Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Ο Δημήτρης Κοσμόπουλος γράφει για τον Βαγγέλη Γιακουμάκη και γι’ άλλους που έφυγαν

Posted by sarant στο 14 Απριλίου, 2019


Τις Κυριακές βάζουμε θέμα λογοτεχνικό -που σημαίνει ότι σχεδόν πάντα βάζουμε πεζά ή, σπανιότερα, ποιήματα κάποιου παλιού ποιητή, ας πούμε του αγαπημένου μου Λαπαθιώτη ή του επίσης αγαπημένου μου Κοτζιούλα. Δεν θυμάμαι να έχουμε αφιερώσει ποτέ κυριακάτικο άρθρο σε σύγχρονο ποιητή, ενώ για σύγχρονους πεζογράφους δεν είναι σπάνια τα άρθρα έστω και με απλή ασχολίαστη παράθεση κάποιου έργου τους. Κάτι λέει αυτό ή για τα δικά μου γούστα ή για τη θέση της σύγχρονης ποίησης.

Σήμερα θα κάνω μιαν εξαίρεση και θα παρουσιάσω ποιήματα από ένα σχετικά καινούργιο βιβλίο, την πιο πρόσφατη ποιητική συλλογή ενός από τους αξιόλογους ποιητές μας, του Δημήτρη Κοσμόπουλου, το Θέριστρον, συλλογή που κυκλοφόρησε πριν από έξι μήνες περίπου σε πολύ προσεγμένη έκδοση από τις εκδόσεις Κέδρος. Είναι το ένατο ποιητικό βιβλίο του Κοσμόπουλου, που εδώ βλέπετε σύντομο εργοβιογραφικό σημείωμά του.

Επειδή εδώ λεξιλογούμε, πρέπει να σχολιάσουμε και τον τίτλο της συλλογής. Τι είναι το θέριστρον; Δεν είναι λεξιπλασία, όπως ίσως θα φανταζόταν κανείς. Η λέξη υπάρχει, στην αρχαία γραμματεία. Στον πληθυντικό, τα θέριστρα είναι η αμοιβή που πληρώνει κανείς στους εργάτες που θερίζουν. Στον ενικό όμως η λέξη έχει άλλες δύο σημασίες. Αφενός σημαίνει το εργαλείο του θερισμού, το δρεπάνι, από την άλλη όμως σημαίνει επίσης ένα ελαφρό θερινό ένδυμα. Και οι δυο λέξεις μαρτυρούνται στην ίδια πηγή, στους Εβδομήκοντα και επειδή ο Κοσμόπουλος είναι ποιητής με βαθιά χριστιανική πνευματικότητα έχει σημασία η πηγή. Νομίζω πως συνειδητά διάλεξε μια λέξη με δυο σημασίες -το δρεπάνι βέβαια παραπέμπει στον θάνατο, αλλά το καλοκαίρι, η θερινή στολή, στην αέναη συνέχεια.

Τις τελευταίες δεκαετίες συμβαίνει ένα αξιοπρόσεκτο φαινόμενο στα ποιητικά μας πράγματα, κι αυτό είναι η αναβίωση του παραδοσιακού, ισόμετρου στίχου. Το κίνημα αυτό ξεκίνησε, αν δεν σφάλλω, με την τριάδα Καψάλη-Λάγιου-Κοροπούλη και συνεχίστηκε από άλλους, ανάμεσά τους και νεότεροι, σαν τη φίλη μας Σοφία Κολοτούρου, ακόμα και νεότατοι, όπως ο μυστηριώδης Ααρών Μνησιβιάδης και ο εξαιρετικά ταλαντούχος Θάνος Γιαννούδης. Και εδώ ανήκει, βέβαια, ο Δημήτρης Κοσμόπουλος, ηλικιακά πιο κοντά στην πρώτη τριάδα, αν και λιγάκι νεότερος.

Απόδειξη γι’ αυτό τα ποιήματα του Θερίστρου. Από τα 73 ποιήματα της συλλογής, τα περισσότερα είναι σε παραδοσιακό στίχο, με μέτρο και συνήθως με ρίμα, ενώ κάποια είναι με ελευθερωμένο στίχο (δηλαδή χωρίς μέτρο και ρίμα αλλά με κάποια συνοχή). Κανένα δεν είναι σε ελεύθερο στίχο.

Μάλιστα, πολλά από τα ποιήματα είναι σε μια από τις περιοριστικές μορφές του παραδοσιακού στίχου, στο σονέτο, δηλαδή με συγκεκριμένο αριθμό ομοιοκατάληκτων στίχων (αν και, τις περισσότερες φορές ο Κοσμόπουλος δεν τηρεί τις παραδοσιακές δεσμεύσεις ως προς την επανάληψη της ρίμας).  Διαβάζοντας και αυτή τη συλλογή όπως και άλλα σύγχρονα σονέτα μου φαίνεται να δικαιώνεται ένας εκ πρώτης όψεως παραδοξολογικός ισχυρισμός του ποιητή και κριτικού Κώστα Κουτσουρέλη, ότι τα καλύτερα σονέτα στην ελληνική γλώσσα γράφονται σήμερα (δηλ. τις τελευταίες δεκαετίες) και όχι π.χ. την εποχή του Λ. Μαβίλη.

Δεν θέλω να πω περισσότερα για το έργο, αφενός διότι δεν θεωρώ πως είμαι ειδικός να μιλώ για ποίηση και αφετέρου επειδή μπορεί να πει κανείς πως λέω καλά λόγια επειδή γνωρίζω τον ποιητή (μάλιστα, για να κάνω και το disclaimer, το βιβλίο μού το χάρισε -σε μιαν εκδήλωση όπου παρουσιάζονταν τα νεανικά ποιήματα του Γιάννη Ρίτσου, κάτι που μου θυμίζει πως και αυτό το βιβλίο αξίζει να το παρουσιάσω εδώ).

Οπότε θα παρουσιάσω μερικά ποιήματα από το Θέριστρον ή μάλλον μιαν ολόκληρη ενότητα. Τα 73 ποιήματα του βιβλιου είναι οργανωμένα σε 4 ενότητες. Η δεύτερη από αυτές, «Τα κόμιστρα» περιλαμβάνει ποιήματα αφιερωμένα σε ανθρώπους που έφυγαν τα τελευταία χρόνια. Κατά σειράν: τον ποιητή Ηλία Λάγιο, τον ποιητή Σάββα Παύλου, τον Δημήτρη Μητροπάνο (δύο αλληλένδετα ποιήματα), τον ποιητή Γιάννη Κοντό (τρία αλληλένδετα ποιήματα) και τον Βαγγέλη Γιακουμάκη, που τούτες τις μέρες κατά σύμπτωση δικάζονται εκείνοι που κατηγορούνται για σταυρωτές του. Εκτός από το πρώτο και το τελευταίο, τα άλλα ποιήματα είναι στη φόρμα του σονέτου. Ο Κοσμοπουλος συνομιλεί και με την ποιητική παράδοση και με τους προσφιλείς ομοτέχνους που έφυγαν και καταφέρνει να μεταδώσει γνήσια συγκίνηση με πλατιά γκάμα λεξιλογίου και ζηλευτή μαστοριά. Μονοτονίζω, διότι σε αυτό το θέμα (όπως και σε άλλα) διαφωνούμε με τον Κοσμόπουλο.

Παραθέτω χωρίς σχόλια:

ΡΙΖΙΤΙΚΟ

Ταύτα πάντα βασίζονται επί της πραγματικότητος
Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης

 

Τον Λιάκο Λάγιον ηύρηκα εις πάρκο κι εκοιμάτο.
Είχε χορτάρι πάπλωμα και το σκοτάδι στρώμα.
Τ’ ολόχρυσο φτερούγι του ουρανοφαγωμένο.
Σιμώνω και ξυπνώ τονε· λέγω του «Λιάκο, γεια σου.
Είντα γυρεύγεις εδωπά, εις τον δροσάτο απάγκιο;»
Σηκώνει το χερούδι του το μαργαριταρένιο
-απ’ τους δαρμούς, τους πυρετούς ασημοκαπνισμένο-
με το σπαθάκι τ’ ακριβό, το χιονοκρουσταλλένιο:
«Αδέρφι, με λησμόνησες στους σκύλους να με σέρνουν
στους μουλωχτούς, των Ισπανών τους ταγματασφαλίτες,
που ετζάκισαν τον τόπο μας, εις τους κονκισταντόρες.
Να σκάφτουνε τον τάφο μου, το λίκνο να σκυλεύουν,
στ’ αραχνιασμένο στόμα τους να πιάνουν τα δικά μας.
Ο άγγελός μου μ’έφερε, νά’βγω να σε γυρεύγω».

Γέρνω και αγκαλιάζω τον, σκύφτω να τον φιλήσω,
μα ίσκιος ξεφεύγει όπως καπνός, βυθίζεται και σβήνει.
Με την αντάρα στα δεντρά, την καταχνιά’ ς τσι ρίζες
πετάρισε η φωνούλα του ως αστραπής πουλάκι:

«Σαν έρθεις, θε να σμίξουνε τα κόκαλά μας ένα,
σε μαρμαρένια λήκυθο, σ’ ολόχρυσο αμφορέα.
Όντας σαλπίσει ο Κύριος, μαζί ν’ αναστηθούμε».

Έφυγα κι επερπάτουνα στην άγρια λεωφόρο
δακρύζοντας θλιφτά-θλιφτά και παραπονεμένα.

 

ΤΩΡΑ ΝΑ ΦΕΡΩ ΚΕΡΙ, ΣΑΒΒΑ ΠΑΥΛΟΥ
† 6.4.2016

«Είδα τον ουρανό σιδερένιο», είπες,
«μες στις αχυροθημωνιές ανοίγαν τρύπες,
στόματα του θανάτου, ρουφήχτρες της ψυχής.
Στον ύπνο δεν χωρούν σχέδια ανακωχής,

των phantoms η κοιλιά ακόμα χύνει κόλαση».
Είχες δεξιά τον Όμηρο και την Γραφή.
Και την φωνή σου γάργαρη, για να ταφεί
το άδικο που σου θόλωνε την όραση.

Παραδίδεσαι τάφω, σκότει κατοικίζεσαι,
άνθη κι αρώματα πουλιών υφαίνουν τον Απρίλη.
Μ’ ελληνικούς φθόγγους φωτός, που μου ‘χες στείλει

Άντρας της αφοβιάς, το βλέμμα σου καντήλι,
ασβέστωσε τον κήπο του θανάτου κι άκουσέ με:
Με τους συντρόφους, στο Τραπέζι της Χαράς περίμενέ με.

 

Ι
ΣΚΟΠΟΣ ΤΟΥ ΧΩΜΑΤΟΔΡΟΜΟΥ

Δημήτρης Μητροπάνος, in memoriam

Του χωματόδρομου σκοπός, του δάσους ήχος,
της νύχτας μεσημεριανό λεωφορείο
για σκονισμένους τόπους της ψυχής. Μήπως
από Αγία Μόνη; Μήπως για Κοντογόνι;

Χρόνια από γιασεμί κι από τριαντάφυλλο άγριο.
(Το σήμερα, αν έχει χθες, καλό είναι).
Όμως εσύ, στις καλαμιές του κόσμου, άγιο
τρεμάμενο πουλί μες στην φωνή σου μείνε.

Πώς να το πω για του λυγμού την φλόγα,
και πώς η φλόγα λαχταράει την σταγόνα.
Σκοτάδια πέρασαν και θόλωσε η εικόνα.

Αλλά δεν έχω φως στην προσευχή μου, Μήτσο,
και περπατώ μαζί σου σε κρυφόν αγώνα,
στα χώματα του δρόμου να κρατώ -κερί- το ίσο.

 

ΙΙ
ΦΥΤΟ ΟΥΡΑΝΙΟ

Σε γνώρισα τον φοβερό Γενάρη,
με το ανελέητο, στους πάγους του, φεγγάρι.
Και σπούδασα το κλάμα της φωνής σου πάλι,
παιδί, με των νεκρών τον θρου στο προσκεφάλι.

Με πεθαμένους, με ξενιτεμένους,
σε κούφια καφενεία, σε αχλύ τεμένους,
οι χωρικοί τού τώρα και τού τότε,
δέντρα κυνηγημένα από τους καταδότες –

ποτέ δεν θα υπογράψουνε. Μαγνήτης
τα σωθικά τούς ξερριζώνει· ρίζα της αγάπης.
Γι’ αυτούς άγγελμα ψάλλει, προκατιδών ο προφήτης.

Τα σπίτια μας βουλιάξανε στον πάτο
μιας θάλασσας ολόμαυρης, απάτης.
Μα στο φυτό του τραγουδιού σου βγαίνουν.

Από κάτω.

 

ΤΡΙΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΓΙΑΝΝΗ ΚΟΝΤΟ

Έναν χρόνο μετά, † 20.1.2016

Ι

Ποιος νίκησε τον θάνατο με στίχους;
Γι’ αυτό σου στέλνω προαιώνιους ήχους,
κάτι από κλάμα γερακίσιου ανέμου
που τον πληγώσαν βέλη του πολέμου

και στην οσφύ τον βρήκε αόρατο δόρυ,
μόνος σαν πολεμούσε για μια Κόρη,
Κόρη ορφανή από της Συρίας τα μέρη,
από του Ευφράτη τα νερά. Το καλοκαίρι

τον μάντευες, γερτός στην πολυθρόνα
με τα παντζούρια του κλειστά. Και τον χειμώνα,
με του απογεύματος το φως, ως τα μισά.

Κι έλεγες «γίνεται το σίδερο βαμβάκι;»,
και πάλι «σήκω άνεμε φαρμάκι,
Και πάρε με. Σ’ άλλον κοιτώνα αγάπησα».

 

ΙΙ

Πρόσφυγες από Πειραιά μέχρι την Ειδομένη.
Πρόσφυγας τριγυρνάς στον ύπνο μου κι εσύ.
Νύχτα -κασκόλ, αστραφτερό βελούδο- λερωμένη
τύλιγε τον λαιμό σου. Γύρεψες κρασί,

με ρώτησες για εκείνο το παιδί -σε ποιο νησί
το ξέβρασαν τα κύματα και με ταξί
είπες ότι θα βγεις στην εθνική, και στους γονείς
θα δώσεις την «Ωδή σ’ ένα παιδάκι». Ότι πονείς.

Πρόσφορο γύρεψες κι ένα μελισσοκέρι
για τις ψυχές που ο καιρός θα φέρει
σε φουσκωμένα κύματα πνιγμένες.

«Τα σπίτια σας θα πλημμυρίσουν, κι οι χαμένες
φωνές τους θα πετούν απ’ τις οθόνες.
Μα εδώ είμαστε πολλοί. Δεν θα ‘ναι μόνες».

 

ΙΙΙ

Πρόσφυγες πεινασμένοι, διψασμένοι,
κι η Μάγια κλαίει βουβά, επιμένει –
Χαροκαμένη Μάνα και αδελφή,
τους δίνει ρούχα σου, «να ζεσταθεί

το κόκκαλό τους, να χαρεί κι ο Γιάννης»
μουρμουριστά θρηνεί, κι εσύ το κλάμα πιάνεις
όπως αστέρι γυάλινο ή καρφί
κι όπως πουλάκι που ‘χει χάσει επαφή,

και πέφτει από κυκλώνα σε τυφώνα.
Πώς γίναμε ανεμοσκορπίσματα του αιώνα,
του πλάνου απατεώνα που μας δέρνει;

Πρόσφυγες σ’ έναν κόσμο όλο να φέρνει,
το μαύρο κύμα να μας παρασερνει.
Πρόσφυγες πεινασμένοι, διψασμένοι.

 

16η ΜΑΡΤΙΟΥ 2015 μ.Χ., 6.00 μ.μ.

Βρήκανε το κορμί σου σπαραγμένο από τ’ αγρίμια,
σ’ απάτητο της λίμνης καλαμιώνα,
κι η Μάρτυσσα η Μάνα σου συντρίμμια,
μέσα σε πάγο φως διακαναλικού χειμώνα,
ράγισε με το πρόσωπό της πέτρα,
κι αδάκρυτη, στεγνή, μέρες τα χρόνια σου εμέτρα.
Βουβά στον θάλαμο του τηλεοπτικού νεκροτομείου
ψιθύριζε στην Παναγία: «Στου σφαγείου
ετούτου την αβάσταχτη τη νέκρα
εισήλθε κι ο Υιός σου, κι άμα θέλει
αρπάζει στην Ανάστασή του τον Βαγγέλη».

Τα ‘ξερες όλα τούτα πως θα γίνουν
κι όπως ταινία προσεχώς να ζούσες,
όταν τους άφηνες να δέρνουν και να φτύνουν
κι ήσουν αρνάκι όταν η λύσσα τούς μεθούσε.
«Είμαι περήφανη για το παιδί σου
γιατί σταυρώσαν την ψυχούλα του. Θυμήσου»,
απάντησε η Παναγία απαλά.
Τα ‘ξερες όλα τούτα. Τα ΄ξερες καλά.

 

Πείτε με ευσυγκίνητο, αλλά καθώς πληκτρολογούσα δάκρυσα.

 

66 Σχόλια to “Ο Δημήτρης Κοσμόπουλος γράφει για τον Βαγγέλη Γιακουμάκη και γι’ άλλους που έφυγαν”

  1. Νέο Kid said

    Ε όχι και μυστηριώδης ο Ααρών Μνησιβιάδης! 😊 Μέχρι και καταγραφή γενεθλίων στο Μηνολόγιο έχει…

  2. Γς said

    >Πείτε με ευσυγκίνητο, αλλά καθώς πληκτρολογούσα δάκρυσα.

  3. Γιάννης Κουβάτσος said

    Ευχαριστώ πολύ, Νικοκύρη, για το σημερινό δώρο, ιδίως για το ποίημα για τον Βαγγέλη Γιακουμάκη. Δικαίως δάκρυσες, καιρός ήταν οι σύγχρονοι ποιητές, κάποιοι σύγχρονες ποιητές, ν’ αφήσουν στην άκρη τους γρίφους, την εντυπωσιοθηρία και τη ναρκισσιστική αυτοαναφορικότητα και να επιστρέψουν στα βασικά της ποίησης και κυρίως στην αποκατάσταση της επικοινωνίας ανάμεσα στον ποιητή και τον αναγνώστη. Εξαιρετικός ο Κοσμόπουλος, θέλω να τον διαβάσω.

  4. Κιγκέρι said

    Εμένα με συντάραξε η εικόνα του πατέρα Γιακουμάκη με τα μαλλιά και τα γένια του πένθους.

  5. Γιάννης Κουβάτσος said

    Ας θυμηθούμε και το ποίημα του Μάνου Ελευθερίου για τον Βαγγέλη Γιακουμάκη:

    Πώς είναι ο έρωτας γραμμένος στο πετσί μας.
    Με γράμματα άραγε ή μαύρους αριθμούς.
    Αίμα θηλάζει κι η Ελλάδα κι η ζωή μας
    Μα οι εχθροί μας πίνουν μόνο αγιασμούς.

    Των δράκων γάλα, δηλαδή. Και το φαρμάκι.
    Κρίμα. Δεν γνώρισες τον Κώστα Καρυωτάκη.

    Στους ουρανούς θ’ αναγνωρίσουνε ποιος ήσουν.
    Ξέρουν αυτοί. Το φωτοστέφανο χρυσό.
    Φώτιζες νύχτες των ανθρώπων που θα ζήσουν
    κι έχουν και θάνατο και φως μισό μισό.

    Οχι τσεκούρι και μπαλτάς. Μήτε και σφαίρα.
    Μ’ ένα σουγιά που κόβει φλέβες στον αέρα.

    Με του Μακμπέθ πήγες τις μάγισσες, στους βάλτους
    να βρεις πώς σμίγει το χρυσάφι με χαλκό
    κυνηγημένος απ΄το σώμα σου κοντά τους
    αλλά ποιος δαίμονας ξορκίζει το κακό.

    Δεν παραστάθηκαν Απόστολοι εκ περάτων
    Κι ας πήραν όψη τα μυστήρια των πραγμάτων.

    Τι συζητούσες στον Αγρό του Κεραμέως
    στους κήπους του αίματος σαν μια σταλαγματιά.
    Για στρατηλάτης δεν σου πήγαινε γενναίος
    μήτε τσιράκι στων τραμπούκων τη στρατιά.

    Επαρχία, επαρχία, όλα τα σφάζεις.
    Λυσσάς και ράβεις και κεντάς κι όλο σπαράζεις.

    Ο Γκρέκο εδώ, ο Λόρκα εκεί. Ποιος θα κερδίσει.
    Τους ξέρεις άραγε να ρίξεις μια ματιά.
    Και τώρα ποιος από τους δυο θα ζωγραφίσει
    την ομορφιά σου, σαν την άγρια νυχτιά.

    Σ’ άγγιξαν άραγε τα φίδια κι οι αράχνες.
    Τι μυστικά σού είπε το φως μέσα στις πάχνες.

    Αθώοι όλοι. Σε μια χώρα των αθώων.
    Δεν σε γνωρίσαμε να πιούμε έναν καφέ,
    δυο τρεις κουβέντες για τους άθλους των ηρώων
    γι’ αυτούς που ζούνε συντροφιά μ’ έναν χαφιέ.

    Λυσσούν να σ’ έβρουν τα σκυλιά. Λυσσούν οι σκύλοι.
    Κι η ομερτά στις καφετέριες καντήλι.

    Πώς να σου γράψω, το λοιπόν, βιογραφία
    αφού οι λέξεις μου είναι μόνο της βροχής.
    Ποτέ το μπλε δεν το χωρά δικογραφία.
    Θυμίζει σύλληψη κι εκτέλεση εποχής.

    Είμαστε άρρωστοι βαριά από νοσταλγία.
    Μας περιμένουν τα τσιγγέλια στα σφαγεία.

    Μάνος Ελευθερίου Μάρτης 2015

  6. sarant said

    Kαλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια!

    5 Πολύ συγκινητικό κι αυτό -είχε χαλάσει ο χωρισμός των στίχων, ελπίζω να τον έφτιαξα σωστά.

  7. Πέπε said

    > > ΡΙΖΙΤΙΚΟ: Τον Λιάκο Λάγιον ηύρηκα εις πάρκο κι εκοιμάτο…

    Πρβλ. Τον Πλουσιογιώργην ηύρηκα στ’ αόρι κι εκοιμάτο…, κανονικό ριζίτικο.

  8. sarant said

    7 Και το θλιφτά-θλιφτά και παραπονεμένα στο τέλος.

  9. nikiplos said

    Τα διάβασα όλα από το τέλος προς την αρχή… καιρό είχα να διαβάσω τόσο ωραία ποιήματα… νομίζω ανακαλύψατε φλέβα…

    Το «προκατιδών» μου είναι άγνωστη λέξη (στο Φυτό Ουράνιο)

  10. Καλημέρα

    De gustibus et coloribus non est disputandum

    Θεωρώ πως η ποίηση δεν πρέπει να έχει στόχους, ένας ήταν ο Ομηρος και δεν θα υπάρξει άλλος. Οταν έχει στόχους είναι σαν τα επίκαιρα,
    Who wants yesterdays papers
    Who wants yesterdays girl
    Who wants yesterdays papers
    Nobody in the world
    πού έλεγαν κι οι Ρόλλινγκστόουνς αλλά βέβαια σε αρκετούς αρέσουν και τα ποιήματα για τους Κολοκοτρωναίους που καβάλα παν στην εκκλησιά, καβάλα προσκυνάνε, ο κόσμος είναι μεγάλος και τους χωράει όλους έλεγε η γιαγιά μου και ασπάζομαι την άποψή της.
    Αλλά προτιμώ τον Καβάφη τον χειμώνα και τον Σεφέρη την άνοιξη, μόνο τον ποιητή Χατζηδάκι θεωρώ παντός καιρού.
    Η ποίηση και η πρόσληψή τηςείναι προσωπική υπόθεση του καθενός. Οσο και να ασχοληθεί καθένας δεν κριτικάρει αμερόληπτα. Είναι όπως λες πορτοκάλι σ’ ένα αγόρι και σε κοιτάζει παραξενεμένος, λες πορτοκάλι σ’ ένα κορίτσι και πνίγεται στα γέλια.

  11. Πέπε said

    @8:
    Πράγματι, η αρχή και το τέλος παραπέμπουν στο ίδιο δημποτικό! (Απλώς δεν ήξερα το τέλος…) Γενικότερα δε, οι αναφορές στο δημοτικό είναι πολύ περισσότερες -στο συγκεκριμένο ποίημα- από την απλή, προφανή και εύκολη, τον 15σύλλαβο στίχο.

    Στο «αραχνιασμένοι» του ίδιου πρέπει να υπάρχει τυπογραφικό.

    Δεν προχωρώ στην ουσία, προς το παρόν. Δεν είμαι καλός αναγνώστης ποίησης, και σίγουρα όχι γρήγορος, και μάλιστα προκειμένου για οχτώ μαζεμένα.

  12. ΚΑΒ said

    27 IΟΥΝΙΟΥ 1906, 2 Μ.Μ.

    Σαν το ’φεραν οι Xριστιανοί να το κρεμάσουν
    το δεκαεφτά χρονώ αθώο παιδί,
    η μάνα του που στην κρεμάλα εκεί κοντά
    σέρνονταν και χτυπιούνταν μες στα χώματα
    κάτω απ’ τον μεσημεριανό, τον άγριον ήλιο,
    πότε ούρλιαζε, και κραύγαζε σα λύκος, σα θηρίο
    και πότε εξαντλημένη η μάρτυσσα μοιρολογούσε
    «Δεκαφτά χρόνια μοναχά με τα ’ζησες, παιδί μου».
    Κι όταν το ανέβασαν την σκάλα της κρεμάλας
    κι επέρασάν το το σκοινί και το ’πνιξαν
    το δεκαεφτά χρονώ αθώο παιδί,
    κ’ ελεεινά κρεμνιούνταν στο κενόν
    με τους σπασμούς της μαύρης του αγωνίας
    το εφηβικόν ωραία καμωμένο σώμα,
    η μάνα η μάρτυσσα κυλιούντανε στα χώματα
    και δεν μοιρολογούσε πια για χρόνια τώρα·
    «Δεκαφτά μέρες μοναχά», μοιρολογούσε,
    «δεκαφτά μέρες μοναχά σε χάρηκα, παιδί μου».

    Επιμέλεια Γ. Π. Σαββίδης, Από τα Κρυμμένα Ποιήματα 1877;-1923, Ίκαρος 1993.

  13. sarant said

    9 Είναι εκκλησιαστική λέξη, «έχοντας προβλέψει» περίπου.

    11 Μερσί, διόρθωσα.

  14. Eli Ven said

    Πραγματικά, και εγώ δάκρυσα διαβάζοντας το τελευταίο ποίημα. Δεν έχω χρόνο για τα άλλα. Αν μπορώ να κάνω μια πρόχειρη μη-αξιολόγηση με τόσα λίγα , θα έλεγα ότι είναι καλός ποιητής. Δημιουργική αφομοίωση επιρροών – ποιητικές μνήμες θα ήταν πιο ταιριαστό να τις πω- από Βάρναλη και Καβάφη ,αλλά δικό του, διακριτό ύφος.

    Πρόλαβα γιαγιά, μάνα και αδερφή (πιτσιρίκα, μετά έκοψε το δαχτυλάκι της στην κορφή και δεν το ξανάπιασε) να θερίζουν και νομίζω πως θυμάμαι να έχω ακούσει τη λέξη, παράλληλα βέβαια με τη λέξη «δραπάνι». (Λέιτ Φορτις η ηλικία)

  15. Χαρούλα said

    Καλημέρα!

    Υπέροχα! Συγχαρητήρια στον ποιητή, ευχαριστώ αυτόν, και τον Νικοκύρη για την γνωριμία.
    Ο θάνατος, πικρός και μαύρος, θλιβερός, στα χέρια της Ποίησης, γίνεται …απόλαυση! Έχει τον τρόπο ο ποιητής, να κάνει τους στίχους βάλσαμο ψυχής. Έχει το μεγαλείο να καταλαγιάζει τον πόνο με λέξεις.

    Υ.Γ. Ευχαριστώ επίςης και τον Γ.Κ.(5) για την ποιητική προσθήκη.

  16. ΚΑΒ said

    12. Να συμπληρώσω για το ποίημα του Καβάφη: Σπάνιο δείγμα ανταπόκρισής του στην πολιτική επικαιρότητα, τον απαγχονισμό 4 φελάχων του χωριού Ντενσουάι, στις 27 Ιουνίου 1906, που αντέδρασαν στη βάναυση συμπεριφορά Άγγλων αξιωματικών.

  17. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    Όμορφα ποιήματα με μεστή γραφή αλλά δεν ταιριάζουν σ΄εμένα. Θεωρώ πως είναι τα ατομικά μας βιώματα που καθορίζουν την ποιητική μας (και όχι μόνο) κρίση.
    Το τελευταίο δεν με συγκίνησε αλλά με θύμωσε, τά ΄ξεραν όλοι όλα τούτα, τά ΄ξεραν καλά, τώρα συναγωνίζονται στα κροκοδείλια δάκρυα.

  18. ΚΑΒ said

    προκατιδών.

    «Προκατιδὼν ὁ Προφήτης, τοῦ μυστηρίου σου τὸ ἀπόρρητον, Χριστὲ προανεφώνησεν. Ἔθου κραταιάν, ἀγάπησιν ἰσχύος, Πάτερ οἰκτίρμον· τὸν μονογενῆ, Υἱὸν γὰρ ἀγαθέ, ἱλασμὸν εἰς τὸν Κόσμον ἀπέστειλας».

    από τον όρθρο της Μ. Πέμπτης

  19. Πουλ-πουλ said

    «»Στον ύπνο δεν χωρούν σχέδια ανακωχής»

    Να, ένας μοντέρνος φροϋδικός στίχος.

  20. sarant said

    18 Ναι μπράβο

  21. leonicos said

    Πολύ ωραια ποιήματα, όντως

  22. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    Ωραια ποιηματα.

    Για τον μαρτυρα σπουδαστη ας επαναλαβω οτι το διλημμα ειναι

    Πολιτισμός ή βαρβαρότητα.

  23. loukretia50 said

    Πολύ όμορφα ποιήματα, ευχαριστούμε πολύ Νικοκύρη!

    Νομίζω ότι για τη λέξη «θέριστρο» αρκεί εδώ η έννοια δρεπάνι, σαν αναφορά ταυτόχρονα στη ζωή και το θάνατο. Είναι πολύ πιο δυνατή.

    «…Στον ύπνο δεν χωρούν σχέδια ανακωχής,
    των phantoms η κοιλιά ακόμα χύνει κόλαση».

    Η μόνη απάντηση σ΄αυτό
    «…πάντα ανοιχτά, πάντα άγρυπνα τα μάτια της ψυχής μας»

    Μας λείπεις. Είμαστε εδώ
    In the Mood for Love –
    Shigeru Umebayashi https://youtu.be/gw9fKuymA0I

  24. Αρλουμποκυνηγός said

    Να πώ κι εγώ την γνώμη μου για τον Δ. Κοσμόπουλο, γιατί έχουμε και υποχρεώσεις σήμερα Κυριακή. Περί ορέξεως ουδείς λόγος: Κατανοώ τους σχολιαστές που δήλωσαν πως τους αρέσουν τα ποιήματα του Κοσμόπουλου. Εμένα δεν μ’ αρέσουν καθόλου, διότι γνωρίζω λεπτομέρειες του βιογραφικού του που κρύβει (γιατί άραγε;) στην παρουσίασή του ο κ. Σαραντάκος.

    1. Κατ’ αρχάς ο Δ. Κοσμόπουλος δεν είναι κανένας πιτσιρικάς: Γεννήθηκε το 1964 (55 χρονών) και είναι απορίας άξιον γιατί κρύβει την ηλικία του στο βιογραφικό του που δημοσιεύεται στον ιστότοπο της biblionet. Κατά δεύτερον, είναι αδιανόητο να τον παρουσιάζει εδώ στο Ιστολόγιο ο κ. Σαραντάκος και να μή λέει πως ο Κοσμόπουλος είναι (εδώ και 25 χρόνια) έμμισθος δημοσιογράφος στον Ραδιοσταθμό της Εκκλησίας 89,5 FM!..

    2. Γιατί το κρύβετε αυτό, κ. Νίκο μου; Είναι δυνατόν να εκτιμήσουν οι αναγνώστες σας την 100% στρατευμένη ποίηση του Δημήτρη Κοσμόπουλου, αν δεν τους πείτε ότι είναι έμμισθος υπάλληλος της Αρχιεπισκοπής Αθηνών; Γιατί κρύβετε ότι ο Κοσμόπουλος είναι ένας 100% χριστιανός ποιητής, στρατευμένος μέχρι το μεδούλι στην χριστιανική προπαγάνδα; Μέχρι και σήμερα Κυριακή 14/4/2019 έχει δύο ώρες δική του εκπομπή 10 με 12 το βράδυ, για να μάς αποβλακώσει με εθνικοπατριωτικές μπούρδες για την Έξοδο του Μεσολογγίου!

    3. Εννοείται ότι υπάρχουν και πολλά άλλα για τον Κοσμόπουλο που μάς ΚΡΥΒΕΙ ο κ. Σαραντάκος, αλλά πέρασε η ώρα και δεν έχω χρόνο να τα γράψω. Για παράδειγμα, είχε επί χρόνια εκπομπή στο περιθωριακό κανάλι «High» με τον μέντορά του τον παπα-Γιώργη Μεταλληνό και αποβλάκωναν τον κόσμο με τα θαύματα της Παναγίας και άλλα χριστιανικά παραμύθια. Αν είναι δυνατόν ένας τέτοιος στρατευμένος χριστιανός δημοσιογράφος να είναι καλός ποιητής. Σοβαροί να είμαστε, κύριε Σαραντάκο μου…

  25. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    23. https://www.youtube.com/watch?v=vBWCphAu8ik

  26. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    25. https://www.youtube.com/watch?v=QuRctLXYzO8

    Čarlston za Ognjenku – Charleston And Vendetta

    Music by Shigeru Umebayashi

    The movie’s plot is set during the 1920s in post-World War I Serbia. Rebuilding after a gruelling armed conflict in which it lost a sizable part of its young male population, the nation is struggling to recover demographically. The situation is especially visible in certain rural parts where this shortage of men threatens to extinguish life completely.

    Two sisters, Ognjenka and Mala Boginja from a fictional Pokrp village that has no males of marrying age, set off for the city in search of good men to bring home.

    ΥΓ Κατι αναλογο εγινε στην Ευρωπη και κυριως στην Γερμανια και την Αυστρια, αλλα και στην ΕΣΣΔ μετα τον Β ΠΠ. Αποτελεσμα οι αρρρενες μεταναστες και φοιτητες, στις δυο πρωτες χωρες, γευτηκαν τον ερωτα με το παραπανω.

  27. loukretia50 said

    25. Την εικόνα ήθελα, εκτός απ΄το κομμάτι, αλλά δε βγήκε! Πετυχαίνω το αντίθετο συνήθως!
    Σ΄αυτό δε θα διαφωνούσε ο Stazy, αυτό το συμπληρωματικό όμως νομίζω θα το ανεχτεί!

    10. Gpoint
    Με στόχο ή απλά την έκφραση σαν αυτοσκοπό, δεν έχουν όλοι οι ποιητές τη δυνατότητα να μεταδώσουν γνήσια συγκίνηση και σε άλλους.
    Εννοείται πως οι αναγνώστες έχουμε εντελώς προσωπικά κριτήρια και διαφορετική δυνατότητα πρόσληψης, αλλά καλό είναι να μην είμαστε απόλυτοι.
    Και ο Όμηρος δεν ήταν καν ένας…

  28. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    Γειά σας κι ἀπὸ μένα.

    Νικοκύρη, εὐχαριστοῦμε γιὰ τὸ σημερινό.

    Δὲν διαβάζω σύγχρονη ποίηση.

    Μπορεῖ νὰ φταίει τὸ πολὺ προσωπικό ὕφος κάποιων νέων ποιητῶν, σὲ συνδυασμὸ μὲ τὴν ἀπουσία μέτρου καὶ ὁμοιοκαταληξίας.

    Τὰ σημερινὰ ἦταν μιὰ εὐχάριστη ἔκπληξη γιὰ μένα.

    Πιὸ πολὺ μ᾿ ἄρεσε τὸ «Ριζίτικο».

  29. Γιάννης Κουβάτσος said

    Ρε Βάτμαν, μήπως ξέρεις τι ομάδα είναι ο Κοσμόπουλος, γιατί ο Σαραντάκος μάς το κρύβει; Αν είναι γαύρος, μην πετάξω τα λεφτά μου για τα παλιοποιήματά του. Ειδοποία, αν ξέρεις τίποτα.

  30. sarant said

    29 To περίμενα το σχόλιο αυτό, ακριβώς έτσι.

  31. Maria Apostolopoulos said

    Γιατί είναι επιλήψιμο το να θρησκεύει κανείς; Η σχέση του Κοσμόπουλου με τη θρησκεία είναι διάχυτη στα ποιήματα που διαβάσαμε. Γιατί πρέπει να προσδιοριστεί και η επαγγελματική του καριέρα σε ένα άρθρο που παρουσιάζονται τα ποιήματά του; Δηλαδή, αν ο Κοσμόπουλος δεν σχετίζετο με την επίσημη Εκκλησία της Ελλάδας, σε ποιό βαθμό θα άλλαζε η συγκίνηση που προκαλεί η δημιουργία φραστικών εικόνων στην ποίηση του;

  32. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    Ο Π.Λαφαζάνης για τη συνεργασία ΛΑΕ – Πειρατών, τη Χριστανική Δημοκρατία και την σύλληψη του Ασάνζ

    […]

    «…Απαντώντας σε ερώτηση για τα βασικά σημεία της κοινής διακήρυξης, ο επικεφαλής της ΛΑΕ έθεσε ο ζήτημα του ελεύθερου διαδικτύου. «Το ελεύθερο διαδίκτυο, που το βάζουν πολύ μπροστά οι Πειρατές, το ελέυθερο διαδίκτυο που θα δίνει δυνατότητα πρόσβασης σε όλους, η οποία δεν θα είναι ελεγχόμενη, ούτε χειραγωγούμενη, ούτε λογκρινόμενη. Εμείς και το κόμμα των Πειρατών σταθήκαμε απέναντι στην ευρωπαϊκή Οδηγία, που στο όνομα της προστασίας των πνευματικών δικαιωμάτων, στην ουσία βάζει εμπόδια στην ελεύθερη πρόσβαση και στη δυνατότηα των μικρών χρηστών να έχουν ελέυθερη χρήση του». Στη συνεχεια πρόσθεσε ότι οι Πειρατές «δεν είναι ομοιόμορφοι σε όλη την Ευρώπη. Εδώ οι πειρατές στη χώρας μας έχουν έναν ιδιαίτερο αντιμνημονιακό προσανατολισμό, το οποίο για εμάς είναι το κυριότερο και το στοιχειώδες. Αυτό μας συνέδεσε και μας ένωσε. Από εκεί και πέρα βεβαίως έχουμε διαφορετικές τοποθετήσεις για τα θέματα, αλλά συμφωνήσαμε και οι δύο ότι εάν τεθούν εμπόδια στην εφαρμογή του προγράμματός μας από την Ε.Ε. ή την Ευρωζώνη, τότε το πρόγραμμα θα τεθεί πάνω από το ευρώ και την Ε.Ε. Αυτό αναγράφεται ρητά στη συμφωνία μας. Επομενως και σε αυτά τα ακανθώδη θέμα υπάρχει σύμπλευση.

    Πριν από μερικές μέρες, μία άλλη απόπειρα συνεργασίας της ΛΑΕ, αυτή με τη Χριστιανική Δημοκρατία προκάλεσε διάφορα σχόλια στα κοινωνικά δίκτυα, κυρίως λοιδωρία. Σε σχετική ερώτηση, ο Παναγιώτης Λαφαζάνης, αφού τόνισε ότι «η συνεργασία δεν έχει κλείσει ακόμη» εκτίμησε ότι «κάποιο στην Αριστερά ξενίζονται, ίσως επειδή το όνομα παραπέμπει στη Χριστιανοδημοκρατία όπως τη ξέρουμε στα ευρωπαϊκά κόμματα».

    «Η Χριστιανική Δημοκρατία», συνέχισε, «είναι ένα κόμμα που αντιτίθεται στον καπιταλισμό, υποστηρίζει τον σοσιαλισμό, βεβαίως διαπνέεται από τα χριστιανικά ιδεώδη, τα οποία όμως κατά τη δικιά τους ανάγνωση αφορούν την κοινωνική δικαιοσύνη και την ισότητα και την κοινωνική διαχείριση της οικονομίας. Κάτι που τους δείχνει τον δρόμο για να ταχθού ενάντια στον καπιταλισμό και να υποστηρίξουν την κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής. Είναι κατά του ευρώ, κατά της Ε.Ε. και αντίθετοι στην κυρίαρχη άποψη στην Εκκλησία, την οποία θεωρούν βαθιά συντηρητική. Ιδρυτής της Χριστιανικής Δημοκρατίας είναι ο μακαρίτης ο Ψαρουδάκης, που είχε μια πολύ έντονη αντιχουντική δράση, με εξορίες, βασανισμούς και πολύ ριζοσπαστικό πολιτικό και προγραμματικό πνεύμα. Αυτός εμφύσησε τις αρχές στους συνεχιστές του στο κόμμα και η Χριστιανική Δημοκρατία μετείχε στην περίφημη συμμαχία του 1977, μαζί με το ΚΚΕ Εσωτερικού και άλλες σοσιαλιστικές δυνάμεις. Μαζί τώρα κάνουμε ένα βήμα, με προοδευτικό προσανατολισμό, να συναντηθούμε»
    […]
    https://www.thepressproject.gr/article/140197

  33. Theo said

    Καλημέρα!

    Ευχαριστώ για την ανάρτηση των ποιημάτων του αγαπητού μου Δημήτρη Κοσμόπουλου, Νικοκύρη. Τον γνωρίζω εδώ και περισσότερα από τριάντα χρόνια και μπορώ να πω πως έχει μια σπάνια ευαισθησία, κάτι που θα τον έκανε ποιητή είτε θρήσκευε είτε όχι.

    @18:
    Ακριβέστερα, είναι ο ειρμός της της 4ης ωδής ενός κανόνα του πρώτου ήχου. Εκτός από τη Μ. Πέμπτη, ψάλλεται και στις 22 Δεκεμβρίου, στις 4 Ιανουαρίου, κλπ.

  34. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    27 – «Και ο Όμηρος δεν ήταν καν ένας.» Ήταν Κανένας.☺

    31 – Δεν είναι επιλήψιμο κυρία μου ούτε πρέπει το οτιδήποτε για έναν ποιητή, μην ασχολείστε με τις αρλούμπες του κομπλεξικού φασίστα, προσωπικά σας συνιστώ ούτε γι’ αστείο.

  35. aerosol said

    Εξαιρετικά κάποια σημεία, με συγκίνησαν κι εμένα.
    Θέριστρο είναι το δρεπάνι και στα Χιώτικα (όπως είδα στο γκουγκλη) οπότε η λέξη έχει και το λόγιο και το λαϊκό στι αποσκευές της
    Επίσης, ο ίδιος ο ήχος της, με το παιχνίδι του ρο, είναι όμορφος και μου θυμίζει τον θαυμασμό των αγγλόφωνων για το cellar door.
    Με άγγιξε και το «επερπάτουνα».

    «Έφυγα κι επερπάτουνα στην άγρια λεωφόρο
    δακρύζοντας θλιφτά-θλιφτά και παραπονεμένα.»

    Δευτερεύοντα και σχεδόν ασήμαντα:
    Πλέον δε με ενδιαφέρει η μορφολογία της ποίησης, δεν έχω μανιέρα που προτιμώ. Αν μ’ αρέσει μ’ αρέσει, από δεκαπεντασύλλαβο μέχρι λεττρισμό.
    Δεν θα έμενα καθόλου στις αρλουμπίτσες αλλά μου κέντρισε το ενδιαφέρον η απάντηση στο #31. Άσχετα από τις απόψειςγια την επαφή του κόσμου με την θρησκεία, ο βιοπορισμός του καθενός δεν είναι δείκτης του αν θρησκεύεται. Κάποιος μπορεί να θεωρεί την πίστη μειονέκτημα (δεν μπαίνω καν στην κουβέντα αυτή!) αλλά εμείς βασικά παρακολουθήσαμε άλλο ένα… τρολλογικό άλμα. Έχει και την πλάκα του.

  36. Alexis said

    Με εκφράζει απόλυτα το σχόλιο 28 του Δημήτρη Μαρτίνου.
    Ούτε εγώ διαβάζω σύγχρονη ποίηση, αλλά το σημερινό ήταν μια ευχάριστη έκπληξη!

    Εκπληκτικό βεβαίως και το ποίημα του αγαπημένου μου Μάνου Ελευθερίου που πόσταρε ο Γ.Κ. στο σχόλιο 5.

  37. Πέπε said

    @35:
    > > Με άγγιξε και το «επερπάτουνα».

    Κρητικός τύπος, αναφορά -κι αυτή- στα ριζίτικα, αφού αυτός είναι και ο τίτλος του ποιήματος. Ωστόσο έχει κι άλλα στοιχεία από το δημοτικό τραγούδι που δεν προσιδιάζουν ή δεν υπάρχουν καθόλου στο ριζίτικο. Για παράδειγμα το όνομα «Λιάκος Λάγιος», ανεξάρτητα από το ότι είναι πραγματικό (βέβαια δεν ξέρω αν τον φώναζαν Λιάκο), θυμίζει έντονα διάφορα ονόματα αρβανίτικα ή και ελληνικά αρβανίτικης …τεχνοτροπίας, που συναντάμε συχνά σε κλέφτικα τραγούδια (ο Νικο-Τσάρας κλπ.). Θα τολμούσα να υποθέσω μάλιστα ότι η ονομαστική νοείται χωρίς το -ς του μικρού ονόματος: ο Λιάκο-Λάγιος.

    Βέβαια πρέπει να πούμε ότι είτε τον πεις Ηλία είτε Λιάκο, το όνομά του είναι έτσι κι αλλιώς ταμάμ για ποίηση!

  38. sarant said

    Ευχαριστώ πολυ για τα νεότερα!

  39. ΚΩΣΤΑΣ said

    Συγκινητικά τα ποιήματα. Μακάρι να τιμωρηθούν οι ένοχοι που οδήγησαν στο θάνατο τον Βαγγέλη Γ.

    Επειδή τέτοια θέματα με στενοχωρούν, λέω να βάλω κάποιο αντίστροφο, να αλλάξει κάπως το συναίσθημα. Προβληματίζομαι αν πράττω σωστά. Ζητώ προκαταβολικά συγνώμη, αν στη δική σας αισθητική δεν ταιριάζει.

    Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΙΣΤΗ

    Εκεί που η μάχη πέρασε
    ο έρμος απλώνει κάμπος.
    Έρμος κι εκείνος κείτεται
    μες του βραδιού το θάμπος.

    Μ’ ένα βόλι κατάστηθα.
    Ο δύστυχος βογγάει,
    βυθίζεται, ονειρεύεται,
    σιγά παραμιλάει –

    της γυναίκας του το όνομα:
    «Σύ ‘σαι Μάρθα;… η πληγή μου,
    μην κλαίς και δε με πόνεσε…
    αχ! Μαρθούλα, παιδί μου».

    Κοιμήθη. Η νύχτα ζύγωσε
    και σα μάνα διπλώνει
    το στρατιώτη σε σάβανο
    από κατάσπρο χιόνι.

    -Κοιμήσου παληκάρι μου!
    θα κρύψω το κορμί σου
    στα πούπουλα, μην έρθουνε
    και σ’ έβρουνε. Κοιμήσου!

    «Μη ‘ρθουν και σε ξυπνήσουνε,
    μή σ’ έβρουνε και γιάνεις
    και μάθεις ποιός αγκάλιαζε
    τη Μάρθα και πεθάνεις».

    Κ. Καρθαίος

  40. 39 Αυτό δηλαδή θεωρείται χαρούμενο…;

  41. ΚΩΣΤΑΣ said

    41 Όχι, Δύτη μου, αλλά δεν υπάρχει πίσω η στενοχώρια των ζωντανών, ο νεκρός ό,τι κι αν έγινε, αναπαύθηκε.

  42. H. Mandragoras said

    7-8 Εκτός από το συγκεκριμένο ριζίτικο, στο ριζίτικο του Κσομόπουλου φαίνεται να υπάρχει και αναφορά στον Ερωτόκριτο, στο απόσπασμα που ο ήρωας μεταμφιεσμένος διηγείται στη Αρετούσα ότι τάχα συνάντησε τον Ερωτόκριτο λίγο πριν υποκύψει στις πληγές του και του έδωσε το δαχτυλίδι της. Είναι μάλιστα μάλλον πολυτραγουδισμένο απόσπασμα με τον τίτλο » το Παραμύθι».

    Ο στίχος του Κοσμόμπουλου «Σιμώνω και ξυπνώ τονε· λέγω του «Λιάκο, γεια σου.» είναι πρακτικά ο ίδιος με τον «σιμώνω χαιρετώ τονε, λεω του: αδέρφι γειά σου» από τον Ερωτόκριτο. Επίσης το όλο κομμάτι είναι στο μοτίβο της συμπαράστασης σε λαβωμένο άνθρωπο που πεθαίνει.

  43. sarant said

    39 Ο Καρθαίος αν και στρατιωτικός καριέρας έχει γράψει κάμποσα ποιήματα σαν κι αυτό (και άλλα πιο τολμηρά) που θα μπορούσαν να θεωρηθούν, ξερωγώ, αντιστρατιωτικά. Δεν είχε ποτέ ενόχληση -κι ας τα έγραψε σε καιρό πολέμων.

  44. Γιάννης Κουβάτσος said

    43: Ως ακραιφνής βασιλικός και γόνος διακεκριμένου πατρός, ήταν υπεράνω πάσης υποψίας. 😊

  45. Πριν θριαμβολογήσει ο αδελφόφαιος που μετά από αμέτρητες «άφοβες» παταγώδεις αποτυχίες διεσώθη σήμερα από την τύχη που έβγαλε 3 φορές την μπάλα άουτ την ώρα που ο τερματοφύλακας της Λάρισσας έκανε την προσευχή του και μια στραβοκλωτσιά που αντί για σέντρα έφερε το γκολ της Λάρισσας, ας μάθει (με μάρτυρες αν χρειασθεί) πως ήταν το μοναδικό ματς που φοβόμουνα μήπως χάσει ο ΠΑΟΚ εξ αιτίας του βρώμικου παιχνιδιού που διατάζει κατ’ επιλογήν ο κοντός ηγέτης της( και δικηγόρος του Βαγγέλα φανερά, ίσως και άλλα κρυφά). Χαρακτηριστικά αναφέρω πως ακούστηκαν ξανά τα εμετικά αισχρά συνθήματα του «τηγανιού» για παιδιά και μάνες..
    Από την άλλη ο ΟΣΦΘ, γνωστός και σαν ΑΡΗΣ (με κεφαλαία λες και είναι ο…ΛΑΜΠΡΟΣ) έχασε το ντέρμπυ της 4ης θέσης από τον Ατρόμητο α[πδεικν’υοντας για μια ακόμη φορά πως βελτιώνεται μόνο για κανένα μήνα με…πορτοκαλάδες όταν είναι να αντιμετωπίσει τον ΠΑΟΚ και μετά ξαναγυρίζει στην γνωστή του ασπόνδυλη φύση….
    Ας μην έχει κανείς την ψευδαίσθηση πως θα υποβιβασθεί η Λάρσα, θα της δώσει ο ΟΣΦΠ τους βαθμούς αν χρειασθεί στο μεταξύ τους παιχνίδι.

  46. loukretia50 said

    Do not go gentle into that good night,
    Old age should burn and rave at close of day;
    Rage, rage against the dying of the light.

    Though wise men at their end know dark is right,
    Because their words had forked no lightning they
    Do not go gentle into that good night.

    Good men, the last wave by, crying how bright
    Their frail deeds might have danced in a green bay,
    Rage, rage against the dying of the light.

    Wild men who caught and sang the sun in flight,
    And learn, too late, they grieved it on its way,
    Do not go gentle into that good night.

    Grave men, near death, who see with blinding sight
    Blind eyes could blaze like meteors and be gay,
    Rage, rage against the dying of the light
    Dylan Thomas, 1914 – 1953
    —————————————–

    Δεν ξέρω σε ποιο βαθμό συμφωνώ, γενικά ναι, αλλά τίποτε δεν είναι απλό σχετικά με το θάνατο. Κι αυτό το ποίημα πάντα με επηρέαζε, περισσότερο απ΄το «And death shall have no dominion».
    ———————————————————-

    Τζι? Δε θα αναφερθείς στον άλλο Ντύλαν ?
    Ο δικός σου έχει επηρεαστεί πολύ από τον Ντύλαν Τόμας.

  47. ΧριστιανoΜπoλσεβίκoς said

    Δεν διαβάζω συχνά ποίηση αλλά μου αρέσανε τα ποιήματα του Δ. Κοσμόπουλου.
    «(Το σήμερα, αν έχει χθες, καλό είναι)»

    Διαβάστε πως αλλάζουν οι καιροί, για την ακρίβεια πως αλλάζουν τα παραμύθια που ταίζουν τους μαυροΓερμανούς. Πάνε οι τεμπέληδες και οι τζαμπατζήδες, τώρα δημοσίευμα στο Spiegel: «Ενώ η άλλοτε περίφημη βιομηχανία μας κατευθύνεται όλο και βαθύτερα προς την κρίση, η ελληνική οικονομία αναπτύσσεται όλο και περισσότερο. Eίμαστε καλά;»
    https://analitis.gr/spiegel-h-biomhxania-ths-germanias-se-katastash-anagkhs-tote-na-steilei-h-ellada-thn-troika-se-mas/
    https://www.spiegel.de/wirtschaft/soziales/thomas-fricke-was-deutschland-von-griechenland-lernen-kann-a-1262466.html
    Συνοπτικά «είμαστε χειρότεροι και από τους Έλληνες, γι’ αυτό βουλώστε το και και καθίστε να σας κλέβουμε (τα λεφτά είναι των πλουσίων!)
    Το γερμανικό «τα φάγαμε όλοι μαζί» (επιβάλλεται να αποδοθούν τα πνευματικά δικαιώματα στον ευτραφή συμπατριώτη μας!)

  48. # 46

    Μην γράφεις πράγματα που δεν γνωρίζεις καλά. Ο Μπομπ πήρε το όνομά του για να τιμήσει τον Ντύλαν Τόμας αλλά δεν επηρέάσθηκε από αυτόν αλλά από τον Samuel Taylor Coleridge και από τους Charles Baudelaire και Paul Verlaine.
    Εγραψα για να μην αναφέρονται επιδερμικά πράγματα. Δεν θέλω να ανοίξω συζήτηση σε τέτοια θέματα.
    Καληνύχτα.

  49. loukretia50 said

    48. Φαντάσου να επηρεαζόταν πως θα έκανε το όνομά του!
    Απλώς δε θυμόμουν το τραγούδι που μοιάζει κάπως και νόμιζα θα το ξέρεις.
    ΥΓ Να ανησυχώ?

  50. Ιάκωβος ο Αδελφόθεος said

    Καλησπέρα σας από Ιλλινόί,

    Παρακαλούνται οι τυμβογέροντες του Ιστολογίου να βγούν και να παρηγορήσουν τον δοκιμαζόμενο τυμβογέροντα κ. Gpoint (45) που έχει πέσει σε βαθειά κατάθλιψη μετά το αποψινό 1-1 του ΠΑΟΚ στον ποταμό Πηνειό με την Λάρισα. Η Θεσσαλονίκη δεν θα φωταγωγηθεί ΟΥΤΕ απόψε. Ελπίζουμε να μάς άκουσαν κάμποσοι αναγνώστες και να πόνταραν το Χ που πλήρωνε 4.25, άρα (εφόσον είχαν παίξει και τον άσσο) διπλασίασαν τα χρήματα που πόνταραν.

    Και τώρα επιτρέψτε μας να πούμε ορισμένες αποκαλυπτικές αλήθειες για τον κ. Δημήτρη Κοσμόπουλο και την ποίησή του, που δεν θα αρέσουν καθόλου στον κ. Σαραντάκο…

    1) Το ότι η ποίηση του Κοσμόπουλου είναι καθαρά διανοητική και δεν τραβάει καθόλου το μεγάλο κοινό, φαίνεται και από τα σχόλια στην παρούσα ανάρτηση. Λιγότερα από 50 μετά 13 ώρες

    2) …Ακόμη περισσότερο φαίνεται από το βίντεο με την παρουσίαση του «Θερίστρου» στον «Ιανό» στις 26 Μάρτη 2019. Έχει συγκεντρώσει (στις 20 μέρες που είναι αναρτημένο στο YouTube) λιγότερες από 125 θεάσεις, δηλαδή ούτε οι συγγενείς του Κοσμόπουλου δεν είδαν την παρουσίαση της ποιητικής του συλλογής!..

    Όσο για το βίντεο της παρουσιάσεως του «Θερίστρου» στον «Ιανό», ΡΩΤΑΜΕ: Γιατί μάς το απέκρυψε στην παρούσα ανάρτηση ο κ. Σαραντάκος; Μήπως δεν γνώριζε την ύπαρξή του; Μήπως δεν ήθελε να αντιληφθεί και ο τελευταίος κάφρος αναγνώστης ότι πρόκειται για έναν στρατευμένο χριστιανό ποιητή, αφού σε όλη την παρουσίαση της ποιητικής του συλλογής, ο Δ. Κοσμόπουλος για τον Χριστό, την Παναγία και τους Αγίους μιλούσε; Μάλιστα, στο 11:00 με 21:00 του βίντεο έβαλε και μιά ομάδα ψαλτάδων να ψάλλουν το τροπάριο του Παπαδιαμάντη («την χείρα σου την αψαμένην»)!..

    3) Για την ακρίβεια, ο Δ. Κοσμόπουλος δεν είναι 100% χριστιανός ποιητής, όπως νομίζει ο σχολιαστής Αρλουμποκυνηγός στο σχόλιο 24: Είναι χριστιανομπολσεβίκος και θα το καταλάβει όποιος δεί ορισμένα σημεία του ανωτέρω βίντεο. Στο 26.20 και στο 30:15, ο Δ. Κοσμόπουλος ομολογεί ότι δύο ήσαν οι μεγάλοι δάσκαλοί του στην Ποίηση: Ο χριστιανικότατος Παπαδίτσας και ο Γιάννης Ρίτσος που κατά την γνώμη του Κοσμόπουλου ΔΕΝ ήταν μπολσεβίκος όπως νομίζει ο κόσμος, αλλά χριστιανοκομμουνιστής!!..

    Μάλιστα στο 43:20 του βίντεο, ο Κοσμόπουλος αποκαλύπτει πως ο Γιάννης Ρίτσος του είχε εξομολογηθεί πως οφείλει όλη την κομμουνιστική του επαναστατικότητα στον πρόγονό του, Ιωάννη Ρίτσο τον Νεομάρτυρα που κρέμασαν ανάποδα οι Τούρκοι λίγο πρίν το 1821, επειδής αρνήθηκε να εξισλαμιστεί!..

    4) Στο 37:30 του βίντεο, ο συμπαρουσιαστής του «Θέριστρου», Σαμιώτης δημοσιογράφος Νίκος Θρασυβούλου, αποκαλύπτει ότι ο Δ. Κοσμόπουλος είναι «κολλητός» της οικογένειας Ρίτσου, κι όποτε ρωτάει την κόρη του ποιητή, Έρη Ρίτσου, ποιόν να καλέσει να μιλήσει για τον Ρίτσο σε κάποια αφιερωματική παρουσίαση, η Έρη το πρώτο όνομα που του λέει είναι ο Δημήτρης Κοσμόπουλος!..

    Λίγο μετά (40:00 του βίντεο) ο Κοσμόπουλος αποκαλύπτει πώς έγινε «κολλητός» του Ρίτσου: Το 1978-79, σε ηλικία 14 ετών του έστειλε ένα γράμμα. Ο ευγενέστατος Ρίτσος τον κάλεσε σπίτι να τον γνωρίσει κι έκτοτε γίνανε «κολλητοί» για 12 χρόνια (ο Κοσμόπουλος από λάθος λέει 22!..) μέχρι το 1990 που πέθανε ο Ρίτσος. Μάλιστα, ο Κοσμόπουλος λέει πως ο Ρίτσος ήξερε ότι θα φύγει και του το ανεκοίνωσε στο νοσοκομείο, λίγο πριν πεθάνει…

    5) Στο 49.40, ο Κοσμόπουλος προσπαθεί να απαντήσει στην μόνιμη κατηγορία εναντίον του ότι η ποίησή του είναι θρησκευτική. Και τί λέει ο αθεόφοβος; Ότι και η ποίηση του Ρίτσου είναι κατά τρία τέταρτα θρησκευτική (51:10), του Ντοστογιέφσκι τα μυθιστορήματα επίσης κλπ.!

    6) Στο 28:40 ο Κοσμόπουλος αποκαλύπτει πώς τον καταπίεζε μικρό η εθνικοπατριώτισσα δασκάλα μητέρα του: Μιά φορά, τον είχε υποχρεώσει να μάθει απέξω και τις 158 στροφές του «Ύμνου εις την Ελευθερίαν» του Σολωμού, για να «πουλήσει μούρη» στους συμμαθητές του στο σχολείο!.. Κι όντως, ο Δ.Κ. τους έμαθε!..

    7) Τελειώνουμε με το «κλού» του βίντεο που αποδεικνύει πως ο Δ. Κοσμόπουλος είναι 100% ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΜΠΟΛΣΕΒΙΚΟΣ: Στο 44:50 ο Θωμόπουλος τον ρωτάει ποιά είναι η σχέση του με την Εκκλησία και την Εκκλησιαστική Παράδοση. Ο Κοσμόπουλος ντρέπεται να πεί ότι είναι έμμισθος υπάλληλος της Αρχιεπισκοπής Αθηνών επί 25 χρόνια (όπως αποκάλυψε ο Αρλουμποκυνηγός στο 24) και λέει τα εξής που απομαγνητοφωνούμε επί λέξει…

    Δ. ΚΟΣΜΟΠΟΥΛΟΣ: «Η θητεία μου στην Αριστερά συνοδεύονταν πάντοτε από τον Ιερό Χρυσόστομο υπό μάλης. Στους συντρόφους μου έλεγα διαρκώς και έδειχνα τα κείμενα του Ιερού Χρυσοστόμου και του Μεγάλου Βασιλείου, τα οποία αφορούν στο ότι Η ΙΔΙΟΚΤΗΣΙΑ ΕΙΝΑΙ ΚΛΟΠΗ, ο Πλούτος είναι πλεονεξία, η Εκμετάλλευση είναι απώλεια, η Σιμωνία και ο Καισαροπαπισμός μέσα στην Εκκλησία από την διοίκησή της είναι ο καλύτερος δρόμος για τον Διάβολο και την Κόλαση… κλπ + κλπ»!!!!!..

    ΙΔΟΥ, λοιπόν, που λύθηκε το Μυστήριο, γιατί ο κ. Σαραντάκος αποφάσισε σήμερα Κυριακή να προμοτάρει έναν χριστιανό ποιητή από το Ιστολόγιό του: Διότι ο Κοσμόπουλος δεν είναι ο συνηθισμένος Χριστιανός. Είναι ο κλασικός τύπος του χριστιανομπολσεβίκου, φανατικός οπαδός της Χριστιανοκομμουνιστικής Κοινοκτημοσύνης, «κολλητός» του Γιάννη Ρίτσου και της κόρης του Έρης (που είναι στενή φίλη του κ. Σαραντάκου) και «κολλητός» του Παντελή Μπουκάλα (αγαπημένου φιλαράκου του κ. Σαραντάκου), τον οποίον ο Κοσμόπουλος έχει επανειλημμένως καλέσει στις εκπομπές του στον Ραδιοσταθμό της Εκκλησίας.

    Ευχόμαστε ειλικρινά, μετά την σημερινή παρουσίασή της ποιήσεώς του από το παρόν Ιστολόγιο, ο κ. Κοσμόπουλος να καλέσει σύντομα και τον ίδιο τον κ. Σαραντάκο στον Εκκλησιαστικό Ραδιοσταθμό. Είμαστε βέβαιοι ότι ο ειδήμων κ. Σαραντάκος θα έχει να πεί απείρως πιό ενδιαφέροντα πράγματα για την Σχέση της Ορθοδοξίας με την Αριστερά, από αυτά που λέει κάθε τόσο (από τον 89,5 Fm) ο Παντελής Μπουκάλας…

  51. ΧριστιανoΜπoλσεβίκoς said

    50 «Είναι ο κλασικός τύπος του χριστιανομπολσεβίκου, φανατικός οπαδός της Χριστιανοκομμουνιστικής Κοινοκτημοσύνης»
    Θα βάλω φωτογραφία του στο δωμάτιό μου… μεγάλη!

  52. sarant said

    Ευχαριστώ και από εδώ για τα νεότερα!

  53. # 50

    Πανύβλακα αντι ΠΑΟΚτσή

    Με το κουκούτσι μυαλό σου μπορείς να καταλάβεις πως ουσιαστικά σήμερα κλείδωσε το αήττητο και με μια νίκη π.χ. με τον υποβιβασμένο Λεβαδειακό την Κυριακή, κατρρίπτεται το ρεκόρ του ΠΑΟΚ από το 64 ;
    Γιατί λοιπόν να είμαι στενοχωρημένος με το 1-1 στο μοναδικό ματς που φοβόμουνα μήπως χάσει ;

    Στενοχωρημένος είμαι εγώ όπως και κάθε υγιής φίλαθλος για τον τραυματισμό του Βεϊρίνια που θυμίζει αρχαία τραγωδία για τον MVP του πρωταθλήματος Το αύριο θα δείξει πολλά για την κατάστασή του.

  54. Ιάκωβος ο Αδελφόθεος said

    Μιάς κι έχω ακόμη λίγο χρόνο, θα πώ μερικά ακόμη για τον χριστιανομπολσεβίκο ποιητή Δ. Κοσμόπουλο…

    1) Γράφει ο κ. Σαραντάκος στο άρθρο: «Επειδή εδώ λεξιλογούμε, πρέπει να σχολιάσουμε και τον τίτλο της συλλογής. Τι είναι το θέριστρον; Δεν είναι λεξιπλασία, όπως ίσως θα φανταζόταν κανείς. Η λέξη υπάρχει, στην αρχαία γραμματεία. Στον πληθυντικό, τα θέριστρα είναι η αμοιβή που πληρώνει κανείς στους εργάτες που θερίζουν. Στον ενικό όμως η λέξη έχει άλλες δύο σημασίες. Αφενός σημαίνει το εργαλείο του θερισμού, το δρεπάνι, από την άλλη όμως σημαίνει επίσης ένα ελαφρό θερινό ένδυμα. Και οι δυο λέξεις μαρτυρούνται στην ίδια πηγή, στους Εβδομήκοντα και επειδή ο Κοσμόπουλος είναι ποιητής με βαθιά χριστιανική πνευματικότητα έχει σημασία η πηγή. Νομίζω πως συνειδητά διάλεξε μια λέξη με δυο σημασίες -το δρεπάνι βέβαια παραπέμπει στον θάνατο, αλλά το καλοκαίρι, η θερινή στολή, στην αέναη συνέχεια.»

    Με όλη την εκτίμηση που του έχουμε, δηλώνουμε ότι ο κ. Σαραντάκος διέπραξε γκάφα ολκής, λόγω επιπολαιότητος: Η λέξις «θερίστριον – θέριστρον» πρωτομπήκε στην Θεία Ελληνική Γλώσσα ΟΧΙ από τους Εβδομήκοντα Ραββίνους Μεταφραστάς της Τορά, αλλά από τον κορυφαίο Συρακούσιο βουκολικό ποιητή Θεόκριτο )315 – 260 π.Χ.), ο οποίος την πρωτοχρησιμοποιεί στο 15ο Ειδύλλιό του με την σημασία της ελαφράς γυναικείας εσθήτος.

    Αγαπητέ κ. Σαραντάκο, οι Έλληνες ΟΥΔΕΠΟΤΕ χρησιμοποίησαν την λέξη «θέριστρον» με την σημασία του «δρεπανιού, θεριστικού εργαλείου κλπ.». Πρόκειται για Εβραϊσμό των Εβδομήκοντα, οι οποίοι – άλλωστε – χρησιμοποιούν την λέξη πιό πολλές φορές με την σημασία του θερινού γυναικείου πέπλου, παρά με την σημασία του δρεπανιού!..

    Ωστόσο, ο Εβραιολάγνος Δ. Κοσμόπουλος, ΑΠΕΡΡΙΨΕ την ελληνική σημασία του θερίστρου (= γυναικείο πέπλο) και προτίμησε την δεύτερη σημασία του δρεπανιού, επειδής εγεννήθη Ιούνιο μήνα και του άρεσει ο θερισμός, όπως εξηγεί ο ίδιος στο βίντεο του σχολίου 50 (από το 35:00 και μετά). Μάλιστα, στο 53:40 με 56:40 του βίντεο, μιλάει στην παρουσίαση του «Ιανού» και ο Γιώργης Γιατρομανωλάκης, ο οποίος ΕΞΕΥΤΕΛΙΖΕΙ τον Κοσμόπουλο γι’ αυτή την προτίμησή του στην σημασία του δρεπανιού, ενώ ο ίδιος προτιμάει την σημασία του γυναικείου «φορέματος», όπως λέει επί λέξει ο Γιώργης. Αξίζει να δείτε αυτό το 3λεπτο με τον εξευτελισμό του Κοσμόπουλου από τον Γιατρομανωλάκη, αν και δεν ακούγεται καλά ο ήχος.

    2) Για να πείσουμε τον δύσπιστο κ. Σαραντάκο ότι η σημασία «δρεπάνι» για την λέξη «θέριστρον» είναι καθαρά εβραϊκή και ουδέποτε χρησιμοποιήθηκε από τους Έλληνες, ΑΝΑΡΤΑΜΕ τα σχετικά λήμματα από το Liddell-Scott Κωνσταντινίδη (19ος αιών) όπου ΑΠΟΥΣΙΑΖΕΙ ΠΑΝΤΕΛΩΣ η σημασία «δρεπάνι», διότι πρίν το 1900 το Liddell=Scott απαξιούσε να περιλάβει τις εβραϊκές σημασίες των ελληνικών λέξεων!..

    3) Σάς αποχαιρετούμε για απόψε, με κάτι φαινομενικά αστείο, που όμως είναι ενδεικτικό: Το πόσο πολύ προμοτάρει ο κ. Σαραντάκος τον χριστιανομπολσεβίκο Δ. Κοσμόπουλο, φαίνεται και από την φωτογραφία που του έχει βάλει στο άρθρο: Μία «παιδική» φωτογραφία πρίν 20 χρόνια, για να φαίνεται νέος!.. Στην πραγματικότητα, ο Δ. Κοσμόπουλος στα 54 του έχει παραγεράσει από το πολύ διάβασμα και τις εξαντλητικές χριστιανικές νηστείες. Αναρτάμε δύο φωτογραφίες του από την παρουσίαση στον «Ιανό» πρίν 20 μέρες (26 Μάρτη 2019), για να αντιληφθούν όλοι πόσο γερασμένος είναι στα 54 χρόνια του, πράγμα που προσεπάθησε να αποκρύψει ο κ. Σαραντάκος, προκειμένου να τον συμπαθήσουν οι αναγνώστες του!..

    ΥΓ-1: Ξέχασα να πώ ότι ο Δ. Κοσμόπουλος προωθείται προκλητικά από την επίσημη Εκκλησία ως ο κατ’ εξοχήν χριστιανός ποιητής. Ο μακαριώτατος Ιερώνυμος Λιάπης τον αναφέρει συνεχώς ως φτασμένο ποιητή με κάθε ευκαιρία. Το αποκορύφωμα ήταν το μήνυμα που έστειλε τον Οχτώβρη του 2010 ο κ. Ιερώνυμος προς τους εκπαιδευτικούς με την ευκαιρία του νέου σχολικού έτους: Μνημονεύει έναν στίχο του Κοσμόπουλου και έναν της Κικής Δημουλά!..

    ΥΓ-2: Επειδής είμαστε Γλωσσικό Ιστολόγιο, παραπέμπω και στην αναφορά που κάνει στις λέξεις «θερίστριον + θέριστρον» ο Ιούλιος Πολυδεύκης (180 μ.Χ.) στο περίφημο «Ονομαστικόν» του, περιγράφοντας τα διάφορα είδη χλαινών. Πάντα με την ελληνική σημασία της γυναικείας εσθήτος και ουχί με την εβραϊκή του δρεπανιού, την οποία αγνοούσαν παντελώς οι Έλληνες, αλλά την υιοθέτησε για την Ποιητική του Συλλογή ο κ. Δ. Κοσμόπουλος!..

  55. loukretia50 said

    Η φύση είναι άδικη, αυτό είναι σίγουρο!
    Αν κόβοντας τη λευκή γενειάδα ο ποιητής μοιάζει 20 χρόνια νεώτερος, πώς θα μπορούσε κάθε μεγαλοκοπέλα να τον μιμηθεί?

  56. Ιάκωβος ο Αδελφόθεος said

    Αγαπητή κυρία Λουκρητία (55) είσθε έντιμη κοπέλλα, γι’ αυτό και σάς ΕΡΩΤΩ: Μόνο στην άσπρη γενειάδα διαφέρουν οι φωτογραφίες του κ. Κοσμόπουλου; Δεν βλέπετε που στις φωτό του «Ιανού» έχει καραφλιάσει εντελώς, έχει πάρει 30 κιλά (ως γνωστόν οι χριστιανικές νηστείες παχαίνουν, γι’ αυτό και οι περισσότεροι κληρικοί είναι τετράπαχοι), έχει γεμίσει ρυτίδες κλπ.;

  57. loukretia50 said

    Ω! είστε τόσο διακριτικός! Είπαμε, μεγαλοκοπέλα!
    Δε βλέπω και καλά!

    Καληνύχτα!
    (Αν έχετε γενειάδα, σκεφθείτε την αλλαγή λουκ, βοηθάει!
    Επίσης η πόζα και το σκούρο σακάκι είναι καλή ιδέα!)

  58. Γιάννης Ιατρού said

    57: βοηθάει κι έχεις κάνει μαύρα μάτια να τον δεις 🙂

  59. Ιάκωβος ο Αδελφόθεος said

    Τυμβογέροντα Ιατρού (58), εσύ δεν θα μάς πείς την γνώμη σου για την ποίηση του Κοσμόπουλου; Όλο βραβεία παίρνει, τον προωθούν οι πάντες (Εκκλησία, Ακαδημία, Σαραντάκος κλπ.) αλλά το πλατύ κοινό δεν συγκινείται από τις διανοητικές του κατασκευές. Λιγότερα από 60 σχόλια σε 20 ώρες στην παρούσα ανάρτηση. Τίς πταίει;

    ΕΠΙΣΗΣ: Μπορεί ένας χριστιανός προπαγανδιστής να είναι καλός ποιητής;

  60. Κυριάκος said

    Τώρα που κανείς δεν πενθεί τα αηδόνια κι όλοι γράφουν ποιήματα, θα πει πολύ ο Οδυσσέας Ελύτης. Συγγνώμη, αλλά δεν είναι ποιήση αυτή.

  61. Γς said

    55:

    >Η φύση είναι άδικη, αυτό είναι σίγουρο!

    Κόβοντας όμως τη γενειάδα μπορούν να συμβούν τα διάφορα:

    https://caktos.blogspot.com/2016/05/blog-post_29.html

  62. sarant said

    Καλημέρα από εδώ.
    Χαρά στο κουράγιο σου, Λου, να συζητάς νύχτα με βρικόλακες.

  63. loukretia50 said

    62. Είχα βρει κόλακες και συγκινήθηκα!
    Είμαι λίγο ανασφαλής το βράδυ!

    Bonjour!

  64. sarant said

    🙂

  65. Γιώργος Λυκοτραφίτης said

    Η προσέγγιση της αριστεράς με τον χριστιανισμό, είτε μέσω στρατευμένων πραγματικά καλών ποιητών είτε μέσω εθιμοτυπικών επισκέψεων αριστερών υπουργών, δεν παύει να αποτελεί στις μέρες μας μια σύγχρονη εξέλιξη του παραδοσιακού φερεντζέ.

  66. Ήθελα να το ρωτήσω αρχικά, αλλά τελικά το κατάλαβα μόνος μου.

    «στους μουλωχτούς, των Ισπανών τους ταγματασφαλίτες»

    Αναφέρεται λογικά στον Β. Λαλιώτη, γνωστό μεταφραστή ισπανικής λογοτεχνίας και κάποτε άγριο μπλόγκερ (μπορεί να παραμένει ακόμα στις επάλξεις, αλλά έχω σταματήσει να τον διαβάζω).
    Βλ. http://www.bibliotheque.gr/article/28922
    😦

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: