Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Πάνος Κουτρουμπούσης (1937-2019)

Posted by sarant στο 24 Μαρτίου, 2019


Μεσοβδόμαδα πέθανε ο συγγραφέας, μεταφραστής και εικαστικός Πάνος Κουτρουμπούσης, γεννημένος στη Λιβαδειά το 1937, μορφή του κινήματος μπητ, του αντεργκράουντ και άλλων πρωτοποριακών κινημάτων.

Από έφηβος συμμετείχε στην παρέα των υπαρξιστών, στην περίφημη Παράγκα του Σίμου στην οδό Σαρρή -ο Λεωνίδας Χρηστάκης μάλιστα, διαβάζω σε άρθρο του Φώντα Τρούσσα, τον είχε ανακηρύξει υπαρχηγό του Σίμου αν και τον περιγράφει «ένα κοντό βατραχοειδές υποκείμενο». Συμμετείχε με τον Δημήτρη Πουλικάκο, τον Νάνο Βαλαωρίτη και άλλους στην έκδοση του περιοδικού Πάλι το 1963, με τη δικτατορία έφυγε για το εξωτερικό όπου μεταξύ άλλων σχεδίαζε εξώφυλλα περιοδικών και δίσκων στο Λονδίνο (δείτε τι γράφει εδώ ο Φώντας Τρούσας, που έχει κι άλλα άρθρα του για τον Κουτρουμπούση)

Ο Κουτρουμπούσης εμφανιστηκε στα γράμματα με ένα ποίημα, στο τεύχος 10 (Μάιος-Αύγουστος 1958) του περιοδικου Αθηναϊκά Γράμματα που το έβγαζε ο Δημήτρης Βαρουτσής:

Ζήτημα πρώτον

Κι όταν καούν
όλες οι γέφυρες
και δε μένει
τίποτε
τι μένει;
Μένει κάτι
Κύριε καθηγητά
που ίσως φτάνει.
Κύριε καθηγητά
. . . μένει:
Μισή μποτίλια αλκοολικού παρασκευάσματος

ο ήλιος του καλού Θεού
και η θάλασσα
άπειροι ευχάριστοι ήχοι
ένας ν αριθμός στιγμών
και το φεγγάρι
σε 1ο τέταρτο ημισέληνο
2ο τέταρτο 3ο τέταρτο
το φεγγάρι
Πανσεληνο.

Ωστόσο, στη συνέχεια ο Κουτρουμπούσης κυρίως ως πεζογράφος παρουσιάστηκε. Πρώτο του βιβλίο, το 1978, το Εn αγκαλιά de Κρισγιαούρτι y otros ταχυδράματα y otros historias περίεργες, ενώ ακολούθησε το «Στο θάλαμο του Μυθογράφφ».

Τα πεζά του είναι σύντομα -μερικά μονοσέλιδα ή και συντομότερα, τα ‘ταχυδράματα’ και συνδυάζουν σουρεαλισμο, λογοπαίγνια, λαϊκά αναγνώσματα, χιούμορ και επιστημονική φαντασία. (Να σημειωθεί ότι μετέφρασε και μερικά σημαντικά έργα ΕΦ).

Δεν είχα την τύχη να τον γνωρίσω -ειχα ωστόσο επικοινωνήσει μαζί του πρόσφατα για να εξακριβωσω κάτι για την ετυμολογία μιας λέξης, μιας λέξης που ίσως την οφείλει η γλώσσα μας στον Κουτρουμπούση και την παρέα του. Δεν θ’ αποκαλύψω ποια λέξη είναι, επειδή θα βάλω άρθρο κάποτε, πάντως αν οι επαΐοντες στον Κουτρουμπούση τον διαβάσουν πάλι και από την αρχή θα τη βρουν.

Στον Κουτρουμπούση οφείλει η γλώσσα μας κι ένα ακρώνυμο, το περίφημο ΚΔΩΑ, ήγουν Κτηνώδης Δύναμη Ογκώδης Άγνοια -με Ω στο ακρώνυμο διότι πώς αλλιώς θα’ταν ογκώδης. Θα δούμε πιο κάτω το σχετικό πεζογράφημα.

Στον παλιό μου ιστότοπο είχα βάλει συνδέσμους προς τρία πεζά του Κουτρουμπούση -οι σύνδεσμοι στο μεταξύ έπαψαν να λειτουργούν αλλά το ένα από τα πεζά το είχα αποθηκεύσει και τοπικά και το παρουσιάζω τώρα μαζί με άλλα δυο-τρία που μου έστειλες φίλος κουτρουμπουσικός.

Η φωτογραφία που συνοδευει το άρθρο είναι από παλιότερη συνέντευξη του Κουτρουμπούση στον κ. Ηulot της Lifo.

ΑKROPOLI Mon Amour

Kατά τον καιρόν εκείνον, την εποχή των οικοπεδοφάγων της Ανταρκτικής, αφήχθηκαν με ιπτάμενα πούρα, όλοι μαζί κι εκεί που δεν το περίμενε κανείς, κάθε καρυδιάς καρύδι διάφορες ράτσες εξωγήινοι πραγματευτάδες σε 333 μεριές του πλανήτη όπου και στήσανε τες βάσεις τους και καμαρώνανε Σα γύφτικα σκεπάρνια γιατί, όπως εδηλώσανε απαυτοί τους, ήνταν οι πιο όμορφες ράτσες του Γαλαξία- ενώ ήτο φανερόν τοις πάσει πως όλοι τους ήνταν ο ένας χειρότερος απ’ τον άλλον τερατομούτσουνοι και σκεβρωμένοι και τους ετρέχανε και ποικιλόχρωμα σάλια απ’ το στόμα τους.

Στην αρχή, ολάκερη η μισογκρεμισμένη πλέον ανθρωπότης ενόμιζαν ότι επιάσαν την καλή και ότι η εμφάνιση των εξωγήινων θα πει πως η Γη ήνταν ώριμη να ενταχθεί σε καμιάν γαλαχτικήν ομοσπονδίαν να βολευτούνε.

Αλλά αυτοί οι μουρόχαυλοι απαντούσανε με υπεκφυγές σε κάθε τέτοια νύξη από κυβερνήσεις της πυρκαϊάς και οργανισμούς της αποσύνθεσης, λέγοντας πως δεν είναι αρμόδιοι και ουδεμίαν ευθύνην φέρουν παρά εγκαταστήθηκαν στη Γη έτσι δια εμπορίαν.

Απ’ ότι δε εξηγήσαν στους πρώτους ανθρώπους όπου συναπάντησαν, όταν αριβάρανε αρχικά με τα πούρα, και που τους κοιτάγανε οι δικοί μας χάσκοντες, τα ονόματά τους- αδύνατον να τα προφέρει μάτε κανένας- ήταν σα να λέγαμε «Ο Μετρητής των Κόκκων της Αμμου», «Ο Μετρητής των Μεταχειρισμένων Ψυχών» και τέτοια διάφορα.

Αρχινήσανε λοιπόν να πουλάνε χωρίς πρόβλημα ιπτάμενους δίσκους ατμοσφαίρας διαφόρων μεγεθών σε επιχειρηματίες και πλούσιους με αντάλλαγμα ποικίλα εμπορεύματα παράλογα, όπως κουρτίνες, αμπαζούρ, καθρέφτες, ανθοδοχεία, εταζέρες και τέτοια και μερικοί εξυπνάκηδες διαδίδανε πως πρόκειται για κάποια μεγάλη ομάδα αποτυχημένων διακοσμητών του γαλαχτικού κενού.
Από όταν εστηλώσαν τες βάσεις τους εδιώξαν και τα ιπτάμενα πούρα τους καθότι από πάρτη τους για τα σούρτα-φέρτα πηγαινοερχόνταν με συστήματα μυστήρια τηλεπορδαίησιον λεγόμενα, και απ’ τη μια βάση τους στην άλλη επί του πλανήτου και ανάμεσα στη Γη και το διάστημα. Στες βάσεις αυτές ήνταν στημένα μόνο τα κουφώματα απ’ τες τηλεπόρτες τους όπου διάφοροι πονηροί προσπάθησαν να τα ξηλώσουν για να τα βουτήξουν ή να τα χαλάσουν πλην όμως δεν εκουνιόνταν με τίποτις, ούτε με πυρηνικές εκρήξεις- που δοκιμάστηκαν σ’ ένα τηλεκούφωμα στημένο εις τους ατελείωτους αμμόλοφους της ερήμου της τέως Νιουγιόρκης.

Ούτε και ημπορούσεν κανείς μα κανένας να μπουκάρει μέσα σε τηλεπόρτα, είτε στα μουλωχτά, πλησιάζοντας τάχατες αδιάφορα, είτε βίαια, παίρνοντας φόρα, καθότι εις αχτίναν 2 μέτρων γύρω-γύρω απ’ το κούφωμα άρχιζε να γίνεται αισθητό ένα απωθητικό πεδίον ατομοπύκνωσης, σαν σφαίρα από αόρατο καουτσούκ, που όσο έσπρωχνες τόσο πύκνωνε, και το ρεκόρ σμπρωξίματος, με πανίσχυρο λαζεροτρύπανο, ήντανε μόνο εικοσπέντε πόντοι. Αυτή η μέθοδος δοκιμάστηκε στο κούφωμα που είχεν εγκαταστηθεί στην Κυριαρχία της Ζυρίχης, μπροστά στες κλειστές μεγάλες τράπεζες, όπου μάλιστα εκείνην την ώρα πλησιάσανε και δυο απ’αυτούς τους εμβαγάσηδες κρατώντας τρεις άδειες κορνίζες ροκοκό και μια παραδοσιακή γύφτικη πλαστική καρέκλα υπαίθρου άσπρη, που θέλανε να τηλεάρουνε, ποιος ξέρει για πού, αλλά έτσι που είδανε το τσούρμο των τεχνικών να μαστορεύουνε με τες μηχανές τους, πούβγαζαν και πολλούς ατμούς και σπίθες, επήγανε μια βόλτα στη λίμνη με το βαποράκι και εξαναγυρίσανε αργότερα, όταν είχαν φύγει οι ανθρώποι με την ουρά στα σκέλη απ’ την πόρτα τους, και τηλεάρανε με την ησυχία τους. Φαίνεται ότι κάτι θα φοράγανε κατάσαρκα- ή στη γούνα τους ή στα λέπια τους- οι εξωγήινοι που τους άφηνε να περνάνε τες τηλεπόρτες για να εξαφανίζονται ή να εμφανίζονται σαν μπάστακες. Επίσης πρέπει να κρύβανε επάνω τους και φορητές μικρογεννήτριες πεδίου ατομοπύκνωσης καθότι ήνταν παντελώς αδύνατον να τους πλησιάσει κανείς κοντύτερα από μισό μέτρο. Ομπρός σε τέτοιες μυστικές εφευρέσεις, η ανθρώπινη επιστήμη, όση είχεν απομείνει, εσήκωνε τα χέρια της.

Το λοιπόν στην Αθήνα της χαώδους αναρχοεξαθλίωσης, που όπως ηξεύρομεν εγούσταραν τα μάλα ως κουλέρ λοκάλ οι Γιαπωνέζοι ιδιοχτήτες της Ακροπόλεως, ετούτοι οι μη μου άπτου και σνομπάκηδες εξωγήινοι είχαν περιέργως στηλώσει μια τηλεπόρτα τους εις την θλιβερήν πλέον και εφιαλτικήν γειτονιά του Ψυρρή όπου εδυνάστευε ο ζοφερός Χερρ Προφέσσορ Ούλτριχ Ντελαλουά με το σουρνάμενο συνάφι του από διεστραμμένα και ανώμαλα ξεβράσματα της κολάσεως.
Γιατί εδιαλέξανε εκεί, και μάλιστα την ρημαγμένη και ανήλιαστη κάποτε γνωστήν και ως πλατεία Ηρώων, για να εδραιώσουν τηλεπόρτα; Ετούτη η μικρούτσικη πλατεία, όπου εντούτοις καταλήγουν ούτε λίγο ούτε πολύ έξι δρόμοι απ’ όλα τα σημεία του ορίζοντος, ήνταν να ευφραίνεται η ψυχή σου πριν τόσα και τόσα χρόνια , με τα μονόροφα ή το πολύ διόροφα ασβεστωμένα καφενεία και σπιτάκια της και τα παραθυράκια και τα μπαλκονάκια με τους βασιλικούς και τες γαζίες και τους βαρύμαγκες, τους κουραδόμαγκες και τα κουτσαβάκια με το γαρέφαλον στ’ αυτί και το καβουράκι στραβά, και με τα όπα τους, τα καψουρηλίκια τους, τα φίκια και μεταξωτές κορδέλλες, τα γεια-σπασάν, τες κάμες, τες καφτές, τους μπουχέσες, τα μπεσαλίκια, τες μπαμπεσιές και τόσα άλλα ατελείωτα … ένας ολάκερος εύμορφος κόσμος αλλεώτικος. Αχ-βαχ, έτος δίσεχτο!
Ενώ, τότε που λέμε, ο όλος μαχαλάς είχεν σχεδόν καταντήσει πλίνθοι και κέραμοι ατάκτως ερριμμένοι η δε πλατεία ήνταν σαν τον πάτο σκοτεινού πηγαδιού μ’ όλες τες καταθλιπτικές, μισογκρεμισμένες κι έρημες πρώην υπερμοντέρνες πανύψηλες πολυκατοικίες όπου την περισφίγγανε από παντού.

Ασε και τα εκτρωματικά τέρατα του Χερρ Προφέσσορ όπου λυμαίνονταν όλα τα πέριξ και, απ’ τη μέρα που οι εξωγήινοι εγκατέστησαν το κούφωμα της τηλεπόρτας τους στην πλατεία, άρχισαν να προσπαθάνε ακατάπαυστα, μπουλούκια-μπουλούκια, μουγκρίζοντας και τσιρίζοντας, σμπρώχνοντας και χτυπώντας, να διαπεράσουν την τηλεπόρτα ή να την γκρεμίσουν. Ποτέ δεν έλειπε αυτό το πανδαιμόνιο απ’ την πλατεία Ηρώων εικοσιτέσερεις ώρες το εικοσιτετράωρο και παρόλον το ότι οι εμβαγάσηδες οι εξωγήινοι δεν είχαν κανένα πρόσκομμα μέσα από τον απαισιόμορφον αυτόν όχλο- όχι πως αυτονών το σουλούπι ήταν καλύτερο, το κακό τους το χάλι είχανε, όπως είπαμε- προστατευμένοι με τ’ απωθητικά τους και να κάνουν τη δουλειά τους, εν τούτοις ήνταν πολύ διεστραμμένη αυτή η εκλογή χώρου. Τρέχα γύρευε όμως τι μυαλά κουμαντάρουν οι εξωγήινοι.
Πάντως, καθώς επαίρναγαν οι μέρες, ένας υποτιθέμενος παρατηρητής θα πρόσεχε πως οι εξωγήινοι που κυκλοφορούσαν και εμπαινόβγαιναν στην τηλεπόρτα του Ψυρρή ανήκανε σε πέντε μόνον είδη? ενώ σ’ ολάκερον τον πλανήτη είχαν ως τότε εμφανιστεί 200 και βάλε διαφορετικές ράτσες. Επίσης αρχίσανε να χαζολογάνε και να σουλατσάρουνε ασκόπως στη γειτονιά και μάλιστα ν’ ανεβαίνουνε στες ταράτσες των μισογκρεμισμένων πολυκατοικιών , και όπου αλλού υπήρχεν θέα της Ακροπόλεως, και κουβαλώντας μαζί τους καρεκλάκια και μαξιλαράκια, να στρώνονται παρέες-παρέες με τες ώρες τα δειλινά και να αγναντεύουν τον Ιερόν Βράχον, αργοπίνοντας από γυάλινους σωλήνες κάτι σαν καφεδάκι δικό τους, μέχρις ότου τους έπαιρνεν ο ύπνος και γέρνανε στα μαξιλαράκια πάνω στα φθαρμένα τσιμέντα, παρεϊτσες όλοι, ως το ξημέρωμα.

Αργότερα, μια νύχτα χωρίς φεγγάρι, δυο απ’ αυτούς, φορτωμένοι με σύνεργα μυστήρια και τα εξαρτήματα μιας τηλεπόρτας μικρότερον μοντέλλον, μπήκαν στο χώρο των αρχαίων χωρίς να τους ιδούνε οι Γιαπωνέζικες περίπολοι κι ούτε οι κάμερες, και σκαρφαλώνοντας χώθηκαν στη μισοκρυμμένη οπή της μικρής σπηλιάς του άντρου του Πανός, στον βόρειο βράχο της Ακροπόλεως, πάνω απ’ τα στέκια των ηλεκτροτσόγλανων. Σε λίγη ώρα βέβαια, με τέτοια μέσα όπου διαθέτανε, είχαν ανοίξει φαρδύ λαγούμι κατηφορικό και επί τόπου εστήσανε την τηλεπόρτα τους, ύστερα εξανάκλεισαν το λαγούμι, όπως ήνταν πριν, με το μηχανάκι εκσκαφής τους το οποίον ξερνούσε πάλι τα βράχια, πούχε προηγουμένως εξαφανίσει σε άλλη διάσταση, και περνώντας απ’ την φρεσκοστημένη πόρτα τους βρέθηκαν αυτομάτως στην πλατεία Ψυρρή.

Μέσα σε δυο-τρεις μέρες, τηλεάροντας αρχικά στην πρώτη τηλεπόρτα και συνέχεια με το ίδιο σύστημα, δηλαδή εκσκάβοντας τουνέλι κατηφορικό, μετά στήνοντας άλλη τηλεπόρτα, μετά ξαναστουμπώνοντας το τουνέλι και ούτω καθ’ εξής, εφτάσανε στην καρδιά του Ιερού Βράχου και τότες αρχίσανε εκεί, γύρω-γύρω στον πυρήνα του βράχου, να ανοίγουνε μικρούς χώρους σαν κελιά καλογήρων που τους επέρναγαν και δυο χέρια πίσσα, κι έτσι οι κλαπαρχίδηδες αυτοί κάνανε κόσκινο τα σπλάχνα της Ακροπόλεως με καμιάν 80ριά κελιά χωρίς καθόλου πρόσβαση ανάμεσά τους ή με τον όξω κόσμο, έτσι τυφλά μέσα στα κατάβαθα των πετρωμάτων, αλλά με μιαν τηλεπόρτα εντός το καθένα που, βεβαίως εξυπακούεται, επρομήθευε τον χώρο και με αέρα.

Και εν συνεχεία ελύθηκεν το μυστήριον, καθόπερ τα εξωγήινα αυτά του Ψυρρή ουδόλως ήνταν πέντε διάφορες ράτσες παρά ήνταν πέντε ξεχωριστά φύλα της ίδιας ράτσας, όπου για να γονιμοποιήσουν ήνταν ανάγκη να ανακατέψουν τα ζουμιά τους όλα μαζί, και το καθένα να καβαλήσει τες ανάλογες οπές ενός-ενός όλων των άλλων τεσσάρων και να καβαληθεί με τη σειρά του απ’ τα υπόλοιπα και μάλιστα ούλες αυτές οι 20 συνουσίες εχρείαζε να γίνουνε με αυστηρή σειρά και κατ’ επανάληψιν. Και τα κελιά μέσα στη γης τα φτειάξανε διότι πάντα έτσι κάνανε, από πολλές χιλιετηρίδες, όταν ήνταν στον καιρό τους. Δηλαδή κάτω από χώρους ιερούς ανοίγανε φωλιές.

Έτσι, μόλις τέλειωσαν και με τες πίσσες- ήνταν και πανσέληνος- επεράσανε όλοι απ’ την τηλεπόρτα της πλατείας Ηρώων και μοιράστηκαν πεντάδες στους ερωτικούς τάφους τους με τους γυαλιστερούς μαύρους τοίχους και κει, στα έγκατα του Ιερού Βράχου, βαθιά κάτω απ’ τα προαιώνια μνημεία της αρχαίας λαμπρό-τητας με τους Γιαπωνέζους ιδιοκτήτες, εμπουρδουκλώθηκαν κάθε πεντάδα στο κελί της, μια στοίβα κρέας και γούνες και λέπια, χέρια, πόδια, σώματα, κεφάλια, ουρές, σε αηδιαστικά συμπλέγματα με κάθε είδους μουγκρητά, λαχανιάσματα, στριγγλιές, ουρλιαχτά, και γίνονταν του σώσε και όργιον απερίγραπτον κουλουβάχατο που μετά από καμιάν ώρα κάθε κελί έζεχνε φρικιαστικά απ’ τα ζουμιά και τα αέριά τους, πόσο μάλλον μετά από μίαν εβδομάδαν ολάκερην όπου χρειαζόνταν για να τελειώσουν επιτέλους. Mon dieu!

Σε μια βδομάδα λοιπόν ξεμπλέχτηκαν από μαλλιά-κουβάρια πούνταν τόσες μέρες και επέστρεψαν όλοι τους στην πλατεία και καταπιαστήκανε πάλι με τες συνηθισμένες απασχολήσεις και δοσοληψίες τους, ή τραβάγανε κατά την πλατεία Μοσάντ, όπου εκεί γύρω, σε δυο-τρεις ερειπωμένες αίθουσες θεαμάτων παραλήθειας, επαναλαμβάνονταν ατελείωτες παρουσιάσεις ανάκατων επεισοδίων απ’ τα «Ταχυδράματα»- το τελευταίο μεγάλο σπονδυλωτό αριστούργημα του τελευταίου μεγάλου σκηνοθέτη φασματονευρωτικών έργων, του Εμιλιάνου Κρισγιαούρτι- από κάποιους παλιούς στραπατσαρισμένους φασματονευροκύβους που είχαν βρεθεί σ’ ένα πυρπολημένο γεροκομείο.

Κι ούτε μπιτ χαμπάρι επήραν, ούτε οι Γιαπωνέζοι, ούτε οι ηλεκτροτσόγλανοι,
ούτε ο παμπόνηρος Ντελαλουά, περί της ανωτέρω διαστρικών διαστάσεων ασέλγειας που ήνταν γραφτό της να υποστεί η φουκαριάρα η Ακρόπολις. Αλλά δεν πειράζει, υποτίθεται ότι στον έρωτα όλα συγχωρούνται.

Να υπάρχει όμως και κάποιο μέτρο.

(Από το περιοδικό Big Bang και στη συνέχεια στην Ταβέρνα του Ζολά)

*************************************************************************

ΚΔΩΑ ή Οι Γορίλλες Κρατούσαν Φανάρι

 

Κουκουλοφόρος I. Υπόκρουση από χτυπήματα στήθους σ’ όλη τη διάρκεια. Μια ομάδα Γορίλλες συζητάνε κάτω από ’να μεγάλο δέντρο σ’ ένα ξέφωτο της ζούγκλας, με σεληνόφως.

Α! Γορίλλας. Η φήμη είναι μαλακτικό της αμφιβολίας.

Οι Άλλοι. Ούγκα – μπούγκα!

Β! Γορίλλας. Η δημιουργία πλούτου είναι πηγή φόβου για κερδισμένους και χαμένους.

Oι Άλλοι. Ούγκα – μπούγκα – μπούγκα!

Γ! Γορίλλας. Ο πολιτισμός αποσκοπει να κάνει όλα τα αγαθά προσιτά ακόμη και στους δειλούς.

Οι Άλλοι. Ούγκα! Ούγκα – μπούγκα – ντούγκα – μούγκα! Ούγκα – μπούγκα – ντούγκα – μούγκα!…

 

 

 

 

 

(*) Η οργάνωσις ΚΔΩΑ (Κτηνώδης Δύναμις Ογκώδης Άγνοια) είναι προϊόν του κρανίου του συγγραφέα, που είναι και Ιδρυτής-Οδηγός της. Γεννήθηκε σε τραπέζι του παλιού Βυζάντιου, κάπου 1962-63. Αργότερα με τη διάδοσή της από φανατικούς του θεωρητικού και εφηρμοσμένου Κδωαϊσμού δημιουργήθηκε μια κατάσταση.

Η πρώτη γραφή της ΚΔΩΑ ήταν ΚΔΟΑ με όμικρον για τη λέξη Ογκώδης, αλλά ένεκα ακριβώς δυναμώσεως του όγκου της Αγνοίας στην οργάνωση. καθιερώθηκε το 1970 η τελική μορφή γραφής με ωμέγα (ΚΔΩΑ), δηλαδή ανορθόγραφα.

Προστάτες της ΚΔΩΑ μπαίνουν με το έτσι θέλω ο Σωκράτης επειδή παραδέχτηκε ότι “έν οίδα, ότι ούδέν οίδα” κι ο Ηρακλής ως χαζοδυνατός.

Ούτε ο Ιδρυτής ούτε κανείς ξέρει πόσα μέλη της ΚΔΩΑ υπάρχουν. Μπορεί 2-3, μπορεί μέχρι 30. Πολλοί απ΄’ αυτούς που είναι αληθινά μέλη δεν ξέρουν καν ότι η ΚΔΩΑ ύπάρχει. Συνειδητά πάντως δεν μπορεί να ’ναι πάνω από 30 μέλη.

Αυτή είναι η πρώτη δημοσιευμένη εμφάνισις της ΚΔΩΑ. Κάπου αλλού θα δοθούν οι αρχές (;), το πρόγραμμα (;) και οι στόχοι (;) της. Μανιάνα.

(Από το En αγκαλιά de Κρισγιαούρτι)

***************************************************************************************************

Οι Ξεβράκωτοι της Ζούγκλας

Τι ώρα είναι;
– Hράκλειτος

 

Μια παρέα ακαμάτηδες εργένηδες εισοδηματίες το ένα τούς μύριζε και το άλλο τούς βρώμαγε και γκρινιάζανε συνεχώς για το κάθε τι στραβό ή που δέν τους βόλευε τους ίδιους στην πόλη που ζούσανε, όπως οι ασεβείς υπηρέτες, τα όνομαζόμενα κεκτημένα δικαιώματα τεμπελιάς των δημοσιοϋπαλλήλων, τα χυδαία θεάματα, οι βλάχοι πούχαν μπλοκάρει με τα πρόστυχα αυτοκίνητά τους όλους τους δρόμους και είχαν γεμίσει όλα τα καθώς πρέπει προάστια παίζοντας δυνατά τα ραδιόφωνα και τις τηλεοράσεις τους ό,τι ώρα νάναι και άλλα τέτοια. Επείσθηκαν λοιπόν από έναν της παρέας, τον κύριο Δειχταόλα, ότι ή μόνη λύση ήταν να ξεπουλήσουν τα πάντα και να πάνε στη ζούγκλα της Αφρικής κι εκεί ν’ αγοράσουν μιαν ικανή έκταση παρθένου δάσους όπου να στήσουν καλύβες και να ζουν ειδυλλιακά χωρίς καθόλου ρούχα, ξεβράκωτοι, ανάμεσα στά φυτά, τα πουλιά και τις πεταλούδες.

Αμ’ έπος Αμ’ έργον λοιπόν, έγιναν όλα όπως τα σχεδιάζανε κι όταν τέλος φτιάξανε και τις καλύβες τους από κλαδιά και καλάμια περάσανε μερικές μέρες πολύ ευχάριστες τρώγοντας φρούτα μαζί με τίς μαϊμούδες όλοι τσίτσιδοι ή κάνοντας περιπάτους στή ζούγκλα παρακολουθώντας τα παραδείσια πτηνά και κολίβρια ή τραγουδώντας τα βράδια κάτω απ’ τ’ άστρα ως ξεβράκωτη κομπανία. Γρήγορα όμως άρχισαν να βαριούνται θανάσιμα και να αναπολούν την πόλη τους με τους βλάχους και τ’ αυτοκίνητα που λέγαμε, και εξ άλλου τους είχαν κάνει τα κωλομέρια σαν βλογιοκομμένα απ’ τα τσιμπήματα τα κάθε είδους έντομα του Θεού, που δεν ξέρανε τι να κάνουνε κι ο καημένος ο κύριος Δειχταόλας τούς εντρεπόταν να κάνει παρέα επειδή αυτόν τον ίδιο περιέργως δεν τον είχανε διόλου ακουμπήσει τα ζωύφια, έτσι που αισθάνονταν ένοχος, και συνάμα αύτός έφταιγε που είχε τη λαμπρή ιδέα «επιστροφή στη φύση», γι’ αυτό αποχωρίστηκε κι έκανε βόλτες μόνος του στα γύρω πιιρθένα δάση πολύ σκεφτικός.

Έτσι λοιπόν τον κιαλάρισε από μακριά η γυμνή Ζούλα, η Βασίλισσα των Νάνων, που ήταν μια ξανθιά νταρντανογυναίκα βασίλισσα των νάνων όπου η φυλή τους εζούσε κάπου εκεί κοντά στην πυκνή ζούγκλα. Αυτοί είχαν βρει τη Ζούλα μωρό τυλιγμένη σε μια καμηλό κουβέρτα όταν έπεσε από ένα αεροπλάνο που περνούσε και έγειρε και ξέφυγε το μωρό απ’ τα χέρια μιας παραμάνας δίπλα σε ανοιχτό φινεστρίνι. Όταν μεγάλωσε λοιπόν και άρχισε να νταρντανεύει την έκαναν βασίλισσα οι νάνοι και στις ιεροτελεστίες τους την προσκυνούσαν όλη η φυλή και τραγουδάγανε «Απόψε κάνεις μπάμ, σε βλέπουν και φρενάρουνε και σταματούν τα τραμ». Την αγαπούσαν δε πάρα πολύ άντρες και γυναίκες, μικροί και μεγάλοι της φυλής των νάνων.

Μόλις μπάνισε τότε η Ζούλα τόν κύριο Δειχταόλα που συνέβαινε να έχει ανδροπρεπέστατην κορμοστασιά και ηρωικό προφίλ και μπροστά προικισμένος αρκετά απ’ τη φύση -και η Ζούλα ήταν στην άνθιση της θηλυκότητάς της- άρχισε να ιδρώνει στις μασχάλες. και ανάμεσα στα σκέλια δηλαδή τον ερωτεύτηκε ακαριαία, και όταν τον έφτασε τρέχοντας και παρουσιάστηκε εμπρός του πλησιάζοντας νωχελικά, κατάλαβε από την ταχεία στύση του – γιατί εγνώριζεν από τέτοια, όπου γινόντουσαν μεταξύ των νάνων – ότι και εκείνος την ηγάπησε σφόδρα κεραυνοβόλα και τότε αρπαχτήκανε και σκιστήκανε επιτόπου μέσα στις φτέρες και τα ζουζούνια. Μόλις συνέφεραν του έδωσε η Ζούλα την προίκα της που ήταν δύο χούφτες διαμάντια και ζαφείρια και ρουμπίνια βασιλικά μέσα σε ένα πουγκί κι ο Δειχταόλας την επήρε και γύρισε στους υπόλοιπους ξεβράκωτους και τότε τους έδωσε αρκετά για να δυνηθούν να φτάσουν πίσω στην πατρίδα τους και να έχουν να ζήσουν πλουσιοπάροχα διά βίου. Όσο για τόν κύριο Δειχταόλα και την Ζούλα τη Βασίλισσα των Νάνων, εγύρισαν ερωτευμένοι στους νάνους και έζησαν στο παλάτι τους, εκείνοι σαν βασιλείς και ημείς στο φτωχικό μας.

(Από τον Μυθογράφφ)

*************************************************************************************************************

Οι αρχαίοι Έλληνες Ήταν Αραπάδες

Τήν ἐποχή τῶν Ἀνατρεπτικῶν Ἀποκαλύψεων, μεταξύ τῶν ἄλλων ἀνεκαλύφθη, ἀπό κάποιους καθηγητές τῆς ἐπαρχίας στήν Ἀμερική καί κάτι τό ὁποῖον ἐπροκάλεσε τόσο μεγάλη ἀναμπουμπούλα πού ἀρκετοί παραδοσιακοί ἱστοριοδῖφες τά παράτησαν κι ἔγιναν ὑδραυλικοί ἤ τσαντάκηδες ἄν τύχαινε νά εἶναι νέοι στήν ἠλικία, μερικοί δέ  Ἕλληνες πατριῶται αὐτοσκοτώθηκαν ἀπ’ τήν ἀπελπισίαν τους.

Λοιπόν, ἀπό ἔρευνες ἀμέρικαν στάιλ καί ἀκράδαντα στοιχεῖα ἠλεκτρονικῶν ὑπολογιστῶν ἀπεδείχθη πώς οἱ Ἀρχαῖοι Ἕλληνες δέν ἦνταν αὐτοί πού νομίζαμε ὥς τότε καί πού δείχνουν τά ἀγάλματα καί τά ἀγγεῖα καί τά κείμενα, ἀλλά ἀντίθετα ἐπρόκειτο γιά ἀραπάδες, πού εἶχαν ἔρθει λαθρομετανάστες, ἀφοῦ πρῶτα ἀνέπτυξαν τόν πολιτισμό τῆς Ἀρχαίας  Αἰγύπτου ὥς πού βαρέθηκαν ἐκεῖ.

Μετά πέρασαν στήν Κρήτη καί μετά στήν κυρίως Ἑλλάς, ἀλλά ἐπειδή φοβόντουσαν τούς βάρβαρους σκυλομούρηδες λευκούς τοῦ βορρᾶ σκαρφίστηκαν κόλπο νά πασπαλίζονται μέ ἀλεύρι ὅλοι, ἄντρες γυναῖκες καί παιδιά, ἐπί πέντε ἕξι αἰῶνες γιά νά μπορέσουν μέ τήν ἡσυχία τους νά ἀναπτύξουν τόν «ἑλληνικό» πολιτισμό πού θέλανε πάρα πολύ νά τό κάνουν ἀπό καλοσύνη.

Στήν ἀρχή λοιπόν μέ φαρίνα, ἀργότερα πιό σταθερό ἄσπρισμα μέ ἐξελιγμένες ὀργανικές μπογιές, φαινόντουσαν πιό λευκοί κι ἀπ’ τούς ἀληθινούς λευκούς – πού ἦνταν λέει οἱ περισσότεροι ἀνθρωποφάγοι – καί ἀνάπτυξαν ὅλον τόν κλασσικό πολιτισμό τῆς Ἑλλάδος πού ἔδωσε τά φῶτα στήν Ἀνθρωπότητα καί αὐτοί γέννησαν ὅλους τούς κορυφαίους τῆς ἐποχῆς, ὅπως τόν Ἡρακλῆ, τόν Ἀχιλλέα, τόν Ἡράκλειτο, τόν Σωκράτη, τόν Πλάτωνα, τόν Ἀριστοτέλη, τόν Σόλωνα, τόν Λεωνίδα, τόν Περικλῆ, τόν Μέγα Ἀλέξανδρο – ὁ ὁποῖος ἦταν μιγάς Σκοπζιανός – καί ὅλους τούς ἄλλους ἥρωες, σοφούς καί ἡγέτες οἱ ὁποῖοι ὅπως εἴπαμε δέν ἦταν παρά ἀραπάδες πασπαλισμένοι ἄσπροι πού φοράγανε χλαμύδες καί περικεφαλαῖες.

Μόνον δέ στά Ἱερά Μυστήρια, π.χ. Ελευσίνια, ξεπλενόντουσαν ὅσο κρατοῦσε ἡ μύηση καί οἱ τελετές, γι’ αὐτό καί δέν ἔπρεπε νά τά ἀποκαλύπτει, τό τί λάβαινε χώρα ἐκεῖ, ποτέ κανέναν ἀπ’ τούς μυημένους.

Βρέθηκε μάλιστα και μια αναφορά σε αρχαία περγαμηνή των ελληνιστικών χρόνων, που μιλάει για ένα απολεσθέν έργο του μαυρο-Αριστοφάνη, όπου δινόντουσαν από τον κωμωδιογράφον οδηγίες διά την εμφάνισιν του χορού, τα μέλη να μην ασπρίζονται παρά να παρουσιάζονται μαύροι με λευκούς χιτώνες, μόνον να ασπρίζουν ένα οβάλ γύρω απ’ το στόμα τους, απαράλλαχτα όπως παρουσιάζονταν στα αμερικανικά βαριετέ στο παρελθόν αυτές οι ομάδες χορευτών-τραγουδιστών με μπάντζο και έτσι μακιγιαριζόταν στις εμφανίσεις του και στις ταινίες του και ο Αλ Τζόνσον, ο λεγόμενος Τραγουδιστής της Τζαζ.

Ουδέν καινόν υπό τον ήλιον, όπως είπε και άλλος αρχαίος αράπης.

Ο δε μαυρο-Αριστοφάνης ονόμαζε τα μέλη ειδικά αυτού του είδους του χορού, δικής του πρωτοτυπίας, «σκυλάραπες».

(Από τον Μυθογράφφ)

54 Σχόλια to “Πάνος Κουτρουμπούσης (1937-2019)”

  1. dryhammer said

    Καλημέρα,
    Ευχαριστώ Νικοκύρη,
    Γαίαν έχεις (ναι με «ει» κι όχι με «οι», οτι την έχει εξασφαλίσει) ελαφράν, Πάνο.

  2. Γιάννης Ιατρού said

    Καλημέρα κι απ΄εδώ
    (σ΄ όσους αναπνέουν, στους υπόλοιπους καλή αντάμωση …)

  3. voulagx said

    «Εn αγκαλιά de Κρισγιαούρτι y otros ταχυδράματα y otros historias περίεργες»
    Το ειχα διαβασει πριν απο … κατι χρονια. Καπου πρεπει να ειναι στην υπογεια μυστικη βιβλιοθηκη μου, αν δεν εχει πεσει θυμα της πατροπαραδοτης ελληνικης βιβλιοφιλιας. Ωραιος τυπος.

  4. voulagx said

    #2: Καλημερα ρε κακοψυχε! (Παιρνεις παρουσιες;) 🙂

  5. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια!

    Το τελευταίο διήγημα το είχα ανεβάσει με λειψό το τέλος, αλλά εγκαίρως το συμπλήρωσα.

  6. Δεν μπορώ να βρώ που έχω βάλει το «Εn αγκαλιά de Κρισγιαούρτι…» αν και ψάχνω μήνες. Αν υποψιαστώ πως μου το βούτηξαν…

  7. Καλημέρα

    Τα διάβασα αλλά δεν είναι το είδος γραψίματος που με συγκινεί

  8. Aghapi D said

    » οι Γιαπωνέζοι ιδιοχτήτες της Ακροπόλεως» Κάτι ήξερε. Και βλέπεις τους γιαπωνέζους τουρίστες να βγάζουν συνεχώς φωτογραφίες Σε λίγα λεπτά έχουν ξεχάσει από πού πέρασαν και τί φωτογράφισαν.

    Ο Χρηστάκης ήταν περήφανος για το δηλητήριό του και για την ικανότητά του να δημιουργεί εύστοχες σύνθετες λέξεις. Τού χρωστάμε το «καρεκλοκένταυρος» και το «οσφυκάμπτης» (έτσι έλεγε, τουλάχιστον). Καμάρωνε που κατηγόρησε τον Άσιμο πως «ξεπουλήθηκε για ένα κουστούμι» και πως ο Άσιμος όχι μόνο δέν ενοχλήθηκε αλλά το έκανε και στίχο σε τραγούδι 🙂
    Δέν είμαι βέβαιη αν είχε πλήρη επίγνωση τού πόσο δηλητηριώδης ήταν αλλά αυτό το «ένα κοντό βατραχοειδές υποκείμενο» το είχα ακούσει να το λέει χαμογελώντας όταν μού έδωσε να διαβάσω το «Εn αγκαλιά de Κρισγιαούρτι…» λέγοντας πως πρόκειται για σπουδαία σάτιρα. Το χιούμορ μου τότε ήταν διαφορετικό και δέν μπόρεσα να εκτιμήσω το βιβλίο στην ώρα του. Αργότερα το απόλαυσα

  9. Καλημέρα.
    Ένα μεσημέρι καλοκαιριού , πάνε χρόνια, καθόμουν σε εξωτερικό τραπέζι, στο παραδοσιακό καφενείο «Η Μουριά», στη συμβολή Χ. Τρικούπη και Καλλιδρομίου, στα Εξάρχεια. Το καφενείο ήταν γεμάτο όλο, όπως συμβαίνει κάθε Σάββατο που έχει την περιώνυμη λαϊκή της Κλαιιδρομίου, εγώ ήμουν μονάχος περιμένοντας το έτερον ήμισυ. Ο καφετζής με ρώτησε αν επιτρέπω να κάτσει ένας κύριος μαζί μου και δέχθηκα φυσικά, ήταν ο Π. Κουτρυμπούσης (με κάτι τσάντες) που με ευχαρίστησε ευγενικά και όταν του απάντησα πως εγώ τον ευχαριστούσα για τα βιβλία κ.λ.π.εξεπλάγη ευχάριστα και χαμογέλασε με συστολή. Πιάσαμε την κουβέντα περί διαφόρων θεμάτων, π.χ. μου έλεγε πως ο χρόνος είχε αρχίσει να τον κάμπτει σωματικά. Ήρθε η κουβέντα για τα γκράφιτι που έχουν σκεπάσει τον τόπο απ’ άκρου εις άκρον, έως 1ου ορόφου στα Εξάρχεια – όχι τα ευδιάκριτα συνθήματα ή τα εικαστικά, αλλά αυτά τα ακατάληπτα/ακαθόριστα, συμφωνήσαμε ότι δεν είναι ωραία και τα χαρακτήρισε «μουτζουρογκράφιτι». Μου έκανε εντύπωση που ένας άνθρωπος με οπωσδήποτε πρωτότυπη οπτική σε αυτά τα θέματα, έβλεπε με τέτοιο μάτι το συγκεκριμένο ζήτημα και καθώς έχω την ίδια άποψη, χρησιμοποιώ τον όρο έως σήμερα. Άλλοi βέβαια, έχουν άλλη γνώμη. Ας είναι αναπαυμένος.

    Χρήστος Δ. Τσατσαρώνης
    http://www.badsadstories.blogspot.gr
    http://www.badsadstreetphotos.blogspot.gr

  10. Γιάννης Κουβάτσος said

    Παιζω-γράφος (καταπώς χαρακτήριζε τον εαυτό του ο Πεντζίκης) ήταν ο Κουτρουμπούσης και σ’ αυτό ακριβώς συνίσταται η όποια γοητεία της γραφής του. Μου αρέσει από τα βιβλία η «Ταβέρνα του Ζολά, όπου πάνε και τρώνε οι Άθλιοι του Ουγκώ και ο Ηλίθιος του Ντοστογιέφσκι. Ένα από τα ποιήματά του:

    «Αίσθημα μελαγχολίας, άπειρο,
    αυτή τη φορά γεννημένο
    κοντά σε βυσινιά ξεθωριασμένα ερείπια
    όπου τη νύχτα
    ρομπότ αγωνίζονται στο τρέξιμο
    και ξεπερνιόνται
    μεταξύ τους
    αιωνίως, ενώ
    οκνηροί θεατές ζητωκραυγάζουν
    και αντίλαλοι της Εξαφάνισης
    αντηχούν
    μέσα από πολύχρονα κενά
    εντόσθια πόλεων»

  11. sarant said

    8-9 Ευχαριστούμε για τις μαρτυρίες!

  12. Παναγιώτης Κ. said

    Ξεχωριστή γραφή!

  13. ΣΠ said

    9
    Το μουτζουρογκραφίτι το αναφέρει και στην συνέντευξή του στην lifo.

  14. Theo said

    Καλημέρα!

    Ευχαριστώ για τη γνωριμία με αυτόν τον ιδιόρρυθμο και ξεχωριστό ποιητή.
    Μου αρέσουν το ύφος, το χιούμορ κι ο σαρκασμός του.

    Αλλά όπως λέει ο ίδιος, δεν ανήκε στο κίνημα μπητ:
    Μπητ όχι. Γιατί η δική μου δουλειά δεν ήταν ποτέ μπητ.

  15. Πουλ-πουλ said

    Αυτό το «οι αρχαίοι Έλληνες Ήταν Αραπάδες» μου φαίνεται σαν παρωδία της γνωστής θεωρίας της Λέφκοβιτς περί αφροκεντρισμού και μαύρης Αθηνάς, που είχε κάνει θραύση προ εικοσαετίας.

  16. Αρλουμποκυνηγός said

    Το τελευταίο κείμενο του Κουτρουμπούση («Οι αρχαίοι Έλληνες Ήταν Αραπάδες») δείχνει σαφώς ότι ο μακαρίτης υπαρχηγός του Σίμου του Υπαρξιστή ήταν κάργα ελληνόψυχος. Ο Κουτρουμπούσης αναφέρεται στην περίφημη θεωρία της «Μαύρης Αθηνάς» του Βρετανού σινολόγου Martin Bernal (1937 – 2013) και την απάντηση που του έδωσε με σειρά βιβλίων η 84χρονη Αμερικανοεβραία ελληνίστρια Mary Lefkowitz

    Δεδομένου ότι το παρόν Ιστολόγιο ουδέποτε έχει ασχοληθεί με το τεράστιο θέμα της «Μαύρης Αθηνάς» στα 10 χρόνια λειτουργίας του, εμείς οι καινούργιοι αναγνώστες δεν ξέρουμε την άποψη του κ. Σαραντάκου: Συμφωνεί ή διαφωνεί με την θεωρία του Μπερνάλ; Αν κρίινω από τα απανωτά δημοσιεύματα της «Αυγής» ΥΠΕΡ του Μπερνάλ, καταλήγω στο συμπέρασμα ότι ο κ. Σαραντάκος συμφωνεί: Οι αρχαίοι Έλληνες έκλεψαν τα πάντα από την Αφρική

  17. ΣΠ said

    Η κινηματογραφική βάση δεδομένων IMDB τον έχει σε δύο καταχωρίσεις:
    https://www.imdb.com/find?ref_=nv_sr_fn&q=Koutroubousis&s=all

  18. basmag said

    Θαυμαστής του από τα σεβεντις. Θυμίζω εκτός από το ΚΔΩΑ (που χαρακτήριζε τα αγόρια) και το ΟΦΟΓΚ (που χαρακτήριζε τα κορίτσια) : Όπου Φυσάει Ο Γκόμενος.

  19. Γιάννης Ιατρού said

    Κι εδώ μιά δημοσίευση (Πάνος Kουτρουμπούσης, ο μυθογράφος) του Αλ. Ασωνίτη (στην Ελευθεροτυπία της 10ης Δεκ.του 2011)

  20. ΣΠ said

    Οι συνδυασμοί των 5 εξωγήινων σε ζεύγη είναι:

    Όμως, σε κάθε ζεύγος, το κάθε μέλος έχει μια φορά ενεργητικό και μια παθητικό ρόλο, άρα επί 2. Οπότε, ο συνολικός αριθμός συνδυασμών είναι πράγματι 20.

  21. Γιώργος Γιαννόπουλος said

    Ισχύει ότι παρωδεί τη θεωρία του μπερναλ. Στο ίδιο βιβλίο (μύθογραφφ) υπάρχει και το διήγημα » Μπανπουμπλικ ντε Μασεντονί» όπου αποκλαεί τους «σκοπζανούς» κλαφτοκοτάδες, ξυπόλητους κλπ. Όμως επειδή πάντα χρησιμοποιεί ως αφηγητής τη γλώσσα των ηρώων του, πιθανόν η ειρωνεία και στις δυο περιπτώσεις να πιάνει και τα γραφόμενα εκείνης της εποχής στην ελλάδα για τη μαύρη αθηνά και το μακεδονικό

  22. Μουτζουρογκράφιτι

  23. Μαϊμουδογκράφιτι

  24. tamistas said

    Γεια σας. Ένα από αλλού κατευόδιό μου στον Κουτρουμπούση:

    να κατευόδιο στον πάνο κουτρουμπούση
    που δεν τον πέτυχα ποτέ μου σε τσιμπούσι
    βάζω τον πίνακά του τον ουρανομάγο
    κι ίσως στα μέλλοντα μαζί του να συμφάγω
    σαν τα τινάξω σε καμιά μικροκραιπάλη
    που θ απαγγέλουμε ποιήματ α π το πάλι

    Ο «Ουρανομάγος» του 1967 βρέθηκε στη και στη Biennale του 2011 στη Θεσσαλονίκη.
    https://biennale3.thessalonikibiennale.gr/artists/Panos_Koutroubousis/&fbclid=IwAR153WygdROIEPRlKVpWh_Wj3j-PjJeu8VAS_wcKMIthAOHaa3aHPJg4YBs

  25. mitsos said

    Άρα
    να και η εξήγηση που έψαχναν κάποιοι …
    Έφτιαχναν όλα τα αρχαία αγάλματα ανδρών μικροτσούτσουνα για να μην καταλάβει κανείς πως ήταν αραπάδες 🙂

    Δεν το ήξερα μπιτ για μπιτ τον κ. Κουτρουμπούση και κατάλαβα πως είχα χάσει πολλά πμιυ ληροφορίας . Τώρα όμως δίνοντας βάση σε όσα διάβασα εδώ ( και λίγα που έψαξα μοναχός μου στο διαδίκτυο ) σακουλεύομαι πως ο κ. Π. Κουτρουμπούση όχι μόνο απόλαυσε την ζωή του αλλά έδωσε και αξία στον κόσμο του …

    Μάθαμε πάλι …
    Ευχαριστούμε Νίκο

  26. aerosol said

    Συγκινήθηκα πολύ -και ευχαριστώ Νίκο που αφιέρωσες ανάρτηση στον Πάνο Κουτρουμπούση.
    Στα λίγα έργα του θα προσθέσω το «Η ταβέρνα του Ζολά» (εκδόσεις Ιστός, 1997).
    Εκτέθηκα νωρίς στα ταχυδράματα και τις historias περίεργες, και μπορώ να πω πως άλλαξαν τον τρόπο που έβλεπα τον γραπτό λόγο, ίσως ακόμα και τον τρόπο που παρατηρούσα τον κόσμο
    Λυπάμαι που δεν αξιώθηκα να τον ευχαριστήσω από κοντά. Ιδιαίτερη μορφή, ιδιαίτερη πένα, σπουδαία φιγούρα μιας παρέας που θεωρώ πως έβαλε το ελληνικό στοιχείο σε μια πολύ πρωτοποριακή και διεθνή γλώσσα. Θα βρίσκεται πάντα στη μικρή παρέα των προσωπικών μου «ειδώλων».
    [Βάζω εισαγωγικά γιατί και οι διάσημοι και οι άσημοι εξ αυτών δεν είναι σταρ, είναι απλά άνθρωποι με μεγάλο ταλέντο που αντιμετώπισαν με σοβαρότητα (αλλά και ελαφράδα!) αυτό που έκαναν.]

    ΥΓ: Φαίνεται πως θα περιμένω για πάντα την «τεράστια συγγραφική εργασία που θα εκτελέσει αργότερα», με σπουδαία άγραφτα έργα, όπως τους… Μενιδιάτες του Διαστήματος ή το Σκάσε Βλάκα!

  27. nikiplos said

    Καλησπέρα… sui generis ο γραφιάς της σημερινής ανάρτησης… Κάποια σχέση θα είχε με το Τζιμάκο δεν μπορεί (του στυλ μέντορας-αντιγράφος)…
    Μου άρεσαν τα κείμενα… ιδιαίτερα αλλά ενδιαφέροντα…

    Τουλάχιστον αυτός ήταν ένας ορίτζιναλ Μπουκόφσκι πριν από τον Μπουκόφσκι, σε αντίθεση με τους εκατοντάδες μίμους του, που ξεπήδησαν κατόπιν, σε όλα τα μήκη και πλάτη…

  28. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    Οι παροικούντες περί την Δεξαμενή (1978-1982), γνώριζαν τον Πάνο Κουτρουμπούση και το Εn αγκαλιά de Κρισγιαούρτι y otros ταχυδράματα y otros historias περίεργες.Το έργο του Κουτρουμπούση είναι ένα μίγμα σουρεαλισμού, λαϊκής αφήγησης, καθαρεύουσας, επιστημονικής φαντασίας, κόμικς, λεξιπλασίας και μπητ αισθητικής.

    Δυστυχώς το underground, ακόμη και το ελληνικό underground δεν είχε μεγάλη συνάφεια με το συντηρητικό φοιτηταριό των 70’s και early 80’s (κατά 70% από την επαρχία μεγαλωμένο την εποχή της δικτατορίας).

    Ακόμα και μεις που ρεπαμε 🙂 στον …ολισθηρό δρόμο του underground, είχαμε ….πολλές ελλείψεις.

    1.Ο Άντι Γουόρχολ υπογράφει ως παραγωγός με σκηνοθετη τον Paul Morrissey την διαβόητη καλτ τριλογία (1968-1972) «Σάρκα», «Κάψα» και «Σκουπίδια», όπου πραγματεύεται τον σαρκικό έρωτα με σαρκαστικά ωμό τρόπο, έτσι ώστε να αναγορευθεί σε πρόδρομο της πορνογραφικής παραγωγής των επόμενων δεκαετιών (ευτυχώς τα είδαμε το 1975 στο ΜΑΧ ΕΜΠ). Πιο πριν με την αλάνθαστη διορατικότητά του, ο Άντι δεν παρέλειψε να συλλάβει τους κραδασμούς του ροκ εντ ρολλ και να διαισθανθεί ότι και στο σύμπαν αυτό ήταν εφικτή μια ριζική επανεξέταση, μια αναίμακτη επανάσταση. Το 1965, έγινε ο στυλοβάτης και η ωστική δύναμη μιας μπάντας …τους υπέροχους Velvet Underground, κατ’ ουσίαν ένα εκρηκτικό κράμα ιδιοφυών μουσικών, όπως ο Τζον Κέιλ, βιολιστής και μαθητής του Τζον Κέιτζ, και ο Λου Ρηντ, …Στη μπάντα συμμετέχει, ύστερα από παρέμβαση του Άντι, η Παγερή Πριγκίπισσα του Σεξ, η ανοξείδωτη Nico. Επίσης, ο Γουόρχολ φροντίζει για σύνολο το στυλ των Velvet, και σχεδιάζει το εξώφυλλο για το πρώτο άλμπουμ του συγκροτήματος με την περίφημη πια μπανάνα.

    2. Σε σημαντικά έργα της τελευταίας περιόδου ο Αντονιόνι, ασχολείται με θέματα πραγματικοτητας, απελευθέρωσης και ταυτότητας Blow up (1966), Zabriskie Point (1970) και Επάγγελμα Ρεπόρτερ/The Passenger (1975) .
    (λ.χ. το Zabriskie Point (1970) είναι η ταινία που σηματοδοτεί την αναζήτηση της προσωπικής απελευθέρωσης, η ταινία σύμβολο για την ελευθερία του ατόμου….. Η μουσική του κλασικού πλέον ροκ συγκροτήματος των Pink Floyd γράφει ιστορία μέσα από το Zabriskie Point, ταινία που σηματοδοτεί τη δεκαετία του ’70. Εδώ η σκηνή του φινάλε που έμεινε στην ιστορία του κινηματογράφου, επηρεάζοντας και ταυτόχρονα συμβολίζοντας το χίπικο κίνημα…»

    3. Και ο πιο σχετικός με τον Πάνο Κουτρουμπούση είναι ο Τομ Ρομπινς , γνωστός στην Ελλάδα από το «Τρυποκάρυδος»,

    Στα βιβλία του Ρόμπινς, τα πιο αλλόκοτα πρόσωπα λένε τα πιο σημαντικά πράγματα στον κόσμο. Καουμπόισσες, πριγκίπισσες, αναρχικοί, επιστάτες, χρηματιστές, ο κάθε χαρακτήρας με τις ιδιαιτερότητες του σου ανοίγει έναν φαντασιακό κόσμο που κάποιες φορές θα ήθελες να είσαι μέρος του. Kάθε φορά ένα καινούριο παραμύθι που ξετυλίγεται, σε συνδυασμό με τη προκλητική, ασυμβίβαστη και πολυμήχανη γραφή του, σου αφήνει στο τέλος τη γλυκιά γεύση ενός ονείρου που τελείωσε.

    «Αμάντα, το κορίτσι της γης», «Ακόμα και οι Καουμπόισσες Μελαγχολούν», «Τρυποκάρυδος», «Το Άρωμα του Ονείρου», «Ο Χορός των Εφτά Πέπλων», «Μισοκοιμισμένοι μες στις Βατραχοπιτζάμες μας», «Αγριεμένοι Ανάπηροι Επιστρέφουν από Καυτά Κλίματα», «Villa Incognito», «Αγριόπαπιες πετούν ανάστροφα», «B is for beer».

    Δέχομαι λοιπόν το αφιέρωμα στον Πάνο Κουτρουμπούση ως… απολογία των πρώην νεολαίων της σκουριασμενης 🙂 αριστεράς των 70’s που γνώρισα καλά.

  29. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα, με τα σχόλιά σας προσθέτετε ψηφίδες στο μνημόσυνο του Κουτρουμπούση.

  30. Αγγελος said

    Πουλ-Πουλ (15), η «γνωστή θεωρία περί αφροκεντρισμού και μαύρης Αθηνάς, που είχε κάνει θραύση προ εικοσαετίας» πολεμήθηκε από τη Μαίρη Λέφκοβιτς, η οποία, καθηγήτρια κλασικής φιλολογίας στο Wellesley, έφριξε όταν αντιλήφθηκε πόση υπόγεια (τότε) διάδοση είχαν, και έκανε τον κόπο να αναζητήσει τις ρίζες της (μεταξύ άλλων σε ένα μυθιστόρημα του 18ου αιώνα!) και να την ανασκευάσει.

  31. Πουλ-πουλ said

    30
    Έτσι είναι, ας με συγχωρήσει η Λέφκοβιτς.

  32. Γιάννης Ιατρού said

    30: Α μπράβο.
    Ο τίτλος του βιβλίου της Λέφκοβιτς, «Not out of Africa», σημαίνει κατά λέξη «Όχι από την Αφρική».
    Επειδή όμως για το ελληνικό κοινό αυτό δεν λέει και πολλά πράγματα, προτιμήθηκε στην Ελληνική έκδοση ο περισσότερο επεξηγηματικός τίτλος, «Η Μαύρη Αθηνά, μύθοι και πραγματικότητα ή οι παραποιήσεις του αφροκεντρισμού», που εκφράζει και την ουσία του προβλήματος.
    Θα ήταν όμως πολύ πιο σωστό να είναι ο υπότιτλος («οι παραποιήσεις του αφροκεντρισμού») στη θέση του κύριου τίτλου, αφού περιγράφει με ακρίβεια το θέμα, και να ακολουθούσε η παραπομπή στη Μαύρη Αθηνά του Μπερνάλ (ή όλα αυτά να ήταν υπότιτλοι στον τίτλο που η συγγραφέας είχε δώσει).

  33. sarant said

    32 Το κακό με τον τίτλο της ελληνικής εκδοσης είναι πως λειτουργεί και παραπλανητικά ως προς την πατρότητα της ιδέας της Μαύρης Αθηνάς.

  34. Η lifo δημοσιεύει (από ενωρίτερα απόψε) και μία βιντεοσυνεύντευξη του Πάνου Κουτρουμπούση, όπου μεταξύ άλλων αποφαίνεται: «Ούτε μισοάδειο ούτε μισογεμάτο – το ποτήρι είναι απλά μισό». Επίσης εξηγεί τη σχέση του με τη γλώσσα, στα γραπτά του.

    Χρήστος Δ. Τσατσαρώνης
    http://www.badsadstories.blogspot.gr
    http://www.badsadstreetphotos.blogspot.gr

  35. Γιάννης Ιατρού said

    33: Όντως.
    Ο Μπερνάλ, εκτός των ΑΗΠ τα έχει βάλει και με τον (άλλο) περιούσιο λαό, η δε Λέφκοβιτς έχει από ΄κει καταγωγή. Οπότε ο Μπερνάλ μάλλον είχε από χέρι κακό χαρτί … 🙂

  36. Ιάκωβος ο Αδελφόθεος said

    Καλησπέρα σας από Ιλλινόϊ,

    1) Στις 12.42 (σχόλιο 15) ο σχολιαστής Πούλ-Πούλ πετά την ανιστόρητη αρλούμπα ότι η ελληνόψυχη Εβραία Μαίρη Λέφκοβιτς ήταν η θεωρητικός του Αφροκεντρισμού. Χρειάστηκαν 8 ώρες και 21 λεπτά για να βγεί (σχόλιο 30) ο σοφός Νέστωρ του Ιστολογίου κ. Άγγελος και να διασώσει την εγκυρότητα του παρόντος Ιστολογίου.

    ΔΙΕΡΩΤΩΜΕΘΑ: Ο Ιατρού, ο Πέπες, ο Blog-oti-nanai, ο κύρ Σταύρος και οι λοιποί κυνηγοί λαθών (που όταν εμείς κατουρήσουμε λιγάκι στραβά βγαίνουν αμέσως και μάς διορθώνουν) τί έκαναν τόσες ώρες; Εδέφοντο;

    2) Το Επιτελείο μας καλεί τον κ. Σαραντάκο να συμπεριλάβει στα τεφτέρια του προσεχούς Σαββάτου δύο κορυφαίες ΓΚΑΦΕΣ που διέπραξε σήμερα στις 10.30 το πρωΐ στην εκπομπή «Ακραία Φαινόμενα» των Τ. Χατζή + Δ. Καμπουράκη στον «Σκάϊ» ο πολυδιαφημισμένος Ιστορικός του Ρωμέικου, Θάνος Βερέμης, που επί Νουδούλας είχε διατελέσει και Γενικός Δερβέναγας της Ανωτάτης Παιδείας.

    Το Επιτελείο μας απομαγνητοφωνεί από το 1:16:11 έως 1:16:44 του βίντεο…

    ΘΑΝΟΣ ΒΕΡΕΜΗΣ: «Ο Κολοκοτρώνης τα είχε με την Μπουμπουλίνα…»
    Δ. ΚΑΜΠΟΥΡΑΚΗΣ: «Τα είχανε;»
    Θ. ΒΕΡΕΜΗΣ: «Βέβαιααα!.. Η Μπουμπουλίνα ήταν χήρα δίς. Ο Μπούμπουλης ήταν ο πρώτος, ο δεύτερος ήτανε… ξεχνάω το όνομά του. Και της άφησαν περιουσία σοβαρή. Δηλαδή, τα πλοία δεν ήταν παραμύθια, είχε Στόλο. Ήταν και θηρίο ανήμερο αυτή…»
    Τ. ΧΑΤΖΗΣ: «Και τάχανε με τον Κολοκοτρώνη;»
    Θ. ΒΕΡΕΜΗΣ: «Δύο θηρία σμίξανε…»

    ΙΔΟΥ πόσο μεγάλη αγραμματοσύνη βασιλεύει στο Ρωμέικο και ο αγαπητός κ. Σαραντάκος κοιμάται τον νήδυμον, προτιμώντας κάθε Σαββάτο να στηλιτεύει τις ανούσιες αγραμματοσύνες κάποιων παγκοσμίως αγνώστων: Ο Επικεφαλής της Ανώτατης Παιδείας επί Νέας Δημοκρατίας βγαίνει παραμονή 25ης Μαρτίου και δηλώνει ενώπιον χιλιάδων τηλεθεατών ότι ο Κολοκοτρώνης και η Μπουμπουλίνα είχαν ερωτικό δεσμό, πράγμα που δεν τεκμηριώνεται από καμμία πηγή. Ούτε κάν σαν κουτσομπολιό δεν αναφέρεται στο μνημειώδες δίτομο έργο του Κυριάκου Σκιαθά «Τα Ερωτικά του 21» (2014) ότι τα είχανε ο Κολοκοτρώνης με την Μπουμπουλίνα. Απλώς αργότερα γίνανε συμπεθέροι παντρεύοντας τα παιδιά τους, τον Πάνο Κολοκοτρώνη και την Ελένη Μπούμπουλη…

    Επίσης, στην ίδια πρόταση, ο ανιστόρητος Θάνος Βερέμης (σ.σ.: «βερέμης» στα τούρκικα σημαίνει «φθισικός, φυματικός, χλεμπονιάρης κλπ») δηλώνει πως ο Δ. Μπούμπουλης ήταν ο πρώτος σύζυγος της Μπουμπουλίνας, ενώ και ο τελευταίος απόφοιτος Παλαιού Σχολαρχείου γνωρίζει ότι ήταν ο δεύτερος. (Για περισσότερο ξεστράβωμα ΕΔΩ και ΕΔΩ

    ΤΟ ΕΡΩΤΗΜΑ ΕΙΝΑΙ: Θα τολμήσει ο κ. Σαραντάκος να ξεμπροστιάσει το προσεχές Σαββάτο τον ανιστόρητο ιστορικό Θάνο Βερέμη; Ή θα τηρήσει και πάλι σιωπήν παλαιάς Αρσακειάδος, όπως κάνει με τον φιλαράκο του τον Παντελή Μπουκάλα; Το Επιτελείο μας θυμίζει πως ο Θ. Βερέμης ήταν ο βασικός σεναριογράφος και επιστημονικός σύμβουλος την περίφημης σειράς του «Σκάϊ» για το 1821. Αυτό είναι το Ρωμέικο…

  37. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    Πάνος Κουτρουμπούσης – το κεντράκι του ταρζάν και άλλα παραμύθια

    Αυτός είναι ο δικός μας ροκ εντ ρολλ συγγραφέας, από κάθε άποψη: συγγραφική, νοοτροπιακή, τροποζωική. Υπέροχη μούρη του ολιγομελούς εγχώριου underground και του ακόμα ολιγομελέστερου ελληνικού μπιτ κινήματος, τραμ, μικρού βαν, ή ό,τι τέλος πάντων ήταν και κύλησε σε ολοδικές του(ς) διαδρομές. Ετούτο το πλουσιοβλάστητο τομάκι είναι η 4η στη σειρά αδιανόητη συλλογή «διηγημάτων» του Πάνου ή Πητ Κουτρουμπούση μετά τα En Αγκαλιά de Κρισγιαούρτι y otros Ταχυδράματα y Historias Περίεργες (Harvey 1978, Aπόπειρα 1987), Στον Θάλαμο του Μυθογράφφ (Απόπειρα 1992) και Η Ταβέρνα του Ζολά (Ιστός 1997) και δεν μπορούσε να μην είναι κι αυτό κάργα στο χιούμορ και την κοροϊδία, τον σουρεαλισμό και την επιστημονική φαντασία και φυσικά τίγκα στο ροκ εντ ρόλλ αίσθημα.

    106 βιογραφιστές λέξεις: Λιβαδειά 1937, λιώσιμο μπροστά στις μεγάλες οθόνες, έξοδος προς το όνειρο σπουδών κινηματογραφίας στην Ιταλία, επιστροφή στην Ελλάδα βοηθός σκηνοθέτη – προσγείωση στην αντικινηματογραφική πραγματικότητα, Λονδίνο για 30 χρόνια, BBC, Voice of America, ταξίδια εδώ κι εκεί. Δημιουργός ζωγραφικών έργων και εικαστικών, κάποια στιγμή και ψυχεδελικός σχεδιαστής του διαμερίσματος του ντράμερ των Jimmy Hendrix Experience Mitch Mitchell, κάποια άλλη σκαρωτής του εξωφύλλου «Μεταφοραί- Εκδρομαί ο Μήτσος» του Πουλικάκου, συ-συμμέτοχου στη σύνταξη του περιοδικού «Πάλι» μαζί και με τον Ν. Βαλαωρίτη, τον Τ. Δενέγρη και τον φίλο του ιδανικό αυτόχειρα Γιώργο Μακρή. Φανζινομέτοχος, περαστικός σε Αντί και Βαβέλ, μεταφραστής Ρότζερ Ζελάζνυ και εξωφυλλιστής Last Drive και Βαμβακάρη.

    Όπως σε όλα τα κείμενα του ΠΚ έτσι και σ’ αυτά (άλλα δημοσιευόμενα εδώ πρώτη φορά και άλλα ήδη σε εφημερίδες και περιοδικά – Κλικ, Συντέλεια, Μανδραγόρας, Ιδεοδρόμιο, Φαρφουλάς, Athens Voice, Νέα, Βήμα) τα πάντα μπορούν να συμβούν, μια γραμμή παραπέρα και μια σελίδα πιο κάτω. Άλλωστε όλα μπορούν να ξεκινήσουν από οπουδήποτε: ας πούμε από ένα ξέφωτο της Ροδεσιακής ζούγκλας και το εξοχικό μαγέρικο του Ταρζάν, που διαζευγμένος πια με την Τζέιν και συνδεδεμένος με μια αλλοτινή ιέρεια χορταριασμένου ναού μαζεύει όλες τις κατηγορίες «των ποτορουφηχτρών των πέριξ αγριότοπων και αποικιών» με στο βάθος κήπος (Το Κεντράκι του Ταρζάν). Ο αρχαίος Σάτυρος Μιστόκλης εκσφενδονίζεται κάθε τόσο απ’ τους θεούς στην Πεντέλη και περιπλανιέται βλέποντας τις συνεχείς μεταλλάξεις της φαρμακωμένης Απανθρώπολης χωρίς να βρίσκει τίποτα να σατυρίσει και να σατιρίσει. Ο Μάγος του Ακάλυπτου σεληνιάζεται εν μέσω του απάνθρωπου φαραγγιού των ακάλυπτων και των γύρω φωταγωγών συμπεριλαμβανομένων και των του ξενοδοχείου Η Σκληρή Ειμαρμένη.

    Ο Γιαπωνέζος στελεχάνθρωπος της πολυεθνικής Κουμάσι που βρίσκεται στην Αθήνα σ’ ένα μοναχικό τριώροφο στην Ιερά Οδό με μόνη παρέα μια ανύπαρχτη πιξελόφτιαχτη ποπ-ικόν βρίσκει την ευτυχία του μακριά από «τα γκεισάδικα για σαλαρισμάν» και εντός των εντόπιων καραοκικών ταβερνείων (Και Πάλι Αθήνα). Ο Γονδολιέρης του Μεσολογγίου γονδολίζει χωρίς επιβάτες στη λιμνοθάλασσα – σαν υπέροχη ταινία μικρού μήκους (κι απ’ αυτές πέρασε ο Πητ). Η Μποέμικη Ζωή σε μια μετακατεστραμένη γη θυμίζει αμερικανικά κόμικς και εικονογραφήσεις επιστημονικοφανταστικών περιπετειών (κι απ’ αυτά πέρασε ο Πητ). Στα σπαρταριστά δισέλιδα όπως πάντα κορυφαιουργεί, ιδίως στους Τυχερούς της Βασιλόπιττας και τις Κεφαλές των Δοξασμένων. Στην Αδελφή του μετανάστη δεν γράφει μόνο σαν τους πρωτομάστορες του είδους αλλά και δίνει το πιο φευγάδικο (σου ’κλεψα την λέξη Πητ) κείμενο για το θέμα.

    Αυτός είναι ένας Ζάππα της διήγησης κι ένας Μπήφχαρτ της λογοτεχνίας (ο πρώτος ξέρω ότι του αρέσει, για τον δεύτερο δεν παίρνω όρκο). Από εδώ και μπρος όπου διαβάσετε για «ταχυδράματα» θα ξέρετε ποιος συνέλαβε τον όρο και ποιος ετίμησε το περιεχόμενό του. Όλως τυχαίως και αυτή τη φορά αγνοήθηκε ή ξέφυγε από την ελληνική κριτική. Ευτυχώς για όλους μας και πάνω απ’ όλα, ευτυχώς γι’ αυτόν.

    Εκδ. Γαβριηλίδης, 2005, σελ. 235, με εικόνες του συγγραφέα. Η τελευταία φωτογραφία είναι του Δημήτρη Θεοδωρόπουλου από το ιστολόγιο του Bosko.

    https://pandoxeio.com/2010/06/06/koutroubousis/

    ΥΓ Συμπλήρωμα της αναρτησης

  38. aerosol said

    Να το πω κι αυτό: Ο άνωθεν κύριος Τσατσαρώνης διαθέτει ευάερο μπλογκ με φωτογραφίες. Μπήκα και πέρασα ωραία!

  39. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    ΕΝ ΑΓΚΑΛΙΑ DE ΚΟΥΤΡΟΥΜΠΟΥΣΗ: Καληνύχτα, Πάνο κι ευχαριστούμε για όλα – Η ιστορική συνέντευξη που είχε παραχωρήσει ο Πάνος Κουτρουμπούσης στον Αλέξη Καλοφωλιά για λογαριασμό του Merlin΄s Music Box την άνοιξη του 1995…

    Published: Wednesday, 20 March 2019 12:45
    Written by Alex K.

    […]

    Η ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΟΥ ΠΑΝΟΥ ΚΟΥΤΡΟΥΜΠΟΥΣΗ

    (‘Όπως δημοσιεύτηκε στο Merlin’s Music Box Νο 26, Ιούνιος 1995)

    Ο Πάνος Κουτρουμπούσης γεννήθηκε σε απόσταση 148.800.000 χιλιομέτρων από τον ήλιο, σε μιά περιοχή όπου ανακατεύονται οι θάλασσες με τις ξηρές, ιδιαίτερα γνωστή για τις ελιές, τα σταφύλια, τα σπασμένα μάρμαρα και το ότι ποτέ δεν πεθαίνει. Αργότερα διορίστηκε καλλιτέχνης πολυτεχνίτης και ερημοσπίτης και εντός και εκτός της περιοχής του, και, πάλι αργότερα, έγραψε δυό βιβλία, το «Εν Αγκαλιά de Κρισγιαούρτι y Οtros Ταχυδράματα y Historias Περίεργες» και το «Στον θάλαμο του Μυθογράφφ», που ως τώρα έχουν μεταφραστεί σε πολλές άγνωστες γλώσσες.

    Ακολουθώντας μιά άγρια παρόρμηση για κουβέντα με τον άνθρωπο, τα γραπτά του οποίου μου έχουν χαρίσει στιγμές αναγνωστικής έκστασης, βρέθηκα στο σπίτι του για μια συνέντευξη που και οι δύο πιστεύαμε πως θα κρατούσε μερικές ώρες. Η κούκλα βιτρίνας που θύμιζε κάτι ανάμεσα σε αρχαίο Έλληνα πολεμιστή και αστροναύτη, στην είσοδο του διαμερίσματος των Εξαρχείων, είχε διαφορετική γνώμη. Χρειάστηκαν 5 τρίωρα sessions, πολλά πακέτα τσιγάρα, καθώς και μιά ιδιαίτερα γοητευτική, για μένα, βουτιά στο αρχείο του Π.Κ, μέχρι να πούμε ό,τι, ναι, τελειώσαμε. Η λεπτομέρεια γινόταν ουσιαστική σ’ αυτήν την κουβέντα και η ουσία λεπτομερειακή.

    Την «βρώμικη» δουλειά της απομαγνητοφώνησης έκανε ο Γιάννης Καστανάρας. Τις μεταφορές των διορθώσεων έκανε ο Θοδωρής Κούτσης, ο οποίος είχε και την γενική επιμέλεια του στησίματος και της προσελήνωσης.

    Στο μεγαλύτερο μέρος της συζήτησης ήταν παρέα μας η Καίητ, η Ιταλοαγγλίδα σύντροφος του Πάνου. Την ευχαριστώ για την υπομονή της. Ο Πάνος Κουτρουμπούσης μιλάει αργά, χαμηλόφωνα, γλιστρώντας αδιόρατα κάθε τόσο στους «αλλόκοσμους» που είναι το σκηνικό των ιστοριών του. Αλλόκοσμους» τόσο καθημερινούς μα ταυτόχρονα και κοσμικούς, σαν αυτούς που βλέπουν τα μάτια μας, όταν μετατρέπονται σε macro φακούς, γεμάτους μνήμες. Ένας συνδυασμός παιδικότητας και ανεπιτήδευτης απλότητας χαρακτηρίζει την φυσική παρουσία του και βρίσκει τον δρόμο αβίαστα και στο έργο του: Ο εξάχρονος ανιψιός μου πετάει τη σκούφια του για τις ιστορίες του, όπως κι εγώ, όπως και πολλοί φίλοι μου. Όπως και άνθρωποι, πιστεύω, πολύ μεγαλύτεροι και αυτό, λέει κάτι…
    […]

    https://merlins.gr/index.php/blog/1121-de-2?fbclid=IwAR3qb10IGoX13xhWKf9Mur2oaSr3D1HPN_de4V9fJwg24_sg3XBz4GBBYvc

    ΥΓ Το καλύτερο αφιέρωμα που βρήκα.

  40. Alexis said

    #36: Προφανώς η επεξήγηση για το τι σημαίνει βερέμης στα τουρκικά προσθέτει επιπλέον ζωτικής σημασίας πληροφόρηση στην μνημειώδη αποκάλυψη του Σπαζαρχίδη.

  41. Γιάννης Ιατρού said

    16 β: Είσαι απρόσεχτος, είσαι και προπέτης και κοιτάς πάντα να κάνεις κακοπροαίρετη κριτική: Παλιά είχες και κάποιο ελάχιστο χιούμορ, αλλά από τότε που σε εγκατέλειψε η γραία Βατάλαινα, τό ΄χασες κι αυτό (μαζί με τ΄ άλλα αυγά και καλάθια)..
    Έχει γίνει συζήτηση εδωμέσα για την Λέκοβιτς/Μπερναλ δες λοιπόν εκεί τα σχόλια έγκριτων σχολιαστών, μπας και μάθεις κάτι.

  42. Γιάννης Ιατρού said

    41 (συνέχεια): Ξέχασα να αναφέρω τον τίτλο του τοτινού νήματος: Πώς ανέβηκε ο Ιάκωβος στο βουνό (και τι έκανε εκεί) Γάντι σου ΄ρχεται!!!! 🙂 🙂

  43. Ιάκωβος ο Αδελφόθεος said

    Αφελέστατε Ιατρού (42 + 41),

    μίλα ειλικρινά: Θεωρείς σωστό να αποσιωπηθεί (από τα Σαββατιάτικα μεζεδάκια) η αγραμματοσύνη του Βερέμη για τον υποτιθέμενο δεσμό Κολοκοτρώνη + Μπουμπουλίνας; Και μή μού πείς ότι του ξέφυγε, διότι ο πανάσχετος Βερέμης επανέλαβε την μπούρδα του λίγες ώρες αργότερα (8.15 μ.μ. της Κυριακής) στο Δελτίο του «Σκάϊ» με την Αντιγόνη Λυμπεράκη. Απομαγνητοφωνώ από το 36:15 μέχρι το 36:53 του βίντεο…

    Θ. ΒΕΡΕΜΗΣ: «Το όνομα που έρχεται στο μυαλό κάποιου που ψάχνει το 21, είναι ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης. Ήταν ένας στρατηγικός νούς από τους λίγους, ΠΑΝΑΣΧΗΜΟΣ στην εμφάνιση, ήταν κοντός, λένε ΑΛΛΟΙΘΩΡΟΣ ελαφρώς, το ένα του μάτι έφευγε λίγο, με μεγάλη μύτη, αδύνατος, πολύ αδύνατος, αλλά… είχε τρομερή φωνή. Δηλαδή έβγαινε και μίλαγε χωρίς μεγάφωνο και τον ακούγανε στην άλλη άκρη του κόσμου. Ε… με την Μπουμπουλίνα ΕΙΧΕ ΔΕΣΜΟ Ο ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗΣ, δεν είναι ευρύτατα γνωστό αλλά είναι αλήθεια. Ε… η Μπουμπουλίνα ήταν χήρα δίς…»

    ΣΕ ΕΡΩΤΩ κ. ΙΑΤΡΟΥ: Στα 70 χρόνια που ζείς σε αυτό τον πλανήτη είχες ξανακούσει ότι ο Κολοκοτρώνης ήταν ΑΛΛΟΙΘΩΡΟΣ + ΠΑΝΑΣΧΗΜΟΣ; Ποιός ιστορικός λέει αυτές τις μπούρδες του Βερέμη; Πού είναι ο ποντικός των βιβλίων, κ. Blog-oti-nanai να μάς απαντήσει αν ισχύει κάποιος απ’ όλους αυτούς τους ισχυρισμούς του εν αμαρτίαις γηράσαντος ιστορικού του «Σκάϊ»;

  44. Γιάννης Ιατρού said

    43: Λοιπόν έχω 100% δίκιο που στα σέρνω στο #41. Μα τελείως απρόσεχτος είσαι, δεν υποφέρεσαι. Και εξηγώ:
    Δεν ξέρω αν ο Νίκος το θεωρεί «μεζεδάκι» κλπ. αλλά όπως λες και εσύ την επανέλαβε και την Κυριακή. Μάλιστα,

    Αλλά δεν είδες τι γράφει κάτω-κάτω στο νήμα με τα μεζεδάκια (23/3) ο Νίκος;;; Αυτό:
    Και καλό εθνεγερτικό τριήμερο! Εγώ μάλλον θα εκδράμω κάπου στη Βεστφαλία, αλλά αύριο θα ανέβει κανονικά το άρθρο

    Όταν λοιπόν γράφεις (#42α, αρχή): …Και μή μού πείς ότι του ξέφυγε, διότι ο πανάσχετος Βερέμης επανέλαβε την μπούρδα του λίγες ώρες αργότερα (8.15 μ.μ. της Κυριακής).. και δεν σκέφτεσαι πως ήταν «οδοιπόρος» το όλο το Σαββατοκύριακο. πως θέλεις να σε χαρακτηρίσω, ε;

  45. sarant said

    Η αλήθεια είναι ότι τα περί Κολοκοτρώνη και Μπουμπουλίνας δεν τα βρήκα σε κάποια πηγή, με εξαίρεση ένα άρθρο του Βήματος. Σκέφτομαι μήπως κάποιος μπέρδεψε τα πρόσωπα και εννοούσε τον δεσμό Δημ Υψηλάντη και Μαντώς Μαυρογένους.

  46. Γς said

    45:

    >Η αλήθεια είναι ότι τα περί Κολοκοτρώνη και Μπουμπουλίνας δεν τα βρήκα σε κάποια πηγή

    Και θυμήθηκα την εποχή που σε σταματούσαν σε οδικές αρτηρίες για να σου πουλήσουν τα διάφορα.
    Με σταματάει λοιπόν ένας μάγκας. Δεν είχα καταλάβει ότι ήταν πωλητής και …

    -Αν μου πείτε τρεις ήρωες της επαναστάσεως θα σας χαρίσω μια εγκυκλοπαίδεια.

    -Τι λες ρε μεγάλε; Κι έκανα ότι σκεπτόμουν.

    Αργούσα και είπε να με βοηθήσει.
    Τον απέκρουα κανονικά.

    -Θεόδωρος, ελάτε Θεόδωρος…

    -Μπουμπουλίνας!

  47. avadista said

    Τάχανε, τάχανε.. να η πηγή:
    ……….
    τι του γέρου τα παιγνίδια
    σα νερόβραστα κρεμμύδια
    τι του γέρου τα κανάκια
    σα νερόβραστα σπανάκια
    τι του νιού τα παιχνιδάκια
    είναι μοσχοκαρυδάκια
    ………

  48. Γιάννης Κουβάτσος said

    Στα «ερωτικά του ’21» ο Κυριάκος Σκιαθάς αναφέρεται σε υποβόσκον ειδύλλιο μεταξύ Μπουμπουλίνας και Κολοκοτρώνη. Αυτό σε συνδυασμό με την πλούσια ερωτική ζωή της καπετάνισσας, ε, οδηγεί τον νου στο κακό. 😇

  49. Γιάννης Ιατρού said

    Για την Μπουμπουλίνα (La Bobline) πληροφορίες και στο:
    «Voyageurs européens sur les chemins de la guerre et de la paix du temps des Lumières au début du XIXe siècle» του Françoise Knopper όπου περιέχεται το «Le voyage en Grèce de Friedrich Theodor Vischer” του Michel Espagne …

  50. Αρλουμποκυνηγός said

    Μπράβο στον κύριο Σαραντάκο που βγήκε (45) και καυτηρίασε την αλητεία του Βερέμη. Προβλέπω να πέσει πολύ χοντρό κράξιμο το Σάββατο στα μεζεδάκια. Ούτε το Μακελειό του Χίου δεν θα τολμούσε να μιλήσει για δεσμό Κολοκοτρώνη – Λασκαρίνας Μπουμπουλίνας, μπάς και πουλήσει κανένα φύλλο παραπάνω. Κι όμως, ο γερο-Βερέμης το τόλμησε για να κάνει ακροαματικότητα ο Σκάι
    Ο κύριος Κουβάτσος (48) να βγει και να μας πει πού μιλάει για υποβόσκον ειδύλλιο ο Σκιαθάς. Έχω και τους δύο τόμους του και δεν βρήκα τίποτα. Αν ο Κολοκοτρώνης πηδούσε τη Μπουμπουλίνα, θα το είχαμε ακούσει από κάποιον όλα αυτά τα 200 χρόνια. Μήν είμαστε τόσο αφελείς κύρ Γιάννη μου

  51. Γιάννης Κουβάτσος said

    50: Έχω τους δύο τόμους στα Καμένα Βούρλα. Ανάγνωσμα της ξαπλώστρας. 😊 Στον πρώτο τόμο θυμάμαι πως το γράφει. Είναι από τα πράγματα που μένουν στη μνήμη, αφού κάνουν εντύπωση σε μας που μεγαλώσαμε θεωρώντας αγίους τους ήρωες του ’21. Να πέφτω τόσο έξω;

  52. π2 said

    Αγνοώντας το ύφος του αδελφόφαιου, ας πω άλλη μια φορά πως ο πρώτος τόμος της Μαύρης Αθηνάς του Μπέρναλ δεν είναι καθόλου για πέταμα, καθώς ασχολείται κυρίως με την ιστορία της αρχαιογνωσίας, ιδίως μεταξύ 17ου και αρχών του 20ου αι., κι έχει σαφώς δίκιο να επισημαίνει τον ευρωκεντρικό έως και ρατσιστικό πυρήνα πολλών παλαιών εκπροσώπων της αρχαιογνωσίας. Τα έκανε μαντάρα στα πραγματολογικά των δύο άλλων τόμων, καταλήγοντας λίγο πολύ σ’ έναν αντίστροφο ρατσισμό, αλλά μην πετάμε το μωρό μαζί με τ’ απόνερα που λένε.

  53. antonislaw said

    45 sarant

    «Η αλήθεια είναι ότι τα περί Κολοκοτρώνη και Μπουμπουλίνας δεν τα βρήκα σε κάποια πηγή, με εξαίρεση ένα άρθρο του Βήματος. Σκέφτομαι μήπως κάποιος μπέρδεψε τα πρόσωπα και εννοούσε τον δεσμό Δημ Υψηλάντη και Μαντώς Μαυρογένους.»

    Υπάρχει και μία αναφορά σε ένα άρθρο των Νέων του 1999
    της Νταλιάνη Μαρίας όπου λέει: «Ο έρωτας στα χρόνια της Επανάστασης του ’21 είναι μια σελίδα της Ιστορίας για
    την οποία ελάχιστα διασώζονται. Ακόμα και γι’ αυτούς τους διάσημους έρωτες του
    Κολοκοτρώνη για την Μπουμπουλίνα και του Υψηλάντη για τη Μαντώ Μαυρογένους οι
    μαρτυρίες και οι πηγές είναι περιορισμένες. «Αυτό το κομμάτι, οι σχέσεις
    δηλαδή των ηρώων της Επανάστασης, αλλά και γενικότερα ο έρωτας την ίδια εποχή
    αποτελούν ίσως χώρο εξερεύνησης» θα πει ο κ. Στέφανος Παπαγεωργίου, καθηγητής
    στο Πάντειο.»
    χωρίς όμως παράθεση σχετικής πηγής.

    https://www.tanea.gr/1999/03/23/greece/o-erwtas-sta-xronia-tis-epanastasis-toy-21/
    Επίσης ο καθ. Παν. Ήφαιστος διερωτάται στο άρθρο του «ΜΠΟΥΜΠΟΥΛΙΝΑ … Η «ΕΡΩΤΙΑΡΑ» (Π. Ήφαιστος)» το που δημοσιεύτηκε στα Νέα το 2002, που όπως λέει το συμπλήρωσε και το δημοσίευσε το 2015 και το αφιέρωσε στο νέο τότε πρωθυπουργό Τσίπρα, περί του ερωτομανούς της Μπουμπουλίνας και αν δοθέντος τούτου μπορούμε να αχθούμε σε συμπεράσματα:
    » Γιατί λοιπόν να μην ήσαν –αν ήσαν, όπως η «νέα ιστορία» θέλει να τονίζει– η Μπουμπουλίνα … «ερωτιάρα» ή «ερωτομανής» και ταυτόχρονα ηρωίδα;

    Δηλαδή όσες ερωτεύονται συχνά δεν δικαιούνται να είναι ηρωίδες;

    Ολοκληρώνω λοιπόν διερωτώμενος κατά πόσο δεν δικαιούμαστε να είμαστε ελεύθεροι-ανεξάρτητοι επειδή η Μπουμπουλίνα ήταν πολύ … ερωτιάρα. Μάλιστα, αυτό αν το πιστέψουμε υποστηρίζουν πλέον πολλοί, βοηθά την ειρήνη και σταθερότητα στις σχέσεις Ελλάδας Τουρκίας …

    Για να απαντήσω με την γλώσσα μερικών αριστεροδεξιοεθνομηδενιστών που βρέθηκαν μέσα στο ίδιο καζάνι softpower της μεταψυχροπολεμικής εποχής, δεν παραβιάζονται έτσι τα … ανθρώπινα δικαιώματα και τα … προσωπικά δεδομένα της Μπουμπουλίνας;!

    Άσε που με την δική τους λογική θα πρέπει να ορίσουμε μια διαβαθμισμένη ιεαρχία ερωτικών προτιμήσεων, ερωτικών διαστροφών, ερωτικών επιδόσεων και τα λοιπά, και σε αυτή την βάση, να αποφασίζουμε την ιεραρχία των ηρώων, των αξιωματικών του στρατού, των κρατικών λειτουργών, των πολιτικών προσώπων, των επιχειρηματιών και κάθε άλλου! Τι κατάντια! Προσθέτω.

    Η επιστημονικά ελλειμματική προσέγγιση της εθνομηδενιστικήςιστοριογραφικής ανεκδοτολογίας είναι όχι μόνο αυτοκαταστροφική αλλά και λογικά αβάστακτη.»

    https://piotita.gr/2015/03/26/%CE%BC%CF%80%CE%BF%CF%85%CE%BC%CF%80%CE%BF%CF%85%CE%BB%CE%B9%CE%BD%CE%B1-%CE%B7-%CE%B5%CF%81%CF%89%CF%84%CE%B9%CE%B1%CF%81%CE%B1-%CF%80-%CE%AE%CF%86%CE%B1%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%BF/

    Η αλήθεια είναι πάντως ότι δεν «πιάνω» καλά το επιχείρημα του Ήφαιστου…

    Πάντως κι εγώ έχω διαβάσει κάτι σχετικό, ότι δηλαδή υπήρξε όχι σχέση αλλά ερωτική συνεύρεση του Κολοκοτρώνη με τη Μπουμπουλίνα κατά τη συνάντηση τους στο ελληνικό στρατόπεδο κατά την άλωση της Τριπολιτσάς αλλά δεν μπορώ να ανασύρω από τη μνήμη μου πού. Πρόκειται μάλλον ούτε καν για ιστορικό ανέκδοτο αλλά για ιστορικό κουτσομπολιό, με ό,τι μπορεί να σημαίνει για την εγκυρότητά του.

  54. Και ένα διήγημα στη Lifo : https://www.lifo.gr/articles/book_articles/230693/me-ton-xitler-ston-ypogeio-ena-soyrealistiko-diigima-toy-panoy-koytroympoysi

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: