Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Ο άνθρωπος που περνούσε μέσα απ’ τους τοίχους (διήγημα του Μαρσέλ Αιμέ)

Posted by sarant στο 5 Μαΐου, 2019


Τις προάλλες που συζητούσαμε στα σχόλια αν η παριζιάνικη Montmartre αποδίδεται Μονμάρτη ή Μονμάρτρη στα ελληνικά, είχαμε κάνει λόγο και για δυο διηγήματα φαντασίας του Μαρσέλ Αιμέ. Θα παρουσιάσω σήμερα το ένα από αυτά, το «Ο άνθρωπος που περνούσε μέσα απ’ τους τοίχους». Μια φίλη του ιστολογίου, που έχει ζήσει στο Παρίσι, το είχε μεταφράσει τότε, και μου το έστειλε. Παρόλο που, όπως λέει, η μετάφρασή της είναι ερασιτεχνική, νομίζω ότι διαβάζεται πολύ καλά και ελάχιστα άλλαξα καθώς τη διάβαζα. Πάντως, το πρωτότυπο είναι εδώ.

Το διήγημα δημοσιεύτηκε σε περιοδικό το 1941 και εκδόθηκε σε βιβλίο το 1943. Τα ονόματα των δρόμων που αναφέρονται είναι υπαρκτά. Έχω βάλει κάποια λινκ. Ο Μαρσέλ Αιμέ έζησε πολλά χρόνια στη Μονμάρτη, ακριβώς στη λεωφόρο Ζινό για την οποία γίνεται λόγος στο διήγημα. Μάλιστα, υπάρχει και πλατεία στο όνομά του, στην οποία μπορεί κανείς να δει ένα γλυπτό εμπνευσμένο από το διήγημα που θα διαβάσετε -φωτογραφία στο τέλος.

Η αναφορά σε «εγγλέζικη εβδομάδα» εννοεί την πενθήμερη εβδομάδα εργασίας, που τότε ήταν ακόμη νεωτερισμός στη Γαλλία ενώ εφαρμοζόταν στην Αγγλία.

Περιμένω από τους ειδήμονες σε θέματα επιστημονικής φαντασίας να μας πουν αν το διήγημα θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ΕΦ. Νομίζω όχι. Μάλλον χιουμοριστικό θα το πούμε ή φανταστικό διήγημα.

 

Μαρσέλ Αιμέ

Ο άνθρωπος που περνούσε μέσα απ’τους τοίχους

Ζούσε στη Μονμάρτη, στον τρίτο όροφο της οδού ντ’Ορσάπ 75Β ένας εξαιρετικός άνθρωπος με το όνομα  Ντιτιγέλ, που είχε το μοναδικό χάρισμα να περνάει χωρίς πρόβλημα ανάμεσα απ’ τους τοίχους. Φορούσε γυαλιά, είχε μικρό μαύρο υπογένειο και ήταν τριτοβάθμιος  υπάλληλος στο Υπουργείο Καταστίχων. Το χειμώνα πήγαινε στο γραφείο του με το λεωφορείο και την άνοιξη έκανε τη διαδρομή με τα  πόδια φορώντας το μελόν καπέλο του.

Ο Ντιτιγέλ μόλις είχε πατήσει τα σαραντατρία, όταν του αποκαλύφτηκε η δύναμή του. Ένα βράδυ, μια σύντομη διακοπή ρεύματος τον βρήκε στο χωλ του μικρού εργένικου διαμερίσματός του. Περπάτησε για λίγο ψηλαφητά μες στα σκοτάδια και, όταν το ρεύμα επανήλθε, βρέθηκε στο πλατύσκαλο του τρίτου ορόφου. Καθώς η πόρτα του διαμερίσματος ήταν κλειδωμένη από μέσα, το συμβάν τον έβαλε σε σκέψεις και, παρά τις επιταγές της λογικής του, αποφάσισε να ξαναμπεί με τον τρόπο που είχε βγει, διασχίζοντας δηλαδή τον τοίχο. Αυτή η παράξενη ικανότητα, που καθώς φαίνεται δεν ήταν μέσα στις επιδιώξεις του, δεν έπαψε να τον ανησυχεί κάπως, και την επαύριο, Σάββατο, επωφελήθηκε από την «εγγλέζικη» εβδομάδα και πήγε να βρει ένα γιατρό της γειτονιάς, για να του εκθέσει την περίπτωσή του.

Κατάφερε να πείσει τον γιατρό ότι έλεγε αλήθεια, και αυτός, αφού τον εξέτασε, ανακάλυψε την αιτία του κακού σε μια ελικοειδή σκλήρυνση της στραγγαλιστικής παρειάς του θυρεοειδούς. Του συνέστησε εντατική υπερεργασία και την κατάποση σκόνης τετρασθενούς πυρετίου, ένα μείγμα ριζάλευρου και ορμόνης κενταύρου, δύο κάψουλες το χρόνο.

Ο Ντιτιγέλ, αφού κατέβασε την πρώτη κάψουλα, τακτοποίησε το φάρμακο σ’ένα συρτάρι και δεν το ξανασκέφτηκε. Όσο για την εντατική υπερεργασία, η ζωή του ως δημοσίου υπαλλήλου ήταν τόσο τακτική, που δεν συμβιβαζόταν με καμιά υπερβολή, και τις ελεύθερες ώρες του τις αφιέρωνε στο διάβασμα της εφημερίδας και στη συλλογή γραμματοσήμων -δραστηριότητες που και πάλι δεν τον υποχρέωναν σε αλόγιστη δαπάνη ενέργειας. Στο τέλος λοιπόν του χρόνου είχε διαφυλάξει στο ακέραιο την ικανότητά του αλλά δεν τη χρησιμοποιούσε ποτέ παρά μόνο από απροσεξία, καθώς η περιέργειά του για περιπέτειες ήταν μικρή και η φαντασία δύσκολα τον παράσερνε.

Ούτε που του περνούσε απ’ το μυαλό ότι μπορούσε να μπει στο σπίτι του μ’άλλο τρόπο, χωρίς να ανοίξει κανονικά την πόρτα. Ίσως να γερνούσε μέσα στη γαλήνη των συνηθειών του, χωρίς ποτέ να μπει στον πειρασμό να θέσει τα χαρίσματά του σε δοκιμασία, αν ένα ασυνήθιστο γεγονός δεν ερχόταν να ταράξει ξαφνικά την ύπαρξή του. Ο κ. Μουρόν, ο υποδιευθυντής του γραφείου του μετετέθη σε άλλη υπηρεσία και τον αντικατέστησε κάποιος κύριος Λεκιγιέ, τύπος λιγομίλητος με παχύ μουστάκι.

Από την πρώτη κιόλας μέρα , ο νέος προϊστάμενος είδε με πολύ κακό μάτι το λορνιόν και το μαύρο υπογένειο του Ντιτιγέλ. Έτσι συνήθιζε να τον μεταχειρίζεται σαν μια ενοχλητική και κάπως βρώμικη παλιατσαρία. Αλλά το σημαντικότερο, είχε την πρόθεση να εισαγάγει στην υπηρεσία του μεταρρυθμίσεις μεγάλης εμβέλειας, που ήταν ό,τι έπρεπε για να ταράξουν την ηρεμία του υφισταμένου του. Εδώ και είκοσι χρόνια ο Ντιτιγέλ άρχιζε τις επιστολές του με τον ακόλουθο τύπο: «Αναφερόμενος εις την με ημερομηνίαν τόσο τρέχοντος επιστολήν σας και, προς  υπόμνησιν, εις την προηγουμένην ανταλλαγήν επιστολών, λαμβάνω την τιμήν να σας πληροφορήσω…» -τύπο τον οποίο ο Λεκιγέ θέλησε να αντικαταστήσει με έναν άλλο σε στυλ πιο αμερικάνικο: «Απαντώντας στο γράμμα σας  της τόσο…, σας πληροφορώ…». Ο Ντιτιγέλ δεν μπόρεσε να προσαρμοστεί σ’αυτούς τους επιστολικούς τρόπους. Χωρίς να το θέλει επανερχόταν στο παραδοσιακό στυλ, με μια μηχανιστική εμμονή που έκανε την εχθρότητα του υποδιευθυντή να αυξάνεται. Η ατμόσφαιρα στο Υπουργείο Καταστίχων του φαινόταν σχεδόν βαριά. Το πρωί πήγαινε στη δουλειά ανήσυχος και το βράδυ στο κρεβάτι τού συνέβαινε αρκετά συχνά να βυθίζεται σε σκέψεις επι ένα ολόκληρο τέταρτο πριν να τον πάρει ο ύπνος.

Αποκαρδιωμένος απ’αυτή την οπισθοδρομική νοοτροπία, που έβαζε σε κίνδυνο τις μεταρρυθμίσεις του, ο κ. Λεκυγέ περιόρισε τον Ντιτιγέλ σ’ένα μισοσκότεινο δωματιάκι συνεχόμενο με το γραφείο του. Έμπαινε κανείς σ’αυτό από μια χαμηλή και στενή  πόρτα που έβγαζε στο διάδρομο και έφερε ακόμη με κεφαλαία γράμματα την επιγραφή «αποθήκη». Ο Ντιτιγέλ δέχτηκε καρτερικά αυτόν τον χωρίς προηγούμενο εξευτελισμό αλλά στο σπίτι του, όταν διάβαζε στην εφημερίδα για κάποιο αιματηρό επεισόδιο, έπιανε τον εαυτό του να ονειρεύεται ότι το θύμα ήταν ο κ. Λεκιγέ.

Μια μέρα ο υποδιευθυντής εισέβαλε στο δωματιάκι επισείοντας του μια επιστολή και βάλθηκε να γκαρίζει: -Ξαναγράψτε μου αυτή την πατσαβούρα! Ξαναγράψτε μου αυτή την ακατονόμαστη πατσαβούρα που ατιμάζει την υπηρεσία μου!

Ο Ντιτιγέλ θέλησε να διαμαρτυρηθεί αλλά ο κ. Λεκιγέ με φωνή βροντώδη τον αντιμετώπισε σαν ένα τεμπέλη ρουτίνας και, πριν φύγει ,τσαλάκωσε το γράμμα και του το πέταξε στα μούτρα. Ο Ντιτιγέλ ήταν άνθρωπος μετριόφρων αλλά περήφανος. Όταν έμεινε μόνος στο γραφειάκι του ένιωσε να του ανεβαίνει λίγο η θερμοκρασία και ξαφνικά να τον αναστατώνει μια έμπνευση. Άφησε το κάθισμα και μπήκε μέσα στον τοίχο που χώριζε το γραφείο του με το γραφείο του υποδιευθυντή, αλλά μπήκε προσεχτικά έτσι, ώστε από την άλλη μεριά να βγαίνει μόνο το κεφάλι του. Ο Λεκιγέ καθόταν στο γραφείο του και μετακινούσε νευρικά ένα κόμμα στο κείμενο που ένας υπάλληλος του είχε υποβάλει για έγκριση, όταν άκουσε βήξιμο. Σηκώνοντας τα μάτια είχε μια υπερβολικά δυσάρεστη έκπληξη: το κεφάλι του Ντιτιγέλ κολλημένο στον τοίχο σαν κυνηγετικό τρόπαιο. Μόνο που αυτό το κεφάλι ήταν ζωντανό. Διαπερνώντας το λορνιόν, ένα βλέμμα όλο μίσος τον κάρφωνε. Και ακόμα καλύτερα, το κεφάλι άρχισε να μιλάει.

-Κύριε, είπε, είστε ένας αλήτης, ένας χοντράνθρωπος, ένας τσόγλανος.

Έντρομος, με το στόμα ανοιχτό, ο Λεκιγέ δεν μπορούσε να ξεκολλήσει τα μάτια  απ’αυτή την οπτασία. Τελικά τραβήχτηκε απ’ την πολυθρόνα του, και αναπηδώντας στο διάδρομο έτρεξε ως το γραφειάκι. Ο Ντιτιγέλ με τον κονδυλοφόρο στο χέρι βρισκόταν στη συνηθισμένη του θέση σε στάση ηρεμίας και μόχθου. Ο υποδιευθυντής τον κοίταξε για πολλή ώρα και, αφού ψιθύρισε κάποιες κουβέντες, ξαναγύρισε στο γραφείο του. Μόλις όμως κάθισε, το κεφάλι ξαναεμφανίστηκε επάνω στον τοίχο.

-Κύριε, είστε ένας αλήτης, ένας χοντράνθρωπος, ένα τσόγλανος.

Κατά τη διάρκεια μόνο αυτής της μέρας το φοβερό κεφάλι εμφανίστηκε είκοσι τρεις φορές πάνω στον τοίχο και τις επόμενες μέρες με την ίδια συχνότητα. Ο Ντιτιγέλ, που απέκτησε στο μεταξύ μια κάποια άνεση σ’αυτό το παιχνίδι, δεν αρκούνταν πια στο να βρίζει τον υποδιευθυντή. Εκτόξευε σκοτεινές απειλές, φωνάζοντας για παράδειγμα με μια υπόκωφη φωνή που διακόπτονταν από γέλια στ’αλήθεια δαιμονικά:

-Λυκάνθρωπος! Λυκάνθρωπος! Μια τρίχα λύκου!(γέλιο) Πλανιέται μια ανατριχίλα που βγάζει τα κέρατα απ΄ όλες τις κουκουβάγιες!(γέλιο)

Ακούγοντάς τες ο καημένος ο υποδιευθυντής γινόταν όλο και πιο ωχρός, πνιγόταν όλο και περισσότερο, τα μαλλιά του του σηκώνονταν κάγκελο και στην πλάτη του κυλούσε φρικτός ιδρώτας επιθανάτιας αγωνίας. Την πρώτη μέρα αδυνάτισε μια λίβρα. Μέσα στη βδομάδα που ακολούθησε εκτός του ότι έλιωνε, απέκτησε τη συνήθεια να τρώει τη σούπα του με πηρούνι και να χαιρετάει στρατιωτικά τους αστυφύλακες. Στην αρχή της δεύτερης βδομάδας το Πρώτων βοηθειών τον πήγε σπίτι του και ύστερα τον μετέφερε στο νοσοκομείο.

Ο Ντιτιγέλ απαλλαγμένος απ’την τυραννία του κυρίου Λεκιγέ επανήλθε στους αγαπημένους του τύπους: «Αναφερόμενος …». Ωστόσο ήταν ανικανοποίητος. Κάτι τον πρόσταζε μέσα του, μια ανάγκη καινούρια, επιτακτική, που δεν ήταν άλλη από την ανάγκη να διαπερνάει τοίχους. Δίχως άλλο μπορούσε άνετα να το κάνει στο σπίτι του παραδείγματος χάριν, και το έκανε άλλωστε. Αλλά ο άνθρωπος που έχει λαμπρά χαρίσματα δεν μπορεί να ικανοποιηθεί για πολύ, όταν τα χρησιμοποιεί για πράγματα. μέτρια. Το να περνάει κανείς μέσα απ’τους τοίχους δεν συνιστά άλλωστε αυτοσκοπό αλλά το ξεκίνημα μιας περιπέτειας που επιζητεί μια συνέχεια, μια εξέλιξη και τελικά μια ανταμοιβή. Αυτό ο Ντιτιγέλ το κατάλαβε πολύ καλά. Ένιωθε μέσα του μια ανάγκη να διαχυθεί, μια αυξανόμενη επιθυμία πλήρωσης και ξεπεράσματος του εαυτού του και μια κάποια νοσταλγία σαν κάτι να τον καλούσε μέσα απ’τον τοίχο. Δυστυχώς του έλειπε ένας στόχος. Αναζήτησε την έμπνευσή του στην ανάγνωση της εφημερίδας, ιδίως στα πολιτικά και στα αθλητικά που του φαίνονταν αξιοσέβαστες δραστηριότητες, αλλά διαπιστώνοντας ότι δεν  πρόσφεραν τελικά καμιά διέξοδο σ’όσους είχαν την ικανότητά του, στράφηκε στα ψιλά που αποδείχτηκαν πιο συναρπαστικά.

Η πρώτη διάρρηξη στην οποία  επιδόθηκε ο Ντιτιγέλ έλαβε χώρα σε μια μεγάλη τράπεζα της δεξιάς όχθης. Αφού διέσχισε καμιά ντουζίνα τοίχους και χωρίσματα, διείσδυσε σε διάφορα χρηματοκιβώτια, γέμισε τις τσέπες του χαρτονομίσματα και πριν να αποχωρήσει, έβαλε με κόκκινη κιμωλία την υπογραφή του στην κλοπή, το ψευδώνυμο Λυκάνθρωπος, με μια μονοκοντυλιά που την επαύριο αναπαρήγαγαν όλες οι εφημερίδες.

Σε μια βδομάδα το όνομα Λυκάνθρωπος γνώρισε μια καταπληκτική δημοσιότητα. Η συμπάθεια του κοινού γι’αυτόν τον γοητευτικό διαρρήκτη, που τόσο όμορφα προκαλούσε την αστυνομία, ήταν ανεπιφύλακτη. Άφηνε τα σημάδια του κάθε βράδυ μ’ένα νέο κατόρθωμα είτε σε βάρος μιας τράπεζας είτε ενός κοσμηματοπωλείου είτε κάποιου πλούσιου ιδιώτη. Στο Παρίσι και στην επαρχία δεν υπήρχε γυναίκα έστω και λίγο ονειροπαρμένη που να μην έχει το διακαή πόθο να ανήκει ψυχή τε και σώματι στον τρομερό Λυκάνθρωπο. Μετά την κλοπή του περίφημου διαμαντιού του Μπουρντιγκαλά [η λατινική ονομασία του Μπορντό] και τη διάρρηξη της «Λαϊκής Πίστεως» που έγιναν την ίδια βδομάδα, ο ενθουσιασμός του πλήθους έφτασε στο παραλήρημα. Ο υπουργός Εσωτερικών υπέβαλε την παραίτησή του παρασύροντας στην πτώση του και τον υπουργό Καταστίχων. Ωστόσο ο Ντιτιγέλ, αν και ήταν πια ένας από τους πλουσιότερους ανθρώπους στο Παρίσι, βρισκόταν στο γραφείο πάντοτε στην ώρα του και έλεγαν ότι θα του δώσουν εύφημο μνεία. Το πρωί στο υπουργείο Καταστίχων ευχαριστιόταν να ακούει τα σχόλια των συναδέλφων του για τα κατορθώματά του της παραμονής.«Αυτός ο Λυκάνθρωπος, έλεγαν, είναι ένας φοβερός άνθρωπος, ένας υπεράνθρωπος, μια μεγαλοφυΐα.» Ο Ντιτιγέλ ακούγοντας τέτοιους επαίνους κοκκίνιζε από αιδημοσύνη και πίσω απ’το λορνιόν το βλέμμα του έλαμπε από συμπάθεια και ευγνωμοσύνη. Μια μέρα, αυτή η ατμόσφαιρα συμπάθειας τον έκανε να νιώσει τόση εμπιστοσύνη, που πίστεψε ότι δεν μπορούσε να φυλάξει για πολύ το μυστικό του. Με κάποια δόση συστολής κοίταξε τους συναδέλφους του μαζεμένους γύρω από μια εφημερίδα που αναφερόταν στη διάρρηξη της Τράπεζας της Γαλλίας και δήλωσε ταπεινά: «Ξέρετε, ο Λυκάνθρωπος είμαι εγώ.» Ένα γέλιο τρανταχτό και ασταμάτητο υποδέχτηκε την εκμυστήρευση του Ντιτιγέλ και του έδωσαν περιπαιχτικά το παρατσούκλι Λυκάνθρωπος. Το βράδυ την ώρα που άφηνε το υπουργείο, έγινε αντικείμενο ατέλειωτων αστεϊσμών εκ μέρους των συναδέλφων του και η ζωή του φαινόταν λιγότερο ωραία.

Mερικές μέρες αργότερα τον Λυκάνθρωπο τον τσίμπησε μια νυκτερινή περίπολος μέσα σ’ένα κοσμηματοπωλείο της οδού ντε λα Παι. Είχε βάλει την υπογραφή του πάνω στο ταμείο και  είχε αρχίσει να τραγουδάει ένα συμποτικό τραγούδι σπάζοντας διάφορες βιτρίνες με τη βοήθεια μιας κύλικας από χρυσό μασίφ. Του ήταν εύκολο να χωθεί μέσα σ’ένα τοίχο και να ξεφύγει, όλα όμως μας κάνουν να πιστέψουμε ότι ήθελε να συλληφθεί  και πιθανόν με μοναδικό σκοπό να καταπλήξει τους συναδέλφους του, που η δυσπιστία τους τον είχε ταπεινώσει. Πράγματι αυτοί έμειναν έκπληκτοι, όταν την άλλη μέρα οι εφημερίδες δημοσίευσαν τη φωτογραφία του Ντιτιγέλ στην πρώτη σελίδα. Το μετάνιωσαν πικρά που είχαν παραγνωρίσει το μεγαλοφυή συνάδελφο και, για να τον τιμήσουν, άφησαν μικρό υπογένειο. Μερικοί μάλιστα παρασυρμένοι από τύψεις ή θαυμασμό μπήκαν στον πειρασμό να βάλουν χέρι στο πορτοφόλι ή στο ρολόι της οικογένειας φίλων και γνωστών τους.

Αναμφίβολα μπορεί κανείς να οδηγηθεί στο συμπέρασμα ότι είναι δείγμα μεγάλης επιπολαιότητας, ανάξιας ενός εξαιρετικού ταλέντου, το να συλλαμβάνεσαι ηθελημένα για να καταπλήξεις κάποιους συναδέλφους. Η βούληση όμως ως φαινομενικό ελατήριο παίζει ασήμαντο ρόλο σε τέτοιου είδους προκαθορισμένες αποφάσεις. Παραιτούμενος ο Ντιτιγέλ από την ελευθερία, πίστευε ότι υποκύπτει σε μια αλαζονική επιθυμία εκδίκησης, ενώ στην πραγματικότητα υπάκουγε απλώς στο πεπρωμένο του. Ένας άνθρωπος που διαπερνάει τους τοίχους δεν μπορεί να έχει μια κάπως προχωρημένη σταδιοδρομία, αν δεν έχει δοκιμάσει, έστω μια φορά, τη φυλακή. Όταν ο Ντιτιγέλ μπήκε στις φυλακές υψίστης ασφαλείας της Σαντέ, είχε την εντύπωση ότι ήταν ο χαϊδεμένος της τύχης. Το πάχος των τοίχων ήταν γι’αυτόν αληθινό δώρο. Την επαύριο κιόλας της φυλάκισής του οι φύλακες ανακάλυψαν με έκπληξη ότι ο φυλακισμένος είχε καρφώσει ένα καρφί σ’ ένα τοίχο του κελιού του και είχε κρεμάσει ένα χρυσό ρολόι που ανήκε στο διευθυντή των φυλακών. Δεν μπόρεσε ή δεν θέλησε να αποκαλύψει πώς βρέθηκε το αντικείμενο στην κατοχή του. Το ρολόι επιστράφηκε στον ιδιοκτήτη του και την άλλη μέρα ξαναβρέθηκε στο προσκέφαλο του Λυκάνθρωπου μαζί με τον πρώτο τόμο των «Τριών σωματοφυλάκων» που τον είχε δανειστεί από τη βιβλιοθήκη του διευθυντή. Το προσωπικό των φυλακών ήταν στο πόδι. Εκτός αυτού οι φύλακες παραπονιούνταν ότι δέχονταν κλωτσιές στα οπίσθια που δεν μπορούσαν να εξηγήσουν την προέλευσή τους. Φαινόταν ότι οι τοίχοι δεν είχαν πια αυτιά αλλά πόδια. Ο Λυκάνθρωπος ήταν ήδη μια βδομάδα κρατούμενος, όταν ο διευθυντής μπαίνοντας το πρωί στο γραφείο του βρήκε πάνω στο τραπέζι του το ακόλουθο γράμμα:

«Κύριε διευθυντά. Αναφερόμενος στη συνομιλία μας της δεκάτης εβδόμης τρέχοντος και στις εγκυκλίους σας της δεκάτης πέμπτης Μαΐου του προηγουμένου έτους, λαμβάνω την τιμήν να σας γνωστοποιήσω ότι μόλις τελείωσα την ανάγνωση του δευτέρου τόμου των «Τριών σωματοφυλάκων» και σκοπεύω να δραπετεύσω αυτή τη νύχτα μεταξύ ενδεκάτης και εικοσιπέντε και ενδεκάτης και τριάντα. Σας παρακαλώ να δεχτείτε, κύριε Διευθυντά, την έκφραση του βαθυτάτου σεβασμού μου. Λυκάνθρωπος.»

Παρά τη στενή επιτήρηση ο Ντιτιγέλ δραπέτευσε στις εντεκάμισι η ώρα. Το νέο, μόλις μαθεύτηκε την άλλη μέρα, ξεσήκωσε παντού τεράστιο ενθουσιασμό. Ο Ντιτιγέλ ωστόσο, αφού πραγματοποίησε μια ακόμα διάρρηξη που του πρόσφερε το άκρον άωτο της δημοτικότητας, δεν πολυνοιαζόταν να κρυφτεί και κυκλοφορούσε στη Μονμάρτη χωρίς καμιά προφύλαξη. Τρεις μέρες μετά τη δραπέτευση συνελήφθη στην οδό Κολενκούρ στο «Καφέ του ονείρου», λίγο μετά το μεσημέρι ,ενώ έπινε με φίλους άσπρο κρασί.

Τον οδήγησαν στις ίδιες φυλακές και τον τριπλομαντάλωσαν σ’ένα σκιερό μπουντρούμι αλλά το ίδιο κιόλας βράδυ ο Λυκάνθρωπος διέφυγε και πήγε να πλαγιάσει στο διαμέρισμα του διευθυντή, στο δωμάτιο των ξένων. Το άλλο πρωί κατά τις εννιά χτύπησε για να του φέρει η καμαριέρα το πρωινό του και άφησε τους φύλακες να τον μαζέψουν απ’ το κρεβάτι χωρίς αντίσταση. Σοκαρισμένος ο διευθυντής τοποθέτησε ένα φρουρό στην πόρτα του μπουντρουμιού και διέταξε να του δίνουν μόνο ξερό ψωμί. Κατά το μεσημέρι ο φυλακισμένος γευμάτισε στο γειτονικό εστιατόριο και αφού ήπιε τον καφέ του, τηλεφώνησε στον διευθυντή.

-Εμπρός! Κύριε διευθυντά, είμαι αναστατωμένος. Πριν από λίγο ,τη στιγμή που έβγαινα, ξέχασα να πάρω το πορτοφόλι σας και έτσι στο εστιατόριο βρίσκομαι σε δύσκολη θέση. Αν έχετε την καλοσύνη, στείλτε κάποιον να τακτοποιήσει το λογαριασμό.

Ο διευθυντής έτρεξε αυτοπροσώπως και έφτασε μέχρι του σημείου να προφέρει απειλές και βρισιές. Ο Ντιτιγέλ που ένιωσε να θίγεται η περηφάνια του, δραπέτευσε την επόμενη νύχτα με σκοπό να μην ξαναγυρίσει. Αυτή τη φορά  ξύρισε για προφύλαξη το υπογένειο και αντικατέστησε το λορνιόν με γυαλιά από ταρταρούγα. Ένα αθλητικό κασκέτο και ένα κουστούμι καρώ με παντελόνι γκολφ ολοκλήρωσαν την αλλαγή του. Εγκαταστάθηκε σ’ ένα μικρό διαμέρισμα της λεωφόρου Ζινό, όπου είχε ήδη μεταφέρει πριν από την πρώτη σύλληψή του ένα μέρος από τα πράγματά του και τα αντικείμενα που αγαπούσε περισσότερο. Ο θόρυβος γύρω απ’το όνομά του είχε αρχίσει να τον κουράζει και από τότε που έμεινε στη φυλακή το να διαπερνά τους τοίχους τον άφηνε παγερά αδιάφορο. Και οι πιο χονδροί και οι πιο επιβλητικοί τοίχοι του φαίνονταν τώρα απλά παραβάν και ονειρευόταν να χωθεί στην καρδιά κάποιας ογκώδους πυραμίδας. Κι ενώ το σχέδιο για ένα ταξίδι στην Αίγυπτο ωρίμαζε μες στο μυαλό του, έκανε μια πολύ ήσυχη ζωή, μοιράζοντας το χρόνο του ανάμεσα στη συλλογή γραμματοσήμων, το σινεμά και σε μακριούς περιπάτους στη Μονμάρτη. Η μεταμόρφωσή του ήταν τόσο πλήρης, που, αγένειος και με γυαλιά ταρταρούγας, περνούσε δίπλα απ’τους καλύτερους φίλους του, χωρίς να τον αναγνωρίζουν. Μόνο ο ζωγράφος Ζεν Πωλ [πρόκειται για υπαρκτό πρόσωπο], που δεν του διέφευγε κι η παραμικρή αλλαγή στη φυσιογνωμία ενός παλιού κατοίκου της γειτονιάς, αναγνώρισε τελικά την αληθινή του ταυτότητα. Ένα πρωί που βρέθηκε πρόσωπο με πρόσωπο με τον Ντιτιγέλ στη γωνία της οδού Αμπρεβουάρ δεν μπόρεσε να κρατηθεί και του είπε σε βαριά αργκό:

-Τι βλέπω; Έβαλες τα ζιγκολίστικα για να την κάνεις στη μπατσαρία –που στην κοινή γλώσσα σημαίνει περίπου: «Βλέπω ότι μεταμφιέστηκες σε κομψευόμενο για να μπερδέψεις τους επιθεωρητές της Ασφάλειας».

-Α, μουρμούρισε ο Ντιτιγέλ, με αναγνώρισες!

Αναστατώθηκε και αποφάσισε να επισπεύσει το ταξίδι του για την Αίγυπτο. Το απόγευμα όμως της ίδιας μέρας ερωτεύθηκε μια ξανθιά καλλονή, που συνάντησε στην οδό Λεπίκ δύο φορές με διαφορά ενός τετάρτου. Ξέχασε αμέσως και τη συλλογή του και την Αίγυπτο και τις πυραμίδες. Από τη μεριά της η ξανθιά τον κοίταξε με πολύ ενδιαφέρον. Δεν υπάρχει τίποτα που να εξάπτει τόσο πολύ τη φαντασία των σημερινών γυναικών όσο τα παντελόνια γκολφ και ένα ζευγάρι γυαλιά από ταρταρούγα. Τους μυρίζουν κινηματογραφιστή και τις κάνει να ονειρεύονται δεξιώσεις και χολυγουντιανές νύχτες. Δυστυχώς, η κούκλα -ο Ντιτιγέλ πήρε πληροφορίες απ’ τον Ζεν Πωλ- ήταν παντρεμένη με έναν άξεστο ζηλιάρη. Αυτός ο καχύποπτος σύζυγος, που κατά τα άλλα ήταν πολύ αλανιάρης, την άφηνε μόνη της πάντα την ίδια ώρα, από τις δέκα το βράδυ ως τις τέσσερις το πρωί, αλλά πριν βγει, έπαιρνε τις προφυλάξεις του: τη διπλομαντάλωνε στην κάμαρά της και έκλεινε τα παραθυρόφυλλα με λουκέτο. Κατά τη διάρκεια της ημέρας την επιτηρούσε στενά, έφτανε μάλιστα στο σημείο να την παρακολουθεί στους δρόμους της Μονμάρτης.

-Συνέχεια στο αλληθώρισμα, να πούμε. Η χοντρανθρωπιά του κακούργου δεν  σηκώνει το χώσιμο στη ρεζεντά του.

Η προειδοποίηση όμως αυτή του Ζεν Πωλ το μόνο που πέτυχε ήταν να ερεθίσει τον Ντιτιγέλ. Την άλλη μέρα που διασταυρώθηκε με την νεαρή γυναίκα στην οδό Τολοζέ, τόλμησε να την ακολουθήσει ως μέσα στο γαλατάδικο και, ενώ εκείνη περίμενε τη σειρά της, της είπε ότι την αγαπούσε ευλαβώς, ότι τα ήξερε όλα, για τον κακό σύζυγο, την κλειδωμένη πόρτα και τα παραθυλόφυλλα, αλλά παρ’ όλα αυτά ότι το ίδιο κιόλας βράδυ θα ήταν στο δωμάτιό της. Η ξανθιά κοκκίνισε, το δοχείο με το γάλα έτρεμε στο χέρι της και με μάτια υγρά από τρυφερότητα έβγαλε έναν μικρό αναστεναγμό: «Αλίμονο, κύριε. Είναι αδύνατο».

Το βράδυ αυτής της λαμπρής μέρας, γύρω στις δέκα, ο Ντιτιγέλ παραφύλαγε στην οδό Νορβέν και πρόσεχε ένα γερό μαντρότοιχο πίσω απ’τον οποίο βρισκόταν ένα σπιτάκι του οποίου διέκρινε μόνο τον ανεμοδείχτη και την καμινάδα. Μια πόρτα άνοιξε σ’ αυτό τον μαντρότοιχο και ένας άντρας, αφού την κλείδωσε επιμελώς , κατηφόρισε προς τη λεωφόρο Ζινό. Ο Ντιτιγέλ περίμενε μέχρι που τον είδε να εξαφανίζεται πολύ μακριά στη στροφή της κατηφόρας και ύστερα μέτρησε ως το δέκα. Τότε όρμησε, μπήκε μέσα στον τοίχο με βήμα γοργό και διασχίζοντας γρήγορα τα εμπόδια, μπήκε στην κάμαρα της ωραίας έγκλειστης. Τον υποδέχτηκε με μέθη και αγαπήθηκαν μέχρι περασμένες μία.

Την άλλη μέρα ο Ντιτιγέλ είχε την ατυχία να υποφέρει από ισχυρούς πονοκεφάλους. Το πράγμα ήταν άνευ σημασίας και δεν θα έχανε γι’αυτό το ραντεβού του. Ωστόσο μια και κατά τύχη είχε ανακαλύψει κάτι κάψουλες σκορπισμένες στο βάθος ενός συρταριού, κατάπιε μία το πρωί και μία το απόγευμα. Το βράδυ ο πονοκέφαλος ήταν ανεκτός και η έξαρση τον έκανε να τον ξεχάσει. Η νεαρή γυναίκα τον περίμενε μ’όλη την ανυπομονησία που είχε δημιουργηθεί μέσα της από την ανάμνηση της προηγούμενης βραδιάς. Αυτό το βράδυ αγαπήθηκαν ως τις τρεις το πρωί. Φεύγοντας ο Ντιτιγέλ και, καθώς διέσχιζε τα χωρίσματα και τους τοίχους του σπιτιού, ένιωσε ένα ασυνήθιστο ξύσιμο στα λαγόνια και στους ώμους. Πίστεψε όμως ότι δεν χρειαζόταν να του δώσει σημασία. Άλλωστε μόνο όταν χώθηκε στον μαντρότοιχο, είχε καθαρά την αίσθηση μιας αντίστασης. Του φάνηκε ότι κινείται μέσα σε μια ύλη ακόμη ρευστή που έπηζε όμως και στερεοποιούνταν σε κάθε του προσπάθεια. Έχοντας χωθεί ολόκληρος μέσα στο πάχος του τοίχου, διαπίστωσε ότι δεν προχωρούσε πια και θυμήθηκε με τρόμο τις δύο κάψουλες που είχε πάρει μέσα στη μέρα. Αυτές οι κάψουλες που τις είχε περάσει για ασπιρίνες περιείχαν στην πραγματικότητα τη σκόνη τετρασθενούς πυρετίου που του είχε γράψει ο γιατρός την περασμένη χρονιά. Η ενέργεια του φαρμάκου, καθώς προστέθηκε και η υπερεργασία, εκδηλώθηκε ξαφνικά.

Ο Ντιτιγέλ βρισκόταν πετρωμένος στο εσωτερικό του τοίχου. Εκεί βρίσκεται ακόμη ενσωματωμένος στην πέτρα. Οι ξενύχτηδες που κατηφορίζουν την οδό Νορβέν την ώρα που η βουή του Παρισιού κοπάζει ακούν μια φωνή υπόκωφη, σαν να έρχεται απ’το υπερπέραν, και την περνούν για το παράπονο του ανέμου που φυσάει στα σταυροδρόμια  του λοφίσκου. Είναι ο Λυκάνθρωπος Ντιτιγέλ που θρηνεί το τέλος της ένδοξης σταδιοδρομίας του και νοσταλγεί τους τόσο σύντομους έρωτές του. Κάποιες χειμωνιάτικες νύχτες ο ζωγράφος Ζεν  Πωλ ξεκρεμάει την κιθάρα του και διακινδυνεύει να ταράξει την απόλυτη σιγή της οδού Νορβέν, για να παρηγορήσει μ’ένα τραγούδι τον φτωχό φυλακισμένο. Κι οι νότες πετώντας απ’ τα  κοκαλωμένα δάχτυλά του μπαίνουν στην καρδιά της πέτρας σαν μια σταλιά φεγγαρόφωτο.

1941

Η πλατεία Μαρσέλ Αιμέ στη Μονμάρτη. Πίσω δεξιά γλυπτό που παρουσιάζει τον άντρα που περνούσε μέσα από τους τοίχους.

Advertisements

153 Σχόλια to “Ο άνθρωπος που περνούσε μέσα απ’ τους τοίχους (διήγημα του Μαρσέλ Αιμέ)”

  1. Παναγιώτης Κ. said

    Από την Πέμπτη έως και την Κυριακή την βδομάδα που έρχεται, έχουμε τη 16η Διεθνή Έκθεση Βιβλίου στη Θεσσαλονίκη.
    Νικοκύρη θα βρεθείς στα μέρη μας;

  2. Α, η ιδιωτική μετάφραση που είχα αναφέρει τις προάλλες! Δημόσια πλέον 🙂 Την άλλη Κυριακή θα ακολουθήσει το δελτίο χρόνου;

  3. Γιάννης Ιατρού said

    Καλημέρα κι απ΄εδώ!

    Αν είναι καλή η ανάλυση, όλα γίνονται:

  4. Γς said

    Καλημέρα

    > Του συνέστησε εντατική υπερεργασία και την κατάποση σκόνης τετρασθενούς πυρετίου

    Καλή επιλογή του φανταστικού «πυρετίου» για το ανύπαρκτο επίσης pirette και δη tétravalente

    de poudre de pirette tétravalente

  5. Alexis said

    Καλημέρα.

    Το διάβασα μονορούφι και μου άρεσε.
    Διαβάζεται ευχάριστα και τόσο η ροή της αφήγησης όσο και το θέμα θυμίζουν έντονα παραμύθι.

    Τι είναι το λορνιόν; Δεν μεταφράζεται;

  6. λορνιόν: https://images.app.goo.gl/a7fbfohWZSo1TNt47

  7. sarant said

    Kαλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια!

    2 Θα ακολουθήσει, αλλά δεν ξέρω πότε.

    3 Α μπράβο

    5 Το λορνιόν είναι γυαλιά χωρίς μπράτσα, με μια λαβή.

  8. sarant said

    1 Παναγιώτη, θα είμαι στη Θεσσαλονίκη για την έκθεση. Μάλιστα μια μέρα των ημερών πιθανώς να υπογράφω και βιβλία. Εχω και μια ιδέα μήπως την Πέμπτη ή την Παρασκευή πεταχτώ στο Μοναστήρι να δω την καινούργια χώρα αλλά δεν ξέρω αν θα είναι εύκολο.

  9. Γιάννης Κουβάτσος said

    Πάρα πολύ διασκεδαστικό, θυμίζει ως προς την ιδέα τον «Αόρατο άνθρωπο» του Ουέλς, χωρίς το δραματικό στοιχείο, βέβαια. Έχει μεταφραστεί στα ελληνικά από τη Ρένα Χατχούτ, που διατήρησε το γαλλικό ψευδώνυμο, εις διπλούν μάλιστα :Γκαρού-Γκαρού.
    https://www.google.com/url?sa=t&source=web&rct=j&url=https://www.protoporia.gr/o-anthropos-poy-pernoyse-apo-toys-toichoys-p-32537.html&ved=2ahUKEwiks4_O74PiAhWJKVAKHQKgCXcQFjABegQIARAB&usg=AOvVaw3LAumhHS5eCZqhFUjAiSy2&cshid=1557041537701

  10. Γς said

    >είδε με πολύ κακό μάτι το λορνιόν και το μαύρο υπογένειο του Ντιτιγέλ

    lorgnon. Και πω ς έχω την εντύπωση πως το λέμε κάπως διαφορετικά στα ελληνικά. Μόνο που δεν μπορώ να το θυμηθώ

  11. Γιάννης Κουβάτσος said

    Σε μια άλλη μετάφραση, του Ντίνου Βατικιώτη, ο τίτλος του διηγήματος είναι «Ο τοιχοδιαπεραστής»:
    https://www.google.com/url?sa=t&source=web&rct=j&url=https://www.e-shop.gr/o-toixodiaperastis-p-BKS.0321146&ved=2ahUKEwiAvYnP8YPiAhVGKlAKHTQvA4sQFjABegQICRAB&usg=AOvVaw0dXmfiJ-P7LdK4RDw_orU1&cshid=1557042084075

  12. Λεύκιππος said

    Λίγο spooky στο τέλος. Αλλά όλο το προηγούμενο διαβαζεται με ενδιαφέρον.

  13. Γς said

    10:

    Δεν είχα δει τα Σχ 6 & 7 για το λορνιόν.

    Και ξαφνικά μου πέσαν τα γυαλιά προχτές. Και τα πάτησα κιόλας κατα λάθος.

    Και τι νομίζεται ότι βρήκα σκύβοντας;

    Lorgnons!

    Είχε σπάσει το ένα μπράτσο τους

  14. Καλημέρα κι από δω.

    Ωραίο το διήγημα, μου έλυσε και την απορία από που είχε εμπνευσθεί ο Ζίσκιντ το άρωμα, η δομή είναι ίδια , η ιδιότητα αλλάζει και η έκταση

    Στα μεταφραστικά ή έχω ξεχάσει τα ελληνικά μου ή η φρ’αση «Μερικοί μάλιστα παρασυρμένοι από τύψεις ή θαυμασμό μπήκαν στον πειρασμό να βάλουν χέρι στο πορτοφόλι ή στο ρολόι της οικογένειας φίλων και γνωστών τους» δεν βγάζει νόημα έτσι. Δεν νομίζω πως βάζουμε χέρι στο ρολόι, μάλλον εννοεί την επίδειξη που θα κάνανε οι συνάδελφοι του Ντιτιγέλ στην οικογένειά τους και τους γνωστούς τους, σαν κοντινοί του άνθρωποι κλέβανε κάτι από την φ’ημη του

  15. Alexis said

    #8: Εχω και μια ιδέα μήπως την Πέμπτη ή την Παρασκευή πεταχτώ στο Μοναστήρι να δω την καινούργια χώρα…

    Θαυμάσια ιδέα! Να πάρεις και τον Μπαρτζούδη μαζί! 🙂

  16. 10 Κι εγώ προσπαθούσα να θυμηθώ την άλλη ονομασία. Τη θυμήθηκα: φασαμαίν. Όχι ακριβώς ελληνική κι αυτή.
    https://images.app.goo.gl/a7fbfohWZSo1TNt47

  17. Γς said

    8:

    > Εχω και μια ιδέα μήπως την Πέμπτη ή την Παρασκευή πεταχτώ στο Μοναστήρι να δω την καινούργια χώρα

    Τι Μπίτολα τι Γευγελή.

    Τις οίδε;

    [παίζει και ωραίο μπριτζ. Δάσκαλος]

  18. Το λινκ που ήθελα να βάλω είναι αυτό: https://www.cnrtl.fr/definition/face-%C3%A0-main
    «πρόσωπο στο χέρι», καλό ε; Ενώ το λορνιόν, μπορεί να είναι φασαμαίν, μπορεί να είναι και πενς-νε (αυτό που γατζώνει στη μύτη: https://images.app.goo.gl/mDV6To8YJCD4GhJf9 – σαν του Τσέχοφ ας πούμε)
    https://www.cnrtl.fr/definition/lorgnon

  19. Γς said

    16:
    Ναι, ναι. Face-à-main

  20. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    Καλημέρα σας.

    Μοῦ ἄρεσε γιὰ τὴ λεπτή σάτιρα τῆς γραφειοκρατίας, ἀλλὰ καὶ γιὰ τὸ παιχνιδιάρικο ὕφος του.

    Δὲν μπορῶ νὰ κρίνω τὴν μετάφραση, ὡς πρὸς τὴν πιστότητά της, ἀλλὰ μοῦ ἄρεσε γιὰ τὴν ἁπλότητά της καὶ τὴ στρωτὴ ροή ποὺ βοηθᾶ τὴν ἀνάγνωση.

    @10. Γιάννη, φασαμέν τὸ λέμε στὰ ἑλληνικὰ τὸ λορνιόν. 🙂

  21. Γς said

    13:

    Θα μπορούσαν να είχαν γίνει και δύο μονόκλ

  22. gpointofview said

    # 14

    Ξαναβλέποντας την φράση «Μερικοί μάλιστα παρασυρμένοι από τύψεις ή θαυμασμό μπήκαν στον πειρασμό να βάλουν χέρι στο πορτοφόλι ή στο ρολόι της οικογένειας φίλων και γνωστών τους», το βάζω (το) χέρι στο πορτοφόλι σημαίνει πληρώνω, βάζω στο χέρι το πορτοφόλι σημαίνει το παίρνω, το αρπάζω , το κλέβω. Βάζω χέρι στο ρολόι μόνο σαν σεξουαλική διαστροφή μου ακούγεται.
    Δεν κοίταξα το γαλλικό κείμενο αλλά θυμάμαι πως montre εκτός από ρολόι ήταν και επίδειξη

  23. atheofobos said

  24. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    Μὲ πρόκανε ὁ Δύτης μὲ τὸ φασαμέν. Ἂς ὄψεται ἡ λεξοπρέσσα ποὺ δουλεύει μὲ κάρβουνο· ἀκόμα δὲν ἔχει βγάλει τὸ προηγούμενο σχόλιό μου. 🙂

  25. Παναγιώτης Κ. said

    Μια από τις ερωτήσεις που υποτίθεται ότι ελέγχουν την ευφυΐα των ανθρώπων.
    Οι Ίνκας βρήκαν ένα τρόπο για να διαπερνούν έναν τοίχο. Ποιος είναι;
    Η απάντηση: Εμπνεύστηκαν την…πόρτα. 🙂

  26. ΣΠ said

    Καλημέρα.

    Ναι, δεν θα το λέγαμε διήγημα επιστημονικής φαντασίας. Μάλλον διήγημα φαντασίας.

    Μπουρντιγκαλά [η λατινική ονομασία του Μπορντό]
    Εξ ου και ο βορδιγάλειος πολτός, το μίγμα με γαλαζόπετρα που χρησιμοποιείται για ψέκασμα.

  27. Ανδρέας Τ said

    Υπάρχει και ένα φιλμ του 1951 με τον Μπουρβίλ.Garou-garou le passe-muraille. Σκηνοθέτης Ζαν Μπουαγιέ με διαλόγους του Μισέλ Οντιάρ.

  28. ΣΠ said

    22
    Λέμε π.χ. «έβαλε χέρι στο ταμείο». Δες την σημασία 2ε από το ΛΚΝ:
    http://www.greek-language.gr/greekLang/modern_greek/tools/lexica/triantafyllides/search.html?lq=%CF%87%CE%AD%CF%81%CE%B9&dq=

  29. ΣΠ said

  30. katsoyannou said

    Δεν προλαβαίνω να διαβάσω τη μετάφραση τώρα, αλλά φαίνεται ενδιαφέρουσα. Το διήγημα έχει δημοσιευτεί σε συλλογή με τον ίδιο τίτλο (Le passe-muraille) και αν την μελετήσουμε ως σύνολο νομίζω ότι ναι, μπορεί να θεωρηθεί ΕΦ.

  31. Faltsos said

    Επειδή φαίνεται ότι ο Γς έβαλε φίλτρα να παγιδεύουν όποιο σχόλιο τολμά να διαφωνήσει μαζί του, επαναλαμβάνω το παγιδευμένο σχόλιο μου με άλλα λόγια κι αν κάποτε απελευθερωθεί το πρώτο θα συγχωρέσετε την επανάληψη.
    Δεν θεωρώ επιτυχημένη την απόδοση του «pirette» σε «πυρέτιο», γιατί η ηχητική ομοιότητα αφορά μόνο την ελληνική γλώσσα. Η κατασκευασμένη λέξη πυρέτιο παραπέμπει στο πυρίτιο, τετρασθενές χημικό στοιχείο (Si).
    Επειδή είναι απίθανο ο Μαρσέλ Αιμέ να ήξερε ελληνικά, αν ήθελε μια τέτοια συσχέτιση θα χρησιμοποιούσε για το φανταστικό του φάρμακο κάτι σαν silecium, αφού το πυρίτιο στα λατινικά και γαλλικά λέγεται silicium

  32. Γς said

    31:

    Δεν κατάλαβες!

    Είπα αυτό που είπα [στο Σχ. 5]¨

    >Καλή επιλογή του φανταστικού «πυρετίου» για το ανύπαρκτο επίσης pirette.

    Τελεία και παύλα.

    [Και εντελώς ακατανόητα αυτά που λες. Συγγνώμη]

  33. ΣΠ said

    Gpointofview, δες πόσο καλά μπορείς να πας σε αυτό το κουίζ:
    ΠΑΟΚ – Πρωταθλητής 2019: Πόσο καλά γνωρίζεις την πορεία προς τον τίτλο; (quiz)

  34. Νίκος Κ. said

    31: Είναι εξαιρετικά απίθανο να αγνοούσε ο Μαρσέλ Αιμέ την ελληνική λέξη για το στοιχείο «πυρίτιο» και να κατασκεύασε μια λέξη για ένα φανταστικό στοιχείο που κατά σύπτωση έχει σχεδόν ίδιο όνομα με το ελληνικό. Πολύ περισσότερο που το πυρίτιο είναι όντως τετρασθενές.

    Θεωρώ την απόδοση ως «πυρέτιο» εξαιρετικά πετυχημένη.

  35. Γς said

    32:

    Βιάστηκα να σου απαντήσω. Συγγνώμη.

    Το θέμα σηκώνει συζήτηση….
    Αλλά ας όψετε η δικιά μου που φωνάζει να φύγουμε.

    Είναι ανοιχτό σήμερα το εκπτωτικό χωριό και θέλει να γτο, λεηλατήσει…

    Τα λέμε.

    Ωραίο στρωτό κείμενο πάντως. Και στις δυο γλώσσες.
    Μπράβο στο Νικοκύρη και την μεταφράστρια

  36. Γς said

    34:

    Ακριβώς

  37. ΣΠ said

    Στην πρώτη πρόταση του διηγήματος γράφει: «…είχε το μοναδικό χάρισμα να περνάει χωρίς πρόβλημα ανάμεσα απ’ τους τοίχους…». Το «ανάμεσα» δεν αποδίδει σωστά το νόημα.

  38. Γς said

    37:

    Ναι,
    de passer à travers les murs – να περνά μέσα απ τους τοίχους

    ΚΙ ακόμα εδώ είμαι [το γιουρούσι αν και αρχικά είχε αναβληθεί τώρα ξεκινάει]

  39. Avonidas said

    Καλησπέρα.

    Πολύ όμορφο το διήγημα 🙂 Δεν θα το χαρακτήριζα ΕΦ. Το κριτήριο για να χαρακτηριστεί κάτι ΕΦ είναι συνήθως το αν γίνεται κάποια απόπειρα να εξηγηθούν τα φανταστικά στοιχεία της ιστορίας με βάση τους φυσικούς νόμους (όπως τους καταλαβαίνουμε προς το παρόν ή βάσει κάποιας υποθετικής μελλοντικής φυσικής). Όταν τα φανταστικά στοιχεία χρησιμεύουν απλώς ως αφορμή για την ιστορία, θα έλεγα ότι έχουμε μαγικό ρεαλισμό – πόσο μάλλον που η φανταστική ικανότητα του Ντιτιγέλ προκαλεί στον κόσμο θαυμασμό και εκνευρισμό, αλλά όχι έκπληξη.

    To ενσωματωμένος στην πέτρα εγώ μάλλον θα το απέδιδα «εντοιχισμένος». Πώς είναι στο πρωτότυπο, emmuré?

    Το τέλος της ιστορίας μου θύμισε ένα επεισόδιο της σειράς ΕΦ Stargate, όπου οι πρωταγωνιστές μπορούν να ταξιδεύουν σε απομακρυσμένους πλανήτες μέσω ενός δικτύου από σκουληκότρυπες (τις «πύλες»). Σε κάποιον από αυτούς τους πλανήτες, οι κάτοικοι είναι άνθρωποι τόσο εξελιγμένοι που μπορούν να περνούν μέσα από τους τοίχους. Οπότε ακολουθεί ο εξής διάλογος ανάμεσα στη Δρα Σαμάνθα Κάρτερ και έναν εξωγήινο που μόλις πέρασε μέσα απ’ τον τοίχο:

    -Πώς το κάνεις αυτό;
    -Πολύ προσεκτικά! 😀

  40. Faltsos said

    4
    «Καλή επιλογή του φανταστικού «πυρετίου»»
    Δεν συμφωνώ γιατί στα ελληνικά παραπέμπει στο πυρίτιο, τετρασθενές χημικό στοιχείο (Si).
    Αν το έλεγε silecium θα συμφωνουσα αλλά το pirette είναι κάτι άλλο που δεν ξέρω αν σημαίνει ή αν θυμίζει κάτι στους Γάλλους.
    Εκτός αν ο Μαρσέλ Αιμέ ήξερε ελληνικά.

  41. Avonidas said

    Μια άλλη απορία που μου γεννήθηκε: τι ποιήματα, άραγε, να μας είχε αφήσει ο Καρυωτάκης αν μπορούσε να περνάει μέσα απ’ τους τοίχους;


    Οι υπάλληλοι όλοι λιώνουν και τελειώνουν
    στους μαύρους τοίχους και στα κεραμίδια

    😉

  42. Νέο Kid said

    Η Κίτυ Πράιντ των Χ-men περνάει μέσα από τοίχους.
    https://en.wikipedia.org/wiki/Kitty_Pryde

  43. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα!

    40 και πριν: Συμφωνώ με τον συνονόματό μου (34)

    39 Το γαλλικό λέει: Il y est encore à présent, incorporé à la pierre.
    Οπότε η μετάφραση στέκει.

    23-27 Ευχαριστούμε!

  44. ΧριστιανoΜπoλσεβίκoς said

    Εντοιχισμένος ζω για το κορίτσι αυτό….!

    Μου άρεσε το διήγημα, είμαι φαν των ιστοριών φαντασίας.

  45. Faltsos said

    32
    Πριν από το σχόλιο 31είχα γράψει άλλο σχόλιο με παρόμοιο περιεχόμενο το οποίο φαινόταν ότι περίμενε έγκριση. Τελικά δεν εμφανίστηκε ποτέ, χάθηκε στο υπερπέραν. Έτσι έχεις δίκιο ότι είναι ακατανόητα αυτά που γράφω εισαγωγικά, κάτι σαν πλάκα-πείραγμα, ότι εσύ προκάλεσες την εξαφάνιση του σχολίου. Συγνώμη αν ενόχλησα.
    Στο θέμα μας τώρα. Αν ο Μαρσέλ Αιμέ γνώριζε το στοιχείο πυρίτιο με την ελληνική του ονομασία έχετε δίκιο κι εσύ κι ο Νίκος Κ. (34). Το θεωρώ πάρα πολύ απίθανο, αλλά φυσικά δεν αποκλείεται.

  46. ΣΠ said

  47. Avonidas said

    Η Κίτυ Πράιντ των Χ-men περνάει μέσα από τοίχους.

    Το ίδιο κι ο Juggernaut. Μονο που ο τοίχος δεν ειναι πια εκει αφου περάσει. 😆

  48. Faltsos said

    Το 40 είναι που είχε σταλεί για ανάρτηση λίγο πριν τις 11 το πρωί. Εμφανίστηκε μετά από 3:30 ώρες περίπου!

  49. Κουτρούφι said

    Και εγώ είμαι επιφυλακτικός αν το pirette σχετίζεται με το πυρίτιο. Θα πρέπει να υπάρχει κάπου ανάλυση του διηγήματος.

  50. argyris446 said

    Reblogged στις worldtraveller70.

  51. Γιάννης Κουβάτσος said

    Πράγματι, δεν είναι διήγημα επιστημονικής φαντασίας, για τους λόγους που εξηγεί ο Αβονίδας. Αλλά δεν είναι και μαγικός ρεαλισμός, αφού ένα από τα χαρακτηριστικά στοιχεία του μαγικού ρεαλισμόύ είναι η ανάδειξη του μη πραγματικού ή αλλόκοτου ως κάτι καθημερινό και κοινό. Στο εν λόγω διήγημα, ο πρωταγωνιστής ξαφνιάζεται με αυτό που του συμβαίνει και πάει στον γιατρό, ο προϊστάμενός του δεν πιστεύει στα μάτια του και τελικά τρελαίνεται, ενώ ο υπόλοιπος κόσμος θαυμάζει τον επιτήδειο κλέφτη, αλλά αγνοεί πώς τα καταφέρνει και χώνεται ακόμη και σε απόρθητα θησαυροφυλάκια, εξ ου και ο θαυμασμός. Οι αρχές, δε, αν είχαν υποψιαστεί αυτή του την εξωπραγματική ιδιότητα, θα τον αλυσσόδεναν μέσα στη φυλακή. Άρα μάλλον δεν είναι προδρομικό διήγημα μαγικού ρεαλισμού, αλλά φαντασίας.

  52. Μαρία said

    49
    Η λέξη όπως βάβαια και το φάρμακο 🙂 είναι επινόηση του Αιμέ.

  53. Λ said

    Μου θυμίζει λίγο τον Μπουλγκάκοβ, τη διαβολιάδα ιδίως

  54. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Μου άρεσε, πάρα μα πάρα πολύ! Υπέροχο να πω και που έγινε άγαλμα, μάλλον την ομορφιά της ιδέας του συγγραφέα υπογραμμίζει.
    Και σκέτο διήγημα χωρίς άλλο χαρακτηρισμό, ανάμεσα σ΄αλλα να το διάβαζα, δε θα σημείωνα διαφορά. Η υπερβατικότητα εδώ, νομίζω μπορεί να λειτουργήσει σαν αλληγορία. Σαν υποθετική πραγμάτωση μύχιων σκέψεων και πόθων.
    Εμένα με πήγε στα Διηγήματα της Ανατολής της Μαργκερίτ Γιουρσενάρ και ειδικότερα το «Πώς σώθηκε ο ζωγράφος ο Βανγκ Φο »
    Ευχαριστούμε και το Νικοκύρη και τη μεταφράστρια. Με κάλυψε η μετάφραση αλλά καθώς μ΄άρεσε θα διαβάσω και των άλλων που παρατέθηκαν.
    Ο ερωτευμένος έμεινε χτισμένος! Τυχερός από μιαν άποψη. Δεν πρόλαβε να γεράσει ούτ΄αυτός ουτε ο έρωτάς του. 🙂

  55. Avonidas said

    Στο εν λόγω διήγημα, ο πρωταγωνιστής ξαφνιάζεται με αυτό που του συμβαίνει και πάει στον γιατρό

    Δεν ξαφνιαζεται, όμως, ο γιατρός, που του γραφει φάρμακο σαν να ‘χε καούρες και τον στελνει σπιτι του. Αν κατι τετοιο συνέβαινε στ’ αλήθεια, δεν θα προλάβαιναν να τον αλυσοδεσουν στη φυλακή, θα τον ειχαν βαλει κατω απο 10 μικροσκοπια και θα τον μελετούσαν.

    Κι υστερα οι συνάδελφοί του, δυσπιστούν οτι αυτός, ένας πληκτικός γραφιάς, θα μπορουσε να ειναι ο θρυλικός Λυκάνθρωπος, αλλά δεν απορούν πώς μπορεί ενας ανθρωπος γενικά να περνάει μέσα από τοίχους.

    Οι αντιδράσεις τους μου θυμίζουν τον Γκρέγκορ Σαμσα στη Μεταμόρφωση, που η εγνοια του ειναι κυριως να μην αργησει στη δουλειά. Ή πολλές απο τις ταινίες του Γουντυ Αλλεν, π.χ. εκει που η μητερα του εμφανίζεται σαν ενα τεραστιο προσωπο στον ουρανό και του κανει παρατηρήσεις.

  56. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Προσφυές το πυρέτιο να θυμίζει πυρίτιο και τετρασθενές να θυμίζει το εξασθενές (χρώμιο).
    Κατά την «αρρώστια» και το «φάρμακο» ! 🙂

    >>>> συνέβαινε αρκετά συχνά να βυθίζεται σε σκέψεις επί ένα ολόκληρο τέταρτο πριν να τον πάρει ο ύπνος.
    Ωραίες μπηχτές (έχει κι άλλες πιο πριν) για το ποιόν των Δ.Υ. όπως παραδοσιακά περιγράφονται 🙂

  57. Μαρία said

    Το οτι το γλυπτό είναι του γνωστού σε όλα τα λυκόπουλα Ζαν Μαρέ το είπαμε;

  58. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    3, 23
    Γιατί οι τοίχοι έχουν (όχι μόνο) αυτιά (και κεφάλια και χέρια και πόδια) 🙂

    >>το πρωτότυπο είναι εδώ.
    Σ΄εμένα δεν ανοίγει, αλλά δνπρζ 🙂

  59. sarant said

    48 Το σχόλιό σου εκείνο το είχε πιάσει η σπαμοπαγίδα και το ελευθέρωσα οπότε του άλλαξα χρονοσήμανση για να μη χαλάσει την αρίθμηση

  60. ΜΙΚ_ΙΟΣ said

    Πολύ ωραίο! Φαντασίας, αλλά δημιουργικής…

    – Αμέσως μετά το «τετρασθενές πυρέτιον» ακολουθεί η εξίσου ανύπαρκτη «ορμόνη κενταύρου» (αυτή κι αν είναι!!). Πράγμα που ενισχύει καταλυτικά την άποψη ότι πυρέτιον ≠ (διάφορον, το γράφω γιατί δεν ξέρω αν βγει το σύμβολο…) πυριτίου.

    – Τι σημαίνει ακριβώς η έκφραση: «βγάζει τα κέρατα απ΄ όλες τις κουκουβάγιες!»; Προκύπτει κάπως από τα συμφραζόμενα, αλλά με ποια ελληνική θα την αντιστοιχούσαμε; (Δεν την έχω ακούσει ποτέ εντός Ελλάδος…)

    ΥΓ. Χρόνια πολλά στις Θωμαΐδες, Ειρήνες, Ρένες, κ.τ.ό. αλλά και στους Θωμάδες και Ειρηναίους!

  61. Νίκος Κ. said

    45, 49: Μετά από κάποιο ψάξιμο (εννοείται του επιτελείου 🙂 ) κατάφερα να βρω το ακόλουθο:

    On the manufacture of French articles of perfumery
    [From the Dictionnaire Technologique, Tranlated for the Technological Repository]
    Journal of the Franklin Institute, Volume 8, Issue 5, November 1829, Pages 295-302
    https://docdro.id/lUeP11k

    Balsamic Water
    18 litres of spirit of three-sixths.

    12 pounds of the roots of pirette.
    12 pounds of fine cinnamon

    Το πυρίτιο ανακαλύφθηκε το 1808. Αναρωτιέμαι μήπως κάποια στιγμή είχε εμφανιστεί (περιθωριακά) το (ελληνικής ρίζας; ) pirette

  62. Πέπε said

    Ωραιότατο διήγημα.

    Δεν ξέρω τι μπορεί ν’ αλλάζει αν το διαβάσει κανείς μαζί με τα υπόλοιπα της συλλογής, αλλά από μόνο του δεν είναι επιστημονική φαντασία: πρώτον, γιατί είναι απλώς χιουμοριστικό (το λες και παρωδία επιστημονικής φαντασίας), και δεύτερον γιατί δεν εμπλέκεται καμία επιστήμη! Εκτός αν θεωρήσουμε την ιατρική διάγνωση ως επιστημονική πινελιά… -ε, δε νομίζω!

    Πιστεύω ότι κι η μετάφραση είναι καλή, γιατί διαβάζεται απρόσκοπτα και απολαυστικότατα. Το ζήτημα σχετικά με το «βάζω χέρι στο ρολόικλπ.» δε με προβλημάτισε στιγμή, αν και είχα διαβάσει από το πρωί τα σχετικά σχόλια χωρίς να καταλαβαίνω γρυ (θα συμφωνήσετε ότι η πρόταση, εκτός συμφραζομένου, είναι κάπως μυστήρια). Ούτε το λορνιόν, που ήξερα ότι είναι κάποιο είδος γυαλιών αλλά όχι ποιο ακριβώς είδος. Πάντως λορνιόν το ξέρω και στα ελληνικά.

    Μόνο λάθος:
    την κατάποση σκόνης τετρασθενούς πυρετίου, ένα μείγμα ριζάλευρου και ορμόνης κενταύρου > *ενός μείγματος*. Αφού σχολιάστηκε διά μακρούτσικων το πυρέτιο, απορώ πως δε βρέθηκε ένας συνταξιούχος μπολσεβίκος να κάνει το ομοιόπτωτο ομοιόπτωτο.

    Εύγε στην φίλη του ιστολογίου για τη μετάφραση. Ευχαριστούμε την ίδια και τον Νίκο για τη δημοσίευση.

    Εύγε επίσης στους Γάλλους που βρήκαν αυτό τον τρόπο να τιμήσουν τον συγγραφέα. Είναι κάτι που θα περίμενε κανείς ίσως από Άγγλους περισσότερο (το ξέρετε ότι στην οδό Μπέικερ υπάρχει κάπου ένα σπίτι με αριθμό 221B, τη δ/νση του Σέρλοκ Χολμς, τη στιγμή που τα νούμερα των διπλανών σπιτιών είναι άσχετα καθώς κανονικά δεν υπάρχει 221B σ’ εκείνο τον δρόμο; Και βέβαια είναι του μουσείο Σέρλοκ Χολμς εκεί).

  63. Jane said

    Πολύ ωραίο διήγημα, το διάβασα μονορούφι.
    Επειδή μ’ αρέσει η επιστημονική φαντασία κι έχω διαβάσει κάμποσα έργα, θεωρώ πως το συγκεκριμένο δεν ανήκει στο είδος, αν και διαθέτει το εξωπραγματικό στοιχείο.
    Η επιστημονική φαντασία έχει ως βασικό συστατικό την τεχνολογία και τις φουτουριστικές αναφορές, που εδώ λείπουν.
    Είναι απλά ένα διήγημα φαντασίας λοιπόν αλλά πολύ καλογραμμένο και το σκωπτικό στοιχείο το κάνει ευκολοδιάβαστο.
    Ευχαριστούμε , κ. Σαραντάκο.

  64. Ήρθε κι ο Χάρρυ Πόττερ μετά.

  65. 64 Ποιος Χάρρυ Πότερ; 🙂

  66. sarant said

    60 Aυτό το σημείο το άλλαξα εγώ, η φίλη το είχε «…που δεν αφήνει κέρατο σ’όλες τις κουκουβάγιες!»
    Το γαλλικό είναι: Il rôde un frisson à décorner tous les hiboux
    Ούτως ή άλλως, αν το καταλαβαίνω καλά δηλαδή, το κείμενο είναι παράλογο επίτηδες διότι οι κουκουβάγιες δεν έχουν κέρατα ώστε να τους τα βγάλει (decorner) η ανατριχίλα.

    62 Αυτό με την «παρενθετική ακλισιά» (ένα μείγμα αντί ενός μείγματος) και σκέφτηκα αν θα το άλλαζα ή όχι και τελικά δεν το άλλαξα. Που σημαίνει: γερνάω.

  67. Νέο Kid said

    Το κεντρικό στοιχείο του Matter Penetration θα μπορούσε να θεωρηθεί επαρκές «επιστημονικό» στοιχείο για να θεωρηθεί Sci-fi…
    http://www.sf-encyclopedia.com/entry/matter_penetration
    O Μαρσέλ Αϊμέ έχει λήμμα στην εγκυκλοαίδεια με την κριτική βέβαια παρατήρηση : «not generally thought of as a contributor to the sf field»
    http://www.sf-encyclopedia.com/entry/ayme_marcel

  68. sarant said

    67 Ωραίο λινκ Κιντ!

  69. Πέπε said

    66
    Στη θέση σου, να πω την αλήθεια, δε θα σκεφτόμουν ν’ αλλάξω τίποτε.

    Στα σχόλια που δεν είχα διαβάσει το πρωί βλέπω κάποια πράγματα που είτε δεν είχα παρατηρήσει, είτε τα σκέφτηκα αγνοώντας ότι κάποιος τα ‘χει ήδη πει καλύτερα.

    Χαρακτηριστκό πραάδειγμα της πρώτης περίπτωσης το «περνούσε ανάμεσα από τους τοίχους»: πράγματι, θυμίζει γαλλική σκέψη (ή και αγγλική ακόμη) με ελληνικές λέξεις. Ντάξει, δεν τρέχει τίποτα. Οι επαγγελματίες μεταφραστές έχουν και επιμελητή (ιδανικά τουλάχιστον).

    Της δεύτερης: η αιτιολογία του Αβονίδα στο γιατί δεν το θεωρεί επιστημονικής φαντασίας. Εδώ να σχολιάσω ότι η απάθεια του γιατρού, λες και όποιος έχει πρόβλημα σ’ εκείνη την παρειά περνάει πάντοτε μέσα από τους τοίχους, είναι όντως στοιχείο που θυμίζει μαγικό ρεαλισμό. Ακόμη, θα έλεγα, και η φυσικότητα με την οποία ο ήρωας, ο συγγραφέας και ο γιατρός το βλέπουν σαν πρόβλημα και όχι σαν οτιδήποτε άλλο. Αλλά όλο μαζί όχι, δε θα το έλεγα μαγικό ρεαλισμό. Άλλωστε, δεν προκύπτει ξεκάθαρα ότι, όσο έκανε τις διαρρήξεις του ασύλληπτος, ο κόσμος ήξερε ότι περνάει μέσα από τοίχους. (Με την προετοιμασία που μας έχει γίνει, μπορούμε να υποθέσουμε ότι αν το μάθαιναν θα ξεφούσκωνε όλος ο ενθουσιασμός τους και θα έλεγαν «α, αυτό ήτανε; σιγά…».)

    Και τι έχουμε να σχολιάσουμε για την καθολικά αυθόρμητη συμπάθεια και θαυμασμό του κόσμου για τον δαιμόνιο διαρρήκτη; Την οποία και πάλι ο συγγραφέας θεωρεί εντελώς περιττό να σχολιάσει, σαν να ήταν ό,τι πιο προβλέψιμο. Δε λέω, και στην πραγματικότητα συμβαίνουν αυτά καμιά φορά, αλλά όχι σε τόσο απόλυτο βαθμό – εδώ δείχνει να βρισκόμαστε σ’ έναν κόσμο με τελείως διαφορετικές ορισμένες αξίες από τις δικές μας (ενώ άλλες όχι!!).

    Βασικά πρόκειται για ένα διήγημα λοξού, ανατρεπτικού (και ευφυέστατου) χιούμορ.

  70. ΣΠ said

    62, 66
    Εξαρτάται τι παραλείπεται και υπονοείται:

    την κατάποση σκόνης τετρασθενούς πυρετίου, δηλαδή ενός μείγματος ριζάλευρου και ορμόνης κενταύρου
    την κατάποση σκόνης τετρασθενούς πυρετίου, που είναι ένα μείγμα ριζάλευρου και ορμόνης κενταύρου

  71. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    60 ΜΙΚ-ΙΟΣ >>«ορμόνη κενταύρου» (αυτή κι αν είναι!!).
    Έλα δα! η ορμόνη κενταύρου;; ΄ντάξει όλοι την ξέρουμε και μας μπέρδεψε το πυρέτιο και το τετρασθενές ! 🙂
    Γέλασα όταν διάβασα «ορμόνη …κενταύρου» αλλά μετά το ξέχασα και μου μειναν τ΄άλλα αλχημικά να σχολιάσω στο τέλος 🙂

    62 Πέπε το λορνιόν κι εμένα μου ήταν γνωστό, από τη λογοτεχνία το θυμόμουν (κι όχι μια φορά) αλλά είναι και στο Ρίτσο κάνει ρίμα, κανονιών-λορνιόν, στο ποίημα Γερμανία*/ Συλλογή «Τρακτέρ» 1934
    ….
    Ω Γερμανία, Γερμανία, διαμάντι αστραφτερό
    στης γης το διάδημα έφεγγες, του πνεύματος κοιτίδα,
    σου δινε ο Βάγκνερ το ρυθμό κι ο Γκαίτε το φτερό
    κ’ έπαιζε στο πελεκητό σου πρίσμα η νύχτα ακτίδα.
    ….
    Τώρα, σ’ ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης κλειστή,
    η ζωή με τραγική σιωπή τα σίδερα δαγκώνει˙
    στα έντρομα βλέμματα το φως έχει απαγχονιστεί
    κ’ εξαρθρωμένοι δέθηκαν στην πλάτη πίσω οι αγκώνοι.

    Είσαι οπλοστάσιο απέραντο κ οι μπούκες κανονιών
    σαν ουρανίσκοι χαοτικοί διψούν τη γεύση αιμάτων
    ο ιμπεριαλισμός χοντρός με τα χρυσά λορνιόν
    του εργάτη βλέπει την καρδιά μεταλλουργείο χρημάτων.

    *με αφορμή τη δίκη για τον εμπρησμό του Ράϊχσταγκ

  72. mitsos said

    Καλησπέρα
    Όμορφο το διήγημα , κυλάει ευχάριστα.
    Ευχαριστώ και τον Νίκο ( για την επιλογή ) και την Παρισιάνα φίλη του ιστολόγιου ( για την προσφορά της μετάφρασης )

    Τώρα , για να γκρινιάξω και λίγο με το εύρημα, το πως γίνετιαι ο τύπος να περνά τόσο άνετα από τους τοίχους και να το ανακαλύπτει ενήλικας πια… μόνο ο συγγραφέας το ξέρει.
    Εντάξει πες ότι δεν ίσχυε για πατώματα οροοφων αλλά μόνο για κατακόρυφους τοίχους. Δεν μπορεί όμως να μην στηρίχθηκε σε τοίχο …Τέλος πάντων ποιητική αδεία … Ας μείνουμε στο έξυπνο εύρημα που στο κάτω κάτω εξασφάλισε μια πολύ ενδιαφέρουσα τροπή στην μονότονη ζωή ενός υπαλλήλου Καταστίχων (!?)

    Από την άλλη ο Καρυωτάκης ( στην Πρέβεχα όχι στο Παρίσι , έχει τη σημασία του ) , άφησε τους τοίχους για να χτυπιούνται οι κάργιες.
    Από την άλλη στο πεζό του «ο καλός υπάλληλος» δεν τραβούσε μόνο εκείνη την μολυβιά ( ουρά) έξω από την τελευταία στήλη ( και από το περιθώριο ) αλλά η τάση φυγής έφτανε σε εκείνι το πέμπτο ποτήρι στην ταβέρνα …

    Καλό βράδυ σε όλους σας

  73. ΣΠ said

    72
    Την ικανότητα να περνάει μέσα από τοίχους δεν την είχε εκ γενετής. Την απέκτησε από μια «ελικοειδή σκλήρυνση της στραγγαλιστικής παρειάς του θυρεοειδούς».

  74. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    73. και με δυο καψουλες τετρασθενούς πυρετίου με ρυζάλευρο και υγρό από τα κενταυρίδια, του πέρασε και …το πετρωμένον φυγείν αδύνατον 🙂

    9
    Le film s’intitule précisément «Garou-Garou, le passe-muraille» réalisé en 1951 par Jean Boyer. Inspiré de la nouvelle «Le passe-muraille» de Marcel Aymé (publiée en 1943).

  75. Γιάννης Κουβάτσος said

    69: Νομίζω, Πέπε, πως ο κόσμος βλέπει ανέκαθεν με συμπάθεια τους αριστοτέχνες απατεώνες που δεν χρησιμοποιούν βία και κλέβουν αποκλειστικά πλούσιους. Τους Αρσέν Λουπέν, ας πούμε, για να φέρουμε ένα παράδειγμα από τη λογοτεχνία. Βρε τον μπαγάσα, πώς τους την έφερε πάλι, πολύ μάγκας! 😊

  76. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    74 φτου αντί του δεύτερου, ήθελα να βάλω αυτό -πιο «χορταστικό» αν και όχι όλο
    στο 4:40 περίπου ξεκινά η ιατρική εξέταση μετά πάσης σοβαρότητος 🙂

  77. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα σχόλια, τις ταινίες και τα άλλα.

    Δεν πρόσεξα να σχολιάστηκε το ότι το διήγημα γράφεται με τη Γαλλία καταχτημένη.

  78. Πέπε said

    @75:
    Συμβαίνει, όντως, Γιάννη, αλλά ποτέ δεν είναι κάτι τόσο αναμενόμενο (το να συμβεί μάλιστα καθολικά) ώστε να περάσει ασχολίαστο. Επί ληστοκρατίας, λ.χ., ναι μεν πολύς κόσμος αγαπούσε τους ληστές, τους θαύμαζε, τους προστάτευε, αλλά αυτό καυτηριαζόταν από τις εφημερίδες.

    @70:
    Όχι, ΣΠ, δεν εξαρτάται. Το «που είναι» δεν μπορεί να παραλειφθεί αφήνοντας κατά τα άλλα απείραχτη τη σύνταξη:

    Επισκέφτηκε τον Χ, που ήταν ο καλύτερος γιατρός του Παρισιού.
    Επισκέφτηκε τον Χ, ο καλύτερος γιατρός του Παρισιού.

    Πάει;
    Δεν πάει!

  79. ΣΠ said

    Έχουν γυριστεί οι εξής ταινίες βασισμένες στο διήγημα:
    Τρεις γαλλικές
    Le passe-muraille (1951)
    Le passe-muraille (1977)
    Le passe-muraille (2016)
    Μία γερμανική
    Ein Mann geht durch die Wand (1959)
    Μία ρωσική
    Поцелуй сквозь стену (2011)
    Μία ταϊβανέζικη
    Chuan qiang ren (2007)

  80. Πουλ-πουλ said

    Πρόκειται για ένα σαρκαστικό διήγημα με οξύμωρο πικρό τέλος. Σαρκαστικό, γιατί ποιός δεν θα ήθελε να μπορεί να βρίζει ατιμώρητα τους από πάνω. Και οξύμωρο, γιατί η αναπάντεχη θεραπεία αποδεικνύεται τόσο αποτελεσματική, ώστε να σκοτώσει τελικά τον ήρωα.

  81. sarant said

    79 Μωρέ μπράβο!

  82. Τελείωσε το φετεινό πρωτάθλημα όπου ο ΠΑΟΚ πέτυχε τα εξής :

    Τερμάτισε πρώτος παρότι ο ΟΣΦΠ έπαιζε την καλύτερη μπάλλα

    Τερμάτισε ΑΗΤΤΗΤΟΣ παρότι ο ΟΣΦΠ έπαιζε την καλύτερη μπάλλα ( μόνο ο ΠΑΟ το είχε πετύχει ως τώρα)

    Εκανε νέο ρεκόρ βαθμών παρότι ο ΟΣΦΠ έπαιζε την καλύτερη μπάλλα (το παλιό είχε ο ΠΑΟ )

    Εβαλε γκολ σε ΟΛΑ τα παιχνίδια παρότι ο ΟΣΦΠ που έπαιζε την καλύτερη μπάλλα έβαλε 3 περισσότερα. Αυτό είναι κανούργιο ρεκόρ

    Παρότι έφαγε μόνο 14 γκολ δεν είχε την καλύτερη άμυνα γιατί παρότι ο ΟΣΦΠ που έπαιζε την καλύτερη μπάλλα έφαγε μεν 17 αλλά τα τρία ήταν αυτογκόλ !!!

  83. Alexis said

    #75: Ας μην ξεχνάμε και όλη τη σχετική μυθολογία που έχει αναπτυχθεί από το κινηματογράφο με ήρωες αριστοτέχνες ληστές που έκαναν το «μεγάλο κόλπο» παραβιάζοντας όλα τα μέτρα ασφαλείας κλπ. κλπ.
    Ένα μόνο από τα πολλά παραδείγματα εδώ:

  84. Avonidas said

    Νομίζω, Πέπε, πως ο κόσμος βλέπει ανέκαθεν με συμπάθεια τους αριστοτέχνες απατεώνες που δεν χρησιμοποιούν βία και κλέβουν αποκλειστικά πλούσιους

    Πράγματι, οι Μπονυ και Κλάιντ, για παράδειγμα, ειχαν ηρωοποιηθεί στα ματια πολλων τον καιρο της Ύφεσης. Ή μαλλον, ηρωοποιηθηκε η σκανδαλοθηρικη εικονα που ειχε πλασει ο τυπος για τη δραση τους ως αδίστακτων ληστών τραπεζών, σε μεγάλο βαθμό πλασματική (προτιμούσαν να χτυπουν μικρες επιχειρήσεις).

  85. Avonidas said

    Κι οι αποδρασεις με αριστερο προσημο εχουν κι αυτές την απήχησή τους 😉

  86. loukretia50 said

    Πολύ καλή η γραφή του Μ.Αιμέ και ευτύχησε να έχει καλή μετάφραση. Ο Αιμέ έχει γράψει και σειρά ιστοριών για παιδιά « LES CONTES DU CHAT PERCHÉ» . Κυκλοφορούν μερικές σε pdf και έχουν γίνει καρτούν. Ένα αξιόλογο διήγημά του «Le proverbe” έγινε φιλμάκι ανιμέισον -και δε μπορώ να το βρω- σαρκάζει πολύ εύστοχα την επιμονή των αυταρχικών γονιών να καταπιέζουν τα παιδιά να αριστεύσουν, προκειμένου να ικανοποιήσουν δικά τους απωθημένα.

    80. Το τέλος ήταν πολύ πικρό, τραγικό θα έλεγα. Δυστυχώς ο ήρωας δεν πέθανε, καταδικάστηκε να κλειστεί σε μια φοβερή φυλακή, σα να τιμωρήθηκε για την τόση ελευθερία. Αν ζήσεις το όνειρο και τη χαρά της ζωής και χάσεις τα πάντα, κρατώντας μόνο την επίγνωση ότι η ζωή συνεχίζεται μόνο για τους άλλους, είναι χειρότερο από θάνατο. Θα προτιμούσα να πεθάνει ευτυχισμένος στην τελευταία διαδρομή.
    Υπουργείο Καταστίχων, γιατί να μην είναι Καταγραφών ή πιο ελεύθερα κάτι σαν Ληξιαρχείο, Υποθηκοφυλακείο?

    Κι ένα μικρό φιλάκι ανιμέισον για το πόσο ίδια, άχρωμη και ρουτινιάρικη μπορεί να καταντήσει η ζωή και οι σχέσεις μας , ακόμα και με τα παιδιά μας.
    Alike https://youtu.be/kQjtK32mGJQ Short film

  87. Γιάννης Κουβάτσος said

    85: Να θυμηθούμε και την απόδραση του Παπακώστα με το ελικόπτερο. Ρε τον μπαγάσα κλπ. 😊

  88. Avonidas said

    Το σχολιασαν πολλοι ηδη, αλλα ηθελα να το πω κι εγω εδω και ωρα: η μετάφραση διαβάζεται αβιαστα και ρεει φυσικα, κι αυτό ειναι πολυ πολυ σπανιο – οχι μονο για «ερασιτεχνικες» μεταφρασεις, αλλα και για καμποσες επαγγελματικες. Για μια καλη μεταφραση, δεν αρκει να μην κανεις εννοιολογικα λαθη. Απαιτειται επισης να διατηρεις το υφος του κειμενου, το χρωμα του, την ατμοσφαιρα. Απο τη γραφειοκρατικη στριμάδα του κ. υποδιευθυντή ως την παρισινη αργκο του ζωγράφου, η μετάφραση δεν χανει ουτε μια στροφή ακολουθώντας το υφος του πρωτότυπου. Μπράβο!

  89. sarant said

    87 https://sarantakos.wordpress.com/2009/02/23/payet/

    88 Χαίρομαι που βρήκατε καλή τη μετάφραση της φίλης μου

  90. Πουλ-πουλ said

    82.
    Τώρα που τελείωσαν όλα ένα μεροληπτικό σχόλιο από έναν τρίτο, παναθηναϊκό και φανατικά αντιολυμπιακό.

    Για όποιον έχει παίξει το τόπι, είναι προφανές ότι ο ΟΣΦΠ έπαιζε την καλύτερη και αφελέστερη μπάλα. Διαθέτει στο κέντρο τον μακράν καλύτερο Έλληνα παίκτη, αλλά στην άμυνα ήταν αφελής. Αυτός ο Ποντένσε χαρακτηρίζει τον σημερινό ΟΣΦΠ, μια τριπλαδόρικη κουβαρίστρα που δεν βλέπει δίχτυα με τίποτα.

    Αντίθετα ο ΠΑΟΚ – οι ξένοι παίκτες του για να είμαστε ακριβέστεροι-έδειξε τον αναγκαίο κυνισμό του πρωταθλητή. Νίκησε 2 φορές τον ΟΣΦΠ, απέβαλε το κόμπλεξ της θεσσαλονικιώτικης ομάδας με τη διάβαση των Τεμπών, και πήρε επάξια τον τίτλο, ως η καλύτερη ομάδα του πρωταθλήματος.

    Τα στατιστικά φίλε G άστα για το μπάσκετ.

  91. Γιάννης Κουβάτσος said

    89: Ναι μπράβο, Παλαιοκώστας, όχι Παπακώστας. Πώς ξέχασα το όνομα του εθνικού μας δραπέτη; 😊

  92. loukretia50 said

    «…που δεν αφήνει κέρατο σ’όλες τις κουκουβάγιες!»
    Γιατί ν΄αλλάξει η φράση ?
    Υπάρχουν πολλά είδη κι είναι όντως αστεία η εικόνα να τεντώνουν τα αυτιά – αν είναι αυτιά! – από έκπληξη

  93. loukretia50 said

    Δε με θέλει! και δεν ήθελα καν να εμφανιστεί!

  94. mitsos said

    @@73 ,74
    έχετε δίκιο … επίκτητο το νόσημα … λάθος μου

    Ξέχασα να σχολιάσω και κάποιες ομοιότητες
    ( η αρχική λαΙκή αποδοχή του ήρωα. στην αρχή , αλλά κουράζει στην συνέχεια ) με την ταινία «Δράκος» του Κούνδουρου με τον Ηλιόπουλο …
    Βέβαι στην μια περίπτωση έχουμε ομοιότητα λάθους υπαλληλάκου με τον πραγματικό ήρωα … ενώ στην άλλη ένα ήρωα υπαλληλάκο από δώρο λόγω λάθους της φύσης …

  95. Λίγα ονοματολογικά για το ψευδώνυμο Λυκάνθρωπος ή Γκαρού-γκαρού: δεν το φαντάζεσαι εύκολα αλλά συγγενεύει με το werewolf.
    Για γαλλομαθείς: https://fr.wikipedia.org/wiki/Lycanthrope#%C3%89tymologie_et_terminologie
    και μη: https://en.wiktionary.org/wiki/loup-garou#French

  96. nikiplos said

    95@ δηλαδή και ο Βαρουφάκης (Varouf) σχετίζεται με λυκάνθρωπο? Μην το δουν τίποτα ψεκασμένοι… 🙂

  97. sarant said

    95 Α μπράβο!

  98. 96 Πού να δουν οι ψεκασμένοι ότι είναι από το Βαρουχάκης, Βαρούχας (κοινό επώνυμο στην Κρήτη), Βαρούχ-Μπαρούχ (κλασικό εβραϊκό όνομα, βλ. Σπινόζα)!

  99. Μαρία said

    86
    Τις έχω με θαυμάσια εικονογράφηση του Jean Palayer.

  100. 95. Ουί μεσιέ 🙂 Συγγενές με τη ρίζα -wer- και το λατιν. vir, άντρας.

  101. loukretia50 said

    Και η υπογραφή «Garou-Garou» είναι πολύ έξυπνη.
    Η επανάληψη είναι ειρωνική και αποδυναμώνει την τρομαχτική σημασία.
    Δεν είναι εύκολο να αποδοθείι στα ελληνικά, ίσως μόνο με ένα κοσμητικό να συνοδεύει το «Λυκάνθρωπος»
    —————————-
    Η απόδοση «τοιχοδιαπεραστής» που αναφέρθηκε μου φαίνεται χάλια.

  102. ΜΙΚ_ΙΟΣ said

    79: Και ξανά «Μωρέ μπράβο!»

    86 (τέλος): Θαυμάσιο το φιλμάκι, Loukretia. θα το προωθήσω καταλλήλως…

    Le hibou – η κουκουβάγια με τα κέρατα! https://master.salamandre.net/media/21803/le-hibou.jpg

    Πρέπει να είναι ο δικός μας μπούφος: https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/8/8d/Bubo_bubo_winter_1.jpg/260px-Bubo_bubo_winter_1.jpg

  103. Γιάννης Κουβάτσος said

    90: Συμφωνώ, συμβάζελε, έτσι είναι. Μπράβο στον ΠΑΟΚ, όχι για το θέαμα που (δεν πολυ-)πρόσφερε, αλλά γιατί είχε διάρκεια και έπαιξε, επιτέλους, σαν μεγάλη ομάδα που ξέρει να παίρνει αποτελέσματα εντός και, κυρίως, εκτός έδρας.

  104. # 90

    Γεγονός ήταν πως οι δυο ομάδες δεν είχαν σοβαρούς αντιπάλους στον δεύτερο γύρο όταν τα πάντα είχαν κριθεί. Στον δεύτερο γύρο στο ματς της Τούμπας που η μπάλα έκαιγε, η διαφορά ΠΑΟΚ και ΟΣΦΠ ήταν τουλάχιστον μια κλάση. Στον πρώτο γύρο φυσικά δεν υπήρχε σύγκριση, ο ΟΣΦΠ βοηθήθηκε από διαιτησία για να είναι κοντά (ματς με Γιάννινα, Πανιώνιο και Ατρόμητο) σε χοντρές και όχι αμφισβητούμενες φάσεις.
    Καταλαβαίνω πως σαν πράσινος αισθάνεσαι περίεργα για το αήττητο του ΠΑΟΚ αλλά αν θες να λες πως είσαι αμερόληπτος πρέπει να αλλάξεις το καλύτερη με το θεαματικότερη και να ξεκαθαρίσεις πως μιλάς για τον δεύτερο γύρο γιατί το πρωτάθλημα έχει και πρώτο γύρο.
    Εννοείται πως ειρωνεύομαι την πολιτική του ΟΣΦΠ να μιλάει για καλύτερη μπάλα με αστεία επιχειρήματα -όπως τα αυτογκολ- όταν στα τρία ματς που έκαιγε η μπάλλα (Ευρώπη, Τούμπα και κύπελλο με Λαμία) έχασε και από αυτά μόνο στο ματς με τα δεύτερα της Λαμίας έχασε από αφέλεια, στα άλλα δύο ήταν απλά κατώτερος.
    Η κυνικότητα του ΠΑΟΚ να βάζει ένα γκολ και να το γυρίζει στην άμυνα μια που τα τρεξίματα των μεγάλης ηλικίας παικτών του ήταν μετρημένα, έδωσε τίτλο κι αυτό ήταν ένα από τα πολλά συν του Λουτσέσκου με κορυφαίο το τρικ στο β’ ημίχρονο με την ΑΕΚ όπου βλέποντας πως σφυρίζει ο διαιτητής στο πρώτο έδωσε εντολή να μην κάνουν τάκλιν με αποέλεσμα στο μονότερμα της ΑΕΚ να κάνουν δυο φάουλ στο β’ ημίχρονο, το πρώτο στο 85 που κουράστηκαν από την συνεχή αλληλοκάλυψη !.
    Απίστευτα έξυπνος προπονητής.

  105. Πουλ-πουλ said

    86β.

    Πράγματι δεν θα έπρεπε να γράψω «σκοτώσει», αλλά «πετρώσει».
    Το βλέμμα της Μεδουσας.

  106. loukretia50 said

    102. Ή ήταν ο Αιγωλιός! Μας τα μπερδεύουν αν ήταν αετός ή κουκουβάγια!

    Το πιο γνωστό γκράφιτι με κουκουβάγια https://cdn.cnngreece.gr/media/com_news/story/2017/02/11/67106/main/IMG_6460.JPG έχει κέρατα

    H συγκεκριμένη σοφή κουκουβάγια έχει κέρατα και φρικάρει συχνά
    Bambi – Owl https://youtu.be/meM3BMDkejc friends

  107. Πουλ-πουλ said

    104
    Αν και σε τρυφερή ηλικία ήμουν παρών στο αήτητο πρωτάθλημα του ΠΑΟ, λόγω του πατέρα μου, μεγάλωσα πια, και ξέρω καλά ότι η μόνη χρησιμότητα των ρεκόρ είναι η κατάρριψή τους.

  108. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    101 Μπράβο! Θυμάμαι στο νηπιαγωγείο ο μικρός τραγούδαγε τo «Λου λου- λου γκαρού!» .To κάνανε σαν σκετσάκι με χοντρή φωνή και χάρτινα αυτιά «λύκου».
    Εντελώς τυχαία κάθε ομοιότητα με ομόηχο προσφιλές όνομα! (γάτας) 🙂

    102 >>Le hibou – η κουκουβάγια με τα κέρατα!
    Αλλο και τούτο! Βαλθήκατε απόψε να συγκινηθώ καθώς μου ξυπνήσατε τα νηπιακά τραγουδάκια.
    href=https://www.youtube.com/watch?v=TbFbDg1v7l4>»Κου κου ιμπού», από τα πιο αγαπημένα.

  109. loukretia50 said

    ΕΦΗ- ΕΦΗ : Σε σώζει το «προσφιλές»!
    Tι μου θύμισες!
    Chantal Goya Le loup https://youtu.be/u47iF_JUY_o Theatre Antique Orange

  110. ΣΠ said

    Στο διήγημα βασίζεται και το μιούζικαλ Amour.

  111. loukretia50 said

    Ο ήρωάς μας είχε ένα κόλλημα με τις συνήθειες μιας ζωής και δε δεχόταν εύκολα την αλλαγή.
    Αυτό κυρίως τον ταλαιπωρούσε στη δουλειά του και ήταν η καλύτερη αφορμή για να τον ταπεινώνει διαρκώς το νέο αφεντικό.
    Ούτε καν αυτό δεν τον ανάγκασε να προσαρμοστεί.
    Κι εδώ νομίζω αναδεικνύεται η μεγάλη έμπνευση του Αιμέ, που δίνει σ΄αυτόν τον ανθρωπάκο, όχι φτερά, αλλά τη δυνατότητα να πραγματοποιήσει μ΄έναν πρωτότυπο και εντελώς πεζό τρόπο τις φαντασιώσεις του.

    Υποθέτω πως αρκετοί θα θυμούνται τον παραδοσιακό τρόπο σύνταξης επιστολών στις διάφορες υπηρεσίες. Μπορεί να σε αποβλακώσει η διαρκής επανάληψη, είναι το αντίστοιχο της σταθερά επαναλαμβανόμενης κίνησης σε χειρωνακτική εργασία, όπως το παρουσίασε ο Σαρλώ στους Μοντέρνους Καιρούς.
    Και αν κάτι αλλάξει, μπερδεύονται ή δυσανεσχετούν πολλοί.
    Στην αρχή δεκαετίας ’80 ζήσαμε την καθιέρωση της δημοτικής κι η αλληλογραφία ήταν αληθινό κομφούζιο για τους απανταχού γραφιάδες.
    Όμως ήταν απολαυστικό για τους πολύ νέους που δεν είχαν θέση ευθύνης.
    ΄Ολοι οι μεγαλόβαθμοι προσπαθούσαν να μεταγράψουν καθαρευουσιάνικα έγγραφα σε πιο απλή γλώσσα, χωρίς να αλλάζουν τη σύνταξη. Και υπήρχαν πολλές εκφράσεις καθιερωμένες όπως το «δια τα καθ΄υμάς»!

  112. loukretia50 said

    ΣΠ. Πραγματικά ωραίο εύρημα!
    «…Who’d never dream of walking through a wall, at all.
    It’s all beyond comprehension.
    Why me? A slave to convention.
    Without an ounce of pretension
    No earthly reason why anyone should care…»

    Kαληνύχτα!

  113. leonicos said

    Καταπληκτικό. Μοναδικό

  114. Triant said

    Συγγνώμη βρε Τζη, αλλά αν αυτό είναι απίστευτη εξυπνάδα, απλή λογική τί είναι; Εκτός αν εννοείς πως είναι απίστευτα έξυπνος για προπονητής 🙂

  115. Νέο Kid said

    114. Τα Βαλκάνια έχουν πολύ χαμηλό μέσο όρο νοημοσύνης, σχεδόν 90 με 92, οπότε η απλή λογική ,ίσως δικαιολογημένα,θεωρείται «απίστευτη εξυπνάδα» …

  116. Γ-Κ said

    Το μοντελάρισμα του διαιτητή σίγουρα δεν το επιβρήκε ο υιος Λουτσέσκου.
    («Μοντελάρισμα» είναι γαλλίζουσα έκφραση, μπορούμε να το πούμε και «προσαρμογή».)

    Με το καλό να επιβρεί και το μοντελάρισμα του γηπέδου. Π.χ. αν το γήπεδο είναι βούρκος, παίζουμε με ψηλές πάσες, δεν τσουλάμε τη μπάλα.

    ΥΓ: εφήβρε – να εφεύρει / επιβρήκε – να επιβρει (I like it!)

  117. # 114

    Εξυπακούεται, στην δουλειά του τον κρίνω, έξυπνος προπονητής έγραψα. Ούτε το αήττητο ούτε το σκοράρισμα σε όλους τους αγώνες γίνεται από τυχαίο προπονητή μόνο με καλό ρόστερ.

    Η Μακάμπι του Ιβιτς έχασε, οπότε ο ΠΑΟΚ έγινε η μοναδική αήττητη ομάδα στα πρωταθλήματα Ευρώπης

  118. Γς said

    54:

    >Ο ερωτευμένος έμεινε χτισμένος! Τυχερός από μιαν άποψη. Δεν πρόλαβε να γεράσει ούτ΄αυτός ουτε ο έρωτάς του.

    Και θυμήθηκα τον «χτισθέντα δις» επί χούντας.

    Αυτόν που πούλησε τον Στέλιο [Παττακό] στο Σαραντάκο

  119. Γς said

    60:

    >Χρόνια πολλά στις Θωμαΐδες, Ειρήνες, Ρένες, κ.τ.ό. αλλά και στους Θωμάδες και Ειρηναίους!

    Και σήμερα το πρωί της Δευτέρας, θα πάω γλυκά στους συναδέλφους της Ειρήνης. Οπως πέρυσι και πρόπερσι.
    Τους αγαπούσε, την αγαπούσαν και τους αγαπάω, που την θυμόνται. Που έχουν βάλει και μια φωτογραφία της στο γραφείο της…

  120. Γς said

    60 b

    Un vent à décorner les boeufs !

  121. Γς said

    90:

    >Τώρα που τελείωσαν όλα ένα μεροληπτικό σχόλιο από έναν τρίτο, παναθηναϊκό και φανατικά αντιολυμπιακό.

  122. Γς said

    109 β:

    Dans la forêt lointaine
    On entend le coucou
    Du haut de son grand chêne
    Il répond au hibou
    Coucou, coucou, coucou,
    Hibou, coucou.
    Coucou
    Κι αν δεν κάνει coucou, coucou

    και κάνει κούι κούι
    και κανείς δεν την ακούει

    Μόνο εγώ την άκουσα
    πήγα και την …

    [αλλά τότε έκανε κούκου κούκου]

  123. Πέπε said

    @111:
    > > Στην αρχή δεκαετίας ’80 ζήσαμε την καθιέρωση της δημοτικής κι η αλληλογραφία ήταν αληθινό κομφούζιο για τους απανταχού γραφιάδες. […] ΄Ολοι οι μεγαλόβαθμοι προσπαθούσαν να μεταγράψουν καθαρευουσιάνικα έγγραφα σε πιο απλή γλώσσα, χωρίς να αλλάζουν τη σύνταξη. Και υπήρχαν πολλές εκφράσεις καθιερωμένες όπως το «δια τα καθ΄υμάς»!

    Ο νομικός κόσμος, δικηγόροι, συμβολαιογράφοι, ακόμη δεν το έχει ξεπεράσει. Πέρα από βαριά καθαρευουσιάνικες εκφράσεις όπως «ο καθού», που δε λέγεται αλλιώς, έχουν ως απολύτως καθιερωμένη και μια υπερπολυσύνθετη σύνταξη που ενώ σε καθαρεύουσα θα έστεκε (τουλάχιστον για όποιον μπορεί να την κουμαντάρει), στη δημοτική είναι τραγέλαφος.

    Και έτσι γράφουν όλοι. Δηλαδή και οι γενιές που δεν έχουν έρθει ποτέ σε επαφή με την καθαρεύουσα. Αναρωτιέμαι πώς το μαθαίνουν. Θα με εξέπληττε να διδάσκεται τέτοο πράγμα στη Νομική, μάλλον είναι πατροπαράδοτη γνώση που μεταδίδεται «προφορικά»/εμπειρικά κατά την άσκηση.

  124. Reblogged στις agelikifotinou.

  125. ΜΙΚ_ΙΟΣ said

    Καλημέρα!

    120: Γς, !!!!!!! (εις το τετράγωνον). Και για το λογοπαίγνιο και για το συσχετισμό του σκίτσου-πού το ξετρύπωσες;

  126. sarant said

    123 Δεν ξέρω αν έχει γράψει κανείς νομικός για το θέμα πρόσφατα

  127. aerosol said

    Καλή, στρωτή μετάφραση και ευχάριστο το διήγημα. Χιουμοριστικό διήγημα φαντασίας -ή και διήγημα χιουμοριστικής φαντασίας. Όχι ΕΦ, δεν έχει κάτι επιστημονικοφανές στη βάση του. Η «ελικοειδής σκλήρυνση της στραγγαλιστικής παρειάς του θυρεοειδούς» είναι τόσο εμφανώς χιουμοριστική που δεν αρκεί.

  128. nikiplos said

    123, δηλαδή κάτι σαν συντεχνειακή αργκό για να μην τους καταλαβαίνουν οι άλλοι… μεταξύ των οποίων και το Σας (με κεφαλαίο) όταν απευθύνονται σε εισαγγελείς, κάτι που ποτέ δεν μπόρεσα να το καταλάβω…

  129. nikiplos said

    Το διήγημα μου άρεσε… η μετάφρασή του επίσης καθώς διαβαζόταν αβίαστα και με μιαν ανάσα θα έλεγα… Εμένα μου φάνηκε πολύ ευφυές, καθώς μιλάει για τους κρυφούς μας πόθους που αν με κάποιον μαγικό τρόπο ικανοποιηθούν, σύντομα βαριόμαστε και ψάχνουμε για κάτι άλλο. Ήθελε χρήματα, τα βρήκε και δεν του προξενούσαν καμία έκπληξη αφού στη συνέχεια τα είχε άφθονα-έγινε από τους πλουσιότερους του Παρισιού. Στον έρωτα κάτι εδώ κόλλησε, κάποιο γρανάζι σκάλωσε. Θαρρείς πέτρωσε στον τοίχο γιατί στην πραγματικότητα δεν ήθελε ποτέ να φύγει από εκεί… ήθελε να μείνει και να διεκδικήσει τη γυναίκα των ονείρων του από τον τύρρανο σύζυγό της. Ίσως όμως να μην είχε το θάρρος κι έτσι κρύφτηκε στους τοίχους…

    Βολικά κατακτημένη θα έλεγα… Μόνο το γόητρό της πληγώθηκε που και αυτό το έσωσε μεταπολεμικά ο Σάρλ…

    Το πέρασμα από τους τοίχους είναι απλά το μέσον. Ο Ιατρός προφανώς εξετάζοντας τον ασθενή βρίσκει ένα ελαττωματικό εξάρτημα επάνω του (τη σκλήρυνση κλπ) και θεωρεί – όπως συχνά κάνουν τέτοια λάθη και σοβαροί επιστήμονες-πως εκεί οφείλεται η «ασθένεια» του ασθενούς του.

  130. Αγγελος said

    Ο Μαρσέλ Αιμέ είναι, χωρίς λογοπαίγνιο, από τους αγαπημένους μου — και το «Δελτίο Χρόνου», που μας υποσχέθηκε για κάποτε ο Νικοκύρης, το θεωρώ αριστούργημα.

  131. loukretia50 said

    130. Άγγελε, γιατί όχι λογοπαίγνιο?
    Το όνομα προσφέρεται για πολλά!

    Παρά λίγο… αλλά έστω κι έτσι…
    Aymé, bien -aimé , qui aimait bien Emett*

    *Rowland Emett (1906-1990)was an English cartoonist and constructor of whimsical kinetic sculpture

  132. loukretia50 said

    131. ή πιο απλά :»… qui aimait bien Aimé»

  133. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    Για να περάσεις μέσα από τοίχους δε χρειάζονται ούτε περίεργα χάπια με παρενέργειες ούτε τίποτα. Αρκεί η καλή διαγωγή και υπομονή λίγα χρονάκια και τσουπ! ανοίγουν κάγκελα, τοίχοι και μεγάλες πόρτες για να διαβείς.

    http://www.enikos.gr/society/644799/espasan-ta-isovia-gia-tous-drastes-tis-dolofonias-loukman-entasi-

  134. Γιάννης Ιατρού said

    133: Το θέμα είναι πόσο θα κάθονταν μέσα με την προηγούμενη ποινή και πόσο θα κάτσουν με την νέα. Που είναι το νομικό τμήμα να μας κατατοπίσει; 🙂

  135. Γιάννης Κουβάτσος said

    «Στέκομαι με συμπάθεια απέναντι σε αυτά τα παιδιά, εκτιμώ ότι παραπλανήθηκαν, αλλά ζητώ να απορριφθούν τα αιτήματά τους για αναγνώριση ελαφρυντικών», ανέφερε ο εισαγγελέας.
    Στέκεται με συμπάθεια απέναντι σ’ αυτά τα παραπλανημένα παιδιά ο κύριος εισαγγελέας. Απέναντι σε δύο ναζιστές, που σκότωσαν έναν φουκαρά, επειδή δεν τους άρεσε το χρώμα του, επειδή ήταν απλώς ένα «ανθρώπινο σκουπίδι», σύμφωνα με τους αρχηγούς τους. Συμπάθεια! Δεν το καταλαβαίνω. Ούτε και θέλω.

  136. sarant said

    Μετανάστη σκότωσαν, δεν κατηγορούνται ότι πήγαν στη Βαρκελώνη.

  137. Πέπε said

    @128:
    > > δηλαδή κάτι σαν συντεχνειακή αργκό για να μην τους καταλαβαίνουν οι άλλοι…

    Ενίοτε ούτε οι ίδιοι, πιστεύω. (Οι ίδιοι οι συντάκτες των κειμένων εννοώ, όχι ο ένας τον άλλον.)

  138. 134 Ακριβώς αυτό. Και το νομικό τμήμα καθεύδει 🙂

  139. 21 χρόνια για δολοφονία, 10 (με την έκπτωση) για παραποίηση απολυτηρίου Δημοτικού. Πάλι καλά που δεν ήταν απολυτήριο Γυμνασίου ή -θουκύργιε- Λυκείου. Με κάτω από δυό ισόβιες δεν την έβγαζε η γυναίκα.

  140. Theo said

    Απολαυστικό το διήγημα και το χιούμορ του καυστικό.

    Έχω, όμως, μια ένσταση για τον τίτλο.
    Το «μέσα απ’ τους τοίχους» δεν έχει μια χασμωδία;
    Το «μέσ’ απ’ τους τοίχους» μάλλον ακούγεται καλύτερα.

  141. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    «..Φεύγοντας ο Ντιτιγέλ και, καθώς διέσχιζε τα χωρίσματα και τους τοίχους του σπιτιού, ένιωσε ένα ασυνήθιστο ξύσιμο στα λαγόνια και στους ώμους. Πίστεψε όμως ότι δεν χρειαζόταν να του δώσει σημασία. Άλλωστε μόνο όταν χώθηκε στον μαντρότοιχο, είχε καθαρά την αίσθηση μιας αντίστασης. Του φάνηκε ότι κινείται μέσα σε μια ύλη ακόμη ρευστή που έπηζε όμως και στερεοποιούνταν σε κάθε του προσπάθεια. Έχοντας χωθεί ολόκληρος μέσα στο πάχος του τοίχου, διαπίστωσε ότι δεν προχωρούσε πια και θυμήθηκε με τρόμο τις δύο κάψουλες που είχε πάρει μέσα στη μέρα. Αυτές οι κάψουλες που τις είχε περάσει για ασπιρίνες περιείχαν στην πραγματικότητα τη σκόνη τετρασθενούς πυρετίου που του είχε γράψει ο γιατρός την περασμένη χρονιά. Η ενέργεια του φαρμάκου, καθώς προστέθηκε και η υπερεργασία, εκδηλώθηκε ξαφνικά.Ο Ντιτιγέλ βρισκόταν πετρωμένος στο εσωτερικό του τοίχου. Εκεί βρίσκεται ακόμη ενσωματωμένος στην πέτρα…..»

    Εξαιρετικά ευφάνταστος, μας …περιπαίζει με την ρευστή κρυσταλλική δομή της τοιχοποιίας μέσα από την οποία έδρασε ο ήρωας του, και εμείς σχεδόν τον πιστεύουμε, έως ότου έλθει η τρομερή στιγμή που θα εντοιχιστεί οριστικώς.

    Σχεδόν μια κατηγορία μόνος του!

    Στο διήγημα Ο Μαύρος Γάτος του E. A. Poe, ο πρωταγωνιστής αφου σκοτωσει την γυναίκα του, την χτίζει στον τοίχο ,
    ενώ στο παρόν ο Λυκάνθρωπος ενσωματώνεται στην τοιχοποιία αφοί έχει χαθεί η υπεφυσικη του ικανότητα.

  142. sarant said

    140 Σωστό

  143. Γ-Κ said

    135
    «Στέκομαι με συμπάθεια απέναντι σε αυτά τα παιδιά»

    Αφού διευκρινίσω ότι συμφωνώ με τη… διαφωνία του κ. Κουβάτσου, παραθέτω αυτή τη φράση για να θυμηθούμε τι σημαίνει στα Ελληνικά «στέκομαι απέναντι».

    (Θα προτιμούσα να είχα βρει παράδειγμα από αλλού, από κάποιο… λιγότερο οδυνηρό απόσπασμα…)

  144. Γ-Κ said

    Να καταχραστώ την υπομονή σας και να προσθέσω ότι αυτό που αναφέρεται παραπάνω για την καθαρευουσιάνικη σύνταξη που μεταφράζεται κατά λέξη στην καθομιλουμένη ισχύει και για την αγγλική σύνταξη. Όταν ξεκινάς «Όποιος υποστηρίζει τη Χ άποψη, θα μας βρει απέναντί του» και τα πρόμοια, προφανώς δε σου βγαίνει αλλιώς η φράση. Πες «Διαφωνούμε κάθετα με τη Χ άποψη και θα την καταπολεμήσουμε…. μπλα μπλα»

    (Λίγο βιαστικά το έγραψα, αλλά.. ΟΚ.)

  145. Πέπε said

    143:
    Τι σημαίνει;
    Θα έπρεπε να το καταλαβαίνουμε ως αντίθετο του «στέκομαι στο πλευρό [κάποιου]»; Αν το έβλεπα έτσι, μάλλον θα το καταλάβαινα, αλλά δε νομίζω να υπάρχει τέτοια έκφραση. Αν πάλι σημαίνει κάτι άλλο, πάλι δε νομίζω να το έχω υπόψη μου.

    Εκτός από τις φράσεις με κατηγορούμενο (σε συγκεκριμένους χρόνους), «στάθηκε καλός/αυστηρός/δίκαιος/άδικος απέναντί μου».

  146. Γ-Κ said

    Ας δοκιμάσω (με την επιφύλαξη ότι δεν είμαι ειδικός):

    Πρώτα από όλα, η κυριολεξία: Στέκομαι μπροστά σε κάποιον, αλλά σε κάποια απόσταση. Ενδεχομένως και με κάτι ανάμεσα. Στην περίπτωσή μας τη δικαστική έδρα.

    Η μεταφορά: Χμμ… Δεν ξέρω, δεν μου ‘ρχονται πολλά. Για ποιον λόγο, άραγε, θα μπορούσε να στέκεται κάποιος απέναντι σε κάποιον και όχι μπροστά του, δίπλα του, κοντά του (παραστέκεται); Μάλλον ως δάσκαλος, ως δικαστής… κάτι τέτοιο…
    Δεν ξέρω, αυτά μου ‘ρχονται.

    Σίγουρα δεν μου ‘ρχεται να διαφωνεί με τις ιδέες του, τις απόψεις του κλπ.

    —————-

    Ίσως θα πρέπει να προσθέσουμε και τα «αντιμετωπίζω» και «αντιτίθεμαι». Κυριολεκτικά, και τα δύο σημαίνουν (λίγο-πολύ) «στέκομαι φάτσα με φάτσα με κάποιον». Μεταφορικά, από «διαφωνώ» έως «(κατα)πολεμώ». Το «αντιμετωπίζω» μπορεί να σημαίνει και «συντυγχάνω» έως «αντιδρώ» (αντιμετωπίζω δύσκολες καιρικές συνθήκες).

    Αυτά ξέρω, αυτά λέω…

  147. Γ-Κ said

    Θυμήθηκα και το «αντιστέκομαι». Κυριολεκτικά, και αυτό σημαίνει «στέκομαι μπροστά». Μεταφορικά, αποδίδει καλύτερα το «stand against» (στις περισσότερες περιπτώσεις).

    Πάντως…. τη σχέση ανάμεσα στο «παραστέκομαι» και στο «στέκομαι δίπλα» ή «κοντά» δεν τη βρίσκω ανάμεσα στο «στέκομαι απέναντι» και στα «αντιτίθεμαι», «αντιμετωπίζω» και «αντιστέκομαι». Τα τρία τελευταία μου φαίνεται να έχουν αυτή τη σχέση με το «στέκομαι μπροστά». (Συγγνώμη, αλλά δεν ξέρω πώς να το διατυπώσω καλύτερα.)

    ———————-

    ΟΚ, το «αντιστέκομαι» χρησιμοποιείται και ως χαιρετισμός στην Κρήτη (λέει ο Καζαντζάκης).

  148. Γ-Κ said

    Α! Βρήκα κάτι με «απέναντι» (στο λεξικό). «Εναντιώνομαι».

    «Θα εναντιωθούμε σε όποιον υποστηρίζει τη Χ άποψη.» Μπα… παλιομοδίτικο και δασκαλίστικο ακούγεται, δεν έχει τον απαραίτητο στόμφο…

  149. Πέπε said

    Η διαφορά ανάμεσα στο στέκομαι μπροστά και στέκομαι απέναντι είναι ότι ο μπροστά μπορεί και να μας δείχνει την πλάτη του, όπως αυτός που στέκεται μπροστά μας στην ουρά. Αυτά ως προς την κυριολεξία.

    Μεταφορικά, λέγεται εξίσου «θα μας βρείτε μπροστά σας» και «θα μας βρείτε απέναντί σας». Το πρώτο είναι το ίδιο όπως για προβλήματα που αντί να τα λύσουμε τα παρακάμπτουμε, οπότε επανέρχονται και «τα βρίσκουμε μπροστά μας». Το δεύτερο μου φαίνεται ξενισμός. Δεν ξέρω τι ακριβώς λέγεται αντίστοιχα στα αγγλικά, πάντως η πολυσημία του against (που σημαίνει εναντίον αλλά δηλώνει και τόπο, π.χ. στηρίζω τη σκάλα against στον τοίχο) κάπου εκεί παραπέμπει.

  150. Γ-Κ said

    Καλημέρα.

    Το stand against σημαίνει εναντιώνομαι, πολεμώ. Μπορεί να σημαίνει και απλώς αντιτίθεμαι, αλλά κανονικά εννοεί έντονη αντίδραση.

    Κατά τα άλλα, δεν έχω και πολλά λεξικά στο σπίτι, οπότε στηρίζομαι στη μνήμη μου και σε ό,τι μπορώ να βρω στο διαδίκτυο. Αν και… στην προκείμενη περίπτωση, δεν ξέρω τι λεξικό μπορώ να χρησιμοποιήσω…

    Θυμήθηκα και τα «ατενίζω» και «αγναντεύω». Θα ‘πρεπε να γράψω από την αρχή ότι, ενώ το «stand against» δείχνει έντονη αντίθεση και έντονη αντίδραση, το «στέκομαι απέναντι» σημαίνει (περίπου) «ατενίζω», «αγναντεύω». Δυστυχώς όμως δεν τα έχω πρόχειρα στο μυαλό μου. Βλέπω κάτι που «δε μου πάει» και σκέφτομαι εκείνη την ώρα πώς θα μπορούσα να το πω καλύτερα.

    Ή, όπως στη συγκεκριμένη περίπτωση, βλέπω μια σωστή χρήση και… καθομαι εκείνη την ώρα να θυμηθώ και τις λανθασμένες.

    Κατά τα άλλα, η πολυσημία των προθέσεων / επιρρημάτων είναι φυσιολογική. Τα Ελληνικά και τα Γερμανικά σχηματίζουν σύνθετα ρήματα, τα Αγγλικά σχηματίζουν phrasal verbs. Το «σύνολο» που προκύπτει… μπορεί να έχει έννοια τελείως άσχετη με τα «συστατικά» του.

    Λεπτομέρεια μεν, αλλά ας το γράψουμε. Το «στηρίζω τη σκάλα against στον τοίχο» είναι απλή χρήση επιρρήματος, δεν είναι phrasal verb.
    Η ελληνική σύνταξη φαίινεται να είναι η εξαίρεση. Στα Ελληνικά λέμε «μην στηρίζεστε στις πόρτες», αλλά στις περισσότερες γλώσσες πάει «μην στηρίζεστε από τις πόρτες» (ή κάπως έτσι).

    Οι συγκρίσεις έχουν πάντα ενδιαφέρον. :-)))

  151. Πέπε said

    Μα και το ελληνικό «στέκομαι απέναντι», όταν σημαίνει αυτό το «περίπου ατενίζω», είναι απλώς ένα ρήμα κι ένα επίρρημα. Κανένα από τα δύο δεν αποκτά ειδική σημασία από τη συνύπαρξη.

  152. Γ-Κ said

    Εχμμ… με το «Κατά τα άλλα…» που έγραψα, θεώρησα σαφές ότι αλλάζω θέμα. Συγγνώμη αν σε μπέρδεψα…

    Κάτι που το προσθέτω τώρα (μου έδωσες το ερέθισμα με το 151):
    – Το «στέκομαι απέναντι» με την έννοια «ατενίζω», πράγματι, είναι ένα ρήμα και ένα επίρρημα. Φυσιολογικό στα Ελληνικά.
    – Το «στέκομαι απέναντι» με την έννοια «αντιστέκομαι» δεν δείχνει φυσιολογικό στα Ελληνικά, γιατί αλλάζει η έννοια του «συνόλου». Δείχνει phrasal verb. Το φυσιολογικό στα Ελληνικά (πιστεύω) θα ήταν ένα σύνθετο ρήμα. Δηλαδή το «αντιστέκομαι» κλπ.

  153. Νίκος Μαστρακούλης said

    152: Μάλλον αντιμετωπίζω («με συμπάθεια αυτά τα παιδιά»).

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: