Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Πάσχα με τον Παπαδιαμάντη

Posted by sarant στο 28 Απρίλιος, 2019


Το έχουμε καθιερώσει, τα τελευταία χρόνια, να βάζουμε ανήμερα της Λαμπρής ένα πασχαλινό διήγημα, συχνά του Παπαδιαμάντη, διότι το ιστολόγιο έχει γούστα συντηρητικά.

Φέτος θα κάνουμε, όχι για πρώτη φορά, μια τροποποίηση στο έθιμο. Δεν θα δημοσιεύσουμε διήγημα του Παπαδιαμάντη, αλλά ένα αφήγημα του Κώστα Βάρναλη για τον Παπαδιαμάντη, δηλαδή με ήρωα, ας πούμε, τον Παπαδιαμάντη.

Κι άλλη φορά έχουμε στο ιστολόγιο δημοσιεύσει παπαδιαμαντικά κείμενα του Βάρναλη και ανάμεσά τους, πριν από τέσσερα χρόνια, «Το Πάσχα του Παπαδιαμάντη«. Όπως θα δείτε, το σημερινό κείμενο είναι διαφορετικό, συνδυάζει χρονογράφημα με προσωπικές αναμνήσεις, όταν ο νεαρός Βάρναλης (δεκαοχτάχρονος) είχε γνωρίσει στη Δεξαμενή τον γηραιό (πενηντάχρονο!) Παπαδιαμάντη.

Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Προοδευτικός Φιλελεύθερος στις 8 Απριλίου 1950, Μεγάλο Σάββατο τότε. Λίγες μέρες αργότερα, ο Βάρναλης θα άρχιζε να δημοσιεύει καθημερινά χρονογράφημα σε αυτή την απογευματινή κεντροαριστερή εφημερίδα, μια συνεργασία που διάρκεσε ως το καλοκαίρι του 1953 -τότε ο Φιλελεύθερος έκλεισε και ο Βάρναλης άρχισε τη συνεργασία του με την Αυγή.

Πολλές ευχαριστίες οφείλω στον φίλο μας τον Νεοκίντ που πληκτρολόγησε το κείμενο. Έγινε εκσυγχρονισμός της ορθογραφίας.

Θυμίζω και άλλα πασχαλινά αναγνώσματα που έχουμε δημοσιεύσει:

Αλ. Μωραϊτίδης, Άρατε πύλας

Παπαδιαμάντης, Παιδική Πασχαλιά

Παπαδιαμάντης, Ο αλιβάνιστος

Κώστας Βάρναλης, Το Πάσχα του Παπαδιαμάντη

Παπαδιαμάντης, Χωρίς στεφάνι

Εμμ. Ροΐδης, Τα κόκκινα αβγά

Ν. Λαπαθιώτης, Η θυσία

Και βέβαια, το ιστολόγιο εύχεται σε όλες και όλους Χριστός Ανέστη!

Πάσχα με τον Παπαδιαμάντη

Του κ. ΚΩΣΤΑ ΒΑΡΝΑΛΗ

Το Πάσχα του καλού καιρού, το Πάσχα της Αγάπης, δε θα το βρούμε πουθενά στον αιώνα του Μίσους. Μονάχα στον Παπαδιαμάντη. Αυτές τις μέρες κάθε απελπισμένος, κάθε νοσταλγός των περασμένων, πρέπει να διαβάζει τα «Πασχαλινά διηγήματα» του μεγάλου Σκιαθίτη. Θα τον πάρουν οι άνεμοι της Άνοιξης γεμάτοι καλοσύνη και θα τον μεταφέρουν στο ειρηνικό νησί των Βορείων Σποράδων, αντίκρα στο χιονισμένο Πήλιο με τα γαλανά τ’ ακρογιάλια ,τις πράσινες πλαγιές, τους ανθισμένους κάμπους, στο μεθυσμένο από τ’ αρώματα και τα λιβανωτά. Ουτοπία – δεν υπάρχουνε πια τέτοιοι τόποι! – ανάμεσα στους ξαφνισμένους … Σεληναίους – δεν υπάρχουν πια στη γη μας τέτοιοι άνθρωποι! – και θα ζήσει για λίγες, αξέχαστες ώρες το μέγα «Άλλοθι» της Αγάπης, που χάθηκε από τον πλανήτη μας.

Εκεί θ’ ανεβούμε στο βουνό , συντροφιά με τον ντόπιο Παπαδιαμάντη, που θα ψέλνει «απόξω» τ ’αναστάσιμα , σαν το Μπάρμπ’ Αναγνώστη , που τά  ‘ξερε «απόξω» μα δεν τά ΄ξερε «από μέσα» , γιατί δεν ήξερε να διαβάζει, εκεί με τους «ξωμερίτες» , τους «γεωργοποιμένας» αντάμα με τας «χωρικάς των» και τα κουτσούβελά τους , όλους ντυμένους τα καλά τους, θα λειτουργηθούμε, θα μεταλάβουμε και θα κάνουμε Ανάσταση «εν τω παρεκκλησίω» των Καλυβιών , άνθρωποι απλοί μ’ ανθρώπους απλοϊκούς , άνθρωποι γεμάτοι σκουριές και πάθη, με ανθρώπους γεμάτους μεγάλες αρετές (και πρώτ’ απ’ όλες η ανθρωπιά) και μικρές κακίες – χρειάζονται κι αυτές.

Θ’ ανεβαίνουμε το βουνό, «τέσσερις ώρες να φέξει» κι η πούλια θα’ ναι ψηλά. Και θα σημαίνει το «πρόχειρον σήμαντρον εκ στερεού ξύλου καρυάς» . Κι όταν ο Παπα-Κυριάκος θα προκύψει στα «βημόθυρα» ψάλλων το «Λάβετε φως», θα λάβουμε φως -φως αληθινόν- και με τις λαμπάδες αναμμένες θα βγούμε στο ύπαιθρο ν’ ακούσουμε την Ανάσταση – καμιά εβδομηνταριά άνθρωποι, «άνδρες, γυναίκες και παίδες» κι ένας ξένος – ελόγου μου- κι αυτός σκιά- γιατί θα μετέχει μονάχα «νοερώς» – με τη φαντασία!

«Γλυκείαν και κατανυκτικήν Ανάστασιν εν μέσω των ανθούντων δένδρων , υπό ελαφράς αύρας σειομένων ευωδών θάμνων και των λευκών ανθέων, της αγραμπελιάς» – ευωδερό χιόνι της Άνοιξης!

Κι ύστερα, κατά το μεσημέρι , θα το στρώσουμε κάτου από τα πλατάνια, πλάι στη δροσερή πηγή, έχοντας για χαλί τη χλόη και τα χαμολούλουδα και για τραπέζι φτέρες και σκοίνα!

Κι ο Φταμωνίτης* με τη λύρα του θ’ απαντάει στο θρόισμα των κλαριών με τους «λιγυρούς φθόγγους» του. Κι η ωραία Ξανθή, η γυναίκα του , καθισμένη ανάμεσα στη μητέρα της τη Μελάχρω και στην πεθερά της, τη θειά Κρατήρω, θα ‘χει σκεπασμένα τα μάγουλά της με τη μαντήλα και θα βλέπει αλλού, προς τα πλατάνια , για να μην την κρυφοβλέπουν οι άλλοι και… ζηλεύει ο άνδρας της , που «δεν διέπρεπεν επί κάλλει ούτε επί μεγέθει σώματος , αλλ’ ανεπλήρου τας ελλείψεις ταύτας δι’ ευστροφίας σώματος και πνεύματος και διά φαιδρότητος και ευθυμίας»! …

Ωραία πράματα!

Ο Παπα-Κυριάκος θα προεδρεύει στο συμπόσιο κι αντίκρα του θα κάθεται η παπαδιά του, μελαχροινή κι αγαθωτάτη, που « εν αθωότητι εξεκόλαπτε κατ’ έτος έν παπαδόπουλον , χωρίς να την μέλλει διά παληκαροβότανα ούτε διά στερφοβότανα , περί ά …τυρβάζουσιν άλλαι γυναίκες».

Όχι, παίζουμε!

Κι ο Μπάρμπα-Μηλιός «κρατών την τσότραν την οκταόκαδον» – χεροδύναμος μια φορά ! – θ’ αρχίσει να χαιρετίζει όλους μαζί και τον καθένα χωριστά :

-Γειά μας! Καλή γειά! Καλή καρδιά! Παπά μ’ να χαίρεσαι το πετραχήλι σ’!  Παπαδιά , να χαίρεσαι τον παπά σ’ και τα παιδάκια σ’! Κουμπάρε Παναγιώτη , όπως έτρεξες με το λαδ’ , να τρέξεις και με το κλήμα! Συμπεθέρα Κρατήρω, να χαίρεσαι μ’ έναν καλό γαμπρό! Ανιψιέ Γιώργη, τίμια στέφανα! Κουμπάρα Κυπαρισσού, με μια καλή νύφη! Συμπεθέρα Ξανθή, καλή λευτεριά! … Εβίβα όλοι!… Τέ -περ- τέ !! … Και σύ, ξένε – αυτή η ευχή για μάς, τον ίσκιο! – καλώς όρισες και καλό ταξίδι ,μα να μην ξανάρθεις ,παρά αν ξεράσεις πρώτα τα φαρμάκια σου στο λιμάνι του Περαία…

Και κάθε τόσο θα ψέλνουν τροπάρια, όλα στραβά, αλλά «ουδείς ποτέ έψαλεν ιερό άσμα μετά πλείονος χριστιανικού αισθήματος, εξαιρουμένου ίσως του γνωστού εν Αθήναις , γηραιού και σεβασμίου Κρητός, του ψάλλοντος το «Άλαλα τα χείλη των ασεβών των μη προσκυνούντων οι κερατάδες! την εικόνα σου την σεπτήν» !

* * *

Τέτοιο Πάσχα θα γιορτάσουμε κι άλλες χρονιές τον εξαίσιον αυτόνε Μάγο του νεοελληνικού Λόγου, τον Παπαδιαμάντη, γιατί ‘ναι πολλά τα Πασχαλινά του Διηγήματα. Κι άμα θα τελειώσουμε, φτου! κι απ’ την αρχή!

Αλλ’ από ποια πηγή αντλεί όλην αυτήν την ποίηση που μας συνεπαίρνει και μας μεταμορφώνει σ’ άλλους , καλούς ανθρώπους; Από την αληθινή του πίστη!

Ο Παπαδιαμάντης ήτανε χριστιανός της καρδιάς κι όχι των χειλιών. Τον είπανε κοσμοκαλόγερο , και ήτανε. Ζήτημα αν στάθηκε άλλος λογοτέχνης τόσο αγνός στη ζωή του, όσο ο Παπαδιαμάντης. Και ζήτημ’ αν στάθηκε άλλος ανώτερος ποιητής στην πεζογραφία από τους αμέτρητους ποιητές των στίχων!  Αυτή ήτανε η γνώμη του μεγάλου μάστορη στο στίχο, του Μαλακάση, και την προσυπογράφω !

Ο Παπαδιαμάντης ήτανε Χριστιανός όχι μονάχα στην καρδιά και στην πένα παρά και στη ζωή του. Κι όχι μονάχα βαστούσε όλους τους τύπους της Εκκλησιάς παρά βαστούσε περισσότερο την ουσία και το πνεύμα της πίστης.

Κι η ουσία και το πνεύμα της είναι τούτο: αγάπη και δικαιοσύνη. Φρόντιζε να είναι αναμάρτητος. Και σαν καλός χριστιανός θα νόμιζε, πώς δεν είναι. Και προσπαθούσε να μετανοεί. Και ποιο ήτανε το ασυχώρετο αμάρτημα της ζωής του; Είδε μια φορά, χωρίς να το θέλει , όταν ήτανε νέος , την ξαδερφούλα του να … γδύνεται. Αλλοι λένε, πως την είδε από την κλειδαρότρυπα – άρα ήθελε! Αν αυτός είναι ο μεγάλος αμαρτωλός, τότε εμείς τι είμαστε;

Κάποτε συζητούσε στο καφενείο της Δεξαμενής, έξω στα πεύκα, μ’ έναν δάσκαλο και δυο-τρεις άλλους. Ο δάσκαλος έλεγε ,πως με τις νέες μεθόδους της παιδαγωγικής τα παιδιά μαθαίνουν ευκολότερα τα γράμματα. Ο Παπαδιαμάντης που στο βάθος του ήτανε ισχυρογνώμων και «πτωχαλαζών» – όπως χαραχτηρίζει ο ίδιος τον εαυτό του στο διήγημά του «Χαλασοχώρηδες» – θύμωσε και είπε του δασκάλου:

– Αυτά είναι ανοησίες! Εμείς στα χρόνια μας μαθαίναμε την αλφαβήτα στην άμμο κι όμως γενήκαμε άνθρωποι, ενώ εσείς με τις νέες μεθόδους σας …

Ο δάσκαλος, που ήταν από φυσικού του πράος άνθρωπος, του απάντησε ήρεμα:

-Μα εσείς , κυρ’ Αλέξαντρε είσαστε μεγαλοφυΐα . Δε μιλούμε για μεγαλοφυΐες . Μιλούμε για τα κοινά παιδιά!

Ο Παπαδιαμάντης δεν απάντησε. Όταν όμως σηκώθηκε να φύγει ζήτησε συγγνώμη από το δάσκαλο. Είχε…αμαρτήσει! Θα το ‘χε βάρος στην ψυχή του που παραφέρθηκε!

* * *

Μιάν άλλη φορά ανέβηκε ο «γράφων τας γραμμάς ταύτας» , καλοκαιριάτικο μεσημέρι, στη Δεξαμενή, νεαρός τότε νεοσσός της ποίησης. Σ’ ένα τραπέζι καθότανε η παρέα του – άλλοι τότε νεοσσοί της ίδιας ματαιοδοξίας ! Ένας διάβαζε το «Άστυ» κι οι άλλοι ακούανε. Ανάμεσα σ’ αυτούς είτανε κι ένας με ψαρά γένια , που άκουε. Ο νεοσσός δεν τον ήξερε προσωπικά. Τον πήρε για κάποιον από τους πολλούς ασπριτζήδες και χτίστες, που συχνάζανε στο καφενείο με τους τενεκέδες του ασβέστη και με τις νταβανόβουρτσες. Κι όμως είτανε ο μεγαλύτερος πνευματικός άνθρωπος του καιρού του. Ο Παπαδιαμάντης!

Και τι διαβάζανε; Μιαν ανταπόκριση του Μαλακάση από τη Μονή Πεντέλης! Εκεί είχε πάει ο ποιητής να μείνει λίγες μέρες – και στις εντυπώσεις του μιλούσε κάθε τόσο για τον Παπαδιαμάντη .

Ο νεαρός, με την ανευλάβεια που έχουν οι νέοι πριν πήξει το μυαλό τους, άρχισε να διακόπτει με κοροϊδευτικές εξυπνάδες το διάβασμα. Οι άλλοι του κάνανε νόημα να σιωπήσει. Μα εκείνος δεν καταλάβαινε το γιατί και συνέχιζε το χαβά του. Σε μια στιγμή σηκώνεται ο «ασπριτζής» και χωρίς να κοιτάξει τον ένοχο στα μάτια , είπε σιγαλά:

-Εσείς οι νέοι δεν σέβεσθε τίποτε!

Όταν έφυγε, του είπαν οι άλλοι ποιος είτανε ο «ασπριτζής» και τι γκάφα έκανε!

Αυτό του έμεινε σαν ένα από τα μεγαλύτερα αμαρτήματα της ζωής του. Αλλά το περίεργο είναι, πως κι ο ίδιος ο Παπαδιαμάντης ένιωσε, πως …αμάρτησε. Γιατί θύμωσε.

Ύστερ’ από λίγους μήνες , ο ένοχος νεοσσός μεταφέρθηκε στον «Ευαγγελισμό» άρρωστος από τύφο – «ενεργείαις» του Κωνσταντίνου Χρηστομάνου. Κι όταν βρέθηκε τυχερός και σώθηκε από το Χάρο και το είδε ξανά στο καφενείο ο Παπαδιαμάντης , τον πλησίασε και του ευχήθηκε – ενώ δεν είχανε καμιά γνωριμία- και του ευχήθηκε: «Περαστικά σας»!

Έτσι ο μεγάλος Παπαδιαμάντης συχωρέθηκε. Μα ο μικρός ποιητής δε συχωρέθηκε. Το έχει πάντ’ ανοιχτή πληγή στην ψυχή του !

 

* Πιθανότατα πρόκειται για τυπογραφικό λάθος, εκτός αν είναι αβλεψία του Βαρναλη. Ο παπαδιαμαντικός ήρωας λέγεται «Φταμηνίτης» και εμφανίζεται στο διήγημα «Εξοχική Λαμπρή» απ’ όπου και αρκετά παραθέματα που ακολουθούν.

Advertisements

60 Σχόλια to “Πάσχα με τον Παπαδιαμάντη”

  1. Eli Ven said

    Χρόνια πολλά

  2. Λεύκιππος said

    Μπορεί να βάζεις ! στη διαφορά ηλικίας των δυο συγγραφέων, αλλά πραγματικά, από τα 18 στα 50 η διαφορά είναι τεράστια . Χρόνια πολλά

  3. Καλημέρα,
    2 Απ’ τα 18 στα 30 είναι ήδη τεράστια, το βλέπω απ’ τα παιδιά μου (τα δικά μου δεν τα θυμάμαι). Άρα μέχρι τα 50 μιλάμε για ασύγκριτα πράγματα. Αλλά θαρρώ το θαυμαστικό είναι στο ότι όταν σκεφτόμαστε τον Παπαδιαμάντη το σκεφτόμαστε γέρο. Και στο επεισόδιο ήταν μόλις 50 χρονών ο γέρον, μικρότερους από πολλούς εδώ μέσα. (Να μην βάλω πόσο ήταν όταν πέθανε, άσ’ το για σήμερα, η μέρα δεν σηκώνει τέτοια).

  4. sarant said

    Καλημέρα, Χριστος ανέστη, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια!

    2-3 Ακριβώς, το θαυμαστικό πάει για τον πενηντάχρονο γέροντα!

  5. Γιάννης Κουβάτσος said

    Χριστός Ανέστη και χρόνια πολλά σε όλες και σε όλες και ξεχωριστά στις εορτάζουσες και τους εορτάζοντες.
    https://www.google.com/url?sa=t&source=web&rct=j&url=https://olympia.gr/2018/04/02/%25CF%2584%25CE%25B1-%25CF%2580%25CE%25B1%25CF%2583%25CF%2587%25CE%25B1%25CE%25BB%25CE%25B9%25CE%25BD%25CE%25AC-%25CE%25B4%25CE%25B9%25CE%25B7%25CE%25B3%25CE%25AE%25CE%25BC%25CE%25B1%25CF%2584%25CE%25B1-%25CF%2584%25CE%25BF%25CF%2585-%25CE%25B1%25CE%25BB%25CE%25AD%25CE%25BE%25CE%25B1%25CE%25BD%25CE%25B4%25CF%2581%25CE%25BF-12/amp/&ved=2ahUKEwiWqdecnvLhAhWKEVAKHVwUD0gQFjACegQIBRAB&usg=AOvVaw3oPbRJ7olGXkqGkUs0j7n1&ampcf=1

  6. Γιάννης Κουβάτσος said

    5: Σε όλες και σε όλους, βέβαια. 😊

  7. ΚΑΒ said

    Η φήμη τόνε θέλει «άγιο της ελληνικής λογοτεχνίας». Και αληθινά υπήρξε άγιος ο Παπαδιαμάντης, όχι μονάχα γιατί τανε θρήσκος και το έργο του γεμάτο χριστιανική μυστικοπάθεια, παρά και γιατί πέρασε μια μαρτυρική ζωή όλο στερήσεις και φτώχεεις, χωρίς να βγει από τον ίσο δρόμο της αρετής και χωρίς να κατεβεί ούτ’ ένα σκαλί από ό,τι καλούμε πνευματική αξιοπρέπεια. Αν πολύ λίγοι από τους νεότερους μπορούνε να σταθούνε δίπλα του σα δημιουργοί, πολύ λιγότεροι μπορούνε να σταθούνε σαν άνθρωποι.

    Αυτά έγραφε ο Βάρναλης «30 χρόνια από τότε που ο μεγαλύτερος νεοέλληνας πεζογράφος «ανεπαύθη εν ειρήνη».

  8. Αὐγουστῖνος said

    Χρόνια πολλὰ καὶ ἀπὸ Ρόδο μεριά – ἐπέστρεψα, ἀφήνοντας τὴν (μὴ ἑορτάζουσα, καθότι Ρωμαία) Ἀναστασία στὸ πόδι μου στὴν πρωτεύουσα. Χρόνια πολλὰ ἰδιαίτερα καὶ στὴ ΛΟΥ, τὴ γλυκιά μας Λουκρητία, ὅπως καὶ σὲ ὅλους τοὺς ἑορτάζοντες καὶ μή.
    Νικοκύρη, καλὰ νὰ περνᾶτε καὶ προσοχὴ στὴ χοληστερίνη (αὐτὲς τὶς μέρες ἔχει τὴν τιμητική της, τὸ λεγόμενο «Φεστιβὰλ χοληστερίνης»), ὅπως καὶ στὰ τριγλυκερίδια (γλυκόπιοτο τὸ ἄτιμο τὸ τσίπουρο, ἰδίως ἐκεῖ στὰ βόρεια)!

  9. nikiplos said

    Καλημέρα σε όλους! Χριστός Ανέστη!
    αυτό το «ενεργείαις» του Κωνσταντίνου Χρηστομάνου, δεν το πολυκατάλαβα… Τον πήγε με το ζόρι ο Χρηστομάνος στον Ευαγγελισμό, ή του «προκάλεσε» την ασθένεια?

    Πολύ ωραίο το κείμενο του Βάρναλη. Ας μην ξεχνάμε πως εκείνα τα χρόνια οι 50ρηδες φαίνονταν γέροι και συνήθως η μεγάλη πλειοψηφία εξ αυτών «έφευγαν» στα 60 τους… Μόλις στα 1960 στη χώρα μας το προσδόκιμο ζωής ήταν 68 έτη. Σήμερα έχει φθάσει στα 80 χρόνια… Απόρροια του σχετικά καλού δημόσιου συστήματος υγείας στην Ευρώπη.

    Και ναι, η Ελλάδα του Παπαδιαμάντη, είναι απλή άδολη, ανόθευτη, καθαρή. Μεγάλο καταφύγιο… Χωρίς μεγαλοϊδεατισμούς, χωρίς πολιτικό βολονταρισμό, χωρίς βεβαιότητες… Η Ελλάδα που τόσο είχαμε και έχουμε ανάγκη στα χρόνια της δοκιμασίας…

  10. nikiplos said

    8@ καλό το Φεστιβὰλ χοληστερίνης… το κλέβω…

  11. Νέο Kid said

    9.Νικιπλε, εγώ το καταλαβαίνω ότι μεσολάβησε (έβαλε μέσον) για να γίνει δεκτός ο Β. στον Ευαγγελισμό. Δεν θα ήταν εύκολο τότε.
    Υγ. Καλό Πάσχα σε όλους!

  12. Κιγκέρι said

    8, 10 :
    Εμείς αυτό το φεστιβάλ το λέμε «Χοληστερίνεια 2019»!

    Χρόνια πολλά!

  13. Georgios Bartzoudis said

    Πολύ καλή η Βαρναλική παρουσίαση του Παπαδιαμάντη.
    Χριστός Ανέστη, Χρόνια Πολλά σε όλους!

  14. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα!

    11 Κι εγώ έτσι το καταλαβαίνω. Ο Χρηστομάνος ήξερε κόσμο, ο πατέρας του ήταν καθηγητής πανεπιστημίου, χημικός.

  15. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    >>αυτό το «ενεργείαις»
    συναντιέται και στα νεότερα μεταπολεμικά χρόνια η έκφραση στους διορισμούς π.χ. όπου ο πολιτευτής/βουλευτής/πολιτικάντης κοκ, έγραφε στην οικογένεια (για να το έχουν υπόψη στις εκλογές βεβαια) διορίστηκε,ενεργείαις μου, ή ενεργείαις του ταδε, ο υιός σας δικαστικός επιλεμελητής εις…
    Δεν είχε όμως πάντα πολιτικάντικη χροιά.
    Με μέριμνα, με φροντίδα θα πούμε εδώ, του Χρηστομάνου (που είχε κοινωνικό εκτόπισμα αλλά και ο ίδιος έπασχε από παιδική σοβαρή ασθένεια,κύφωση νομίζω)* νοσηλεύτηκε ο νεαρός φοιτητής φιλολογίας από τη Βάρνα.

    *αυτοσχεδιάζω ως προς τα κίνητρα αλλά δεν ήταν φυσικό να ενδιαφερθεί ως μέρος της παρέας της Δεξαμενής;

  16. Γιάννης Κουβάτσος said

    9: Ίσως οι «Χαλασοχώρηδες», μεταξύ άλλων, σού αλλάξουν γνώμη για την «ειδυλλιακή» Ελλάδα του Παπαδιαμάντη. 😊
    https://www.google.com/url?sa=t&source=web&rct=j&url=https://www.sarantakos.com/kibwtos/mazi/ppd_xalaso.html&ved=2ahUKEwiT6rzysvLhAhUmMewKHYBiBC4QFjAAegQIAxAB&usg=AOvVaw1lzH6iqIV6HGcwDkJFaSup

  17. ΓιώργοςΜ said

    Χριστός Ανέστη!
    Πολλές ευχές κι από εμένα σε όλους!
    Φεστιβάλ χοληστερίνης, χοληστερίνεια, ακόμη και στις αργίες το ιστολόγιο ακάματα προσθέτει λέξεις στην τρισχιλιετή!
    Η συμμετοχή μου ισχνή φέτος, το μενού έχει προβατίνα γάστρας.

  18. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    11,14
    Μέχρι να γράψω το κατεβατό με τις σοφίες μου, είχατε βέβαια απαντήσει! Συμπαθάτε την αφεντιά μου. Είμουν στο κλίμα από πριν καθώς γύρω γύρω από Παπαδιαμάντη και Βάρναλη σκάλιζα το διαδίκτυο αυτές τις μέρες.

    Ανάσταση ψυχών τε και σωμάτων να ξαναπώ και χρόνια πολλά ανήμερα (θηρία! 🙂 ) σε όλους !

    Λάμπρο, Αναστασία , λαμπρά κι αναστάσιμα πάντα-όλα ! 🙂

  19. giorgos said

    Xριστός Ανέστη, καλό Πάσχα καί καλό Καλοκαίρι νά έχουμε.

  20. Κιγκέρι said

    Από τη Βικιπαιδεια:

    Ο Κωνσταντίνος Χρηστομάνος γεννήθηκε στην Αθήνα, τον Αύγουστο του 1867.
    Σε ηλικία 4 χρονών, το 1871 υπέστη ένα μοιραίο για την αρτιμέλεια και την γενικότερη υγεία του ατύχημα, καθώς έπεσε από τις σκάλες της ταράτσας -από αμέλεια της υπηρέτριας που τον πρόσεχε – και τραυματίστηκε στην σπονδυλική του στήλη. Οι γιατροί της Βιέννης, όπου τον μετέφεραν οι αναστατωμένοι γονείς του, πρότειναν ενός χρόνου ακινησία και γύψο γύρω από το μικρό κορμί του. Αυτή η θεραπεία τελικά δεν έγινε και το παιδί μεγάλωσε υποφέροντας συνεχώς από πόνους και με μόνιμα κυρτωμένη (κύφωση) πλέον την σπονδυλική του στήλη. Μεγάλωσε, θλιμμένος και αποτραβηγμένος, αντιμετωπίζοντας και την κοροϊδία των συμμαθητών του, που τον φώναζαν “καμπούρη”. Τελικά, εγκατέλειψε το σχολείο και μορφώθηκε με δασκάλους στο σπίτι του.

  21. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Για τα πετυχημένα
    «Φεστιβάλ χοληστερίνης» και «Χολιστερίνεια» (Αυγουστίνος 8 και Κιγκέρι 12) :

    -Cholfest
    -Χολιστερίνεια 2019, αγώνες :
    Μήκος κοκορετσίου δέκα μέτρων , 20 μέτρων, 30 μέτρων

  22. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    Χριστὸς Ἀνέστη καὶ χρόνια πολλὰ σὲ ὅλες κι ὅλους.

    Ἰδιαίτερες εὐχὲς γιὰ τὴν ὀνομαστικὴ τους ἑορτὴ στὴ Λουκρητία, τὴν Ἀναστασία καὶ τὸν Λάμπρο.

  23. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Εκτός συναγωνισμού

    http://www.enikos.gr/society/142366/photo-to-megalytero-kokoretsi-tou-kosmou

  24. sarant said

    20 Και πέθανε νέος, θαρρώ το 1911. Την πρωτοχρονιά, ένας δημοσιογράφος τον είχε ρωτησει «Τι στόχο έχετε για φέτος;» «Να πεθάνω», είχε απαντήσει αυτός.

  25. Χαρούλα said

    Αν και μάλλον ήδη το …μάθατε, ας το μεταφέρω και γω!😊
    ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ

    Χρόνια πολλά σε όλους. Ιδιαίτερα στους κατ’όνομα εορτάζοντες.
    (Και ένα ποτήρι κρασί στην υγειά σου, πατριωτάκι!)

  26. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    24 Ο Παπαδιαμάντης αρχή του 1911,Γενάρη, και ο Χρηστομάνος το Νοέμβριο. Αλλά ο Ππδ ήταν …γέρων, 60! (ο Χρηστομάνος 44)

  27. BLOG_OTI_NANAI said

    Χριστός Ανέστη! Χρόνια πολλά στους εορτάζοντες!

  28. Αγγελος said

    Κι από μένα ευχές σε όλους και ιδίως στο Λάμπρο και τους όποιους άλλους εορτάζοντες.

  29. gpoint said

    Χρόνια πολλά στους/ις εορτάζοντες/ουσες εύχομαι μετά την ευωχίαν, από τον έναν παράδεισο στον άλλον. Εμαθα στους φίλους μου Ιταλούς ένα ιταλικό τραγούδι που δεν τόξεραν αλλά το λάτρεψαν μόνο και μόνο για τους στίχους του Φαμπρίτσιο

    E benvenuto sia
    ogni abbaglio del cuore,
    e benvenuto sia
    anche l’errore.

  30. Και του χρόνου με υγεία και αγάπη σε όλες και όλους!

    Αυτό το » Τέ -περ- τέ !!» ιντάναι ξέρουμε;

  31. sarant said

    30 Το είχαμε συζητήσει εδω και πιθανώς αλλού

    https://sarantakos.wordpress.com/2010/07/24/rados/

    Πέρα για πέρα

  32. ΚΩΣΤΑΣ said

    Χριστός Ανέστη!

    Χρόνια πολλά! Πρωτίστως στον Νικοκύρη «διότι το ιστολόγιο έχει γούστα συντηρητικά» 😉 και σε όλη την υπόλοιπη Σαραντάκειο ομήγυρη

    Χρόνια πολλά στον Λάμπρο που γιορτάζει σήμερα και σε όσους-ες γιορτάζουν εδώ στο ιστολόγιο!

    Ωραίο το σημερινό διήγημα, με παρέα τους αγαπημένους Παπαδιαμάντη και Βάρναλη και με ρεζουμέ για τη ζωή μας: «Ο Παπαδιαμάντης ήτανε χριστιανός της καρδιάς κι όχι των χειλιών.»

  33. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    10, 14

    Ο Χ.Χρηστομανος απο οικογενεια της ελιτ της τοτε Αθηνας ηταν -ισως- ο πιο προχωρημενος ανθρωπος των γραμματων και των τεχνων στην εποχη του. Το αγαπημενο μου εργο του ειναι η κερενια κουκλα.Ηταν σχεδον γιατρος σπουδασε 1984-1988, οποτε ολα αυτα συνηγορουν την επιροη του για την νοσηλεια του νεανια ποιητη στον Ευαγγελισμο, το καλυτερο νοσοκομειο της Ελλαδας τοτε και τωρα.

    ΥΓ Δυστυχως , απο μια πτωση απο σκαλα στα τεσσερα του χρονια μεγάλωσε υποφέροντας συνεχώς από πόνους και με μόνιμη κύφωση.

    Μεγάλωσε, θλιμμένος και αποτραβηγμένος, αντιμετωπίζοντας και την κοροϊδία των συμμαθητών του, που τον φώναζαν “καμπούρη”. Τελικά, εγκατέλειψε το σχολείο και μορφώθηκε με δασκάλους στο σπίτι του. Ήταν ευφυέστατος και σε ηλικία 17 χρόνων μιλούσε ήδη αγγλικά, γαλλικά και ιταλικά.

    Ο πατέρας του, Αναστάσιος Χρηστομάνος (1841-1906), γεννημένος στη Βιέννη, εγκαταστάθηκε στην Αθήνα το 1862 και υπήρξε για πολλά χρόνια καθηγητής Χημείας στο Πανεπιστήμιο και στο Πολυτεχνείο της Αθήνας.
    Η μητέρα του, Αθηνά Χρηστομάνου, ήταν κόρη του Βαυαρού αρχίατρου Λιντερμάγιερ και της Αθηνάς Μπενιζέλου, προερχόμενη έτσι από μια παλιά αριστοκρατική οικογένεια των Αθηνών.
    Τελείωσε το Γυμνάσιο και το 1884 γράφτηκε στην ιατρική σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. […]
    Το 1888, -εγκαταλείποντας την ιατρική- φεύγει μαζί με τον αδελφό του Αντώνη για την Βιέννη, και εγγράφεται στην εκεί Φιλοσοφική σχολή. Το 1891 αποφοιτά από το Πανεπιστήμιο του Ίνσμπρουκ με το πτυχίο του διδάκτορα , ενώ συγχρόνως γίνεται δάσκαλος των Ελληνικών της αυτοκράτειρας Ελισάβετ.
    […]

    Στην Αθήνα θα γίνει ιδρυτής του θιάσου Νέα Σκηνή και θα επηρεάσει βαθιά την εξέλιξη του νεοελληνικού θεάτρου […] το πρακτικό της ίδρυσης της Νέας Σκηνής διαβάστηκε από τον ίδιο στο Θέατρο του Διονύσου την 27η Φεβρουαρίου του 1901 μπροστά σε επιφανείς λογοτέχνες -μεταξύ των οποίων διακρίνουμε τους Κωστή Παλαμά, Παύλο Νιρβάνα και Γρηγόριο Ξενόπουλο- που το προσυπέγραψαν. Ο Χρηστομάνος για τα επόμενα χρόνια θα αφιερωθεί ψυχή τε και σώματι, στο θέατρό του. Θα δώσει τις ώρες του, την υγεία του, την περιουσία του για το θέατρο. Θα γίνει ο σκηνοθέτης, ο σκηνογράφος, ο υποβολέας, ο ηθοποιός, ο θεατρώνης και θα καταφέρει τελικά, με την ακούραστη ιδιοσυγκρασία του, να δώσει θαυμάσιες παραστάσεις σε έργα του σύγχρονου δραματολογίου του καιρού του και θα εξοβελίσει τελειωτικά την καθαρεύουσα, τον ακατάσχετο λυρισμό, το φτιαχτό και υπερβολικό στον τρόπο παιξίματος των ηθοποιών για να δώσει τη θέση τους, στον ρεαλισμό , που ήταν το ζητούμενο του καιρού του.

    Η Νέα σκηνή θα αποτελέσει εφαλτήριο για μία νέα γενιά ηθοποιών (Μήτσος Μυράτ, Τηλέμαχος Λεπενιώτης, Άγγελος Χρυσομάλης, Θεώνη Δρακοπούλου -ακόμα και ο ποιητής Άγγελος Σικελιανός με την αδελφή του Ελένη Πασαγιάννη) με πρωταγωνίστρια τη μεγάλη Κυβέλη, [..]
    Το ρεπερτόριό του περιλαμβάνει Ίψεν, Τολστόι, Τουργκένιεφ, Ανρί Μπεκ (τους οποίους μεταφράζει ο ίδιος) τους έλληνες Κορομηλά, Άννινο, Καμπύση, Ξενόπουλο κ.α. Επίσης μεταφράζει και παρουσιάζει για πρώτη φορά τους αρχαίους τραγικούς στη δημοτική (Άλκηστις, Αντιγόνη).

    Η Νέα Σκηνή, όμως, δεν ήταν κερδοφόρα. Το πολύ κοινό, που μπορούσε να συντηρεί παραστάσεις, δεν ενδιαφέρθηκε ιδιαίτερα για το εκλεκτό μεν, δύσκολο δε, δραματολόγιο. Έτσι, θα αναγκαστεί το 1906, να σταματήσει τη λειτουργία της.

    [….]
    πηγη ελληνικη βικπαιδεια

  34. ΧριστιανoΜπoλσεβίκoς said

    Χριστός Ανέστη! Χρόνια Πολλά!
    Χιλιόχρονοι οι εορτάζοντες του ιστολογίου.

  35. sarant said

    33 Σωστά, στον Χρηστομάνο χρωστάμε ουσιαστικά τις βάσεις για το νεοελληνικό θέατρο.

  36. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    O γυρισμός του (δις) ξενιτεμένου (τραγικό, 2015)
    Μνήμη Γ. Σεφέρη

    (1η επαναληψις)

    ― “Παλιέ μου φίλε τί γυρεύεις;
    χρόνια ξενιτεμένος ήρθες”
    ελπίδες είχες, χρόνια σ’ αδικούσαν
    κάτω απ’ τη σκιά του Παρθενώνα
    απ’ τα ’80 ως την αυγή του αιώνα
    μακριά απ’ το μικρό χωριό σου.

    ― “Γυρεύω τον παλιό μου κήπο”
    λάχανα, χόρτα τον χειμώνα
    ξινά κι άλλα καρποφόρα
    αυγά, κουνέλια και τα ‘ζα
    γάλα κατσίκας, τυριά, γιαούρτια στραγγιστά
    έτσι ζούσαμε ως το ‘70 μια χαρά.

    ― ”Παλιέ μου φίλε ξεκουράσου”
    του Αλη απ’ την Ντακα το ‘χουν νοικιασμένο
    έλειψες χρόνια κι είναι καταπατημένο
    απ’ τον ξάδερφο σου τον βλαμενο
    εσύ βλέπεις, έφυγες για να σπουδάσεις
    δεν είχες και πολλά να χάσεις
    δουλειά το βράδυ, λαχαναγορά
    τα μεσημέρια στην Παντειο δημοσιονομικά

    ― “Γυρεύω το παλιό μου σπίτι”
    τ’ άλλο οι τράπεζες το πήραν
    μετοχές το ‘99, επάθαμε ζημιά
    ενώ πριν όλα ήταν μια χαρά
    κάτι οι σπουδές των δυο παιδιών
    πέτυχαν σε ΤΕΙ εκτός Αθηνών
    μείωση αποδοχών, απόλυση η κυρά
    για χρόνια άνεργη, κρίση στην αγορά.

    ―”Παλιέ μου φίλε δε μ’ ακούς;”
    το σπίτι είναι γκρεμισμένο απ’ τον σεισμό
    να κοίτα: πλίνθοι, κέραμοι ένα σωρό
    και τον νότιο τοίχο τον ορφανό
    ένα container φέρε με 800 ευρώ
    αν θα να ‘χεις δυο δωμάτια εδώ..

    ―” Γιατί είναι απόμακρη η φωνή σου;”
    θα ‘ναι που ’μαι μακριά
    και συ καλέ μου φίλε με βοηθάς
    με την camera του laptop video τραβάς
    και με το skype μεταδίδεις.

    ― “Παλιέ μου φίλε συλλογίσου”
    δεύτερη ξενιτιά , θα συνηθίσεις
    καλά που’ φυγες πριν την χρεοκοπία
    ταξί δουλεύεις στην φιλέλληνα Αυστραλία
    μείνε εκεί, χώρα των δακρύων
    η Ελλάδα μας και των ερειπίων.*

    ― ”Πια δεν ακούω τσιμουδιά”
    λες για τον φορητό του να ‘παθε ζημιά ;
    πέθανε κι ο καλός μου φίλος;
    Μα τι ελπίδα πια να θρέφω
    ένα χωριό, μια χώρα που δεν υπάρχει
    που η νοσταλγία μου είχε πλάσει.

    *η οθόνη του pc στην Αυστραλία τρεμοπαίζει,
    ακούγονται θόρυβοι, μια κραυγή κι ένας γδούπος.
    Μετά σιωπή, η οθόνη δείχνει τον γαλανό ουρανό.

    Αφωτιστος Φιλελλην

    ΥΓ Απο ένα διήγημα του Παπαδιαμάντη, τον «Αμερικάνο που αναφερεται στην επιστροφη του μεσηλικα πλεον ξενιτεμενου απο την Αμερικη που βρισκει την παλια του αγαπη στο νησι .

    Αλλά εμπνευστηκα το ποιηματιδιο (αυτοματης γραφης) που αναφερεται στον δις ξενητεμενο (την πρωτη φορα εσωτερικο μεταναστη στην Αθηνα και την δευτερη στην Αυστραλια απο το σχεδον ομοτιτλο του Γ. Σεφέρη «O γυρισμός του ξενιτεμένο» .

    Οι στιχοι εντός » » απο τον Γ.Σ.

  37. spiral architect 🇰🇵 said

    Χρόνια Πολλά σε όλους. 🙂

  38. ΜΙΚ_ΙΟΣ said

    ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ σε όλους/όλες για την ελπιδοφόρα Λαμπρή μας!
    Ξεχωριστές ευχές στους εορτάζοντες/-ουσες.

    – Απολαυστικό το σημερινό Βαρναλικοπαπαδιαμάντειο. Πολύ μου άρεσε η ευχή: ’’Παπά μ’ να χαίρεσαι το πετραχήλι σ’!’’

    … εξαιρουμένου ίσως του γνωστού εν Αθήναις , γηραιού και σεβασμίου Κρητός, του ψάλλοντος το «Άλαλα τα χείλη των ασεβών των μη προσκυνούντων οι κερατάδες! την εικόνα σου την σεπτήν»!

    Ξέρουμε ποιος ήταν αυτός ο ’’γνωστός εν Αθήναις’’ Κρης ψάλτης;

    ΚΑΙ
    Από την ταινία Ο ΚΑΤΕΡΓΑΡΗΣ (1971)

    (…… τα χείλη των ασεβών – στο 0.35 του βιδεακίου). Ωραίο!

    – Κάτι λεξιλογικό: Γράφει ο Βάρναλης: ’’… με τη λύρα του θ’ απαντάει στο θρόισμα των κλαριών με τους «λιγυρούς φθόγγους» του’’. Τη λ. «λιγυρούς» έχει και ο Ππδ στην «Εξοχική Λαμπρή» (απ’ όπου είναι παρμένα, κυρίως, τα αποσπάσματα που χρησιμοποιεί ο Βάρναλης). Πρόκειται για «λυγηρούς» (ρ. λυγίζω), δηλ. ευλύγιστους, παιχνιδιάρικους φθόγγους της λύρας ή μήπως λιγωτικούς (ρ. λιγώνω), που σε λιώνουν από ευχαρίστηση;; (οπότε δικαιολογείται το ι – τουλάχιστον).

  39. Γιάννης Κουβάτσος said

    38:https://www.google.com/url?sa=t&source=web&rct=j&url=https://www.liberal.gr/arthro/81918/glossari/l/liguros.html&ved=2ahUKEwj74viWw_PhAhVQaVAKHTzLAlcQFjAAegQIAhAB&usg=AOvVaw0LTc6Xff9Y1AKaG-4g72-e&cshid=1556479864144

  40. Αγγελος said

    Αρχαία λέξη που συνήθως αναφέρεταισε ήχους, είτε ευχάριστους είτε δυσάρεστους. Ιδού τι λέει το Liddell-Scott-Jones:
    λῐγῠρός, ά, όν, Boeot. fem. λιγουρά (q.v.), clear, shrill, ὦρτο δὲ κῦμα πνοιῇ ὕπο λιγυρῇ Il.23.215, cf. 5.526, 13.590; of a whip, 11.532, S.Aj. 242 (anap.); ἀκόνα (v. ἀκόνη); λιγυρὰ ἄχεα griefs which vent themselves in shrill wailings, E.Med.205 (lyr.); also (like λιγύς), of a clear, sweet sound, as of the Sirens, λιγυρῇ θέλγουσιν ἀοιδῇ Od.12.44; λιγυρὴν ἔντυνον ἀοιδήν ib.183; of a bird, Il.14.290; of locusts, Hes.Op.583; λ. σύριγγες Id.Sc.278: metaph., of poets, Id.Op.659; ἀοιδά Theoc. 15.135, etc.: neut. pl. as Adv., λιγυρὰ ἀείδειν Thgn.939: regul. Adv. λῐγῠ-ρῶς Theoc.8.71.—Poet. word, used occasionally in Prose, λιγυρὸν ὑπηχεῖ echoes shrilly, Pl.Phdr.230c; φωνὴ λ., opp. λαμπρά, Arist. HA616b31, cf. Aud.804a29 (Comp.): also in later Prose, Plu.2.974a, Luc.Salt.72, Phal.1.11, etc.
    2. metaph., συμβιῶναι . . ἥδιστος καὶ -ώτατος Isoc.Ep.4.4.
    II. pliant, flexible, of dogs’ tails, X.Cyn. 4.1.

  41. Μαρία said

    41
    > μήπως λιγωτικούς (ρ. λιγώνω)
    Ο λιγύς/λιγυρός δεν έχει ετυμολογική σχέση με το λιγώνω.

  42. ΜΙΚ_ΙΟΣ said

    >39, 40:
    Ευχαριστώ πολύ και για την ταχύτητα ανταπόκρισης! Πολύ κατατοπιστικές οι αναλύσεις. Τελικά, δλδ, πρόκειται για λέξη ’’2 σε 1’’! (φατσούλα). Και ήχος, που ταυτόχρονα έχει και κάποια γλυκύτητα, ευχάριστη ή και δυσάρεστη αλλά και … για να δηλώσει τον λυγερό, τον ευκίνητο, τον εύκαμπτο.

  43. Εθνικάκιας said

    «ΑΝΑΣΤΗΤΩ ὁ Θεός, καὶ διασκορπισθήτωσαν οἱ ἐχθροὶ αὐτοῦ…» (Ψαλμός 67)

    Καλησπέρα κι από μένα. Χριστός Ανέστη σε όλους και είθε ο αναστάς Κύριος να χαρίζει σ’ εμάς τους πιστούς υγεία και ευτυχία. Οι αντίχριστοι ας κάνουν το δικό τους κουμάντο για να μή καταλήξουν στην Κόλαση…

    Κάτι που σάς διέφυγε, είναι η συγκατοίκηση του Άδωνι Γεωργιάδη με τον Ηλία Παναγιώταρο κατά τη χθεσινή Αναστάσιμη Λειτουργία της Μητροπόλεως Αθηνών. Η κάμερα της ΕΡΤ-2 είναι αδιάψευστος μάρτυρας ότι αυτός που δυσανασχετούσε για την συγκατοίκηση ήταν ο Παναγιώταρος και όχι ο Άδωνις

  44. Εθνικάκιας said

    Έβαλε ο Εξαποδώ το πόδι του και δεν εμφανίστηκε η 2η κρίσιμη φωτογραφία που δείχνει τον Παναγιώταρο να δυσανασχετεί γιατί πήγε και κάθησε δίπλα του ο Άδωνης

  45. Πέπε said

    Μπαράζ αναστάσεων αυτές τις μέρες…

  46. Πέπε said

    Πραγματικά πολύ όμορφο το κείμενο του Βάρναλη. Πράγμα εντυπωσιακό, γιατί πόσο όμορφο περιμένει κανείς να είναι ένα κείμενο που λέει «τι όμορφα που είναι τα πασχαλινά του Παπαδιαμάντη»;

    Λέει ο Βάρναλης ότι τα πασχαλινά του Παπαδιαμάντη είναι τόσο όμορφα επειδή εμπνέονται από αγνή και δυνατή πίστη. Ίσως και το δικό του να είναι τόσο όμορφο επειδή κινείται από αγνή και δυνατή αγάπη για τον Παπαδιαμάντη.

    Δύο τυπογραφικά: «χιονί» και «εξεκκόλαπτε» (ctrl + F).

  47. Γιάννης Κουβάτσος said

    Πάντως και στην υποδοχή του Αγίου Φωτός και στην ανάσταση στη Μητρόπολη πρώτη μούρη, με αλλεπάλληλα σλάλομ και αέρινες ντρίπλες, ήταν ο Πατούλης. Ο νέος Αβραμόπουλος.

  48. ΜΙΚ_ΙΟΣ said

    41: ΟΚ, Μαρία. Ξεκαθαρίστηκε προηγουμένως.
    ——

    ’’… χωρίς να την μέλλει διά παληκαροβότανα ούτε διά στριφοβότανα, περί ά …τυρβάζουσιν άλλαι γυναίκες’’

    Προφανώς: στριφοβότανο = στερφοβότανο (στη Φόνισσα)

  49. Μαρία said

    45
    Και υποτίθεται οτι υπάρχει προέγκριση σχολίων.

  50. Γιάννης Ιατρού said

    Τι έγινε Νίκο; Επεστράφησαν πινακίδες; 🙂

  51. Γιάννης Ιατρού said

    49: 2018/10/29

  52. Μαρία said

    51
    ;

  53. Γιάννης Ιατρού said

    mail

  54. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    52/49 29.10. 2018

  55. Μαρία said

    Σχεδόν τελικά ισπανικά https://elpais.com/
    με 10,26 ακροδεξιά.

  56. sarant said

    Καλημέρα από εδώ, ευχαριστώ για τα σχόλια και τις διορθώσεις στο κείμενο.

    Δεν επιστράφηκαν πινακίδες, απλώς η συγκεκριμένη δεν είχε αφαιρεθεί επειδή το όχημα έμενε κρυμμένο στο γκαράζ.

  57. loukretia50 said

    Καλοδεχούμενες οι ευχές κι ας μη γιορτάζω τώρα!
    Η σκέψη σας μια αγκαλιά, τα λόγια σας τα δώρα

    Ναι, έχω τρία ονόματα, όπως η κάθε γάτα
    Κι ένα γιορτάζω εθιμικά, γλέντια θέλω κεφάτα.
    Μα έχω πιο πριβέ γιορτή, τους φίλους ξεγελάει
    Και χαίρομαι ευχές βροχή, κι απολαμβάνω προσοχή
    αν κάποιος προτιμάει
    μιαν άλλη μέρα να εκφραστεί, η διάθεση μετράει
    Και πάντα με ευχαριστεί!
    ΛΟΥ
    Μα θέλω αποκλειστικά τους προβολείς σε μένα!
    Όταν το φως πέφτει αλλού – γιορτή για τον καθένα,
    Πώς να χαρεί τη λάμψη η Λου?

    Ευχές και από μένα!

  58. Μαρία said

    56
    Πολλά τα ξεχασμένα στο γκαράζ https://sarantakos.wordpress.com/2019/04/29/ppd-5/#comment-580815

  59. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    57>>Όταν το φως πέφτει αλλού
    – γιορτή για τον καθένα,
    Πώς να χαρεί τη λάμψη η Λου;
    -Τα μισακά κομμένα,
    γιορτή μόνο για μένα
    και ο μήνας τριανταένα

    Λου όπως Lux

  60. loukretia50 said

    EΦΗ – ΕΦΗ Καλό! Το λινκ όμως δε βγαίνει!

    Σπέσιαλ ριμαδιό – ντε Λου ξ !
    Λέω να καθιερώσω το μόττο:« ΛΟΥ – στιχάκια του κιλού»
    Αξίζεις ένα κομματάκι
    Inti Illimani – La Partida https://youtu.be/-JDxMRSF2Vw (1975)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: