Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Χαράλαμπος Κανόνης. Η ζωή και ο θάνατος ενός Ανθρώπου – 1 (Δημ. Σαραντάκος)

Posted by sarant στο 17 Απρίλιος, 2019


Αρχίζω σήμερα να δημοσιεύω, σε συνέχειες, το βιβλίο του πατέρα μου «Χαράλαμπος Κανόνης. Η ζωή και ο θάνατος ενός Ανθρώπου», το πρώτο μη επιστημονικό βιβλίο του, που εκδόθηκε σε ιδιωτική έκδοση το 1987, όταν ακόμα ο πατέρας μου δούλευε στην Αγροτική Τράπεζα.

Ο Κανόνης ήταν Μυτιληνιός, γεωπόνος, υπάλληλος της ΑΤΕ, συνάδελφος και επιστήθιος φίλος του παππού μου, στέλεχος του ΕΑΜ και του ΚΚΕ. Βρήκε μαρτυρικό θάνατο τον Μάρτιο του 1948 στη Χίο, στον εμφύλιο.

Ο πατέρας μου αισθανόταν ότι είχε χρέος να γράψει το βιβλίο αυτό στη θέση του παππού μου που δεν πρόλαβε και ταξίδεψε στη Χίο για επιτόπια έρευνα όπου συναντήθηκε με επιζώντες συντρόφους του Κανόνη. Το βιβλίο το έχω μοιράσει παλιότερα, σε pdf, αλλά τώρα θα το δημοσιεύσω σε συνέχειες, κάθε δεύτερη Τρίτη -καλώς εχόντων των πραγμάτων, διότι και χτες που ήταν να ξεκινήσω έτυχε η φοβερή πυρκαγιά της Νοτρ Νταμ.

Σε αυτή την πρώτη συνέχεια θα παρουσιάσω τον Πρόλογο του πατέρα μου και την αρχή του πρώτου κεφαλαίου

Πρόλογος

… και να μετρώ και νάναι ο Τάκη Πλούμας
τριάντα τρία χρόνια μες στη γης

Μιλτιάδης Μαλακάσης

Το κείμενο που ακολουθεί έπρεπε να τόχε γράψει ο πατέρας μου, που έζησε από κοντά, πολύ πιο κοντά από μένα, τα πρόσωπα και πράγματα. Φαίνεται πως είχε τέτοια πρόθεση, γιατί άφησε αρκετές σημειώσεις, που δεν ολοκληρώθηκαν, καθώς τον πρόλαβε ο θάνατος. Θεώρησα λοιπόν πως έπεφτε σε μένα το καθήκον να γράφω για το Χαράλαμπο τον Κανόνη, τον άνθρωπο που μαζύ με τον πατέρα μου, επηρέασε καθορ-στικά τα παιδικά και εφηβικά μου χρόνια. Έχοντας επίγνωση των μικρών μου δυνάμεων επικαλούμαι προκαταβολικά την κατανόηση των αναγνωστών για τις τυχόν αδυναμίες των γραφτών μου.

Όσο περνούν τα χρόνια και φεύγουν από κοντά μας αυτοί που έζησαν τα συγκλονιστικά γεγονότα της Κατοχής και του Εμφύλιου, τόσο δυσκολότερο γίνεται το έργο όσων θέλουν να γράψουν γι ’ αυτή την περίοδο της ιστορίας μας. Οι γραπτές πηγές, (εφημερίδες, επίσημα έγγραφα κλπ.), που αναφέρονται στα γεγονότα είναι κατά κανόνα προκατειλημένες και μονόπλευρες. Απομένουν οι γραπτές και προφορικές μαρτυρίες. Οι πρώτες είναι ελάχιστες. Η βιβλιογραφία για την αντίσταση και τον εμφύλιο πόλεμο στα νησιά του Αιγαίου, μολονότι πλουτίστηκε τα τελευταία χρόνια από αξιόλογα βιβλία, (αναφέρω τα βιβλία του Απόστολου Αποστόλου, «Μνήμες» και «Σκόρπια της Αντίστασης», του Νίκου Θεοχάρη «Το αντάρτικο στη Λέσβο», του Δημ. Γερούκη «Η εθνική αντίσταση της Μυτιλήνης» και του Μιχάλη Λιαρούτσου «Το 48 χωρίς φεγγάρι»), εξακολουθεί να είναι πολύ φτωχή και κυρίως να έχει τη μορφή αναμνήσεων. Οι προφορικές μαρτυρίες κατά κανόνα θέλουν διασταύρωση και επαλήθευση, γιατί, ανεπεξέργαστες καθώς προσφέρονται, είναι φορτισμένες με το υποκειμενικό στοιχείο. Παρ’ όλες όμως τις δυσκολίες και τα εμπόδια, πρέπει να καταγραφεί η ιστορία της Αντίστασης και του Εμφύλιου. Είναι καθήκον μας.

Αν αφήσουμε να φύγουν οι ζωντανοί φορείς της μνήμης εκείνων των χρόνων, χωρίς να καταγραφεί η μαρτυρία τους, δε θ’ ανοίξουμε μονάχα το δρόμο για τους μυθοποιούς και τους παραχαράκτες, αλλά θα αφήσουμε στη λήθη και στην άγνοια των νεότερων, όλους αυτούς τους σπουδαίους ανθρώπους, που έδωσαν τη ζωή τους για την λευτεριά και την προκοπή της Πατρίδας μας. Και θάναι τότε σαν να σκοτώθηκαν για δεύτερη φορά.

Αισθάνομαι υποχρέωση να ευχαριστήσω τους παιδικούς φίλους του Χαράλαμπου Κανόνη, Μίλτη Παρασκευαΐδη, Δημήτρη Λεοντή και Χρήστο Καλδή για την ανεκτίμητη βοήθεια τους σε πληροφορίες, κείμενα και άλλα στοιχεία, που μου έδωσαν. Ιδιαίτερα να ευχαριστήσω τον καλό μου δάσκαλο Μίλτη Παρασκευαΐδη, για τη θεώρηση του κειμένου, που είχε την υπομονή να κάνει και για τα σκίτσα που μου παραχώρησε. Ευχαριστώ επίσης το φίλο Πάνο Αλατζά, για τα γράμματα και τα λοιπά προσωπικά έγγραφα του Χαράλαμπου, που είχε την καλοσύνη να μου στείλει και την αδελφή του σκοτωμένου, τη Σιμόνη.

Θέλω επίσης να ευχαριστήσω τον ακούραστο και πάντα πρόσχαρο Γιάννη Οργέττα και την ευγενική γυναίκα του, που με φιλοξένησαν και με ξενάγησαν στα μέρη που περπάτησε ο Χαράλαμπος στη Χίο, καθώς και τους Χιώτες συναγωνιστές του Γιώργο Μαυράκη, Διαμαντή Γεωργούλη, Μαθιό Καρτοκέφαλο και Ισίδωρο Κουβελά, για τις πληροφορίες που μούδωσαν.

Πολύτιμη ήταν η βοήθεια των αγαπητών φίλων μου Μιχάλη Λιαρούτσου, που μου διόρθωσε πολλές ανακρίβειες και λάθη, και Μανώλη Στάθη που μου έκανε ανεκτίμητες γλωσσικές παρατηρήσεις.

Αίγινα, Καλοκαίρι 1985 – Φάληρο, Φθινόπωρο 1987

 

ΜΕΡΟΣ ΠΡΩΤΟ – Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ

Ένα

Η Εννεάδα

Η οδός Σαρανταπόρου είναι ένα στενό δρομάκι της Μυτιλήνης. Ως πριν λίγα χρόνια ήταν λιθόστρωτο. Κάποιοι αποφάσισαν να το τσιμεντώσουν. Το δρομάκι έχει πρόσβαση βόρεια από την οδό Δ.Ν. Βερναρδάκη, τον κεντρικό ανηφορικό δρόμο, που οδηγεί στο Κιόσκι και στο Φρούριο, πάει παράλληλα με το ανατολικό τμήμα της Προκυμαίας, στρίβει δεξιά και βγαίνει σ’ ένα μακρύ δρόμο, παράλληλο με την Προκυμαία, ο οποίος καταλήγει στο Κομνηνάκειο Δημοτικό σχολείο. Είναι ένας στενός δρομάκος, με λίγα σπίτια και αραιή κίνηση διαβατών. Έτσι, μόλο που βρίσκεται ανάμεσα στο λιμάνι, τη Μητρόπολη και τη σημαντική συνοικία της Κουλμπάρας, δίνει την εντύπωση απόμερης και σχεδόν ερημικής γειτονιάς.

Στον αριθμό 5 της οδού Σαρανταπόρου βρίσκεται ένα ψηλό σπίτι χτισμένο στα τέλη του περασμένου αιώνα. Σήμερα έχει διχοτομηθεί σε δυο όμοια συμμετρικά τμήματα, αλλά πιο παλιά ήταν ενιαίο.

Για λίγα χρόνια, τουλάχιστον από το 1925 ως το 1928, το μεγαλύτερο και καλύτερο δωμάτιο του σπιτιού ήταν το εντευκτήριο και το άντρο μαζύ μιας παρέας εννιά έως δέκα γυμνασιόπαιδων, η οποία ξεχώριζε αρκετά από τις άλλες παρέες που φτιάχνουν τα παιδιά σ’ αυτή την ηλικία, για την πνευματικότητα και τα ιδιαίτερα λογοτεχνικά και καλλιτεχνικά ενδιαφέροντά της.

Δεν ξέρω αν έχει μελετήσει κανείς την ψυχολογία και τη λειτουργία της «παρέας». Πρόκειται για την πιο απλή, την πιο αυθόρμητη και την πιο αρχέγονη μορφή ομάδας ανθρώπων. Ο άνθρωπος γίνεται μέλος της παρέας κατά την παιδική ή την εφηβική του ηλικία και πολύ σπάνια κατά την ώριμη. Δεν υπάρχουν κανονισμοί και κώδικες. Η συνοχή και η διάρκεια της παρέας είναι άμεσα εξαρτημένες από τις όμοιες ιδέες, τα κοινά γούστα και την αμοιβαία εκτίμηση και φιλία των μελών της. Δε μπαίνει στη μέση κανενός είδους συμφέρο, υποχρέωση, καθήκον ή καταναγκασμός. Γι ’ αυτό και η παρέα δύσκολα και σπάνια είναι πολυμελής. Συνήθως έχει από τρία ως οχτώ μέλη. Σ’ ελάχιστες περιπτώσεις περισσότερα. Κι αν λογαριάσει κανείς το μεταβλητό του ανθρώπινου χαρακτήρα κατά τα νεανικά χρόνια, η παρέα δε μπορεί παρά να είναι βραχύβια. Σ’ ένα ή δύο χρόνια μ’ αφορμή την αποφοίτηση απ’ το γυμνάσιο, τη στράτευση ή τις σπουδές, η παρέα διασπάται και διαλύεται, αφήνοντας την ανάμνηση μιας καλής φιλίας. Ελάχιστες παρέες επιζούν και συνεχίζονται και στα ώριμα χρόνια.

Η παρέα που προανάφερα, ήταν από τις ελάχιστες που άντεξε στο χρόνο, παρά το μεγάλον αριθμό των μελών της, γιατί ακριβώς ξεχώριζε από τις άλλες. Ήταν ο καλύτερος δέκτης των προοδευτικών ιδεών και μηνυμάτων που ακτινο-βολούσε στο πρώτο τρίτο του αιώνα μας το Γυμνάσιο της Μυτιλήνης.

Επιβλητικό, κλασσικής γραμμής κτίριο, με μαρμάρινα σκαλιά στην είσοδο, που τη στόλιζαν κίονες δωρικού ρυθμού, με ευρύχωρο πευκόφυτο κήπο γύρω του, το Γυμνάσιο της Μυτιλήνης ευτύχησε να έχει στα τριάντα πρώτα χρόνια του αιώνα μας καθηγητές σαν τον Γρηγόριο Βερναρδάκη, το Μιχαήλ Στεφανίδη, τον Εμμανουήλ Δαυίδ, τον Ιωάννη Ολύ-μπιο, το Μίλτο Κουντουρά, τον Κώστα Κόντο, τον Αριστείδη Δελή, το Βασίλη Αρχοντίδη και άλλους.

Η συμβολή του Γυμνάσιου της Μυτιλήνης υπήρξε αποφασιστική στη διάδοση των πιο προοδευτικών για την εποχή ιδεών και πρώτ’ απ’ όλα του Δημοτικισμού, καθώς και στη διαμόρφωση του πνευματικού κλίματος, μέσα στο οποίο αναπτύχθηκε πλειάδα ανθρώπων των γραμμάτων και των τεχνών. Το πνεύμα που επικρατούσε στο Γυμνάσιο ιης Μυτιλήνης ενοχλούσε, όπως ήταν επόμενο, τους συντηρητικούς κύκλους όχι μόνο της Μυτιλήνης αλλά και της Αθήνας, που το είχαν ονομάσει «φυτώριο κομμουνιστών».

Στα 1925 η παρέα των παιδιών που είπα, επηρεασμένη από το γενικό αυτό κλίμα και έχοντας το προηγούμενο ιης έκδοσης μαθητικών περιοδικών, φαινόμενο που εξαπλώθηκε πολύ μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή, αποφάσισε νο εκδώσει κι αυτή λογοτεχνικό περιοδικό.

Στο εντευκτήριο της οδού Σαρανταπόρου 5 έγιναν αλλεπάλληλες και θορυβώδεις συνεδριάσεις μ’ αυτό το θέμα. Τελικά αντί για ένα εκδόθηκαν δύο περιοδικά. Ένα σοβαρό, με λογοτεχνική ύλη και εκλεγμένη συνταχτική επιτροπή, ιιου του δώσανε τον τίτλο «Η Νιότη», κι ένα δεύτερο ευτράπελο και σατιρικό, χωρίς αυστηρές προδιαγραφές, που το ονόμασαν «Το Καμπανάκι».

‘ Ολα τα μέλη της παρέας γράφανε στα δυο περιοδικά με ψευδώνυμα, όπως ήταν τότε κανόνας στους λογοτεχνικούς κύκλους. Την τεχνική επιμέλεια, το εξώφυλλο, τους τίτλους και την εικονογράφηση την είχε αναλάβει ο «Μίλτος Σκευάς», κατά κόσμον Μίλτης Παρασκευαΐδης, που εξ απαλών ονύχων είχε φανερώσει το ταλέντο με το οποίο καθιερώθηκε αργότερα ως ζωγράφος και σκιτσογράφος.

Χάρη στο ταλέντο του Μίλτη, αλλά και την επιμέλεια όλων των μελών της συνταχτικής επιτροπής, τα δύο περιοδικά, που φυσικά ήταν χειρόγραφα, είχαν εξαιρετικά επιμελημένη εμφάνιση και εφάμιλλο ήταν και το περιεχόμενό τους. Έτσι κρίθηκαν άξια να περιληφθούν στην «Αιολική Βιβλιογραφία» του Γιώργου Βαλέτα, που εκδόθηκε το 1939.

Η «Νιότη» δημοσίευσε ποιήματα, διηγήματα, ακόμα και ένα μυθιστόρημα, σε συνέχειες, με το ρομαντικό τίτλο «Στο βωμό του έρωτα», προϊόν της πένας του «Κώστα Αγαύη», δηλαδή του Στρατή του Πρίμπα, που αργότερα διεπρεψε ως δημοσιογράφος στην Αθήνα. Ως και στήλη αλληλογραφίας είχε η «Νιότη».

Τα περισσότερα ψευδώνυμα τους τα ψάρεψαν οι νεαροί από τη φυτολογία του γυμνασίου. Εκτός από τον «Αγαύη» υπήρχε ο «Στρατής Μισπίλης», (Στρατής Μακρυγιάννης), ο «Λιάκος Μυρτιάς» (Ηλίας Χιωτέλλης), ο «Χρήστος Γεράνης» και ο «Θύμος Ερπήλιος» (και τα δύο υποδηλώνανε το Χρήστο Καλδή), άλλοι όμως πήραν τα ψευδώνυμα τους από τοπωνύμια του χωριού τους, όπως ο Χαράλαμπος ο Κανόνης, που υπογραφόταν «Μπάμπης Καντριάς» από το Καντρί, τοποθεοία του Κόλπου της Καλλονής κι άλλοι από διάφορες άλλες πηγές. Έτσι ο Παναγιώτης ο Κοντήβεης ήταν ο «Γιώτης Ερημίτης», ο Μήτσος Λεοντής, «Τάκης Ρογκάκης» και ο Άγγελος ο Λάμπρου, «Βάγγος Ανατολίτης».

Ψυχή της παρέας και αφανής αρχηγός της ήταν ο Χαράλαμπος ο Κανόνης. Δικό του άλλωστε ήταν και το δωμάτιο που τόχαν για στέκι. Το σπίτι ήταν της μητέρας του, της Καλλιρρόης Φωτιάδου που το πήρε προίκα, όταν στα 1905 παντρεύτηκε με έρωτα το Θόδωρο τον Κανόνη. Παρά τη σημαντική διαφορά της ηλικίας και παρά την κοινωνική ανι-σότητα, (η Καλλιρρόη ήταν νεοτάτη, κόρη εύπορης οικογένειας του Μανταμάδου, χωριού στα βόρεια του νησιού, ενώ ο Θόδωρος ο Κανόνης ήταν τότε σχεδόν σαραντάρης και ζούσε από τα πενιχρά έσοδα του καφενείου που είχε δίπλα στα ιαματικά λουτρά του Κουρτζή), ο γάμος ευτύχησε κι ευλογήθηκε με τέσσερα παιδιά: το Χαράλαμπο, τη Σιμόνη, τον Κώστα και την Ευστρατία.

Ο κυρ Θόδωρος ήταν άνθρωπος βαρύς και μονόχνωτος. Φορούσε την παραδοσιακή λεσβιακή φορεσιά, μπότες, βράκες, γελέκο, πουκάμισο και καλπάκι και δεν είχε πολλά πάρε δώσε με τον κόσμο. Χρειάστηκε λοιπόν όλη η επιρροή και η πειθώ της καλόκαρδης και ζωντανής κυρίας Καλλιρρόης για να δεχτεί ο λιγόλογος και συνήθως σκυθρωπός αρχηγός της οικογένειας να παραχωρηθεί το καλύτερο δωμάτιο του σπιτιού στη θορυβώδη και ταραχοποιό παρέα του γιου του. Ο ίδιος φυσικά δεν είχε σχέσεις με τους γυμνασιόπαιδες. Όταν το βράδυ γύριζε από τη δουλειά του, μουρμούριζε μια καλησπέρα κι αποτραβιόταν σ’ ένα δωμάτιο στο πίσω μέρος του σπιτιού, να καπνίσει ένα ναργιλέ ώσπου να ετοιμαστεί το φαγητό.

Ανεξάρτητα από την παρουσία ή μη του κυρ Θόδωρου το δωμάτιο αντιλαλούσε από τις φωνές, τα γέλια, τα τραγούδια, τις απαγγελίες και τις συζητήσεις των παιδιών. Τα περιοδικά τους εκδίδονταν κανονικά κι άφησαν εποχή. Δεν ήταν όμως η μοναδική τους δραστηριότητα. Διοργάνωναν και συναυλίες, γιατί πολλοί τους έπαιζαν μουσικά όργανα. Ο Χαράλαμπος ο Κανόνης έπαιζε βιολί, άλλοι κιθάρα κι άλλοι μαντολίνο.

Κάποτε η έμφυτη σκωπτική διάθεση των Μυτιληνιών παράλαβε και το περιοδικό και τους συντάχτες του. Τόσο η «Νιότη» όσο και η παρέα που την έβγαζε ονομάστηκαν «Γερουσία» και πολλοί έτσι τις θυμώνται ακόμα. Δεύτερο παρατσούκλι κόλλησε στην παρέα ο ίδιος ο καθηγητής τους ο θυμόσοφος Αριστείδης Δελής, όταν κάποτε πέρασε έξω από το φωτογραφείο του Βασιλείου στην Προκυμαία κι είδε στη βιτρίνα του μίαν αναμνηστική φωτογραφία των εννέα φίλων. Την άλλη μέρα στο μάθημα των λατινικών κι ενώ τους παρέδιδε την «Αινειάδα» του Βιργίλιου, στρεφόμενος προς την παρέα είπε χωρίς άλλες διευκρινίσεις,

— Έχουμε κι άλλη «Εννιάδα» εδώ μέσα,

κι όλοι κατάλαβαν ποιους εννοούσε. Έτσι η παρέα εκτός από «Γερουσία» έγινε γνωστή και σαν «Εννεάδα».

Στην πραγματικότητα η παρέα είχε και δέκατο μέλος, το Γιάννη το Βαλετόπουλο, ένα συμμαζεμένο κι ευγενικό παιδί, που ήταν συμμαθητής και στενός φίλος με το Χαράλαμπο τον Κανόνη, το Μίλτη τον Παρασκευαΐδη και τον Ηλία το Χιωτέλλη, όταν κι οι τρεις τους φοιτούσαν στο γειτονικό «Κομνηνόκειο Σχολείο» κι είχαν δάσκαλό τους τον μεθοδικότατο και άριστο παιδαγωγό, τον Παρασκευά Ζερβό. Ο Βαλετόπουλος όμως δεν ήταν παρών σ’ όλες τις εκδηλώσεις της παρέας ούτε κι έγραφε στο περιοδικό γιατί έπρεπε να βοηθά στο υφασματοπωλείο των θείων του, στο οποίο δούλευε τις ελεύθερες ώρες του καθημερινά ώσπου τέλειωσε το γυμνάσιο.

 

 

 

Advertisements

65 Σχόλια to “Χαράλαμπος Κανόνης. Η ζωή και ο θάνατος ενός Ανθρώπου – 1 (Δημ. Σαραντάκος)”

  1. leonicos said

    Δεν ξέρω αν έχει μελετήσει κανείς την ψυχολογία και τη λειτουργία της «παρέας»

    Τα έχουν πει και πριν από μας

  2. leonicos said

    Θα ήταν ύβρις να πω: αναμένεται αριστούργημα.

    Το ‘αριστούργημα’ ΔΕΝ αναμένεται. Είναι εξασφαλισμένο.

    Επιτρέπεται να δευτερολογήσω;

    Επιτρεπεται!

    Ευχαριστώ!

    Θα ήταν ύβρις να πω ‘προσδοκάται’ αριστούργημα.
    Το αριστούργημα είναι εξασφαλισμένο.
    Συνεπώς, απλώς αναμένεται.

    Για να μη χρησιμοποιούμε την ελληνική εική και ως έτυχε, που λένε καποιοι

  3. leonicos said

    Άντε… σήμερα έχει καλό πράμα!!!

    Μάλλον διαβαζουν ακόμα και στοχαζονται

  4. leonicos said

    Είναι πικρό

    αλλά όλους τους σπουδαίους ανθρώπους τούς πνιγει τελικά η πίκρα. Κανε΄ς δεν του καταλαβαίνει. Και αν τους καταλάβουν, τους σκοτώνουν

  5. Αρλουμποκυνηγός said

    Έχω διαβάσει παλιότερα τον «Χαράλαμπο Κανόνη» του πατρός Σαραντάκου και ομολογώ ότι είναι εξαιρετικά καλογραμμένο βιβλίο, γεμάτο πληροφορίες που δεν τις βρίσκεις αλλού και που έχουν πανελλήνια αξία, όχι μόνο τοπική, λεσβιακή. Χαιρετίζω, λοιπόν, από καρδιάς την δημοσίευσή του από το παρόν Ιστολόγιο και ελπίζω να προκαλέσει γόνιμες αντιπαραθέσεις μεταξύ των σχολιαστών

    Δύο μόνο απορίες γιατί θα λείπω όλη την υπόλοιπη ημέρα:

    1) Γιατί ο πατήρ Σαραντάκος σε όλο το βιβλίο γράφει τα εθνικά ονόματα (Έλληνες, Τούρκοι, Ρώσοι κλπ.) με πεζό το αρχικό γράμμα (έλληνες κλπ.); Ήταν απόφαση του επιμελητή – διορθωτή ή το έκανε για κάποιον λόγο, π.χ. για να εκδικηθεί τους Έλληνες που σκότωσαν τον Κανόνη;

    2) Τυχαίνει να έχω μελετήσει τον βίο και την πολιτεία του χριστιανικώτατου Νικολάου Πλαστήρα και ξέρω ότι ο μακαρίτης Καρδιτσιώτης πρωθυπουργός ήταν ο μόνος (ίσως) Έλλην αξιωματικός που δεν έκανε έρωτα με γυναίκα καθόλη την διάρκεια της Μικρασιατικής Εκστρατείας 1919-22. Κι αυτό, λόγω της βαθειάς πίστης του στην αρετή της παρθενίας, η οποία επήγαζε από την πίστη του στον Ιησού Χριστό και αυτόν εσταυρωμένο. Το πώς την έβγαζε ο Πλαστήρας χωρίς γυναίκα τα τρία χρόνια που έμεινε στην Μικρασία, ας μάς το πεί ο κ. Blogotinanai που ξέρει καλά πώς την βγάζουν οι μοναχοί στα μοναστήρια: Με την δύναμη της προσευχής.

    Ωστόσο, στη σελίδα 37 του βιβλίου, ο πατήρ Σαραντάκος γράφει ότι η περίφημη Τσερκέζα καλλονή, Ζουλφιέ Χανούμ, ήταν ερωμένη του Πλαστήρα, πράγμα που δεν επιβεβαιώνεται από καμμία πηγή. Βεβαίως, ακουγόσαντε πολλά εκείνη την εποχή, αλλά η έρευνα έδειξε πως ο χριστιανικώτατος Πλαστήρας πήρε την Ζουλφιέ υπό την προστασία του για να την προσηλυτίσει στον Αγία Πίστη μας και όχι για να την πηδάει.

    Θα μπορούσε ο κ. Νίκος Σαραντάκος να μάς ενημερώσει πόθεν ο αείμνηστος πατέρας του άντλησε την πληροφορία ότι ο γνωστός για την απόλυτη παρθενία του, ΝΙκόλαος Πλαστήρας, είχε ερωμένη την διεφθαρμένη Τσερκέζα; Ευχαριστώ εκ των προτέρων

  6. Πουλ-πουλ said

    Η ατμόσφαιρα του πρώτου αυτου κεφαλαίου θυμίζει λίγο το «Τότε που ζούσαμε» του Ασημάκη Πανσέληνου. Μυτιλήνη γαρ.

  7. # 4

    Λεώνικε αυτό που έγραψες δείχνει πως είσαι ΠΑΟΚτσής και δεν το ξέρεις !!

  8. Πέπε said

    Δύο προσθήκες στο #5, που αφορούν φράσεις που ελέω του δαίμονος του πληκτρολογίου εξέπεσαν του μηνύματος:

    α) Στο σημείο «έχω διαβάσει παλιότερα», προσθετέον «την τελευταία μισή ώρα».
    β) Στο τέλος της ίδιας παραγράφου, προσθετέον «εκ μέρους του ψαχτηριού του Επιτελείου».

  9. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια!

    8 🙂

  10. Ωραίο κείμενο, ξυπνάει μνήμες κι από παρέες που χάθηκαν ή χάθηκαν…

  11. Τι ωραία η περιγραφή της παρέας.

  12. ΣΠ said

    Το «προκατειλημένες» είναι γραμμένο με ένα μ από άποψη ή είναι τυπογραφικό λάθος;

  13. nikiplos said

    πραγματικά κι εμένα μου άρεσε η περιγραφή της παρέας, πέρα από τα υπόλοιπα ενδιαφέροντα. Είναι εκείνες οι παρέες που ακόμη δεν έχουν τα νιτερέσα (ζευγάρωμα μελών ή στόχευση της ίδιας κοπέλας) κλπ. Ούτε φθόνο (καλύτερη επίδοση κάποιου σε ελκυστικό μάθημα).

  14. mitsos said

    Καλημέρα
    η καλή μέρα από το πρωί φαίνεται

    Έριξα μια ματιά και στο παλιότερο «μνήμη Χ. Κανόνη» … κατέβασα και το πιντέφι αλλά κρατήθηκα και δεν συνέχισα … να το απολαύσω στο ρυθμό που θα κερνά ο Νίκοκύρης …

    διότι ο πατήρ Σαραντάκος είναι απολαυστικός και η «Εννιάδα» δείχνει να υπόσχετε πολλά ..

    Ευχαριστούμε

    Υ.γ. @8 ωραίος !
    Να προσθέσω ; γ) …και η ερ(ρ)ωμένη της Υπερτρισχιλιετούς Θείας Ελληνικής γλώσσης με δυο ρο 🙂

  15. nikiplos said

    Τζη βιάζεσαι να βγάλεις συμπεράσματα περί ΠΟΚ:
    https://www.sdna.gr/podosfairo/dikastikes-apofaseis/article/588907/oristika-se-diki-o-marinakis-kai-alloi-27-gia-ta

  16. Καλημέρα,
    Τόσα γνωστά ονόματα και μέρη.
    ΝΑ σημειώσω πως η Σαρανταπόρου που αναφέρεται στο κείμενο, πρέπει να είναι η Δοϊράνης που δείχνει ο γκούγκλης. Η περιγραφή είναι πλήρης αλλά μάλλον κάποια στιγμή άλλαξε όνομα (γιατί δεν νομίζω να άλλαξε απ’ τον συγγραφέα που δίνει τόσα στοιχεία).

  17. Theo said

    Ευχαριστώ, Νικοκύρη, για το ενδιαφέρον ανάγνωσμα.

    @15:
    Να δούμε πότε θα γίνει η δίκη (και με ποια κυβέρνηση) 🙂

  18. Να συνεχίσω. Καλά, το 5 ποιο ήταν μην ψάχνετε, ούτε πώς είναι σήμερα το σπίτι. Που το χώρισμα στα δυο ήταν συνηθισμένο φαινόμενο παλιότερα, για να δοθεί σαν προίκα το μισό, ή μισό μισό.

  19. nikiplos said

    Σχετικά με ένα σημείο της ιστορίας της Τσερκέζας που εστίασε το αλλοίθωρο μάτι του ο ποικιλλώνυμος:
    https://www.lesvosnews.net/articles/news-categories/afieromata/i-zoylfie-hanoym-kai-protohroniatiko-trapezi-stoys-antartes-tis

    apropos, θα έπρεπε να γνωρίζει πως οι αρχηγοί των στρατευμάτων, είχαν την πολυτέλεια να τυγχάνουν αποκλειστικών ερωτικών υπηρεσιών, για πρακτικούς καθαρά λόγους κι όχι ερωτικούς… Αφροδίσια γαρ… Άλλωστε τους στρατούς από τα χρόνια του Ιησού, τους ακολουθούσαν οι κοινότητες των εταίρων, όπου σε πεπλεγμένα μέτωπα, όπως αυτά της Δ. Ευρώπης κατά τον Α’ΠΠ, ήταν κάτι σαν «νεκρή ζώνη» αφού ικανοποιούσαν και τους μεν και τους δε…

    Νομίζω εκεί στον Α’ ΠΠ βγήκαν και τα χρώματα με τους φανούς, λευκούς για τους απλούς στρατιώτας / υπαξιωματικούς και ερυθρούς για τους αξιωματικούς.

  20. 16 Και όμως άλλη είναι η Σαρανταπόρου, παραδίπλα: https://www.stigmap.gr/xartis-31148-sarantaporou-6-18-mytilini.php

  21. sarant said

    12 Λάθος είναι

    19 Η ιστορία της Τσερκέζας έχει υλικό για μυθιστόρημα. Μάλιστα, όπως ξέρω, μετά την προδοσία αυτή αναγκάστηκε να ζήσει κρυμμένη στην πόλη -και λένε πως πέθανε σε έσχατη φτώχεια.

  22. 20 Δίκιο μάλλον έχεις γιατί το κοίταξα σε τζιπιες και την είδα από κάτω, εκεί που ο γκούγκλης έχει αδιέξοδο.
    Άγνωσται αι βουλαί του υψίστου (γκούγκλη) 🙂

  23. Γιάννης Κουβάτσος said

    Καλά, η νεότατη (και ευειδής;) κόρη εύπορης οικογένειας ερωτεύθηκε τον σαραντάρη φτωχό, βαρύ, μονόχνωτο και σκυθρωπό καφετζή; Πατέρα να την κουρέψει και να την κλείσει σε μοναστήρι δεν είχε;

  24. sarant said

    Οι Μυτιληνιές είχαν από παλιά χειραφετηθεί.

  25. ΧριστιανoΜπoλσεβίκoς said

    α)Από που βγαίνει το Μίλτης βρε παιδιά;
    β)Γιατί γράφει «τον Ιωάννη Ολύ – μπιο»,προς τι η παύλα;
    γ)»φαινόμενο που εξαπλώθηκε πολύ μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή,» αν βάζαμε κόμμα στο πολύ δεν θα ήταν πιο σαφές;

  26. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    Γειά σας.

    » …ήταν το εντευκτήριο και το άντρο μαζύ μιας παρέας εννιά έως δέκα γυμνασιόπαιδων, η οποία ξεχώριζε αρκετά από τις άλλες παρέες που φτιάχνουν τα παιδιά σ’ αυτή την ηλικία, για την πνευματικότητα και τα ιδιαίτερα λογοτεχνικά και καλλιτεχνικά ενδιαφέροντά της. »

    …φτιάχνουν οἱ Ἕλληνες κυκλώματα
    κι ἱστορία οἱ παρέες

    Διαχρονικὴ ἀλήθεια γιὰ τὸν τόπο μας.

  27. ΕΦΗ - ΕΦΗ said


    http://kleidou.weebly.com/munuetamuepsilon943omicron-chi-kappaalphanu972nueta.html

  28. Triant said

    23: Το ευειδής προφανώς ελέγχεται, καταπώς ψιλοφαίνεται στο σκίτσο. Ενώ ο συνονόματος είχε και τη μουστάκα του και φαίνεται και μάλλον ομορφάντρας.

  29. sarant said

    25 Μίλτης από το Μιλτιάδης.

  30. Ιάκωβος ο Αδελφόθεος said

    Καλησπέρα σας από Ιλλινόϊ,

    Το Επιτελείο μας μελέτησε προσεκτικά το βιβλίο του πατρός Σαραντάκου για τον Χαράλαμπο Κανόνη και μόνο κολακευτικά λόγια έχει να πεί: Είναι θαυμάσια γραμμένο, γεμάτο δυσεύρετες πληροφορίες για όλα τα γούστα και σε αρκετά σημεία αφάνταστα διδακτικό. Περιγράφει με μαεστρία τις αντιφάσεις των πρωταγωνιστών, όπως π.χ. του ναζιστή Μητροπολίτη Λέσβου, Ιακώβου Γκιγκίλα, που όμως (αν και βαμμένος αντικομμουνιστής) ήταν γυναικάς και καλός άνθρωπος. Επιφυλασσόμαστε να ασκήσουμε την κριτική μας προς τον αείμνηστο συγγραφέα Δ. Σαραντάκο καθώς θα ξεδιπλώνεται το βιβλίο σε συνέχειες…

    Πρός το παρόν απευθύνουμε τρία στοιχειώδη ερωτήματα προς τον υιό του συγγραφέως, κ. Νίκο Σαραντάκο:

    1) Τί κάνατε, κύριε Νίκο τον Δεκέμβρη του 1987 που τυπώθηκε το βιβλίο του πατρός σας; Γιατί δεν βρήκατε χρόνο να το διορθώσετε, με αποτέλεσμα να είναι γεμάτο λάθη, όπως ορθά επεσήμαναν από το πρωΐ ορισμένοι ανοιχτομάτηδες σχολιασταί; Ακόμη και η αφιέρωσις στην σελ. 7 έχει λάθος:

    «Στον πατέρα μου και τη μάvα μου εις μvήμηv», αντί του ορθού «και Στη μάνα μου»

    2) Γιατί ο αείμνηστος πατήρ σας δεν αναφέρει το χωριό Μανταμάδος ως τόπο γεννήσεως και καταγωγής της μητρός του Κανόνη, Καλλιρόης Φωτιάδου; Ούτε κάν το πατρικό της επώνυμο δεν αναφέρει (Φωτιάδου)!..

    Γιατί, κύριε Νίκο; Μήπως γιατί θέλει να κρύψει ότι η πάμπλουτη οικογένεια της Καλλιρόης Φωτιάδου από το Μανταμάδο ήσαντε φανατικοί βασιλόφρονες; Κι ότι όταν η κόρη τους η Καλλιρόη παρασύρθηκε από τα κομμουνιστικά κηρύγματα του φτωχού καφετζή, μπαρμπα-Θόδωρου Κανόνη και τον ερωτεύτηκε, οι Φωτιάδηδες ΑΠΟΚΛΗΡΩΣΑΝ την Καλλιρόη και ουδέποτε ξαναήρθαν σε επαφή μαζί της, αρνούμενοι να στείλουν έστω και μία δραχμή στον εγγονό τους τον Χαράλαμπο Κανόνη, όταν εκείνος σπούδαζε στο Βασιλικό Γεωπονικό Ινστιτούτο της Νάπολης επί Μουσολίνι;

    3) Γιατί σε όλο το βιβλίο ο αείμνηστος πατήρ σας δεν λέει λέξη για τις ερωτικές κατακτήσεις του Χαράλαμπου Κανόνη; Είναι δυνατόν επί 39 χρόνια (μέχρι το 1948 που τον εχτέλεσαν οι μοναρχοφασίσται) να μήν είχε ο Κανόνης ούτε μία ερωτική σχέση με γυναίκα στην ζωή του; Και πώς εξηγείται το γεγονός ότι ο ομορφάντρας Κανόνης δεν εξεδήλωσε ποτές διάθεση να παντρευτεί; Τόσο πολύ δοσμένος ήταν στο Κόμμα και στην ανιδιοτελή προσφορά προς τους προλετάριους της Λέσβου; Σοβαροί να είμαστε…

    ΙΔΟΥ το σύντομο βιογραφικό του Χαραλάμπους Κανόνη από την μνημειώδη έκδοση των Β. Καλογερά + Π. Κουτσκούδη «Δημοκρατικός Στρατός Λέσβου», Μυτιλήνη 2013΄

  31. # 15

    Νίκιπλε δεν βιάζομαι γιατί απλά ποτέ στην πράξη το ΠΟΚ δεν έπαυσε να είναι ενωμένο εναντίον οποιουδήποτε εκτός ΠΟΚ απειλούσε την κυριαρχία του (Εθνικός του 50 και ΠΑΟΚ του τώρα τα χαρακτηριστικότερα παραδείγματα)
    Αρχικά να σου πω πως αυτή είναι μια ευνοϊκή εξέλιξη για τον Μαρινάκη γιατί εφ’ όσον θα δικασθεί για το κοριόπολις, δεν μπορεί να ξαναδικασθεί για τις επόμενες υποθέσεις στημένων όπου υπάρχουν τα πακιστανικά τηλέφωνα και πολλά επιβαρυντικά στοιχεια ενώ εδώ είναι υπόδικος στην ουσία μόνο για το ΟΣΦΠ-Βέροια 3-0 που παίχθηκε στο 85 πολλά λεφτά στο 3-0 (ήταν 1-0) έγινε 3-0 και μετά ο Τζόρτζεβιτς είχε κενό το τέρμα δεξιά του και έκανε κεφαλιά προς τα αριστερά να μην αλλάξει το συμφωνημένο σκορ. …Πιστεύεις πως θα υπάρξει παίκτης της Βέροιας που θα πει πως ήταν στημένο ; ή θα το πει ο Τζόρτζεβιτς. Ολοι θα ξέρουμε τι έγινε αλλά θα αθωωθεί ουσιαστικά και δεν θα ξαναδικασθεί για τα στημένα άλλης υπόθεσης. Οπότε η μόνη ελπίδα είναι το Noor1 -αν έχει μείνει κανένας ζωντανός όταν φτάσει στα δικαστήρια- ή αν πιάσει η Ιντερπολ αυτόν που έδειρε τον Τζήλο και «ξεράσει».
    Ηδη χθες ο παίκτης της Βέροιας που είχε καταγγείλει πως ο πρόεδρος του Αρη Θ. μπήκε στα αποδυτήριά τους και τους είπε «Η θα χάσετε ή θα πεθάνετε» άλλαξε την κατάθεσή του γιατί λέει είχε…άγχος ! Περσινό ματς, Φαντάσου τι θα γίνει με το πιο παλιό ματς. Το πως ο ΑρηςΘ είναι παράρτημα του ΟΣΦΠ το ξέρουν όλοι, τον αθώωσε κι αυτόν η Βέροια…
    Επίσης σήμερα αθωώθηκε και ο ΟΦΗ για το στημένο με τον Αιγινιακό ώστε να μην πάει χαμένο το διπλό του επί του ΠΑΟ που ίσως λόγω Αλαφούζου λειτουργεί σαν παράρτημα του ΟΣΦΠ επί προεδρίας του. Εντελώς συμπτωματικά ΟΦΗ, Αρης και ΠΑΟ ευθυγραμμίσθηκαν με τον ΟΣΦΠ στην τελευταία ψηφοφορία στην ΕΠΟ ώστε να βγει πρόεδρος ο εκπρόσωπος της ΑΕΚ που έβαλε υποψηφιότητα ενώ υπήρχε συμφωνία να στηρίξουν από κοινού υποψηφιότητα Ατρόμητου ή Λαμίας και να μην κατεβάσουν υποψήφιους οι μεγάλοι. Το γιατί θα το καταλάβεις στην τελετή απονομής του πρωταθλήματος, αυτή ήταν και η αιτία που παραιτήθηκε ο εκπρόσωπος του ΟΣΦΠ που ήταν μέχρι τώρα πρόεδρος δηλώνοντας πως σαν γάβρος δεν μπορεί να κάνει απονομή στον ΠΑΟΚ. Τέτοια κτηνωδία και ασέβεια στον ρόλο του προέδρου. Ο Λυσάνδρου της ΑΕΚ εννοείται πως είναι persona non grata στην Τούμπα, ήταν ο αρχιτέκτονας της πεςρσινής κλοπής του τίτλου από τον ΠΑΟΚ, γι αυτό και τον πρότεινε ο ΟΣΦΠ ελπίζοντας να προκληθούν επεισόδια μήπως και αφαιρεθούν βαθμοί από τον ΠΑΟΚ, όπως θάμαθες το ματς ΠΑΟ-ΟΣΦΠ κατακυρώθηκε στον ΟΣΦΠ στον δεύτερο βαθμό και ο ΠΑΟ «βαριέται» να πάει σε τρίτο βαθμό.., δεν υπάρχει ΠΟΚ μου λες και εγώ θα σου πω πως μετά τον ξυλοδαρμό του Τζήλου ο ΟΣΦΠ έχει κάνει 13/13 κι έχασε μόνο από τον ΠΑΟΚ με ΞΕΝΟ διαιτητή, η ΑΕΚ «πείσθηκε» στο ημίχρονο αν θυμάσαι.
    Ισως όλα αυτά – τα οποία όσοι ενημερώνονται από τις φυλλάδες του χοντρού δεν τα πληροφορούνται- να εξηγούν την ταύτιση ΝουΔου- ΟΣΦΠ και την εξ αυτής αδυναμία του Σύριζα να τον οδηγήσει σε τίμια δίκη

  32. nikiplos said

    30@ γ.
    Κι εγώ υπανδρεύτηκα στα 39 μου… εάν με είχον εκτελέσει οι μοναρχοφασίσται, θα είχον τελευτήσει τον βίον μου ανύπανδρος…

    Ουδείς φίλος ή εχθρός μου, αντίζηλος η μη, δεν έχει συγγράψει μέχρι τη σήμερον τας μέχρι τότε ερωτικάς μου περιπέτειας… Ούτε καν τις δημόσιες τσάρκες μου εις τίνα μώλον του Πειραιώς με την ανυπόδητη περιηγήτρια να μου κρατά το χέρι… (που ‘σουν Γουσού να με θαύμαζες…)

    Ίσως γιατί μπορεί να είναι εξαιρετικά ανιαραί και να μην ενδιαφέρουν ουδέναν όστις δεν τυγχάνει ηδονοβλεψίας…

  33. Georgios Bartzoudis said

    Κατέβασα το βιβλίο του πατρός Σαραντάκου. Ίσως μου χρησιμεύσει στην αποπεράτωση μιας σχετικής εργασίας που την άφησα στη μέση: Αφορά τον πόλεμο και την εθνική αντίσταση με κέντρο τον Στρυμόνα αλλά και με όλα σχεδόν τα συμβάντα από Αξιό μέχρι Έβρο, και κάποια από τον ευρύτερο ελληνικό χώρο. Προς το παρόν, και μέχρι τέλους ενεστώτος έτους, λεω να ολοκληρώσω μια εργασιούλα για «τα καθιαυτού μακιδονικά» (που θα είναι κατάλληλη και για …παρδαλούς!).

  34. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα!

  35. loukretia50 said

    Ευχαριστούμε Νικοκύρη!
    Αμφιβάλλω αν θα περιοριστώ στο ρυθμό που θα δημοσιεύονται οι συνέχειες, πάντα χαίρομαι τον τρόπο αφήγησης και δε βλέπω κανένα λόγο να μένω στη μέση!

    Στον Πρόλογο αναφέρεται καθαρά ο σκοπός της συγγραφής του συγκεκριμένου βιβλίου, από έναν άνθρωπο που προσεγγίζει με σεβασμό, σοβαρότητα και υπευθυνότητα το θέμα.
    Αν υποθέσουμε ότι η ζωή και ο θάνατος του Χ.Κ. είχε εμπνεύσει μια συγγραφίνα ευπώλητων, θα είχε φυσικά εστιάσει σε αναξιόπιστες φήμες, θα συμπλήρωνε με γλαφυρότητα εικασίες και δε θα δίσταζε να εκθέσει πρόσωπα γνωστά στη μικρή κοινωνία του νησιού, που ο ίδιος ο Χ.Κ. πιθανότατα προστάτευε με τη διακριτικότητά του. Αν το θυμόταν, θα έγραφε και για το θάνατό του –με έμφαση βέβαια σε κάποια «καλλονή να σπαράζει από πόνο». Αλήθεια πώς τους ξέφυγε η Τσερκέζα?

  36. Ιάκωβος ο Αδελφόθεος said

    Εκλεκτή φίλη κυρία Λουκρητία (35),

    επειδής είστε νέα αναγνώστρια του Ιστολογίου, αγνοείτε πιθανόν ότι ο Χαράλαμπος Κανόνης έπαιζε αμέτρητες ώρες σκάκι, με τον πάππο Νίκο Σαραντάκο, ο οποίος και έχει γράψει ένα αριστουργηματικό ποίημα γι’ αυτές τις σκακιστικές μονομαχίες.

    ΣΑΣ ΕΡΩΤΩ, κ. Λουκρητία: Είναι δυνατόν ο μακαριστός Κανόνης να εύρισκε τόσες ώρες να παίζει σκάκι με τον πάππο Σαραντάκο και να μή βρίσκει χρόνο να παντρευτεί, ή έστω να συνάψει κάποιον ερωτικό δεσμό στα 39 χρόνια που έζησε στον πλανήτη Γή; Είναι πολύ ύποπτη η απόλυτος σιωπή του πατρός Σαραντάκου για τα ερωτικά του Κανόνη στο βιβλίο

  37. loukretia50 said

    36. Δηλαδή εσείς θα βγάζατε στη φόρα όλες τις λεπτομέρειες για τις σχέσεις των φίλων σας? Δε νομίζω!
    Έστω κι αν δεν παίζατε σκάκι…

  38. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Τάισμα-τάισμα του ασβού, μπήκε στο περβόλι και μας αμολά την οσμή του ξεδιάντροπα ασφαλώς- ως ασβός.

  39.          \|||/
             (o o)
    ,----ooO--(_)--------.
    | Κάντε μου τη χάρη, |
    |   μην ταΐζετε      |
    |     τα τρολ        |
    '-------------Ooo—---'
            |__|__| 
             || ||
            ooO Ooo
    
  40. sarant said

    36 Δεν φταίει η Λουκρητία, εγώ φταίω που άφησα τον ασβό, πολύ σωστός ο όρος, να υπαγορεύει την ατζέντα.

    ΠΛΟΚ ως το Βλαδιβοστόκ.

  41. Γιάννης Κουβάτσος said

    Δεν ανοίγεις κάνα σάιτ γνωριμιών και συνοικεσίων, ρε Βάτμαν, να τα κονομάς κιόλας;

  42. ΧριστιανoΜπoλσεβίκoς said

    Ωχ με βλέπω να μένω χωρίς Νονό και το ιστολόγιο χωρίς ασβό!

  43. BLOG_OTI_NANAI said

    Τουλάχιστον αυτός έπαιζε σκάκι που οξύνει τον νου, σε αντίθεση με τον καταγγέλλοντα που από την κατάσταση του καταλαβαίνουμε ότι αυτό που παίζει δεν είναι σκάκι.

  44. ΜΙΚ_ΙΟΣ said

    Καλημέρα!

    Αργά τη νύχτα «άδειασα» για να το διαβάσω – και να το «κατεβάσω». [Ευχαριστούμε, Νικοκύρη!]
    Προβλέπεται ενδιαφέρον. Απλό και στρωτό αλλά γοητευτικό γράψιμο! Θα το προτιμήσω …με δόσεις.

    ’’Ο Βαλετόπουλος όμως δεν ήταν παρών σ’ όλες τις εκδηλώσεις της παρέας ούτε κι έγραφε στο περιοδικό γιατί έπρεπε να βοηθά στο υφασματοπωλείο των θείων του, στο οποίο δούλευε τις ελεύθερες ώρες του καθημερινά ώσπου τέλειωσε το γυμνάσιο.’’

    Σε πολλούς, φαντάζομαι, από τους αναγνώστες των 60+, κάτι θα θύμισε αυτό…

  45. Γιάννης Ιατρού said

    40: «Λούπου πέρλου αρούκα μα μίντεα νου ου μούτα» που λένε κι οι Βλάχοι 🙂

  46. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    40 Διάβασα κ γω «ΠΑΟΚ ως το Βλαδιβοστόκ» κ λέω, πάει, τον έριξε ο Τζι τον Νικοκύρη 🙂

    Πάντως, κύριε Σαραντάκο, δεν απαντάτε στο καυτό ερώτημα: Γιατί ο μακαρίτης πάππος σας δεν αποκαλύπτει τίποτα για τις βέβαιες, καθημερινές επισκέψεις του ΧΚ στην τουαλέτα? Θέλετε να πιστέψουμε πως οι εαμίτες ήταν ανώτερης πάστας άνθρωποι, απαλλαγμένοι από τις ταπεινές σωματικές ανάγκες της χλεμπάγιας? Ε, κύριε Σαραντάκο?

  47. sarant said

    46 Το θέμα είναι ότι είχε γούστο αυτή η διεστραμμένη του μανιέρα. Αλλά, μπάστα.

  48. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    47 Ε, μα τα λέω τόσο καιρό. Κι όχι μόνο εγώ.

  49. Γς said

    45:

    Οθεν μεθερμηνευόμενον:

    Ο λύκος την τρίχα την ρίχνει αλλά το μυαλό δεν το αλλάζει

  50. Πέπε said

    @46:
    Στον λόγο μου, αυτό ήθελα να σχολιάσω κι εγώ. Είχα ξεκινήσει κιόλας, αλλά μετά λέω «άσε, τόσος κόσμος φωνάζει να μην ταΐζουμε τα τρολ κι έχει δίκιο, ας τους ακούσω μια φορά», αλλά μ’ έτρωγε. Αργότερα είδα το πλοκ και γλίτωσα τον πειρασμό.

    Καλά, οι νεότεροι σχολιαστές ας κρατάνε μικρό καλάθι. Πάλι με χρόνους με καιρούς (δηλαδή σε 2-3 μέρες) όλη η παλιοπαρέα θα ξαναμαζευτεί, απλώς θα έχουμε ένα νέο χρηστώνυμο.

  51. ΚΩΣΤΑΣ said

    Και τώρα τι θα γενούμε χωρίς «ασβό;»
    Ο άνθρωπος αυτός ήταν μια κάποια λύσις.

    Κατέβασα όλο το κείμενο και άρχισα να το διαβάζω. Ως πρώτη εντύπωση, κρατάει αδιάπτωτο το αναγνωστικό μου ενδιαφέρον. Επιμέρους σχόλια στις επόμενες αναρτήσεις.

  52. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    @50. Πέπε said:

    » …Πάλι με χρόνους με καιρούς (δηλαδή σε 2-3 μέρες) όλη η παλιοπαρέα θα ξαναμαζευτεί, απλώς θα έχουμε ένα νέο χρηστώνυμο. »

    Ἔχουσι γνῶσιν οἱ (χωρο)φύλακες. 🙂

  53. sarant said

    51 Κυρία, ο Κώστας έχει διαβάσει παρακάτω!

  54. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    53 🙂
    51 Κώστα, «ρουφιάν τη ρουφιά» *, σε συνέχειες παναπεί, το κείμενο! Το ξανααπολαμβάνουμε έτσι και οι παλιότεροι κι ας το έχουμε κι ολόκληρο.
    Τα εικότα, στις ανάλογες αναρτήσεις 🙂

    *πώς τον πίνεις τον καφέ;

  55. 53 το παρακάτω

  56. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    Πάντως θὰ χάσουμε καὶ τὰ σίγουρα προγνωστικὰ τοῦ ποδοσφαίρου.

    Τζή, εἶσαι τυχερός. Ἔχασες τὸ γοῦρι σου τώρα ποὺ τό ᾿χει σιγουρέψει τὸ πρωτάθλημα ὁ ΠΑΟΚ.

    Σκέφτεσαι νὰ εἶχε μπανιαριστεῖ νωρίτερα; 😉

  57. Γιάννης Κουβάτσος said

    Μπορούμε να βάλουμε στοίχημα σε πόσες ημέρες θα επιτρέψει ο Βάτμαν και με ποιο χρηστώνυμο.

  58. ΣΠ said

    56, 57
    Μα είναι αμπανάριστος ως αρλουμποκυνηγός.

  59. sarant said

    58 Όχι, τούτη τη φορά εφάρμοσα συλλογική ευθύνη.

  60. # 59

    …συλλογική ευθύνη… ωχ πάει και η αθώα Ματούλα !

  61. ΧριστιανoΜπoλσεβίκoς said

    Πάει ο Νονός εχάθει
    τον έφαγε αχόρταγο
    μαύρο βαρύ σκοτάδι!

    Στη μέση η θεία του η ελληνική γλώσσα σπαράζει.

  62. spiral architect 🇰🇵 said

    @58: Ωχ, «συλλογική ευθύνη»; Πάει, αγρίεψε και ο μειλίχιος Σαραντάκος.
    (καλά του’ κανες)

  63. sarant said

    61 🙂

    62 Δηλαδή τα μέτρα εφαρμόστηκαν σε όλες τις περσόνες του πολυώνυμου.

  64. Γιάννης Ιατρού said

    63: τι; μόνο μέτρα, χιλιόμετρα 🙂 🙂

  65. Χρήστος Π. said

    Οι δεκάδες χιλιάδες θάνατοι Ελλήνων στην εμφύλια σύγκρουση, έχουν ο καθένας τη δική του τραγικότητα και ο κάθε νεκρός τη δική του ιστορία, λιγότερο ή περισσότερο συγκινητική για όποιον ασχολείται μαζί της. Η ιστορία που διαβάσαμε είναι στη πραγματικότητα πρόκειται μια συνήθης και αντιπροσωπευτική περίπτωση εξόντωσης ενός εμπόλεμου από τους αντίπαλους που τον συνέλαβαν. Η απώλεια ανθρώπινης ζωής, η όποια σχέση με το θύμα, ο συναισθηματισμός και ο ανθρωπισμός του συγγραφέα, και η ιδεολογική συγγένεια ή ταύτιση με το νεκρό ώθησαν πιστεύω στο γράψιμο και στην εξιστόρηση.

    Η κακοποίηση και εκτέλεση συλληφθέντων χωροφυλάκων και ανταρτών ήταν συνηθισμένη αγριότητα του εμφυλίου πολέμου. Γνωρίζω κάποιες περιπτώσεις στρατιωτών του Ελληνικού Στρατού που αιχμαλωτίστηκαν από το ΔΣΕ και είχαν τη μεγάλη τύχη να επιζήσουν. Για χωροφύλακες δεν υπήρχε αυτή η πολυτέλεια αν και ίσως υπάρχουν κάποιες σπάνιες εξαιρέσεις (Μπορώ τώρα να θυμηθώ μια μόνο εξαίρεση για μαχητές της Βασιλικής Χωροφυλακής που απελευθερώθηκαν και μάλιστα στη Πελοπόννησο, με αντάλλαγμα να πάρουν μαζί τους και να προσφέρουν περίθαλψη σε τραυματίες μαχητές του ΔΣΕ το οποίο και έγινε).

    Η βεντέτα ανάμεσά τους είχε πάρει ιδιαίτερες, μυθικές διαστάσεις, και δεν είναι καθόλου περίεργο που το θύμα λέει στο παιδί «είσαι ο τελευταίος που με βλέπεις», γνωρίζοντας καλά τι τον περιμένει. Δεν είναι περίεργο άλλωστε που οι αυτόνομες έως ημι-επίσημες ομάδες αποσπασματαρχών, που επεδίωκαν ανταρτοπόλεμο κατά των ανταρτών και έδειξαν ιδιαίτερη βαναυσότητα και προς αμάχους υπόπτους για συμπάθεια προς το ΚΚΕ και το ΔΣΕ, είχαν ηγεσία που τυπικά ανήκε στη Χωροφυλακή και πολεμούσαν με στολές εκστρατείας της. Την ίδια βαναυσότητα έδειξε ο ΔΣΕ στην ύπαιθρο προς συγγενείς και φίλους ή ομοϊδεάτες χωροφυλάκων.

    Η πικρή αλήθεια είναι άλλωστε ότι σε εμφύλιο πόλεμο και μάλιστα με την ελληνική εκδοχή του όσον αφορά στη κατανομή δυνάμεων, πολλοί φαινομενικά άμαχοι δεν είναι και τόσο άμαχοι, και οι υποψίες πέφτουν συχνά σε δικαίους και αδίκους. Απλοί πολίτες συνεργάστηκαν με τη Βασιλική Χωροφυλακή, τον ΕΣ αλλά και αποσπασματάρχες, δίνοντας πληροφορίες και στόχους, αλλά και άλλους πολίτες υπόπτους για συνεργασία με το ΔΣΕ ή επικίνδυνους αρκετά ώστε να εκτελεστούν. Ομοίως, κομμουνιστές έδιναν πληροφορίες στο ΔΣΕ. Όταν κατελήφθη πχ για λίγο η Νάουσα από το ΔΣΕ, αφού εκτελέστηκαν οι τραυματίες του ΕΣ στο στρατιωτικό νοσοκομείο εκστρατείας, οι κομμουνιστές πολίτες υπέδειξαν αντικομμουνιστές συμπολίτες στους αντάρτες, για εκτέλεση από το ΔΣΕ.

    Παρά τις επί τόπου δολοφονίες και εκτελέσεις που διέπραξαν και οι δύο αντίπαλοι του εμφυλίου, η Χωροφυλακή θα μπορούσε να καυχάται ότι χάρισε αρκετές ζωές διότι ως επίσημο κράτος έπρεπε να σύρει κάποιους αντάρτες και συνεργάτες στα δικαστήρια, όπου πάλι έγιναν πολλές εκτελέσεις (τα γνωστά «θανατοδικεία» κατά τους κομμουνιστές) αλλά και να επιδείξει επιζώντες. Το αφήνω για άλλη συζήτηση σχετικά με όσα διάβασα στα γραπτά του Δημήτρη Σαραντάκου αλλά διατυπώνω εδώ τη γνώμη μου πως οι διακρίσεις εις βάρος πολιτών που ανήκαν στη πλευρά του ηττημένου και οι ταλαιπωρίες που υπέστησαν κατά περίπτωση είναι φυσικό αποτέλεσμα εμφυλίου πολέμου, καχυποψίας, ανάγκης για ασφάλεια του νικητή, αλλά βλακείας του ηττημένου που κραυγάζει ότι είναι με το όπλο παρά πόδα και θα ξανακάνει «επανάσταση». Ηττημένοι άλλων εμφυλίων υπέφεραν πολύ περισσότερο όπως μάλλον θα υπέφεραν στην Ελλάδα οι αντίπαλοι των σταλινικών αν οι τελευταίοι είχαν επικρατήσει.

    Ο Νίκος ισχυρίζεται με αρκετή δόση αληθείας πως δεν γράφτηκαν πολλά για τον εμφύλιο στα νησιά. Για το γεγονός αυτό ευθύνεται πως παρά τις απώλειες εκατέρωθεν, οι αιματηρές συγκρούσεις ήσαν λιγότερες σε σχέση με την υπόλοιπη Ελλάδα. Ευθύνεται αλλά όχι μόνο και η νοοτροπία των αριστερών ιστορικών που επιλέγουν να αγνοήσουν συγκεκριμένο αρχειακό υλικό όπως τις αναφορές των μονάδων Χωροφυλακής προς το Αρχηγείο της Βασιλικής Χωροφυλακής που θα μπορούσαν να αξιολογήσουν άλλωστε κατά τη κρίση τους για όσα λένε ή δεν λένε, όπως και ο αναγνώστης τους αξιολογεί αυτούς. Προτιμούν σκόρπιες αναφορές φιλοκομμουνιστών πολιτών ή αναμνήσεις συγκεκριμένων ανταρτών. Το ΚΚΕ αντιμετωπίζει τα αρχεία του όπως κάθε ένοχος που θέλει να κρύψει μυστικά και μόνο επιλεκτικά μπορεί να ξεφύγει κάτι. Από τα αρχεία του ΑΣΚΙ παίρνουμε περισσότερα, αλλά χωρίς τη γνωριμία αριστερών φίλων και εκεί με το σταγονόμετρο.
    Καταλαβαίνω εδώ τη συμπάθεια που γεννά πάντα ο ηττημένος, αλλά πρέπει να θυμόμαστε ότι ο εμφύλιος 46-49 δεν έγινε μεταξύ δεξιάς και αριστεράς. Έγινε μεταξύ του ΚΚΕ και της υπόλοιπης Ελλάδας όσο κι αν συμφωνούσαν ή διαφωνούσαν για οτιδήποτε τα πολιτικά κομμάτια της. Για τους νικητές πάλι έχω να πω ότι παρά τις υπάρχουσες ιστορίες και απομνημονεύματα, η συγγραφή τους είναι μάλλον ντροπιαστικά ανεπαρκής. Μια νέα γενιά ιστορικών έχει εμφανιστεί με περισσότερη αντικειμενικότητα παρά το γεγονός ότι η ιδεολογική φόρτιση και κίνητρο δεν λείπει πάντα, ούτε από τη πλευρά των συγγραφέων ούτε των αναγνωστών. Εδώ είμαι περισσότερο αισιόδοξος, ο χρόνος θα γιατρέψει πολλά.

    Πρόσφατα έζησα και την εξής εμπειρία:
    Ένας αγαπητός φίλος μου, αριστερός ιστορικός που ασχολείται με αρχειοθέτηση και οικονομική ιστορία, είχε θίξει σε μια συζήτησή μας το θέμα της σεξουαλικής εκμετάλλευσης και κακοποίησης την εμφυλιοπολεμική περίοδο, λέγοντας πως πιστεύει ότι έγιναν πολλά αλλά δεν έχει ακόμα διερευνηθεί το θέμα. Συμφώνησα μαζί του γνωρίζοντας πως σε περιόδους αστάθειας πολλοί κατώτεροι άνθρωποι βρίσκουν την ευκαιρία να επιβάλλουν την ικανοποίηση των χειρότερων ενστίκτων τους εις βάρος άλλων, είτε ταυτιζόμενοι με αυτόν που επικρατεί, είτε με δικαιολογία την ιδεολογική αντιπαράθεσης και την υποτίμηση της προσωπικότητας και δικαιωμάτων του αντιπάλου. Θυμήθηκα και βρήκα στην κομμουνιστική βιβλιογραφία αλλά και σε προσωπικές αναφορές προς εμένα «ντροπιαστικές ιστορίες», θαμμένες στο πάτωμα κάθε σπιτιού. Πιστεύω απόλυτα στην αξιοπιστία των πηγών μου σε αυτό το ζήτημα.

    Του ανέφερα λοιπόν αργότερα την ιστορία ενός μικρού κοριτσιού, κόρη κομμουνιστή, που είχε κακοποιηθεί σεξουαλικά στο χωριό του στην Αρκαδία από αντιπάλους του πατέρα της ο οποίος φοβισμένος για το μέλλον του και το παιδί του βγήκε στο βουνό. Ένας αντάρτης γράφει ότι ήταν τόσο φοβισμένο παιδί που απομακρυνόταν από κάθε άνδρα που το πλησίαζε ακόμα και όταν ήθελαν να της δώσουν τροφή. Γνωρίζω την ιστορία επίσης ενός μέλους της ομάδας κάποιου αποσπάσματος (που κακώς ονομάζονταν όλοι «χίτες») ο οποίος εκμεταλλευόμενος την παρουσία της ομάδας και ισχύ της σε κάποια περιοχή της Μεσσηνίας, βίασε μια νεαρή γυναίκα που του άρεσε. Ανήκε σε μια οικογένεια κομμουνιστών με περιορισμένες δυνατότητες διαμαρτυρίας προς τον αντίπαλο. Κατάπιαν τη «ντροπή» στην οικογένεια χωρίς να μπορέσουν να βρουν δικαιοσύνη για τον βιασμό της γυναίκας. Μετά τη λήξη του εμφυλίου, βασανιζόμενος από τύψεις εμφανίστηκε ο βιαστής μπροστά στη πόρτα του σπιτιού τους για να ζητήσει συγγνώμη και τη νεαρή γυναίκα… σε γάμο! Φυσικά δεν του την έδωσαν.

    Ο φίλος μου άκουγε διάφορα τέτοια που του έλεγα, αλλά μόλις πήγα να κάνω αναφορά σε βιασμούς, ακόμα και σεξουαλικά βασανιστήρια ανταρτών εις βάρος αντιπάλων αλλά και κάποιων εσωκομματικών εχθρών της ηγεσίας, μάλλον φρικάρισε! Όταν του ανέφερα πως υπάρχουν και κάποιες παλιότερες αναφορές βιασμών από μέλη της πολιτοφυλακής του ΕΑΜ, πάγωσε το βλέμμα του μου είπε «δεν πιστεύει πως αριστεροί θα έκαναν τέτοια όσα οι άλλοι» οπότε άφησα τη κουβέντα για να μη τον βασανίζω και άδικα.

    Υπάρχουν πολλοί ιδιαίτεροι θάνατοι μέσα στον εμφύλιο έστω και αν κάποιοι από αυτούς είναι οι λιγότερο συνήθεις. Θάνατοι παιδιών από εχθρικά πυρά, εκτελέσεις ειδικών περιπτώσεων συγγενών ή συμπαθούντων, άτομα που βρέθηκαν απλώς σε λάθος μέρος λάθος τη ώρα και συνελήφθησαν ή εκτελέστηκαν με άλλους κανονικούς «προγραμμένους», κλπ. Υποθέτω ότι σε όσους έχουν θύματα στην οικογένειά τους από τις εκκαθαρίσεις και εκτελέσεις των ανταρτών, ή γενικά αδιαφορούν πια για θέματα κατοχής και εμφυλίου, η εκτέλεση ενός μέλους του ΔΣΕ υπεύθυνου για το αντάρτικο τυπογραφείο στη Χίο θα κάνει μικρότερη εντύπωση απ’ ό,τι σε άλλους όπως στο Δημήτρη Σαραντάκο. Είναι γεγονός πως οι συνθήκες και το περιβάλλον μας, ακόμα και ο τρόπος που πληροφορηθήκαμε κάτι, κάνει κάποιους συγκεκριμένους θανάτους και ιστορίες μέσα στο σφαγείο του εμφυλίου να ξεχωρίζουν και να χαράζονται βαθιά στο μυαλό μας.

    Η Βασιλική Χωροφυλακή της εποχής εκείνης, με όλες τις ακρότητές της και το εμφυλιοπολεμικό αιματηρό περιβάλλον μέσα στο οποίο ήταν υποχρεωμένη να λειτουργήσει, στη καρδιά ενός αντικομμουνιστή σαν και μένα έχει πάντα μια ιδιαίτερη και ξεχωριστή θέση για τον εξής απλό λόγο. Από το ξεκίνημα της επόμενης και επίσημης φάσης του εμφυλίου το 1946, μέχρι και τους πρώτους μήνες του 48, και σίγουρα όλο το 47, ήταν εκείνη που με στερήσεις, ελαφρύ οπλισμό, διασπορά δυνάμεων, συχνά σε ορεινές περιοχές με αποκομμένες δυνάμεις, σήκωσε όλο το βάρος του αγώνα και μάχες μέχρι τελικής εξόντωσης. Θέλοντας το επίσημο κράτος να υποδηλώσει τη παρουσία του, οι δυνάμεις της Χωροφυλακής διασκορπισμένες μέσα στις περιφέρειες, στάθμευαν σε προκαθορισμένα χωριά και πόλεις, περιμένοντας πότε θα ισχυροποιηθεί ο αντίπαλος για να τους επιτεθεί με τις δυνάμεις του συγκεντρωμένες. Μετά θα χτύπαγε αλλού κ.ο.κ. Η παρουσία Εθνοφυλακής, ένοπλων εθελοντών των ΜΑΥ, έδινε αργότερα κάποια βοήθεια αλλά πριν τη δημιουργία του ισχυρού στρατού που ολοκλήρωσε την ήττα του ΔΣΕ, η Χωροφυλακή με μεγάλες απώλειες ήταν αυτή που κράτησε.

    Στις αναμνήσεις και κριτικές ανταρτών προς την ηγεσία του ΚΚΕ διαβάζουμε τα κατοπινά χρόνια, πως παρά την μοιρασιά του κόσμου στη Γιάλτα και ανεξάρτητα του τι θα γινόταν τελικά ακόμα και αν είχε άλλη έκβαση η σύγκρουση, το 1947 οι δυνατότητες επικράτησης των δυνάμεών τους ήταν πολύ μεγάλες. Αντ’ αυτού, δεν επικράτησαν και δεν μπόρεσαν να καταλάβουν ούτε καν τις επαρχιακές πόλεις πλήν ελαχίστων εξαιρέσεων και πάντα για λίγο. Πιστεύω σήμερα πως μέσα στον ιδεολογικό δογματισμό τους, οι σταλινικοί υποτίμησαν την αποφασιστικότητα και το κίνητρο της Χωροφυλακής. Πιστεύοντας πως κάνουν επανάσταση στο όνομα του λαού, δεν μπορούσαν να αντιληφθούν την δύναμη που ωθούσε φτωχόπαιδα που εθελοντικά πήγαν στη Χωροφυλακή να τους πολεμήσουν. Τους έβλεπαν σαν ένα μισθωμένο στράτευμα απλώς που υπηρετούσε την «άρχουσα τάξη» και τον «μοναρχοφασισμό» και αντιμετώπισαν τελικά, φανατικούς και συνειδητούς αντικομμουνιστές με γνώση του κινδύνου της αποστολής που ανέλαβαν. Γνώρισα Χωροφύλακες μαχητές του εμφυλίου που μου περιέγραψαν απίστευτες ιστορίες αποφασιστικότητας και επιβίωσης.

    Κατά τη διάρκεια της κατοχής, στα περισσότερα νησιά το ΕΑΜ είχε μονοπωλήσει και ελέγξει την αντίσταση και τον πληθυσμό για λόγους γνωστούς πια, και δεν συνέβησαν εκεί τα αιματηρά γεγονότα με άλλες οργανώσεις ή παρατάξεις που είδαμε στην υπόλοιπη Ελλάδα. Το ίδιο ισχύει κατά προέκταση και με τα πολιτικά εγκλήματα. Έχει δίκιο σε αυτό ο Δ. Σαραντάκος, αλλά τα μίση του εμφυλίου τόσο στο ΔΣΕ όσο και στη Χωροφυλακή, μοιραία διαχύθηκαν στις τάξεις τους σε όλη την Ελλάδα. Η κατοχή επηρέασε την ιστορία και ένταξη του καθενός, αλλά έπαψε από το 46 να είναι η ουσία του πολέμου. Διακυβεύονταν άλλα πράγματα πλέον και γι’ αυτό ένας πολύ μεγάλος αριθμός μαχητών και αξιωματικών του ΕΣ, ακόμα και αποσπασματάρχες ήταν πρώην ΕΑΜίτες και ΕΛΑΣίτες. (Ο «τρομερός» αντικομμουνιστής απσπασματάρχης Ζάρας που υπεράσπισε τη Ζαχάρω ήταν … στο ΕΑΜ επί κατοχής, ενώ στην επίθεση του ΔΣΕ κατά της Σπάρτης, ο σκοτωμένος διοικητής των υπερασπιστών της πόλης ήταν πρώην αξιωματικός του ΕΛΑΣ που εκτελώντας τις διαταγές του είχε πολεμήσει και στην Αθήνα στα Δεκεμβριανά του 44 και ήταν μάλιστα συμπολεμιστής με κάποιους από τους «τωρινούς» αντιπάλους του).

    Τέλος πάντων τα έγραψα όλα αυτά γιατί είχα σκοπό να σχολιάσω εντυπώσεις και κάποια συμπεράσματα που έβγαλα για τον Δημήτρη Σαραντάκο, μελετώντας αρχικά τα Εφτά Ευτυχισμένα Καλοκαίρια, τα γραπτά του που έχει εδώ στο ιστολόγιο ο Νίκος Σαραντάκος και σχετικά πρόσφατα, που ξόδεψα χρόνο σε κρεββάτι και πολυθρόνα λόγω τραύματος, το «Σχίζοντας τις γραμμές των Οριζόντων». Αν και αρχικά ήθελα όπως πάντα να δω τι γράφει ένας άνθρωπος για τα γεγονότα εκείνης της εποχής, πώς τα βίωσε ο ίδιος, κλπ, μου τράβηξε πολύ τη προσοχή η προσωπικότητά του σαν διανοούμενου και συγγραφέα. Είχα επηρεαστεί ίσως και από το γεγονός ότι πριν αρχίσω τα Εφτά Ευτυχισμένα Καλοκαίρια είχα μόλις τελειώσει το βιβλίο «Χθες» του γνωστού Νίκου Λούρου στον οποίο μάλιστα κάνει μια σύντομη αναφορά και ο Δημήτρης Σαραντάκος.

    Παρά το γεγονός ότι το πολυσέλιδο βιβλίου του Λούρου γίνεται βαρετό και φλύαρο σε κάποια σημεία, είδα πολλά κοινά στην ανάγκη και επιθυμία πνευματικών ανθρώπων να αποτυπώσουν προσωπικές μνήμες και εμπειρίες στο χαρτί. Μιλάω ακόμα και γι’ αυτές χωρίς γενικότερη ιστορική αξία, αλλά μεγάλη συναισθηματική γι’ αυτούς. Στα απομνημονεύματα συγγραφείς και αναγνώστες συνήθως ενδιαφέρονται για τα ιστορικής σημασίας θέματα που παρουσιάζονται. Δεν είχα συνηθίσει τόσο σε προσωπικές εξιστορήσεις να βλέπω ανθρώπους να αποκαλύπτουν έτσι τα εσώψυχά τους, τις αδυναμίες τους, τις επιπολαιότητές τους και τα ΄μαθητικά ή φοιτητικά ερωτικά τους παιχνίδια. Αυτή η ανθρωπιά που βγαίνει μέσα σε γραμμές που αφηγούνται πολιτικές εξελίξεις, επαγγελματικά θέματα, κλπ. ομολογώ με εντυπωσίασε θετικά, αλλά δεν ξέρω αν θα άντεχα εγώ να μοιραστώ τόσα προσωπικά και εσώψυχα όσα ο Δ. Σαραντάκος και ο Ν. Λούρος.
    Ο τελευταίος μάλιστα, ο τρομερός αυτός «γίγας» που όλοι έτρεμαν κάποτε στην γυναικολογία και στο Αλεξάνδρα αργότερα, φτάνει στο σημείο να μας αφηγηθεί πώς στις αρχές της δεκαετίας του 20, έχοντας φάει κάποιο γλυκό που μάλλον δεν έπρεπε, η επιτακτικότης ικανοποιήσεως σωματικής ανάγκης που προέκυψε, δεν του επέτρεψε δυστυχώς να κρατηθεί και να προλάβει να πάει εκεί που όφειλε για την ικανοποίηση της ανάγκης. Πέντε και έξι δεκαετίες μετά τον «βασάνιζε» η εμπειρία δεδομένου μάλιστα ότι… συνοδευόταν.

    Τέλος πάντων για τις εντυπώσεις μου από τα κείμενα του Δ. Σαραντάκου θα περιμένω μετά το Πάσχα. Με έναυσμα τις συζητήσεις που έγιναν εδώ από τους ειδικούς για την καταγωγή του αλφαβήτου κατέβασα σπασμένο από το libgen και διάβασα το σχετικό βιβλίο του Joseph Naveh που κάποιος είχε προτείνει. Μαθαίνεις πολλά όταν οι συνομιλητές σου ξέρουν να σε μορφώνουν, να σε ξεστραβώνουν, να σε ταπώνουν, να σε αποστομώνουν 🙂

    Aς με συγχωρήσει ο Γς αλλά τώρα είδα τι μου είχε γράψει τελευταία φορά διότι απουσίασα εβδομάδες από το ιστολόγιο. Είπα ότι μαύρη ήταν η Εύα διότι έτσι έχω διαβάσει παλιότερα σε κάποιο εκλαϊκευμένο επιστημονικό περιοδικό (NG, SA, …) αλλά δεν θυμάμαι πού (η Αθηνά ναι άλλη ιστορία εννοείται αυτό), και μάλιστα ο πιθανότερος τόπος καταγωγής της είναι κάπου στη περιοχή της σημερινής Αιθιοπίας.
    Ναι έχω φίλες και φίλους από Αφρική, ασχολούμαι αραιά και με ένα ελληνοαφρικανικό σύλλογο αλλά δεν ξέρω εσύ σε ποια φίλη μου αναφέρεσαι και πώς τη γνωρίζεις.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: