Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Κύριε Σαραντάκο ή κύριε Σαραντάκε;

Posted by sarant στο 31 Ιανουαρίου, 2019


Σαραντάκο βεβαίως. Βεβαίως; Για μένα ναι, όχι όμως για όλους. Κάμποσες φορές με έχουν αποκαλέσει «Σαραντάκε» και τους διορθώνω -ή μάλλον δεν τους διορθώνω, επισημαίνω: «Εμείς στην οικογένεια το προτιμάμε ‘Σαραντάκο'».

Δεν είναι μόνο θέμα προτίμησης: ο κανόνας που θα δείτε παρακάτω προκρίνει το «Σαραντάκο» στην κλητική. Αλλά Καμμένο ή Καμμένε; Βαρεμένο ή Βαρεμένε; Βενιζέλο ή Βενιζέλε;

Μ’ άλλα λόγια, πώς σχηματίζεται η κλητική των αρσενικών ονομάτων σε -ος; Είναι σε -ο ή σε -ε;

Ευτυχώς από εδώ και μπρος δεν έχω πολλή δουλειά να κάνω. Θα κοπιπαστώσω ένα πολύ καλό παλιότερο άρθρο του φίλου Γιάννη Χάρη, που θα το σχολιάσω στο τέλος. Δεδομένου μάλιστα ότι και ο Χάρης στο άρθρο του παραθέτει αποσπάσματα από συγγράμματα αναφοράς, έχουμε εγκιβωτισμένη παράθεση.

Ο λόγος στον Γιάννη Χάρη:

ΘΡΥΛΟ, ΘΕΟ ΜΟΥ, ΟΛΥΜΠΙΑΚΟ ΜΟΥ!», ΑΛΛΑ ΚΑΙ «ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΑΡΑ, ΜΕΓΑΛΟ ΚΑΙ ΤΡΑΝΑΡΑ!», ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΚΑΤΗΓΟΡΗΘΟΥΜΕ ΓΙΑ ΜΟΝΟΠΑΝΤΟ ΟΠΑΔΙΣΜΟ
Ακούστηκαν ποτέ έτσι, το σύνθημα για τον Ολυμπιακό απ΄ τη μια, το τραγούδι του Παναθηναϊκού απ΄ την άλλη; Προφανώς όχι. Υπάρχει περίπτωση να ακουστούν έτσι; Προφανώς όχι, και πάντως όχι στο άμεσο μέλλον!

Απλώς ήθελα να παρατηρήσουμε, σκόπιμα σε μεγέθυνση, μια τάση, μια σχεδόν ανεπαίσθητη, μικρή αλλαγή, με κεφαλαιώδη ωστόσο, από μιαν άποψη, σημασία.

Αναφέρομαι σε μια ελαφρά σύγχυση ως προς την κλητική των ονομάτων σε- ος, που άλλοτε σχηματίζεται σε- ε και άλλοτε σε- ο: Νίκο αλλά Αλέξανδρε, Ευαγγελάτε και Ευαγγελάτο , αλλά μόνο Παναγιωτόπουλε. Και λέω ότι η μικρή αυτή αλλαγή, αν όντως βρισκόμαστε μπροστά σε αλλαγή, έχει από μιαν άποψη κεφαλαιώδη σημασία, γιατί μας δείχνει πολύ παραστατικά τον τρόπο με τον οποίο κινείται, εξελίσσεται, αλλάζει η γλώσσα, κάθε γλώσσα.

Είναι δηλαδή μια ευκαιρία να δούμε τη γλώσσα εν κινήσει, να δούμε πώς οι μικρές ή μεγάλες παρεκκλίσεις διαμορφώνουν σταδιακά μια καινούρια γλωσσική πραγματικότητα, η οποία, εντελώς χαρακτηριστικά στο προκείμενο, περνά μάλλον απαρατήρητη και δεν συνοδεύεται από τις γνωστές θρηνωδίες για «αλλοίωση» και «αφανισμό» της γλώσσας.

Ας δούμε τα πράγματα από την αρχή, ξεκαθαρίζοντας ότι αναφερόμαστε, σχεδόν αποκλειστικά για την ώρα, στα κύρια ονόματα, τα ονόματα προσώπων. Ο γνωστός κανόνας λέει ότι τα αρσενικά σε- ος: χρόνος, άγγελος κτλ., σχηματίζουν την κλητική σε- ε: χρόνε, άγγελε κτλ. Έτσι έχουμε και «καλημέρα, Άγγελε» ή «Αλέξανδρε» κτλ., ενώ από την άλλη έχουμε: «γεια σου, Νίκο», και όχι «Νίκε», «τι νέα, Σπύρο», και όχι «Σπύρε»! Όμως, λέμε και «Παύλο» και «Παύλε». Τι στο καλό λοιπόν συμβαίνει; Υπάρχουν κανόνες;

Αντιγράφω από τη μεγάλη γραμματική του Τριανταφυλλίδη (1941):

«Η κλητική του ενικού σχηματίζεται σε- ε: γιατρέ, στρατηγέ. Τη σχηματίζουν σε- ο από τα παροξύτονα αρσενικά: (α) Τα βαφτιστικά: Αλέκο, Γιώργο, (…) Δημητράκο κτλ. · το Παύλος έχει κλητική Παύλε και Παύλο.-(β) Μερικά κοινά ουσιαστικά καθώς γέρο, διάκο · το καμαρότος και το καπετάνιος έχουν την κλητική και σε- ε ». Και με μικρότερα τυπογραφικά στοιχεία:

«Σχηματίζουν την εν. κλητική σε- ο και μερικά οξύτονα χαϊδευτικά βαφτιστικά: Γιαννακό, Δημητρό, Μανολιό, Τοτό , καθώς και μερικά οικογενειακά ονόματα που τονίζονται στην παραλήγουσα, ιδίως σε- άκος,- ούκος,- ίτσος: κύριε Δημητράκο ».

Μοιάζει αναπόφευκτα χαώδης η κωδικοποίηση: παροξύτονα αρσενικά, βαφτιστικά, κάποια κοινά ουσιαστικά, οξύτονα χαϊδευτικά, παροξύτονα επώνυμα κτλ. Μπορούμε άραγε να ανιχνεύσουμε κάποια λογική, να βοηθηθούμε δηλαδή να καταλάβουμε τον κανόνα και να τον ακολουθήσουμε; Δύσκολο. Ας πούμε χοντρικά ότι σχηματίζουν την κλητική σε- ο τα δισύλλαβα βαφτιστικά (αλλά ο Παύλος; και ο τρισύλλαβος Αλέκος; ) και τα πολυσύλλαβα οικογενειακά σε- άκος,- ούκος, ίτσος, με τις καταλήξεις δηλαδή που μοιάζουν ή είναι καταλήξεις υποκοριστικών, έτσι όπως λέμε φερειπείν «γεροντάκο» και «Μπουμπούκο» (προσοχή στο κεφαλαίο Μ).

Μια νεότερη κωδικοποίηση (2007) βρίσκουμε στην ευσύνοπτη Σύγχρονη πρακτική Γραμματική της Γεωργίας Κατσούδα (εκδ. Άγκυρα, σ. 43):

«Μερικά ονόματα (…) σχηματίζουν την κλητική ενικού σε- ο. Τέτοια είναι: »α. τα αρσενικά δισύλλαβα βαφτιστικά ( Γιώργο, Πέτρο, Νίκο, Παύλο ) και τα υπερδισύλλαβα οξύτονα χαϊδευτικά ( Μανολιό, Δημητρό )

»β. τα παροξύτονα επώνυμα, συνήθως αυτά που δεν έχουν σημασιολογική αναλυσιμότητα ( Αλεβίζο, Βενιζέλο ), σε αντίθεση με αυτά που έχουν ( κ. Καμένε , κ. Δευτεραίε )

»γ. τα βαφτιστικά, επώνυμα αλλά και υποκοριστικά σε- άκος ( Κυριάκο, Αντωνάκο , ανθρωπάκο )

»δ. τα παροξύτονα κοινά ουσιαστικά γέρος, διάκος ( γέρο, διάκο ), ενώ το καπετάνιος και το καμαρότος παρουσιάζουν διτυπία (…)».

Mε βάση τώρα και το (β), που εισάγει μια ουσιαστική διάκριση, θα μπορούσαμε να πούμε ότι η «απόκλιση» από τον γενικό κανόνα που θέλει την κλητική σε- ε σχετίζεται με πιο καθημερινούς τύπους (υποκοριστικά, χαϊδευτικά), με ονόματα που δεν έχουν κάποια ετυμολογική διαφάνεια, που δεν έχουν προφανή σημασία, όπως συμβαίνει ιδιαίτερα με τα επώνυμα, κτλ.

Γι΄ αυτό και δεν λέμε «κ. Καμένο», λέμε όμως «κ. Βενιζέλο». Αλλά μόνο «Βενιζέλο»; Λέμε και «Βενιζέλε». Ή όχι; Παίξτε το παιχνίδι αυτό μόνοι σας ή με φίλους: έχει ενδιαφέρον πόσο ρευστά είναι τα κριτήρια εντέλει. Αμέσως αμέσως, εκεί που είπα ότι δεν λέμε «κ. Καμένο», ακούω την προσφώνηση: «κ. Βαρεμένο», πλάι στο «ομαλότερο»: «κ. Βαρεμένε».

Η δική μου συνεισφορά στο παιχνίδι, τύποι από την τηλεόραση:

«Μου λέει: κύριε Γιακουμάτο» διηγείται ο Γιακουμάτος· και σκέφτομαι, ίσως βοηθάει εδώ η ξενική κατάληξη άτος, όπως και στο Ευαγγελάτος. Αλλά: «Δήμο Βερύκιο, μας ακούς;» με αιφνιδιάζει η ερώτηση του παρουσιαστή. Ή η παρουσιάστρια του Άλφα που απευθύνεται στον ρεπόρτερ ο οποίος λέγεται Γιώργος Αλοίμονος: «Γιώργο Αλοίμονο»: ίσως, σκέφτομαι, επειδή είναι ισχυρό το πρότυπο της λέξης αλίμονο. Ή «κύριε Καραμάνο»: ίσως, αμπελοφιλοσοφώ και πάλι, γιατί εδώ ακούγεται το βαφτιστικό «Μάνο». «Κύριε Μαρίνο» προσφωνούν εύλογα τον Γιάννη Μαρίνο· όμως το βαφτιστικό, εφόσον η αλλαγή περιορίζεται για την ώρα στα δισύλλαβα, εξακολουθεί να σχηματίζει την κλητική σε- ε: «γεια σου, Μαρίνε». Εξακολουθεί όμως; Άρα; Αυθαιρεσία και χάος;

Και ο δικός μου επιλογικός σχολιασμός.

Η κωδικοποίηση της φίλης Γεωργίας Κατσούδα είναι πολύ καλή και χρήσιμη, αν και δεν καλύπτει στις περιπτώσεις της τον Αλέκο, που έχει σαφώς κλητική «Αλέκο!».

Η παρατήρηση για την αναλυσιμότητα είναι βέβαια εύστοχη και ισχύει. Λέμε «κύριε Καμένε» επειδή το επίθετο κάτι σημαίνει (και λέμε και «καημένε!») ενώ «κύριε Συρίγο» επειδή το επίθετο δεν μας φαίνεται να σημαίνει τίποτα.

Τα προπαροξύτονα επίθετα (πχ. Σόμπολος, Γκλίναβος) κανονικά έχουν την κλητική σε -ε (κύριε Σόμπολε). Στα παραδείγματα που κατέγραψε ο Χάρης, όπου αυτό δεν τηρείται, ίσως να οφείλεται σε επίδραση του βαφτιστικού ονόματος που προηγείται (Δήμ-ο Βερύκι-ο).

Τέλος, αν κάποιος αναδιφήσει σε παλιές εφημερίδες της εποχής του διχασμού, ας πούμε, θα δει τίτλους κύριων άρθρων όπως «Αρκετά πια, κύριε Βενιζέλε!» Σήμερα, που έχουμε όχι τον εθνάρχη Βενιζέλο αλλά τον απεχθή Βενιζέλο στην επικαιρότητα, επικρατεί μάλλον η κλητική σε -ο, κάτι που το θεωρώ σημάδι μιας γενικότερης, πολύ αργής πάντως, τάσης προς τις κλητικές σε -ο.

Advertisements

244 Σχόλια to “Κύριε Σαραντάκο ή κύριε Σαραντάκε;”

  1. Γς said

    Καλημέρα

    Α, ρε Παύλε Πολάκε

    με το, ευερέθιστο ,θυμικό

    [πουν τους έχεις όλους γραμμένους εκεί που είπες]

  2. Αὐγουστῖνος said

    Καλημέρα κι ἀπὸ Ρόδο.
    Ἐγὼ πάλι, κάθε φορὰ ποὺ μπαίνει τὸ δίλημμα σχετικὰ μὲ τὸ ὄνομά μου καὶ τὴν κλιτική του, θυμᾶμαι κάποιον παλιὸ φίλο νὰ ἀπορεῖ κατὰ πόσον πρέπει νὰ λέγεται «Αὐγουστῖνε» ἢ «Αὐγουστῖνο» καὶ νὰ δηλώνει εὐθαρσῶς ὅτι, γιὰ νὰ ξεφύγει ἀπὸ τὸ δίλημμα, θὰ μὲ φωνάζει ἁπλῶς καὶ μόνον «Αὐγουστίν» 🙂

  3. Έχω προσωπικό ενδιαφέρον για το ζήτημα και αναγκάζομαι να διαφωνήσω όσον αφορά ορισμένα παροξύτονα τρισύλλαβα βαφτιστικά (π.χ. Πουλίκο [ξέρω όντως κάποιον μ’ αυτό το όνομα!], Μαρίνο, όπως Αλέκο). Όχι όλα βέβαια (Ροδόλφε, κλπ.).

  4. Πέπε said

    Καλημέρα.

    Δε νομίζω ότι παίζει τόσο ρόλο αν είναι δισύλλαβο ή όχι.

    Στο παράδειγμα του Βερύκιου έχουμε απλώς ένα περίεργο επώνυμο, που δε μοιάζει με πολλά και προξενεί κάποια αμηχανία ως προς την κλίση του.

    Στο παράδειγμα του Παύλου έχουμε επίδραση από την αρχαία κλίση, που την έχουμε ακούσει πολύ στα θρησκευτικά (αν και νομίζω ότι έχει και «Πέτρε», που ωστόσο δε μας έμεινε).

    Θα έλεγα ότι ο γενικός κανόνας είναι: αν είναι κύριο όνομα (μικρό ή επώνυμο, αδιάφορο) και παροξύτονο, κλητική σε -ο. Εξαιρούνται διάφορες περιπτώσεις όπου δε σκεφτόμαστε κύριο όνομα αν και είναι (κύριε Καμμένε, κύριε Πλεμμένε), ή αντιστρόφως σκεφτόμαστε κύριο όνομα (επειδή έτσι προσφωνούμε κάποιον) αν και δεν είναι – γέρο, καπετάνιο, και να προσθέσω και τα «θείο», «κουμπάρο».

    Θα έλεγα δε ότι σε κακέμφατα επώνυμα όπως Βλαμένος, Πουλημένος, η τάση είναι μάλλον να βάζουμε κλητική σε -ο ακριβώς για να αρθεί κάπως η αίσθηση του κακέμφατου (να μη φανεί ότι τον βρίζουμε, έστω κι αν αυτό μπορεί να φανεί στις υπόλοιπες πτώσεις).

    Κι έχουμε και τα οξύτονα χαϊδευτικά, Μανωλιό κλπ., που είναι άλλη περίπτωση – εδώ ακόμη και το γένος είναι κάπως ασαφές: ήρθε το Μανωλιό, ήρθε το Μαριό(ώ).

  5. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    Αυτά αποφεύγονται εύκολα. Να το πας γαλλικά, Μεσιέ λε Σαραντάκ. Κι άμα έχεις και κάνα Σατώ ντε Σαραντάκ εκεί στο Μοριά, ακόμα καλύτερα. Μπονζούρ.

  6. Γς said

    2:

    Και με τον άλλο Ροδίτη;

    Τσαμπίκ;

  7. dryhammer said

    Καλημέρα!
    Το δικό μου επώνυμο που είναι τρισύλλαβο παροξύτονο, το άκουγα σε σχολείο και στρατό και με τις δύο καταλήξεις, -ο και -ε, με την ίδια συχνότητα (καμιά φορά κι από τον ίδιο εκπαιδευτικό, αλα κέφα). Δεν με ενοχλούσε καμία. [Απεναντίας από παιδάκι στράβωνα με το Γεώργιε αντί του Γιώργο, Γιώργη, Γιωργή, Τζώρτζ, Τζώρτζη κλπ γιατί το θεωρούσα και το θεωρώ ειρωνικό. Τελευταία που έγινε της μοδός λόγω μεγαλοπρέπειας με στραβώνει ακόμα πιο πολύ]

    Το ίδιο επώνυμο που υπάρχει και σε οξύτονο μόνο σε -ε

  8. dryhammer said

    2. Στη Χίο όποιος Αυγουστίνος δεν είναι Αυγουστής, καλείται σε -ε.

  9. spiridione said

  10. Avonidas said

    -Ξεπουλάνε την κλητική! Σε τι κόσμο θα φέρουμε τα παιδιά μας, Νίκε Τσιαμτσίκα;
    -Έτσι όπως τα λες, Νίκε Ευαγγελάτο!

    😉

  11. Γς said

    8:

    Εντάξει με το Αυγουστίνο, Αυγουστίνε.

    Με τον Οριτζινάις όμως;

    Ποιον Οριτζινάις; Τον Ωριγένη καλέ

  12. «σε παλιές εφημερίδες της εποχής του διχασμού»
    # Τί γκάφα είναι αυτή; Είναι «παλιές» οι χθεσινές εφημερίδες;;;

  13. Κύριε Μαλλιαρό και κύριε Μαλλιαρό με φώναζε η Καναδομεγαλωμένη καθηγήτρια αγγλικών των παιδιών μου. Και πάντοτε γέλαγα από μέσα μου. Αλλά ίσως θα πρέπει ν’ αρχίσω να το συνηθίζω 🙂
    Πάντως εγώ (και) Βενιζέλε μούρχεται να λέω. Έχω δρόμο μπροστά μου (και βέβαια τα ελληνικά των τηλεοπτικών αστέρων δεν πρέπει να είναι υπόδειγμα, έστω κι αν πολλοί απ’ αυτούς δηλώνουν πως κόπτονται για τη γλώσσα).

  14. Avonidas said

    Ή «κύριε Καραμάνο»: ίσως, αμπελοφιλοσοφώ και πάλι

    Ή σκέτο Καραμάνο, άλλωστε εις τον στρατόν δεν γίνονται διακρίσεις 🙂

  15. Γς said

    12:

    Πολύ αστείο. Δικό σας;

    Παλιοεφημερίδες;

    Ιν_ρελανς_μόουντ

  16. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια!

    1 Ο Πολάκης, όπως και όλα τα επώνυμα σε -ης, δεν έχει πρόβλημα κλίσης. Και παρόλο που πολύ κακώς ο Πολάκης κάνει τέτοιες δηλώσεις, στο προκείμενο απλώς αναπαράγεις τον σανό που εκπέμπει η γαλάζια μονταζιέρα.

    https://left.gr/news/i-apantisi-toy-p-polaki-stin-koptoraptiki-ton-mme-vinteo

    2 Εγω… αδίστακτα θα έλεγα «Αυγουστίνε»

    3 Κάτι θα ξέρεις, δεν λέω.

    4 Δεν συμφωνώ σε όλα με την ανάλυσή σου, ούτε εξάγω κάποιον γενικό κανόνα, ούτε θα έλεγα «κουμπάρο». Και το «θείο» είναι ουσιαστικά μάγκικο μόνο, με άλλη σημασία -δεν το λέμε συνήθως στον θείο μας.

    9 Μπράβο Σπύρο -και επιβεβαιώνεται ότι παλιότερα λέγανε «Βενιζέλε». Οπότε, η τάση είναι με το μέρος του Πέπε (4) αλλά ακόμα δεν έχουμε γενικό κανόνα θαρρώ.

  17. Γς said

    13:

    >ίσως θα πρέπει ν’ αρχίσω να το συνηθίζω

  18. sarant said

    14 Εδώ που τα λέμε, πού πας ρε Καραμήτρο

    Και κάπου θυμάμαι ένα «χαίρε Τάσο Καρατάσο» (με έλξη από το βαφτιστικό βέβαια)

    Ωστόσο: Καραμάνε εσύ σουπερστάρ
    http://arenalarissa.gr/%CE%BA%CE%B1%CF%81%CE%B1%CE%BC%CE%AC%CE%BD%CE%B5-%CE%B5%CF%83%CF%8D-%CF%80%CE%B1%CE%B9%CE%BA%CF%84%CE%B1%CF%81%CE%AC/

  19. sarant said

    Κι άλλα δείγματα όπου η καθαρεύουσα πατώντας στην αρχαία ήθελε το -ε:

    »μακράν ημών Καρατάσε· δεν έχεις το δικαίωμα εις την ευγνωμοσύνην του ΄Εθνους» αλλά: Χαίρε Τάσο Καρατάσο, όπως είπα (τίτλος ταινίας)

    Κι εδώ ο Σούτσος έχει κάμποσες κλητικές για αγωνιστές του 1821, ανάμεσά τους: Καρατάσε, Σούτσε, Διάκε, Γιατράκε, Κανέλε.

    https://books.google.lu/books?id=TVEAAAAAcAAJ&pg=PA15&lpg=PA15&dq=%CE%BA%CE%B1%CF%81%CE%B1%CF%84%CE%AC%CF%83%CE%B5&source=bl&ots=3_dZiIGcR3&sig=ACfU3U22dxqOai9SnRB3OG4POoQSjkUcEg&hl=en&sa=X&ved=2ahUKEwi4mqO-zpfgAhWJJlAKHf4gBwgQ6AEwCHoECAcQAQ#v=onepage&q=%CE%BA%CE%B1%CF%81%CE%B1%CF%84%CE%AC%CF%83%CE%B5&f=false

    Σήμερα θα λέγαμε «κύριε Διάκε»; Πολύ αμφιβάλλω. Και τον Σούτσο;

  20. Καλημέρα

    Κάτι από Κοκό θυμίζει
    που δεν είναι η Κική
    μα δεν φαίνεται την νύχτα
    διαφορά σημαντική

  21. «Εμείς στην οικογένεια το προτιμάμε ‘Σαραντάκο’», λέει ο Νικοκύρης, αλλά κάποιοι ίσως να έλεγαν «εμείς στην περιοχή μας το προτιμάμε ‘-ο/-ε’».
    Το γράφω γιατί έχω προσέξει ότι αρκετοί βορειοελλαδίτες (και ειδικά Θρακιώτες) προτιμούν τις κλητικές σε -ε πιο συχνά από ό,τι οι υπόλοιποι Έλληνες.
    Βάζω, λοιπόν, κι άλλον έναν παράγοντα στην περίπλοκη εξίσωση. 🙂

  22. Jimakos said

    Η Μαρινέλλα πάντως έχει τραγουδήσει «μελαχριν-Ε ναπολιτάν-Ο » 🙂

  23. sarant said

    21 Μάλιστα, ενδιαφέρον. Βέβαια το -άκος είναι και εντοπισμένο γεωγραφικά, στην άλλη άκρη της Ελλάδας.

    22 Αυτό δεν το είχα προσέξει. Με ξενίζει το «Ναπολιτάνο» Να είναι επιρροή από το ιταλικό; Ή το έβαλε έτσι για να ριμάρει με τον Πάνο;

    Γιατί κανονικά θαρρώ πως κλίνουμε «Αμερικάνε, Βενετσάνε» Ή όχι;

  24. Πάνος με πεζά said

    Καλημέρα !
    Η δική μου, επίσης Λακωνική καταγωγή, έχει παγιωθεί στο -άκο. Ωστόσο, τώρα τελευταία, τα ATM μιας από τις τέσσερις τράπεζες που αποφάσισαν να μας χαιρετάνε με το επώνυμό μας μόλις βάζουμε την κάρτα (ποια προσωπικά δεδομένα και κουραφέξαλα..), μου γράφουν «Καλώς ήλθατε κύριε ###$άκε !»

    Με τους κανόνες θόλωσα, αλλά νομίζω ότι αυτό είναι και το πνεύμα του άρθρου (να, π.χ. φίλος>φίλε, γύφτος>γύφτο). Στη δουλειά βλέπω συνέχεια mail συναδέλφων σε κάποιον Χρήστο, που ξεκινάνε με το «Χρήστε,…» Εγώ δε θα το έλεγα ποτέ, ούτε προφορικά. ϊσως όμως γράφουν έτσι για να υποδηλώσουν οικειότητα.

  25. Μπούφος said

    Προσωπικώς συγκινιέμαι και ακούγοντας : «Ξύπνα ρε Μπούφο!» . Δεν είμαι δα καμιά παρεξηγιάρα! Βασικά, προσέχω πώς η… παρέα με κοιτάει, την ώρα που μου μιλάει. Αν τρέχουν σιρόπια απ’ τα ματάκια του, ποιος νοιάζεται για τις ποντικοουρίτσες των καταλήξεων;

  26. Πάνος με πεζά said

    Και φυσικά, Ανδρούτσος, Γιούτσος και τα υπόλοιπα που συντάσσονται με το «έμπαινε», κάνουν σε «-ο» :).

  27. alexisphoto said

    καλημέρα
    θυμάμαι πολύ έντονα τον Χάρυ κλυν 10+χρόνια πριν να ρωτάει «γιατί κύριε Βενιζέλε….»
    Το υπόλοιπο πάνελ χρησιμοποιούσε την άκλιτη μορφή. Στην αρχή μου φάνηκε υποτιμητικό – κοροϊδευτικό, μετά κατάλαβα το έλεγε σοβάρά.
    Δεν το ξανάκουσα από κανέναν άλλο, ούτε έδωσα και πολύ σημασία στον Βενιζέλο να πω την αλήθεια 🙂
    Ευχαριστώ

  28. Πέπε said

    @16>4:

    Χαίρομαι, Νίκο Σαραντάκο, που δε διαβάζεις ή δε συγκρατείς όλα όσα γράφω, γιατί αυτό μου δίνει άλλοθι για επαναλήψεις (I mean, το «θείο» το ‘χουμε ξανασυζητήσει…)

    Λοιπόν, κάνεις λάθος. Υπάρχουν οικογένειες, ή ίσως συγκεκριμένα ζευγάρια θείου-ανιψιού/άς, όπου η κλητική «θείο» λέγεται κανονικά, χωρίς να δηλώνει κάποια συγκεκριμένη διάθεση (μάγκικη / τρυφερή / σεβαστική κλπ.: όλα ενδέχονται, αναλόγως του συμφραζομένου και της στιγμής). Το ίδιο και με το «κουμπάρο», που συμφωνώ ότι είναι σπανιότερο.

    Καθαρά μάγκικο, πολύ νεότερο όμως, είναι το «φίλο» (τι μας λες ρε φίλο;). Παρομοίως λέγεται και «φίλος», αλλά αυτό δε μας ενδιαφέρει εδώ.

    Επίσης μάγκικο, όχι τόσο πρόσφατο, είναι να προσφωνούνται στον στρατό οι νέοι «νέο!». Όχι μόνο μάγκικο, αλλά και υποτιμητικό. Ωστόσο αυτό δημιουργεί συγχύσεις, κι έτσι πολλοί καταλήγουν να το κάνουν κανονικά ουδέτερο (ήρθαν δυο νέα και μου είπανε…), που βέβαια έχει ακόμη πιο έκδηλη την υποτιμητική χροιά.

  29. Πέπε said

    @25:
    Σωστά, και το «μπούφο!».

    @27 κ.ά. (Βενιζέλε):

    Γνωστό μου πρόσωπο λέγεται Βενιζέλος στο βαφτιστικό. Κατά κανόνα όλοι τον φωνάζουμε «Βενιζέλο!». Μερικές φορές κάποιοι λένε και «Βενιζέλε», αλλά ακούγεται κάπως ιδιαίτερο, σαν ελαφρώς χαϊδευτικό. Δεν ξέρω αν έχετε προσέξει τη συνήθεια ορισμένων ανθρώπων να σου αλλάζουν λιγάκι το όνομα με διάθεση χαϊδευτική χωρίς όμως να βάζουν κατ’ ανάγκην κανονικούς χαϊδευτικούς τύπους, π.χ. να λες τον Γιώργο «Γιώργη» αλλά και τον Γιώργη «Γιώργο», ή τον Μάνο «Μανόλη» – ε, κάπως έτσι και με το Βενιζέλε.

  30. Πάνος με πεζά said

    Ωραία είναι κι αυτά που αλλάζουν όταν γίνουν σύνθετα : γέρο >παλιόγερε (και «κωλόγερα» μια υποτιμητική κλητική). Εκεί βεβαίως μπαίνει ο άλλος κανόνας σύνθετων. π@#στη > παλιόπ@@στα !

  31. Αὐγουστῖνος said

    16β: Ἄ, ρὲ θεῖο! Αὐτὴ ἡ λεξούλα (θεῖο) ἦταν «σῆμα κατατεθὲν» γιὰ τὸν πρῶτο μου γάμο. Ἔτσι ἀλληλοφωναζόμασταν μὲ τὴ μακαρίτισσα, πρὸς ἔκπληξη καὶ – ἐνίοτε – ὀργὴ τῶν συγγενῶν καὶ φίλων. Ἄ, ρὲ θεῖο, λοιπόν, ποὺ ἔφυγες ἄδικα τῶν ἀδίκων.

  32. Πάνος με πεζά said

    Και τα γνωστά αστειάκια, Θάνε, σαν να μπαίνει η άνοιξη, τί ώρα νάνε – ε δε Θάνε, κλπ.

  33. venios said

    Τα εις -έας και εις -άκος
    είναι φίνος μανιατάκος
    τα εις -όπουλος και πούλος
    είναι μπάσταρδος και μούλος.

  34. Αὐγουστῖνος said

    Καὶ μιὰ σημειωσούλα, πρὸς ἀποκατάστασιν τῶν πραγμάτων: Στὴ Ρόδο μένω (ἐδῶ καὶ τριάντα χρόνια, ὁπότε θεωροῦμαι ροδίτης, ἀκόμα κι ἀπὸ τοὺς ροδίτες), ἀλλὰ τσαμπίκος δὲν εἶμαι. Γεννήθηκα στὴν Ἀθήνα, μεγάλωσα σὲ Τρίκαλα, Βόλο καὶ Ἀθήνα, πρῶτο ἔτος σπουδῶν ἔκανα στὴ Θεσσαλονίκη καὶ κατέληξα στὴ Ρόδο, ὅταν ἀκόμα ἦταν ἴσως τὸ τελευταῖο μέρος ποὺ θὰ διάλεγα γιὰ μόνιμη κατοικία – λόγῳ στερεοτύπων, τὰ ὁποῖα ἐν πολλοῖς κατέρρευσαν μετὰ ἀπὸ μερικοὺς μῆνες διαμονῆς.

  35. cronopiusa said

    Έλα στην Παρέα μας, Μαδούρε

    Μαδούρε – Μαδούρε που πας;

  36. cronopiusa said

    35

  37. Πάντως για τον Χριστό η κλητική είναι Χριστέ μονόδρομος. Πέρα από την σχολική ανάμνηση της μετά Πάσχα εποχής όπου όλοι μαζί φωνάζαμε » Τον σταυρό σου Χριστε» και συνέχιζε μόνος του ο απαγγέλλων την προσευχή » προσκυνούμεν και την αγίαν σου ανάστασιν υμνούμεν και δοξάζομεν » υπάρχει και η εξ Εσπερίας μαρτυρία στην υπέροχη ταινία Easy Rider : «Kyrie Eleison, Christe Eleison»

  38. Ιερόδουλος said

    Χα! και ένας… πελάτης είπε χτες σε κάποιον άλλον στο …»σπίτι»… «κωλοφάγωτη η σύνταξη, συνάδελφε!» Άκου «κωλοφάγωτη»!( Εμ! εδώ που τα λέμε…έτσι που κατάντησανν απ’ τους κλεφτοκοτάδες πολιτικούς μας, οι ελληνικές συντάξεις…ούτε μια… ιερόδουλο σαν και μένα δεν θα μπορούν να χαρτζιλικώσουν- τα Υπουργεία τους μέσααα!):-(

  39. Πάνος με πεζά said

    Και φαντάζομαι ότι συχνά θα έχετε ακούσει και την κλητική «Μάριο !»

  40. spiral architect 🇰🇵 said

    (ένα σχόλιό μου παραμένει στη σπαμοπαγίδα) 😦

  41. Γς said

    Ρόκε [του Βισκόντι] κι τ αδέλφια σου.

    Πουέρτο Ρίκε

    Ρίκο ρίκο ρίκεκε

    Βερύκιε΄

  42. Παναγιώτης Κ. said

    Τα προβλήματα αναφύονται όταν πρόκειται να διδάξεις τη γλώσσα.
    Σε όλες τις άλλες περιπτώσεις ισχύει η γενική αρχή: Η γλώσσα, σε μεγάλο βαθμό, είναι ζήτημα (γλωσσικού) αισθητηρίου και (γλωσσικής) καλλιέργειας.

  43. spiral architect 🇰🇵 said

    @10: Ο Νίκος ο Τσιαμτσίκας φίλε, πλέον ταξιδεύει σε δύσκολους μπλουζ δρόμους. 😉

    Καλημέρα στις αρσενικές προπαροξύτονες κλιτικές των συνδαιτυμόνων, σε Κουβάτσους, Αυγουστίνους και φυσικά Σαραντάκους ούτε γεια, γιατί μας θέτουν πρόσθετα διλήμματα. 😀

  44. sarant said

    43 Kαλυτερος έτσι

    39 Μήπως είναι «ο Μάριο»;

    28 Τι να πω, νομίζω πως οι περισσότεροι λέμε «θείε» ιδίως τον θείο μας.

  45. Κιγκέρι said

    Μεγάλο μπέρδεμα και δεν ξέρω αν ξεμπερδεύεται!
    Λοιπόν, εγώ θα έλεγα Βενιζέλε, Βενιζέλαρε αλλά κύριε Βενιζέλο. Σε κάποιες περιπτώσεις μου φτάνει το ένα -ε στο κύριε, σε κάποιες άλλες όχι π.χ. Εγγλέζε, αλλά κύριε Εγγλέζο, Μαρίνε, αλλά κύριε Μαρίνο, Γερμανέ-κύριε Γερμανέ, Αυγουστίνε-κύριε Αυγουστίνε κλπ, χωρίς όμως να μπορώ να το συστηματοποιήσω.
    Δε θα έλεγα ποτέ κύριε Βερύκιο ούτε κύριε Σόμπολο, αλλά μου είναι φυσικό το κύριε Σαραντάκο, κύριε Ευαγγελάτο.

    Είναι κι αυτά που αλλάζουν όταν υποκορίζονται : φίλε-φιλαράκο, γάιδαρε-γαϊδαράκο, άνθρωπε-ανθρωπάκο.

    Πολλές μεταξωτές πτώσεις έχει αυτή η γλώσσα τελικά!

  46. IWN said

    Εμπειρικός κανόνας: Τα λήγοντα σε -γος, -κος (βαφτιστικά και επώνυμα) σχηματίζουν κλητική πάντοτε σε -ο (Γιώργος, Συρίγος, Νίκος, Αλέκος, Σαραντάκος)

  47. Μανούσος said

    Πάντως ἐνῶ λέμε ΝῖκΟ ἀπὸ τὴν ἄλλη λέμε ἈνδρόνικΕ, ἂν καὶ ἔχω ἀκούσει καὶ τὸ ἈνδρόνικΟ ὡς κλητική.

  48. Γς said

    45:

    >Πολλές μεταξωτές πτώσεις έχει αυτή η γλώσσα τελικά!

    Η επιδέξια

  49. EΦΗ - ΕΦΗ said

    «Θείου θείου», το γελάει ένας φίλος που πήγε σ΄ένα χωριό στη Θεσσαλία να δει φρεσκοσυγγενείς και τον περικύκλωσε η πιτσιρικαρία.
    Θείο, σαν «για να την πούμε»,να εναντιωθούμε με τη μία στον συνομιλητή. Στάσου ρε θείο, ρε κουμπάρο.

    >>Γιούτσος και τα υπόλοιπα που συντάσσονται με το «έμπαινε»
    Γιούτσοφ, να θυμηθούμε την ιστορία του θρυλικού παίχτη:
    Από το Σπαθόλουρο εδώ
    https://sarantakos.wordpress.com/2016/06/25/meze-225/#comment-367234
    και Γιουτσώφ
    https://www.rovespieros.gr/istoria-gioutsof-prin-ginei-empaine-gioutso/

  50. Πάνος με πεζά said

    @ 44 : Eξαρτάται, ο αστικός θείος λέγεται πάντα «θείε», αλλά στην επαρχία παρασύρεσαι καμιά φορά…

    Στις διτυπίες, κακούργο-κακούργε, Λυκούργο-Λυκούργε.

  51. EΦΗ - ΕΦΗ said

    49β Πάνο από σένα το πιο πάνω 🙂 (απ΄το σχ.26)

  52. nikiplos said

    Εμ γιαυτό και βγήκαν και τα υποκοριστικά… Ας πούμε τον Τάκο (Αρβανιτάκη) που αν τον έλεγες λάθος μπορεί να παρεξηγιόταν (και δεν είναι για καλό σου να παρεξηγηθείς με έναν τρομερό λήσταρχο), πως να τον προσφωνήσεις?
    -Κυρ-Τάκο ή Κυρ-Τάκε?
    Τον λες λοιπόν Τακούλη – με νόημα – και καθαρίζεις…

  53. sarant said

    45 Για να μειωθεί το μπέρδεμα, ας επικεντρωθούμε στα παροξύτονα

    47 Ο Μανούσος φαντάζομαι θα κάνει «Μανούσο!»

  54. Γς said

    49:

    -Τι λες ρε θείο;

    Συνήθης έκφραση για κάποιον άγνωστο μεγαλύτερό τους που τόλμησε να τους παρατηρήσει…

  55. Γς said

    Δεν του είπε και «κύριε Γιάκε», του είπε απλώς «κύριε Γιάκο».

    Του φίλου μου του Κυριάκου, που είχε παρακούσει το όνομά του

  56. EΦΗ - ΕΦΗ said

    53β
    κουμπάρε Μανούσο
    στο 3:04

  57. Alexis said

    Σχετικά με το θείε-θείο:
    Επιβεβαιώνω αυτό που λέει ο Πέπε, ότι η κλητική θείο είναι απολύτως υπαρκτή, υπό ομαλές συνθήκες και πέρα από περιπτώσεις μάγκικου ύφους, ειρωνίας κλπ.
    Και δεν είναι θέμα αστικής-χωριάτικης γλώσσας, μάλλον έχει να κάνει με τη γεωγραφική περιοχή.
    Οι βορειοελλαδίτες συγγενείς της μάνας μου το συνηθίζουν αρκετά και μάλιστα νομίζω ότι το θεωρούν και ένδειξη σεβασμού. Αντίθετα οι μοραΐτες συγγενείς του πατέρα μου λένε παντού και πάντα θείε.
    Και ούτε είναι παρωχημένο. Έχω πρόσφατη απάντηση στο ΦΒ από Θεσσαλονικιό ανιψιό μου που όταν του έστειλα χρόνια πολλά μου απάντησε «ευχαριστώ πολύ θείο!» 😊

  58. Theo said

    Καλημέρα!

    Πολύ μπερδεμένο το θέμα.

    Κι εγώ συνήθως ασπάζομαι την αρχή του Παναγιώτη Κ: «Η γλώσσα, σε μεγάλο βαθμό, είναι ζήτημα (γλωσσικού) αισθητηρίου και (γλωσσικής) καλλιέργειας.» (σχ. 42)

    (Κι έτσι θυμάμαι κάποιον ιεροκήρυκα από την Κρήτη που παρακολούθησε ένα σεμινάριο για ιεροκήρυκες στην Αθήνα. Όταν γύρισε πίσω τον ρώτησαν τι αποκόμισε από το σεμινάριο. Κι αυτός: «Ότι ετσά που κάνω εγώ το κήρυγμα είναι το καλύτερο!»)

    Αλλά κι όταν το εφαρμόζω, βλέπω πως πολλές φορές πως το αισθητήριό μου διαφέρει από αυτό του κοινού.
    Πχ, ένα φίλο μου Γεωργάτο, κάποιες φορές τον αποκαλώ «Γεωργάτε», ενώ οι γαύροι παλαιότερα τραγουδούσαν: «Κάνε το [τρισύλλαβο] άνω κάτω, Γεωργάτο, Γεωργάτο». Οπότε, ή στραβός ειν’ ο γιαλός ή στραβά αρμενίζω.

    Και τους Μάριους που γνωρίζω τους φωνάζω «Μάριε», ενώ τον Μαρίνο, «Μαρίνο».
    Πάω καλά, γιατρέ;

  59. sarant said

    58 Όπως τα λες, αν και στο σύνθημα του Γεωργάτου παίζει ρόλο και η ομοιοκαταληξία.

  60. EΦΗ - ΕΦΗ said

    Όλα κύριε Νίκο είν εδώ

  61. spiral architect 🇰🇵 said

    Για ποια γκαζόζα μάς λέτε κύριε Καμμένε;
    Ερώτημα. 😀

  62. Κιγκέρι said

    53:
    Ε, τι τα παροξύτονα; Τα παροξύτονα σχηματίζουν την κλητική σε -ο, εκτός από μερικά που την σχηματίζουν σε -ε. Απλό! 😊

    Γυρίζει μια σκέψη στο μυαλό μου, μήπως το -ε στην κλητική όσων τελειώνουν σε -άτος, -άρος, -ίνος είναι καμιά επιρροή από τα λατινικά μέσω Βυζαντίου αλλά δεν ξέρω λατινικά για να το ψάξω περισσότερο.

  63. Alexis said

    Υπάρχει και η με χιουμοριστική διάθεση κλητική σε -ε κάποιων ονομάτων, όπως Μήτσε, Σταύρε, Χρήστες κλπ.

  64. Theo said

    @59:
    Ναι, το σκέφτηκα κι αυτό.

  65. Alexis said

    Ο κορρέκτορας δεν έχει χιούμορ, έκανε το Χρήστε χρήστες 😆

  66. Πάνος με πεζά said

    Και από τα αρχαία (που κατά συντριπτική πλειοψηφία κάνουν κλητική σε -ε), μια εξαίρεση ο Φρίξος> Φρίξο, πιθανώς για να μην παρανοείται με το ρήμα.

  67. Πάνος με πεζά said

    Ενώ ο Φοίβος είναι δίτυπο.

  68. Πάνος με πεζά said

    Επίσης θα μπορούσε να υπάρξει και το εκσυγχρονισμένο σύνθημα με γηπεδική εσσάνς, «Τα’κανες #$@#%έλο σαν το Δούρο, ρε Μαδούρο, ρε Μαδούρο !»

  69. Πρωινό χάπεννινγκ…

    Οπως κατέβαινα την Σύρου να πάω στην λαϊκή, βαδίζοντας ως συνήθως στη μέση του δρόμου,είδα στα δεξιά μου να βγαίνει από μια πόρτα ένας ερείπιος. Τον ακολούθησα με το βλέμμα μου, περίεργος αν θα σκόνταφτε ή όχι αφού το κεφάλι του ακούμπαγε κυριολεκτικά στο στέρνο του. Τότε ακούστηκε ένα φσσσστ εξ άριστερών και στο μπαλκόνι του πρώτου ορόφου εμφανίσθηκε ο υπαίτιος του θορύβου, μια ερειπιάς, αναλόγων προσόντων.
    – Γειά σου Γιωργίτσα, πως είσαι ; την χαιρέτησε ο ερείπιος
    – Ετσι κι έτσι, μια καλά, μιά όχι
    – Τι έχεις ;
    – Εχω φαγούρες. Το βράδυ αν περάσεις, εδώ θάμαι !

    Αιώνια ερωτική Κυψέλη !!

  70. Στο χωριό μου θείο (ή για την ακρίβεια «θείου») είναι η προσφώνησε όχι μόνο στους θείους (που μπορεί να τον πει κανείς και μπάρμπα, ειδικά όταν συνοδεύεται με το όνομα) αλλά και κάθε μεγαλύτερο σε ηλικία. Εκεί δεν έχει κυρίους και κυρίες, μόνο θείους και θείες. Κι εμένα πολλές φορές τα παιδιά του χωριού, έτσι με φωνάζουνε.
    Αλλά έναν θείο μου που είναι δάσκαλος, πάντα θείε τον φωνάζω!

  71. loukretia50 said

    Με κάθε επιφύλαξη αγαπητέ Γιάννη Κουβάτσ*?
    Υποθετικά…
    Μολογάτε κυρ Κουβάτσο
    Αν σας τύχει ένα στραπάτσο
    και μπλεχτείτε μ΄ένα μπάτσο
    που από λόγια δε σκαμπάζει
    και καντήλια κατεβάζει
    Μ΄άλλο όνομα σας κράζει
    Τι του λέτε? « Δεν πειράζει»?

    -Όχι βέβαια! Δε θα κάτσω
    Τ’όνομα να μου αλλάζει!
    Μια ζωή δε με τρομάζει
    -πάντα μπέρδεμα μου βγάζει-
    «το σακάκι που βελάζει»*
    Κι ας βρεθώ στο κανναβάτσο

    •Για να μην παρεξηγούμεθα, αναφορά στο παράλογο της γραφειοκρατίας

  72. sarant said

    71 Αριστούργημα! Αν κάνεις και το «Κουβάτσε» πάρε υπόψη σου, πέρα από το «κάτσε!» και τον δανεικό παοκτζή Έργκους Κάτσε, που παίζει στον Παναθηναϊκό τώρα.

    66 Εννοείς τη σημερινή κλίση των αρχαίων ονομάτων -και συμφωνώ.

  73. loukretia50 said

    Τζι, – εσύ φρόντισες μόνος σου να είναι γιαλαντζί..

    Σχετικά με το χάπενινγκ στο σχόλιο 69 : (τυχαίο υποθέτω)

    Όταν στας δυσμάς του βίου
    Τα πουλάκια κάνουν τσίου
    Με ανεμελιά στρουθίων

    Χαίρεσαι τη δύναμή σου
    Κι αγαλλιάζει η ψυχή σου
    μετ΄αυτών των ερειπίων…

  74. loukretia50 said

    Αχ! βρε Γιάννη Μαλλιαρέ
    χάρμα είσαι με μπερέ!
    Ω! Τεό, πως να σ΄το πω…
    κι άλλους δέκα αγαπώ!
    Μα αγαπητέ Αλέκο
    τι το θέλεις το γιλέκο?
    Σου τονίζει το σκεμπέ
    Σε φαρδύ πουλόβερ μπεεεε!

    (δε φταίω εγώ, το νήμα είναι ξεσηκωτικό!)

  75. Ιάκωβος ο Αδελφόθεος said

    Καλημέρα σας από Ιλλινόϊ (-30 βαθμούς Κελσίου δείχνει σήμερα το θερμόμετρο),

    Γράφει ο κ. Πέπες στο σχόλιο 4: «Στο παράδειγμα του Παύλου έχουμε επίδραση από την αρχαία κλίση, που την έχουμε ακούσει πολύ στα θρησκευτικά (αν και νομίζω ότι έχει και «Πέτρε», που ωστόσο δε μας έμεινε).»

    Αλλά, κύριε Πέπε μου, γιατί αοριστολογείτε και θολώνετε τα νερά; Ο ίδιος ο Χριστός μας προσφωνεί δύο φορές τον Πέτρο… «Πέτρε»: Μία φορά στο Κατά Λουκάν και μία στις Πράξεις.

    «ὁ δὲ εἶπε· λέγω σοι, Πέτρε, οὐ φωνήσει σήμερον ἀλέκτωρ πρὶν ἢ τρὶς ἀπαρνήσῃ μὴ εἰδέναι με.» (Λουκά 22,34)

    «καὶ ἐγένετο φωνὴ πρὸς αὐτόν· ἀναστάς, Πέτρε, θῦσον καὶ φάγε.» (Πράξεις 10,13)

    Κατόπιν αυτού, ερωτώνται οι χριστιανούληδες του Ιστολογίου (Blog, Theo, Ριβαλντίνιος κλπ.): Γιατί αρνείσθε να χρησιμοποιήσετε το έψιλον στην κλητική των δισυλλάβων κυρίων ονομάτων, όταν έτσι τα προφέρει ο ίδιος ο Χριστός μας στο Ευαγγέλιο;

    Το ίδιο ερώτημα ισχύει και για τον κ. Σαραντάκο: Τουλάχιστον 4 φορές σε αυτό το Ιστολόγιο μάς έχει υπενθυμίσει την περίφημη ιστορία με τον άγιο Σπυρίδωνα και τον Τριφύλλιο, ότι πρέπει να χρησιμοποιούμε την εβραϊκή λέξη «κρεββάτι» αντί της ελληνικής «σκίμπους», επειδή την χρησιμοποίησε ο Χριστός μας.

    Γράφει ο κ. Σαραντάκος: «Μας διηγείται λοιπόν ο Σωζομενός στην εκκλησιαστική του ιστορία ένα επεισόδιο, στο οποίο ο Τριφύλλιος, επίσκοπος Λεδρών Κύπρου, στο κήρυγμά του αναφέρθηκε στο ρητό του Χριστού, μόνο που το είπε διορθωμένο: «άρον τον σκίμποδά σου και περιπάτει», αντί για ‘κράββατον’. Ανάμεσα στο εκκλησίασμα όμως ήταν και ο Άγιος Σπυρίδων, δάσκαλος του Τριφυλλίου, που ακούγοντάς το αυτό αγανάκτησε, πήδησε από τον ιερατικό του θρόνο και είπε στον Τριφύλλιο: «οὐ σύ γε ἀμείνων τοῦ κράββατον εἰρηκότος͵ ὅτι ταῖς αὐτοῦ λέξεσιν ἐπαισχύνῃ κεχρῆσθαι;», δηλαδή «Δηλαδή εσύ είσαι ανώτερος από εκείνον που είπε ‘κράββατος’ και δεν καταδέχεσαι να μεταχειριστείς τα δικά του λόγια;» Άτιμο και ανυπόταχτο πράγμα η γλώσσα, αφού ακόμα και τους άγιους κάνει ν’ αγανακτούν…»

    Γιατί, λοιπόν, ο κ. Σαραντάκος μιμείται τον Χριστό μας μόνο στην περίπτωση του «κρεββατιού» και ουχί στην περίπτωση του «Πέτρε»; Δύο μέτρα και δύο σταθμά, κύριε Νίκε μου;

  76. Γιάννης Ιατρού said

    Χαιρετώ,

    άντε ρε Λου, να γελάσουν τα χείλη μας 🙂

    Είτε σε -ο, είτε σε -ε, αφού καταλαβαινόμαστε, πάλι καλά… (τα εις -ού δεν έχουν πρόβλημα, γενικά 🙂 )

  77. sarant said

    74 Μπράβο, μπράβο!

  78. spiral architect 🇰🇵 said

    @74: Έχει σκεμπέ ο Αλέκος; Τα κυτεί αίμα! 👿

  79. Πέπε said

    @50:
    > > Στις διτυπίες, κακούργο-κακούργε, Λυκούργο-Λυκούργε.

    Δεν έχω ακούσει ποτέ κλητική του κακούργου «κακούργο» (ενώ λέμε πάντα «μούργο»), μου είναι όμως πολύ οικείο το κάτωθι:

    Ίσως δε διαβάζεται πολύ καθαρά. Λέει «Κακούργο το σαντούρι σου». Εδώ «Κακούργος» είναι παρατσούκλι, δηλαδή οιονεί όνομα (Σουσαμλής Γιάννης το κανονικό του).

    @45:

    > > Πολλές μεταξωτές πτώσεις έχει αυτή η γλώσσα τελικά!

    Ναι, και δεν έχουμε αναφέρει ακόμα την κρητική κλίση «ο Νίκος, του Νίκο» (μόνο για κύρια, παρούτονα)!

  80. sarant said

    79 Εγώ θυμάμαι «ο Νίκο μας, του Νίκο μας»

  81. Θύρσος Αμέθυστος said

    Εμένα όλοι οι ξένοι φίλοι μου με φωνάζουν »Μάριο», ανεξαρτήτως του πόσο καλά κατέχουν την ελληνική γραμματική

    και από τους Έλληνες, η συντριπτική πλειοψηφία των γυναικών χρησιμοποιούν το »Μάριε» αλλά από τους άνδρες 1 στους 3 θα πούνε »Μάριο» (ίσως για πλάκα/να ακούγεται πιο κουλ;)

    Φυσικά, ποτέ δε θα ξεχάσω μία ιδιαίτερη φίλη μου που κατέβαζε τον τόνο στη γενική και έλεγε »του Μαρίου»

    Η επιστήμη σηκώνει τα χέρια ψηλά…

  82. 79 Δεν φαίνεται τόσο καλά εκεί. Στόχω σε καλύτερο (και τον ακούς να παίζει)! Γω τα κάνου, γω τα πλιω!


  83. loukretia50 said

    Για το Spiral:
    Λίγες μέρες μετά…

    -Αδυνάτισες Αλέκο
    Σου κουμπώνει το γιλέκο!
    -Το κατάργησα το άλλο
    Πήρα ριγωτό, μεγάλο!
    και με το μπερέ να δέσει
    και μου κάνει ωραία μέση!

  84. Πέπε said

    @80
    Ναι, σε κάποια επιμέρους ιδιώματα που τρώνε και το τελικό -ς όταν ακολουθεί μου ή μας, εγγίζουμε τα όρια της ακλισιάς!

    (Κι ένα άλλο κάργα ιδιωματικό -χανιώτικο;- που έχω ακούσει, είναι να προφέρουν το ηχηροποιημένο σ ως ι: ο Νίκοϊ μας, ο κόιμοϊ μας.)

  85. EΦΗ - ΕΦΗ said

    Βρε! Στο 68 σας άφησα-πώς πέρασε η ώρα- και κοντεύετε να κατοστήσετε.!

    76 τέλος
    Γιάννη,τέρμα! όρο βάνω
    σήμερα σε λέω Γιάννο!
    Θα σε κραίνω με δυο ο!
    γεια σου Γιάννο Ιατρό

  86. loukretia50 said

    Κύριον Πέπε – άνευ -ν-

    Οϊ – όϊ Νικοϊ – όι
    Ο βαρύς νταλκάς με τρώει
    Κι άρχισα το μοιρολόι
    Μ΄άκουσε όλο σου το σόι

    ——
    82.
    Βρε κακούργε με γιλέκο
    Ζήλεψες απ΄τον Αλέκο?
    Τα μικρά τα σχεδιάκια
    Σου τονίζουν τα παχάκια

  87. EΦΗ - ΕΦΗ said

    Γιάννο και το Μαλλιαρό
    που τονίζεται στο ρο
    και δεν είναι πλήρες δείγμα
    και μου χάλασε το ποίμα !

    Πάρτε δυο χαμόγελα (και για πριν που το ξέχασα) 🙂 🙂

  88. Γιάννης Ιατρού said

    85: χαχα, ευτυχώς με δύο ν(ι) 🙂

  89. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    79 Πέπε

    Σα να θυμάμαι από το «Τα αδέρφια μου οι άνθρωποι» του Καλύμνιου Γιάννη Μαγκλή τη φράση «Κακούργο, δολοφόνο, σκότωσες το σπλάχνο σου».
    Με επιφύλαξη, αν το έχω στη βιβλιοθήκη (που δε νομίζω) θα επανέλθω Δημήτριος.

  90. Πάνος με πεζά said

    @ 79 : Tη θυμάμαι σε ταινία του Βέγγου, μάλιστα με τα δύο μαζί : «Α ρε Λουκούργο κακούργο…» Γίνεται για να βγάλει γέλιο η ατάκα με την ομοιοκαταληξία (όπως και αυτή του Κώστα Δούκα «Ζήκε-Ζήκε, είσ’ εδώ;» αλλά σίγουρα την έχω ακούσει κι αλλού.

  91. Γιάννης Ιατρού said

    Να βγει ο γνωστός σχολιαστής και να μας ανακοινώσει πως θέλει να τον φωνάζουμε, Theo ή Thee

  92. 86 β. Ώπα. λάθος. «Βρε κακούργο με γιλέκο». Μην το χαλάμε τώρα.
    (Παρεμπιπτόντως, ο Γιάννης ο κακούργος πέθανε το Σεπτέμβρη του 96, λίγο καιρό μετά που τον ηχογράφησαν οι Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης στο άλμπουμ που κυκλοφόρησε εκείνη τη χρονιά με τίτλο «Λέσβος Αιολίς»)

  93. Πάνος με πεζά said

    Kαι ο Ιησούς στο σταυρό :
    – Πέτροοοοοοοοοο….
    – Ναι, ναι δάσκαλε, πες μου (οι Ρωμαίοι εν τω μεταξύ τον πλακώνουν στις μάπες, και τον απομακρύνουν)
    – Πέτροοοοοοοοοο….
    – Nαι, πες μου δάσκαλε, πες μου ! (repetition)
    Και την τρίτη :
    – Πέτροοοοοοοο…. Πέτροοοοοοοο… Από δω πάνω, να δεις τί ωραίο φαίνεται το σπίτι σου !

  94. loukretia50 said

    «Νίκων ο Μετανοείτε»
    Κάποιος δάσκαλός μας είπε
    σ’ ένα τύπο – ατσίδα μέγα
    που τον έγραφε με ωμέγα.

    Νίκος ήταν τ΄όνομά του
    Και δε βάσταγε η καρδιά του
    να μη δίνουν σημασία
    στη σωστή ορθογραφία

    Το μικρό το πειραχτήρι
    δεν του χάλαγε χατήρι
    μόνο φώναζε: «κυρ Νίκε!»
    -«Ρε μπελάς οπού με βρήκε!
    Είναι λάθος κλητική».
    -«Με γραφή κανονική»
    λέγαν όλοι σαν εξπέρ
    και μετά: «άχ, σόρυ σερ!»

    Κι όταν έβγαινε απ΄την τάξη
    Και τη βέργα είχε πετάξει
    Του φωνάζαν εν χορώ
    Νίκε- Νίκε είσαι εδώ?

    btw : στις αραβικές χώρες η προσφώνηση «Νίκο» είναι αποφευκτέα!!!

  95. EΦΗ - ΕΦΗ said

    Για τον Πέπε τί να πώ
    που δεν έχει ουτ΄ένα ο .
    Πέπε ονομαστική
    Πέπε και στην κλητική.
    Μόνο εις (ή μία ή ένα)
    Πέπες λέει,τρολαρισμένα.
    🙂

    Πίσω από το φαντεζί
    Γιώργος είναι και ο Τζη.
    Γεια σου Γιώργο μας πσαρά
    μα και Γιώργη, χαλαρά.
    κι αν γουστάρεις, πάρε ε
    Γιώργαρέ μας πονηρέ
    🙂

  96. EΦΗ - ΕΦΗ said

    94 🙂 ΄νωραίο!

  97. Πάνος με πεζά said

    Στη Λήμνο, πάλι, που τον έχουν και πολιούχο, δεν έχουν τέτοια θέματα. » Σώζο !» είναι η κλιτική, ενώ όλες οι άλλες πτώσεις είναι ίδιες : «Αυτό είναι το σπίτι του Σώζων» 🙂 Δεν κράταγαν και την κλητική έτσι, που είναι και σωστή, να τα είχαν όλα ίδια;

  98. # 79,80

    Νίκο, Κώστα, Ντίνο κ.λ.π. είναι η αλβανική εκδοχή αυτών των ονομάτων, το έμαθα από μαθητές μου. δεν ξέρω αν είναι έτσι και στα αρβανίτικα

  99. loukretia50 said

    Τι θα γίνει ωρέ Μανούσε?
    Ο μπαμπάς μου λέει «πού’σαι?»
    Περιμένω το στεφάνι
    πριν ο Σηφαλιός προκάνει.

    Μα κι εγώ όσο καρτερούσα
    γελαστή κι ασπροφορούσα
    -» Γιάννο,» έλεγα, » σε χάνω»
    (αφού λείπεις, τι να κάνω?)

  100. # 94

    Και στα ελληνικά η επανάληψη από την μάνα ( Νίκο μου, Νίκο μου, Νίκο μου )

  101. sarant said

    Πανδαισία!

    (όπως και άλλοι είπαν, κάποιες φορές με αποκαλούν «Νίκε» για έμφαση ή χαριτολογώντας)

  102. # 95

    Κάποιος συνθέτης -φίλος μου τότε- είχε μελοποιήσει κάποιους στίχους για Γιωργή αλλά δεν τους είδα ποτέ στον αέρα, ίσως φταίει που χαθήκαμε.

  103. nestanaios said

    4.
    Τα περί θρησκείας είναι ΝΕΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ. Στα αρχαία δεν υπάρχουν ούτε αρσενικά, ούτε θηλυκά, ούτε ουδέτερα, ούτε πρώτη πτώση , ούτε δευτέρα και ούτε τρίτη πτώση. Εκεί υπάρχει ένα γένος και μία πτώση με καταλήξεις σε –ς, -ος, -ι, -α και -. Για την δοτική δεν υπάρχει κατάληξη. Το θέμα μένει ως έχει. Το όνομα «Αντίνοος» έχει ένα θέμα «Αντινοο» και η δοτική είναι «Αντίνοο». Και Όμηρος· «Ἀντίνο’, οὐ μὲν καλὰ καὶ ἐσθλὸς ἐὼν ἀγορεύεις» .

  104. EΦΗ - ΕΦΗ said

    93.
    Πάνε και Πάνο (πεζός ή απάνω) ,
    Χριστέ μου κι άγιε μου τί πλάνο!
    🙂 🙂

  105. Πάνος με πεζά said

    Άμα δε γουστάρεις, Φοίβο,
    πες καλύτερα να στρίβω…
    Κι αν δε θέλεις κι εσύ, Φρίξο,
    ξέρεις πως εγώ θα φρίξω !
    Βέβαια, για σένα, Λάζο,
    ό,τι πεις εσύ τ’αλλάζω…

  106. loukretia50 said

    Γειά και χαρά σου Δημητρό
    Εσύ ήσουνα πάντα ρετρό
    Μα σε φωνάζει η Λίζα « Τζίμη»
    Πάει η προτεραία φήμη

  107. Προς αποφυγή παρεξηγήσεων το gpoint προέκυψε από το G. με το οποίο υπέγραφα τις επιστολές μου στην αγγλική. Το Τζι είναι γνωστή αμερικανιά και τις Δήμητρες Ντι τις φωνάζαμε

  108. Πάνος με πεζά said

    Τούτη η πιατέλα, Θύμιο,
    είναι του παππού ενθύμιο.
    Μη μου ντρέπεσαι, κυρ-Μήτσο !
    Βάλε δεύτερο παστίτσο !

  109. ΣΠ said

    Αφού διάβασα το άρθρο και τα σχόλια, το συμπέρασμα που έβγαλα είναι ότι στην ουσία δεν υπάρχει κανόνας. Όπως του έρχεται καθενός στην γλώσσα.

  110. Κέφια μεγάλα σήμερα
    και όχι απ’ το ουζάκι
    που συνοδεύει τον σωστό
    μεζέ, αγγιναράκι !!

    καιρό πολύ τα έψαχνα
    και σήμερα τα βρήκα
    στη λαϊκή της γειτονιάς
    πολύ κοντά στο ΙΚΑ

    Κεφαλληνίας είν’ αυτό
    κι η λαϊκή στην Τήνου
    σαν κατεβαίνεις δεξιά
    πάνω στον πάγκο εκείνου

    που πήγε και τα μαζεψε
    εχθές, εις το εσπέρας
    και βγήκε για την πούληση
    απ’ την αρχή της μέρας

    πέντε εδυρώ ένα κιλό
    στον κόπο του χαλάλι
    γιατί σαν τέτοια νοστιμιά
    αλλού δεν βρήκα άλλη

    (χικ, heac, hoc)

  111. leonicos said

    Χαίρε Νοικοκύρα (ο τόνος στο Υ)

    Εμένα επισήμως με λένε Λεωνίκο, παροξύτονο λογω Λαντινοφωνίας. όχι Λεώνκο. Αλλά από τα 16 και μετά, όταν ξαναβρέθκα εδώ, συστηνόμουν ως Λεώνικος

    Ως Λεωνίκος έχω κλητική Λεωνικο

    Ως Λεώνικος έχω κλητική Λεώνικε

    Και ως Λεό, έχω κλητική Λεό.

    Αλλά το πο περίεργο είναι η Φωτεινή, που έχει κλητικές τρεις: Φώτσω, Φωσάκι και Φώμου

  112. ΣΠ said

    19
    Νικοκύρη, στο λινκ που δίνεις υπάρχει και ένα «Μάρκε Βότσαρη».

  113. EΦΗ - ΕΦΗ said

    Υπενθύμιση επείγουσα:
    με τόνο εις την παραλήγουσα
    νάναι τα παραδείγματα
    για να λυθούν τα αινίγματα
    να φανεί η διτυπία
    ή και η παρατυπία
    Χρήστε,Μήτσε,
    Δώρε, Τάσε
    Σπύρε, Σταύρε
    Νίκε, Βάσε.

  114. leonicos said

    Ενός ηλίθιου που γνωρίζω, τον λένε Αλέκο και στην κλητική (της επισης ηλίθιας συζ΄τγου του) ΆλεΞ

  115. Πάνος με πεζά said

    Κι εσύ, σεκιουριτά κου Καρακίτσο,
    δε φτιάνεις της απόδρασης το σκίτσο;

  116. ΣΠ said

    63
    Η κλητική «Σταύρε» δεν είναι κατ’ ανάγκη χιουμοριστική, την ακούω και κανονικά. Έχω παρατηρήσει ότι οι γυναίκες σχεδόν αποκλειστικά χρησιμοποιούν το «Σταύρο», ενώ οι άνδρες και τους δύο τύπους.

  117. loukretia50 said

    Gpoint – μου διέφευγε το πόιντ!

    Ω! αγαπητέ Γιωργή!
    Το καράβι κι αν αργεί
    στο λιμάνι αποκλεισμένο
    με στιχάκια είναι δεμένο.
    Κάνε μια ψαριά καλή
    πριν αρχίσεις το βιολί
    Βρες κοχύλια – απ’ τα μαβιά
    (Μήπως ξέρεις κακαβιά?)
    Ίδια θάναι η παράγκα
    Ίδιοι θα μετράν τα φράγκα
    Τόζησες αυτό Γιωργή,
    Η εξέλιξη είν΄γοργή
    Κι η ζωή είναι ωραία!
    Ούτε μπάλα, ούτε μοιραία!
    ΛΟΥ
    Κι αν τυχόν κάνεις παστίτσιο
    Μέγα σεφ, από καπρίτσιο,
    για πολλές κρυφό είναι βίτσιο!

  118. ΣΠ said

    19
    Χαίρε, Τάσο Καρατάσο. Τηλεοπτική σειρά.

  119. Η κλητική σε -ο είναι σχεδόν υποχρεωτική στα συγκομμένα ή αλλοιωμένα ονόματα, που συνήθως είναι παροξύτονα (Νίκο, Ντίνο [αλλά Κωσταντίνε!], Γιώργο…) αλλά καμιά φορά και οξύτονα (Δημητρό, Μανωλιό…). Κατ’ αναλογία επεκτείνεται και σε άλλα παροξύτονα, που όμως συχνά διφορούνται, όπως τα Παύλο/ε ή κ. Σαραντάκο/ε, που ήδη αναφέραμε. Ίσως και το ‘γέρο’ να εντάσσεται στα συγκομμένα. Στα οξύτονα όμως, πλην των λίγων αλλοιωμένων, και ανεξαιρέτως στα προπαροξύτονα η κλητική σχηματίζεται σε -ε. Το «Δήμο Βερύκιο» που αναφέρθηκε εμένα με ξενίζει, μου φαίνεται εξίσου λάθος με το «κύριε Μαρκιανό» που έλεγε ένας νεοφερμένος απ’ το εξωτερικό συμμαθητής μου στον φιλόλογό μας.

  120. EΦΗ - ΕΦΗ said

    102,110 Τζη,
    Γιωργή έχω μεγάλο συγγενή.Έτσι τονε βρήκα και τον λένε όλοι,παιδιόθεν.
    Εχω δε την εντύπωση ότι πράγματι *Γιωργής* υπάρχει είτε σε ποίημα είτε σε στίχο τραγουδιού. (Είδα βιβλίο παιδικό με Γ.)
    Αγκινάρες, ήμερες,άγριες,δαφνάτες,αργήτικες κι αγκιναράκια .(Να ξες, αγκιναράκια βρίσκαμε κι εδώ παλιά ,κατα τη Σταμάτα μεριά.Στα ημιδασερά.Και άγριες τουλίπες βέβαια, που δε νομίζω πια.Εχω καμιά δεκαετία να πάω)
    Για το *Τζη* πριν,στιχουργικά ταίριαζε με γιαλατζί, αλλά θα το αδικούσα ( το G. σου) και-πάλι με δισταγμό έγραψα φαντεζι, ενώ μπαοκτζή θα ήταν το τέλειο 🙂

  121. Γιάννης Ιατρού said

    Ερώτηση: Είχατε (Αθήνα / Βόρια) τίποτα μισάωρες διακοπές στο δίκτυο μεταξύ 16:00 – 16:45 ??

  122. Theo said

    @114:
    Ἐναν καλό μου φίλο τον φωνάζω Αλέξανδρο, οι περισσότεροι φίλοι Αλέκο, ενώ η μακαρίτισσα η γυναίκα του τον φώναζε Αλέξη.

  123. Κατερίνα said

    Προσπαθείτε να προφυλάξετε τον φίλο σας Γ.Χάρη, θυμίζοντας μας και κάποια αρθράκια του που έχει γράψει για τη γλώσσα, επειδή το ‘χει ρίξει στα ξεκατινιάσματα ο γελοίος; Είστε σωστός φίλος.

  124. loukretia50 said

    ΕΦΗ-ΕΦΗ
    Ο Τζι έχει ήδη υποστεί κατ΄επανάληψη τις… κακές ρίμες που εσύ – πάντα διακριτική! – δίστασες να χρησιμοποιήσεις.
    Ευτυχώς είναι υπεράνω! – ή κάνω λάθος???
    ————-

    Ανάργυρε φιλάργυρε, φέτος δε θα ξεφύγεις
    Βρε πονηρέ, φαντάστηκες στη ζούλα πως θα στρίβεις?
    Πάνε αυτά, ξυπνήσαν τα κορόϊδα Αργυράκη!
    Είναι η γιορτή σου, δε μπορείς απ΄όλους να το κρύβεις

    Αργύρη, στοίχημα έχασες, αργύρια θα δώσεις
    και σύντομα τρικούβερτο γλέντι θα οργανώσεις
    Θα μαγειρέψεις, θα κερνάς, θάχεις κοψίδια, όχι φακάς,
    Και να σερβίρεις, μην ξεχνάς, δεν είσαι εσύ τεμπελχανάς,
    διπλές μερίδες ο καθείς, και θάρθουμε από νωρίς.
    Τώρα δεν παίζει ρεφενέ. Και τις γυφτιές στον καφενέ.
    ΛΟΥ
    Κι αν τραπεζώσεις κολλητούς, θα αποφύγεις το κους κους
    τάχα είσαι συ ξηνταβελόνης !…και όλους μας αποστομώνεις

    ΥΓ. Αν πεισμώσει κανένας Αργύρης, δεσμεύομαι να τον κεράσω καφέ της παρηγοριάς!

  125. EΦΗ - ΕΦΗ said

    121. Εδώ Κέντρο 🙂

  126. Γς said

    _Αχ, Νίκο μου! Τι μου κάνεις Νίκο μου;

    -Δεν με λένε Νίκο! Μανώλη με λένε!

    -Εγώ Νίκο θέλω να φωνάζω!

  127. Αὐγουστῖνος said

    @120: Ἔφη στὸ τετράγωνο, σὲ τραγουδι σίγουρα ὑπάρχει. «Τ’ ἀπόβραδο στὸ καπηλειὸ μὲ τὸ Γιωργῆ τὸν παραγιό» καὶ λίγο παρακάτω νὰ καὶ ἡ κλητική: «Σὰν θὰ πεθάνω βρὲ Γιωργῆ, σὰν θὰ σαλπάρω ἀπὸ τὴ γῆ».

  128. Γς said

    123:

    > το ‘χει ρίξει στα ξεκατινιάσματα ο γελοίος

    Ξεκατερινιάσματα, Κατίνα;

  129. Αὐγουστῖνος said

    Ὁ Στρατῆς, τοῦ Κώστα Χατζῆ – παράλειψή μου.

  130. # 117

    Το παστίτσιο έχει αντικατασταθει στην μαγειρική μου γκάνα (όπως και ο μουσακάς) με το εξαίσιον έδεσμα που περιγράφεται σ’ ενα κεφάλαιο διηγήματός μου :

    45 (μια συνταγή)
    _____________________________________________________________________

    Η Φατιμά εκάστην πρωΐαν τα απαραίτητα ενήργει διά της οικίας την ευπρέπειαν. Είτα επέλυεν το καθημερινόν πρόβλημα των οικοκυρών « Τι θα μαγειρέψω σήμερα», συνοδεία μουσικής, εκ τινος ραδιοφωνικού σταθμού ή μαγνητοταινιών της συλλογής της. Η μεγίστη Φεϊρούζ ήτο πρώτη εις τας προτιμήσεις της. Εν τη καλή χαρά ευρισκομένη, διαφυσικήν μαγειρικήν έμπνευσιν είχεν.
    Λαβούσα τρία τέταρτα του χιλιογράμμου πολτοποιημένου απάχου κρέατος κατα το ήμισυ χοιρείου και το υπόλοιπον εκ μοσχαρίου, έθεσεν τούτο εις τηγάνιον μετ’ ελαιολάδου ολίγου και τινών κοχλιαρίων ύδατος. Προσέθεσεν δύο σκελίδας σκορόδου λεπτοτεμαχισμένας και εράντισεν δι’ άλατος και πιπερίου, χορηγούσα άμα τον πολτόν εκ πέντε τοματών. Φλόγαν ήναψεν επί δώδεκα περίπου λεπτά. Εις ετέραν εστίαν εντός κοχλάζοντος ύδατος έθεσεν ήμισυ του χιλιογράμμου επίπεδον ζυμαρικόν, το αποκαλούμενον lingue di passero υπό των Ιταλών, καί έβρασεν τούτο επί έξη λεπτά. Προηγουμένως έθεσεν εις τον κλίβανον τρία λυκοπερσικά (μελιτζάνες) σχήματος φλάσκης τεμαχισμένας εις λωρίδας πάχους ενός και ημίσεως εκατοστομέτρου και δι’ ελαιολάδου επιχρισμένας, επί έν εικοσάλεπτον. Είτα έλαβεν σφυρηλατημένον αβαθές στρόγγυλον μαγειρικόν σκεύος και έθεσεν το πρώτον το ζυμαρικόν ραντίσασα τούτο μετά ρινισμάτων τυρού τύπου κεφαλογραβιέρας, περί τα διακόσια γραμμάρια. Κατόπιν τα λυκοπερσικά και επ’ αυτών το κρέας ετοποθέτησεν. Εν συνέχεία εν χιλιόγραμμον γάλακτος μετά δύο ωών, αλατοπιπερίου και τεσσάρων μεγάλων κοχλιαρίων σιταλεύρου θερμαινόμενον, συνεχώς ανεκίνει. Οτε το ιξώδες εις επιθυμητόν σημείον ήλθεν, ανάλογον του χυλού, δι’αυτού περιέχυσεν την κατασκευήν και έθεσεν αύτην εν κλιβάνω δι’ ημίσειαν ώραν εις τους διακοσίους και είκοσι και πέντε βαθμούς της συνήθους κλίμακος.
    Ο Σωτήριος και η μήτηρ του εθαύμασαν την μαγειρικήν δεινότητα της. Ο ιατρός παρατηρών την λεπτήν ισορροπίαν μεταξύ Ανατολής και Δύσεως, μεταξύ της βαρείας γεύσεως του μουσακά και της ελαφράς του pasticcio, διαφυσικώς ονόμασεν το έδεσμα μουστίτσιον.

  131. # 130

    γκάμα γμτ !

  132. sarant said

    121 Διαβάζω ότι πολλοί είχαν πρόβλημα με τη σύνδεσή τους

    116 Ενδιαφέρουσα αυτή η διαφοροποίηση ανά φύλο, που την είδα να αναφέρεται και κάπου αλλού.

  133. 5, … και κάνα Σατώ ντε Σαραντάκ …

    …άντε και Σαράι Σαραντάκ

  134. 32, … τί ώρα νάνε – ε δε Θάνε, κλπ. …

    Εύγε, Πάνε!

  135. Γς said

    94:

    >στις αραβικές χώρες η προσφώνηση «Νίκο» είναι αποφευκτέα!!!

    Πάντως ο πολυγκλότ Γς-τζούνιορ δεν έχει [ακόμα]΄πρόβλημα με τον θείο του [γιο μου] Νίκο.

    -Παπού τι κάνεις; A λαβ γιου.

    -Ανα μπαχέμπακ [εγώ στα αραβικά]

    -‘χ λίμπε όπα [=παπού]

  136. # 120

    Προσωπικά έχω δηλώσει πως είμαι ΠΑΟΚg’s, οι άλλοι οπαδοί λέγονται παοκτΣήδες. Δεν πειράζει, στα τόσα χρόνια που θα ακολουθήσουν με πρωταθλητή Ελλάδος τον ΠΑΟΚ (και τιτλούχο Ευρώπης σε τρία τέρμινα ) θα μάθετε οι οπαδοί των ελασσόνων ομάδων την σωστή προφορά !

    Ηδη με 17 νίκες και 1 ισοπαλία στο πρωτάθλημα έχει την αποτελεσματικότερη ομάδα πρωταθλήματος στην Ευρώπη μπροστά από κάτι ομαδίτσες, αήττητες επίσης, όπως Γιουβέντους (20-2), Παρί Σεν Ζερμέν (20-4) κ.λ.π

  137. 39, … και την κλητική «Μάριο !» …

    Κατά το σαιξπηρικό

    Ω, Ρόμιο, Ρόμιο, χουέρφορ αρτ δάου, Ρόμιο;

  138. Πάνος με πεζά said

    Κι εδώ το πασίγνωστο βιντεάκι, με την προσφώνηση που καλά θυμόμουν, «Κύριε Μάτσιo :

  139. Μου΄ρθε στον νου, είναι δυνατόν να μην τον θυμόμαστε ; μοναδικός !

  140. 63, 113, 116, … Σταύρε ..

    «Σταύρε» κατά το «Μαύρε»,
    περασμένο στην αιωνιότητα πλέον από την στιχομυθία

    «Πολλά τα λεφτά Άρη»
    «Εντάξει Μαύρε.» …

  141. Γιάννης Ιατρού said

    125, 132a: Ευχαριστώ 🙂

  142. loukretia50 said

    130. Τζι,
    Αφασία! Περί λύχνων αφάς…

    Ε, Γιωργή, αν προτιμάς νάναι λίγο αχταρμάς
    ο πολτός της Φατιμάς, μα χωρίς αυτή είν΄ μπελάς,
    βρες κολοκυθοκορφάς – γεύση φίνα δι ελαφράς
    καταστάσεις ντουμπλ φας – ή καλύτερα μη φας!
    ΛΟΥ
    Είν΄βαρύς ο μουσακάς – λέγω!

  143. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    127. Ευχαριστώ Αυγουστίνε,αυτό! 🙂
    Στο τσερβέλο κάτι αχόπλεε και μόλις τώρα κοίταζα το Καπηλειό των Χαϊνηδων, όπου νόμιζα «πίνει νερό σαν τραγουδεί που το λαούτο του *Γιωργή* , τον πόνο σβήνει»μα λέει Βαρδή 😦 .

    Μύρο, φωνάζουμε τον Μύρωνα.

    138 Κύριε Λάτσιο !https://www.star.gr/lifestyle/celebrities/55958/latsios__makrypoulia_milane_gia_tin_schesi_tous

  144. Ιάκωβος ο Αδελφόθεος said

    Καλησπέρα σας και πάλι από το πολικό Ιλλινόϊ,

    Το σχόλιό μου αυτό έχει δύο σκοπούς: Α) Να αποδείξει (για πολλοστή φορά) ότι το Internet είναι ανεξέλεγκτο και δεν μπορούν να το τιθασσεύσουν ούτε οι μεγαλύτεροι εκδοτικοί κολοσσοί.
    Β) Να πείσει και τον τελευταίο κάφρο αναγνώστη ότι η Θεία Ελληνική Γλώσσα είναι ΜΑΚΡΑΝ ο μεγαλύτερος διαφημιστής της Ελλάδος στην Παγκόσμιο Κοινότητα…

    ΕΧΟΥΜΕ ΚΑΙ ΛΕΜΕ: Α) Επροχτές Τρίτη 29 Γενάρη 2019, κυκλοφόρησε στις ΗΠΑ το νέο βιβλίο για τα απόρρητα του Λευκού Οίκου επί πλανηταρχίας Τράμπ. Το έχει γράψει ο επί 500 μέρες σύμβουλός του Cliff Sims και έχει τίτλο «Team of Vipers: My 500 Extraordinary Days in the Trump White House». Σε μόλις μία μέρα κι ενώ δεν έχει γίνει ακόμη best-seller, το βιβλίο ανέβηκε για δωρεάν κατέβασμα στον γνωστό κινέζικο ιστότοπο από όπου ψωνίζει για το υπόγειό του ο Ιατρού.

    Κι αυτό συνέβη, παρά την προειδοποίηση που υπάρχει στην αρχή του βιβλίου από τον εκδοτικό οίκο: «The author and publisher have provided this e-book to you for your personal use only. You may not make this e-book publicly available in any way. Copyright infringement is against the law. If you believe the copy of this e-book you are reading infringes on the author’s copyright, please notify the publisher at: us.macmillanusa.com/piracy.»

    ΗΘΙΚΟΝ ΔΙΔΑΓΜΑ: Το Internet είναι η χαρά των τζαμπατζήδων και η καταστροφή των παραδοσιακών εκδοτών

    Β) Είναι εκπληκτικό το εξής γεγονός: Αν και ο Λευκός Οίκος επί Τράμπ είναι γεμάτος από Εβραίους, σε ολόκληρο (372 σελίδες) το περί ού ο λόγος βιβλίο δεν γίνεται η παραμικρή αναφορά σε Εβραίους. Αντιθέτως, γίνεται δύο φορές αναφορά στην Ελλάδα, εξαιτίας της Θείας Ελληνικής Γλώσσης!.. Αναρτώ τα σχετικά αποσπάσματα:

    ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ 1ο: «In Greek, ‘nostalgia’ literally means the pain from an old wound. It’s a twinge in your heart, far more powerful than memory alone.”»

    ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ 2ο:

    Ο Cliff Sims αναφέρεται στην μνημειώδη φράση του Αρχιλόχου «Πόλλ’ οίδ’ αλώπηξ, αλλ’ εχίνος εν μέγα», την οποία διασώζει ο παροιμιογράφος του 2ου μ.Χ. αιώνος Ζηνόβιος
    Η θρυλική αυτή παροιμία του Αρχιλόχου (την οποία ουδέποτε μάς έχει παρουσιάσει από το παρόν Ιστολόγιο ο κ. Σαραντάκος, γιατι΄άραγε;) έχει εμπνεύσει την συγγραφή δεκάδων λαμπρών φιλοσοφικών βιβλίων. Εκτός από αυτό του Γερμανοεβραίου Isaiah Berlin, που μνημονεύει ο Cliff Sims στο ανωτέρω απόσπασμα, υπάρχει και το αριστουργηματικό «Justice for Hedgehogs» του μακαριστού Αμερικανοεβραίου φιλοσόφου, νομικού και λογίου Ronald Dworkin (1931 – 2013), που εξεδόθη το 2011 από το Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ. Αξίζει να μπείτε στο παρακάτω βίντεο που ανήρτησε η Νομική Σχολή του Harvard, για να δείτε τον Εβραίο Dworkin με τί θαυμασμό μιλάει για την φράση του Αρχιλόχου, την οποία αρνείται πεισματικά να μάς παρουσιάσει από το παρόν Ιστολόγιο ο κ. Σαραντάκος.

    ΥΓ: Παρεμπιπτόντως, ο Dworkin μιλάει για τον Αρχίλοχο το 2011, δηλαδή δύο μόλις χρόνια πρίν πεθάνει από καλπάζουσα λευχαιμία στα 82 του

  145. Πάνος με πεζά said

    Φυσικά μοι προξενεί αλγεινήν εντύπωσιν πώς δεν ενθυνήθητε το «Ρωμαίο, Ρωμαίο, γιατί να είσαι ο Ρωμαίος…»

  146. loukretia50 said

    Διακριτικέ Αυγουστίνε,
    χείραν βοηθείας τείνε
    το κοινό παρακαλεί.
    Τα στιχάκια αν θέλεις κρίνε,
    μήπως πάψει να λαλεί
    η πολυλογού γαλή
    Γιατί φόρα έχει πάρει
    Και σε λίγο θα μοστράρει
    Ρίμες για πορτοκαλί
    ΛΟΥ
    Ω! αλί και τρισαλί!

    ΥΓ. Είμαι τόσο ευγενική που παρέβλεψα για σένα
    μία ρίμα φοβερή!

  147. ΣΠ said

    145
    Κατά κάποιο τρόπο στο 137.

  148. Γς said

    Επι τελους!!!

    Λιγο φως αδελφια..
    τελος στα τουρκικα ..στα ισπανικα..
    στα βραζιλιανικα ..στα ινδικα σηριαλ της τηλεορασης..
    δειλα δειλα ,ας γινει μια καλη αρχη σημερα..
    Στην ΕΡΤ 1 .. 31/1/2019..στις 10μ.μ
    ενα αξιολογο εργο απο το βιβλιο
    του Στρατη Μυριβηλη ,
    παιζεται το πρωτο επεισοδιο!
    ..μην το χασετε..

    [Η φίλη μου η Κλέα Π. στο ΦΒ]

  149. cronopiusa said

    Το Ευρωκοινοβούλιο αναγνώρισε τον Γκουαϊδό ως πρόεδρο της Βενεζουέλας – Απών ο Παπαδημούλης του ΣΥΡΙΖΑ από την κρίσιμη ψηφοφορία

    «χαίρε Μμμ Μαδούρο Μαδούρε!»

  150. Αὐγουστῖνος said

    Μά, ἀγαπητή μου Λού,
    σὺ δὲν εἶσαι σουρλουλοῦ.
    Κι ἡ ἀντίζηλος γαλῆ,
    ὅσο καὶ νὰ προσπαθήσει,
    εἶν΄μοιραῖο ν΄ ἀτυχήσει
    μπρὸς σὲ σένα, τὴν καλή!

  151. Αὐγουστῖνος said

    Τὸ 150 γιὰ τὸ 146, φυσικά.

  152. Γς said

    149:

    Και μιλάω με Καρεάκας στο Skype για να δω τι γίνεται με το μισό μου σόι εκεί.

    Κι όλο Θείο και Θείο με λέει [που δεν είμαι] η γυναίκα του πρώτου μου ξάδελφου.
    Μανιάτισα κι αυτή γεννημένη στη Βενεζουέλα.

  153. Γς said

    >Καρεάκας

    Καράκας

  154. Αὐγουστῖνος said

    @139: Ναί, αὐτός. Μὲ τὴν ἐκπληκτικὴ θεατρικότητα (πέρα ἀπὸ τὴ φωνάρα), ποὺ δεῖγμα της ὑπάρχει ἐδῶ:

  155. cronopiusa said

  156. ΣΠ said

    Στην ταινία του Παντελή Βούλγαρη Ελευθέριος Βενιζέλος: 1910-1927 (1980) λένε «κύριε Βενιζέλε», π.χ. στο 42:51.

  157. loukretia50 said

    Διαπλεκόμενα
    -Στυλιανέ μου πας καλά?
    Τα λεφτά είναι πολλά
    -Βρε Χαράλαμπε στοχάσου
    Τα μισά είναι δικά σου
    Δεν αξίζει το στυλιάρι
    Αν μας πάρουνε χαμπάρι
    -Άσε μας ρε παλληκάρι
    -Βρείτε άλλον για μπροστάρη
    -Τρέξε Μήτσο επειγόντως
    Γιατί αυτός βαράει, όντως
    —————————————-

    Μιχ.Νικολάου και Πάνο

    Ω! Ρωμαίο τι καλά!
    Ξαναγύρισες – οέο!
    Νταντά, άσε τα κουλά
    Θα επέλθει το μοιραίο
    Με το νέο τον ωραίο
    Κι ας τον λένε και Ρωμαίο!
    (Ο νονός – εγώ δε φταίω!)
    ———————————————

    Γκουαϊδό? Μα τι όνομα κι αυτό!
    Πού να βρούμε αοιδό
    Να ταιριάξει επωδό
    Να μην έχει το «γκαϊδό»*

    * σε ντοπιολαλιά συνηθέστατο, με απαξιωτική χροιά

  158. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    149 Κρόνη
    Να θυμίσουμε ότι και το 2002 οι ΗΠΑ είχαν καλοσωρίσει και μάλλον χρηματοδοτήσει, τους πραξικοπηματίες κατά της εκλεγμένης Κυβέρνησης Τσάβες.
    http://dione.lib.unipi.gr/xmlui/bitstream/handle/unipi/8318/Karapidaki_Evaggelia.pdf?sequence=1&isAllowed=y
    σελ.95,96

  159. loukretia50 said

    -Δώρο, σούχω ένα δώρο
    Είναι σένιο, πρωτοπόρο
    Μια καλή εφαρμογή
    Μεταφράζει απ΄ την πηγή
    κάθε λέξη που προφέρει
    η γιαγιά με το τσεμπέρι
    -Όχι θείο, δε θα πάρω
    Μεταφράζω με κουμπάρο

  160. Γς said

    156:

    Τον έβλεπα στα σπίτια ελληνοαμερικάνων στην ΝΥ και νόμιζα ότι ήταν εισαγόμενος.
    Ομως είναι ντομέστικ…

    https://www.parthenonfoods.com/products/venizelos-greek-style-ground-coffee-454g?variant=1205891361

    Like many immigrants from the Mediterranean and Europe who came to America in the early 20th Century, George K. Callas hoped for a prosperous future, but he also felt an urgent need to maintain the traditions of the past. With ingenuity and hard work, he and his family began distributing small packages of Venizelos Coffee to newly-arrived immigrants at New York Harbor. By providing the comforting taste of home packaged under the familiar name of the great Greek statesman, Eleftherios Venizelos, the coffee offered immigrants a way to solidify old world traditions on the shores of the new world. Today, the Callas family remains dedicated not only to the art and craft of coffee manufacturing, but to the quality social experience of coffee drinking.

    https://cdn.shopify.com/s/files/1/0816/7387/products/VenizelosCoffee_large.png?v=1487796833

  161. Γς said

    Μου έπιασε έναν καφέ η μαρμάγκα

  162. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    Καλησπέρα σας.

    Εἶχα ξαναμπεῖ καὶ πιὸ νωρίς, ἀλλὰ μ᾿ ἔπιασε κι ἐμένα ἡ διακοπή. Ἔτσι δὲν μπόρεσα νὰ σχολιάσω νωρίτερα.

    Ξέρετε ἂν ἡ διακοπὴ ἦταν γιὰ ὅλους τοὺς παρόχους ἢ μόνο γιὰ μερικούς; (Ἔχω πάροχο τὴν Wind).

    Γιὰ νὰ εὐθυμήσουμε λιγάκι.

    Γειά σου Νῖκε Σαραντᾶκε! 🙂

    Ὅταν ἤμουνα στὴν πέμπτη γυμνασίου, ὄχι πολὺ παλιά, πρὶν ἀπὸ μισόν αἰώνα, ὁ φιλόλογος μὲ πέταξε ἔξω ἀπὸ τὴν τάξη, λέγοντάς μου:
    «Μαρτῖνε, ἄπελθε!» 🙂

    Πολὺ ὡραῖοι οἱ στίχοι σου, Λοῦ, ὅπως καὶ ἡ ἔμμετρη ἀπάντησή σου, Αὐγουστῖνε. 🙂

    Πολλοὶ φίλοι μὲ ἀποκαλοῦν «Μῆτσε».
    Συνήθως διατελοῦντες ἐν εὐθυμίᾳ. 🙂

  163. Γς said

    και μια επαγγελματική διαστροφή [του μαθηματικού]

    Ο Μαδούρο ερωτευμένος με τους Τούρκους
    Ο Τσίπρας με Μαδούρο …

  164. dryhammer said

    160. Τέτοιο καφέ (για ελληνικό) έφερναν οι σιψάντηδες της Αμερικής στο βαπόρι. (Για τα γούστα μας άθλιος)

  165. sarant said

    162 Μήτσο τώρα πώς σε προσφωνούν; Κύριε Μαρτίνε ή κύριε Μαρτίνο;

    149 Κι ο Χουντής έλειπε κι η Σακοράφα. Η σύνοδος ήταν έκτακτη και είχαν ανειλημμένες υποχρεώσεις. Η Κατιούσα πάει να βγάλει από τη μύγα ξίγκι -αφού η GUE είχε καταθέσει άλλο ψήφισμα.

  166. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    » …Καμμένο ή Καμμένε; Βαρεμένο ή Βαρεμένε;

    Στὸ ἐπίσημο «κύριε Καμμένε» καὶ «κύριε Βαρεμένε».

    Στὸ πιὸ οἰκεῖο «ρὲ καμένο» καὶ «ρὲ βαρεμένο», ὅπως τὸ «ρὲ χαντακωμένο» ποὺ λέει ὁ μπαρμπα-Γιῶργος στὸν Καραγκιόζη. 🙂

  167. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    @165α. Οἱ πιὸ πολλοὶ μὲ προσφωνοῦν «κύριε Μαρτῖνο».

    Λίγοι, κάποιας ἡλικίας, μὲ προσφωνοῦν «κύριε Μαρτῖνε», ἀλλὰ τείνουν νὰ ἐκλείψουν. 🙂

  168. sarant said

    167 🙂

    166 Και ρε σαφρακιασμένο λέει, αλλ’ είναι ουδέτερο 🙂

  169. loukretia50 said

    Αυγουστίνε, τόνο δίνε!
    Με τους ριμαδόρους μείνε!
    να κεντάμε ιστορίες
    για ιππότες και κυρίες
    που γουστάρουν φασαρίες
    (Α προπό, ου μόνος πίνε!
    θα σου έλεγαν εκείναι!)

    Μ΄έκανες να νοιώσω ντίβα
    στων γαλών την κολλεκτίβα
    Πιθανό να είσαι ο μόνος
    που ανέφερε εντόνως
    πως καρδιά έχω καλή
    (μόνο που μιλάω πολύ)
    Τάδε έφη Η γαλή!
    ΛΟΥ
    Και ειρήσθω εν παρόδω
    δεν πήγα ποτέ στη Ρόδο!

  170. Γιάννης Ιατρού said

    162: Δημήτρη, πανελλαδικό το κακό, απ΄ό,τι ακούω

  171. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    168β. λέει και ωρέ μανούλα μου Καραγκιόζο! 🙂

  172. Πέπε said

    @161, Γς

    Έχω ένα κουτί από δαύτονε στο σπίτι!

  173. loukretia50 said

    Νιόνιο, είν΄μεγάλο ψώνιο
    η μικρή που σε ζαλίζει
    Στο παιχνίδι το αιώνιο
    το μυαλό σου τριβελίζει
    Μα αυτή με καταχθόνιο
    σχέδιο απ’ αλλού ψωνίζει
    με λεβέντη, που με χρόνιο
    αίσθημα την τριγυρίζει

  174. cronopiusa said

  175. cronopiusa said

  176. Μπασκετάκι στην τιβι ΟΣΦΠ-Μπαρτσελόνα…πρώτο δεκάλεπτο …6-27 !!!!!!!

  177. Θυμήθηκα μόλις κάποιον κ. Πετάμενο σε ένα μυθιστόρημα του Σκαρίμπα («Το σόλο του Φίγκαρο» ίσως;) που θέλει να αλλάξει το επώνυμό του όχι λόγω κλητικής αλλά γενικής, για την ακρίβεια λόγω γάμου, διότι πώς θα λένε τη γυναίκα του; Κυρία Πεταμένου; («–Και θα το κάνεις; –Ιπτάμενος!»)

  178. ΚΩΣΤΑΣ said

    Ναι, χαίρομαι που ο ατίθασος λαός βρίσκει τρόπο να ξεφεύγει από τις νόρμες και τα καλούπια που του βάζουν οι λόγιοι γλωσσολόγοι και με έναν μοναδικό δικό του τρόπο μεταμορφώνει, εξελίσσει και ζωντανεύει το λόγο του.

    Και νομίζω ότι δεν το κάνει και τυχαία. Κατά την εκμάθηση της μητρικής του, δημιουργεί μόνος του εσωτερικούς μηχανισμούς και κανόνες και τους εφαρμόζει μετά στην εξέλιξή του. Αυτό εγώ το ονομάζω γλωσσικό αισθητήριο και το ακολουθώ και στη ζωή μου, στον προφορικό μου λόγο. Στον γραπτό συμμορφώνομαι περισσότερο με τους κανόνες που θέτουν οι γλωσσολόγοι και λοιποί ειδικοί επιστήμονες.

    Αλλά και στον γραπτό κάνω τις παρασπονδίες μου. Χωριάτικα, δημοτικά, λογιότερα και λογιότατα, καθαρά και αρχαία, όλα μαζί, σε μια κατσαρόλα, ένα μείγμα, ένας αχταρμάς και άσε του μαλλιαρούς και τους γλωσσαμύντορες να βαράνε αμφότεροι και οι δύο. Έτσι μ’ αρέσει, έτσι προστάζει το γλωσσικό.

    Τώρα στο δίλημμα Σαραντάκο ή Σαραντάκε, αναφανδόν το πρώτο. Ο δικός μου εσωτερικός γλωσσικός μηχανισμός μου λέει, κατά κανόνα, στα πρόσωπα σε –ο, στα αντικείμενα σε –ε, πχ γέρο τον άνθρωπο, γέρε τον χρόνο, που λέει και το τραγούδι. Υπάρχουν βέβαια και κάποιο άλλοι παράγοντες, αντιστοιχία, αναλογία, κλπ που δίνουν μια ευρύτερη ευελιξία και έτσι δεν καταλήγουμε σε υποχρεωτικό κανόνα. Ευτυχώς, αλλιώς θα ένιωθα μέσα σε καλούπι, πάλι.

  179. Απίστευτα πράγματα σήμερα στο ΣΕΦ…6.30 χωρίς πόντο η Μπαρτσελόνα και 15-0 ο ΟΣΦΠ !!

  180. Χαρούλα said

    Σαραντάκο, αλλά Μαλλιαρέ.
    Πάνο, αλλά Αυγουστίνε.
    Λάμπρο, αλλά Λεώνικε.
    Η συνήθεια, η παράδοση στο κοινωνικό περιβάλλον(δεν ξέρω ακριβώς), πάντως έρχονται αυθόρμητα.
    Μόνον αυτός ο Κουβάτσος με …μπερδικλώνει! Εύηχος και με ο και με ε!😊

  181. Jane said

    Μας πήρανε γλώσσα κι όνομα , έ όχι!
    Δεν θα μας πάρουν και τον μουσακά! Συνέλληνες , γρηγορείτε!
    mousakas is greek earth food!

  182. ΚΩΣΤΑΣ said

    Πολλοί ποιητάδες και ποιητέσες παρουσιάστηκαν εσχάτως και πραγματικά τους/τις συγχαίρω και ζηλεύω συνάμα.

    Κάποτε κι εγώ στα μικρά τα μου είπα να ασχοληθώ και με ποίηση, αλλά…

    Τώρα γυρίζω και κυττάω
    και τη ζωή μου αναμετρώ:
    πόσο μεγάλη ήταν η φόρα,
    πόσο το πήδημα μικρό! 😉 🙂 😛

  183. ΧΡΗΣΤΟΣ Π said

    Όταν κάνω e-banking με τη τράπεζα Πειραιώς μου το λέει: Καλώς ήλθες ΧΡΗΣΤΕ Π…

  184. loukretia50 said

    177. Δύτα, των συμβάσεων θύτα
    Εθεάθης στην προβλήτα?

    ——————–
    Πεθαμένου ή Πεταμένου
    η γυναίκα του χαμένου
    θάταν για την κοινωνία.
    Και πεθερικών μανία
    το επώνυμο αυτής.
    Γιατί όχι Ιπταμένου,
    με την αίγλη τυλιγμένου?
    Σύζυγος υψιπετής
    Πεθερός γονυπετής

  185. Πέπε said

    @178
    Ως προς το συγκεκριμένο ζήτημα, για παράδειγμα, πώς ακριβώς λένε τα καλούπια της γλωσσολογίας ότι πρέπει να λέμε την κλητική; Ήδη ο κανόνας του Τριανταφυλλίδη, που παραθέτει ο Γιάννης Χάρης στο κείμενο που παραθέτει ο Sarant, δείχνει την κοπιώδη προσπάθειά του να περιγράψει το ανομοιογενές και δυσπερίγραπτο που συμβαίνει.

  186. Πέπε said

    @178
    Ως προς το συγκεκριμένο ζήτημα, για παράδειγμα, πώς ακριβώς λένε τα καλούπια της γλωσσολογίας ότι πρέπει να λέμε την κλητική; Ήδη ο κανόνας του Τριανταφυλλίδη, που παραθέτει ο Γιάννης Χάρης στο κείμενο που παραθέτει ο Sarant, δείχνει την κοπιώδη προσπάθειά του να περιγράψει το ανομοιογενές και δυσπερίγραπτο που συμβαίνει.

  187. loukretia50 said

    182. ΚΩΣΤΑ
    Αν φρικάρεις, δε ριμάρεις!

    Αν έγραφες για ποιητέσες
    θα ήταν όντως γλαφυρό!
    Θυμίζει εκείνες τις κομπρέσες
    που μας φοράγαν στο λαιμό.
    Οι ρίμες είναι ένα παιχνίδι
    Αν θα το δεις σα σοβαρό
    στο τέλος θα σου βγαίνει ξύδι
    Όμως δεν είναι φοβερό
    Μπορείς να είσαι στο σανίδι
    Με ρόλο όντως σοβαρό

  188. ΚΩΣΤΑΣ said

    186 Αυτό ακριβώς θέλω να τονίσω κι εγώ. Ο ατίθασος λαός έφτιαξε κάτι που οι μεν γλωσσολόγοι δεν μπορούν να το βάλουν σε καλούπια, αλλά το γλωσσικό μας αισθητήριο και μόνο, μας οδηγεί να τα λέμε όλοι σχεδόν ομοιόμορφα. Δεν σου προκαλεί εντύπωση αυτό το φαινόμενο;

  189. ΚΩΣΤΑΣ said

    187 Λουκρητία >>… Με ρόλο όντως σοβαρό

    Στα σοβαρά λοιπόν και κατ’ οικονομία… τρολάρω, δεν είναι δικό μου το ποίημα. Όποιος-α θέλει, ας ψάξει να βρει τίνος είναι 😉

  190. sarant said

    189 Δεν το έχεις αλλάξει λιγάκι; Μου είναι γνωστό, πάντως.

  191. sarant said

    189-190 Όχι, απαράλλαχτο το παρέθεσες.

  192. ΚΩΣΤΑΣ said

    190 Καθόλου, κράτησα και την ορθογραφία –>> κυττάω

  193. loukretia50 said

    ΚΩΣΤΑ, αυτός είναι ποιητής, ρομαντικός απίστευτα!
    όχι ριμαδόρος!
    «..και σήμερα που η Νιότη μου γέρνει αργά στη δύση
    του ερχομού σου σβήνεται κι η τελευταία ελπίδα
    Φοβάμαι πως επέρασες, αγάπη και δε σ΄είδα!»
    Κ.Ουράνης (από άλλο!)

  194. ΚΩΣΤΑΣ said

    192 Αλίμονο, να το έβρισκε άλλος, πριν τον Νικοκύρη. Τους άλλους θα τους αφήσω να παιδεύονται 😉

  195. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    182 >>ποιητάδες και ποιητέσες
    Ο ποέτας πέθανε, το άκουσε στο σοκάκι ,κατά το σενάριο, η μάνα του Διον.Σολωμού, καθώς είχε διαρραγεί η σχέση τους και δεν επικοινωνούσαν (ούτε στην κηδεία του δεν της επέτρεψαν να πάει).

    Κώστα, το στοιχάκι σου γκουγκλάρεται, 🙂

  196. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Καλά! στιχάκι!

  197. ΚΩΣΤΑΣ said

    194 Λουκρητία, ο Νικοκύρης θεωρείται εκτός συναγωνισμού. Παίρνεις λοιπόν χρυσούν βραβείον στιχουργίας, για το έως τώρα ποιητικό σου στο ιστολόγιο και για τις εμβριθείς γνώσεις στα ποιητικά γενικά.

    Υποβάλλω, γονυπετής, στον Νικοκύρη την παράκληση να εγκρίνει την πρότασή μου και να σου αποδώσει, ιδίοις χερσίν, το προταθέν βραβείον. 🙂

  198. ΚΩΣΤΑΣ said

    196 Ε, σίγουρα Έφη. Δεν το έβαλα και για κουίζ, έτσι το πέταξα. Αν πιάσει 🙂

  199. loukretia50 said

    ΚΩΣΤΑ, ούτε για πλάκα μην το λες, απλά έχω μεγάλο θράσος και ποστάρω ό,τι σκέφτομαι – αν θεωρήσουμε ότι σκέφτομαι. Οποιαδήποτε διάκριση, έστω στ΄αστεία, θα μου αφαιρούσε κάθε αυθορμητισμό – με ό,τι αυτό συνεπάγεται και θα αδικούσε πολλούς.
    Βέβαια ενασχόληση με την ποίηση γενικά και το έργο άλλων, είναι κάτι που δεν αρνιέμαι.

  200. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    182 Κώστα,
    εσύ έγραψες τους στίχους του
    μα εγώ έγραψα στους τοίχους του 🙂

    (αλήθεια -στη Βαλαωρίτου)

  201. sarant said

    197 Eννοείται που της πρέπει βραβείο της Λουκρητίας!

  202. loukretia50 said

    Κάτι σαν το βραβείο κοινού που λένε?
    Σαν τις ταινίες που απορρίπτουν οι κριτικοί και αρέσουν στον κόσμο?
    Του χρόνου τέτοιο καιρό ίσως αξίζει να κάνουμε κάποιον απολογισμό για τους σχολιαστές. Τώρα τρέχει ο νέος χρόνος!

  203. 182/197: Θαυμαστικό ή αποσιωπητικά έχει στο τέλος, όμως;

  204. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    201. Ναι, βραβείο!

  205. loukretia50 said

    Αν με πείτε ποιητέσα
    θαν΄βραβείο…χ.. μέσα!

    (ναι, αυτά είναι αποσιω -ποιητικά

  206. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    197. Αυτό το γονυπετής ,πανούργο! 🙂

  207. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    205
    Νόμπελ γι΄αρχιστιχουργό
    εισηγούμαι τώρα εγώ
    και μην το πολυμιλάς
    μη μας βρει κανας …Μελάς 🙂

  208. 203: Για τον τελευταίο στίχο του Ουράνη (182) ρωτούσα.

  209. ΚΩΣΤΑΣ said

    203 Στο ανά χείρας πρωτότυπο, θαυμαστικό.

    206 Δεξιόστροφη μαλαγανιά, διττής κατεύθυνσης. Επίτευξη επιδιωκόμενου σκοπού, ελαφρύς εθισμός της αριστεράς στη συναλλαγή! 😉

  210. loukretia50 said

    206. ΕΦΗ ΕΦΗ: «Ου ράδιον μεταβαλείν φύσιν πονηράν!»
    (δε θυμάμαι ποιός το είπε!)

    Μόνο πνεύμα ραδιούργο
    θάβλεπε κάτι πανούργο
    σ’ένα τόσο τυπικό,
    εντελώς συμβολικό,
    δείγμα μόνο σεβασμού
    έστω υποκριτικού :
    η υπόκλιση στη δόξα
    είν’ του πεθερού η λόξα!

  211. 209: Άρα οι μπάτσοι της χούντας έχουν τελείες από λάθος, ή γιατί έχει κι άλλο το ποίημα μετά…
    http://dspace.policemagazine.gr/xmlui/bitstream/handle/123456789/1117/%CE%A7%CE%A9_1973-08-0044.pdf?sequence=1&isAllowed=y

  212. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    σ.σ. Κλητική το πανούργο, μην καταστρέψουμε τελείως το νήμα!

  213. Jane said

    Μεσιέ Νίκο Σαραντάκο
    ένα ποιηματάκι τσάκω
    δεν θα είναι σαν της Λου
    γέννημα σοφού μυαλού
    είμεθα αλλού γι αλλού.

    Μα όπως έχω αφορμιστεί
    γέγραφα Θεσσαλιστί
    ψάχνοντας να κάνω ρίμα
    να κυλά ο στίχος πρύμα
    αυθωρεί και παραχρήμα.

    Μες στο άρθρο σου που λες
    που δεν είναι αμελές
    μίλησες για κλητική
    που είναι διαφορετική
    στην κοινή ελληνική.

    Κι έγραψες για Βενιζέλο
    να μας φύγει το τσερβέλο
    είπες και για Ευαγγελάτο
    που δεν έχει παρακάτω
    μες στων φέικ νιουζ τον πάτο.

    Τέλοσπάντων συγχωρείσαι
    Άνθρωπος κακός δεν είσαι
    Μα παραίνεση σου κάνω
    Σχώρα με και αν λανθάνω
    Μα δε βρήκες άλλον χάνο;
    …………………

    Μη βαράτε, δεν το ‘χω. 🙂

  214. ΚΩΣΤΑΣ said

    211 Στη δική μου ανθολογία , με τον τίτλο ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΧΕΔΙΑΣΜΑΤΑ ακολουθεί το:

    Καρπό δεν έκοψα κανέναν
    από το δέντρο της ζωής’ –> (άνω τελεία)
    μονάχα μάζεψα ό,τι βρήκα
    νάναι πεσμένο καταγής…

    Ύστερα ακολουθεί αυτό που έβαλα, με τίτλο ΞΕΚΙΝΗΜΑ
    (‘Α απόσπασμα)

    Σε μένα δεν υπάρχει κάτι μετά. Το Ά απόσπασμα όμως, με βάζει σε σκέψεις μήπως υπάρχει και συνέχεια που δεν περιλαμβάνεται δικό μου.

  215. Της ώρας ήδη παρελθούσης
    και αντιστάσεως μη ούσης
    σας παραθέτω στο λεπτό
    ποέμ ελληνογαλλικό
    που μας το έλεγε η γιαγιά
    σαν είμαστε μικρά παιδιά

    Ce soir ο Δημητράκης
    ήταν όλος à vapeur
    η μνηστή του είχε είπει
    πως θα έρθει à sept heures
    οι επτά είχον παρέλθει
    mais η μνηστή n’ est pas venue
    τότε ανοίγει το fenêtre
    και φωνάζει dans la rue
    Oh, mon Dieu,φευ, ανακράζει
    δεν θα έρθει ce soir?
    μόλις δε finit την λέξη
    και ακούει «Bonsoir» !

  216. Μαρία said

    211, 214
    Είναι η δέκατη και τελευταία στροφή του ποιήματος Ξεκίνημα απο τη συλλογή Αποδημίες. (Έχω τη συγκεντρωτική έκδοση της Εστίας με τίτλο Ποιήματα και με διαφορετική στίξη απ’ τον Περάνθη του Κώστα.

    Τώρα – γυρίζω ….
    ……………………….
    πόσο μεγάλη ……….. ,
    πόσο το πήδημα μικρό! …

  217. Μαρία said

    216

  218. Γιάννης Ιατρού said

    215: Α ρε Γιώργο, τι κάνουν οι ξένες γλώσσες!!!!

  219. Γς said

    218:

    Αλλά κι οι ντόπιες στην Εσπερία, που στην αρχή σιχαίνονταν αλλά μετά συνήθιζαν…

  220. Γς said

    210:

    >«Ου ράδιον μεταβαλείν φύσιν πονηράν!»
    (δε θυμάμαι ποιός το είπε!)

    Ο Μαρκόνι;

  221. Γς said

    Τόαυ δεν ναιεί ονπλέ στολόγιοί
    λαά ητικήποι νθολογίαα
    Ντεά μην ρχίσωα και ζωβρί στα νάποδαα

  222. Γς said

    Φωκάς: Γκαζόζα

    Γκαζόζα και άλλα ανθρακούχα:

    Σταυρίδης: Ποιος είναι εδώ;

    Γκιωνάκης: Εμείς οι δύο!

    Σταυρίδης: Άχου κάτι τσαχπινιές!

    Γκιωνάκης: Τι θέτε;… Θέτε τίποτα;

    Σταυρίδης: Έχεις μια πορτοκαλάδα ρε;

    Γκιωνάκης: Πορτοκαλάδα θέτε;

    Σταυρίδης: Ναι ρε.

    Γκιωνάκης: Από πορτοκάλια;

    Σταυρίδης: Όχι από μούσμουλα.

    Γκιωνάκης: Καλό.

    Σταυρίδης: Να που το ρίξαμε κι οι δυο στις τσαχπινιές και πως θα βγάλουμε άκρη…

    Γκιωνάκης: Ναι…

    Σταυρίδης: Φέρε μια πορτοκαλάδα ρε.

    Γκιωνάκης: Πορτοκαλάδα θέτε;

    Σταυρίδης: Πορτοκαλάδα… Λεμονάδα…

    Γκιωνάκης: Λεμονάδα θέτε;

    Σταυρίδης: Άντε λεμονάδα.

    Γκιωνάκης: Από λεμόνια;

    Σταυρίδης: Ώ ρε τι θα γίνω ‘γω με δαύτον! Ρε έχεις μια γκαζόζα;

    Γκιωνάκης: Γκαζόζα θέτε;

    Σταυρίδης: Γκαζόζα… σόδα…

    Γκιωνάκης: Σόδα θέτε;

    Σταυρίδης: Ω ρε τι θα γίνω εγώ με σένανε!

    Γκιωνάκης: Ε τι; μια μου λέτε λ…εμονάδα, μια π…ορτοκαλάδα, μια σ…όδα, ε τι θέτε;

    Σταυρίδης: Άκου δω! Μια κι έξω! Πορτοκαλάδα!

    Γκιωνάκης: Πορτοκαλάδα θέτε;

    Σταυρίδης: Αα στάσου ααα! Μη το ξαναπάμε απ΄ την αρχή!

    Γκιωνάκης: Πορτοκαλάδα θέτε;

    Σταυρίδης: Πορτοκαλάδα!

    Γκιωνάκης: Να σας δώκω

    Σταυρίδης: Άιντε δώκε μου τέλος πάντων να ξαμπερδεύουμε.

  223. Rogue said

    Μου ‘χανε πει μια ιστορία για έναν Κρητικό φορτηγατζή-λεωφορειατζή που τον είχανε βαφτίσει Βενιζέλο, και στην πιάτσα τον φωνάζανε Μπενιτζέλο (πάντα σε -ο). Κάποια φάση, υπολογίζω δεκαετία του 70 άντε 80, βρέθηκε να μεταφέρει έναν περιοδεύοντα θίασο στην επαρχία, ηθοποιούς και τεχνικούς και συμπράγκαλα μαζί. Σταματάνε κάπου για βενζίνη και πέφτουν σ’ ένα γνωστό του συνάδελφο, που τον ρωτάει: «Τι κουβαλάς, μωρέ Μπενιτζέλο;» «Ηθοποιούς!» ανακοινώνει περήφανος ο Μπενιτζέλος. Γυρίζει το κεφάλι, ρίχνει μια μάλλον σκωπτική ματιά στο μπουλούκι, ξαναγυρίζει στο συνάδελφο: «Ούλη μέρα γαμιώνται μεταξύ ντωνε!» Πανδαιμόνιο στο λεωφορείο.

    Την ιστορία μου την είπε τεχνικός που ήταν μέσα, και βιάστηκε να διευκρινίσει ότι «ηθοποιοί και τεχνικοί ήταν άλλος κόσμος τότε, δεν κάνανε παρέα», αχά, μάλιστα.

  224. # 218

    Merci et prends un petit-beurre, mon cher docteur !

  225. Alexis said

    Ουδείς εκ των συνταξιούχων, χρισταινούληδων κλπ. σχολιαστών παρετήρησε ότι ο Γ. Χάρης έχει γράψει λάθος το τραγούδι της μέγιστης Πανάθας;
    Και γιατί μας αποκρύπτει ο κ. Σαραντάκος ότι ο Χάρης είναι κρυφο-γαύρος και προσπαθεί να ειρωνευτεί τα φίλαθλα αισθήματα των αγνών βάζελων οπαδών;
    Προς αποκατάστασιν της αληθείας αναρτώ εδώ τον ύμνον του Παναθηναϊκού σε εκτέλεση του μέγιστου βάζελου Γιάννη Βογιατζή:

  226. Γς said

    225:

    Αυτόν τον ύμνο ποιος τον έχει γράψει;

  227. Γιάννης Ιατρού said

    225: Αλέξη,
    αυτά τα διαδίδουν οι διάφοροι έμποροι σύκων που διαμένουν στο Σικ-άγω 🙂

  228. cronopiusa said

  229. Alexis said

    #227: 😊😊😊

  230. sarant said

    Καλημερα από εδώ!

    213 Α, και πεντάστιχο, όλο και εξελισσόμαστε στιχουργικά!

    225 Βασικά είναι (τα τελευταία χρόνια) Πειραιώτης, οπότε….

  231. EΦΗ - ΕΦΗ said

    228 Κρόνη ζω ένα (εισέτι) δράμα.Η προσφιλής μου, μόνη λέξη από *γκουα*, η γκουάβα ,μου θυμίζει αυτόνανε τώρα 😦
    https://www.lifo.gr/articles/taste_articles/155301
    https://greengardens.gr/%CE%B3%CE%BA%CE%BF%CF%85%CE%AC%CE%B2%CE%B1/

  232. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    231 Παρηγορήσου με την γκουάβα που είναι guapa (όμορφη) και μη μασάς από guai (συμφορές ιταλ.) ούτε από Guantanamo 🙂

  233. EΦΗ - ΕΦΗ said

    232. >>Παρηγορήσου με την γκουάβα …guapa (όμορφη) !!
    και κυρίως με παπάγιες και φυσαλίδες -γιαμ ! (Ομάδι τς έμαθα,ομάδι τσι μολογώ 🙂 ) . Στ΄αλήθεια οι χωργιανοί μου πέτυχαν παραγωγή άριστης ποιότητας αυτών των ξωτικών καρπών. Ερασιτεχνικά, ο Μανόλης ο Πρατικάκης (ψυχίατρος και ποιητής) έφτιαξε από χρόνια κτήμα(για ιδιοκατανάλωση) με απ΄ όλα αυτά (στο Μύρτος) βασισμένος στο μικροκλίμα μας εκεί. Στην αρχή τον κορόιδεψαν μέχρι που άρχισε κανονική παραγωγή,παρακεί, στα Τέρτσα.
    https://www.ypaithros.gr/oikologikis-kalliergeias-tropika-frouta-paragontai-notia-kriti/

  234. θανάσης60 said

    Από την ανάγνωση όσων μπόρεσα σχολίων τού διασκεδαστικά χαοτικού νήματος, πρέπει να δηλώσω πως δεν είδα καμιά δυνατότητα συστηματοποίησης της εν λόγω κλητικής. Ο/Η IWN (#46) μού άνοιξε έναν δρόμο σκέψης: μήπως πολλές από τις διτυπίες να οφείλονται και στην απαρέσκεια του μέσου γλωσσικού αισθητηρίου για την ημιφώνηση του γιώτα μετά από ουρανικό; «Κύριε …άκje», «…χje», «…γjε». Μήπως φθάνει η ώρα για μια ριζική αναδιοργάνωση του συστήματος φωνητικής κωδικοποίησης της νέας ελληνικής χωρίς τα βαρίδια της γνώμης περασμένων αυθεντιών και της κλαγγής των όπλων παρελθόντων (μεταφορικά και κυριολεκτικά) εμφυλίων; Δεν αναφέρομαι σε υιοθέτηση του λατινικού αλφάβητου ή σε απλοποίηση των φθόγγων {i}, {o} {e} και {u}, αλλά στην αναγνώριση και καταγραφή προβλημάτων που η αρχαία απλώς δεν αντιμετώπιζε: π.χ., παιδjά, σκυλjά κλπ. Ακόμη, στην αναγνώριση ύπαρξης αναβατικού και καταβατικού τόνου. Άλλjώς (επι)τονίζεται «Θέλω καὶ τὸ ένα καὶ τὸ άλλο» και διαφορετικά «Θέλω καί τὸ ένα καί τὸ άλλο». Δεν λέμε «Να κj η Μαρία», αλλά «Νά κj η Μαρία». Και ας μην μου καταλογιστεί κατασκευή δούρειου ίππου για την επαναφορά τού πολυτονικού: πνεύματα και περισπωμένη έχουν οριστικά ταφεί.Τι φρονείτε;

  235. sarant said

    234 Λέτε να υπάρχει η απαρέσκεια μόνο στα παροξύτονα; Να ενοχλεί το «Σαραντάκε» και όχι το «Μαντικέ»; Και όταν δεν έχουμε ημιφώνηση; Γιατι ενοχλεί το Βενιζέλε ή το Σαραντε;

  236. θανάσης60 said

    234 Δεν είπα ότι πρόκειται για γενική θεωρία. Μια υπόθεση εργασίας ήταν.

  237. loukretia50 said

    234. Σχετικά με αυτό που γράφετε για «την αναγνώριση ύπαρξης αναβατικού και καταβατικού τόνου.»
    Νομίζω ότι αυτό θα είχε ιδιαίτερη σημασία μόνο για θεατρικά έργα και ποιήματα.
    Ένας ηθοποιός θα το εύρισκε σίγουρα πολύ χρήσιμο.
    Σε κείμενα καθημερινά όμως και στα περισσότερα λογοτεχνικά έργα , συνήθως είναι μεμονωμένες περιπτώσεις που εύκολα διακρίνει ο αναγνώστης.

  238. […] sarantakos.wordpress.com […]

  239. > 188 Αυτό ακριβώς θέλω να τονίσω κι εγώ. Ο ατίθασος λαός έφτιαξε κάτι που οι μεν γλωσσολόγοι δεν μπορούν να το βάλουν σε καλούπια, αλλά το γλωσσικό μας αισθητήριο και μόνο, μας οδηγεί να τα λέμε όλοι σχεδόν ομοιόμορφα.

    Γράφω άρθρο αυτή τη στιγμή που προσπαθώ να τα βάλω σε καλούπι· και οι γλωσσολόγοι όταν κάνουν τη δουλειά τους σωστά δεν γράφουν κανόνες αυθαίρετους, γράφουν κανόνες που διευκρινίζουν το αισθητήριο (γιατί διάολε, η γλώσσα δε λειτουργεί με μάγια, σύστημα υπάρχει.

    Παρ’ όλα αυτά, η παραπάνω συζήτηση έχει κάνει πολύ σαφές ότι υπερβάλλεις στο πόσο ομοιόμορφα είναι τα κλητικά των ονομάτων, και το πόσο ρολόι δουλεύει το γλωσσικό αισθητήριο. Με το «θείο» και το «Σταύρε», πόσο μάλλον τα επώνυμα, μόνο ομοιομορφία δεν παρατήρησα. Η κατάσταση είναι σαφώς ρευστή. Αλλά ερμηνεία σηκώνει.

  240. […] is a story of analogy, based on an article at Nikos Sarantakos’ blog (because the traffic between our two blogs has ever been two-way). Sarantakos’ article in […]

  241. Μαρία said

    239
    θείο
    Τώρα πρόσεξα την πατάτα του Νικοκύρη στο 16 « Και το «θείο» είναι ουσιαστικά μάγκικο μόνο, με άλλη σημασία -δεν το λέμε συνήθως στον θείο μας.»
    Αν εγώ προσφωνούσα προσφωνούσα τους θείους μου θείε ή τους μεγαλύτερους άντρες στη γειτονιά κύριε κι όχι θείο , θα σκέφτονταν οτι τους θεωρώ ξένους. Μόνο ένα θείο προσφωνούσα θείε, αφού βέβαια με είχαν δασκαλέψει. Αλλά αυτός θείος ήταν δικαστικός.

  242. […] and why there are so many irregularities, I present to a cartoon villain for your dartboard. Commenter Kostas in the discussion of o-vocatives at Sarantakos’ […]

  243. […] and Marinos, but Ancient Greek, which should have blocked the o-vocative from ever appearing. Yet Panos in Lowercase reports that he has heard the vocative liˈkurɣo, which suggests that that constraint, too, is […]

  244. […] Pepe had an intriguing hypothesis: “captain” and “old man” are both routinely prefixed before given names […]

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Google photo

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: