Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Τι θα τραγουδάνε το Πάσχα του 2069;

Posted by sarant στο 2 Μαΐου, 2019


Το Πάσχα πήγαμε οικογενειακώς στα Γιάννενα. Περάσαμε πολύ ωραία, και πιθανώς αύριο ή μια από τις επόμενες μέρες να δημοσιεύσω ένα άρθρο με ταξιδιωτικές, ας πούμε, εντυπώσεις, αλλά σήμερα απλώς παίρνω αφορμή από κάτι που συνέβη στην εκδρομή μας.

Αφού πήγαμε εκδρομή, έπρεπε να βρούμε κάποιο εστιατόριο για να φάμε μαγειρίτσα το βράδυ της Ανάστασης, και πράγματι βρήκαμε, στην πολύ όμορφη Στοά Λούλη. Ωστόσο, το κατάστημα δεν πρόσφερε μόνο μαγειρίτσα σε κατανυκτική ατμόσφαιρα αλλά πλήρες μενού σε εορταστική ατμόσφαιρα, καθώς υπήρχε και ζωντανή μουσική, μια πενταμελής μπάντα από επαρκείς επαγγελματίες.

Παίζανε, βεβαίως, λαϊκά ενώ από κάτω πίναμε, τσουγκρίζαμε, χορεύαμε και τραγουδούσαμε. Εμείς ήμασταν τουρίστες, αλλά οι περισσότεροι από τους άλλους θαμώνες πρέπει να ήταν ντόπιοι -αναγνώρισα κι έναν υποψήφιο δήμαρχο της πόλης. Το γλέντι τράβηξε ως αργά, και αναρωτιόμουν με τι καρδιά θα σηκώνονταν το πρωί να σκάψουν τον λάκκο και να αρχίσουν τις υπόλοιπες ετοιμασίες για να σουβλίσουν το αρνί -εμείς, ως οδοιπόροι, είχαμε απαλλαγή από αυτή την εθιμική υποχρέωση.

Οι περισσότεροι θαμώνες ήταν της ηλικίας μου, ας πούμε, αλλά ήταν κι αρκετοί νεότεροι -είχαμε κι εμείς τις κόρες μας μαζί. Από κάποια στιγμή και μετά, άρχισα να προσέχω και να σημειώνω τα τραγούδια που έπαιζε η ορχήστρα, και συνειδητοποίησα πως όλα ήταν «παλιά».

Για του λόγου το αληθές, σημείωσα τα εξής (βέβαια, να πω πως κάμποσα από αυτά δεν παίχτηκαν ολόκληρα παρά μόνο ένα-δυο κουπλέ). Το δείγμα μου είναι γνήσιο (δηλαδή δεν παρέλειψα κάποιο από τη στιγμή που άρχισα να καταγράφω) αλλά όχι ακέραιο αφού δεν άρχισα να καταγράφω από την αρχή. Τα πρώτα τραγούδια, που δεν τα έχω συμπεριλάβει στον κατάλογο, ήταν πάντως πιο ήσυχα -θυμάμαι, ανάμεσα στ’ άλλα, τα Μαλαματένια λόγια.

Σε κάθε τραγούδι σημειώνω τη χρονολογία, όπου την έχω βρει και όπου έχει σημασία, και έναν συντελεστή για λόγους αναγνώρισης -δεν είμαστε ΑΕΠΙ εδώ να παραθέτουμε όλους τους συντελεστές.

Κι ήσουν ωραία (Καλατζής, 1971)

  1. Πρώτη φορά (Κουμιώτη, 1969) [από εδώ και πέρα βάζω σκέτα τα λινκ, να μη βαρύνει το άρθρο]
  2. Το φεγγάρι πάνωθέ μου (Βοσκόπουλος, 1970)
  3. Του αγοριού απέναντι (Πλέσσας, 1967)
  4. Βουνά και κάστρα (Ζαμπέτας, 1964)
  5. Δίχως την καρδούλα σου (Νταλάρας, 1970)
  6. Έστειλα ένα περιστέρι (Ζαμπέτας, 1966)
  7. Σπασμένα τριαντάφυλλα (Μπιθικώτσης, c. 1965)
  8. Αφιλότιμη (Στρ. Διονυσίου, 1972)
  9. Η δουλειά κάνει τους άντρες (Λοΐζος, 1967)
  10. Αυτά τα χέρια (Μητσιάς, 1970)
  11. Γεννήθηκες για την καταστροφή (Μπιθικώτσης, 1958; )
  12. Δημητρούλα (Αλεξίου, 1975*)
  13. Μου σπάσανε τον μπαγλαμά (Γαβαλάς, c. 1960)
  14. Τα παιδιά της γειτονιάς σου (ρεμπέτικο, παραδοσιακό)
  15. Θα σπάσω κούπες (ρεμπέτικο, παραδοσιακό)
  16. Πότε Βούδας πότε Κούδας (Παπάζογλου, 1986)
  17. Άναψε το τσιγάρο (Ζαγοραίος, c. 1959)
  18. Ανέβα στο τραπέζι μου (Αγγελόπουλος c. 1960)
  19. Παίξε Χρήστο επειγόντως (Νικολόπουλος, 1984)
  20. Ρίξε στο κορμί μου σπίρτο (Κούκα, 1992)
  21. Πίνω και μεθώ (Ρεμπέτικο)
  22. Μην αρχίζεις τη μουρμούρα (Αγγελόπουλος c. 1965)
  23. Δικό μου είναι το φταίξιμο (Αγγελόπουλος c. 1960)
  24. Το δικό μου πάπλωμα (Καζαντζίδης c. 1960)
  25. Μήλο μου κόκκινο (παραδοσιακό αναβιωμένο c. 1975)
  26. Κίνησε η Γερακίνα (παραδοσιακό)
  27. Ο διαβολάκος (Μιχαλόπουλος, 1973)

Στο σημειο εκείνο είχε πάει πια αργά και ήμασταν κουρασμένοι από την εκδρομή στη Βοβούσα και το περπάτημα, οπότε ζήτησα λογαριασμό και φύγαμε.

Μπορείτε να διορθώσετε τις χρονολογίες αν ξέρετε ακριβώς πότε βγήκε το κάθε τραγούδι. Στη «Δημητρούλα» έβαλα χρονολογία 1975 ενώ ξέρω πως είναι σμυρνέικο ρεμπέτικο του Τούντα, διότι το τραγούδι είχε ξεχαστεί όταν το ανάστησε η Αλεξίου. Θα έκανα το ίδιο π.χ. για το «Τι σου’κανα και πίνεις» ενώ το έκανα και για το «Μήλο μου κόκκινο». Δεν το έκανα για τα άλλα ρεμπέτικα του καταλόγου διότι θεωρώ πως αναβιώσανε στο πλαίσιο της μεγάλης αναβίωσης του ρεμπέτικου 1976-1985.

Απο τα 28 τραγούδια του καταλόγου, κανένα δεν είναι γραμμένο στον αιώνα που διανύουμε. Το πιο καινούργιο είναι το «Ριξε στο κορμί μου σπίρτο» του 1992 -δηλαδή όταν κυκλοφόρησε δεν είχαν γεννηθεί οι κόρες μου, που το ξέρουν πάντως και το τραγούδησαν, όπως και άλλοι νέοι που βρίσκονταν σε άλλα τραπέζια. Υπάρχουν ακόμα δύο τραγούδια της δεκαετίας του 1980 και όλα τα άλλα είναι παλιότερα, αν και πολλά είναι αναβιωμένα.

Για να το πάμε στο πιο μακάβριο, λιγοστά είναι τα τραγούδια του καταλόγου που έχουν στη ζωή όλους τους βασικούς συντελεστές τους (συνθέτη-στιχουργό-πρώτο ερμηνευτή).

Και τι μ’ αυτό; θα πείτε. Ξέρουμε δα πως υπάρχουν ρεμπετάδικα, όπου παίζουν και τραγουδούν (πολύ καλά μάλιστα) παιδιά γεννημένα στη δεκαετία του 1990, και παίζουν τραγούδια που γράφτηκαν την εποχή των παππούδων τους. (Μάλιστα, σε μερικά σκληροπυρηνικά μαγαζιά, παλιότερα, αν ζητούσες μεταπολεμικό ρεμπέτικο σε στραβοκοιτάζανε). Όμως το ρεμπέτικο είναι ιδιαίτερη περίπτωση (όπως και η όπερα, ή γενικά η σοβαρή μουσική νιώθω τον πειρασμό να πω) -ξέρουμε ότι ρεμπέτικα δεν γράφονται πια. Όταν η κόρη μου τραγουδάει π.χ. την Παράξενη κοπέλα του Χιώτη, τραγουδάει ένα τραγούδι που το βρήκε αναβιωμένο όταν γεννήθηκε.

Όμως λαϊκά τραγούδια γράφονται και σήμερα, όπως γράφονται και έντεχνα. Ωστόσο, οι λαϊκές ορχήστρες, σε γλέντια σαν κι αυτό που πήγα στα Γιάννενα, θα προτιμήσουν τα τραγούδια του 1960-70, στην αρχή, και θα συνεχίσουν με ρεμπέτικα, δημοτικά, και πολύ σπάνια θα βάλουν καινούργια λαϊκά τραγούδια. Αυτό το έχω παρατηρήσει και σε άλλες παρόμοιες εκδηλώσεις όπου έχω βρεθεί -κι αν θεωρείτε πως κάνω λάθος και διαφωνείτε, να μου το πείτε.

Βέβαια, υπάρχει μια εξήγηση: αν ο κύριος όγκος του κοινού στην προχτεσινή γιαννιώτικη βραδιά είχε ηλικία 60-70, λογικό είναι να παίζονται τραγούδια που γράφτηκαν όταν το κοινο ήταν 10-20 χρονών, διότι αυτές οι παιδικές και νεανικές αγάπες χαράζονται πιο βαθιά. Θα κοιτάξω να παρευρεθώ σε εκδηλωση με νεότερο κοινό, να δω αν το πατερνάκι αλλάζει.

Πάντως, με μερικά από τα τραγούδια ένιωσα κι εγώ έφηβος. Θυμήθηκα  τον ομαδάρχη τον Πλάτωνα (λόγω τιμής, έτσι λεγόταν) στην κατασκήνωση που τραγουδούσε το «Αυτά τα χέρια» παίζοντας την κιθάρα, θυμήθηκα τον φίλο μου τον Αλέκο να αφιερώνει το «Γεννήθηκες για την καταστροφή» σε κάποιαν που τον είχε καταστρέψει, θυμήθηκα τον συμμαθητή μου τον Θανάση να τραγουδάει το Φεγγάρι πανωθέ μου υπερτονίζοντας τη μανιέρα του Βοσκόπουλου.

Και για μια στιγμή πίστεψα πως θ’ ακούσω πάλι τον παππού μου  να μου λέει «γιά βάλε αυτόν τον ιδεολόγο χτίστη ξανά» -εννοούσε «το γιαπί, το πηλοφόρι, το μυστρί», που το είχαμε σε σαρανταπεντάρι.

Το Πάσχα του 2069 (πέφτει 14 Απριλίου) δεν αποκλείεται και τα εγγόνια μας να μας θυμηθούν καθώς θ’ ακούνε κάποιο τραγούδι -αλλά τι τραγούδια θ’ ακούνε το 2069;

 

 

Advertisements

217 Σχόλια to “Τι θα τραγουδάνε το Πάσχα του 2069;”

  1. Αὐγουστῖνος said

    Καλημέρα ἀπὸ Ρόδο.
    Νικοκύρη, διαφωνῶ μὲ τὴν ἄποψη ὅτι δὲν γράφονται πιὰ ρεμπέτικα (τὸ «πιὰ» εἶναι σχετικό, καθ’ ὅσον αὐτὴ τὴν ἄποψη τὴν ἀκούω ἀπὸ τὴ δεκαετία τοῦ ὀγδόντα). Γιὰ τὸ πολὺ πρόσφατο σήμερα δὲν γνωρίζω, ἀλλὰ τὰ τελευταῖα ρεμπέτικα ποὺ ἄκουσα (φόρμα, δρόμοι, στίχοι κ.λπ.) ἦταν ἀπὸ τὸν Ξαρχάκο («Ρεμπέτικο») καὶ ἀπὸ τὸν Κορακάκη.

  2. Οι επιτυχίες στον αιώνα μας αφενός είναι πλέον πολύ εφήμερες (ακούγονται πολύ για κανένα χρόνο το πολύ) κι αφετέρου δεν ακούγονται σε μαγαζιά με φαγητό, αλλά σε ελληνάδικα και κλαμπ -γενικότερα σε πολλά ντεσιμπέλ- τις περισσότερες μάλιστα φορές, σε πειραγμένα μιξαρίσματα κι όχι τις εκτελέσεις στο αρχικό άλμπουμ / τρακ. Λέω τρακ, γιατί η έννοια του άλμπουμ, κι αυτή μας χαιρέτησε πια, στη μουσική κατανάλωσης…

  3. Γς said

    Καλημέρα
    Χρόνια Πολλά

    >ζωντανή μουσική, μια πενταμελής μπάντα από επαρκείς επαγγελματίες.

    Στην Ηπειρο;

    Κι ούτε ένα ηπειρώτικο,,,

  4. 1 Δεν θα έλεγα ότι κανένα από τα τραγούδια του Ρεμπέτικου δεν προδίδει τη λόγια καταγωγή του, τόσο μουσικά όσο και στιχουργικά. Ίσως μόνο το «Εμένα λόγια μη μου λες», αν και δύσκολα φαντάζομαι προπολεμικό στίχο με «διευθυντή τραπέζης».

  5. Λεύκιππος said

    Οσοι ηταν νέοι το 60 και 70 είχαν την μεγάλη τύχη να ζήσουν τη δημιουργία των καλύτερων ελληνικών τραγουδιών μέχρι σήμερα. Δύσκολα θα ξαναυπάρξει εποχή όπου συνυπήρξαν τόσοι διαφορετικοί συνθέτες, στιχουργοί και τραγουδιστές/τραγουδοποιοί σ’ ένα περιβάλλον που τους έδινε τη δυνατότητα να εκφραστούν σε τέτοια διάρκεια. Τα τραγούδια του τότε θα εκφράζουν, θα χορεύονται και θα τραγουδούνται ακόμη και από τα εγγόνια των σημερινών νεαρών.

  6. μήτσκος said

    Τα παλιά τραγούδια κάνουν πιο πολύ κέφι επειδή είναι γνωστά στους περισσότερους. Αν η μπάντα έπαιζε περσινό τραγούδι, πιθανόν οι μισοί στο μαγαζί να μην το ξέρανε και να «κρύωνε» η ατμόσφαιρα.
    Πέρα απ’αυτό, πιστεύω ότι αποδεχόμαστε πιο εύκολα την αισθητική και καλλιτεχνική αξία ενός έργου που έχει περάσει το τεστ του χρόνου, και έχει κατά κάποιον τρόπο καθιερωθεί στο συλλογικό αισθητήριο. Ας μου επιτραπεί η υεραπλούστευση: μας αρέσει αυτό με το οποίο είμαστε εξοικειωμένοι. Για παράδειγμα, πιστεύω ότι σε αντίστοιχη χοροεσπερίδα του 1987 ΔΕΝ θα παιζότανε το Πότε Βούδας Πότε Κούδας, το οποίο (απ’όσο θυμάμαι, ίσως κάνω λάθος) όταν πρωτοβγήκε ξένιζε και με τον ήχο του και με το στίχο του, και δεν είχε τόσο ευρεία αποδοχή ως «σοβαρό» ή «αξιόλογο».
    Οπότε το Πάσχα του 2069 ίσως να έχει επιζήσει κάτι από τη σημερινή παραγωγή, που δεν το παίζουνε στα γλέντια σήμερα, αλλά θα το παίζουν τότε.

  7. Γιάννης Κουβάτσος said

    Εντάξει, υπάρχουν και τραγούδια π.χ. του Μάλαμα, του Χαρούλη και άλλων σχετικών που παίζονται σε ανάλογες περιστάσεις, ιδίως όταν το κοινό είναι νεότερης ηλικίας.
    (μια διορθωσούλα δασκαλίστικη στο είχαμε απαλλαγή 😊)

  8. 7: Μια χαρά είναι το ουσιαστικό απαλλαγή…

  9. loukretia50 said

    Καλημέρα!
    Νομίζω πως το σημαντικό είναι οι άνθρωποι τότε να τραγουδάνε ακόμα!

  10. Avonidas said

    Καλημέρα.

    αλλά τι τραγούδια θ’ ακούνε το 2069;

    Το «Η Ελλάδα τρώει τα παιδιά της ή τα δαγκώνει στο λαιμό» 🙃

  11. Alexis said

    Καλημέρα.
    Πολύ ενδιαφέρον θέμα.
    Γενικά ισχύει αυτό που επισημαίνεις, ότι δηλαδή τα τραγούδια με τα οποία διασκεδάζουν, γλεντούν, χορεύουν οι Έλληνες είναι στη συντριπτική τους πλειονότητα παλιά, ηλικίας από 30 χρονών και πάνω.
    Υπάρχουν όμως και κάποια νεώτερα τα οποία ενσωματώνονται σιγά-σιγά στο ρεπερτόριο των μαγαζιών και ακούγονται σε γλέντια, αλλά είναι λιγοστά.
    Αναφέρω ενδεικτικά τα «Λαδάδικα» του Τόκα, τη «Ρόζα» του Μικρούτσικου (αμφότερα της δεκαετίας του ’90), και το «Θ’ ανάβω με τσιγάρα» της Αλεξίου (της δεκαετίας του 2000).
    Και η «Πιρόγα» βέβαια, που είναι όμως αρκετά παλιότερη (1982)

  12. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    Καλημέρα κι ἀπὸ ᾿μένα.

    Νομίζω πὼς τὸ ρεπερτόριο ἐξαρτᾶται ἀπὸ τὸ τάργκετ γκρούπ τοῦ μαγαζιοῦ.

    Πιὸ ἀντιπροσωπευτικά, τοὐλάχιστον ὅσον ἀφορᾶ τὸ ἡλικιακὸ φάσμα, εἶναι τὰ γαμήλια γλέντια μὲ ντὶσκ τζόκεϋ.

    Παρ᾿ ὅλο τὸ ζευγάρι κάνει κάποιες βασικὲς ἐπιλογές, ὅπως ὁ πρῶτος χορὸς ἤ κάποια τραγούδια ἀπὸ τοὺς τόπους καταγωγῆς τῶν νεονύμφων, στὸ μεγαλύτερο μέρος οἱ ἐπιλογές τοῦ ντίσκ τζόκεϋ προσπαθοῦν νὰ καλύψουν μιὰ μεγάλη γκάμα τραγουδιῶν ἑλληνικῶν καὶ ξένων.

    Τὰ ἑλληνικὰ μπορεῖ νὰ περιλαμβάνουν ἀπὸ δημοτικά, συνήθως σκυλοδημοτικὰ ἤ παραδοσιακὰ σὲ σκυλοδημοτικὲς ἐκτελέσεις, παλιὰ λαϊκὰ ἤ ρεμπέτικα σὲ σκυλέ ἐκτελέσεις, μέχρι τὰ τελευταῖα σουξεδιάρικα καψουροτράγουδα.

  13. Avonidas said

    Εναλλακτική απάντηση: Θ’ ακούνε ο,τι εχουμε προλάβει να κατεβάσουμε.

  14. ΓιώργοςΜ said

    Καλημέρα!
    Είναι πολύ ενδιαφέρουσα η ερώτηση του τίτλου, και δεν αφορά το ελληνικό ρεπερτόριο μόνο.
    Η κόρη μου (18) που ασχολείται με τη ροκ μουσική, ακούει με περισσότερο ενδιαφέρον τα χεβιμεταλλάδικα της εποχής μου, αν και υπάρχουν σύγχρονα συγκροτήματα που παρακολουθεί και έχουν παρόμοιο ύφος, ενώ ταυτόχρονα προτιμά τα ποπάκια του 70 και του 80 από τα σημερινά.
    Ο γιος μου αντίστοιχα (15), αν και έχει πιο ήπια γούστα, στη δεκαετία του 80 βρίσκει περισσότερο ενδιαφέρον.

    Μια εξήγηση που δίνω είναι πως όταν κάποιος έχει πει κάτι καλά, είναι δύσκολο να το ξαναπεί κάποιος χωρίς να μοιάζει αντίγραφο. Ζούμε σε μια «εύκολη» εποχή, τα βιώματα των περισσότερων νέων καλλιτεχνών είναι κτγμ λιγότερο βαθιά και έντονα από αυτά των παλιότερων: Τι σεβντά να έχει ένας πιτσιρικάς που ως τα 18 του η πιο σκληρή του εμπειρία είναι τότε που του κάηκε το Playstation, σε σύγκριση με τον πιτσιρικά του 50, 60, 70 που έζησε κατοχή, εμφύλιο, πείνα, ανέχεια, δικτατορία; Ακόμη κι εγώ, που θεωρώ πως μεγάλωσα στα πούπουλα, τρεχούμενο νερό στο σπίτι δεν είχα μέχρι τα 5 μου.
    Το βάθος των συναισθημάτων είναι αλλιώτικο, κι αλλιώτικο και το βάθος των δημιουργημάτων.
    Οι σύγχρονοι έντεχνοι είναι ντε φάκτο κάπως λόγιοι. Θυμάμαι ένα μιμίδιο ή ατάκα που έλεγε «Όταν πεθαίνει ένας του έντεχνου, τον παίρνει ο Χαρούλης 🙂 .»

    7 Δάσκαλε, νομίζω πως η απαλλαγή είναι ουσιαστικό εδώ, όπως η απαλλαγή από τη γυμναστική.

  15. Γιάννης Κουβάτσος said

    8: Α, τώρα που το λες, έχεις δίκιο. Το πέρασα για υπερσυντέλικο. 😊

  16. nikiplos said

    Καλημέρα… δύσκολο να το απαντήσει κανείς… Το βέβαιο είναι ότι θα ακούγονται τραγούδια συνυφασμένα με την εποχή τους. Δίπλα τους θα στέκονται πάντοτε τα κλασσικά και τα παραδοσιακά με νέες φυσικά εκτελέσεις. Φυσικά έχουμε νέα δεδομένα. Στο παγκόσμιο μουσικό στερέωμα κάποτε το παιχνίδι το κινούσε το ραδιόφωνο. Έτσι μόνο ο ήχος έπαιζε ρόλο επιτρέποντας σε φωνές όπως η Εντίθ Πιάφ να αναδειχθούν. Μετά τα 80ς και την εποχή του MTV, η μουσική βιομηχανία είναι άρρηκτα συνδεδεμένη και με το «περιεχόμενο» δλδ το θέαμα, την εμφάνιση του καλλιτέχνη. Αυτό μετά την έλευση του διαδικτύου είναι καταιγιστικό. Η πληροφορία είναι τόση που βομβαρδιζόμαστε από τις νέες δουλειές στα κατεβαστήρια και τους συσωλήνες. Δεν προλαβαίνουμε να αφομοιώσουμε τις νέες δουλειές. Πάντως θα συνεχίσουν να δημιουργούνται αριστουργήματα και να ακούγονται από τους νεότερους, αλλά και τους ώριμους σε ηλικία… 🙂

  17. loukretia50 said

    Είναι πιο πιθανό να ακούνε κυρίως ξένα τραγούδια – που δε θα είναι καθόλου ξένα, εφόσον οι τωρινοί νέοι έχουν εξοικειωθεί πολύ μ΄αυτά – και να παρεμβάλλονται κάποια ελληνικά, όπως τώρα τα παραδοσιακά.

  18. ndmushroom said

    Θα συμφωνήσω με τους περισσότερους προλαλήσαντες ότι σε τέτοιου είδους μαγαζιά, και με τέτοιου είδους κοινό, οι επιλογές είναι συνήθως παλιές, δοκιμασμένες και ευρέως γνωστές.
    Αλλά δεν είμαι σίγουρος ότι στον κατάλογο δεν υπάρχει τραγούδι της χιλιετίας μας: το «Μην αρχίζεις τη μουρμούρα» ήταν άγνωστο (καλά, ίσως όχι άγνωστο, αλλά σίγουρα δεν ακουγόταν σε τέτοια μαγαζιά τέτοιες ημέρες) μέχρι την ομώνυμη σειρά του (δε θυμάμαι ποιο κανάλι το παίζει, είμαι και εκτός Ελλάδας άλλωστε), οπότε και (ξανα)έγινε αγαπητό και γνωστό, όχι από τον Αγγελόπουλο, αλλά από τους Imam Baildi. Με άλλα λόγια, ως κομμάτι της τρέχουσας δεκαετίας ακούγεται, και όχι ως κομμάτι των 60s (όπως, αντίστοιχα, το I will always love you που εκτελούν 2 στους 3 υποψηφίους talent shows παγκοσμίως δεν αποτελεί ωδή στα 70s και στη Dolly Parton, αλλά επιλέγεται λόγω της, απείρως δημοφιλέστερης, διασκευής της Whitney Houston).

  19. Πέπε said

    > > Μήλο μου κόκκινο (παραδοσιακό αναβιωμένο c. 1975)

    Οι Δυνάμεις του Αιγαίου (που είναι στο λινκ στην κυρίως ανάρτηση) το είπαν νομίζω το 1985. Πιο πριν, το είχε πει κι άλλος πέρα από τους τοπικής εμβέλειας μουσικούς της Μακεδονίας;

    > > Κίνησε η Γερακίνα (παραδοσιακό)

    Κι αυτό αναβιωμένο είναι. Δε νομίζω ότι ήταν ιδιαίτερα γνωστό εκτός Νιγρίτας πριν την (άθλια) διασκευή του Τσιτσάνη. Υπάρχει επίσης η διασκευή του Σουγιούλ με Δανάη και Τώνη Μαρούδα, εξίσου γλυκανάλατη, αλλά δεν μπόρεσα να βρω ποια από τις δύο προηγήθηκε.

    Υπέροχες εκτελέσεις από ντόπιους, ανεπηρέαστες από την υπερτοπική μουσική βιομηχανία, υπάρχουν για μεν το Μήλο μου κόκκινο στον μακεδονικό δίσκο του Σ. Καρά, για δε τη Γερακίνα σε κάποιον του Μελίκη.

    _________________

    #2:
    > > Οι επιτυχίες στον αιώνα μας αφενός είναι πλέον πολύ εφήμερες (ακούγονται πολύ για κανένα χρόνο το πολύ) κι αφετέρου δεν ακούγονται σε μαγαζιά με φαγητό, αλλά σε ελληνάδικα και κλαμπ

    Το «αφετέρου» είναι πολύ καίρια παρατήρηση. Εφήμερα και φευγαλέα σουξέ πάντοτε έβγαιναν, ακόμα και την εποχή που ο δίσκος ήταν ακριβό πράγμα στην παραγωγή και την αγορά του, όπως πάντοτε βγαίνουν και τραγούδια που προορίζονται να μείνουν. Όμως είναι γεγονός ότι το φαγάδικο, όπως και η περίσταση του Πάσχα, είναι χώροι όπου θα ακουστούν κυρίως τραγούδια που έχουν ήδη καθιερωθεί, όχι τραγούδια που μόλις δοκιμάζονται.

    Ο Θανάσης, ο Μάλαμας, ο Αλκίνοος, ο Δεληβοριάς (ενδεικτικά), εφόσον έχουν βγάλει τραγούδια που καθιερώθηκαν από τη στιγμή που πρωτοέγιναν σουξέ μέχρι και σήμερα αδιάπτωτα, και εφόσον οι ίδιοι δεν έχουν ξεπέσει ακόμη, έχουν όλα τα φόντα να καθιερώσουν κι άλλα τραγούδια ακόμη, που είναι καινούργια ή αγέννητα. Σίγουρα θα μπορούσαν να προστεθούν πολλοί ακόμη στη λίστα, ανάλογα τι μουσική παρακολουθεί ο κάθε σχολιαστής που θα τους προσέθετε. (Προσωπικά δεν τους παρακολουθώ, μόνο ξώφαλτσα.)

  20. Γιάννης Κουβάτσος said

    14 τέλος:Ναι, Γιώργο, αλλά έτσι όπως είναι διατυπωμένο, έχω κάποια δικαιολογία που την πάτησα και αδίκησα τον Νικοκύρη, κόβοντάς του μισό βαθμό για το «λάθος»😊:
    «-εμείς, ως οδοιπόροι, είχαμε απαλλαγή από αυτή την εθιμική υποχρέωση.»

  21. Eli Ven said

    Άσχετο σχετικό: Βρέθηκα πριν έξι εφτά χρόνια στα Μέθανα για υπηρεσιακούς λόγους και ένα απόγευμα έγινα μάρτυρας ενός πολύ γλυκού συμβάντος. Από τα λουτρά ερχόταν μια παρέα κοριτσόπουλα με γαλάζια ή φλοράλ φουστανάκια και μεγάλα ψάθινα πολύχρωμα καπέλα κι αγκαλιασμένα τραγουδούσαν το «άστα τα μαλλάκια σου» . (Τα κοριτσόπουλα ήταν πατημένα τα εβδομήντα το νεότερο. παρεμπιπτόντως )

  22. Avonidas said

    Τι σεβντά να έχει ένας πιτσιρικάς που ως τα 18 του η πιο σκληρή του εμπειρία είναι τότε που του κάηκε το Playstation, σε σύγκριση με τον πιτσιρικά του 50, 60, 70 που έζησε κατοχή, εμφύλιο, πείνα, ανέχεια, δικτατορία;

    Καλά, περιμενε να δεις πώς θα μεγαλώσουν τα εγγόνια σου και τα λεμε. Ψήνεται νεο και δυνατό λουμπεν προλεταριάτο.

  23. Πάνος με πεζά said

    Γόνιμη η απορία, αφού πριν από αυτή την πραγματικά χρυσή εποχή του λαϊκού τραγουδιού, είχε ανθίσει το ελαφρό τραγούδι, που σπανίως όμως σήμερα ακούγεται (παρελθουσών και των ανάλογων ηλικιών, βεβαίως), πολύ δε περισσότερο σε τέτοια μαγαζιά…
    Παναπεί, το τραγούδι το λες αν ο αποκάτω το ξέρει. Αν λοιπόν δε γίνονται επανεκτελέσεις, να συνεχίσουν τη ζωή τους τα συγκεκριμένα τραγούδια, δεν αποκλείεται να πάρει τη θέση τους κάτι άλλο (???)

  24. Γιάννης Κουβάτσος said

    19: Έτσι είναι. Αν κρίνω από τα γούστα της κόρης μου και της παρέας της, οι έντεχνοι έχουν τη μερίδα του λέοντος και ακούγονται κατά κόρον στις μαζώξεις τους, ενώ από λαϊκούς Μητροπάνος με διαφορά.

  25. 15: απαλλαχτεί θα είχε ακτιβίσει τότε ο Νικοκύρης 🙂

  26. Πάνος με πεζά said

    Μπορούμε να βάλουμε κι ένα γκαλοπάκι, ποιό είναι το πιο παλιό τραγούδι που θα μπορούσε να ακούγεται σε ένα τέτοιο μέρος, μια τέτοια βραδιά;
    Ξεκινάω εγώ με το «Σ’ αγαπώ γιατί είσαι ωραία», αγνώστου ηλικίας, βεβαίως… Αναβίωσε γύρω στα μέσα της δεκαετίας του 80, λ.ε.τ.

  27. Πέπε said

    Να σχολιάσω και κάτι που το βρίσκω χαριτωμένο, και που θα εκφράζει κι άλλους:

    Όταν, έφηβος και μετέφηβος, από τα τέλη ’80 και μετά, ανακάλυπτα το ένα μετά το άλλο διάφορα κλασικά τραγούδια των Μπητλς ή και παλιότερα, των ροκεντρολάδων του ’50, μου φαινόταν σαν μυθικό το γεγονός ότι οι γονείς μου είχαν προλάβει αυτά τα τραγούδια από τότε που δεν υπήρχαν και ξαφνικά πρωτοβγήκαν. Ε, πλέον κάποια τραγούδια που εγώ τα θυμάμαι ολοκάθαρα να πρωτοβγαίνουν είναι εδώ και πολύ καιρό κλασικά.

  28. Alexis said

    #7: Α, ναι, κι η «Πριγκιπέσα» του Μάλαμα (2000) και το «Σ’ τα είπα όλα» του Πασχαλίδη (2003), κλασικά παραδείγματα «νεότερων» τραγουδιών που έχουν περάσει στο ρεπερτόριο γλεντιών και εκδηλώσεων.
    Επίσης Γιάννης Χαρούλης, Αλκίνοος Ιωαννίδης, Γεράσιμος Ανδρεάτος, Δημήτρης Μπάσης ακούγονται πολύ, και όχι μόνο σε νεανικό κοινό…

  29. nikiplos said

    27@ σίγουρα τα παραδοσιακά…
    Κόκκινα χείλη φίλησα
    Γιάννη μου το μαντήλι σου
    Παιδιά της Σαμαρίνας (για πιο αριστερόφρονο κοινό)

  30. Alexis said

    #18: το «Μην αρχίζεις τη μουρμούρα» ήταν άγνωστο (καλά, ίσως όχι άγνωστο, αλλά σίγουρα δεν ακουγόταν σε τέτοια μαγαζιά τέτοιες ημέρες) μέχρι την ομώνυμη σειρά του…
    Σαφέστατα όχι. Ακουγόταν και παιζόταν κατά κόρον σε γλέντια πολύ πριν από την τηλεοπτική σειρά.
    Ήταν από τα «must», μαζί με 2-3 άλλα, μόλις ξεκίναγε το «χορευτικό» πρόγραμμα των μαγαζιών.

  31. ΑΚ (ο) said

    Υπάρχει και η άλλη οπτική – πέρα από αυτή που θέλει τα παλιά τραγούδια, και δη τα τραγούδια της εποχής του κάθε παλιού, να είναι τα καλύτερα, τα αυθεντικότερα, αυτά που γράφτηκαν με μεράκι, με καλή καρδιά, με ουσία κτλ..-.

    Τα τραγούδια που γράφτηκαν παλιά έχουν προλάβει να ακουστούν περισσότερο. Ένα τραγούδι που γράφτηκε στην εποχή του παππού μου, πιθανόν ακούστηκε και στην εποχή του πατέρα μου κι ίσως ακούστηκε και στην εποχή μου. Πρώτα απόλα από τους ίδιους. Το τραγούδι που γράφτηκε στην εποχή μου, συνήθως δεν ακούγεται από τους γονείς ή τους παππούδες μου, λόγω του ό,τι δεν είναι στην.. ακμή της ηλικίας τους, στα νιάτα τους ή κι επειδή τα νεώτερα σνομπάρονται από τους παλιότερους.

    Επίσης, το τραγούδι που γράφτηκε στην εποχή του πατέρα μου, και το άκουσα κι εγώ, είναι μια σύνδεση ανάμεσά μας. Όταν θα το τραγουδάω στο παιδί μου, θα επεκτείνω αυτή τη σύνδεση. Κι οι νεώτεροι σνομπάρουν τα παλιότερα, αλλά πολλές φορές, το παλιό έχει αίγλη και δείχνει και μια ωριμότητα.

    Τώρα για την ερώτηση του τίτλου.. καλή ερώτηση. Δύσκολη στην πρόβλεψη.
    Σήμερα η μουσική είναι πιο προσβάσιμη από πιο παλιά. Οι περισσότεροι έχουμε στο χέρι μας μουσική από όλο τον κόσμο και ανά πάσα στιγμή. Πολλά τα είδη, πολλοί οι καλλιτέχνες, πολλές οι χώρες προέλευσης…
    Παλιότερα ήταν δύσκολο να βρεις μουσική έξω από την παρέα, δυσεύρετος ο φωνόγραφος, το γραμμόφωνο. Σε μαγαζιά ή στο σινεμά άκουγες κάποια τραγούδια. Με τις κασέτες άρχισε να εξαπλώνεται περισσότερο η μουσική αλλά και πάλι, έπρεπε να τύχεις σε κάποιον στην παρέα που να έχει κάποια επιρροή από πιο.. δυσεύρετη μουσική, για να ανοίξουν οι μουσικοί σου ορίζοντες…

  32. Αρκετά πολύπλοκο το ερώτημα…

    Ρωτάς, Νικοκύρη, για τη μουσική που παίζεται ζωντανά από τρίτα σχήματα στις ταβέρνες; Ή για την -ψηφιακή, πλέον- κονσέρβα στο σμαρτόφωνο, τον υπολογιστή, και σπανίως πια στο «στερεοφωνικό»* (φετίχ για τις περασμένες γενιές, καταργημένο είδος πια στη γενιά των ’00…) που ακούμε ιδιωτικά; Ή για τη ζωντανή σε χώρους ακρόασης – συναυλίας, ή ακόμη και στάδια, κλπ; Ή για την κονσέρβα στους χώρους όρθιας εκκωφαντικής μετά αλκοόλ «διασκέδασης»;

    Διαφορετικές οι απαντήσεις στην καθεμιά περίπτωση. Το ανώνυμο σχήμα της ταβέρνας θα διαλέξει καθιερωμένα κομμάτια, εγγυημένα στο χρόνο, για κέφι ή ντέρτι -σίγουρα θα αποφύγει τα πιο «έντεχνα», τα κλαψιάρικα, ή αυτά που ζητούν την προσοχή σου, και δεν λειτουργούν απλώς ως υπόβαθρο. Λογικές οι επιλογές στο μαγαζί που πήγατε, υπάρχουν και αρκετά νεότερα κομμάτια που θα χωρούσαν. Μια ακόμη παράμετρος, ίσως, είναι η εσκεμμένη επιλογή παλαιότερων τραγουδιών, για το φόβο των δικαιωμάτων -όσο νάναι, είναι πιο ασφαλές να είναι πεθαμένοι ή απόμαχοι οι δικαιούχοι…

    Και για τις άλλες περιπτώσεις, ειπώθηκαν ήδη αρκετά.

    Παρέμπ, ήταν κλειστό το Φύσα-Ρούφα για μαγειρίτσα;

    *ή στερεοφονικό;

  33. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    Πολὺ ὡραῖα τὰ τραγούδια καὶ οἱ καλλιτέχνες ποὺ ἀναφέρθηκαν προηγουμένως.

    Μὲ μιὰ διαφορά. Τὸ κοινὸ τοῦ ἱστολογίου καὶ ὁ κοινωνικός μας περίγυρος δὲν εἴμαστε τὸ πιὸ ἀντιπροσωπευτικὸ δεῖγμα.

    Στὸ γενικὸ κοινὸ κυριαρχοῦν τὰ ὑποπροϊόντα.

  34. Καλημέρα

    μονόχνωτος στη μουσική, γέλασα με τον Πέπε που ανακάλυπτε τα δήθεν μεγάλα τραγούδια των Μπήτλς-νερόβραστα όλα εκτός από το Hey Jude και κάνα-δυο με το ζόρι ακόμα- όταν οι Ρόλλινγκ Στόουνς έγραφαν-και γράφουν ακόμα ιστορία. Ακόμα και σήμερα ακούς τρεις νότες από το No Satisfaction, ξεχνάς τα αρθριτικά και τρέχεις στην πίστα να χορέψεις…
    Τραγούδια που θα μακροημερεύσουν γράφονται λίγα πλέον ενώ το 60 είχαμε υπερπαραγωγή ίσως όμως γιατί δεν υπήρχαν παλιά της ίδιας κατηγορίας για σύγκριση, του Αττίκ και άλλων ήταν για να τραγουδιώνται σε οικογενειακά τραπέζια κι όχι σε κέντρα.
    Από τις παραγωγές του 80 και μετά θα σταθώ σε δυο μεγάλα κατά την άποψή μου τραγούδια, τα Ρούχα μαζί που πλύθηκαν του Μηλιώκα και την Ρόζα του Μικρούτσικου και από ερμηνείες ένας ήταν ο Στράτος

  35. Πάνος με πεζά said

    Θέλω να πω πάντως πως χαίρομαι όταν διάφορα «ταβερνοσχήματα» που μου έχουν τύχει (μάλιστα ο πιο ωραίος λογοπαικτικός τίτλος τέτοιου σχήματος που άκουσα, νομίζω ότι δικαιωματικά είναι το «Μουσκώς χύμα»), φεύγουν από την «περπατημένη» και παίζουν ξεχασμένα «διαμάντια», που τους αξίζει μια καλύτερη τύχη…

  36. 34 Ωραίοι και αξεπέραστοι οι Στόουνς, αλλά, για να τα λέμε όλα, άμα ήθελαν οι Μπητλς να γράψουν σαν τους Στόουνς τα κατάφερναν μια χαρά (βλ. π.χ. Polythene Pam), ενώ όταν οι Στόουνς προσπάθησαν να γίνουν Μπητλς (Their Satanic Majesty’s request), ε, κάτι έλειπε 😉

  37. giorgos said


    Μπορεί νά τραγουδάνε καί τέτοια…

  38. Pedis said

    # 33 – Στὸ γενικὸ κοινὸ κυριαρχοῦν τὰ ὑποπροϊόντα.

    ε, όταν εμείς ακούγαμε Βοσκόπουλο, αυτοί …

    🙂

  39. loukretia50 said

    Το πιθανότερο είναι , όπως αναφέρθηκε, να γίνουν διασκευές /νέες εκτελέσεις κεφάτων -κυρίως- ρεμπέτικων , στο στυλ των Ιμαμ Μπαϊλντί
    Akrogialies Dilina https://youtu.be/qNjwsDnWzDg Ιμαμ Μπαϊλντί

  40. Πέπε said

    @Τζη, Δύτη:

    Ελάτε να τσακωθούμε! Θα είναι πραγματικά ρετρό, Μπιτλς εναντίον Στόουνς!

    Τζη, εγώ παίρνω στην ομάδα μου τον Δύτη. Σειρά σου να διαλέξεις. Όταν μαζευτούμε 5+5 αρχίζουμε.

  41. Πάνος με πεζά said

    @ 34 : Κοίτα να δεις τώρα με τα γούστα : Στράτο δε θα πήγαινα να ακούσω ούτε αν με πληρώνανε (δεν είχε και το καλύτερο «πακέτο» για πίστα, με συγκινεί μόνο το «Ένα λεπτό περιπτερά», το κύκνειο άσμα του), τη Ρόζα τη θεωρώ «καμένη» (κρίμα και για τον Τόκα και για το Μητροπάνο) από τις άπειρες εκτελέσεις, και βαρετό τραγούδι, εδώ που τα λέμε, όπως τα περισσότερα τα χωρίς ρεφρέν, ενώ από το Μηλιώκα, όσο κι αν έχει τη σημειολογία του το συγκεκριμένο τραγούδι, θα ξενέρωνα να το άκουγα σε live…

  42. ΓιώργοςΜ said

    22 Δε διαφωνώ, αν κι ελπίζω να βγεις ψεύτης, λέω για τα μέχρι τώρα.

    Μια παράμετρος είναι πως οι γονείς προσπαθούμε εν μέσω κρίσης να μην την αφήσουμε να επηρεάσει τα παιδιά, με περιορισμένη ίσως επιτυχία.
    Μια άλλη παράμετρος είναι πως πολλά από τα προβλήματα παλιών δεκαετιών είναι λυμένα εν πολλοίς: Φως-νερό-τηλέφωνο υπάρχει διαθέσιμο και είναι σχετικά προσιτό εκτός από τις περιπτώσεις της ακραίας ανέχειας. Ένα ζευγάρι παπούτσια το βρίσκει κανείς και με 5-10€, στη λαϊκή υπάρχουν ρούχα φτηνά, δεν είναι ανάγκη να περπατάει κανείς ξυπόλητος ή με μπαλωμένα ρούχα.

    Όχι πως είναι δύσκολο να γυρίσουμε πίσω, Ιραν, Ιράκ (όλο ξεχνάω ποιο είναι το σωστό 🙂 ), Συρία, Λιβύη, Αργεντινή, Βολιβία είναι ζωντανά παραδείγματα.

  43. Πάνος με πεζά said

    Ακριβώς, εξέλιπε αρκετή από τη βασική θεματολογία… Π.χ. η δυσκολία κατάκτησης του άλλου φύλου. λ.ε.τ.

  44. Θεοδώρα said

    Θα συμφωνήσω και εγώ με τους προλαλήσαντες και θα αναφέρω ότι παρόμοια ραδιοφωνική αναφορά είχε τις προάλλες και ο μέγιστος Γιάννης Πετρίδης για το ξένο ρεπερτόριο. Τα παλιότερα τραγούδια αντέχουν στο χρόνο και γιατί ήταν λιγότερα (σε σχέση με την σημερινή υπερπληθώρα) και ακούγονταν για μακρότερο χρονικό διάστημα (κυρίως από το ραδιόφωνο) και ήταν δυσκολότερο να τα αποκτήσεις (γιατί έπρεπε να αγοράσεις το δισκάκι). Τα τελευταία χρόνια ακούμε μουσική από όλο τον κόσμο, άμεσα και συνεχώς λόγω της ροής παραγωγής και διοχέτευσης μέσω του διαδικτύου. Σίγουρα όμως κάτι θα μείνει και για το 2069 γιατί κάθε γενιά και κάθε εποχή αγαπά και ταυτίζεται με μουσικές και τραγούδια της εποχής της…

  45. sarant said

    Kαλημέρα από το Δουκάτο που έχει πένθος, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα και για τα δεύτερα σχόλια!

    32 Δεν έκλειναν τραπέζι.

  46. Γς said

    32:

    >«στερεοφωνικό»*
    *ή στερεοφονικό;

    Ναι, τοι μαμημένο.

    Κι αμέσως πέσαμε στα FM στέρεο και δχεν μπορούσαμε τους μονοφωνικούς σταθμούς.
    Και καλομάθαμε στα στερεο, μεγάφωνα ενισχυτές, κου λου που.

    Και ξαφνικά ο Γς έχασε το δεξί του ους κι άρχισε το ακουστικό του δράμα. Ν ακούς το L ή το R μεγάφωνο. Οποιο είναι πιο κοντά στο αριστερό σου αφτί.

    Αηδία. Πρέπει να γυρισω όλες μου τις συσκευές στο mono.

    Οδυνηρόν το ξεμανθάνειν.

  47. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    Μὴ μπλέξουμε μὲ τὰ γοῦστα, γιατὶ θὰ τραβηχτοῦμε σὰν τὰ σαντεκλέρια. 😉

    Γιὰ παράδειγμα, ὅταν λέω Στράτος ἐννοῶ τὸν Παγιουμτζῆ. 🙂

    Ὅλα εἶναι θέμα ἀκουσμάτων. Ἄλλα μουσικὰ γοῦστα διαμορφώνει τὸ γυφτάκι (χωρὶς παρεξήγηση, πῶς νὰ τὸ πῶ, ρομάκι;), ἄλλα τὸ παιδὶ τοῦ Καβάκου, ἄλλα τὸ μαυράκι τοῦ γκέτο κλπ.

  48. # 34

    Νομίζω το έχω ξαναγράψει όταν λέμε Μπήτλς εννοούμε κυρίως Λέννον Μκκαρτνεϋ αλλά περισσότερο τα τραγούδια του Χάρισσον είναι αυτά που συγκινούν σήμερα. Θεωρώ τους Μπητσμπόυς καλύτερους στο γλυκερό είδος από τους Μπητλς

    «https://www.youtube.com/watch?v=28yfUwvXa6A»

  49. Δεν έχω κανένα πρόβλημα με τις διαφωνίες, το μέλλον πάντοτε με δικαιώνει για τις επιλογές μου- εξαιρούνται οι γυναίκες. Από Ντύλαν που πολλοί τον θεωρούσανε χάλια το 64 όταν άκουγαν Μπήτλς, τους Ρόλλινγκ Στόουνς και τους Μπητσμπόυς που ακόμα υπάρχουν ενώ από Μπητλς έχουμε μουσικά μνημόσυνα από τότε που διαλύθηκαν, μέχρι τον ΠΑΟΚ πρόσφατα σαν καλύτερη ομάδα της Ελλάδας-όχι απλά πρωταθλήτρια.
    Του Μηλιώκα το τραγούδι και η Ρόζα θα ακούγονται σίγουρα και το 2069

  50. Γς said

    45:
    >Kαλημέρα από το Δουκάτο που έχει πένθος,

    Τι έγινε; Γιατί;

    >ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα και για τα δεύτερα σχόλια!

    Μέχρι εκεί. Το τρίτο είναι δικό μου. Ασχετον μεν, αλλά μνήμες
    Τώρα αν σας ενδιαφέρει τι ακουγε ο ηπειρώτης πατέρας μετά πολλές δεκαετίες από εκείνη την εποχή, διαβάστε το:

    https://caktos.blogspot.com/2014/09/blog-post_21.html

  51. Κουτρούφι said

    Χρόνια Πολλά!
    Δύο διευκρινιστικές ερωτήσεις προς το Ν. Σαραντάκο:
    1. Ο κατάλογος είναι με την σειρά που παίχτηκαν;
    2. Υπήρχε διακοπή μεταξύ δύο τραγουδιών ή παιζόταν κατά ενότητες;

  52. Γιάννης Ιατρού said

    Καλημέρα,
    ωραίο θέμα 🙂

    45α: πάει κι ο Μέγας Δούκας σας, ζωή σε λόγου σας Νίκο…

    Για το ερώτημα: Νομίζω πως μεγάλο ρόλο παίζει τι ακούγανε οι γονείς τους, δηλ. τα εγγονά μας (2069-25-25).
    Αλλά αν κι όσοι προλάβουν, κατά Λάμπρο 🙂

    Κάποια απ΄αυτά που έγραψες Νίκο, θα έχουν επιζήσει. Αλλά αν θα τα καταλαβαίνουν, έτσι γρήγορα που εξελίσσεται η γλώσσα, είναι ένα ερώτημα… Προχθές με ρώτησε η κόρη μας τι σημαίνει μιά λέξη που είπα, όταν της εξήγησα,είπε «α, ναι, βέβαια..» κλπ. Και θα τ΄ακούν από κονσέρβες ή θα υπάρχουν τότε κάποιοι που θα μπορούν να τα παίξουν σε μουσικά όργανα της εποχής που έγιναν επιτυχίες;

  53. dryhammer said

    One of my favorite philosophical tenets is that people will agree with you only if they already agree with you. You do not change people’s minds.

    Frank Zappa

    Read more at: https://www.brainyquote.com/quotes/frank_zappa_138080

  54. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Καλημέρα!
    Λαμπρή η Λαμπρή σας Νικοκύρη! Μπράβο σας. Και του χρόνου τέτοια και καλύτερα ως προς την Πασχαλιά, κι ως το επόμενο γλέντι γενικά ! 🙂
    Πολλές, πάρα πολλές φορές έχω κάνει το ίδιο, να σημειώνω τα τραγούδια της ορχήστρας. Μέχρι το 2011 που ήταν ο γιος μου φοιτητής έξω, συνήθιζα να του τα στέλνω σε μηνύματα (δεν είχαμε ακόμη σκάιπ και τάμπλετ) από τους γάμους, βαφτίσεις, γλέντια που γίνονταν μακριά του.
    Τώρα, 30άρης πια που γλεντάει και χωρίς εμάς, μας στέλνει εκείνος αντίστοιχα στιγμιότυπα.
    Λίγο μεγαλύτερος ο δικός μου από τα κορίτσια του Νικοκύρη επιβεβαιώνει ότι ακούνε αυτά τα τραγούδια. Αξιοσημείωτο ότι με παρεϊστικες ορχηστρούλες , τα παίζουν κιόλας. Χθες π.χ έπαιξαν κομμάτια από το Ρεμπέτικο και παλιότερο Μαρκόπουλο (αυτά μας έστειλαν-δεν τον είδαμε ακόμη να ρωτήσω τί άλλο 🙂 ) .

  55. Πάνος με πεζά said

    Προς στιγμή νόμισα ότι πέθανε ο μπεκροκανάτας…

  56. ΧριστιανoΜπoλσεβίκoς said

    Προ δεκαετίας παραβρέθηκα σε γάμο γνωστής. Τα παιδιά στην ηλικία του ζευγαρίου (20 χρονών) βάζανε το «Της γερακίνας γιος» το χορεύανε και το τραγουδούσανε δυνατά.
    Ντράπηκα, εγώ 40 χρονών και ούτε που το είχα προσέξει το τραγούδι, σχεδόν μου ήτανε άγνωστο.

  57. sarant said

    51 Ακριβώς με τη σειρά που παίχτηκαν, χωρίς παραλείψεις. Άλλα ολόκληρα και με διακοπή, άλλα ως ενότητες.

    50-52-55 Πέθανε τη Μεγ. Τρίτη ο παλιός Μεγ. Δούκας, ο πατέρας του τωρινού, 98 χρονών. Έχουμε 12ήμερο εθνικό πένθος.

    54 Α, τα ίδια κάνουμε 🙂

  58. Πάνος με πεζά said

    Δωδεκαήμερο; Ε ρε κάτι χώρες που πεθαίνουν στη δουλειά… 🙂

  59. Georgios Bartzoudis said

    Το τραγούδι της Γερακίνας αναφέρεται σε ένα τραγικό γεγονός που συνέβη το 1870, «στο πηγάδι του Μαντζιούνη» (Παπαθανασίου, «Ιστορία της Νιγρίτας…», 1971). Το περιστατικό διασώζονταν από στόμα σε στόμα. «Κάποια μέρα», μετά από «μερικά χρόνια» μια συγκεκριμένη παρέα, που γλεντούσε στο μοναδικό τότε καφενείο της Νιγρίτας, συνέθεσε το τραγούδι. Η πληροφορία αυτή του Παπαθανασίου «επαληθεύεται» (κατά κάποιον τρόπο) από τον Άμποτ, που πέρασε από τη Νιγρίτα το 1900 και δεν αναφέρει τη «Γερακίνα» στα «Μακεδονικά» τραγούδια που καταγράφει.
    Υ/Γ (οδηγία προς …ναυτιλλομένους): Μακεδονικά ονομάζει τα ως άνω τραγούδια ο Άμποτ (στον έργο του Macedonian Folklore), και όχι κανένας σύγχρονος …Μακεδονομάχος!

  60. sarant said

    58 Εθνικό πένθος δεν σημαίνει αργία. Ο κόσμος πάει στη δουλειά κανονικά, δεν γινονται εκδηλώσεις, όμως. Για παράδειγμα, ο γιορτασμός της εργατικής πρωτομαγιάς μετατέθηκε, το ίδιο και ένας ημιμαραθώνιος που είχε προγραμματιστεί.

  61. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Πρόσφατη εμπειρία ξαδέλφης μου,72. Έρχεται με το πλοίο από Κρήτη και συνταξιδεύει με «γυμνασιόπαιδα» (κ λυκειόπαιδα εννοεί), που πάνε τη σχολική εκδρομή τους προς την απάνω Ελλάδα. Μου λέει πως πέρασε μια βραδιά όνειρο καθώς έπαιζαν και τραγουδούσαν τραγούδια της δικής της …εσσο! Της θύμισαν αφιερώματα από γυμνασιακούς έρωτες, όπως η Ιστορία μιας αγάπης. Δεν μου έλεγε τίποτα εν πρώτοις , της λέω να μου πει τα λόγια,για να το γκουκλάρω ντε! Μα μου λέει είναι πολύ γνωστό! Χορεύεται κιόλας!
    Το ξετρύπωσα, με έκπληξη που το ήξεραν και το έπαιζαν σύγχρονοι εφηβοι.
    Και τώρα να σας το αφήσω κουίζ; (Τα λόγια που μου είπε, δε βοήθησαν πάντως τη θεία γούγλη)

  62. dryhammer said

    61. Αυτό λες;

  63. Πέπε said

    61:
    Λογικά, αυτό που λέει ο Δύτης σε κάποια ελληνική διασκευή της εποχής των 78 στροφών. Δεν την ξέρω, δεν ξέρω καν αν υπάρχει, αλλά δε θα με εξέπληττε ποσώς αν όντως υπάρχει.

  64. Πέπε said

    63: Ποιος Δύτης μωρέ, ο ΝτραϊΧάμερ!

    Συγγνώμη

  65. Γιάννης Ιατρού said

    61: πιό, αυτό;
    Ya no estas mas a mi lado, corazón
    En el alma sólo tengo soledad
    Y si ya no puedo verte
    porque Dios me hizo quererte…

  66. ΣΠ said

    Το τι τραγούδια θα ακουστούν σε ένα πασχαλινό γλέντι εξαρτάται από τον χώρο και από τον κόσμο. Τα περισσότερα είναι χορευτικά: καλαματιανοί, ζεϊμπέκικα, χασάπικα, τσιφτετέλια. Πάντως τα έντεχνα λαϊκά που παίζονται είναι ως επί το πλείστον από τις δεκαετίες 60 και 70. Κι αυτό δεν έχει να κάνει με την ηλικία τους αλλά με την διαχρονικότητά τους. Έχω την εντύπωση ότι περίπου τα ίδια παίζονταν και το 1989 και το 1979.

  67. Avonidas said

    #42. Μην ξεχνάς επίσης: το να γυρίσουμε πίσω δεν σημαίνει μόνο επιστροφή στις συνθήκες του ’50. Υπάρχουν κάποια πράγματα που άλλοτε ήταν πολυτέλεια και σήμερα απλώς ανάγκη. Για παράδειγμα, η πρόσβαση στο ίντερνετ και το κινητό τηλέφωνο είναι πια απαραίτητα για να βρεις δουλειά, ή και για να τη διατηρήσεις.

    Αυτό οι παλιότεροι δεν το έχουν καταλάβει· λένε, ας πούμε, για τους πρόσφυγες που έχουν σμαρτφον, και δεν αναλογίζονται ότι ένας άνθρωπος το ’50, για παράδειγμα, όσο φτωχός κι αν ήταν δεν θα ‘βγαινε στο δρόμο χωρίς το καπέλο του.

  68. ΣΠ said

    Και ένα ραμόνι. Μέχρι σήμερα νόμιζα ότι «Το φεγγάρι πάνωθέ μου» ήταν «Το φεγγάρι πάνω Θεέ μου».

  69. nikiplos said

    Πάντως αν έβαζα λαϊκό τραγούδι που γράφτηκε μετά το μιλένιουμ θα έβαζα αυτό:
    «https://www.youtube.com/watch?v=jL0QV7H7-o0»

  70. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    62/65
    Ναι! αλλά με ελληνικά λόγια! Το έβρισκα και με άλλη απόδοση πάλι στα ελληνικά, τότε, κάπου το 50κάτι.

  71. Της Μηχανής Ραψίματα said

    61. Έφη μου σίγουρα είναι αυτό: https://www.youtube.com/watch?v=P6ZKW3xzK7I Το έχει διασκευάσει τα τελευταία χρόνια η εξαιρετική Luz Casal κι έχει πολύ μεγάλη πέραση στο νεανικό κοινό. Πρόσφατα σε πάρτυ ανιψιού μου ετών 20, η παρέα με κιθάρα και φλάουτο έπαιξαν αυτό το άσμα και ξετρελαθήκαμε. ‘Ηταν η έκπληξη της βραδιάς. Τα κορίτσια που το τραγουδούσαν απ΄την παρέα ήταν απίθανες, να πω πως κύλησαν και κάποια δάκρυα χαράς ή θα φανώ μελό;;;;

  72. sarant said

    69 Εντεχνολαϊκό μάλλον. Πολύ καλό.

  73. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Με άλλη απόδοση εδώ από την τραγουδίστρια της μάντρας του Αττίκ , ενώ η ξαδέλφη το θυμόταν με τα λόγια του σχ.70

  74. ΣΠ said

    Για τις χρονολογίες των τραγουδιών κάποιες μικροδιαφορές:
    – Του αγοριού απέναντι (1968), από την ταινία “Μια κυρία στα μπουζούκια” και από τον δίσκο με τα τραγούδια της ταινίας.
    – Σπασμένα τριαντάφυλλα (1968), από τον δίσκο του Μπιθικώτση “Επίσημη αγαπημένη”. Είχε όμως βγει νωρίτερα σε 45άρι με τον Πάνο Τζανετή.
    – Η δουλειά κάνει τους άντρες (1968), από τον δίσκο του Λοΐζου “Σταθμός”.
    – Γεννήθηκες για την καταστροφή (1961), σε 45άρι με τίτλο “Τρελοκόριτσο”.
    – Μου σπάσανε τον μπαγλαμά (1960), με τον Μπιθικώτση στην πρώτη εκτέλεση.
    – Άναψε το τσιγάρο (1958).
    – Παίξε Χρήστο επειγόντως (1982).
    – Μην αρχίζεις τη μουρμούρα (1966).
    – Το δικό μου πάπλωμα (1965)

  75. Πάνος με πεζά said

    @ 60 : Προφανώς, αλλά δεν παύει να είναι εντυπωσιακό το 12ήμερο πένθος… Στην Ελλάδα ακούγεται πολύ περισσότερο εντυπωσιακό, όταν, αν και περάσαμε Μικρασιατικές καταστροφές, πολέμους κλπ., πρωτοκυρήξαμε λέει εθνικό πένθος το 1994 για το θάνατο της Μελίνας ! Και γενικώς, τις 6 φορές όλες κι όλες που το κυρήξαμε, δεν πήγε πάνω από τρεις μέρες…

  76. ΣΠ said

    73
    Υπάρχει και αυτή η εκτέλεση σε στίχους Γιάννη Λογοθέτη.

  77. nikiplos said

    61@, αυτό βρήκα σε ελληνική βερσιόν

  78. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    με την Κάκια Μένδρη και την Ροζίνα Τζινιόλι απο το 1973 και μέσα από την εκπομπή «Η μουσική γράφει Ιστορία
    Τα σχόλια του Γιώργου Παπαστεφάνου

  79. nikiplos said

    73@ αυτά παθαίνει κανείς όταν δεν κάνει refresh…

  80. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Προ ημερών άκουσα τον Παναγιώτη Κουνάδη στο ραδιόφωνο (στο 24.7 μάλλον) να λέει ότι πέρα από το ρεμπέτικο, το λαϊκό και αστικό τραγούδι, είναι ένα άλλο είδος που δεν είχε ερευνηθεί. Το ξένο τραγούδι που αποδόθηκε με ελληνικούς στίχους. Λέει, ανακαλύψαμε με τον…(δε θυμάμαι ποιον συνεργάτη του είπε) πάνω από χίλια τραγούδια απ΄όλο τον κόσμο που τραγουδήθηκαν και ηχογραφήθηκαν με ελληνικά λόγια. Εντυπωσιακό!
    Νομίζω ετοιμάζουν βιβλίο, ή βιβλίο και άλμπουμ σχετικά.
    Στο καπάκι μου λέει η ξαδέλφη μου αυτό το τραγούδι , που το τραγούδαγαν νεολαίοι κιόλας, που φυσικά το ήξερα- εμείς οι ρομαντικοί τύποι και λατινορέκτες-που σαι ρε Κρόνη! το έχουμε χιλιακούσει και χορέψει βεβαίως, βεβαίως αλλά όχι με ελληνικά λόγια 🙂 .

    Συμπέρασμα, τα καλά τραγούδια που μιλάνε στην καρδιά ή και στο μυαλό θα βρούνε το δρόμο να φτάνουν στις γενιές για δεκαετίες. Δεν ανησυχώ. 🙂

  81. Γιάννης Ιατρού said

    Πολλές γνωστές παλιές λατινοαμερικάνικες επιτυχίες έχουν γίνει από τον παλιό καιρό και ελληνικές επιτυχίες, αφού διασκευάστηκαν κατάλληλα, π.χ. (γκουγλίζονται)
    Άι για για Μαρία – Φώτης Πολυμέρης Τρίο Μέλοντυ από το «Maria e Bahia» του Misraki (του 1949)
    Αντίο Πάμπα αντίο – Τώνης Μαρούδας από το «Adios Pampa Mia» με τον Carlos Gardel (του 1945)

  82. Θρακιώτης said

    Καλησπέρα σας από τη Θράκη. Πολύ πρωτότυπο και το σημερινό άρθρο, σάς αξίζουν συγχαρητήρια. Καταφεύγω σ’ εσάς για μία ερώτηση: Χτές Πρωτομαγιά, η εδώ τοπική μας εφημερίδα «Ελεύθερη Θράκη» κυκλοφόρησε με πρωτοσέλιδο τον ανύπαρκτο χρησμό της Πυθίας στον Φιλοποίμενα που έχουν κάνει σημαία τους όλα τα εθνικιστικά και αρκετά χριστιανικά ιστολόγια από την εποχή του μνημονίου: «Ασκός κλυδωνιζόμενος μηδεπώποτε βυθιζόμενος»

    Είμαι φιλόλογος στη Μέση Εκπαίδευση και ψάχνω εδώ και 5 χρόνια αυτόν τον υποτιθέμενο χρησμό της Πυθίας. Έχω πειστεί πως είναι κατασκευασμένος (απόφευγμα, κατά τη δική σας ορολογία) από εθνικιστικούς και χριστιανικούς κύκλους. Επειδή βλέπω ότι το ιστολόγιό σας δεν έχει ασχοληθεί με το θέμα, θα ήθελα μιά απάντηση από τον κ. Σαραντάκο για να τη στείλω στην εφημερίδα να κάνει διόρθωση: Είναι απόφευγμα η φράση «Ασκός κλυδωνιζόμενος μηδεπώποτε βυθιζόμενος»;
    Ευχαριστώ εκ των προτέρων

  83. sarant said

    74 Ευχαριστώ!

    82 Κάτι μου θυμίζει το ύφος σας, μήπως έχετε γράψει και παλιότερα;

    Επί της ουσίας, δεν υπάρχει στην αρχαία γραμματεία τέτοιο ρητό κι ας το λέει και η κυρία Λίτσα Ψαραύτη.
    https://books.google.lu/books?id=DcZMDAAAQBAJ&pg=PT19&dq=%CE%B1%CF%83%CE%BA%CF%8C%CF%82+%CE%BA%CE%BB%CF%85%CE%B4%CF%89%CE%BD%CE%B9%CE%B6%CF%8C%CE%BC%CE%B5%CE%BD%CE%BF%CF%82+%CE%BC%CE%B7%CE%B4%CE%B5%CF%80%CF%8E%CF%80%CE%BF%CF%84%CE%B5+%CE%B2%CF%85%CE%B8%CE%B9%CE%B6%CF%8C%CE%BC%CE%B5%CE%BD%CE%BF%CF%82&hl=en&sa=X&ved=0ahUKEwiB2NW-_fzhAhWH2aYKHSimAzUQ6AEIJzAA#v=onepage&q=%CE%B1%CF%83%CE%BA%CF%8C%CF%82%20%CE%BA%CE%BB%CF%85%CE%B4%CF%89%CE%BD%CE%B9%CE%B6%CF%8C%CE%BC%CE%B5%CE%BD%CE%BF%CF%82%20%CE%BC%CE%B7%CE%B4%CE%B5%CF%80%CF%8E%CF%80%CE%BF%CF%84%CE%B5%20%CE%B2%CF%85%CE%B8%CE%B9%CE%B6%CF%8C%CE%BC%CE%B5%CE%BD%CE%BF%CF%82&f=false

  84. Γιάννης Κουβάτσος said

    Από τη Θράκη του ILL-οινόη;

  85. Στέλιος München said

    Υπάρχουν κι αυτές οι διασκευές ρεμπέτικων (ΤΟΥΤ’ ΟΙ ΜΠΑΤΣΟΙ ΠΟΥ΄ΡΘΑΝ ΤΩΡΑ, 1928, ΓΙΑΝΝΑΚΗΣ ΙΩΑΝΝΙΔΗΣ):

  86. Γιάννης Ιατρού said

    Προστέθηκε στη λίστα (82) ….

  87. loukretia50 said

    Αχ, αυτοί οι Γάλλοι! Όχι μόνο το έκαναν μόττο αλλά το κράτησαν και στα λατινικά!
    Fluctuat Nec Mergitur

  88. Νέο Kid said

    Fluctuat nec mergitur! … που θάλεγε κι ο λατινομαθής πειρατής στου Αστέριγα…

  89. loukretia50 said

    Για μια στιγμή στο χωροχρόνο συναντήθηκε η σκέψη μεγάλων διανοητών στα λατινικά! 16:8΄

  90. sarant said

    Ακριβώς!

  91. Γιάννης Ιατρού said

    Bάταλε, δεν μας λες όμως πως η δημοσίευση στην «Ελ. Θράκη» προέρχεται από άλλη «έγκυρη» ιστοσελίδα, στις 22 Απριλίου 2018….
    Νομίζεις πως τρώμε σανό, ε;

  92. Θρακιώτης said

    Ευχαριστώ πολύ κ. Σαραντάκο για την απάντηση. Το μυθιστόρημα της κ. Ψαραύτη, όπου καταγράφεται η ανύπαρκτη φράση, κυκλοφορήθηκε από τον Πατάκη το 2014. Εγώ έχω εντοπίσει τη φράση «Ασκός κλυδωνιζόμενος μηδεπώποτε βυθιζόμενος» από το 2012 σε επιστολή του υποστράτηγου ε.α. Ιωάννη Ασλανίδη (γιού του χουντικού Γ.Γ. Αθλητισμού Κωνσταντίνου Ασλανίδη) στην εφημερίδα των Αθηνών «Εστία», που προφανώς αντέγραψε κάποιο άρθρο ενός εθνικοβαρεμένου ονόματι Γιώργος Ηλιόπουλος στο «Τρίτο Μάτι» ένα χρόνο νωρίτερα.
    Από αυτή την επιστολή του χουντικού υποστράτηγου Ασλανίδη φαίνεται πως ξεκίνησε η πανελλήνια διάδοση της παραμύθας για τον τάχα χρησμό της Πυθίας στον Φιλοποίμενα. Κατά τα άλλα, η «Εστία» θεωρείται έγκυρη εφημερίδα!
    Αλλά και ο «Πατάκης», που είναι πολύ μεγάλος εκδοτικός οίκος, πώς άφησε την κ. Ψαραύτη να γράψει τέτοια παλαβομάρα; Δεν διαβάζουν τα χειρόγραφα πρίν τα εκδώσουν; Να δείτε που και η «Ελεύθερη Θράκη» θα αρνηθεί να ανασκευάσει, όταν της υποδείξω το λάθος της με την επιστολή μου και θα επικαλεστεί την «Εστία». Εκτός κι αν πεισθεί όταν θα διαβάσει ότι και ο κ. Σαραντάκος των Αθηνών θεωρεί τη φράση μεταγενέστερο κατασκεύασμα. Όπως και νάχει, θα σάς αποστείλω την απάντηση της εφημερίδας όταν δημοσιευθεί. Ευχαριστώ και πάλι

  93. Γιάννης Ιατρού said

    83β: Πως είναι δυνατόν ρε Νίκο να αμφισβητείς έναν Σακκέτο (2011); Η Λίτσα Ψαραύτη είναι τουλάχιστον 2-3 χρόνια μεταγενέστερη!

  94. Νίκος Κ. said

    Φοβάμαι ότι η τραγουδιστική δειγματοληψία του Νικοκύρη δεν ήταν απροκατάληπτη: Πήγε σε ένα εστιατόριο που ταίριαζε στις προτιμήσεις του ή έστω στις προτιμήσεις των φίλων του που το σύστησαν. Το ίδιο ισχύει και για τυχόν ανάλογες παρατηρήσεις σχολιαστών, εμού συμπεριλαμβανομένου. 🙂

  95. loukretia50 said

    Κι αυτό είναι διασκευή
    Tee Say Malee (!) https://youtu.be/h3yjs7PKogI Slim Gaillard

  96. 40,
    😀

    Βάζουμε πόδια, πάνε και οι μυτίτσες!

  97. Πέπε said

    @94:
    Εγώ αντίθετα συχνάζω κατά προτίμηση εκεί όπου δε μ’ αρέσει η μουσική! 🙂

    @80:
    > > εμείς οι ρομαντικοί τύποι και λατινορέκτες-που σαι ρε Κρόνη! το έχουμε χιλιακούσει και χορέψει βεβαίως, βεβαίως αλλά όχι με ελληνικά λόγια

    Για ρώτα όμως Έφη μήπως το ξέρουν ελληνιστί οι γεροντήδες του χωριού σου.

    Τα λεγόμενα «ευρωπαϊκά» που εισχώρησαν δυναμικά, ένα διάστημα, στα παραδοσιακά γλέντια πάρα πολλών περιοχών της Ελλάδας, ήταν ταγκό, βαλς, φοξ, πόλκες κλπ. που, εφόσον είχαν λόγια, ήταν βέβαια στα ελληνικά. Υπάρχουν κάτι γνωστά βιντεάκια από Αν. Κρήτη (δε θυμάμαι όμως ειδικότερα από πού) με τέτοιους χορούς, παιγμένους με λυροντάουλα – την πιο παλαιινή, στοιχειώδη, προνεωτερική ορχήστρα της Κρήτης. Δεν έχουν τραγούδι είναι η αλήθεια, αλλά αυτό δε σημαίνει ότι κανένα βαλς ή πόλκα κλπ. σε οποιοδήποτε μέρος της Ελλάδας ήταν υποχρεωτικά οργανικό.

    Κάποια βέβαια ήταν και εξαρχής ελληνικά, π.χ. το Άσ’ τα τα μαλλάκια σου πρέπει να παίχτηκε σε κάθε νησί και κορφοβούνι με φλογέρες, λύρες, ζουρνάδες και γκάιντες.

  98. Πέπε said

    97 διόρθ.:
    …ότι *κάθε* βαλς κλπ.

  99. τα μυαλά said

    Δυο δεινά. Ή φύγατε νωρίς από το γλέντι, ή το κέντρο ήταν μόνο για τουρίστες. Τα τραγούδια του καταλόγου λειτουργούν μόνο ως εισαγωγή, να φανεί ότι δεν βρίσκονται και τόσο πίσω από το φεγγάρι, αλλά ξέρουν και από αθηναϊκά.Το πραγματικό γλέντι ξεκινά με τα τσάμικα και τα βαριά ηπειρώτικα κλαρίνα. Κάπου μετά τις 1 με 2 το πρωί. Τότε να δείτε κοσμοχαλασιά, και σχεδόν μόνο από την νεολαία (σε πείσμα του κλισέ που θέλει την νεολαία να απεχθάνεται το τσάμικο και ντόπιο παραδοσιακό). Μου κάνει εντύπωση που κανένα από τα τραγούδια που αναφέρετε δεν είναι ηπειρώτικα, αλβανικά, μακεδονίτικα.

  100. τα μυαλά said

    Ας πούμε, σταρ στην Ήπειρο δεν είναι ο Αγγελόπουλος, αλλά ο Πετρολούκας.

  101. nikiplos said

    80@ είναι το λεγόμενο «ελαφρό» είδος, τουλάχιστον έτσι χαρακτηρίστηκε στα 60ς. Οι μεταγραφές των στίχων έγιναν από πολύ δυνατούς στιχουργούς. Ο πιο διάσημος που επιδόθηκε σε αυτό το είδος είναι ο Πωλ Μενεστρέλ.

  102. Faltsos said

    80
    «Το ξένο τραγούδι που αποδόθηκε με ελληνικούς στίχους.»
    και απάντηση 101:
    «είναι το λεγόμενο «ελαφρό» είδος, τουλάχιστον έτσι χαρακτηρίστηκε στα 60ς.»

    Αμ δεν είναι μόνο το «ελαφρό». Άκου σαν παράδειγμα και πες μου ποιο διάσημο «ελληνικό» τραγούδι αναγνωρίζεις (παρουσιάστηκε σαν σύνθεση του εθνικού μας τραγουδιστή):

    (εύκολο κουιζ αν ακούσετε μετά το 00:35)

    30 με 50 τέτοιες «ελληνικές» επιτυχίες ακούγονταν στις αρχές της δεκαετίας του 60

  103. leonicos said

    Χαίρετε από Λισαβόνα (έναν αρτι αφΙχθέντα εννοώ)

    κοπεύω κι εγώ να γράψω εντυπώσεις, αλλά σήμερα δεν αντεχω.

    Όμως το ρεμπέτικο είναι ιδιαίτερη περίπτωση (όπως και η όπερα, ή γενικά η σοβαρή μουσική νιώθω τον πειρασμό να πω.

    Πολύ καλά το λές. Η σοβαρή μουσικη γράφεται για σοβαρούς, θα έλεγα υποστασιακά ουσιώδεις λόγους, και το ρεμπέτικο ανταποκρίνεται σ’ αυτό το κριτήριο

  104. τα μυαλά said

    100 Από το γνήσιο ηπειρώτικο γλέντι δεν μπορεί να λείπει αυτό. Ειδικά σε τέτοιες μέρες που επιστρέφουν νυν Αθηναίοι και πρώην Ηπειρώτες στις χαμένες πατρίδες τους.

  105. leonicos said

    Ο Σερ Μαίκλ Τίππετ, για τον οποίο έχω ξαναγράψει εδ’ω, έλεγε » Με τον Όθωνα και τον ψευτο-Παρνασσισμό σας χάσατε την ευκαιρία να κάνετε πραγματικά εθνική μουσική με βάση το λαϊκό, δημοτικό και ρεμπέτικο τραγούδι σας. Δυο τρεις απόπειρες που έγιναν τέλη 19ου αρχές 20ου αιώνα πεσανε στο κενό επειδή θεωρήθηκαν πειραματικές. κανείς δεν τις πίστεψε. Γι’ αυτο δεν παίζονται πουθενα»

  106. sarant said

    94 Μπα, περίπου τυχαία το διάλεξα

    99 Ως τις 3 παρά 20, αυτά παίχτηκαν.

  107. leonicos said

    5
    Συμφωνω, αν και δεν είαι προφητης. Ποιος ξέρει τι μπορεί να συμβεί μέδρι τότε

  108. leonicos said

    Και πόσοι θα μιλάνε ελληνικά…. και τι ελληνικά θα μιλάνε.

  109. leonicos said

    Περα από το ποια τραγούδια θα λένε

    θα ρωούσα και

    σε ποια γλώσσα θα τραγουδάνε

  110. Μαρία said

    102
    Για τα ινδοπρεπή και εδώ https://sarantakos.wordpress.com/2010/02/17/indompost/

  111. τα μυαλά said

    Και σε παραδοσιακό πολυφωνικό.

    Τώρα στα σοβαρά μου πάτε να τα συγκρίνετε με τον Αγγελόπουλο.

  112. Faltsos said

    110
    Τελικά δύσκολο να πρωτοτυπήσει κανείς… Όπως βλέπω παρόμοιο άρθρο δημοσιεύτηκε και το 2014

    https://sarantakos.wordpress.com/2014/06/05/mpost50-10/

  113. sarant said

    112 «Πρόκειται βέβαια για άρθρο που δημοσιεύεται εδώ για δεύτερη φορά, αφού για το σκίτσο αυτό του Μποστ έχω γράψει και παλιότερα, αλλά επειδή από εκείνη την πρώτη δημοσίευση έχουν περάσει τέσσερα χρόνια και βάλε, ελπίζω να είναι άγνωστο στους περισσότερους από σας. Και εκτός αυτού, το σκίτσο το ανεβάζω τώρα σε καλύτερη ποιότητα.»

  114. Μαρία said

    112
    και τούρκικα έχουμε.
    https://sarantakos.wordpress.com/2010/01/01/kalixronia/#comment-20588
    το αυθεντικό https://www.youtube.com/watch?v=DVHwqLPVOu8

    στα ελληνικά https://www.youtube.com/watch?v=EFQL8vNZhiM

  115. ΜΙΚ_ΙΟΣ said

    Θέμα μεγάλο [ποσοτικά –> πολλά είδη μουσικών/τραγουδιών/χορών] και, βέβαια, ενδιαφέρον [ποιοτικά –> κριτήρια για υψηλό προσδόκιμο επιβίωσής τους].
    Και δύσκολο… (Περιορίζομαι στο ελληνικό ρεπερτόριο).

    Σωστές οι περισσότερες παρατηρήσεις, ιδίως 32-Stazybo, 33-Μαρτίνος, 44-Θεοδώρα, 66-ΣΠ κ.ά.

    Απλοποιώντας, νομίζω ότι τρία πράγματα –που ισχύουν και διαχρονικά- θα καθορίσουν την επιβίωση κάποιων τραγουδιών (και του είδους/στυλ αυτών που αναφέρονται στο άρθρο).
    1. Ο κατάλληλος συνδυασμός στίχων (συναίσθημα) – μουσικής (απόλαυση) – ρυθμού (διασκέδαση).
    2. Οι επιτυχημένες επανεκτελέσεις ή διασκευές των τραγουδιών (άλλο τεράστιο θέμα, που ίσως αξίζει να το συζητήσουμε χωριστά…)
    3. Η κατάλληλη εμπορική προώθηση και ο έξυπνος τρόπος διάθεσής τους στο κοινό.

    Επειδή τα χαρακτηριστικά αυτά θα τα έχουν ορισμένες μουσικές δημιουργίες, παλιές και σύγχρονες, ανεξαρτήτως είδους και κατηγορίας (δημοτικά, ελαφρά, ρεμπέτικα κλπ) θεωρώ ότι – ναι, κατά πάσα πιθανότητα και το 2069 θα τραγουδιούνται ακόμα αρκετά τραγούδια παλιότερων γενεών, ίσως και 150 ετών (δηλ. του 1919!), σίγουρα με γλωσσικές διαφορές στους στίχους (όπως και μέχρι σήμερα…)

    #1-Αυγουστίνος: Άλλο «ρεμπέτικο τραγούδι» (κτγμ μη παραγόμενο σήμερα) και άλλο «ρεμπέτικο ύφος» (που το διατηρούν άξια μερικοί και στις μέρες μας).

    #56, ΧριστιανοΜπολσεβίκος: Πρόκειται για τη Γερακίνα (παραδοσιακό-καλαματιανός) ή για τον … γιό της (των Τσιτσάνη+Βίρβου-ζεϊμπέκικος); Η φράση ”…το χορεύανε και το τραγουδούσανε δυνατά”, με «υποψιάζει» για το πρώτο. (φατσούλα γελαστή)

  116. leonicos said

    65

    Βρε ΣΠ, τι έλλειψη μορφολογικής φαντασίας είαι αυτή;

    Το φεγγάρι πάνωθέ μου

    Το φεγγάρι πάνωθέ μου
    λόγω θέσης κι επιθεσης

    ήθελες να σου πει το κορίτσι;

  117. loukretia50 said

    65. Aκριβώς αυτό θάλεγε αν ήταν Ρουμελιώτισσα και τον έλεγαν Θέμο!

  118. Μαρία said

    115
    Κι όμως στο ρεφρέν του γιου ακούγεται συχνά φωνή μεγαλύτερη απ’ της Γερακίνας. Αυτό που συνηγορεί υπέρ του να χόρευαν το νιγριτνό δημοτικό είναι οτι φαίνεται απίθανο ο Χριστιανομπ. να μην ήξερε το γιο. Αλλά πάλι πού ξέρεις! Η άλλη δεν ήξερε τον Άδωνη.

  119. leonicos said

    Δυο δεινά.

    Δύο τινά

  120. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    97 Πέπε, όχι εμείς, αλλά του Εξήντα οι εκδρομείς, τα πρόλαβαν να τραγουδιούνται/χορεύονται και στην Ιεράπετρα αυτά τα συγκεκριμένα. Εγώ όταν θα πήγαινα γυμνάσιο έφυγα στην Αθήνα, έτσι εξηγείται που δεν ήξερα στα ελληνικά το κομμάτι. Άλλα λέγαμε δω πάνω, αν και τ΄αδέλφια κ τα μεγαλύτερα ξαδέλφια μου στα γλέντια τραγουδούσαν κι άλλα παρόμοια ,άγνωστα μου απ΄τα γυμνασιακά τους 🙂 .
    Βέβαια και θυμάμαι να παίζανε «ευρωπαϊκά» με τη λύρα! Τί Κύματα του Δουνάβεως , τί Κομπαρσίτα, κλπ (και τσάμικο-αν αγαπάς! 🙂 )
    Ψάχνοντας μην πετύχω κάποιο στο Υ/Τ βρήκα έναν καλόν παλιόν λυράρη-το Ροδάμανθο,τον ξέρεις; – να το παινεύεται που έπαιζε καλά και τα «ευρωπαϊκά» .
    Βλ. τις δύο τελευταίες απαντήσεις:
    http://digitalcrete.ims.forth.gr/MusicalRoutes/index.php?option=com_content&view=article&id=1837:%CE%A1%CE%AD%CE%B8%CF%85%CE%BC%CE%BD%CE%BF

  121. Μαρία said

    120
    Εγώ αυτά, βαλς, ταγκό κλπ, τα ξέρω με ζουρνά. Με ότι έχει ο καθένας 🙂

  122. ΣΠ said

    120
    Έχετε όνομα Ραδάμανθυς στην Κρήτη; Και Μίνως και Αιακός;

  123. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    121 🙂

  124. ΜΙΚ_ΙΟΣ said

    @102, Faltsos
    Ευκολάκι, βέβαια, το «Αυτή η νύχτα μένει» (1959, στο όνομα του Στ. Καζαντζίδη!)-Πλήρες κοπιπάστε!

    Αλλά παρεμφερές, με κάποιες αποστάσεις από το ινδικό, είναι και το «Ξημέρωσε καλή μου» (1964, στο όνομα του Ν. Καρανικόλα) https://youtu.be/1ojPJ5quPo0?t=35 καθώς και το «διδυμάκι» του (γεννημένο λίγο νωρίτερα): «Αγάπη ξεχασμένη» (1962, του ιδίου). https://youtu.be/QVeag5JJIOg
    [Ελπίζω να βγουν μόνο τα λινκ…]

  125. loukretia50 said

    Aπό δημιουργικές συνεργασίες ανθρώπων με μεράκι, ταλέντο κι αγάπη στην παράδοση σίγουρα θα προκύψει κάτι νέο, ή θα αναβιώσει – έστω λίγο διαφορετικό, ό,τι αξίζει περισσότερο απ΄τα παλιά.
    Ψαραντώνης / Χαΐνηδες / Mode Plagal –
    Ορφέας https://youtu.be/nIn4eAy8X3U Ψαραντώνης

    Και υπάρχουν πολλοί τρόποι να προσεγγίσει κανείς την παράδοση, και να δημιουργήσει κάτι ξεχωριστό.
    Χειμερινοί Κολυμβητές – https://youtu.be/DAtlUD-mhxQ Από το πάρκο στη μυροβόλο

    Άλλη περίπτωση με την ηλεκτρονική μουσική (το λέω σωστά? Δεν ξέρω!). Το αποτέλεσμα μπορεί να θεωρηθεί πετυχημένο ή όχι, πάντως είναι μια ανανέωση.
    Και η Ειρήνη Παππά ήταν καλή στις Ωδές.
    Vangelis – (Pyrrihios) https://youtu.be/BcRS6himeeU Fire Dance
    Και όπως έψαχνα τις Ωδες, βλεπω στο youtube «Β.Μοσχολιου – 40 παλληκάρια live στο Λυκαβηττό»!

    102. και ΕΦΗ ΕΦΗ :
    Αυτό το βιντεάκι ήταν περιβόλι! Και οι επιλογές που πρότεινε το youtube…
    Δεν είχαμε μόνο εμείς δυσκολία στην προσαρμογή μοντέρνων τάσεων από το εξωτερικό!
    Deeri deeridi https://youtu.be/oFDgCB1pxAs Αυτό είναι από ταινία!

  126. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    122 . Ναι έχουμε! ΡοδάμανθΟ όμως και Μίνωα, Αιακό μπα.
    125τέλος 🙂

  127. sarant said

    114 Αυτό με τους λίκνους που χάνονται είναι μεγάλη πληγή.

  128. loukretia50 said

    Αυτό κι αν συνδυάζει πολλά! Στο 0.58΄ έχουμε «πέρα στους πέρα κάμπους»!
    ΤΑ ΕΞΥΠΝΑ ΠΑΠΑΚΙΑ – https://youtu.be/Bw_uwRWbxlY?t=50 ΜΑΝΟΣ ΧΑΤΖΙΔΑΚΙΣ

    127.Και στον υπολογιστή όσα κομμάτια αποθηκεύουμε σε λίστες – δε γίνεται να κατεβάζουμε όλα όσα μας αρέσουν ή είναι ενδιαφέροντα, τώρα που μπορούμε ακόμα δηλαδή! – ανακαλύπτουμε ότι εξαφανίζονται, ειδικά αν δεν είναι πολύ δημοφιλή.

  129. Πέπε said

    [ενδέχεται να βγει δύο φορές, αν ναι συγγνώμη]

    121:
    > > Εγώ αυτά, βαλς, ταγκό κλπ, τα ξέρω με ζουρνά.

    Σχετικά πρόσφατα άκουσα και την Πριγκιπέσσα του Μάλαμα με ζουρνά, κάπου κοντά στα μέρη σου (νομίζω – στο Φλάμπουρο τέλος πάντων). Επίσης, Παντελίδη με κασιώτικη λύρα σε κασιώτικο γλέντι. Όχι στην Κάσο, στον Πειραιά: μαζεύτηκαν οι Κασιώτες του Πειραιά να θυμηθούν τον τόπο τους και να γλεντίσουν όπως παλιά.

  130. Κουτρούφι said

    Φύγε-Φύγε: https://www.youtube.com/watch?v=SGNiU3SRl_o σε στιχάκια του Κ. Βίρβου με τον Σ. Διονυσίου και δεύτερη φωνή τη Γιώτα Λύδια στις αρχές της δεκαετίας του 60. Τούρκικο, αλλά δεν βρίσκω την πρώτη εκτέλεση. Μια πιο πρόσφατη εκτέλεση με την Τουρκάλα Καιτούλα Γαρμπή. Τα σπάει: https://www.youtube.com/watch?v=QbfiWj-QWoo

    Ιταλικό τραγούδι του 1948: Lo stornello del marinaio https://www.youtube.com/watch?v=yeaV7yn3EZQ
    Του βάλανε ελληνικά στιχάκια και το ονομάσανε «Το τραγούδι του ναύτη»: https://www.youtube.com/watch?v=xiECZfxE9ik
    Έτσι πέρασε και στα σιφνέκα γλέντια και παίζεται μέχρι σήμερα στα βιολιά: http://www.youtube.com/watch?v=5g0D0nYPbtw&t=4m9s

  131. ΚΩΣΤΑΣ said

    Δεν ξέρω πόσο έμεινες στην Ήπειρο, Νικοκύρη, ταξίδεψα κι εγώ σε αυτά τα μέρη. Την Δευτέρα του Πάσχα ήπια καφέ στα Γιάννενα και συνέχισα για Άρτα. Επέστρεψα πριν λίγες ώρες στη βάση μου!

    Τα τραγούδια που άκουσες εγώ τα λέω διαχρονικά και η νεολαία, σε πανελλήνια κλίμακα, τα γνωρίζει άριστα. Προσωπικά, τα τραγούδια αυτά όταν θέλω να τα πω με το όνομά τους, τα προσδιορίζω με τις πρώτες λέξεις ή με τον πρώτο στίχο, όπως αρχίζουν. Τα παιδιά μου τα γνωρίζουν με τον τίτλο τους, και ξέρουν βέβαια τον στιχουργό, τον συνθέτη και τον-τους τραγουδιστές που κυκλοφόρησαν σε δίσκους. Αυτό συμβαίνει με την συντριπτική πλειοψηφία των νέων.

    Σίγουρα πέρασες καλά και χαίρομαι γι’ αυτό. Έχω την γνώμη όμως ότι αν τύχαινε να βρεθείς σε καθαρά ηπειρώτικο γλέντι με κλαρίνο και ντόπια ηπειρώτικα, θα είχες ζήσει και ένα άλλο είδος διασκέδασης. Ίσως το γνώρισες σε κάποια άλλη έξοδο!

  132. Γιάννης Ιατρού said

    128β: Υπόγειο 🙂

  133. Μαρία said

    129
    Δεν βρίσκω ευρωπαϊκό με το μπαρμπα Μήτσο μόνο ένα τσιφτετελάκι https://www.youtube.com/watch?v=0jJBQWaOSc8
    Ας είναι καλά οι απανταχού γύφτοι.

    130
    Το έχω σ’ αυτή την εκτέλεση απο δίσκο του 1963 https://album-tracks.paperandlife.com/140707/music-album-download-album-tracks.html

  134. sarant said

    130β Εντυπωσιακό αυτό!

  135. Μαρία said

    132
    Αυτό το πήρες είδηση; https://twitter.com/hashtag/Romanos_songs?src=hash

  136. sarant said

    135 Aπό πού ξεκίνησε;

  137. τα μυαλά said

    Μετά λύπης επανέρχομαι στο θέμα, θα το καταλάβατε ότι το γυφτομπαρόκ (Αγγελόπουλος και σία) είναι η αδυναμία μου. Κανένας Ηπειρώτης δεν πάει μετά την ανάσταση για μαγειρίτσα. Άλλες μέρες ίσως να πήγαινε για πατσά, για μαγειρίτσα όμως ποτέ. Στο κάτω-κάτω, όλο το σκηνικό του Πάσχα είναι μια μαγειρίτσα, του τσούγκρισμα του αυγού, και το αρνί στο ταψί του φούρνου. (Ναι, δεν έχει βεγγαλικά, ούτε σούβλες) Μου είναι πλέον ξεκάθαρο, το κατάστημα ήταν ένα σκυλάδικο προορισμένο μόνο για τουρίστες. Εξ ου και ο Αγγελόπουλος κολλά πάρα πολύ καλά στο σκηνικό.

  138. sarant said

    137 Εσύ ξέρεις καλύτερα. Εγώ δίπλα μου όλο ντόπιους έβλεπα (ξεχωρίζει ο τουρίστας). Και ήταν και ένας υποψήφιος δήμαρχος.

  139. Μαρία said

    136
    Απ’ αυτό https://twitter.com/destroxiii/status/1123949688187752451

  140. loukretia50 said

    137. Απορία : Αν όλα αυτά τα τραγούδια ακούγονται σε σκυλάδικο για τουρίστες, τα ορίτζιναλ σκυλάδικα τι πρόγραμμα έχουν?
    Όχι βέβαια πως θα πήγαινα, αλλά μήπως τα υποτιμώ άδικα τόσα χρόνια…
    ————————————
    Αλήθεια, θυμάστε το κύμα λάτιν τέλη του ΄80?

    ΥΓ δε μου αρέσει καθόλου ο Αγγελόπουλος

  141. Γιάννης Ιατρού said

    135: Ναι, ναι, αλίμονο 🙂

  142. ΣΠ said

    Τι λέτε όμως για ελληνικά τραγούδια που τραγουδήθηκαν σε άλλες γλώσσες, όπως αυτό; https://www.youtube.com/watch?v=GGJsokdGaww

  143. sarant said

    139 !!!

  144. Γιάννης Ιατρού said

    143: Βλέπεις δεν έρχονται απ΄εδώ, που υπάρχουν ταλέντα 🙂 , να τους φτιάξουν στιχάκια φίνα, να δουν θεού πρόσωπο…

  145. Παναγιώτης Κ. said

    Ας υποθέσουμε ότι μας ζητούσαν να επιλέξουμε μ ό ν ο ένα ελληνικό λαϊκό τραγούδι του 21ου αι. που το θεωρούμε πιο καλό από όλα τα άλλα. Ποιο θα μπορούσε να ήταν αυτό;
    Χωρίς επιφύλαξη θα επέλεγα την Πριγκιπέσα του Σωκράτη Μάλαμα.
    Το θεωρώ κορυφαίο και ως προς τη μουσική και ως προς το στίχο!
    Νομίζω δε ότι θα το ακούν και το 2069. 🙂

  146. Πέπε said

    137, 138

    Σε γενικές γραμμές κανένας Έλληνας, εφόσον βρίσκεται στην έδρα του, δεν πάει να φάει έξω μετά την Ανάσταση. Είναι γεγονός ότι η πανελλήνια μαγειρίτσα δεν είναι και τόσο πανελλήνια (εδώ στην Κρήτη είδα με έκπληξη και, ομολογώ, με κάποια συγκατάβαση να τρώνε κοτόσουπα, στην Κάρπαθο θυμάμαι πατσά, αλλού μπορεί κάτι άλλο), αλλά το έθιμο ότι πας σπίτι σου ή σ’ ένα πολύ οικείο σπίτι και τρως, γενικά τηρείται.

    Μετά τον Επιτάφιο μπορείς να βγεις για γαρίδες ή για σουβλάκια, αυτό είναι κάτι που συνηθίζεται. Πριν γίνει μόδα, δεν υπήρχε όσο ξέρω κάτι το ιδιαίτερα εθιμικό που να αντικαταστάθηκε από αυτή τη μόδα (τι εθιμικό να υπάρχει, ως προς το δείπνο, τη μέρα με την πιο μαύρη νηστεία του χρόνου;).

    Άρα, Νίκο, όσο κι αν δεν ήταν τουρίστες, πιθανόν είτε να μην ήταν εντελώς ντόπιοι (αλλά π.χ. Ηπειρώτες από αλλού που ζουν στα Γιάννενα χωρίς να έχουν εκεί οικογένεια) είτε ντόπιοι από τους όχι πολύ τυπικούς.

    Εκτός αν στα Γιάννενα γενικά το μετά την Ανάσταση είναι ώρα εξόδου, τι να πω…

    Διαπίστωσα ότι στο Ηράκλειο το πολύ μετά την Ανάσταση (μιάμιση, δύο τη νύχτα) είναι ώρα μπαρότσαρκας, κάτι σαν ρεβεγιόν Πάσχα. Θα ισχύει και στην Αθήνα και αλλού, και μάλλον όχι για πρώτη χρονιά φέτος, αλλά καθώς ποτέ δεν κυκλοφορούσα τη συγκεκριμένη ημέρα και ώρα του χρόνου δεν το είχα παρατηρήσει. Αλλά όλα τα λεφούσια που κυκλοφορούσαν έδιναν την εντύπωση ότι έφαγαν σπίτι τους πρώτα και βγήκαν αργά για ποτό (και μάλιστα ότι δεν πρέπει να είχαν αναλάβει οι ίδιοι προσωπικά την ετοιμασία του όποιου αναστάσιμου δείπνου, ούτε ότι θα αναλάμβαναν να ετοιμάσουν το γεύμα της Λαμπρής).

  147. ΜΙΚ_ΙΟΣ said

    140: Έλα ντε! Λίγο ακόμη και θα βγάλουμε σκυλοτράγουδα τα του «νέου κύματος»!

    Μερικές διορθώσεις/συμπληρώσεις για τις πρώτες εκτελέσεις ή εμφανίσεις τραγουδιών:

    – Γεννήθηκες για την καταστροφή (Μπιθικώτσης, 1955) https://youtu.be/FQgjNbHFypU?t=164
    – Σπασμένα τριαντάφυλλα (με τον Π. Τζανετή, 1964) https://youtu.be/BxuLJBBMOnY?t=36
    – Πίνω και μεθώ (Στο όνομα του Σπ.Περιστέρη με τον Ζ.Κασιμάτη, 1933) https://youtu.be/0XIRcb7sHVQ?t=28
    – Θα σπάσω κούπες (Παραδοσιακό, με Γ.Τσανάκα-Λ.Μελεμενλή, 1912) https://youtu.be/CIf55xXWC8Y?t=97
    [Ευτύχισε να έχει μια καλή επανεκτέλεση (Αρβανιτάκη, 1984) και μια αξιοπρεπή διασκευή (Σάττι, 2016)]

  148. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    144
    143: Βλέπεις δεν έρχονται απ΄εδώ,
    -που ναι δυο τρεις οξαποδώ
    που υπάρχουν ταλέντα
    -κάνουν πίσσα τη μερέντα
    🙂 , να τους φτιάξουνε στιχάκια
    – που ταιριάζουν σε ψυχάκια
    φίνα, να δουν θεού πρόσωπο…
    – το Σαρλί Εμπντό αυτοπρόσωπο…

  149. loukretia50 said

    Πέπε
    Κι εγώ νομίζω ότι γενικά στην επαρχία οι αυτόχθονες μετά την Ανάσταση συγκεντρώνονται σε σπίτια για φαγητό και μετά βγαίνουν μέχρι το πρωί (οι άνευ υποχρεώσεων βέβαια!).
    Τουλάχιστον αυτή ήταν η παράδοση όταν έμενα εγώ, πριν πολλά χρόνια και συνεχίζεται με τη νέα γενιά και στην Αθήνα.
    Γιατί να απαρνηθούν τη σπιτική μαγειρίτσα και να πάνε έξω?

  150. Παναγιώτης Κ. said

    Το 45άρι «Γεννήθηκες για την καταστροφή» έχει στην πίσω πλευρά το τραγούδι με τίτλο «Οι παπατζήδες». Δεν ακούστηκε όμως πάρα πολύ παρόλο που είναι ένα καλό τραγούδι και με καλή ενορχήστρωση και ερμηνεία από τον Μπιθικώτση. Ίσως γιατί επισκιάστηκε από το…ταίρι του.
    Τα συγκεκριμένα τραγούδια γράφτηκαν εκεί γύρω στο ΄54-΄55.
    Εγώ όμως τα πρωτάκουσα επί χούντας και από τότε έμεινα με την απορία: Ενώ πρόκειται για πολύ ωραία λαϊκά τραγούδια γιατί δεν τα είχα ακούσει πιο νωρίς από το ραδιόφωνο που τότε ήταν η βασική μας μουσική διασκέδαση;
    Προσπαθώ να θυμηθώ αν ακουγόταν αυτός ο δίσκος στα τζουκ μπόξ στη δεκαετία του ΄60.

  151. ΜΙΚ_ΙΟΣ said

    (Συνέχεια και τέλος – ούφ!)

    – Δημητρούλα (Π.Τούντα με τη Ρ.Εσκενάζυ, 1936) https://youtu.be/ewIYcG0dIvk?t=52
    [Με αξεπέραστη ερμηνεία από την Αλεξίου, 1975]
    – Τα παιδιά της γειτονιάς σου (Παραδοσιακό, με Μαρ. Παπαγκίκα, 1925/26) https://youtu.be/FL9rZ_YcFNw?t=4
    – Άναψε το τσιγάρο (με τον Ζαγοραίο, 1958) https://youtu.be/iwYsnqP2zUM?t=73
    – Μου σπάσανε τον μπαγλαμά ή Τίγκι-τίγκι (με Μπιθικώτση, 1959) https://youtu.be/Kv-IBvDVbO0?t=32

  152. Παναγιώτης Κ. said

    @16. Συσωλήνες!!!
    Δηλαδή αυτή είναι η μετάφραση του ΥouΤube; 🙂

  153. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    146 Πέπε επειδή πάτε στα σπίτια σας, δε βλέπετε τί συμβαίνει στην πιάτσα 🙂 .
    Μια χαρά είναι, αν βρεις/υπάρχει κατάλληλο μαγαζί (κοντά στην εκκλησιά-και στο σπίτι φυσικά), να επιστρέψετε μετά ποδαράτο με τα κεργιά αγιοφωτισμένα και με το κρασάκι να έχει ενεργήσει, ψάλλοντας το «Χριστός Ανέστη». Ούτε πιατομάνι στο νεροχύτη, ούτε λίγδες δω κι εκεί. Έχεις όολη την άλλη μέρα να το…απολαύσεις αυτό! 🙂 🙂

  154. Μαρία said

    147
    Γιατί τέτοια περιφρόνηση στα σκυλιά;

    Αυθεντικό με Ibrahim Tatlises https://www.youtube.com/watch?v=4IsdSUse1OY
    στα ελληνικά με Μάκη https://www.youtube.com/watch?v=xA1puF0zto4

  155. Παναγιώτης Κ. said

    Γεννήθηκες για την καταστροφή.
    Μου σπάσανε τον μπαγλαμά.
    Ο Κυρ-Θάνος.
    Τρία τραγούδια, που για κάποιον ανεξήγητο λόγο, λειτουργούσαν ως ενότητα. Αν θυμόμουν το ένα από αυτά, αυτομάτως θυμόμουν και τα άλλα δύο.

  156. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    151 .Μι-κιος
    -Δημητρούλα (Π.Τούντα με τη Ρ.Εσκενάζυ, 1936) https://youtu.be/ewIYcG0dIvk?t=52
    [Με αξεπέραστη ερμηνεία από την Αλεξίου, 1975]
    Τό τραγούδησε επίσης όταν την είχε προσκαλεσμένη ο Γ. Παπαστεφάνου, την πρώτη της φορά στην τηλεόραση και έφερε και τη Ρόζα Εσκενάζυ μαζί που τρελάθηκε από τη χαρά της και το έδειχνε.
    Βρε! το βρήκα στο συσωλήνα!

  157. Μαρία said

    Σ’ αγαπάω κοίτα με τον καλύτερο Σαλονικιό σκύλο Ζαφείρη Μελά https://www.youtube.com/watch?v=81fRenkytCE
    Το αυθεντικό πάλι με Ιμπραΐμ https://www.youtube.com/watch?time_continue=14&v=as10lFqOaZg

  158. Παναγιώτης Κ. said

    @153. Τσιτσάνης και…αθλιότητα είναι πράγματα ασύμβατα! 🙂
    Βρίσκω εκπληκτικά καλή την εκτέλεση αυτού του παραδοσιακού τραγουδιού. Του ταιριάζει ο ενθουσιασμός που βγαίνει με την ερμηνεία του.

  159. ΣΠ said

    Αυθεντικό αιγυπτιακό: https://www.youtube.com/watch?v=2pE0T07zs5s
    Με υπογραφή του Θόδωρου Δερβενιώτη: https://www.youtube.com/watch?v=EiCvmNqchvs

  160. 142, … ελληνικά τραγούδια που τραγουδήθηκαν σε άλλες γλώσσες, …

    Στο Μπέργκεν για κάποιο ερευνητικό πρόγραμμα, καλοκαίρι, έχουν βγει όλοι στο κέντρο της πόλης – λιακάδα γαρ – όπου γίνονται διάφορα καλλιτεχνικά, μεταξύ των οποίων και μια χορωδία, που με ξαφνιάζει σε κάποια στιγμή τραγουδώντας – πάρα πολύ ωραία – την Επιστολή («Είμαι καλά ^2, πολύ καλά…») του Μίκη, στα Νορβηγικά.
    Αναρωτιέμαι αν ξέρουν τον συνθέτη και τους ρωτάω στο διάλειμμα.
    «Νομίζω παραδοσιακό σουηδικό» μού είπε η διευθύντρια της χορωδίας.

  161. Παναγιώτης Κ. said

    Αν θυμάμαι καλά, είχε υπάρξει το εξής περίπου σχόλιο (ή σχόλια) σε κάποια παλιότερη ανάρτηση:Τα τραγούδια της κάθε δεκαετίας καταξιώνονται στην επόμενη.Αλλά και το μουσικό στυλ κάθε δεκαετίας είναι το στυλ του οποίου τα θεμέλια μπήκαν την προηγούμενη δεκαετία.
    Προσωπικά και σε ο,τι αφορά το λαϊκό τραγούδι, παραμένω… πιστός στα τραγούδια της 15-ετίας 1950-1965.

  162. loukretia50 said

    Σε τόσα σχόλια δε βρέθηκε ένας πολύ νέος να εκφράσει άποψη?
    Πάλι γεροντοκούβεντο πιάσαμε?- έτσι έλεγε η γιαγιά μου!

  163. ΜΙΚ_ΙΟΣ said

    154 Μαρία:
    Στο κλεμμένο τούρκικο που τραγουδά ο Χριστοδουλόπουλος εμφανίζεται ως συνθέτης ο Βασίλης Σαλέας! Με παραξένεψε. Περίμενα κάποιον πιο δεύτερο… (Θα μου πεις, καλός εκτελεστής δεν σημαίνει αναγκαστικά και συνθέτης. Οπότε…πάει από άλλους δρόμους).

    157 Μαρία+ 159 ΣΠ: Βρε, τι γίνεται!!…

    156. ΕΦΗ. Μπράααβοοοοο! Τώρα που το είδα, θυμήθηκα ότι την είχα παρακολουθήσει τότε αυτή την εκπομπή (όπως και άλλες του Παπαστεφάνου).

  164. ΣΠ said

    Αυτό ποιο σας θυμίζει; https://www.youtube.com/watch?v=tJA4oz4Of2s

  165. ΣΠ said

    162
    Πόσο πιο νέος; Ούτε 65 δεν είμαι. 🙂

  166. Γιάννης Ιατρού said

    153: Μάλλον 🙂

  167. 9, … Νομίζω πως το σημαντικό είναι οι άνθρωποι τότε να τραγουδάνε ακόμα! …

    Κι εγώ.

    «Ήθελα να ‘μουν όμορφος, να ‘μουν και παλικάρι
    να τραγουδούσα και καλά, δεν ήθελ’ άλλη χάρη»
    λέει ένα δημοτικό και δίνει το στίγμα.

    «Three chords and the truth» λέει κι ο Hank Williams, δίνοντας έμφαση στην απλότητα και ευληπτότητα του τραγουδιού.

    Συμπληρώνει ο Μπαχ, που δείχνει πώς ο σπουδαίος μάστορας, όταν χειρίζεται με άνεση τα εργαλεία της τέχνης του, τελικά προσφέρει ένα αριστούργημα για τον καθένα, έστω κι από μιαν απλή έμπνευση.

  168. loukretia50 said

    165 ΣΠ
    Αυτό το γνωρίζεις? https://youtu.be/tX3j–Jv7Pw Έγινε σουξέ με Καιτούλα (νομίζω… )
    Κι αναρωτιέμαι αν αρέσει στη Μαρία… είναι λίγο χοροπηδηχτούλικο!

  169. ΣΠ said

    168
    Όχι, δεν το ξέρω. Καιτούλα εννοείς την Γαρμπή;

  170. loukretia50 said

    169. Ναι (δε μ΄αρέσει). Είναι το «περασμένα-ξεχασμένα»
    εκτός αν το εκτελεί καμιά Βανδή – με μπερδεύουν αυτοί οι κλώνοι…
    Το δικό σου δεν το ξέρω.

  171. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Πάντως μια τέτοια πλέι λιστ ,σαν αυτή της κομπανίας στα Γιάννενα, έχει χρησιμότητα 🙂 αν και απουσιάζουν τα βαριά ονόματα Μάρκος ,Τσιτσάνης , Μητσάκης (λμτ) .
    Τη μακρινή εποχή που παίζανε κασέτες στο αυτοκίνητο και ο μικρός ήταν από 6-7 μέχρι 11-12 , είχα κάνει επιλογές ελληνικών τραγουδιών κι ακούγαμε στις διαδρομές και νομίζω πως ακόμη διακρίνω τις επιρροές (ειδικά στα νησιώτικα και τα κρητικά που σφήνωνα ανάμεσα).
    Ας θυμηθώ μερικά, μαζί και τον ενθουσιασμό που τα τραγουδούσαν όπως όπως οι φωνές στο πίσω κάθισμα όταν είχαμε κι άλλα πιτσιρίκια μαζί .
    Τζαμάικα, τα Τζιτζίκια, Η Μαργαρίτα η Μαργαρώ, το Δελφινοκόριτσο, Ένα καράβι παλιό σαπιοκάραβο, Εγώ κρασί δεν έπινα, Η βάρκα μας η κουρελού, Η Πούλια που χει εφτά παιδιά, Τα Παιδιά του Πειραιά, Πες μου πού πουλάν καρδιές, Άσπρα καράβια τα όνειρά μας, Αγρίμια κι αγριμάκια μου, Στη Μύκονο στη Σέριφο στη Νιο στη Σαντορίνη, Γεια και χαρά σου Βενετιά, Ο δρόμος είχε τη δική του ιστορία.

  172. Κουτρούφι said

    #168, #169. Ναι. Καίτη Γαρμπή: «Περασμένα ξεχασμένα» (βρείτε το μόνοι σας). Θεϊκό.

  173. ΣΠ said

    170
    Εννοείς δεν ξέρεις το 164; Μα είναι η περίφημη Μαντουβάλα. https://www.youtube.com/watch?v=ETzT4WRXN3k

  174. ΧριστιανoΜπoλσεβίκoς said

    115 Για το τραγούδι των Βίρβου Τσιτσάνη έγραψα.
    118 Κι όμως δεν το είχα προσέξει μέχρι τότε,σίγουρα το είχα ακούσει αλλά δεν μου έκανε καμία εντύπωση(είναι αλήθεια πως άκουγα λίγα λαϊκά τραγούδια – ξαναντρέπομαι).

  175. loukretia50 said

    172. Το αυθεντικό είναι ωραίο, σε μερακλώνει!
    Η ελληνική απόδοση όμως θέλει και φωνή, όχι μόνο τσαλιμάκια! Και στίχους βέβαια της προκοπής!

  176. loukretia50 said

    ΣΠ
    Τώρα ντρέπομαι εγώ! Δεν είναι ότι δεν το ξέρω αλλά συνήθως στο πρώτο «ααααα» κόβω παροχή!

  177. ΣΠ said

    Ωραία η παρέα σας αλλά πέρασε η ώρα. Καληνύχτα σε όλους.

  178. loukretia50 said

    ΣΠ
    Αυτό https://youtu.be/TxYUEliUF_U δεν ξέρω από πού προέρχεται, στα λούμπεν είναι, αλλά έχει πλάκα!

  179. mitsos said

    Ωραίο θέμα Νίκο . Δύσκολη δε η απάντηση του ερωτήματος

    Νομίζω πως η πρόβλεψη για τις μουσικές επιλογές κάποια Πασχαλιά μετά από 50 χρόνια σε κατάστημα των Ιωαννίνων είναι πολύ δύσκολη.

    Η δυσκολία βρίσκεται στο να προβλέψει κανείς τον τρόπο με τον οποίο οι σημερινοί μαθητές Δημοτικού θα εντάξουν την μουσική στην ζωή τους.
    Η κόρη μου και τα ανίψια μου ακόμα και στις γιορτές (συνήθως πια γενέθλια ) δεν τραγουδάνε. Στις μέρες μας της δικής μας εφηβείας το τραγούδι ήταν αναπόσπαστο κομμάτι των γιορτών ( συνήθως ονομαστικών ) Άλ.λωστε δεν ξέρω αν σχετίζεται και με τις μεταβολές στις γευστικές προτιμήσεις και τους τρόπους προετοιμασίας φαγητών, ποτών και χώρων για την γιορτή

    Κάποτε τραγουδούσαν πολλοί στον χώρο και τον χρόνο εργασίας ( αγρότες, οικοδόμοι .. ). Τώρα μόνο σε λίγες περιπτώσεις επιτρέπεται χαλαρή μουσική ελεγχόμενη από τους εργοδότες. Αύριο μπορεί να μην συνδέεται με φαγητό και χορό παρά μόνο σε φολκλόρ θεαμάτων ευξευγενισμένων για πελάτες ξενοδοχειακών συγκροτημάτων.

    Παραγωγή καλής μουσικής όλων των ειδών υπήρχε , υπάρχει και θα υπάρχει . Το πρόβλημα θα είναι η διάκρισή της μέσα στην καταιγιστική αύξηση του θορύβου από τα σκουπίδια. Αλλά το τι θα κυριαρχεί θα εξαρτάται από πολλές άλλες γρήγορες μεταβολές που ήδη συμβαίνουν στην οικογενειακή οργάνωση, αλλά και στην όλο και πιο διαμεσολαβούμενη ( π.χ.γκάτζετ ) κοινωνική επαφή και διασκέδαση των νέων…

  180. Μαρία said

    168
    Δεν το ξέρω. Αδιάφορο.

    Κι αυτό https://www.youtube.com/watch?v=Z6O6eQt4JSs υπάρχει στα ελληνικά αλλά προτιμώ το γαλλοαραβικό.

    174
    Ε όχι και να ντρέπεσαι. Άμα είσαι και μικρός και δεν ακούς και λαϊκά, γιατί να το ξέρεις.

  181. Alexis said

    #99: Το πραγματικό γλέντι ξεκινά με τα τσάμικα και τα βαριά ηπειρώτικα κλαρίνα. Κάπου μετά τις 1 με 2 το πρωί. Τότε να δείτε κοσμοχαλασιά, και σχεδόν μόνο από την νεολαία (σε πείσμα του κλισέ που θέλει την νεολαία να απεχθάνεται το τσάμικο και ντόπιο παραδοσιακό)

    Αναρωτιέμαι πού τα είδες όλα αυτά…
    Έχω πάει σε αμέτρητα ηπειρώτικα γλέντια και πανηγύρια, σπανίως έχω δει να χορεύουν τσάμικο άτομα κάτω των 30.
    Αυτό που γίνεται συνήθως είναι να ξεκινάει το γλέντι με τα συρτά, όπου χορεύουν οι πάντες (νέοι, γέροι και παιδιά) και ακολουθούν τα τσάμικα, όπου οι χορευτές αραιώνουν αρκετά. Εκεί χορεύουν συνήθως ορισμένες γυναίκες (μιας κάποιας ηλικίας) και κάποιοι «μερακλήδες» ηλικίας από 40 φεύγα και πάνω…
    Ενδιαμέσως παίζονται ζαγορίσια, όπου πάλι «ζεσταίνεται» ο κόσμος και χορεύουν και οι πιο μικρές ηλικίες, και κάποια αργά πωγωνίσια για τους έχοντες νταλκάδες…

  182. Alexis said

    #178: Λουκρητία άκουσε κι αυτό!

  183. ΧριστιανoΜπoλσεβίκoς said

    180 τέλος
    «Μικρός» και έντεχνος

  184. Ο καλός ο μύλος τα αλέθει όλα αλλά το αυτί που τ’ακούει όλα γίνεται χαζοβιόλα. Αν δεν βάλεις π.χ. απαγορευτικό στον Νταλάρα από μικρός καταντάς να σου αρέσει ο Ψαρογιάννης κι ο Παντελίδης όταν μεγαλώσεις και ξεχνάς τον Ξυλούρη και τον Μητσιά. Κανένας δεν ανέφερεπως στα σωστά λαϊκογλέντια το καλύτερο κέφι φιάχνουν τα τραγούδια του Γαβαλά (σ’ αγάπησα στον πόνο σου απάνω, αμα θες να φύγεις-φύγε, τώρα το πλοίο έχει σαλπάρει… )
    Αντίστοιχο σε ποιότητα με πάρα πολλές «έντεχνες» προτάσεις που ακούστηκαν και σαν επιμύθιο της συζήτησης, μόνο ένα ταιριάζει :

  185. loukretia50 said

    182. !!
    Το κλάμα μωρού ήταν όλα τα λεφτά!
    Το έχω ακούσει και σε ΄άλλο, θυμάμαι ένα σιντί «Λούμπεν- αγαπάτε τους σκύλους» με κορυφαίο ΄το «πάλι ντόρτια ίφερα!».
    Και σας καληνυχτίζω με κάποιον άλλο που προβληματίζεται In The Year 2525- https://youtu.be/yesyhQkYrQM το ακούγαμε από συγκρότημα, Sounds μάλλον-

    Eυχαριστώ για την παρέα!

  186. Αγγελος said

    Την «Ιστορία μιας αγάπης» την ήξερα από μικρός ισπανικά, την ήξερα και σε γαλλική διασκευή, διότι το 1958 οι όχι ιδιαίτερα φιλόμουσοι γονείς μου απέκτησαν πικάπ και αγόρασαν κάποιους δίσκους μαζεμένους, τους οποίους άκουγα συχνά επί χρόνια μετά. (Ήταν και η Βενεζουέλα του Χάρυ Μπελαφόντε και άλλα κλασικά.) Ελληνικά όμως, τρομάρα μου, δεν την είχα ακούσει ποτέ! Μόνο την παρωδία του Χάρρυ Κλυν ήξερα: «Η ιστρία μιας αγάπης είν’ αυτή / που ‘χε ήρωα έναν πρωθυπουργό / όμως έκανε το λάθος / και αγάπησε με πάθος / μιαν αεροσυνοδό!»

    Από τα μεταφρασμένα ξεχωρίζω τo υπέροχo «Μην κλαις, γλυκιά Μαριώ», που είναι βέβαια η Paloma του Iradier:
    Si a tu ventana llega una paloma,        άνοιχ’ το παραθύρι, γιατί, καλή μου,
    trátala con cariño que es mi persona…      ίσως το περιστέρι να `ν’ η ψυχή μου.

  187. loukretia50 said

    Mambo Italiano https://youtu.be/U7FuXrOgk4U boys, αυτό είναι για sweet dreams!

  188. Μαρία said

    186
    Την colomba https://www.youtube.com/watch?v=23IrA63xciY δεν τη θυμάσαι;
    Με Πατέτσο https://www.youtube.com/watch?v=XkQTOOafIok

  189. τα μυαλά said

    140 Περί ορέξεως κτλ Το όλο σκηνικό είναι σικέ ξεκάθαρο. Πήγε τρεις η ώρα και ούτε μια φορά δεν απαίτησε το κοινό τα καγκέλια. Βρε βάλτε τα καγκέλια να ανεβούν όλοι στα τραπέζια. Στο πραγματικό ηπειρώτικο γλέντι «τα καγκέλια» είναι το τελευταίο σουξέ και θα το παίξουν 3 και 4 φορές. Εδώ ούτε μια φορά. Αντ’ αυτού, τον Αγγελόπουλο απανωτά 3 φορές. Τι να πω. (Μετά χαράς διαπίστωσα ότι δεν περνάνε τα σχόλια μου, ελπίζω να σου σταλεί αυτή η απάντηση με μέιλ.)

  190. Καλημέρα,
    Χρόνια πολλά σ’ όσους κι όσες γιορτάζουν σήμερα. Άμεσα μέλη, συζύγους και λοιπές δημοκρατικές δυνάμεις. 🙂

  191. sarant said

    Καλημερα από εδώ! Κρίμα που έπεσα νωρίς και έχασα τη συζήτηση αλλά είχα ξυπνήσει στις 4 το πρωί χτες.

    145 Αυτό είναι ωραίο θέμα για μελλοντικό άρθρο

    146 Κι εγώ σκέφτομαι σαν κι εσένα, ως προς τη συμμετοχή των ντόπιων, κι εγώ αν είμαι στην Αθήνα δεν θα πάω έξω για μαγειρίτσα ή αρνί. Αλλά όσοι είδα έμοιαζαν Γιαννιώτες, χωρια ο υποψήφιος. Και να σου πω κάτι άλλο. Την Κυριακή του Πάσχα κλείσαμε για αρνί σε μια ταβερνα σε κοντινό χωριό που μας την είχαν συστήσει. Όλα σχεδόν τα αυτοκίνητα στο πάρκιν είχαν ντόπιες πινακίδες -ανάμεσά τους ένα μεγάλο σόι, από παππού και αδερφοξάδερφα έως εγγονάκι (ένα μόνο που το κανακευαν όλοι) και δυο νεαρά ζευγάρια που έλεγαν κιόλας ότι βαριούνται να ψήνουν.

    147-151 Μπράβο

    162 Έλα ντε;

    171 Ωραία πλεϊλίστα

    189 Ό,τι πεις. Ενα σχόλιο μόνο το είχε πιάσει η μαρμάγκα.

  192. Πέπε said

    Το #179 του Μήτσου είναι ενδιαφέρον σχόλιο, αλλά δε συμφωνώ απόλυτα.

    Προσωπικά, μεγάλωσα με όχι ιδιαίτερη παρουσία του τραγουδιού στη ζωή μου. Ανακάλυψα ότι μ’ αρέσει προς το τέλος του Λυκείου ή λίγο μετά, όταν έμπλεξα με παρέες που το συνήθιζαν. Έκτοτε ούτε τ’ αφήνω ούτε μ’ αφήνει, και πάντοτε είμαι με παρέες που έχουν παρόμοιες συνήθειες, παρόλο που πολλές παρέες έχουν έρθει και φύγει. Ο καταλύτης όμως ήταν ότι παίζουμε όργανα (επομένως τραγουδάμε κιόλας, και άρα τραγουδάνε και οι υπόλοιποι, οι ανόργανοι), και βέβαια όποιος παίζει όργανο συνήθως μπλέκει και μ’ άλλους που παίζουν όργανα. Έξω από αυτό το πλαίσιο (το πλαίσιο στο οποίο τουλάχιστον ένας παίζει όργανο και συνηθίζει να το φέρνει στις παρέες) ποτέ δε θυμάμαι, πουθενά, το τραγούδι να είναι ιδιαίτερο ή απαραίτητο στοιχείο σε γιορτές και συγκεντρώσεις. Μεμονωμένα όμως, διαχρονικά βρίσκονται πού και πού μερικοί που θα το βάλουν μπροστά μόνοι τους και καθ’ οδόν θα συμπαρασύρουν μερικούς ακόμη.

    Δεδομένο θεωρώ το να τραγουδάς όταν είσαι με μεγάλη παρέα σε πούλμαν για εκδρομή. Σε σχολικές λ.χ. εκδρομές που έχω συνοδέψει, όσο κι αν δε γίνεται πάντα, τις φορές που έγινε έδειξε ότι εξακολουθεί να υπάρχει στο μυαλό των εκδρομέων ως δυνατότητα.

    Τα τελευταία χρόνια έχω φρικάρει παρατηρώντας μια τάση να λένε ορισμένοι το τραγούδι των γενεθλίων όχι τραγουδιστά αλλά απαγγελτά. Ε!!!! Τι ‘ν’ αυτά!

    Η φάση που είσαι στην ταβέρνα και η διπλανή παρέα, κάποια προχωρημένη ώρα, βάζει μπροστά να τραγουδάει, κυρίως παλιά τραγούδια σαν τη λίστα του Νίκου από το πρόγραμμα στα Γιάννενα ή της Έφης στο #171, ποτέ δεν εξέλιπε, όμως ήταν πάντα παρέες μεγαλύτερές μου στην ηλικία.. Και όσο εγώ μεγαλώνω, οι μεγαλύτεροί μου παραμεγαλώνουν, με ό,τι αυτό μπορεί να συνεπάγεται.

    Κάτι άλλο που ποτέ δεν εξέλιπε είναι να τραγουδάνε οι άνθρωποι τα αγαπημένα τους τραγούδια (έστω μόνο τα ρεφρέν, αν δεν ξέρουν το υπόλοιπο) στις συναυλίες και τα προγράμματα, μαζί με τον τραγουδιστή.

    Λέει ο Μήτσος:
    > > Κάποτε τραγουδούσαν πολλοί στον χώρο και τον χρόνο εργασίας ( αγρότες, οικοδόμοι .. )

    Αυτό είναι επίσης κάτι που για μένα ανήκει στο μυθικό παρελθόν (μαζί με το να θυμάσαι τον κόσμο πριν βγουν ορισμένα κλασικά τραγούδια, που έλεγα πιο νωρίς σε άλλο σχόλιο). Η μάνα μου ανέφερε μια φορά: «Δε σ’ αρέσει ο Καζαντζίδης, όμως μην τον υποτιμάς. Εγώ -λέει- θυμάμαι τον καιρό που γέμιζε η Αθήνα πολυκατοικίες, ότι όλοι οι χτίστες Καζαντζίδη τραγουδούσαν στις σκαλωσιές, και βγαίναν οι υπηρέτριες στις αυλές και γινόταν το φλερτ.» Ε, αυτά είναι πράγματα που ανήκουν σε μια άλλη γεωλογική περίοδο!

    Αυτά ως προς το να τραγουδάει κανείς ο ίδιος. Τώρα, για να ακούει μουσική:

    Δεν έχω δει (ή πάντως όχι συχνά) να χτίζουν και να βάζουν τρανζίστορ ή κάτι ανάλογο. Όμως, όλοι ακούνε μουσική όταν οδηγούν, εκτός από μερικούς ταξιτζήδες που ακούνε αυτές τις περίεργες μεταμεσονύκτιες εκπομπές όπου τύποι με εξωφρενικό εύρος αθλητικών γνώσεων τσακώνονται ον αιρ. Οι πιτσιρικάδες κυκλοφορούν παντού μ’ αυτά τα απαράδεκτα ηχειάκια που, ενώ από κοντά δεν ακούγονται και τόσο δυνατά, ωστόσο γεμίζουν και καταλαμβάνουν τον χώρο σε μεγάλη ακτίνα, και ακούνε μουσική από το κινητό. Όσοι δεν έχουν, ακούνε κατευθείαν από το κινητό, ακριβώς σαν να ήταν το παλιό τρανζιστοράκι. Μπορώ να πω ότι για αρκετούς αυτή είναι η κυριότερη χρήση του κινητού. Αυτό που δεν έχω καταλάβει είναι κατά πόσον επιλέγουν τι ακούνε, ή αν είναι λίστες διαλεγμένες από άλλον ή τυχαία.

    _____________________

    Πέραν αυτών, βρίσκω ότι το ερώτημα «τι θα ακούνε/τραγουδάνε σε 50 χρόνια» τέθηκε και εξετάστηκε κάπως αθηναιοκεντρικά. Στην Κρήτη, σε 50 χρόνια θα ακούνε και θα τραγουδάνε κρητικά. Για να αλλάξει αυτό θα πρέπει να αλλάξουν ΠΑΡΑ πολλά πράγματα. Και είμαι βέβαιος ότι το ίδιο ισχύει άκρες-μέσες για πολλές περιοχές της Ελλάδας. Άλλο αν δεν ξέρουν ούτε ένα πραγματικό, παλιό, αξιόλογο κρητικό (ηπειρώτικο κλπ.) τραγούδι παρά μόνο προκατασκευασμένα σουξέ – η φόρμα πάντως είναι αυτή, και έχει όλα τα φόντα να παραμείνει βαθιά δημοφιλής για πολύ ακόμα. Οι νησιώτες θα τραγουδάνε νησιώτικα, έστω κι αν αυτό σημαίνει ότι θα τραγουδάνε Πάριο.

    Καλημέρα σας.

  193. sarant said

    192 «όλοι ακούνε μουσική όταν οδηγούν»

    Εγώ βάζω ραδιο όταν οδηγώ στην πόλη, οπότε σχεδόν πάντα ακούω έναν γαλλικό ειδησεογραφικό σταθμό. Στις μεγάλες διαδρομές βάζω σιντί -ή ελληνικά ή όπερα.

  194. Πέπε said

    191 (>146)

    Άλλο την Κυριακή του Πάσχα. Κι από παλιότερα πολλοί συνήθιζαν να πηγαίνουν καλεσμένοι κάπου έξω, σε εξοχικό φίλου όπου ο κύριος χώρος δραστηριότητας (ψήσιμο + φαί + ό,τι άλλο) είναι υπό τον ουρανό. Κι ο ίδιος ο οικοδεσπότης, πολλές φορές δεν είναι στο κανονικό του σπίτι αλλά πηγαίνει επί τούτο στο εξοχικό. Είναι εκδρομική περίσταση. Το ‘χει και η φύση του φαγητού: αν σουβλίσεις, έξω θα το κάνεις, ακόμη κι αν το έξω είναι στο πεζοδρόμιο καταμεσής της πόλης. Ξεκινάς από νωρίς και πας «κάπου»: ε, αυτό το κάπου εύκολα μπορεί από εξοχικό δικό σου ή αλλουνού να γίνει ταβέρνα. Ενώ μετά την Ανάσταση, μες στα μαύρα μεσάνυχτα, το πιο προφανές είναι να πας σπίτι σου.

    Ένας άλλος παράγοντας που διαφοροποιεί τις δύο περιστάσεις είναι ο εξής:

    Μετά την Ανάσταση σπάει η νηστεία που όσο πιο πίσω πάμε τόσο πιο πολλοί την κράταγαν. Το μάτι έχει μαυρίσει από την πείνα. Το παραδοσιακό έδεσμα, είτε μαγειρίτσα είτε πατσάς κλπ., είναι ένα που βοηθάει το στομάχι να επανενταχθεί στην κανονικότητα. Πέρα από τη μαζεμένη λαχτάρα όλης της Σαρακοστής, επιπλέον την Ανάσταση τρως και σε πάρα πολύ προχωρημένη ώρα (όθεν και το σχόλιο των παπάδων «καθίστε εδώ ρε παιδιά, μη σκέφτεστε μόνο τη μαγειρίτσα» ακούγεται σε κάθε εκκλησία). Άρα, ο πιστός έχει επιτακτικά στον νου του ότι πρέπει κάποια στιγμή επιτέλους να πάμε να φάμε.

    Φυσικά, πέρα από αυτά, είναι και εορταστικό τραπέζι, με τις τελετουργίες του, το τσούγκρισμα των αυγών, όλη την πολυχρωμία και γενικώς τη διάχυτη χαρά. Αλλά είναι και η χαρά ότι θα φάμε! Ενώ την Κυριακή ο εορταστικός χαρακτήρας του τραπεζιού κυριαρχεί αποκλειστικά. Όλος ο μπελάς να κάνεις τον λάκκο για τα κάρβουνα, να πλύνεις τ’ άντερα κλπ. γίνεται χωρίς πρόσθετη ταλαιπωρία, δεν το κάνεις με το στομάχι στην πλάτη. Έχεις κοιμηθεί φαγωμένος, έχεις φάει το τσουρέκι σου πρωί πρωί και είσαι μάχιμος.

    Άρα, συνολικά είναι πιο λογικό και πρακτικό να φας το πρώτο βράδυ σπίτι και το επόμενο μεσημέρι έξω. Είτε σε συνθήκες πιο παραδοσιακές, παλιότερα, είτε πιο ανειμμένες, αυτό σε γενικές γραμμές παραμένει, απλώς εμφανίζεται σε άλλη μορφή.

  195. Πέπε said

    *ανειμένες*

  196. Πέπε said

    @186:
    > > «Η ιστρία μιας αγάπης είν’ αυτή / που ‘χε ήρωα έναν πρωθυπουργό / όμως έκανε το λάθος / και αγάπησε με πάθος / μιαν αεροσυνοδό!»

    Ο πρώτος στίχος είναι «ια έναν έρωτα μεγάλο θα σας πω». Και παρακάτω λέει «την αγάπησε ο δόλϊος μ’ αγάπη αγνή / ιατί του ‘φτιαχνε ωραίες πατάτες ιαχνί / την αγάπησε ως τα μπούνϊα / ιατί του ‘φτιαχνε μπαρμπούνϊα». Ήταν από τα σημεία που μου άρεσαν, σ’ ένα δίσκο που συνολικά τον είχα βρει κακό. Έψαξα μάλιστα νωρίτερα να το ποστάρω αλλά δεν το βρίσκω πουθενά στο ΥΤ, μόνο ολόκληρο τον δίωρο δίσκο.

  197. Πέπε said

    Βασικά, μόλις κατάλαβα/θυμήθηκα γιατί δεν το βρίσκω:

    Δεν είναι ξεχωριστό τρακ, είναι σε ποτ πουρί. Οι τελευταίοι στίχοι είναι «…και βαθιά συγκινημένος της ψιθύρισε στ’ αφτί», μετά αλλάζει η μουσική, και λέει με φωνή Ανδρέα «σε μαγικά νησιά θέλω να βρεθούμε…».

  198. Λ said

    Α, μπορεί να μην γιορτάζεται το Πάσχα μέχρι τότε γιατί όλα γύρω μας αλλάζουν με μεγάλη ταχύτητα. Ακόμα και ο βόρειος πόλος ετοιμάζεται να πάει στο νότο. Πάντως κάποια ανοιξιάτικη γιορτή ελπιζω να υπάρχει ακόμα

  199. Της Μηχανής Ραψίματα said

    69.Nikiplos κι εγώ θα το έβαζα σε λίστα με τα καινούργια «δαγκωτό»

    162. Loukretia50 και η προγιαγιά μου το έλεγε αυτό και μας έβαζε πάντα στη κουβέντα για να είναι μες στα πράγματα όπως έλεγε.

    Και μια ιστοριούλα μιας και μου θύμισε ο Nikiplos τον Ζερβουδάκη.

    Προ διετίας διακοπάραμε στο Τολό, κάποια βραδιά στη Νεμέα είχε συναυλία ο Δημήτρης Ζερβουδάκης, είμαστε φαν του Ζερβουδάκη κι εγώ κι ο σύζυγος. Με τα πολλά πείθουμε και τα φιντάνια μας 11 ετών ο μεγάλος κι 9 1/2 ο μικρός να πάμε. Ξεκινήσαμε νωρίς το απόγευμα για να προλάβουμε να πάμε και στην αρχαία Νεμέα να δούμε το μουσείο, το στάδιο κ.λ.π. Υπέροχες οι εγκαταστάσεις ομολογώ και πολύ προσεγμένοι οι επισκέψιμοι χώροι. Κατά το βραδάκι φτάνουμε και στην Νεμέα που είχε και μαραθώνιο δρόμο με τερματισμό το δημαρχείο της πόλης. Είχα πολλά χρόνια να πάω, απ΄τα μικράτα μου και ομολογώ ότι τίποτα δεν μου θύμιζε κάτι απ΄τα παλιά. ΄Εχουν φτιάξει μια υπέροχη πλατεία, τεράστια, πανέμορφη. Χαλασμός από κόσμο όλες οι ηλικίες είχαν κατακλύσει την πλατεία και τους γύρω χώρους. Έφτασε η ώρα να ξεκινήσει η συναυλία, ο γιος μου ο μικρός ξέρει τον Ζερβουδάκη του αρέσουν πολύ τα τραγούδια του τα παλιότερα ιδίως»Τα ανείπωτα», το «Γράμμα σ΄εναν ποιητή», «Βαριά ποτά, βαριά τσιγάρα» του προηγούμενου αιώνα δηλαδή. Αρχίζει το πρόγραμμα με τα καινούργια του τραγούδια, περνάει κανά μισάωρο κι ο μικρός έχει αρχίσει να δυσανασχετεί. Μα πότε θα πει αυτά που ξέρω ρε μαμά να μου λέει, κάνε υπομονή να λέω εγώ, πιο μετά θα τα πεί. Πέρασε 1 ώρα και κάτι, ήρθε η ώρα να κάνει διάλειμμα η ορχήστρα. Ο γιος μου δεν κρατιότανε, ήθελε να φύγει. Είχε πάει και η ώρα 22.30 είχε κουραστεί κιόλας, κατηφορίζουμε λοιπόν και πριν φτάσουμε στο δρόμο γυρνάει ο μικρός και μου λέει κάτσε να πάω να τον ρωτήσω πότε θα πεί τα παλιά. Μένω κάγκελο εγώ, φεύγει τρέχοντας ο μικρός πλησιάζει στο κέντρο κάτω από τη σκηνή και φωνάζει κε Δημήτρη, κε Δημήτρη να σας πω λίγο;;; Μένει άναυδος ο άνθρωπος και ακολουθεί ο εξής διάλογος :
    -Έλα μικρούλη μου, τι συμβαίνει;
    -Καλά και τα καινούργια αλλά τα παλιά δεν θα τα πείτε;;
    -Πως σε λένε μικρέ μου;;
    -Γιάννη
    -Θα μου δώσεις δέκα λεπτά Γιάννη μου;
    -Αμέ, θα περιμένω.

    Και ξεκινάει λοιπόν ο Ζερβουδάκης το δεύτερο μέρος της συναυλίας λέγοντας δια μικροφώνου ¨Και όπως λέει και ο φίλος μου ο Γιάννης καλά και τα καινούργια αλλά να πούμε και κανά παλιό!!!!» Χα,χα!!

  200. Γιάννης Ιατρού said

    196: …Έψαξα μάλιστα νωρίτερα να το ποστάρω..
    Πέπε, προσφορά του υπογείου, εδώ 🙂

  201. Γιάννης Ιατρού said

    199: Ωραίο, μπράβο. Δικαιώνονται κι οι Γραφές:
    «Ἄφετε τὰ παιδία καὶ μὴ κωλύετε αὐτὰ ἐλθεῖν πρός με, τῶν γὰρ τοιούτων ἐστὶν ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν» [Ματθ. ιθ’ 14] 🙂

  202. ΓΤ said

    @38 Να σημειώσουμε το «ΤΡΑΓΟΥΔΕΙΣΤΕ» στο συννεφάκι του «Στάθη»…

  203. Της Μηχανής Ραψίματα said

    201. Γιάννης Ιατρού μου θυμήσατε τον πάτερ Ευσέβιο, μοναχό και ιεροδιάκονο της μονής Κηπουραίων Καμιναράτων Κεφαλληνίας (χωριό του συζύγου μου). Όταν έβλεπε παιδιά στη μονή πάντα μουρμούριζε, σε εμάς ειδικά όταν τα φωνάζαμε να κάμουν ησυχία, ετούτη τη ρήση. Αγαπούσε τόσο πολύ τα παιδιά

  204. Γιάννης Ιατρού said

    203: Νά ΄στε καλά και να τα χαίρεστε!
    Τα παιδιά έχουν διαίσθηση για το ποιός τα αγαπά και το δείχνουν με τον αυθορμητισμό τους. Όταν μεγαλώσουν, κάτι τέτοια αμβλύνονται μεν, αλλά γενικά συνεχίζουν να υπάρχουν μέσα μας, έστω και σε πιό κρυμμένη γωνιά… 🙂

  205. sarant said

    199 Ωραίος ο μικρός και αποτελεσματικός!

  206. 204
    Σου έστειλα κάποιες ευχές
    Τις έκανες γαργάρα.
    Άλλος για γιούλια πήγαινε,
    και άλλος για τσιγάρα.

    (Συγγνώμη, αλλά με τα στιχάκια δεν ασχολούμαι πια).
    Επί του άρθρου: έχει πολύ ψωμί κι έτσι δύσκολο να προλάβω να σχολιάσω.

  207. loukretia50 said

    206. !

    Αδύνατον τόσες ευχές να έγιναν γαργάρα!
    Εφόσον ήταν Μαλλιαρές, πώς πάει για τσιγάρα?

    Σκέψου να ήθελες να ασχοληθείς!

  208. 207
    Εγώ κυρία; η Γιαδικιάρογλου 🙂

  209. Γιάννης Ιατρού said

    206-208: Γιάννη, μέχρι τώρα μόνο σποραδικά και πολύ στα γρήγορα διάβασα από εδώ κι εκεί σε 2-3 νήματα, επομένως μπορεί να μην είδα (και) τα δικά σου σχόλια. Ευχαριστώ πολύ για τις ευχές. Σου στέλνω μέηλ σε λίγα λεπτά.

  210. 209 Κι εγώ μόλις μπήκα σπίτι και διάβασα και το μέιλ (αλήθεια, γιατί μέηλ;) κι είδα πως είχα δίκιο. Καλά για τα σχόλια, αλλά να τρέχεις για τσιγάρα σφυρίζοντας αδιάφορα;

    Λήξις

  211. loukretia50 said

    210. εννοείται : «,με ηλεμήνυμα» !!

  212. Γιάννης Ιατρού said

    211: Λου, …έχω έτοιμο στο κινητό εσεμές…. «σας αγαπούσα πολύ, το ‘υπόγειο’ και τα μάτια σας» 🙂

  213. loukretia50 said

    212. Γιατί, ήρθε εξολοθρευτής?

  214. Γιάννης Ιατρού said

    213: Είναι εδώ και 2 μέρες παρκαρισμένο απέναντι ένα μαύρο βαν… 🙂

  215. loukretia50 said

    214.
    Πώς να κρυφτείς από το βαν έτσι κι αλλιώς τα βλέπει όλα!
    Μέσα απ΄τα τζάμια τα φυμέ δυο μάτια καίνε – φλογοβόλα!

    Δεν υπάρχει παραβάν?

    Νενίκηκά σε Ρωμανέ !

  216. Divolos said

    Πόλυ ώραιο το θέμα. Το διαβάζω με μια μικρή καθυστέρηση γιατί έλειπα και θέλω να προσθέσω κι εγώ το σχόλιό μου (κι ας μην το διαβάσει κανείς).
    Εικάζω πως πάρα πολλά παραδοσιακά τραγούδια θα εξακολουθούν να ακούγονται στα Πασχαλιάτικα γλέντια του μακρυνού 2059. Επίσης τραγούδια όπως η φραγκοσυριανή, τα ματόκλαδα σου λάμπουν, μαύρα μάτια μαύρα φρύδια, βεργούλες κλπ του Βαμβακάρη ή συννεφιασμένη Κυριακή, είμαστε αλάνια, ξημερώνει και βραδιάζει, κλπ του Τσιτσάνη, θα έχουν περάσει στην συλλογική μνήμη λίγο πολύ σαν παραδοσιακά και κτήμα όλων και θα παίζονται πότε λιγότερο πότε περισσότερο (ανάλογα με το κατά πόσο κάποιο τραγούδι έχει κουράσει ή έχει επανέλθει με μια νέα εκτέλεση). Το ίδιο πιστεύω θα ισχύει λιγό λιγότερο και με τους άλλους της παρέας Παπαιωάνου, Τούντας, Καρύπης, Σέμσης κλπ. Γενικότερα πιστεύω πως το ρεμπέτικο όχι μόνο θα ακούγεται αλλά θα έχει αποκτήσει και μια πιό παγκόσμια απήχηση (όπως για παράδειγμα τα Μπλουζ ή τα φάντος) και θα έχει αναγνωριστεί ως είδος με πόλλες επανεκτελέσεις ανά τον κόσμο όχι μόνο από Έλληνες. Από τους νεότερους Ζαμπέτας, Καλδάρας, Χιώτης, Δερβενιώτης, Άκης Πάνου, Κουγιουμτζής κλπ. θα έχουν αφήσει κι αυτοί τα σημάδια τους. Για Θεοδωράκη, Χατζηδάκι δεν το συζητώ. Όσο περνούν τα χρόνια τόσο μεγαλύτεροι θα θεωρούνται. Αλλά και Ξαρχάκος, Μαρκόπουλος, Λοϊζος, Μικρούτσικος, Σαββόπουλος σιγά να μην πάψουν να τραγουδιούνται σε 50 χρόνια. Βέβαια ίσως όχι σε γλέντι για το Πάσχα. Και σίγουρα όλο και κάποια τραγούδια με την φωνή του Νίκου Παπάζογλου της Αρβανιτάκη του Νταλάρα ή της Αλεξίου θα ξεσηκώνουν τους Ελληνες για χορό. Από τον νέο αιώνα (όχι απαραίτητα για γλέντι) εκτός της πριγκηπέσσας του Μάλαμα που ήδη είναι τραγούδι όλων (και λαϊκό και έντεχνο και του σαλονιού και του σκυλάδικου), ως το 2059 θα μπορούσαν να γίνουν κλασικά επίσης τα: Τ’ανείπωτα (Ζερβουδάκης), Μέλισσες (Βελεσιώτου), Διόδια (Σιόλας) Στα είπα όλα (Πασχαλίδης). Τέλος σίγουρα πολλά τραγούδια των Μάλαμα και Θ. Παπακωνσταντίνου θα τραγουδιούνται ακόμη.
    Για το τέλος θα κάνω μια παρακυνδυνευμένη γενικότερη πρόβλεψη. Ο αίωνας που διατρέχουμε θα είναι ένας αιώνας όπου η κλασική συγκερασμένη δυτική μουσική θα υποχωρήσει και η «τροπική» μουσική (δηλαδή μουσικές όπως η βυζαντινή η ανατολική η Ινδική κλπ.) θα αποκτήσει μια μεγάλη δυναμική. Ήδη στην δυτική Ευρώπη έχουν ξεκινήσει ζυμώσεις και “Project” από κλασικούς μουσικούς με μουσικούς της «τροπικής» μουσικής και οι κλασικοί μουσικοί ανακαλύπτουν σιγά σιγά τον κόσμο των μη συγκερασμένων διαστημάτων και των διαφορετικών «δρόμων» (τρόποι στην αρχαία Ελλάδα ή ήχοι στο Βυζάντιο ή μακάμ στους άραβες ή ράγκα στην Ινδία κλπ). Για να δούμε…

  217. Αργολική Αρχειακή Βιβλιοθήκη Ιστορίας & Πολιτισμού said

    Σας αποστέλλω το σύνδεσμο στον οποίο μπορείτε να δείτε τηναναγγελία της παρουσίασης του βιβλίου του Νικολάου Σπηλιάδη – «Αναίρεσις». Νικόλαος Σπηλιάδης –  «Αναίρεσις» Απάντηση ενός Έλληνα στονFriedrich Thiersch Μετάφραση από τα γαλλικά:Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης Επιμέλεια – Προλεγόμενα – Σχόλια:Γιώργος Καλπαδάκης https://argolikivivliothiki.gr/2019/05/07/nicolas-spiliadis/ Θα σας ήμουν υπόχρεος αν μπορούσατε να το γνωστοποιήσετε στουςαναγνώστες σας. Με εκτίμησηΤάσος ΤσάγκοςΓενικός ΓραμματέαςΑργολικής Βιβλιοθήκης  

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: