηνής, είναι γιος του.
    Μη σκας λέει εκείνη,η κόρη μας δεν είναι δική σου,ούτε του γείτονα!

  38. Γς said

    37:

    Σε μια μελέτη για κάποια ασθένεια σε κάτι χωριά [ονόματα δεν λέμε] είχε καταγραφεί η ομάδα αίματος όλων των ατόμων κάθε οικογένειας’

    Κι έπεφτε πολύ πολύ γέλιο κάθε φορά που η ομάδα κάποιου παιδιού ήταν αδύνατον να έχει προκύψει από αυτές των γονιών του¨

    -Α, ρε κυρ Γιώργο.

    -Μπράβο κυρά Κατίνα

  39. 17, 21
    #Στη …Νότια Μακεδονία το λέμε αλλιώς: Μι τον έναν χατίρ(ι) μι τουν άλλου χατίρ(ι), μι τουν άντρα μ’ πιδιά δεν πρόκανα να κάνου
    # Το πιο …ωραίο όμως είναι ότι τώρα αντιστράφηκαν οι όροι: Οι Χρυσαυγίτες τραγουδάνε τους Συριζαίους με το άσμα: Τίνος είναι ρε γυναίκα τα παιδιά; Τόνα με φωνάζει γιες, τάλλο με φωνάζει για, Τίνος είναι ρε γυναίκα τα παιδιά;;;

  40. Yiannis KyrYiannis Kyriakides said

    Οι Κυπριοι λεμε «αντροπή» και «αντράπου» και «αντράπηκα» και «μεν αντρέπεσε»!

    Υπαρχει αυτος ο τυπος αλλού στες Ελληνικες διαλεκτους;

  41. Παναγιώτης Κ. said

    Στα δημοτικά τραγούδια συναντάμε το στοιχείο της «απιστίας».
    Δύο νέοι έχουν τον ίδιο πατέρα χωρίς όμως να το ξέρουν. Το ξέρει όμως η «άπιστη μάνα»…
    Πρόχειρα μου έρχεται στο νου το Ηπειρώτικο τραγούδι για τον Γιάννο και την Μαριγώ.

  42. Yiannis KyrYiannis Kyriakides said

    39: «Της δικαιοσυνης ηλιε νοητε» μενει να ακουσουμε να λεν…

  43. sarant said

    29 Δίκιο έχεις!

  44. Μαρία said

    >είναι μεν προστακτική, αλλά δεν έχει σημασία προστακτικής

    al sana, al bana, sikim kaldı hasana 🙂

  45. Theo said

    Καλημέρα!

    Μήπως το «ντράπου» έχει και σημασία προστακτικής εδώ;
    Δηλαδή, επειδή σε κάθε πρόταση των άλλων έλεγε η γυναίκα «ντράπου» στον εαυτό της και τη δεχόταν, δεν έκανε παιδί με τον άντρα της;

  46. leonicos said

    8 Πάνο

    έχω επιφύλαξη αν το έχω ακούσει ντράπου ή ντρεπού, και μη μου πείτε πως επηραέζομαι απο τη γραμματική

    «Ντροπής !», κατά το «επειδής»

    ντροπής πράγματα είναι αυτα

    δεν νομίζω οτι είναι κατά το επειδής. Αν όμως έχεις παράδειγμα που το ‘ντροπής’ παίρνει επιρρηματική σημασία, θα έχεις δίκιο.

    Μπορούε νομίζω να πούμε ‘ντροπής στον ένα, ντροπής στν άλλο, κλπ’

  47. leonicos said

    38 κααι 37

    Η μάνα μου μας είχε φάει το μυαλό, ότι ο πατέρας μου είναι γενικός αιμοδότης. Όταν μεγαλώσαμε μάθαμε ότι αυτό σημαίνει ομάδα Ο

    Ο αδελφος μου κι εγώ, ομάδα Α θετικοί

    Τη βαζω στο νοσοκομείο για χολή, εξετάσεις… η μάνα μου Ο αρνητικό.

    Κόντεψα να πάθω εγκεφαλικό. Δεν ήξερα τη μανα μου για αταχτούλα. Αλλά και οι δυο;

    Επειδή π πατέρας μου ήθελε φροντιδα, τους είχα βαλει μαζί στον ίδιο θαλαμο. Το εξετάζουμε… Α θετικό!

    Ρε μάνα…. παραλίγο να χάσουμε τον μπούσουλα με τον γενικό αιμοδότη.

    Και δεν είναι καθόλου μπεντροβάτο. Το θυμόμαστε με συναδελφους και γελάμε

  48. Alexis said

    #26:
    Ο άντρας, που είναι στα τελευταία του, καλεί κοντά του τη σύζυγο:
    -Γυναίκα πριν κλείσω τα μάτια μου θέλω να μου πεις αν ποτέ μ’ έχεις απατήσει τόσα χρόνια που είμαστε μαζί…
    Η γυναίκα ζοριζότανε….
    -Ε, να… ξέρεις… θυμάσαι τότε που ήθελες να γίνεις προϊστάμενος στη δουλειά σου και ο διευθυντής σου ήθελε να κάνει το συνάδελφό σου το Γιώργο;
    -Ε, ναι!
    -Ε, έκατσα στον διευθυντή κι έκανε εσένα προϊστάμενο!
    Ο άντρας δαγκώθηκε αλλά αφού είχε γίνει για το καλό του το κατάπιε.
    -Αυτό μόνο γυναίκα; Άλλη φορά δεν μ’ έχεις απατήσει;
    -Ε, …όχι ακριβώς…
    -Για λέγε…
    -Ε, να… θυμάσαι τότε που ήθελες να γίνεις πρόεδρος στην εταιρεία και όλο το Δ.Σ. ήθελε να κάνει το φίλο σου το Θανάση;
    -Θυμάμαι…
    -Ε, …έκατσα σ’ όλο το διοικητικό συμβούλιο κι έτσι έγινες πρόεδρος!
    Ξαναδαγκώνεται ο άντρας αλλά το καταπίνει κι αυτό…
    -Λοιπόν, αυτά μόνο, τέρμα;
    Η γυναίκα άρχισε να ζορίζεται πολύ…
    -Ε, όχι, να …πως να στο πω…
    -Μίλα ρε γυναίκα ελεύθερα, εγώ έτσι κι αλλιώς «φεύγω» τώρα…
    -Ε, να… θυμάσαι τότε που είχες βάλει για βουλευτής …και σου λείπανε καμιά …τετρακοσαριά ψήφοι;

  49. leonicos said

    29

    γράψου, δέξου, παραδέξου ότι, απλώσου να ξεκουραστεις, κοιμησου κοκ

  50. Tomás de Torquemada said

    Ηπειρωστί (ή μήπως ηπειριστί;): «Χατήρ τ’ μιανού, χατήρ τ’ αλλνού, άφκα τουν άντρα μ’ χουρίς πιδιά».
    Το έγραψαν κι άλλοι, αλλά το γράφω γιατί έχω λόγο… 🙂

  51. Theo said

    @8, 46:
    Μήπως η λαϊκή μορφή «ντροπής» προέρχεται από το «ντροπής πράγματα» όπου η λέξη είναι στη γενική (κατηγορηματική τη λεν; δεν τα θυμάμαι και τόσο καλά) ;

  52. Alexis said

    Ένας γύφτος που είχε δέκα παιδιά ακούει στις ειδήσεις ότι το κράτος θα δώσει έκτακτο επίδομα ένα χιλιάρικο για κάθε παιδί.
    Φέρνει ένα γύρο τα τσαντήρια και μαζεύει άλλα τρία δικά του παιδιά που είχε με άλλες γυναίκες και γυρνάει όλο χαρά στο τσαντήρι του.
    -Γυναίκα! φωνάζει απ’ έξω, σου ‘χω σπουδαία νέα, δέκα παιδιά που έχουμε κι άλλα τρία που έφερα, θα πάρουμε δεκατρία χιλιάρικα!
    Μπαίνει μέσα αλλά -ώ του θαύματος- βλέπει μόνο δύο αντί για δέκα παιδιά.
    -Ρε γυναίκα που πάνε τα υπόλοιπα τα παιδιά μας;
    -Ε, ήρθανε οι πατεράδες τους και τα πήρανε!

  53. Χαρούλα said

    Ντράπου;;; Σαν να το ακούω πρώτη φορά.
    17 & 19 και γώ με «χατήρι» το ήξερα.
    Βέβαια η γιαγιά μου έλεγε: σαν δεν Αντρέπεσαι!

    Νικοκύρη θα θέλαμε καθημερινά και καινούργια. Αλλά και έτσι βολευόμαστε. Χρήσιμα και τα μικρά άρθρα. Μην τα θέλουμε οοοόλα στα μέτρα μας. Θα μού επιτρέψεις όμως να πώ, πως μού λείπει ο …Asterix. Ξέρω ψάχνεις σκαναριστή😊!
    Παίδες που μπορείτε, κάντε κάτι!

  54. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα!

    50 Το γράψανε κι άλλοι το χατίρι, που μου αρέσει σαν ευφημισμός. Όπως και «κάνει ψυχικά» λέγανε παλιά.

  55. sarant said

    53 Σκαναριστής βρέθηκε για δύο περιπέτειες του Αστερίξ, αλλά τώρα δεν έχω καιρό. Μόλις καβατζάρουμε τον κάβο, τον Μάρτη…

  56. # 40

    Ασιουπή έλεγε ο Χατζηχρήστος την σιωπή, αντρουπή δεν θυμάμαι

  57. Γιάννης Κουβάτσος said

    Και ο Γρυπάρης χρησιμοποιεί το ντράπου. Εδώ στη μετάφραση του σοφόκλειου «Αίαντα»:

    «Μα ντράπου τον πατέρα σου που αφήνεις
    σε άχαρα γερατειά, ντράπου μια μάνα
    με τα τόσα τα χρόνια της στη ράχη,
    που όλο και στους θεούς παρακαλιέται
    να της γυρίσεις ζωντανός στο σπίτι·»
    https://www.google.com/url?sa=t&source=web&rct=j&url=http://users.sch.gr/ipap/Heracleidae/aias-16.htm&ved=2ahUKEwjlpZuGh5PgAhXFaFAKHYcADxMQFjAPegQIARAB&usg=AOvVaw2SGKth8KvEAFnkqoHP6hCV&cshid=1548767369227

  58. H προστακτική αορίστου είναι ολοζώντανη και στην παθητική φωνή (ντύσου, πλύσου, θυμήσου…), αντίθετα με την προστακτική ενεστώτα (ντύνου, πλένου…), που είναι μάλλον σπάνια.
    Στο β΄ πληθυντικό συμπίπτει με την υποτακτική (ντυθείτε, πλυθείτε…), αλλά στο β΄ ενικό σχηματίζεται σιγματική, με αποτέλεσμα να μοιάζει σαν να σχηματίζεται από το θέμα του ενεργητικού αορίστου (ντύσου, κουνήσου…), ακόμα και στα αποθετικά ρήματα, που… δεν έχουν ενεργητικό αόριστο (σκέψου, δέξου, συλλογίσου…)
    Ωστόσο, ούτε κι αυτό είναι αλήθεια. Λέμε ‘πλύσου’, ενώ ο ενεργητικό αόριστος είναι άσιγμος, ‘έπλυνα’. Επίσης ‘φέρσου (σαν φίλος)’. Μάλλον σωστότερο είναι να πούμε ότι σχηματίζεται από τον παθητικό αόριστο με την κατάληξη -σου και τις φωνητικές αλλαγές που συνεπάγεται η προσθήκη της. Και πάντως σε πολλά ρήματα με άσιγμο ενεργητικό αόριστο δυσκολευόμαστε να τη σχηματίσουμε: θα λέγατε π.χ. ποτέ ‘μαράσου’ ή ‘κρίσου’; (ενώ λέμε αβίαστα ‘αποκρίσου’!)

  59. Το ‘ντράπου’ είναι βέβαια αντιπαράδειγμα σ’αυτά που είπα.

  60. Eli Ven said

    Όλό το ποίημα του Βάρναλη σε διασκευή ενός τύπου που λέγεται «μαυροπρόβατος»

    (σόρρυ που δεν ξέρω πως θα μου βγάλει το βίντεο, άμα βγάζει μόνο το λινκ)

  61. Πάνος με πεζά said

    @ 8, 46 : Ναι, αυτό λέω, τo «Ντροπής πράγματα» είναι μια συντεταγμένη πρόταση, αλλά μια που υπήρχε και το σκέτο, «Καλέ ! Ντροπής !», δεν ξέρουμε αν ξεκίνησε ως επίρρημα, στη συγκεκριμένη συνεκφορά (πως λέμε «κουτουρού δουλειές»). Μου φαίνεται παράλογο πάντως, από μια «λόγια» φράση «Ντροπής πράγματα», να έγινε αποκοπή σε σκέτο «Ντροπής» – το ανάποδο είναι πιο λογικό.

  62. Γιάννης Κουβάτσος said

    Από τον «Πειρατή της Γραμβούσης» του Ράδου:
    «Έλα βρε Σταμάτη, είπε τό γεροντάκι, ντράπου και λίγο, σύ το πρώτο παλληκάρι το νησιού! – Τι νά ντραπώ, καπτάν Λεφτέρη!»
    https://books.google.gr/books?id=6MukBQAAQBAJ&pg=PT5&lpg=PT5&dq=%CE%BD%CF%84%CF%81%CE%AC%CF%80%CE%BF%CF%85&source=bl&ots=A0veY6B2ph&sig=ACfU3U3zWjwaBcOyvhOZD61pBPkDRgwpug&hl=el&sa=X&ved=2ahUKEwi7mKegiJPgAhWPKVAKHWJJAgA4ChDoATAHegQICRAB

  63. Γιάννης Κουβάτσος said

    Στα σαμιώτικα:
    «dράπ’ τουν ένανη dράπ’ τουν άλλουνη έκανη τουν άdρα τς κιηρατά.»
    https://www.google.com/url?sa=t&source=web&rct=j&url=http://ta-samiotka.blogspot.com/2016/08/17-4.html%3Fm%3D1&ved=2ahUKEwi7mKegiJPgAhWPKVAKHWJJAgA4ChAWMAB6BAgDEAE&usg=AOvVaw0DKrX3fIvdYOq8E7hQuLZ2

  64. Πάνος με πεζά said

    Εξάλλου, υπάρχουν τα παραδείγματα με τις μυρωδιές : «Ξυνίλας, τυρίλας, ποδαρίλας». Ξέρουμε ότι σίγουρα εννοείται το (σύστοιχο) αντικείμενο «Μυρίζει (μυρωδιά) ποδαρίλας»;

  65. Πάνος με πεζά said

    Λύστε μου και την απορία : ντροπή=αιδώς, στα Αρχαία. Υπάρχει επίθετο «αιδοίος», με κόντρα-σημασία «αξιοσέβαστος»; (Καλά, στο ουδέτερο δε διαφωνώ καθόλου 🙂 )

  66. Jane said

    Το μπέκα και βγέκα είναι συνήθεις προστακτικές στο ιδίωμα που χρησιμοποιούν στο Πήλιο αντί για τα μπες και βγες.
    Ενίοτε όμως κάποιοι προσπαθώντας να μιλήσουν «όπως οι μορφωμένοι» , δηλαδή να χρησιμοποιήσουν πληθυντικό , λένε και «μπεκάτε μέσα».

    Μικρό αλλά ωραίο άρθρο , κ. Σαραντάκο.
    Δεν είναι το μέγεθος που κάνει τη διαφορά. 🙂

  67. Γιάννης Κουβάτσος said

    Ναι, υπάρχει, Πάνο. Το «αιδοίον» είναι ουσιαστικοποιημένο επίθετο, ουδέτερο του «αιδοίος», που όντως σημαίνει αξιοσέβαστος.

  68. Πάνος με πεζά said

    @ 67 : Eυχαριστώ ! Ντροπής πράγματα…

  69. Ιάκωβος ο Αδελφόθεος said

    Καλησπέρα σας από Ιλλινόϊ,

    1) Είναι εντυπωσιακό ότι σε ένα άρθρο για την ντροπή και το ντρέπομαι, ο κ. Σαραντάκος αποφεύγει όπως ο διάολος το λιβάνι νά μάς πεί πότε και από ποιούς το ουσιαστικό «εντροπή» και το ρήμα «εντρέπομαι» πήραν την σημασία της αισχύνης στην Θεία Ελληνική Γλώσσα…

    Η εξήγησις είναι απλή: Ο από χριστιανικώτατη οικογένεια προερχόμενος κ. Σαραντάκος δεν θέλει να αντιληφθούν οι μακαρίως κοιμώμενοι αναγνώσται του ότι η σημασία της αισχύνης για την «εντροπή» και το «εντρέπομαι» προήλθε από τους μαζοχιστές χριστιανούς, που έναν και μόνο σκοπό είχαν πάντα: Να μάς κάνουν να ντρεπόμαστε που υπάρχουμε!..

    Η παράλειψις του κ. Σαραντάκου (να μάς ενημερώσει από πότε η εντροπή άρχισε να σημαίνει αισχύνη, έκανε τον ανυποψίαστο σχολιαστή Πάνο με Πεζά να γράψει στο 65: «ντροπή=αιδώς, στα Αρχαία.». Για ποιά αρχαία μιλάτε, κύρ Πάνο μου; Ιδού πώς έχει η ιστορία της ντροπής= αισχύνης, για να ξεστραβωθείτε στα 50φεύγα σας…

    Πρώτοι οι Εβδομήκοντα (στον Ψαλμό 34) έδωσαν στις λέξεις «εντροπή» + «εντρέπομαι» (μέχρι τότε σήμαιναν «στροφή προς, σεβασμός προς κάποιον») την σημασία της αισχύνης:

    ΨΑΛΜΟΣ 34,26 «αισχυνθείησαν και εντραπείησαν άμα οι επιχαίροντες τοίς κακοίς μου, ενδυσάσθωσαν αισχύνην και εντροπήν οι μεγαλορημονούντες επ’ εμέ».

    ΜΕΤΑΦΡΑΣΙΣ Ιωάννου Κολιτσάρα: «Ας καταισχυνθούν και ας κατεντροπιασθούν όλοι μαζή, όσοι δοκιμάζουν μοχθηράν χαράν δια τας δυστυχίας μου. Ας περιβληθούν, ωσάν μόνιμον ένδυμά των, αισχύνην και εντροπήν οι αλαζόνες, οι οποίοι κομπορρημονούν εναντίον μου».

    Ο μαζοχιστής προφητάναξ Δαβίδ ξαναχρησιμοποιεί την λέξη «εντροπή» με την σημασία της αισχύνης και στους 43ο + 68ο + 73ο + 108ο Ψαλμό:

    ΨΑΛΜΟΣ 43,16: « όλην την ημέραν η εντροπή μου κατεναντίον μου εστΊ, και η αισχύνη τού προσώπου μου εκάλυψέ με»

    ΨΑΛΜΟΣ 68,8: «ότι ένεκά σου υπήνεγκα ονειδισμόν, εκάλυψεν εντροπή το πρόσωπόν μου» κλπ.

    Από τον μαζοχιστή προφητάνακτα Δαβίδ την παραλαμβάνει ο Ιώβ:

    ΙΩΒ 20,3: «παιδείαν εντροπής μου ακούσομαι, … »

    ΜΕΤΑΦΡΑΣΙΣ Ι. ΚΟΛΙΤΣΑΡΑ: «Τας κατηγορίας σου, με τας οποίας ηθέλησες να με κάμης να εντραπώ, τας ήκουσα»

    Από τους Εβδομήκοντα ραββίνους παραλαμβάνει την λέξη «εντροπή» (με την σημασία της αισχύνης) ο θείος Παύλος και την χρησιμοποιεί στην Πρώτη προς Κορινθίους Επιστολή του, εισάγοντάς την οριστικά στην Θεία Ελληνική Γλώσσα:

    Α΄ ΚΟΡΙΝΘΙΟΥΣ 6,5: «προς εντροπήν υμίν λέγω.»

    ΜΕΤΑΦΡΑΣΙΣ: «Προς εντροπήν σας τα λέγω αυτά»

    Α΄ ΚΟΡΙΝΘΙΟΥΣ 15,34: «προς εντροπήν υμίν λέγω.»

    Αυτό είναι το ιστορικό της ενοχοποιήσεως των λέξεων «εντροπή» + «εντρέπομαι» από τους χριστιανούληδες, ώστε να σημαίνουν «αισχύνη» + «αισχύνομαι».

    2) Μιά και στο σχόλιο 1 ο σχολιαστής Αρχιμήδης Αναγνώστου ανεφέρθη στην κοσμαγάπητη παροιμία «πίστευε και μή ερεύνα», καλώ τον κ. Σαραντάκο να αναρτήσει ένα άρθρο για το πώς προέκυψε αυτή η παροιμία που (για λόγους ευνοήτους…) προκαλεί λύσσα στους χριστιανούς λογίους όπως ο Blog-oti-nanai. Τα στοιχεία που διαθέτει το Επιτελείο μας για την παροιμία αυτή είναι αποστομωτικά, και θα κλάψουν μανούλες όταν τα αναρτήσουμε εδωπέρα

  70. ΣΠ said

  71. Πέπε said

    @41:
    Όχι, ο Γιάννος και η Μαριγώ ήταν ξαδέρφια:

    -Μάνα τη Μάρω αγαπώ και θέλω να την πάρω.
    -Τι λες μωρέ παλιόπαιδο και φιδοδαγκαμένο;
    Η Μάρω είναι ξαδέρφη σου, πρωταξαδέρφισσά σου.

    Δε νομίζω να υπονοείται κανένα αονομολόγητο μυστικό: απλώς ο νέος αγάπησε μια νέα και η μάνα του είτε τον πληροφορεί για τη συγγένειά τους, που μπορεί να μην την ήξερε, είτε του θυμίζει ότι αυτή συνιστά απαγόρευση γάμου. Θα μου πεις, να ήταν κανονικά νόμιμα πρώτα ξαδέρφια και να μην το ήξεραν; Ντάξει, δύσκολο, αλλά σε σχέση με το να αρχίσουμε υποθέσεις για τη διαγωγή των …παππούδων, ευλογοφανέστερο.

    Το μοτίβο να ερωτεύονται κοντινοί συγγενείς (όχι όμως αδέρφια), να προσκρούουν στις απαγορεύσεις, και ο αφηγητής ή η κοινή γνώμη να βλέπει τον πόνο τους με συμπάθεια είναι νομίζω κλασικό.

    @49:
    Ναι, εφόσον έχουν -σ- (ή -ξ- ή -ψ-) λέγονται κανονικά.

    @58:
    Ναι Άγγελε, πολύ σωστή περιγραφή. Πάντως πρόκειται για αρκετά σύνθετο θέμα.

    Η προστακτική τείνει να καταργήσει τη διάκριση συνοπτικού (αόριστος) και διαρκούς (ενεστώτας): και στην ενεργητική φωνή, πολύ συχνά λέμε «μίλα, περπάτα, σταμάτα» απλώς σαν εναλλακτικούς και πιο σύντομους τύπους αντί «μίλησε, περπάτησε, σταμάτησε», χωρίς να κάνουμε καμία άλλη διάκριση ανάμεσα στα δύο.

    Τα χρόνια που είχα ζήσει στην Κάρπαθο, όπου και του παθητικού ενεστώτα η προστακτική είναι εύχρηστη στο τοπικό ιδίωμα (ντύνου = να ντύνεσαι, vs ντύσου = να ντυθείς – αντίστοιχα λένε συχνά «έρχου», «σκέβγου» -που στα ΚΝΕ θα ήταν *σκέφτου- κλπ.), είχα σκεφτεί ότι η διατήρηση του τύπου και της διάκρισής του από τον αοριστικό είναι πραγματικά χρήσιμη. Έκτοτε συχνά μου έρχονται τέτοιοι τύποι στην άκρη της γλώσσας μου, αλλά αποφεύγω να τους ξεστομίσω για να μην ακουστούν εξεζητημένοι.

    Στα κυπριακά υπάρχουν προστακτικές, νομίζω αορίστου, σε -θου αντί του ΚΕΝ -σου (κοιμήθου). Δεν ξέρω ακριβώς την έκταση, ούτε τη φύση του φαινομένου, πάντως δείχνουν να είναι σχηματισμένοι πιο ομαλά από τους δικούς μας μα το ουρανοκατέβατο σίγμα.

  72. Πέπε said

    #71 διόρθ.

    ΚΕΝ = ΚΝΕ (κοινά νέα ελληνικά)

    Και επ’ ευκαιρία να προσθέσω και το άκρως εντυπωσιακό «επικαλού» (=να επικαλείσαι) που είχα ακούσει στην Κάρπαθο. Το έχω αναφέρει αρκετές φορές σε τέτοιες συζητήσεις, και κάποιος μού είχε υποδείξει ότι μάλλον θα προέρχεται από καμά στερεότυπη εκκλησιαστική φράση. Καθώς όμως δεν ξέρω τέτοια φράση, δεν μπορώ να φανταστώ ότι κάποιος που την ξέρει (εφόσον υπάρχει) θεωρεί τόσο αυτονόητο ότι την ξέρουν και οι άλλοι – μάλλον η λέξη του ήταν αυτονόητη ως κανονικός ομαλός τύπος του ομιλούμενου ιδιώματος.

  73. Πάνος με πεζά said

    Α !
    Αλλά στα αρχαία δεν ήταν αιδώς, η ντροπή; («Αιδώς, Αργείοι»)
    Και ήταν βέβαια και η αισχύνη : «Ουκ αισχύνει, ω Αισχίνη, ή της πόλεως αισχύνη, καταισχύνεις αισχύνης;»

  74. Μαρία said

    70
    Εδώ τη δεκαετία του ’60 ακούγαμε τη γαλλική βερσιόν με Σασά Ντιστέλ

    και μετά την ελληνική με Δάκη https://www.youtube.com/watch?v=2o-j5X2Sz2Y

  75. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    @64.Πάνος με πεζά said:

    » Εξάλλου, υπάρχουν τα παραδείγματα με τις μυρωδιές : «Ξυνίλας, τυρίλας, ποδαρίλας».

    Ὁ μπαρμπα-Γιάννης, ὁ ἐνενηντατριάχρονος ἀδελφός τοῦ πατέρα μου, λέει:

    «Μυρίζει τσ᾿ ἀλλημιᾶς»,

    γιὰ κάτι ποὺ τοῦ ἀρέσει καὶ θέλει ἐπανάληψη.

  76. sarant said

    57 Κατά σύμπτωση αυτό διαβάζω αυτές τις μέρες!

    60 Δεν το ήξερα

    72 Υπάρχει βέβαια Αντιλαβού…

  77. Μαρία said

    73
    Δεν είναι ταυτόσημες λέξεις. Η αιδώς σαν αίσθημα ντροπής προφυλάσσει κάποιον απο μια άτιμη πράξη που θα έχει σαν αποτέλεσμα την αισχύνη.

  78. EΦΗ - ΕΦΗ said

    Αυτή η ψευδοπροστακτική σα να συναντιέται πολύ σε εκφράσεις παροιμιακού τύπου:
    Ράβε ξήλωνε, άψε σβήσε, άμε κι έλα, σπρώξε σπρώξε (στο Καζίνο, χρεωκόπησε), με το γλύψε γλύψε (και με τα κέρατά μου…)

  79. Πέπε said

    @76 γ:

    Ναι, αλλά για να περάσεις από το αντιλαβού στο επικαλού -που μάλιστα δεν είναι και ίδιος τύπος- θα πρέπει να ξέρεις αρχαία (και αυτή η γνώση σου να είναι σε «κατάσταση λειτουργίας» τη στιγμή που μιλάς). Αυτό συμβαίνει σε ανθρώπους που η λόγϊα γλώσσα είναι η φυσική τους, αλλά όχι σε τσοπάνηδες μαντιναδολόγους όπως η περίπτωση που έτυχα.

    Συγκεκριμένα:

    Γινόταν πανηγύρι, κάποιου αγίου, σ’ ένα απομακρυσμένο ξωκλήσι στην εξοχή. Όπως πάντα, γινόταν διάλογος με αυτοσχέδιες μαντινάδες, δηλαδή ο καθένας έβαζε σε στίχο και τραγουδούσε αυτό που είχε να πει, απαντώντας σε προηγούμενη μαντινάδα ή συμβάλλοντας στο θέμα που ήταν ανά πάσα στιγμή υπό συζήτηση. Όταν γίνεται αυτό, ιδίως τις πρώτες ώρες της αρχής του γλεντιού, συνήθως ο εορτάζων άγιος κυριαρχεί στη θεματολογία των μαντινάδων. Μέσα λοιπόν σ’ αυτό το πλαίσιο, ένας ηλικιωμένος που νομίζω ότι όντως είναι τσοπάνης και πάντως σίγουρα όχι μορφωμένος, απηύθνε σε κάποιον άλλο μια μαντινάδα που δεν έχω συγκρατήσει εκτός από ένα ημιστίχιο, αλλά που το νόημά της ήταν «Μπράβο Τάδε μου που ήρθες και φέτος στο πανηγύρι, κι επικαλού τον Άγϊο [sic αυτό] κάθε φορά που τον χρειάζεσαι».

  80. Πάνος με πεζά said

    @ 77 : Σωστά. Και σήμερα λέμε «ντροπή και αίσχος σου !», κι είναι άλλο το ένα κι άλλο το άλλο.

  81. κουτρούφι said

    κράτειε: προστ. του κρατώ αντί για κράτα. Σε μας προφέρεται κράτγιε
    στράψου: προστ. του στρέφομαι (αντί για στρέψου)

  82. «Χαμουντράπ'» ήταν χαρακτηριστική λέξη – με την οποία ξεραινόμαστε στα γέλια – σε έμμετρη ιστορία που διηγούταν ο θείος μου τα καλοκαίρια στην παραλία, όταν κροάζανε βατράχια δίπλα και έστηνε ολόκληρη ιστορία «Οι γάμοι της παπαδοπούλας» ανάλογα με τους ήχους. Μετά από διάφορα ηχομιμητικά όπως «γρρράψ, γρρράψ» ή «το κακάβ’, το κακάβ'» στα συμβολαιγραφικά της προίκας, σε κάποιο σημείο είχε κάτι σαν

    «…Κι ο σκαντζόχερος ο μπάκας
    κλείνει μάτι της χελώνας
    κι η χελώνα χαμουντράπ’«

  83. 33,

    Του μπει, ορ νοτ του μπει!

  84. # 71

    Πέπε εδώ να δεις μπλέξιμο που ερωτευθήκανε αλλά στο δημαρχείο τους βγάλανε συγγενείς και δεν παντρεύτηκαν ο νέος με την γαϊδάρα του σ’ ένα υπέροχο κομμάτι του Φαμπρίτσιο σε σαρδηνέζικα…

    In li Monti di Mola
    La manzana
    Un’aina musteddina era pascendi
    Sui Monti di Mola
    La mattina presto
    Un’asina dal mantello chiaro stava pascolando
    In li Monti di Mola
    La manzana
    Un cioano vantarricciu e moru
    Era sfraschendi
    Sui Monti di Mola
    La mattina presto
    Un giovane bruno e aitante
    Stava tagliando rami
    E l’occhi s’intuppesini cilchendi ea ea ea ea
    E l’ea sguttesida li muccichili cù li bae ae ae

  85. Μαρία said

    82
    Πρόκειται για χαμουτζίδικη ντροπή 🙂

  86. Πάνος με πεζά said

    @ 82 : <a href=https://www.protothema.gr/world/article/859637/to-amerikaniko-keelpno-proeidopoiei-min-filate-tous-skadzohoirous-sas/<Προσοχή, εκεί στο Αμέρικα με τους σκατζόχειρους !

  87. Πάνος με πεζά said

    Ναι, αυτό…

  88. Κωστής Ανετάκης said

    Μιας κι ήρθε ο λόγος στον Α. Τσέχοφ, τυχαίνει να διαβάζω (μηρυκάζω θα ήταν σωστότερο να πω) μια συλλογή με 39 διηγήματα του κλασικού συγγραφέα, όπως δημοσιεύτηκαν το 1926 – 27 στο περιοδικό Μπουκέτο. Ανάμεσα στα διηγήματα, υπάρχει κι ένα μονόπρακτο θεατρικό. Εκεί λοιπόν διαβάζω: Έλα, φτάνει πια… Ιβάν Τολκατσώφ, κάνεις σαν γυναίκα… Εσύ, ένας οικογενειάρχης, ένας δημοτικός σύμβουλος! Ντράψου!…

    Ντράψου, μαρτυρείται στα 1926 στα ελληνικά, λοιπόν. Το έχει ξαναδεί κάποιος σ’ αυτήν τη μορφή;

  89. Κιγκέρι said

    Και θεσσαλιστί, όταν ντραπεί κανείς τόσο που θέλει ν´ανοίξει η γη να τον καταπιεί, λέει «χαντακώθκα».

  90. Γιάννης Κουβάτσος said

    88: «Να μην ντραπεις αν επαιξες καλα
    και νικηθηκες,
    ντραψου αν επαιξες κακα
    και νικησες…»
    Μια ρήση που αποδίδεται στον Καζαντζάκη.

  91. Μια που εδώ λεξιλογούμε, τι ακριβώς σημαίνει » εξιχνιάστηκε » ;; Απάντηση = δυο στα τρία (ή και στα τέσσερα) και με αρχικά !!

    Αναλυτικά η επίσημη ανακοίνωση της ΕΛ. ΑΣ.

    Εξιχνιάστηκε η υπόθεση της επίθεσης σε βάρος ημεδαπού, διαιτητή ποδοσφαίρου, τον περασμένο Δεκέμβριο στη Λάρισα

    Ταυτοποιήθηκαν δύο από τους δράστες της επίθεσης, σε βάρος των οποίων σχηματίστηκε δικογραφία κακουργηματικού χαρακτήρα για απόπειρα ανθρωποκτονίας και παράβαση του νόμου περί όπλων

    Πρόκειται για τον Δ.Μ. 46 ετών και τον Χ.Π. 27 ετών.

    Οποιος δεν κατάλαβε γιατί κάνανε ένα μήνα και για την …εξιχνίαση κερδίζει ένα ακυβέρνητο καράβι από ανατολάς .γεμάτο μια περίεργη σκόνη. Και για όσους κατάλαβαν γιατί μετά από τόοοσα χρόνια αλλάξανε τις καταθέσεις τους οι παίκτες της Βέροιας και αθωώθηκαν όλοι οι εμπλεκόμενοι στα στημένα του Κοριόπολις ένα χαπάκι κατά της κατάθλιψης
    Ο ιππόδρομος έχει κλείσει εδώ και 40 μέρες, κάποιες χιλιάδες οικογένειες ψάχνονται…
    Τι κοινό έχουν όλα αυτά ; μα τον Βασιλειάδη, ναι αυτόν που για ένα κωλόχαρτο στο μπουφάν του Οσκαρ είχε βγει το βράδυ στην τηλεόραση να προφτάσει τις αποφάσεις της δικαιοσύνης.
    Εδώ σαργείοι !

  92. Πάνος με πεζά said

    Εντάξει, έκλεισε ο Ιππόδρομος αλλά κατεβαίνει το Καζίνο Πάρνηθας στο Μαρούσι… Δε θα πάνε χαμένοι οι τζογαδόροι, θα τους έρθει και καλύτερα !

  93. Alexis said

    #90: Είσαι σίγουρος; Γιατί είδαμε και πάθαμε να ξεμπλέξουμε με τους κομμουνιστές και την ευθύνη! 😆

  94. Μαρία said

    Το ξέρατε οτι τα λεξικά Μπαμπινιώτη τιτιβίζουν σκορπίζοντας μαργαριτάρια;

  95. loukretia50 said

    Μάνος Χατζιδάκις, Ηλίας Λιούγκος –
    Μανούλα μου/ Αχ τι ντροπή

  96. sarant said

    86 Εδώ που τα λέμε, χρειάζεται προσοχή με τους σκατζόχοιρους!

    94 Αμάν!!

  97. ΣΠ said

    93
    Δεν είδες τι προσεκτικά το διατύπωσε; «αποδίδεται»

  98. loukretia50 said

    Ντράπου- ντράπου ο καλός μου
    Πέρα –πέρα ο αργαλειός μου

    Ντράπου- και σε λίγο φτάνει –
    Δε θα μπαίνω στο φουστάνι

    Το σχετικό άσμα βέβαια είναι λίγο διαφορετικό, αλλά νομίζω αξίζει:
    Σοφία Βέμπο – Τακου Τακου https://youtu.be/zdz6hiA73sI

  99. # 92

    Πάνο οι τζογαδόροι δεν χάνονται, και στριφτό θα παίξουν αλλά εδώ μιλάμε για 3 000 τουλάχιστον οικογένειες που επιβιώνουν από την λειτουργία του και κάποια άλογα που μένουν ατάϊστα ( εκτός από το απροπόνητα). Ηδη έχουν αρχίσει εράνους οι φιλοζωικές εταιρείες για αγοράσουν σανό και τριφύλι. Κι όλα αυτά για ένα νομοσχέδιο που σέρνεται εδώ και μήνες για συζήτηση στη βουλή αλλά φαίνεται πως έχουν προτεραιότητες οι υποθέσεις άλλων, ,σχετιζόμενες με «μεγάλη ΠΑΕ» και κάποιους αντιπροέδρους της και λοιποί συγγενείς.

  100. Γιάννης Κουβάτσος said

    93: Σίγουρος, όχι. Αλλά νομίζω πως το λένε το ντράψου στην Κρήτη. Ας μας πουν ειδήμονες (και) Κρητικοί.

  101. Για όποιον δεν βαριέται μια σχετικά καλή ενημέρωση για τον ιππόδρομο

    Ήρθε η ώρα του κ. Βασιλειάδη για να αποφασίσει το μέλλον του Ελληνικού ιπποδρόμου!
    Αναρτήθηκε στις 27/01/2019 και ώρα 14:39

    Γεια σας φίλοι και φίλες των ιπποδρομιών!

    Τελείωσαν οι Πρέσπες, τελείωσαν τα διαδικαστικά με την ψήφο εμπιστοσύνης και όπως είπε ο Πρωθυπουργός την Παρασκευή, σειρά έχουν τώρα κάποια πολύ σοβαρά Νομοσχέδια που έρχονται προς ψήφιση! Καλά, δεν είχε στο μυαλό του τις Ελληνικές ιπποδρομίες –να είστε σίγουροι για αυτό-αλλά όπως και να χει, το αθλητικό νομοσχέδιο θα πάρει πλέον την σειρά του!

    Ήρθε η ώρα της αλήθειας για τον Υπουργό κ. Βασιλειάδη και την κυβέρνηση ώστε να αποφασίσουν εάν θέλουν ανοιχτό τον Ελληνικό ιππόδρομο ή εάν θα γίνει (όπως θέλουν κάποιοι…) ένα ‘’τέλειο φιλέτο’’ προς εκμετάλλευση επιχειρηματικών δραστηριοτήτων και όχι να χαραμίζεται ‘’για 10 ξυπόλυτους που θέλουν να παίζουν άλογα’’ όπως λέει κάποιος! Μάλιστα στην ‘’αεροφωτογραφία’’ που είχε καταθέσει στο ΤΑΙΠΕΔ υπάρχει ολόκληρη μελέτη το πόσο καλά θα μπορούσε να αξιοποιηθεί αυτή η έκταση έως και το αεροδρόμιο και ‘’φωτογράφιζε τον ιππόδρομο ως αγκάθι’’ σε όλη αυτή την έκταση που το Ελληνικό μπροστά του, φαντάζει…οικοπεδάκι!

    Από την ημέρα που έκλεισε ο ιππόδρομος, διαβάσαμε και ακούσαμε πολλά! Τα ‘’στρατόπεδα’’ είναι γνωστά, οι ομάδες που είναι χωρισμένες ο χώρος είναι γνωστές, το τι πρεσβεύει ο καθένας, λίγο-πολύ είναι γνωστό! Δεν έχει νόημα να κατηγορήσω κάποιον ή κάποιους (τουλάχιστον εμείς εδώ…) χωρίς να έχω αποδείξεις! Εύκολα μπορεί να πει κάποιος πως υποστηρίζω τον ΟΠΑΠ επειδή μου έχει υποσχεθεί μια διευθυντική θέση ή μια παχυλή διαφήμιση! Το ίδιο εύκολα όμως μπορώ και εγώ να μιλήσω για κάποιους ότι ‘’τα παίρνουν χοντρά’’ κάθε μήνα για να διατηρούν την κόντρα τους με τον ΟΠΑΠ και να κάνουν τόσο δύσκολη την ζωή του Οργανισμού ώστε στο τέλος να τα παρατήσει! Ότι θέλει μπορεί να λέει ο καθένας…

    Μέσα σε όλη αυτή την κατάσταση λοιπόν, τι είναι αυτό που μετράει? Μετράει φίλοι και φίλες το τι έχει συμβεί μέχρι σήμερα και το έχουμε δει με τα μάτια μας! Βλέπουμε διάφορα δημοσιεύματα που λένε πως ο ΟΠΑΠ Α.Ε. με αυτά που ζητάει στο Νομοσχέδιο για τις ιπποδρομίες θα είναι συγχρόνως ελεγκτής και ελεγχόμενος! Αυτοί που γράφουν αυτά τα δημοσιεύματα, γνωρίζουν (ή κάνουν πως δεν γνωρίζουν…) ότι ένα μεγάλο κομμάτι της ιδιοκτησίας των δρομώνων ίππων είχε επί χρόνια δικαστικούς αγώνες με την Φ.Ε.Ε. λόγω του αντιφατικού της ρόλου ως ελεγκτής και ελεγχόμενος και με άμεσα συγκρουόμενα συμφέροντα στελεχών της μέσα στο Δ.Σ. με την υπόλοιπη ιδιοκτησία? Άρα? Να συνεχιστεί το καθεστώς που διέπει την λειτουργία της Φ.Ε.Ε. εδώ και…100 χρόνια? Αυτό υποστηρίζετε κάποιοι?

    Είδα πρόσφατα δίπλα στον κ. Βασιλειάδη κάποιους ανθρώπους που τον ενημέρωσαν για τα καταστροφικά αποτελέσματα της απόφασης του ΟΠΑΠ Α.Ε. να κλείσει προσωρινά τον Ελληνικό ιππόδρομο! Θα ήθελα να ήμουν εκεί δίπλα και εγώ και να πω του Υπουργού να τους κάνει μια ερώτηση, αλλά ο άνθρωπος δεν τον γνωρίζει τον χώρο! Ποια θα ήταν αυτή η ερώτηση? Θα του έλεγα να ρωτήσει κάποιους πως αφού στεναχωριούνται τόσο για το κλείσιμο του ιπποδρόμου και τα καταστροφικά της αποτελέσματα, τότε γιατί από τις 30 ημέρες του μήνα τις 29 ημέρες γράφουν κατά του ιπποδρόμου και του ΟΠΑΠ και δημιουργούν ένα γενικότερο κλίμα στους επενδυτές του τύπου ‘’μακριά από τον ιππόδρομο’’? Δηλαδή, πρώτα δηλητηριάζουμε τον ασθενή και μετά πάμε από πάνω του ‘’και τον κλαίμε’’ για να μας δει ο κόσμος ότι θρηνούμε και εμείς?

    Ύποπτο το αίσθημα σου, ύποπτο, τραγουδάει ο Νίκος Μακρόπουλος που έχει έρθει και καλεσμένος του Οργανισμού σε Ελληνικό ντέρμπι! Όταν αγαπάς τα άλογα, τους επαγγελματίες του χώρου, γενικότερα όταν αγαπάς τον χώρο, τον αγαπάς σε κάθε δύσκολη στιγμή του και κάθε έτος, έτσι δεν είναι? Την ώρα που τον βλέπεις να κλείνει, την ώρα που του έχει κόψει η ΔΕΗ το ρεύμα, την ώρα που κάνουν έρανο οι προπονητές για να ταίσουν τα άλογα, κάνεις ηχηρές παρεμβάσεις, στέλνεις 10 τόνους φαγητό, τέλος πάντων κάτι κάνεις ώστε να δείξεις ότι τον πονάς και τον αγαπάς τον χώρο και ας είναι διαλυμένος, εκεί δείχνεις την αγάπη σου, σωστά? Όταν σε αυτή την χρονική στιγμή δείχνεις αδιαφορία, αποχή, απαξίωση, τότε γιατί εμφανίζεσαι όταν αναλαμβάνει την τύχη του ιπποδρόμου ένας Οργανισμός όπως ο ΟΠΑΠ Α.Ε. και πραγματικά εμφανίζεται κάποιο φως στο τούνελ που έχει μπει εδώ και χρόνια ο ιππόδρομος? Μήπως επειδή όντως περίμενες ‘’να ψοφήσει ο χώρος’’ και τελικά ο ΟΠΑΠ Α.Ε. ήρθε κάπως ξαφνικά και αναπάντεχα και έδωσε ζωή στον χώρο?

    Υπάρχει (αποθηκευμένο βέβαια…) μήνυμα στο facebook και είναι και στην διάθεση της Δίωξης Ηλεκτρονικού Εγκλήματος για το εάν είναι αληθινό, το οποίο αναφέρει μέσα σε καλοκαιρινό μήνα, εν μέσω καύσωνα, και με τον ιππόδρομο χωρίς ρεύμα λόγω οφειλών στην ΔΕΗ που λέει ‘’Μα καλά, ακόμα ασχολείσαι με τον ιππόδρομο? Έλα επάνω Χαλκιδική να κάνουμε κανένα μπάνιο’’! Αυτό το μήνυμα ‘’θα το στείλω δώρο’’ στον Υπουργό τον κ. Βασιλειάδη μιας και άκουσε έκπληκτος λέει πράγματα για το ενδιαφέρον κάποιων ανθρώπων για τον Ελληνικό ιππόδρομο που μέχρι σήμερα δεν γνώριζε! Έτσι απλά να δει το μήνυμα και να ρωτήσει κάποιον: ‘’Αυτό το μήνυμα είναι δικό σας? Τα καλοκαίρια με την ζέστη, χωρίς ιδιωτικοποίηση, και με άλογα και ανθρώπους να πεινάνε, δεν τον αγαπάτε τον ιππόδρομο’’? Μόνο αυτό να ρωτήσει και να είμαι μπροστά και μετά…ας με πάρει ο Θεός!

    Έχει έρθει η ώρα της αλήθειας! Με τα όποια λάθη έχει κάνει ο ΟΠΑΠ Α.Ε. στην διαχείριση του Ελληνικού ιπποδρόμου, αποδεδειγμένα είναι η μόνη λύση για την συνέχεια των Ελληνικών ιπποδρομιών! Βάζει τα λεφτά, βάζει το κύρος του ονόματος της εταιρίας, υπάρχει κάποια άλλη πρόταση? Όχι πόλεμος και συκοφαντίες και ‘’τρικλοποδιές’’ και άλλα τέτοια, πρόταση πραγματική εφόσον ο ΟΠΑΠ Α.Ε. για κάποιους είναι ακατάλληλος, υπάρχει? Ο κ. Βασιλειάδης γνωρίζει πως η εταιρία από την πρώτη στιγμή έκανε υπέρβαση, και δεν τήρησε την συμβατική της υποχρέωση να δίνει χρηματικά έπαθλα ανάλογα με τον τζίρο των ιπποδρομιών γιατί αλλιώς θα ήταν στα 3.000€ το ακριβότερο χρηματικό έπαθλο? Αυτοί που βρίζουν τον ιππόδρομο αλλά δεν μιλάνε σε άνθρωπο μήπως και τον κεράσουν έναν καφέ, γνωρίζουν πως έχουμε από τα υψηλότερα χρηματικά έπαθλα στην Ευρώπη σε σχέση με τον τζίρο μας τον ιπποδρομιακό?

    Κύριε Υπουργέ, αυτό ‘’το πράγμα’’ έτσι όπως το καταντήσανε μέχρι το 2015 που λέγεται Ελληνικός ιππόδρομος, δύσκολα θα σωθεί! Έχει πάθει τέτοια ζημιά από την ώρα που τον πήγανε στο Μαρκόπουλο, που είναι τρομερά δύσκολο να σωθεί ως προϊόν! Δεν υπάρχουν ούτε ‘’τα τέλεια Νομοσχέδια’’ ούτε και οι ‘’τέλειες λύσεις’’ που να τους ικανοποιούν όλους! Αυτή την στιγμή, η παραμικρή ελπίδα που έχει για να σωθεί ο Ελληνικός ιππόδρομος λέγεται ΟΠΑΠ Α.Ε. που και πάλι θα χρειαστούν πολλά ‘’εάν και εφόσον’’ για να αναπτυχθεί ο χώρος! Εάν λοιπόν δεν έχετε αποφασίσει πως ‘’το οικόπεδο ιππόδρομος’’ πρέπει να γίνει ξενοδοχειακή μονάδα, γήπεδα τένις, καζίνο, μια άκρως εκσυγχρονισμένη μαρίνα και πολλά άλλα ώστε οι ‘’δέκα ξυπόλυτοι να μην παίζουν ιππόδρομο και να πηγαίνει χαμένη μια τέτοια έκταση’’, τότε πράξτε αυτά που πρέπει!

    Όπως και να χει, ας τελειώσει εδώ ‘’το μαρτύριο της σταγόνας’’ για ανθρώπους και άλογα! Εάν μπει ο Φεβρουάριος και δεν έχει υπάρξει σαφής λύση και κίνηση, ο Ελληνικός ιππόδρομος δεν πρόκειται να ανοίξει! Εάν θέλετε κ. Βασιλειάδη τον Ελληνικό ιππόδρομο να τον πάτε σε κάποιο χωριό, να διεξάγονται κούρσες μόνο με Χορηγούς και μια φορά τον μήνα, τουλάχιστον πείτε το ή δείξτε το άμεσα! Εάν υπάρχει –πραγματικά όμως-καλύτερη λύση από αυτή του ΟΠΑΠ Α.Ε. να μας την δείξετε άμεσα για να ησυχάσουμε και εμείς! Από την ώρα που ο Ελληνικός ιππόδρομος δεν μπορεί να επιβιώσει χωρίς τον ΟΠΑΠ Α.Ε. ‘’ας του τα δώσετε όλα’’ για να δούμε επιτέλους τι μπορεί να κάνει ο χώρος αυτός έτσι όπως κατάντησε! Ας ‘’του τα δώσετε όλα’’ κ. Υπουργέ για να μπορούμε από αύριο το πρωί κιόλας να του ασκούμε κριτική του ΟΠΑΠ Α.Ε. ότι τα ζήτησε όλα, τα πήρε όλα, και τώρα ήρθε η ώρα των πράξεων και όχι της θεωρίας! Δεν υπάρχει πια άλλο χρονικό περιθώριο κ. Βασιλειάδη πέρα από το τέλος του Γενάρη για οριστική λύση, έστω και την χειρότερη, αλλά ΛΥΣΗ ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ!

    Sir Ganian

  102. ΧριστιανοΜπολσεβίκος said

    α)Είχα διαβάσει ότι στην αρχαιά Ελλάδα η ηττημένη στρατιωτική φάλαγγα βρισκόταν “εν τροπή” και θεώρησα, εύλογα, ότι από εκεί πήρε η λέξη τη σημασία της. Δεν ισχύει;

    β)Άσχετο. Φίλος μου ψάχνει να βρει πότε και από ποιόν χρησιμοποιήθηκε πρώτη φορά η έκφραση “ταξικό μίσος”. Ξέρει κάποιος που μπορούμε να κοιτάξουμε;

  103. Μαρία said

    94
    Αχαχαχααα

  104. Πέπε said

    @100 κ.ά. (ντράψου):

    Δεν είναι παράλογος αυτός ο σχηματισμός -όχι πιο ανώμαλος από το «ντράπου», ούτε και πολύ ομαλότερος όμως- αλλά ακούγεται ανοίκειος επειδή ο τύπος (προαστακτική αυτή που είπαμε) γενικά δεν πολυλέγεται, με κανένα σχηματισμό.

  105. Μανούσος said

    Ὅποιος ντρέπεται, κακὰ περνᾶ.
    κρητικὴ παροιμἰα

  106. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Σα δε φοβάσαι, ντράψου σκιας.

    Κλάψου και ξανακλάψου, μα πράμα δε θα βγει.

  107. loukretia50 said

    Το αλογοσέντονο μου δίνει άλλοθι να ποστάρω χωρίς ντροπή μια μεγάλη, ντροπιαστική ιστορία.
    Έχετε ελάχιστο χρόνο να εκφράσετε αντιρρήσεις.
    Αν όχι, θα θεωρηθεί συναίνεση.

  108. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Των φρονίμων, ολίγα. Γιάννης Σκαρίμπας 🙂

  109. sarant said

    107 Ακούμε!

    105 Όποιος ντρέπεται, πολλά στερευεται, το ξέρω εγώ,

    102α Όχι
    102β Χμ… πρέπει να ψάξουμε σε κείμενα του ΚΚΕ

  110. sarant said

    102β Το βρίσκω σε κείμενο του Κωστή Μπαστιά (!) από τον μεσοπόλεμο.

  111. Χαρούλα said

    μισή ντροπή δική μας, μισή ντροπή δική σου Λου!😊

    Την τσίπα την λέτε εσείς; Ενώ της δίνουμε την ίδια έννοια με την ντροπή, λέμε: ούτε ντροπή, ούτε τσίπα! Πλεονασμός ή έχει διαφορές;

    Βρήκα κι αυτήν την εκδοχή. Ντράπου η κόρη, ευρέθει γκαστρωμένη!

  112. loukretia50 said

    Φιλάνθρωπη ντροπή
    (τη λες και sweet Charity)
    Σ΄ένα γραφικό νησάκι, ξεχασμένο, μοναχό
    Ζούσε ένα κοριτσάκι όμορφο αλλά φτωχό
    Λίγα γράμματα είχε μάθει, ίσα το δημοτικό
    Κι όλα τα περί θρησκείας απ΄το κατηχητικό

    Σαν μεγάλωσε αγνοούσε της ζωής τα μυστικά
    Οικογένεια λαχταρούσε, έστω με πεθερικά
    Νέοι άνδρες δεν υπήρχαν, είχαν γίνει ναυτικοί
    κι η κλειστή η κοινωνία ήταν μητριαρχική

    Προίκα άλλη αυτή δεν είχε, μοναχά την αρετή
    Έκρυβε μες στην καρδιά της καλωσύνη ζηλευτή
    κι έπλεκε τα όνειρά της με καρτερική σιωπή
    Αγαπούσε τον πλησίον : «Αν δε βοηθάς, ντροπή!»

    Ήρθε κάποτε η ώρα η μικρή να παντρευτεί
    Και με προξενειό τη δώσαν στο μπεκρούλιακα Στρατή
    Είχε τα τριπλά της χρόνια , αγαθός, γλυκός – χαλβάς
    Ίσως τα πολλά ταξίδια καταλείπουν εμμονάς

    Κάθε βράδυ, άλλα πελάγη μες τον ύπνο το βαθύ
    μεθυσμένος αρμενίζει , το πρωί έχει αγχωθεί:
    -Δε μου λες ωρέ γυναίκα, μπας και έπιασες παιδί?
    Ήταν ο δικός του τρόπος για να μάθει δηλαδή,
    σχέδιο για κληρονόμο μήπως είχε ευοδωθεί
    μα ξεχνούσε ο καημένος πως ποτέ δεν προσπαθεί.

    Η ωραία λαχταρούσε μια μανούλα να γενεί
    Μα απόφαση είχε πάρει πως δεν είναι ικανή
    Τόσα ξέρει – τόσα λέει η αθώα εκείνη κόρη…
    Αχ! … δε φτάνει ένα στεφάνι για να αποκτήσει αγόρι!

    Το μυστήριο του γάμου κάλυπτε βαθειά σιωπή
    τίποτε δεν είχε ακούσει , τέτοιο θέμα ήταν ντροπή
    Έτσι πέρασε ένας χρόνος ζώντας μες στην αρετή
    Και στον έγγαμο το βίο ο χορός καλά κρατεί
    ‘Ηρεμα η ζωή κυλούσε, σαν δυο φίλοι από παλιά
    φρόντιζαν ένας τον άλλο, μα αγνοούσαν τα φιλιά.

    Δύο κάμαρες νοικιάζαν στο ισόγειο του σπιτιού
    Όταν ξέμενε βαπόρι , ένεκα ζαβού καιρού
    Και περνούσαν τη βραδιά τους έμποροι και ναυτικοί
    λιγωμένοι ενώ θωρούσαν την κυρά την ηθική

    Κάποτε ένα παλληκάρι από τόπο μακρινό
    με πονόκοιλο χτυπιόταν σε δωμάτιο διπλανό
    Σπεύδει η κυρά, ματζούνια να του δώσει και ζεστά
    Και εκείνος την αρπάζει και βρεθήκαν πιο κοντά

    Θέλησε να αντιδράσει , αλλά σκέφτηκε: « ντροπή!»
    Άρρωστο θα βοηθήσει. Ήταν τόσο σπλαχνική!
    Ένοιωσε χαρά μεγάλη που απάλυνε τον πόνο
    Και λυπόταν που ο νέος έμεινε δυο νύχτες μόνο.

    Άλλο βράδυ, δυο λεβέντες είχαν μπλέξει σε καυγά
    Και τους φρόντισε δεόντως, μάλλον διαδοχικά.
    Δεν το άντεχε η καρδιά της, έπρεπε να βοηθήσει
    Και μεγάλη η ντροπή της τραύματα να αγνοήσει

    Ένας νέος κάποιο βράδυ ήτανε απελπισμένος
    Στα χαρτιά τα΄χε όλα χάσει και θρηνούσε ο καημένος
    Φρόντισε να του τονώσει επαρκώς το ηθικό
    πριν να φύγει σ΄ένα μήνα χαρωπός για Μεξικό

    Φυσικά ο σύζυγός της σ΄άλλα πέλαγα αρμενίζει
    Κι η χαρά του να τη βλέπει γελαστή και να ελπίζει
    έδωσε σ΄αυτό το ζεύγος μια απρόσμενη γαλήνη
    Κι ένα κύμα ευτυχίας κάθε γέννηση τους δίνει

    Η καλόκαρδη απεδείχθη άσσος στη φιλανθρωπία
    Και καμάρωνε να δείχνει στη μικρή τους κοινωνία
    τα πανέμορφα παιδιά της: κι ο περήφανος Στρατής
    έπλεε σε νέα ρότα, κάθε νύχτα ευτυχής

    Πέρασαν έτσι τα χρόνια και μια μέρα η κυρά
    Βλέπει το μεγάλο γιο της να ξεφεύγει πονηρά
    και να τρέχει «να διαβάσει» μ΄ένα ζήλο ξαφνικό
    (έκρυβε καλά στο στρώμα ένα περιοδικό)

    Η περίεργη μαμά του το ξετρύπωσε μια μέρα
    Και της άγνοιας την ομίχλη φως διαπέρασε σα σφαίρα
    -Περισσεύει η καλωσύνη! σκέφτηκε, στον κόσμο αυτό
    Τόσοι πρόθυμα βοηθάνε! μ΄ένα τρόπο ζηλευτό!

    Στο γραφείο ανοιγμένη ήταν μια βιολογία
    Σε κεφάλαιο που αναλύει των μωρών δημιουργία
    Είχε μια ορολογία λίαν επιστημονική
    Περί του αντικειμένου γνώση, ελλιπής, μα βασική
    Κι η μαμά με ένα ζήλο καθαρά εκπαιδευτικό
    άρχισε να μελετάει εγχειρίδιο σχολικό

    Λύθηκαν οι απορίες που δεν ήξερε πως είχε
    Βρήκε τις πληροφορίες για τομέα που δεν κατείχε.
    Μα επειδή ήταν αθώα, αντί να σοκαριστεί
    θαύμαζε και απορούσε πώς δεν τόχε φανταστεί
    τη χαρά της πως χρωστούσε σ΄ένα αίσθημα ντροπής
    Σαν αρχή είχε στη ζωή της κι ήταν πάντα συνεπής
    Αν αρνιέται να ενδώσει, δεν είναι αξιοπρεπής

    Πάντα άκουγε ότι πρέπει ν΄αποφεύγει πειρασμούς
    Όμως φίδια φανταζόταν, όχι ωραίους νεαρούς
    Για το τι είναι αμαρτία άσχετη είχε θεωρία
    κι άγνοια πλήρη, όπως είχε για τη διαδικασία
    σαν αμάρτημα μοιραίο, που σε κόλαση οδηγεί.
    Όταν τόχε διαπράξει, σε καλό της είχε βγει

    Πίστευε η καλωσύνη έχει πάντα ανταμοιβή
    και οφείλει να σωπαίνει, γιατί η αρετή είν΄βουβή
    Ούτε βέβαια φανταζόταν ότι έκανε κακό
    Ένοιωθε πως το καθήκον είν΄πρωτίστως ηθικό.
    Και γιαυτό ήταν μεγάλο στη χαρά το μερτικό.

    Γέλασε, η άγνοιά της ήταν απελπιστική
    Μα ενοχές είχε αποφύγει , χώρια η αυτοκριτική
    Όχι, δεν καταδεχόταν ξαφνικά να μετανοιώσει
    Ν΄απορρίψει τη ζωή της κι όλα όσα είχε νοιώσει

    Η της αμαρτίας γνώση θάταν θλιβερή ιστορία
    Στην απύθμενη άγνοιά της χρώσταγε την ευκαιρία
    για ζωή γεμάτη αγάπη, με παιδιά, αλλά και πάθος
    Δε μετράει αν πιστεύουν ότι όλα ήταν λάθος
    Είναι η ανταμοιβή της για τη γνήσια καλωσύνη
    Κι όλη η αφέλειά της μόνο ανάμνηση θα μείνει

    Όταν της ζωής αλήθειες τις καλύπτει η σιωπή
    τότε έδαφος κερδίζει η φιλάνθρωπη ντροπή
    ΛΟΥ
    Κι όποιος το ξεκαθαρίσει, ας το επικοινωνεί :
    Πώς μετράει, σωστό ή λάθος, αν η πρόθεση είναι αγνή?

  113. Ιάκωβος ο Αδελφόθεος said

    1) Παρακαλείται ο λαλίστατος (7 σχόλια μέχρι τώρα στο παρόν νήμα) παοκτζής σχολιαστής κ. Gpoint, να σταματήσει για λίγο την παπαρολογία για τους αλογομούρηδες και να μάς πεί πώς αισθάνεται τώρα που οι χρυσαύγουλοι και δεκάδες ακροδεξιές ιστοσελίδες ΠΑΝΗΓΥΡΙΖΟΥΝ για τα αισχρά χρυσαυγίτικα συνθήματα που ηκούσθησαν το βράδυ της περασμένης Κυριακής στην Τούμπα.

    Όπως φαίνεται από την ανωτέρω φωτοτυπία, τα ναζίδια και οι εθνικοβαρεμένοι έκαναν πρώτο θέμα τα αίσχη της Τούμπας την Δευτέρα, διότι προφανώς τα διάβασαν αργά το βράδυ της Κυριακής στο Σαραντάκειο Ιστολόγιο, όπου τα πρωτοανέδειξε το Επιτελείο μας σε πανελλήνια αποκλειστικότητα. Ώς γνωστόν, η αποκάλυψή μας εκείνη, ανάγκασε τον κ. Gpoint να βγεί και να μάς παραμυθιάσει ότι και καλά το «Μακεδονία Ξακουστή» ψαλλόταν στην Τούμπα εξαποανέκαθεν, πράγμα ψευδέστατον, διότι αλλιώς θα το θυμόταν ο κ. Σαραντάκος που εκείνη την εποχή ήταν σκολιαρόπαιδο στην Ιωνίδειο.

    Εννοείται ότι για τα ναζιστικά συνθήματα «αλήτες – προδότες – πολιτικοί κλπ» που ηκούοντο καθόλη την διάρκεια του αγώνος ΠΑΟΚ – ΟΦΗ 4-0, ο λαλίστατος κ. Gpoint εξακολουθεί να τηρεί στάσιν παλαιάς Αρσακειάδος, τουτέστιν… «η σιωπή μου προς απάντησίν σου»

    2) Σάς αποχαιρετώ γι’ απόψε με ένα βίντεο – ντοκουμέντο που θα χαροποιήσει όλους τους νοσταλγούς του γηπέδου της Λεωφόρου. Είναι στιγμιότυπα από τον φιλικό αγώνα Ηθοποιών – Δημοσιογράφων που έγινε την Άνοιξη του 1963, με ελεύθερη είσοδο, εξ ού και η Λεωφόρος είναι κατάμεστη (δεν αποκλείεται να ήτο παρών και ο αξιότιμος κ. Gpoint, δεδομένου ότι υπήρξε πασίγνωστος τζαμπατζής εκείνη την εποχή…)

    Τερματοφύλακας των ηθοποιών (που τελικά κέρδισαν το μάτς) είναι ο Λάμπρος Κωνσταντάρας και δεξί εξτρέμ ο Κώστας Βουτσάς. Πάντζας, Κούρκουλος, Γιαννόπουλος και πολλοί άλλοι γνωστοί ηθοποιοί αγωνίζονται ηρωϊκά στο χορτάρι της Λεωφόρου. Στο 1:15 πρίν από το τέλος του βίντεο, φαίνονται στις θέσεις των επισήμων να παρακολοθούν με αγωνία τον αγώνα η μακαριστή Τζένη Καρέζη και ο 94χρονος σήμερα Ζάχος Χατζηφωτίου που τότε ήσαντε παντρεμένοι. Αξέχαστες στιγμές για όσους τις έζησαν…

  114. Γιάννης Κουβάτσος said

    Μπα, όχι σε κείμενα του ΚΚΕ, αφού προτάσσει την ταξική πάλη και όχι το ταξικό μίσος. Υπάρχει όμως ένα εξαιρετικό κείμενο του Μαλατέστα, που δημοσιεύθηκε το 1921, με τίτλο «Ταξική πάλη ή ταξικό μίσος;»
    https://www.google.com/url?sa=t&source=web&rct=j&url=https://aixmi.wordpress.com/2015/02/07/%25CF%2584%25CE%25B1%25CE%25BE%25CE%25B9%25CE%25BA%25CE%25AE-%25CF%2580%25CE%25AC%25CE%25BB%25CE%25B7-%25CE%25AE-%25CF%2584%25CE%25B1%25CE%25BE%25CE%25B9%25CE%25BA%25CF%258C-%25CE%25BC%25CE%25AF%25CF%2583%25CE%25BF%25CF%2582/amp/&ved=2ahUKEwjF0bDSypPgAhVLUlAKHeTiArEQFjAAegQIBhAB&usg=AOvVaw3O1x-x6xnvyXm0OGxEXv5S&ampcf=1

  115. loukretia50 said

    Mε ξενερώσατε! Χαιρετώ μέχρι αύριο!

  116. ΧριστιανοΜπολσεβίκος said

    112 Ο Ντοστογιεφσκι έλεγε κάπου ότι ο Θεός δεν θα κρίνει πράξεις αλλά τα πάθη της καρδιάς (κάπως έτσι, δεν το θυμάμαι καλά).
    Κατά τον Ντοστογιέφσκι: σωστό αν η πρόθεση είναι αγνή.

  117. cronopiusa said

  118. Πέπε said

    @111
    Η τσίπα, κυριολεκτικά, είναι μια μεμβράνη στο εσωτερικό του αρνιού (υποθέτω και άλλων ή όλων των ζώων), αυτή με την οποία τυλίγουν τη σεφταλιά εαν έχεις υπόψη σου (καθώς και τον τζιγεροσαρμά!).

    Άλλη ονομσία για την τσίπα είναι μπόλια.

    Μπόλια όμως, εκτός από αυτή τη μεμβράνη, είναι κι ένα κεφαλομάντιλο από αραχνοΰφαντο πανί. Κοινο χαρακτηριστικό της φαγώσιμης μπόλιας και της μπόλιας-μαντιλιού, ότι είναι πολύ λεπτές.

    Με βάση αυτά, εικάζω ότι:

    α) η λ. τσίπα πρέπει να είναι γενικό συνώνυμο της μπόλιας, σε όλες τις σημασίες, εν προκειμένω δηλαδή και του κεφαλομάντιλου.

    β) ότι «ξετσίπωτη» σημαίνει «αυτή με την ακάλυπτη κεφαλή», άρα «αυτή που δεν ντρέπεται να βγει με ακάλυπτη την κεφαλή», και κατ’ επέκταση «αυτή που δεν ντρέπεται γενικώς».

    γ) και ότι από εκεί η λ. τσίπα (όχι όμως η μπόλια!) πήρε την έννοια της ντροπής.

  119. Jane said

    #102
    Φράση του Λένιν είναι, από το βιβλίο «Η χρεοκοπία της Β’ Διεθνούς»
    Αν εννοείς πού πρωτογράφτηκε σε ελληνικό κείμενο…υποθέτω σε κείμενο του ΚΚΕ.

  120. dryhammer said

    118. Το περιτόναιο δλδ

  121. Κιγκέρι said

    Μόλις βρήκα κι αυτό:

  122. Χαρούλα said

    118 Σ’ευχαριστώ Πέπε! Δεν το ήξερα. Εμείς την λέμε σκέπη και σπάνια μπόλια. Του αρνιού. Για το μαντήλι δεν έχω τέτοια ακούσματ.
    (Νιαμνιαμνιαμ! Τζιγεροσαρμάς! Και μάλιστα θρακιώτικος! Τι μου λες βραδιάτικα!)🙄

  123. ΣΠ said

    118
    Δεν ήξερα ότι η τσίπα είναι μεμβράνη. Μου θύμισε όμως ότι έχω ακούσει την έκφραση «δεν έχει πέτσα» με την σημασία του αδιάντροπου. Να σχετίζονται άραγε;

  124. Jane said

    Κάποιο επιτελείο τούτες τις ώρες ξεψειρίζει λέξη προς λέξη άπαντα τα τσιτάτα του Μαρξισμού-Λενινισμού, για να μας πιάσει αδιάβαστους τους χριστιανομπολσεβίκους.. 🙂 🙂

  125. ΜΙΚ_ΙΟΣ said

    #112 (Loukretia50)

    “Σαν αρχή είχε στη ζωή της κι ήταν πάντα συνεπής
    Αν αρνιέται να ενδώσει, δεν είναι αξιοπρεπής

    Πώς μετράει, σωστό ή λάθος, αν η πρόθεση είναι αγνή?”
    ΩΡΑΙΟ!!

  126. sarant said

    112 Μπράβο Λου!

    118 Μάλλον έτσι είναι, μπράβο

    119 Μάλιστα! Να σημειωθεί και το έξυπνο χρηστώνυμο Μήτσος Ταξικός

    123 Ναι, έτσι.

  127. Γιάννης Κουβάτσος said

    119: Πάμε τόσο πίσω, ε; Πολύ ενδιαφέρον.

  128. Κιγκέρι said

    122: Χαρούλα, την Αγία Σκέπη δεν την έχεις ακούσει; Είναι το κεφαλομάντηλο της Παναγίας.

  129. 40, Yiannis KyrYiannis Kyriakides said: «Οι Κυπριοι λεμε «αντροπή» και «αντράπου» και «αντράπηκα» και «μεν αντρέπεσε»!
    # Βεβαίως. Μακεδονιστί μόνον ούτως ομιλούμε: αντρουπή, αντρέπουμι, αντρέπισι, αντρέπουμαν, αντράπ’κα κλπ, κλπ. Και η παροιμία «όποιους δεν αντρέπιτι πουλλά καλά χαίρετι».

    # (Ένα γεγονός γεγενημένον) Μια γιούφτσα είχε από …ανεμογκάστρι ένα παιδί που το δήλωσε αγνώστου πατρός. Μετά όμως, …τύλιξε κάποιον τον παντρεύτηκε και έκανε και μ’ αυτόν ένα παιδί. Συνοδευόμενη από μια φιλενάδα της, πήγε στο Ληξιαρχείο να το δηλώσει, θεωρώντας καλό να δηλώσει συγχρόνως και το προ γάμου τέκνον με τον …πατέρα που βρήκε. Ο Ληξίαρχος όμως ήταν αμετάπειστος. Ο νόμος κυρία μου δεν το επιτρέπει, ο νόμος. Επιμονή η γιούφτσα, επιμονή κι ο Ληξίαρχος. Ο νόμος και πάλι ο νόμος. Οπότε, δεν άντεξε η φιλενάδα και ανέκραξε βροντόφωνα: Καλέ συ, «και που ξέρει ο Νόμος ποιος τη g@@@σε»;;;

  130. Κιγκέρι said

    Να, δες κι εδώ
    https://www.sansimera.gr/articles/992

  131. Εν τω μεταξύ ο Κυρ. Θωμαΐδης συνεχίζει τις αποκαλύψεις που μεγαλώνουν τα ερωτηματικά σχετικά με τον ξυλοδαρμό του Τζήλου !

    «ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ: Και δύο εν ενεργεία αστυνομικοί στην απόπειρα ανθρωποκτονίας Τζήλου!
    Η ΕΛ.ΑΣ. ανακοίνωσε ότι οι δράστες του ξυλοδαρμού Τζήλου ήταν τουλάχιστον τρείς: Ο 46χρονος Δ.Μ., ο 27χρονος Χ.Π. και ένας άγνωστος άνδρας.

    Η προανάκριση έδειξε και τέταρτο πρόσωπο στην επίθεση κατά του Λαρισαίου διαιτητή.

    Στο λευκό Polo επέβαιναν 4 άτομα, τα οποία διακρίνονται σε δύο ερασιτεχνικά video και στις κάμερες ασφαλείας της εθνικής οδού.

    Μάλιστα οι άλλοι δύο δράστες είναι εν ενεργεία αστυνομικοί!

    Ένας 49χρονος υπαστυνόμος Α’ και ένας 36χρονος ανθυπαστυνόμος.»

    Τώρα καταλάβαμε γιατί δεν λειτουργούσαν οι κάμερες στα αποδυτήρια όταν ξυλοκοπήθηκαν οι παίκτες του Πλατανια, ήταν ευθύνη της αστυνομίας !!!!

    Και κατά το SDNA, προφανώς ο 27χρονος Χ.Π :

    «Όπως προκύπτει από καλά πληροφορημένες πηγές, ο ένας εκ των δραστών του ξυλοδαρμού του Έλληνα διαιτητή είναι ποδοσφαιριστής σε ομάδα του Πειραιά και κάτοικος Κορυδαλλού.»

  132. 85, 87, 96α,

    😀

  133. ΜΙΚ_ΙΟΣ said

    α) # 88, 90, 100, 104:

    ν τ ρ ά ψ ο υ: Επιβιώνει ο τύπος αυτός εδώ στην Κρήτη, κυρίως στην ενδοχώρα, αλλά όχι μόνο.
    Τον είχε καταγράψει και ο μεγάλος Γ.Χατζηδάκης, το 1884, στο έργο του ’’Μελέτη επί της νέας ελληνικής’’, όπου αναφέρει: «… καί ἐν τῇ δημοτικῇ ἡµῶν γλώσσῃ, ἐν ᾗ πρός ἀναισχυντοῦντα γίνεται χρῆσις τῆς προστακτικῆς ’ντράψου ἤ ’ντραπῆτε! ἐπί τῆς σημασίας του σιώπα».
    Για τους ενδιαφερόμενους κατεβαίνει από:
    https://anemi.lib.uoc.gr/metadata/0/9/d/metadata-413-0000003.tkl

    ν τ ρ ά π ο υ: Το ακούω μεν, αλλά σπανιότερα.

    β) Υπάρχει όμως μια πολύ ιδιαίτερη προστακτική που ακούγεται στην Κρήτη και σήμερα:Γ ι ά ε!
    Συντίθεται από: για+ιδέ > για δε > γιαέ > γιάε. (Έτσι η «καθαρή» προστακτική έχει ένα μόνο γράμμα- το έ!!)
    Οπότε, κατά λέξη σημαίνει: Για δές, για κοίτα, παρατήρησε, πρόσεξε.
    Χρησιμοποιείται όμως σε διάφορες περιπτώσεις (με αντιστοιχίες, βέβαια, και στην κοινή νεοελληνική)
    – Παρατήρηση: Γιάε παέ! Θωρείς τη μπρόκα στο λάστιχο;
    – Θαυμασμό: Γιάε μωρέ όμορφα που χορεύει ‘κεινέ η κοπελιά!
    – Απειλή : Γιάε! Ανέ σηκώσω τη χέρα μου, δε θα βρει ο παπάς να θάψει!…
    – Ειρωνεία/κοροϊδία: Γιάε παέ (έ)ναν άθρωπο και θέλει και παντρειά!
    κλπ, κλπ.

  134. Jane said

    # 127
    https://tvxs.gr/news/ellada/anagki-meiosis-ton-misthon-sto-dimosio-blepei-i-miranta-ksafa

    Το ταξικό μίσος δεν είναι θέμα συναισθήματος, είναι πολιτική τοποθέτηση.

    123.000.000 φτωχοί και 342 δισεκατομμυριούχοι
    11.000.000 άδεια σπίτια και 20.000.000 άστεγοι
    Στην Ευρώπη αυτά.

  135. cronopiusa said

    Σαν σήμερα το 1999: Ο ηγέτης του PKK Αμπνουλάχ Οτσαλάν φτάνει στην Αθήνα. Το αεροσκάφος που μετέφερε τον Οτσαλάν προσγειώθηκε στις 29 Ιανουαρίου 1999, ημέρα Παρασκευή, στο αεροδρόμιο του Ελληνικού.

    Η Οδύσσεια της ντροπής

  136. ΚΩΣΤΑΣ said

    40 Το αντρέπομαι, λέγεται και σε περιοχές της Θεσσαλίας, δεν διάβασα όλα τα σχόλια, μήπως το είπε κι άλλος;

    Το ντράπου δεν έτυχε να το ακούσω, αντ’ αυτού χρησιμοποιείται η έκφραση ντροπή σ’ (ντροπή σου)

    Υπάρχει και μια συνώνυμη λαϊκή λέξη το αντιρριούμι (αντιργιούμι) ή και αντιρριέμαι, που σημαίνει διστάζω, επιφυλάσσομαι, ντρέπομαι με την έννοια της σεμνότητας. πχ θέλω να στο πω αλλά αντιρριούμι.

  137. Μαρία said

    136
    αλλά συστένομαι έλεγαν οι δικοί μας, αντί συστέλλομαι.

  138. ΚΩΣΤΑΣ said

    137 Παρ’ ότι με τους Σερραίους έχουμε πολλά κοινά, το συστένομαι δεν έτυχε να το ακούσω ποτέ με τη σημασία που λες, παρά μόνο σαν παραφθορά του συστήνομαι.

  139. Alexis said

    #112: Έπος!!!

    #118: Εδώ στην Ήπειρο έχω ακούσει να λένε τσίπα το λεπτό συρματόπλεγμα ή τη σήτα για τα έντομα.
    Τη μεμβράνη του αρνιού μπόλια ή πάνα.
    Οι Βορειοελλαδίτες ξέρω ότι τη λένε σκέπη.

  140. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    Γειά σας καὶ πάλι.

    Ξαναμπένοντας στὸ ἱστολόγιο διάβασα μὲ μεγάλην εὐχαρίστηση τὴ θαυμάσια ἔμμετρη ἱστορία τῆς Λουκρητίας στὸ #112.

    Μπράβο, Λοῦ.

    Συμφωνῶ ἀπολύτως μὲ τὸ συμπέρασμά σου:

    «Η της αμαρτίας γνώση θάταν θλιβερή ιστορία
    Στην απύθμενη άγνοιά της χρώσταγε την ευκαιρία
    για ζωή γεμάτη αγάπη, με παιδιά, αλλά και πάθος
    Δε μετράει αν πιστεύουν ότι όλα ήταν λάθος
    Είναι η ανταμοιβή της για τη γνήσια καλωσύνη
    Κι όλη η αφέλειά της μόνο ανάμνηση θα μείνει»
    .

  141. Πέπε said

    @133:
    Ναι, το ακούω ταχτικά το γιάε στο Ηράκλειο. Το ήξερα κι από την Κάρπαθο, αλλά εκεί είναι πιο «κανονικό», αφού πάντα τρώνε το -δ- μεταξύ φωνηέντων (και ο αόριστος του βλέπω είναι «εία»). Ωστόσο, φαίνεται ότι και στην Κρήτη υπάρχει σε κάποιο βαθμό αυτό το φαινόμενο, αφού για παράδειγμα το πολύ γνωστό «επαέ» (=εδώ), το έχω ακούσει τοπικά και ως «επαδέ».

    Άλλο κρητικό συνώνυμο του γιάε, μάλλον των ανατολικών περιοχών, είναι το «χί» (εντελώς ακατανόητης, σ’ εμένα, ετυμολογίας).

  142. Triant said

    112:Λου, δεν το πιστεύω. Δεν παίζεσαι.
    Από πρόζα πως πας;

  143. Μαρία said

    139
    Ναι , σκέπη. Και τσίπα εκτός απ΄όσα γράφει ο Πέπε λένε και την πέτσα στο γάλα και το γιαούρτι

  144. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    112. Εύγε Λου, γεια σου Λου!
    αυτή την ηρωίδα της λες κι Αντροπαλού
    ή Αντροκαλού 🙂

    141 «επαέ» (=εδώ), το έχω ακούσει τοπικά και ως «επαδέ».
    κι επαδά

  145. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Κνισάρι σ΄εμάς η σκέπη , μπόλια, τσίπα κλπ αλλού.

  146. Πέπε said

    143
    Αυτό μόλις διάβασα στο ΛΚΝΕ. Δεν το ήξερα, δεν ανήκει στο δικό μου λεξιλόγιο. Ήξερα τη σκέπη, που μου θυμίσατε, αλλά μόνο ως εντόσθιο -ποτέ δεν είχα προβληματιστεί τι είναι η Αγία Σκέπη.

    Μία φορά στη ζωή μου έφτιαξα τζιγεροσαρμά, οπότε πήγα στην κρεαταγορά και ζήτησα σκέπη/μπόλια/τσίπα. Δε θυμάμαι με ποιαν απ’ όλες αυτές τις λέξεις συνεννοήθηκα με τον χασάπη. Πρέπει να δοκίμασα τουλάχιστον δύο και επιπλέον και περιγραφή.

  147. Γιάννης Κουβάτσος said

    134:Για να πω την αλήθεια, διαβάζοντας το κείμενο του λινκ, ένα μίσος το ένιωσα. Και γι’ αυτή την αντιπαθέστατη κυρία και για όσα εκπροσωπεί. Δεν την έμαθα τώρα, εννοείται, γνωστά τα έργα της:
    https://www.google.com/url?sa=t&source=web&rct=j&url=https://olympia.gr/2013/05/03/%25CF%2580%25CE%25BF%25CE%25B9%25CE%25AC-%25CE%25B5%25CE%25AF%25CE%25BD%25CE%25B1%25CE%25B9-%25CE%25B7-%25CE%25BA%25CF%2585%25CF%2581%25CE%25AF%25CE%25B1-%25CE%25BE%25CE%25B1%25CF%2586%25CE%25AC/amp/&ved=2ahUKEwjVvtXS65PgAhUvM-wKHY0fBy4QFjADegQIBBAB&usg=AOvVaw2YDtvczQeH3nPm4Gk5f1Vi&ampcf=1

  148. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Τσίπα η κορυφή ή πέτσα αλλού 🙂

  149. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    Κι ἕνα μεζεδάκι γιὰ τὴ σαββατιάτικη πιατέλα τοῦ Νικοκύρη.

    Τὸ ἁλίευσα σὲ ζάπινγκ καὶ μὴ μοῦ ζητήσετε νὰ σᾶς πῶ ποῦ. Μᾶλλον στὸ κανάλι τῆς Βουλῆς, ἀλλὰ δὲν βάζω τὸ χέρι μου στὴ φωτιά.

    Τὸ διέπραξε ὁ ὑφυπουργὸς Ψηφιακῆς Πολιτικῆς κλπ. Λευτέρης Κρέτσος, βάζοντας μουστάκια στὶς τηλεοπτικὲς ἄδειες.

    Εἶπε πὼς «θὰ δημοπρατηθοῦν οἱ δύο ἐναπομείναντες τηλεοπτικὲς ἄδειες πανελήνιας ἐμβέλειας».

  150. Πέπε said

    @144:
    > > κι επαδά

    Εφόσον υπάρχει επίσης και «επά» με την ίδια ακριβώς σημασία (που μάλιστα το λένε και αλλού, π.χ. Νάξο), θα μπορούσε η ετυμολογική σειρά να είναι επαδά > *επαά > επά, με σίγηση του -δ-, αν και είχα φανταστεί ότι μάλλον το επά υπάρχει ανεξάρτητα και το επαδά είναι «επά»+«δα», όπως εδωδά, ετσιδά, τοσοσδά.

    Βέβαια υπάρχει βιβλιογραφία που μάλλον τα εξηγεί όλα αυτά, και επίσης τα κατανέμει και γεωγραφικά (στο Ηράκλειο ακούς στοιχεία από χίλια δυο μικροτοπικά ιδιώματα απανταχόθεν του νησιού), η οποία βρίσκεται ακόμα κάπου στη λίστα με τα βιβλία που θέλω να πάρω… Προς το παρόν κάνω μάταιες υποθέσεις.

  151. Πάντως το ποδόσφαιρο δεν έχει σχέση με την πολιτική Συμπτώσεις θάναι !!

  152. Γς said

    Τσίπα και το [σλάβικο] όνομα του Νέου Οιτύλου, Παραλία Οιτύλου.

    Δίπλα στην Τσίμοβα {Αρεόπολη]

  153. ΚΩΣΤΑΣ said

    Άσχετο, αλλά περίπου ομόηχο. Και η γαλλόφωνη εφημερίδα η «Ντραπώ» (Σημαία)

    http://efimeris.nlg.gr/ns/pdfwin_ftr.asp?c=124&pageid=2909&id=-1&s=0&STEMTYPE=0&STEM_WORD_PHONETIC_IDS=AAiASVAScASZASJASYASXASdAAi&CropPDF=0

  154. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    @149. Καλὰ νὰ πάθω. Ὅποιος κοροϊδεύει…

    πανελήνιας=>πανεΛΛαδικῆς

  155. Μαρία said

    146
    Και τον τζιεροσαρμά στην πόλη τον λέμε παπούδες. Έμαθα τον τζιεροσαρμά απ’ τους γονείς της φίλης μου που ήταν απο χωριό του Παγγαίου.

  156. Γιάννης Κουβάτσος said

    151: Το ποδόσφαιρο είναι απλώς ένα εργαλείο χειραγώγησης για τον Μαρινάκη. Έχει την πιο δημοφιλή ομάδα δικιά του, δήμο δικό του, κόμμα δικό του, εφημερίδες δικές του, ιστότοπους δικούς του, προσεχώς κανάλι δικό του και, κάποια στιγμή, χώρα δικιά του. Ξαναγυρίζουμε στις εποχές του Σουλεϊμάν του Μεγαλοπρεπούς.

  157. Χαρούλα said

  158. Πέπε said

    Α, εγώ δεν ξέρω από πού τον ξέρω. Πιθανόν από μια μακρινή εξ αγχιστείας συγγενή, θα ‘ταν πάνω από 100 αν ζούσε, Βλάχα από κάπου στη Μακεδονία – αγνώστων σ’ εμένα λοιπών στοιχείων. Και είτε από την ίδια είτε από αλλού τον έχω ακούσει και «τζιγεροκεφτέ». Παπούδες, πρώτη φορά.

  159. ΚΩΣΤΑΣ said

    Και μιας και το υπονοούμενο… ντράπου τον έναν, ντράπου τον άλλον… ας βάλω και ένα σχετικό, του επίσης αγαπημένου μου Λαίλιου Καρακάση – Νικοκύρη εσύ δεν τον αγαπάς αυτόν; Δεν είδα καμιά σχετική ανάρτηση! 😉

    Λου, γύρνα πίσω, το βάζω για να εμπνευστείς 🙂

    ‘Αλλ’ Αντ’ ‘Αλλων

    Τι θα δουν τα μάτια μας στο καιρό που φτάξαμε!
    Σοβαρώς ή κωμικώς όλοι μας αλλάξαμε.

    Κι όταν παντρεύομαστε -κει κι αν είναι χάλι-
    λες εμείς δεν είμαστε και γινόμαστ’ άλλοι…

    Πως τα φέρνει ανάποδα της ζωής ο σάλος!
    Κάνεις ένα κόλπο συ κι οφελείται …άλλος!

    Μιας μικρούλας θελκτικής σε κεντά το κάλλος,
    γίνεσ’ άντρας της εσύ …και τη χαίρετ’ άλλος!

    Η κυρία σπαταλά κι όλως ανωμάλως,
    εξοφλείς λογαριασμούς που τους δρέπει άλλος

    και κορδώνεσαι παντού, πλάγι της σα γάλος
    γιατί πήρες σύζυγο που δεν έχει άλλος.

    Τήνε πάς όπου γιορτή, δείπνο, κέφι, μπάλος:
    θα γλεντάς μαζί μ’ αυτή και μαζί της …άλλος.

    Και μια μέρα σπίτι σου θ’ ανεβείς στη σκάλα
    κι άλλα θα ‘χεις στο μυαλό και θε να ‘βρεις …άλλα!

  160. Χαρούλα said

    146,155
    Μαρία, Πέπε, προέλευση του φαγητού, θρακιώτικη. Και μάλιστα γνωστός απλά ως σαρμάς. Όταν απλώθηκε σε όλη την β.Ελλάδα αρχικά, και σιγα-σιγά και νότια, έπεσε πάνω στα σαρμαδάκια(ντολμαδάκια θρακιστί😅) και έτσι πήρε το όνομα τζιγεροσαρμάς διευκρινισμένο.

    128-130 Κίγκερι ευχαριστώ. Δίκιο έχεις. Δεν είχα συνδιάσει την λέξη Σκέπη με την μαντήλα, αλλά με την προστασία!

  161. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    και παπούδες και παπούδα βλέπω να λέγεται ο τζιεροσαρμάς (έτσι μας μεταφέρθηκε από συμπέθερους Δραμο-Βολιώτες). Έχω κόψει λοφάκια κρεμμυδάκια που θέλει για να φτιαχτεί, καθώς έχει προστεθεί πια στο πασχαλιάτικο τραπέζι με τους κρητικούς μου.

  162. 136 < εντηρούμαι.

    137 Τόνε θυμήθηκα τόσο ζωηρά και καθαρά κείνο τον αψηλό μελαχροινό φοιτητή με το μακρουλό πρόσωπο και τα φουντωμένα μαλλιά! Ήταν ένας αληθινός άντρας, φρόνιμος και συσταζούμενος σαν κοπέλα.

    Μυριβήλης, Η Ζωή εν Τάφω.

  163. Χαρούλα said

    Κρυμμένα(Κ.Π.Καβάφης)
    Στης ηδονής το σπίτι όταν μπήκα,
    δεν έμεινα στην αίθουσαν όπου γιορτάζουν
    με κάποια τάξιν αναγνωρισμένοι έρωτες.

    Στες κάμαρες επήγα τες κρυφές
    κι ακούμπησα και πλάγιασα στες κλίνες των.

    Στες κάμαρες επήγα τες κρυφές
    που το ’χουν για ντροπή και να τες ονομάσουν.
    Μα όχι ντροπή για μένα — γιατί τότε
    τι ποιητής και τι τεχνίτης θα ’μουν;
    Καλύτερα ν’ ασκήτευα. Θα ’ταν πιο σύμφωνο,
    πολύ πιο σύμφωνο με την ποίησί μου·
    παρά μες στην κοινότοπην αίθουσα να χαρώ.

    (Από τα Κρυμμένα Ποιήματα 1877;-1923, Ίκαρος 1993)

  164. Ασχετο, αλλά μόλις είδα ότι η Ορθόδοξη Ομάδα Δογματικής Έρευνας αναδημοσιεύει άρθρα του Νικοκύρη — για καλό σκοπό, βέβαια…

  165. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    159 ΚΩΣΤΑΣ >>Λαίλιος Καρακάσης
    Καταγγέλλω δυο ματάκια

  166. Μαρία said

    160
    Σαρμάδες εμείς λέμε τους λαχανοντολμάδες και σαρμαδάκια τα ντολμαδάκια.

  167. Χαρούλα said

    166 εεε, ειλναι μακεδονιστί τα δικά σας, θρακιστί τα δικά μας!😊😅😂😊😅😂

  168. Παναγιώτης Κ. said

    @71. Πράγματι μιλάει για εξαδέλφη για να αποτρέψει το γιο από αυτό που σκέφτεται να κάνει.
    Νομίζω ότι η λαϊκή μούσα επέβαλε ένα είδος λογοκρισίας διότι θα ήταν αδιανόητο να ειπωθεί η αλήθεια.Ταυτόχρονα όμως ο ακροατής την οσμίζεται και μάλλον λειτουργεί ως κοινό μυστικό.

  169. sarant said

    153 🙂

    136 Κώστα, αυτό που λες «αντιρριούμαι» πρέπει να είναι το ντηριούμαι, ντηριέμαι, με σημασία διστάζω, ντρέπομαι, δεν έχω το θάρρος, ιδίως διστάζω να μιλήσω. Όπως λέει και το δημοτικό, να της μιλήσω ντρέπομαι να της το πω ντηριέμαι. Δεν είναι από την αντίρρηση αλλά από το μεσαιωνικό «εντηρώ»

  170. Χαρούλα said

  171. ΚΩΣΤΑΣ said

    162 Ευχαριστώ!

    165 Επίσης, ευχαριστώ!

  172. ΜΙΚ_ΙΟΣ said

    #141 (Πέπε)
    – Το «χι», ως επιφώνημα θαυμασμού ή αγανάκτησης, πράγματι ακούγεται μόνο στην Ανατ. Κρήτη (και εκεί όχι συχνά πλέον). Το αναφέρει και ο Β. Ορφανός στο ’’Λέξεις τουρκικής προέλευσης στο κρητικό ιδίωμα’’, γράφοντας: «χωρίς ετυμολ./ίσως διαλεκτ. (τουρκ.) hi, στη σημασία işte ‘ιδού’ (BTS)».

    – Συνειρμικά μου ήρθε, μιλώντας για Ανατ. Κρήτη, και το φαράγγι του Χα!

  173. ΚΩΣΤΑΣ said

    169 Νικοκύρη, ηχητικά μόνο το ήξερα εγώ. Η σημασία είναι ακριβώς όπως την αποδίδεις και συμφωνώ για τα υπόλοιπα και το εντηρώ, που το αγνοούσα.

    Απλά, για την ιστορία, το βρήκα: αντιρριούμι –> από το αντιρρέω, όμως δεν με πείθει.

  174. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    172. Ναι! «χι ‘κε (εκεί) ένας διάολος!» . Όπως γιάε.

  175. Κουτρούφι said

    «επαδά κι εδά». Το «Εδώ Και Τώρα» του Αντρέα.

  176. cronopiusa said

    Πολύ ωραίο Loukretia

  177. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    175 🙂

    «Εδά κι εδά»
    έμφατικό χωρίς να σημαίνει μόνο τώρα, χρονικό. Εδώ που τα λέμε τώρα…,για να έρθουμε στο τώρα, κάπως.

  178. sarant said

    173 Καλά κανει και δεν σε πείθει 🙂

  179. ΚΩΣΤΑΣ said

    178 Και το ωραίο είναι ότι το βρήκα σε βιβλίο, που κάποιος καταγράφει την ντοπιολαλιά του χωριού του, είναι γνωστός μου και τον εκτιμώ, είναι φιλόλογος και συνάμα συριζαίος! 😉

  180. ΚΩΣΤΑΣ said

    178 συνέχεια

    Και ξέχασα το σπουδαιότερο. Στη βιβλιογραφία περιλαμβάνει και το: Νίκος Σαραντάκος, Λέξεις που χάνονται, Εκδόσεις του Εικοστού Πρώτου, 2011.

    Περισσότερα μη ρωτήσεις, τέλος 🙂

  181. leonicos said

    Ἐνας Λαπαθιώτης δώροο στον Νοικοκύρη

    Αδώνια

    «…Και ανατέλλει ό ήλιος και δύνει ο ήλιος, και εις τον τόπον αυτού έλκει·

    αυτός ανατέλλων εκεί πορεύεται προς νότον και κυκλοί προς βορράν·

    κυκλοί κυκλών, πορεύεται το πνεύμα, και επί κύκλοις αυτού επιστρέφει το πνεύμα».

    Εκκλησιαστής.

    Είμαι τ’ Αρχαίο το Πνεύμα

    Σαρκωμενο -κι είμαι

    Ο Στοχασμος ο ανορμήνευτος κι ωραίος.

    Φέρνω το χρώμα το παλιό

    Το νοσταλγικό. -Βασιλέματα

    Σε θαμπά παραθύρια.

    Το τραγούδι ματαλέω

    Τ’ Αλησμονημένο. «Στα παλάτια αποκοιμήθη πλια των παραμυθιώνε

    Η χλωμή Βασιλοπούλα…».

    Η Απόλαψη

    Της Ζωής με τα χίλια στόματα· η Απόλαψη

    Με τα χίλια στόματα και με τα χίλια μαστά­ρια.

    Με δένει ένα Τί,

    Μιαν ασύγκριτη Μελαγχολία προς τα Περα­σμένα.

    -Οι Διθύραμβοι. Τα Λήναια και τ’ Αδώνια.

    Μιαν αδερφικιά Ενατένιση

    Προς τα Μακρυνά. Τ’ ό,τι δεν ειπώθη. ο αιώνιος

    Ερχομός κι ο μισεμός -και του μισεμού ο καημός.

    Τα ρόδα και τ’ άστρα.

    Ο εναρμόνιος κύκλος οπού φέρνει πάντα

    Πίσω από μιαν «Ανοιξη κι ενα Χινόπωρο -και πάλε απ’ την αρχή.

    Νυχτοβάτης.

    Με πλανέσαν οι σκιές και τα σεληνόφωτα

    Κι οι βαθιές Λαχτάρες να βρούμε τ’ ανεύρετο

    και να ιδούμε τ’ ανίδωτο

    Νυχτοβάτης κι Ανέλπιδος…

    Αθήναι

    Ναπολέων Λαπαθιώτης

    Δημοσιεύτηκε στο τ. 33 (Φεβρ. 1912) του περιοδικού «Χαραυγή» της Μυτιλήνης. Το παρουσίασε ο Κώστας Μίσσιος το 1994 σε άρθρο του που μπορείτε να διαβάσετε εδώ. Η προμετωπίδα είναι από το βιβλίο του Εκκλησιαστή (Κεφ, 1, στ. 5 και 6).

  182. ΧριστιανοΜπολσεβίκος said

    Ευχαριστώ για τη βοήθεια για το «ταξικό μίσος». Νομίζω θα βγάλουμε άκρη.
    Καληνύχτα.

  183. Τζιγεροσαρμάδες πρωτοάκουσα, πρωτοείδα και πρωτόφαγα από τα χέρια της γυναίκας μου, Θεσσαλονικιάς μικρασιατικής καταγωγής, η οποία τους λέει και ‘ντάρμπιν’. Το έχει ξανακούσει κανείς αυτό;

  184. Μαρία said

    183
    Ντάρμπιν εγώ όχι.

  185. Μαρία said

    183
    http://mikrasiatis.gr/syntages-tis-patridas-mikrasiatikes-syntages/
    9. ΝΤΑΡΜΠΙ
    ………………………
    Ντάρμπι: είδος γυναικείου κεφαλοκαλύμματος τση παλιάς Σμυρνιάς

  186. Κιγκέρι said

    Το ντάρμπι δεν το είχα ξανακούσει, ούτε σαν φαγητό, ούτε σαν ρούχο.
    Τζιεροσαρμά εμένα οι γιαγιάδες μου δε φτιάχνανε, ούτε η Καβακλιώτισσα, ούτε η Κουμπαγιώτισσα και δε θυμάμαι να έχω φάει ποτέ.
    Έχω ακόμη κενά να καλύψω!

  187. Καλημέρα,
    Τσίπα και η μεμβράνη του αυγού.
    Από βορειοελλαδίτες έμαθα τους τζι(γ)εροσαρμάδες κάτι σαν τις σεφταλιές αλλά με εντόσθια και την παπούδα σαν έναν μεγάλο σαρμά, μονοκόμματο, σε ταψί.

  188. Πέπε said

    185:
    Αφού το ντάρμπι είναι κεφαλομάντηλο αλλά σημαίνει και τον τζιγεροσαρμά, λογικά θα έχει και την έννοια του περιτόνειου (του εντοσθίου).

    Πολύ εντυπωσιακό: έχουμε τέσσερις (μέχρι στιγμής) λέξεις, τσίπα, μπόλια, σκέπη, ντάρμπι. Ετυμολογικά εντελώς άσχετες, προερχόμενες από διαφορετικές ντοπιολαλιές.

    Η τσίπα, σλαβικής αρχής, είναι (εκτός από πέτσα και άλλες σημασίες) το περιτόνειο, και κατά βάσιμες εικασίες (#118) και κεφαλομάντηλο.
    Η μπόλια, ενετικής αρχής, σημαίνει επιβεβαιωμένα και τα δύο.
    Η σκέπη, ελληνικής αρχής, ομοίως.
    Το ντάρμπι, υποθέτω τούρκικο, είναι κεφαλομάντιλο και μάλλον και το περιτόναιο.

    @186:

    Αν σ’ αρέσουν τα εντόσθια, να το αναζητήσεις. Κορυφαία εμπειρία. Βασικά είναι σαν μαγειρίτσα σε στερεά μορφή. Σερβίρεται σε μαγαζιά στη Θεσσαλονίκη, δεν είναι δυσεύρετο.

    @168:
    > > Πράγματι μιλάει για εξαδέλφη για να αποτρέψει το γιο από αυτό που σκέφτεται να κάνει. Νομίζω ότι η λαϊκή μούσα επέβαλε ένα είδος λογοκρισίας διότι θα ήταν αδιανόητο να ειπωθεί η αλήθεια.Ταυτόχρονα όμως ο ακροατής την οσμίζεται και μάλλον λειτουργεί ως κοινό μυστικό.

    Μπα, δε νομίζω. Σε άλλα δημοτικά η ανομολόγητη αλήθεια ομολογείται απερίφραστα:

    Μια μάνα αγάπα έναν γιο – τρέμουν ραΐζουν τα βουνά…

    Εσύ τη μάνα σου έδειρες, στον κύρη σου αντιστάθης
    και με τον πρώτο σου αδερφό έκανες τρία παιδάκια…

    Αλλού, το παιδί τσακώνει τη μάνα με τον εραστή, απειεί να την καρφώσει στον πατέρα, κι εκείνη το σφάζει, τηγανίζει το σηκώτι και το σερβίρει στον άντρα της, και το σηκώτι μέσα από το πιάτο τού μιλάει.

    Δε συνηθίζεται η αυτολογοκρισία στα δημοτικά τραγούδια, όπως ούτε και στα παραμύθια. Ίσα ίσα, είναι οι διέξοδοι όπου μπορεί κανείς να μιλήσει για ό,τι στον κανονικό (πεζό, κυριολεκτικό) λόγο αποτελεί ταμπού.

    Υπάρχει το τραγούδι του Κριματισμένου. Το άλογο του παλικαριού ξεθάβει μια φρεσκοθαμμένη όμορφη κοπέλα, κι αυτός τη φιλάει. Μπορούμε εύκολα να υποθέσουμε ότι στην πραγματικότητα έσμιξε μαζί της καιι ότι αυτό δηλώνεται κάπως υπαινικτικά, οπότε ίσως εδώ παρεμβαίνει μια ελαφρά μορφή αυτολογοκρισίας, αλλά μόνο στο επίπεδο του ότι δε συνηθίζονται εκφράσεις που να κατονομάζουν άμεσα την ερωτική πράξη: υπονοείται σαφέστατα στο «έκαμες τρία παιδάκια» και στο ότι ήταν με τον εραστή της, στα παραπάνω παραδείγματα, όπως με κάποιον απαρανόητο τρόπο υπονοείται και σ’ ένα άλλο όπου ο σύζυγος βάζει στοίχημα για την πίστη της γυναίκας του και ο άλλος, που θέλει να το κερδίσει, την πηδάει (έτσι νομίζει – τελικά πήδηξε τη δούλα κι έχασε το στοίχημα). Εδώ, που δεν είναι δυνατόν να υπονοηθεί με φράσεις όπως «πέρασε τη νύχτα αγκαλιά» ή «άκαμε τρία παιδάκια», αφήνεται να εννοηθεί από τη φαντασία του αναγνώστη.

    Αλλά μέχρις εκεί. Παραπάνω λογοκρισία από τόση, δεν υπάρχει.

  189. Πέπε said

    @188:
    Όλες τις φορές έγραψα το περιτόναιο «περιτόνειο» από λάψους δάχτυλι. Τη μία την τσάκωσα πριν το τυπωθήτω και τη διόρθωσα, οι άλλες έμειναν…

  190. spiral architect 🇰🇵 said

    Να’ χαμε καναδυό πιάτα τζιεροσαρμάδες και κόκκινο κρασί …

  191. # 112

    (κριτική στην ποεζία
    την επόμενη πρωΐα
    στων Ψαρών την ολόμαυρη ράχη
    κάποια σχέση βρίσκω νάχει )

    Μοιάζει νάναι ένα ποίημα του Διονύση Σολωμού
    αν και μεταξύ τους σχέση δεν προκύπτει ουδαμού
    μόνο συνειρμούς και εικόνες φέρνει μου παραπλησίας
    μίας νέας που ο βίος ρέπει εις ακολασίας
    κι ως η δόξα περπατούσε στα κουφάρια από την μάχη
    όμοια η νέα ετρυγούσε άνδρες, ευτυχία νάχει
    Αν κι η δόξα κάτι άλλο έψαχνε εις τα βουνά
    πληγωμένο άντρα νάβρει, να φροντίσει τρυφερά
    δυστυχώς δεν μας το λέει καθαρά ο ποιητής
    και δεν το ξεκαθαρίζει και η Λου στον στίχο της

    Εμεινα στην απορία
    τι σημαίνει η ιστορία

  192. ΓιώργοςΜ said

    189 Πολύ με άρεσε το λάψους δάχτυλι!!! Το στραβοπληκτρολόγησα (κατά το στραβοπάτησα) της τρισχιλιετούς ελέγχεται ως δύσχρηστο….

  193. dryhammer said

    192 (189). Έλαψε δια του δαχτύλου του.

  194. Χαρούλα said

    Καλημέρα!
    188 Πέπε σ’ευχαριστώ! Από χθες ένοιωσα άβολα που(και με την συμμετοχή μου, η λιχούδα), ξεστράτισα την κουβέντα από τις λέξεις στα μαγειρικά!
    Και ήρθες σήμερα με τρεις προτάσεις και τα έβαλες σε τάξη, σε ισορροπία! Χάρηκα και εντυπωσιάστηκα!

    Πρόταση: να κανονίσουμε μακροπρόθεσμα μια συνάντηση, και(επειδή μας βλέπω μερακλήδες) όποιος μπορεί να φέρει φαγητά της περιοχής του. Βάζω υποψηφιότητα για τον τζιγεροσαρμά.

  195. Πέπε said

    194
    Ε ναι, τι είμαστε, τίποτα κοιλιόδουλοι; Εδώ λεξιλογούμε!

  196. Πέπε said

    Σημείωσαι δε ότι τελικά όλα έρχονται και σμίγουν σ’ ένα θέμα, π.χ.:

    > > το παιδί […] εκείνη το σφάζει, τηγανίζει το σηκώτι και το σερβίρει στον άντρα της… (#188)

    (που δεν είχα παρατηρήσει κι εγώ ο ίδιος τη σύνδεση με τους τζιγεροσαρμάδες)

  197. Κιγκέρι said

    118,188: Πέπε, η τσίπα είναι πράγματι το πέπλο, δεν είναι μόνο δική σου εικασία. Να, δες κι εδώ για την τσίπα και την ξετσίπωτη:
    http://www.haniotika-nea.gr/gia-pia-ginekia-foresia-8/
    κι εδώ:
    http://georgakas.lit.auth.gr/dictionaries/index.php?option=com_chronoforms5&chronoform=ShowLima&limaID=16657

  198. sarant said

    Καλημέρα από εδώ

    180 Πες τον τίτλο του βιβλίου, με ενδιαφέρει (έστω και με ιδιωτικό μέιλ)

  199. ΚΩΣΤΑΣ said

    198 Νικοκύρη, δεν θυμάμαι το μέιλ

  200. EΦΗ - ΕΦΗ said

    188 Πέπε >> Πολύ εντυπωσιακό: έχουμε τέσσερις (μέχρι στιγμής) λέξεις, τσίπα, μπόλια, σκέπη, ντάρμπι.
    και κνισάρι! Δεν το λέμε αλλιώς κάτω. Το χρησιμοποιούν για να τυλίγουν το σφαχτό στη σούβλα, χάρη νοστημιάς.
    https://el.wiktionary.org/wiki/%CE%BA%CE%BD%CE%B9%CF%83%CE%AC%CF%81%CE%B9

  201. Alexis said

    #188: Πέπε, βάλε και την πάνα στις ονομασίες. Δεν ξέρω αν θεωρείται διαλεκτική-ιδιωματική, στο Ξηρόμερο πάντως λέγεται σχεδόν αποκλειστικά.

    #195: Βεβαίως να υποθέσω ότι αν κανονιστεί τέτοια συνάντηση εσύ δεν θα δοκιμάσεις τα εδέσματα αλλά μόνο θα λεξιλογήσεις επ’ αυτών! 😂

  202. EΦΗ - ΕΦΗ said

    201. Την ήξερα/την είχα ξανακούσει κι εγώ την πάνα του αρνιού.Ίσως από Ηπεριώτες ή και Ρουμελιώτες .
    200 Παρεμπιπτόντως, περί το κνισάρι, βρήκα καταγραμμένη το 1938 από τη Μαρία Λιουδάκη, την τραγική δασκάλα και λαογράφο, την κρητική (Κεφάλι Ιναχωρίου) παροιμιακή εκφραση» ζυγιάζει τσι μύγιας το κνισάρι» για τον πολύ τσιγκούνη.
    http://repository.kentrolaografias.gr/xmlui/handle/20.500.11853/283159

  203. ΚΩΣΤΑΣ said

    Σκέπη αλλά και πάνα τα ξέρω κι εγώ. Είναι αυτός ο υμένας, η σακούλα που περικλείει τα εσωτερικά (κοιλιακά) όργανα του ζώου. Όταν είναι να ψήσουμε στη σούβλα το αρνί ή το κατσίκι, περιτυλίγουμε – σκεπάζουμε το κορμί του για να μην «αρπάξει» από την πολλή θερμοκρασία ή τη φλόγα και να ψηθεί καλύτερα.

  204. Πέπε said

    @201β:

    Δε λεξιλογώ ποτέ με γεμάτο στόμα.

  205. loukretia50 said

    Σας ευχαριστώ όλους!
    ——————————

    Τζι,
    Ω! μα τι τιμή μεγάλη! Έβαλε το ματογυάλι
    ένας βέρος ποιητής, των γηπεδικών κριτής
    – δε θα έλεγα εγκρατής! –
    και μου πήρε τη σκυτάλη για να προκαλέσει ζάλη
    με της Δόξας την αιθάλη
    Oκ ! τότε, πάμε πάλι!
    Άκρως κολακευτικόν να θυμίζω Σολωμόν
    και ουχί τον καπνιστόν! – η χαρά των καπνιστών!

    Όσο για την ιστορία – αφελή παραμυθία
    εξηγήσεις είν΄πολλές
    γιατί τάχα η απορία?
    Όταν έχεις φαντασία, δε ζητάς τη σημασία
    στις ακρίβειας τις βουλές
    Άλλη είναι η ουσία – εύθυμη συνωμοσία
    Με πηγών καταβολές , ρίμες δίνουν εντολές
    Νέα διαδικασία :
    μέσα απ΄τις υπερβολές, να διαλέγεις ό,τι θες!
    π.χ.
    Ευτυχής η συγκυρία!
    Αν η Δόξα στις κορφές
    συναντούσε την κυρία,
    θα σερβίρονταν καφές!
    ΛΟΥ
    Μόνο ελληνικός και Νες
    (προτιμήσεις οι κοινές
    αν οι κούπες είν΄ κενές)

  206. EΦΗ - ΕΦΗ said

    Καλώς τηνε!
    >>και ουχί τον καπνιστόν!
    -τον ποιητή των ποιητών

    Δευτερανάλυση 🙂 (με την άδεια σου Λου)

    Η καλή μας Λουκρητία
    έγραψε μια πραγματεία
    για μια φράση παλιακή
    «ντράπου εδώ και ντράπου εκεί»
    δήθεν φράση ερωτική
    τεκνοπαραγωγική
    Τάχα γι΄άλλους η σπουδή
    κι όχι μ΄άντρα μας παιδί.
    Για μι΄ αθώα Αλεξάντρα
    που της δώσαν γέρον άντρα
    να κοιμάται στη γωνιά του
    με τα στέρφα τ΄ αχαμνά του
    Μα το γόνιμο χωράφι
    ευτυχώς δεν πήγε στράφι
    Της τ΄οργώνανε σπορείς
    της αγάπης ιερείς
    κι έκαμε πολλά παιδιά
    δίχως τύψεις στην καρδιά
    αφού μείνανε μακριά
    η αμαρτία κι η πονηριά.

    Κι όπως λέγαμε παλιά
    ζήσανε πολύ καλά
    η κυρά κι η φαμελιά
    -γέροι νέοι και παιδιά
    με ανέφελη καρδιά.

    Επίμετρον
    Ντράπου τον έναν ντράπου τον άλλον
    δεν προλαβαίνω μ΄εσένα ,μάλλον!

    🙂 Ταδε έφη στα νέφη μια Έφη

  207. loukretia50 said

    ΕΦΗ- ΕΦΗ !!!!
    Και η μερακλού η Εφη
    Να γελάει και να μας γνέφει
    Πως αν δε χαρείς τα πάθη
    και τα βλέπεις μόνο λάθη
    θάσαι στα γεράματά σου
    μια ξινή όπως η θειά σου

  208. EΦΗ - ΕΦΗ said

    112 >>για ζωή γεμάτη αγάπη, με παιδιά, αλλά και πάθος
    Δε μετράει αν πιστεύουν ότι όλα ήταν λάθος

    Λου, μια φοβερή σύμπτωση! Ακούω τώρα για την παράσταση για τη μητέρα του Διονύσιου Σολομού και τη θυελλώδη ζωή τους. Ισχύουν πολλά απ΄όσα έγραψες στο μυθοποιημά σου, πλην χωρίς την άγνοια κι αυτό είναι το ενδιαφέρον. Και με τις εν γνώσει της σχέσεις και τις κοινωνικές συνέπειες, νομίζω είναι αθώα!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: