Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Σπονδή στον Θάνο Αστρίτη (μια συνεργασία του Βένιου Αγγελόπουλου)

Posted by sarant στο 6 Μαΐου, 2019


Σήμερα, 6 Μαΐου, είναι η επέτειος του θανάτου του δημοσιογράφου και εκδότη Στέλιου Ανεμοδουρά (1917-2000), που οι περισσότεροι τον ξέρουμε ως τον συγγραφέα του θρυλικού «Μικρού ήρωα». Ο φίλος μας ο Βένιος Αγγελόπουλος μου έστειλε το άρθρο που θα διαβάσετε σήμερα, στο οποίο μάς θυμίζει το πρώτο εγχειρημα του Ανεμοδουρά όταν, με το ψευδώνυμο Θάνος Αστρίτης, ξεκίνησε από το 1951 να γράφει τις περιπέτειες του Υπεράνθρωπου. Το άρθρο του Βένιου έχει παλιότερα δημοσιευτεί στο Red Notebook και μετά στο ιστολόγιό του.

Με την ευκαιρία, βρήκα ένα σχετικά καινούργιο ιστολογικό αφιέρωμα στον Υπεράνθρωπο, απ’ όπου πήρα και την εικόνα του εξωφύλλου του πρώτου τεύχους που βλέπετε πιο κάτω. Αν κατάλαβα καλά, μπορείτε να κατεβάσετε σκαναρισμένα και τα 48 τεύχη του περιοδικού. Εγώ τον Υπεράνθρωπο δεν τον γνώρισα, πάντως, ήμουν αγέννητος όταν βγήκε. Μόνο τον Μικρό Ήρωα.

Σπονδή στο Θάνο Αστρίτη

Ο Θάνος Αστρίτης, κατά κόσμον Στέλιος Ανεμοδουράς, που μας άφησε γεια πριν 19 χρόνια (6 Μαΐου 2000), είναι γνωστός κυρίως ως συγγραφέας του Μικρού Ήρωα, οι περιπέτειες του οποίου κράτησαν 16 χρόνια (πολύ περισσότερα από την ίδια την Κατοχή). Αρκετά έχουν γραφτεί γι’ αυτόν και τους ήρωές του, αλλά νομίζω όχι όσα θα του άξιζαν. Ας προσθέσω λοιπόν μια μικρή συμβολή από προσωπική μνήμη.

Πριν από το Γιώργο Θαλάσση κυκλοφορούσε κάθε βδομάδα ο Υπεράνθρωπος (από το 1951 – μετά ήρθαν κι άλλοι ήρωες, αλλά είχα πια μεγαλώσει). Τον διαβάζαμε στη γειτονιά, σε ένα μοναδικό αντίτυπο που κυκλοφορούσε από χέρι σε χέρι, με προσοχή – συνήθως εκτός σπιτιού: Ενώ οι άλλοι παίζαν μπάλλα, αποτραβιόσουν σε έναν ίσκιο και διάβαζες, ίσως με κάποιον άλλον πάνω απ’ τον ώμο σου ή εσύ πάνω απ’ τον ώμο του άλλου.

Ήταν λοιπόν ο Υπεράνθρωπος ένας ατρόμητος υπερασπιστής του Καλού, που γρήγορα απόχτησε παιδιά (και πολύ αργότερα εγγόνια), όλοι προικισμένοι με υπερφυσικές δυνάμεις, σίδερο το χέρι, άσσοι στη μπουνιά και ιπτάμενοι. Στην παρέα προστέθηκε κι ένας Έλληνας νέος επιστήμονας, ο Ελ Γκρέκο[1], που παντρεύτηκε την κόρη του Υπεράνθρωπου, την Αστραπή. Ως επιστήμονας είχε κάνει πολλές εφευρέσεις αλλά δύο έχουν σχέση με την ιστορία μας. Η μία είναι ένα φάρμακο που το ήπιε και τον προίκισε κι αυτόν με υπερφυσικές δυνάμεις, ώστε να μπορεί κι αυτός να παίρνει μέρος στις μάχες. Η άλλη, ένα μπιστόλι με πολλές διαφορετικές σκανδάλες: η μία έστελνε πολικό ψύχος, η άλλη φοβερή φλόγα, η τρίτη ιονική ακτινοβολία (δεν υπήρχε η λέξη λέιζερ τότε), κτλ. Ανάλογα με τον εχθρό, πάταγε και τη σκανδάλη που θα του έκανε τη μεγαλύτερη ζημιά.

Οι εχθροί τώρα, δεν ήταν τίποτα φτηνιάρηδες. Ήταν κι αυτοί πανίσχυροι και βεβαίως δαιμονικοί. Απ’ όσο θυμάμαι, μετά το Σατούρ και τη κόρη του τη Σατούρνα, που άντεξαν πεντ’ έξι τεύχη, εμφανίστηκε ο διαβολικός δόκτωρ Φάουστ, επιστήμονας και κακάσχημος, με μια κόρη πανέμορφη, τη Φαούστα, διαβολική κι αυτή. Κρατάει μερικά τεύχη ο καβγάς, και καταφέρνουν οι καλοί να τον σκοτώσουν, καπούτ, πάει ο δόκτωρ, διαφεύγει η Φαούστα, προσπαθεί να εκδικηθεί στο επόμενο τεύχος (κι η Σατούρνα το ίδιο είχε κάνει όταν της είχαν σκοτώσει τον πατέρα, νορμάλ) αλλά δε φτουράει, το σκάει κι εξαφανίζεται.

Περνάνε κανα-δυο τεύχη όπου οι υπεράνθρωποι σώζουν τη γη από θανάσιμους κινδύνους, φριχτά τέρατα ή εξωγήινους εισβολείς, που τα κάνουν σκόνη. Κι έρχεται το επόμενο τεύχος, «Η Ανάστασις[2] του Φάουστ».

Πώς είναι δυνατόν; Πολύ απλά. Η Φαούστα ήταν εκτός των άλλων και φοβερή γιατρίνα. Διατήρησε τον εγκέφαλο του πατέρα της ζωντανό σε κάποιο υγρό, έψαξε και βρήκε έναν άνθρωπο που το σουλούπι του κόλλαγε, τον απήγαγε, του μεταμόσχευσε τον εγκέφαλο του Φάουστ, του έκανε και μερικές πλαστικές για να είναι φτυστός ο μπαμπάς, και τον σιδέρωσε κι από πάνω για να είναι ακόμη πιο άτρωτος από πριν (φαντάζομαι θα του έκανε και κάποιες εξετάσεις ιστολογικής συμβατότητας πριν από τη μεταμόσχευση, αλλά τότε δεν ήξερα τι σημαίνει, ώστε δεν συγκράτησα ακριβώς το ιατρικό πρωτόκολλο). Δεν τον  έπιανε ούτε σφαίρα, ούτε οβίδα, ούτε φωτιά, ούτε δυναμίτης, τίποτα. Άτρωτος τελείως.

Τι κάνουν οι δικοί σου; Χυμάνε στο Φάουστ και την κόρη του, τους τσακίζει, το βάζουν στα πόδια, ξαναχυμάνε, τα ίδια. Αμηχανία. Κάθονται και σκέφτονται. Και βέβαια αναρωτιούνται πώς είναι δυνατόν. Τι τρέχει.

Ψάχνουν λοιπόν και μαθαίνουν την ιστορία. Και τότε ο δικός σου (ο Ελ Γκρέκο, το πανέξυπνο ελληνόπουλο), κλείνεται στο εργαστήριό του να σκεφτεί. Κάθεται μερικές μέρες και βγαίνει με μια καινούργια σκανδάλη στο μπιστόλι.

Τι κάνει αυτή η σκανδάλη; Εδώ είναι το κόλπο. Καθώς το σώμα του καινούργιου Φάουστ ανήκε σε ένα καλό απλό ανθρωπάκι, το νευρικό του σύστημα δεν είχε εθιστεί να εκτελεί κακές πράξεις, παρά μόνο καλές ή ουδέτερες – άντε, ίσως και καμιά κακή σε ώρα ανάγκης, αλλά βεβαίως όχι συστηματικά, και σίγουρα όχι διαβολικές πράξεις όπως  υπαγόρευε το σατανικό μυαλό του δόκτορα. Η καινούργια σκανδάλη λοιπόν είναι αποσυντονιστική, ώστε το νευρικό σύστημα του ανθρωπάκου να μη συντονίζεται και να μην υπακούει στο δαιμονικό εγκέφαλο.

Πάει λοιπόν ο καλός σου με το γαλανόλευκο μπλουζάκι στο Φάουστ που, ανύποπτος, καγχάζει βλέποντάς τον, σημαδεύει, μπαμ, τα νεύρα επαναστατούν, διαλύεται ο δόκτωρ, γίνεται μόρια. Κάπως τρώνε και τη Φαούστα μετά, αλλά η ουσία είναι εδώ, σκόνη ο Φάουστ κι ο κόσμος αναπνέει.

Μετά μεγάλωσα. Άλλαξα γειτονιές, άλλαξα σχολεία, άλλαξα πόλεις, άλλαξα διαβάσματα. Έφυγα για το εξωτερικό. Διάβασα εισαγωγές στο μαρξισμό και στη διαλεκτική, από τον Πόλιτζερ και τον Λεφέβρ. Διάβασα για την πάλη των αντιθέσεων που μετασχηματίζει το παλιό και για τη σύνθεση των αντιθέσεων που παράγει το καινούργιο. Άκουσα και για την Μεγάλη Πολιτιστική Επανάσταση στην Κίνα, όπου ο Μάο είπε τη φοβερή φράση «το ένα γίνεται δύο». Και είπα:

–  Α! Ο Δόκτωρ Φάουστ!

Θάνο Αστρίτη, σ’ευχαριστώ που μ’ έκανες να καταλάβω τι εστί διαλεκτική, πριν καν η λέξη αυτή φτάσει στα αυτιά μου.

 

[1] Κανείς μας δεν ήξερε τότε πως υπήρχε και κάποιος ζωγράφος με το ίδιο όνομα, αλλά κάποιος μας σφύριξε ότι σε κάποια ξένη γλώσσα αυτό σημαίνει «ο Έλληνας».

[2] Ορθογραφία της εποχής εκείνης.

 

Advertisements

129 Σχόλια to “Σπονδή στον Θάνο Αστρίτη (μια συνεργασία του Βένιου Αγγελόπουλου)”

  1. Aghapi D said

    Καλημέρα
    Εδώ και αρκετά εξώφυλλα
    http://lolanaenaallo.blogspot.com/2013/01/supermen.html

  2. loukretia50 said

    Καλημέρα!
    Όμορφο, νοσταλγικό κείμενο!
    Κι εγώ διάβαζα Μικρό ΄Ηρωα, φυσικά ήμουν η Κατερίνα!

    Πού είσαι τώρα και σ’ έχω χάσει, μικρέ μου ήρωα Γιώργο Θαλάσση….

  3. Κουνελόγατος said

    Εμένα με εκφράζει το τραγούδι του Λ.Κ. Να με «κυνηγάει» ο πατέρας μου διότι έχανα χρόνο «με τέτοιες βλακείες» και άλλα που δε γράφονται… Εννοείται πως δεν αγόραζα, είχε άπειρα τέτοια ο κυρ-Σπύρος ο κουρέας στη γειτονιά, καλή του ώρα εκεί που -λογικά θα- είναι…
    Και άλλα περιοδικά, που δεν είναι της ώρας ν’ αναφέρουμε. Καλό μας έκαναν νομίζω, σε αντίθεση με τα σημερινά παιδιά που δε διαβάζουν ούτε «μικιμάους».

    Ευχαριστούμε πολύ.

  4. atheofobos said

    Και εγώ δεν πρόλαβα τον Υπεράνθρωπο όταν κυκλοφόρησε, αλλά στις τελευταίες τάξεις του Δημοτικού στα Εξάρχεια, ανακάλυψα ένα καταστηματάκι που πούλαγε τα μεταχειρισμένα τεύχη του 1 δραχμή.
    Έτσι τα διάβασα όλα, ανάκατα όταν τα εύρισκα και χωρίς πρόβλημα μπορούσα από το τεύχος 18 να διαβάζω μετά το 48 και μετά το 33!
    Τον Μικρό Ήρωα όμως τον ξεκίνησα από το πρώτο του τεύχος και βασικός χρηματοδότης της αγοράς του ήταν η γιαγιά μου που με ανυπομονησία ήταν ο επόμενος αναγνώστης!
    Δεν τον ήξερα βέβαια τον Ανεμοδουρά αλλά είμαι σίγουρος ότι θα τον είχα συναντήσει αρκετές φορές όταν πήγαινα στο υπόγειο της Λέκκα, που ήταν τα γραφεία του Μικρού Ήρωα, για να δέσω τα τεύχη του σε τόμους.
    Σε σύγκριση με αυτά τα δύο περιοδικά ο Γκαούρ Ταρζάν, παρά τους δημοφιλείς στην πιτσιρικάδα ήρωες Ποκοπίκο και Χουχού, μου φαινόταν τότε ότι ήσαν πιο δεύτερης ποιότητας.
    Δυστυχώς στην εφηβεία μετακομίσαμε, και όλος αυτός ο θησαυρός μαζί με Μάσκες, Μυστήριο κτλ πουλήθηκε στον παλιατζή.

  5. selitsanos said

    Στην αρχή του κειμένου διορθώστε το «13 χρόνια» σε «19 χρόνια». Καλημέρα.

  6. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια και για τη διόρθωση.

    4 Ωραία ιστορία, Αθεόφοβε!

    Σχόλιο από το Φέισμπουκ:

    Ο εν λόγω Υπεράνθρωπος, όσον αφορά την εμφάνισή του αλλά και την οικογενειακή του κατάσταση, ήταν εμπνευσμένος από τον Κάπτεν Μάρβελ του C.C. Beck, ήρωα ο οποίος εμφανίστηκε στις ΗΠΑ περί το 1940.

    Από τα εξώφυλλα φαίνεται καθαρά η ομοιότητα.

  7. Ωραίο άρθρο !!

    Υπεράνθρωπο δεν γνώρισα αλλά μικρό Ηρωα περίμανα κάθε Τρίτη(;) πως και πως να πάω να τον αγοράσω… Σπίθας, Διαβολάκος, Ζουζούνι και Σεϊτάν Αλαμάν !!! Εννοείται πως τον διάβαζα μονορούφι. Ο Σπίθας είναι ο ηθικός αυτουργός των κιλών μου !
    Το κοντό παντελονάκι ήτανε ιν σε εποχές που το ύφασμα ήταν ακριβό κι οι σόλες των παπουτσιών με μπαλώματα στο λιώσιμο…

  8. Γιάννης Ιατρού said

    Καλημέρα

    Γεμάτο νοσταλγία για τα λυκόπουλα το σημερινό άρθρο. Βεβαίως είχαμε και τον «μικρό καουμπόι» τον «Γκαούρ Ταρζάν» κλπ., αλλά ο «Μικρός Ήρωας» ήταν το στάνταρντ 🙂

    Θυμάμαι πως το διαβάζαμε κρυφά (γιατί φοβούνταν οι γονείς πως δεν θα διαβάζαμε τα μαθήματα …), η δε προμήθεια από το περίπτερο ήταν ολόκληρη περιπέτεια, γιατί πρώτα έπρεπε να εξοικονομηθεί το ποσόν (πέντε δραχμές; ίσως κάνω λάθος, δεν θυμάμαι πλέον ακριβώς, πάντως μάζευες καμιά βδομάδα και περισσότερο, μέχρι να συμπληρωθεί…) και μετά έπρεπε να βρεθεί και πρόφαση για την «βόλτα» στο περίπτερο (8-9 χρονών είμαστε…) και να κρυφτεί το τεύχος και σε ασφαλές μέρος …

    Εκείνο το καιρό (60’s), ένα καλοκαίρι, με είχαν στείλει για 1-2 μήνες σε κάποιους στενούς συγγενείς στην Κόρινθο, για διακοπές… Μου είχαν δε δώσει και κάποια χρήματα (200 ή 300 δραχμές ;;) κυρίως για να ανταπεξέρχομαι που και που σε κάποια μικρο-κεράσματα κλπ. αν βγαίναμε έξω, αλλά και σαν χαρτζιλίκι καλοκαιριού. Έλα όμως που εμένα μου λείπανε πολλά ενδιάμεσα τεύχη κλπ. Οπότε πάω στο εκεί βιβλιοπωλείο/πρακτορείο εφημερίδων και παραγγέλνω (κουβαρντάς !!) να μου φέρουν ό,τι μου έλειπε, κόστος κάπου το 90% των χρημάτων που μου είχαν δώσει… Τα παρέλαβα λοιπόν μετά από κάποιες μέρες και μετά βυθίστηκα στο διάβασμα, στη δροσιά κάτω από μια κληματαριά, ήρθε κι ένας ξάδερφός μου, κάπου 4-5 χρόνια μεγαλύτερος, είχα και παρέα…, παράδεισος οι διακοπές :). Δεν είχα όμως υπολογίσει, πως οι ιδιοκτήτες του πρακτορείου ήσαν συγγενείς της μητέρας μου, οπότε σε κάποια συνάντηση/επίσκεψη έπεσε το σχετικό κάρφωμα, σίγουρα όχι από κακή πρόθεση, αλλά να, το μάθανε. Ε, ακολούθησε νουθεσία, μαλώματα, συμβούλια για το τι πρέπει να γίνει κλπ., πάντως τελικά τα τεύχη παραμείναν ανέπαφα και το χρηματικό ποσό συμπληρώθηκε σε κάποιο βαθμό, αλλά βέβαια με πολύ αυστηρές οδηγίες κλπ. για την διάθεση 🙂

  9. Ασχετο αλλά μήπως η συλλογιική σοφία μπορεί να με πληροφορήσει την γλώσσα που αναγράφονται οι άνεμοι στο μενταγιόν- είναι μλονιμο κόλημά μου από τότε που το βρήκα στη φωλιά ενός χταποδιού.

  10. Γιάννης Κουβάτσος said

    Υπεράνθρωπο δεν πρόλαβα, αλλά από Μικρό Ήρωα και δώθε τα πάντα όλα. Όλο το χαρτζιλίκι εκεί πήγαινε. Και πολλές ανταλλαγές, βέβαια, για λόγους οικονομίας. Άλλος έπαιρνε τον Μπλεκ, άλλος τον Ζαγκόρ, άλλος τον Όμπραξ κλπ και τα ανταλλάσσαμε.

  11. Λεύκιππος said

    Ωραία εποχή όταν σε κάθε διήγημα υπήρχε κι ενας καλός, πανέξυπνος και μορφωμένος Ελληνας που προσέφερε πολλά χωρίς αυτό να είναι εθνικισμός.

  12. loukretia50 said

    Ο Υπεράνθρωπος ήταν η πρώτη σειρά του είδους ή υπήρχε και κάτι άλλο εικονογραφημένο πριν?
    Δεν ξέρω πότε κυκλοφόρησαν τα Κλασσικά.

  13. Avonidas said

    Καλημέρα.

    Καλό μας έκαναν νομίζω, σε αντίθεση με τα σημερινά παιδιά που δε διαβάζουν ούτε «μικιμάους».

    Δε θελω να σε στεναχωρήσω, αλλά ο πατέρας σου έγινες. 😉

    Κι ο δικός μου κάποτε ανησυχούσε, και μου ελεγε οτι «με κερδισαν τα κόμιξ» (διάβαζα βλέπεις βιβλια απο πολυ μικρός και το ειχε χαρει). Καποια στιγμη κατάλαβε οτι δεν ειχα σταματήσει να διαβαζω βιβλια και ηρεμησε (εκτος οταν τα διαβαζα διασχιζοντας το δρομο).

  14. nikiplos said

    Μεγάλωσα σε μιαν άλλη εποχή, όπου θέλαμε να ξεφύγουμε από όλες αυτές τις βαριές ιστορίες του ΒΠΠ, που στο βάθος τους μύριζαν ολίγον εμφύλιο… Άλλωστε υπήρχε παντού διάχυτο το παράδοξο της δίωξης σε αρκετούς που συμμετείχαν στην αντίσταση της Κατοχής, ώστε να μην μπορούμε να αποκωδικοποιήσουμε επαρκώς όσα μας έλεγαν οι γονείς μας. Αυτόματα σκεφτόμασταν πως αν μη τι άλλο στην συνέχεια ο Μικρός Ήρως και οι φίλοι του θα έγιναν συμμορίτες και θα έκλεβαν τον κοσμάκη ή θα έκανα πλιάτσικο σε σπίτια νοικοκυραίων…
    Η δική μου γενιά κατέφυγε στον μικρό Σερίφη, τον μικρό Αρχηγό και τον μικρό Καουμπόϋ… Θυμάμαι έντονα την προηγούμενη γενιά με τον μικρό Ήρωα, αλλά σε εμάς δεν έλεγε πολλά ή αντίθετα έλεγε πολλά που δεν θέλαμε να μάθουμε ή να ακούσουμε…

  15. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα!

  16. Παναγιώτης Κ. said

    Υπήρχε αντίστοιχο περιοδικό στην Αμερική ή την Αγγλία με το όνομα σούπερμαν οπότε ο υπεράνθρωπος είναι η μετάφραση αυτού του τίτλου;

    Έχουμε τα εικονογραφημένα παιδικά αναγνώσματα και όλα τα άλλα.
    Τα πρώτα δεν τα έπιανα στα χέρια μου!
    Όμως από τα άλλα π.χ τον Ιούλιο Βερν δεν ξεχνώ τις γκραβούρες που υπήρχαν και μαζί με το κείμενο συμπλήρωναν τα ταξίδια της φαντασίας μας.

    Το κείμενο του Βένιου, ωραίο και…γρήγορο!

    Βένιο, εσύ διάβαζες εικονογραφημένα ή περιοριζόσουν στα μη εικονογραφημένα;

  17. Avonidas said

    Υπήρχε αντίστοιχο περιοδικό στην Αμερική ή την Αγγλία με το όνομα σούπερμαν οπότε ο υπεράνθρωπος είναι η μετάφραση αυτού του τίτλου;

    Όχι απλώς ένα, δεκάδες· ο Υπεράνθρωπος, τώρα, δεν είναι μετάφραση του τίτλου, αλλά σαφέστατη μεταφορά (ή μάλλον αντιγραφή) του χαρακτήρα. Όπως άλλωστε κι όλοι οι υπόλοιποι ήρωες και κακοί της σειράς έχουν απευθείας αντίστοιχα στα αμερικάνικο υπερηρωϊκά κόμικ.

    Το πιο ενδιαφέρον είναι ότι ο Φάουστ και η κόρη του η Φαούστα παραλληλίζονται απόλυτα με τον Ρα’ς αλ Γκουλ και την κόρη του Τάλια, του «Μπάτμαν» – μόνο που οι ελληνικοί χαρακτήρες προηγούνται εκδοτικά κατά 20 χρόνια περίπου! (αν βεβαίως θυμάται καλά ο Νικοκύρης και εμφανίστηκαν στα σχετικά πρώτα τεύχη). Εδώ δεν έχουμε αντιγραφή, βεβαίως, ούτε στη μια ούτε στην άλλη κατεύθυνση, αλλά ένα μοτίβο πολύ κοινό και παλιότερο, την όμορφη κόρη του μάγου/τρελού επιστήμονα (θυμηθείτε τον Πρόσπερο και τη Μιράντα, στην «Τρικυμία» του Σαίξπηρ).

  18. sarant said

    16 Να ένα σχετικό εξώφυλλο:

  19. Κουνελόγατος said

    «Δε θελω να σε στεναχωρήσω, αλλά ο πατέρας σου έγινες. 😉».

    Μπορεί να έχεις δίκιο, only time will tell…

  20. Κώστας said

    Χαχα, βλέπω τα σχόλια για το χαρτζιλίκι και το βάσανο της επιλογής και γελάω χαιρέκακα. Εγώ. βλέπετε, διάβαζα τα πάντα δωρεάν, αφού ο παππούς μου είχε… περίπτερο!

  21. sarant said

    20 Τα ζηλεύαμε τα παιδιά που είχαν τέτοια προνόμια, ακόμα περισσότερο αν ήταν παιδιά-εγγόνια ιδιοκτήτη πρακτορείου.

  22. tryfev said

    Καλημέρα φίλοι μου και καλή εβδομάδα.

    ΄Εχω στη συλλογή μου σε τόμους τόσο τα 96 (και όχι 48) τεύχη του Υπερανθρώπου όσο και τα 798 του Μικρού ΄Ηρωας. Επίσης έχω τα 2 τεύχη (799 και 800) που κυκλοφόρησαν με το «Αντί» στις 5/5/1995. Τέλος έχω τον τόμο με τα 5 νεότερα τεύχη, με συγγραφέα τον ξεχωριστό φίλο μου Γιώργο Βλάχο και το εικονογραφημένο «Το Αεροδρόμιο Φάντασμα» που κυκλοφόρησε πέρυσι με τον ίδιο συγγραφέα και σε εικονογράφηση (όπως και τα 5 προηγούμενα) του καλού μου φίλου Κωστή Φραγκιαδάκη.

    Δεν «μου δόθηκε η χάρη» να γνωρίσω τον Θάνο Αστρίτη, όμως συνδέομαι στενά με τον εγγονό του Λεωκράτη Ανεμοδουρά, επικεφαλής των εκδόσεων «Μικρός ΄Ηρως».

    Παράλληλα, έχω σχεδόν τέσσερις χιλιάδες οκτακόσια ελληνικά Κόμικς Ντίσνεϊ (μου λείπουν μόνο 470 από τα παλιά -της περιόδου 1966-1976- και πανάκριβα σήμερα τεύχη των περιοδικών Μίκυ Μάους και Κλασικά Ντίσνεϊ).

    ΄Αρχισα να διαβάζω Μικρό ΄Ηρωα στα δέκα μου (1956), ενώ τους τόμους του Υπερανθρώπου τους αγόρασα αργότερα. Τη συλλογή μου με τους τόμους του Μικρού ΄Ηρωα την ολοκλήρωσα όμως το 1969 και δυστυχώς τους τόμους μετά το Νο 30 δεν τους διάβασα ποτέ.

    Απαντώντας στην Loukretia50 αναφέρω ότι τα Κλασικά Εικονογραφημένα πρωτοκυκλοφόρησαν το 1951 από την «Ατλαντίδα» η οποία από το 1954 άρχισε να εκδίδει το «Γέλιο και Χαρά» με ιστορίες Disney, Warner Bros, Metro Goldwyn Mayer κ.ά. Εκεί πρωτοδιάβασα πιτσιρίκος τις ιστορίες με τον αγαπημένο μου Μίκυ και τους υπόλοιπους ήρωες του Ντίσνεϊ, αλλά και Μπαγκς Μπάννυ, Πόρκυ, Τομ και Τζέρυ, Μικρή Λουλού κ.ά. Από αυτά τα περιοδικά δεν σώθηκε κανένα, όμως αγόρασα πριν λίγα χρόνια 26 τεύχη αποκλειστικά με ήρωες Ντίσνεϊ, γιατί περιείχαν ιστορίες που δεν ανατυπώθηκαν στα περιοδικά (Κόμιξ, Μεγάλο Μίκυ κλπ.) του Τερζόπουλου. Για το τεύχος 3 μάλιστα (Ο Μίκυ και ο Γκούφη στο Ψηλό Θιβέτ) έδωσα 200 ευρώ τότε που υπήρχαν λεφτά (είχα κερδίσει και γύρω στις 60.000 καθαρά σε τηλεοπτικά παιχνίδια γνώσεων της εποχής 1998-2009).

    Τέλος, είχα τη χαρά να γνωρίσω προσωπικά τον Βένιο Αγγελόπουλο σε μια συνεστίαση, μέσω των γονιών του γαμπρού μου με τους οποίους συνδεόταν.

    Θυμίζω ότι Ο Βένιος Αγγελόπουλος και ο πρώτος εξάδελφός μου Γιάννης Μηλιός, Καθηγητές και οι δύο του ΕΜΠ, είχαν απελαθεί από τις ΗΠΑ το 2003 και 2006 αντίστοιχα (αν δεν κάνω λάθος στις χρονολογίες). Ο πρώτος μάλιστα, όπως μου είχε πει και ο ίδιος, είχε κρατηθεί στο αεροδρόμιο με χειροπέδες.

  23. sarant said

    22 Εντυπωσιακός!

  24. Κουνελόγατος said

    Αφού επεκταθήκαμε, θα πω μια -αστεία νομίζω- ανάμνηση.
    Στα μέσα της δεκαετίας του 70, ίσως λίγο πριν, στο εσωτερικό του οπισθόφυλλου του περιοδικού «ΣΕΡΑΦΙΝΟ», έγραφε: με 4 δραχμές δεν παίρνεις σουβλάκι, παίρνεις εμένα, γελάς και ξεχνάς την πείνα σου…

  25. IWN said

    Εγώ θυμάμαι ότι πριν ή παράλληλα με τον Μικρό Ήρωα διάβαζα και το «Ταρζάν-Γκαούρ». Με την Τζέιν, την Ταταμπού, τον Ποκοπίκο… Άλλες πληροφορίες γι’ αυτή την έκδοση;

  26. Corto said

    Χαίρετε!
    Ας σημειωθεί ότι ο σκιτσογράφος του εντύπου ήταν ο Βύρων Απτόσογλου, ο οποίος έχει καταχωρηθεί και στην Lambiek Comiclopedia:

    https://www.lambiek.net/artists/a/aptosoglou_byron.htm

    Ασχέτως αν το εικονογραφικό του ύφος θεωρηθεί μιμητικό (ή και παρωχημένο), οπωσδήποτε θα πρέπει να αναγνωρισθεί ότι ο Βύρων Απτόσογλου υπήρξε ένας πρωτοπόρος στην δημιουργία ελληνικών κόμικς, μετά τον Φωκίωνα Δημητριάδη και τους άλλους σκιτσογράφους στριπ του προπολεμικού Τύπου. Εξάλλου νομίζω ότι χωρίς τα συνοδευτικά σκίτσα του Απτόσογλου, η απήχηση των ιστοριών του Ανεμοδουρά θα ήταν πολύ πιο περιορισμένη.

    (Γενικότερα τίθεται το δύσκολο ερώτημα σε ποιον ανήκει η πατρότητα των εικονογραφημένων ιστοριών και των κόμικς, στον σκιτσογράφο ή στον σεναριογράφο ή συγγραφέα, αν δεν ταυτίζονται, αλλά αυτό είναι μία άλλη συζήτηση)

  27. atheofobos said

    22
    Ο Βένιος Αγγελόπουλος στην Καθημερινή: Γιατί πάω μάρτυρας στη δίκη της 17N
    http://www.kathimerini.gr/148358/article/epikairothta/ellada/giati-paw-martyras-sth-dikh-ths-17n

  28. atheofobos said

    25
    Πληροφορίες για το Γκαούρ-Ταρζάν . Στην Τρίτη περίοδο έκδοσής του στην εικονογράφηση συμμετείχε και ο Μπόστ.
    http://baoula.blogspot.com/p/blog-page_14.html

  29. nikiplos said

    Ερώτηση προς τη συλλογική σοφία του ιστολογίου…
    είναι σωστή η γενική στον τίτλο:
    https://www.firstnews.gr/%CF%83%CE%B5-%CE%BA%CE%B1%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%BA%CE%B5%CF%85%CE%B1%CF%83%CF%84%CE%B9%CE%BA%CF%8C-%CE%BB%CE%AC%CE%B8%CE%BF%CF%82-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%B1%CF%85%CF%84%CE%BF%CE%BA%CE%B9%CE%BD%CE%AE/?fbclid=IwAR3qBvzRiAp97IqEcstSSIR69BjniZQgN6XGQUEHfdVj-pqKnDwU8RQn6BU

  30. ΧριστιανoΜπoλσεβίκoς said

    Πρόλαβα λίγο Μικρό Ήρωα και κάποιες ιστορίες με τον υπεράνθρωπο(νομίζω σαν πρόσθετη ιστορία στον Μικρό Ήρωα ή σε κάποιο άλλο), φαντάζομαι στην επαρχία αντέξανε λίγο παραπάνω στην εισβολή των νεότερων κόμιξ.
    Θυμάμαι τον υπεράνθρωπο ,όταν είχαν εισβάλει τέρατα του σκότους σε μια πόλη σε γενικό μπλακάουτ, να πετάει κρατώντας έναν γιγάντιο φακό, ακριβές αντίγραφο των φακών που είχαμε στα σπίτια μας!

  31. Γιάννης Κουβάτσος said

    Θυμάμαι την πίκρα και την αγανάκτηση, όταν οι δικοί μου μού έσκιζαν τα κόμιξ, επειδή με τσάκωναν να τα διαβάζω το μεσημέρι, αντί να κοιμάμαι όπως «όφειλα»…Ίδια πίκρα κι όταν οι δάσκαλοι μάς έσκιζαν με σουγιά την μπάλα, για να μην παίζουμε στο διάλειμμα…Τι αψυχολόγητες ενέργειες…

  32. tryfev said

    Σχετικά με την απορία του/ης φίλου/ης Nikiplos θα έλεγα ότι η διατύπωση «σε κατασκευαστικό λάθος του αυτοκινήτου» δεν είναι δόκιμη. Φυσικά δεν μπορεί εδώ η γενική «του αυτοκινήτου» να θεωρηθεί υποκειμενική, δηλαδή να …αποδοθεί στο αυτοκίνητο υπαιτιότητα για το λάθος, αλλά θα προτιμούσα τη φράση «σε κατασκευαστικό λάθος στο αυτοκίνητο». Θα ήθελα να διαβάσω βέβαια την έγκυρη άποψη του «Αρχηγού» (λέγε με Sarant).

  33. nikiplos said

    32@ Ευχαριστώ για την απάντηση… Εμένα βέβαια η απορία μου αφορούσε τη γενική της Ολυμπιονίκη.
    (ο nikiplos) 🙂

  34. sarant said

    32-33 Ναι, το φαντάστηκα πως αυτό θα εννοούσες. Αν θα πεις «η Ολυμπιονίκης» πώς αλλιώς θα το κλίνεις; Μήπως «της Ολυμπιονίκου»; Κατ’εμέ βέβαια ο προτιμότερος τύπος είναι «η Ολυμπιονίκισσα» αλλά είμαι μειοψηφία.

  35. Ανδρέας Τ said

    Διαβάζοντας το σημερινό άρθρο θυμήθηκα ότι η Αστραπή είχε ένα γιό με τον Έλληνα άντρα της. Τον Υπερέλληνα, που είχε τις ικανότητες της μαμάς του. Είχα μόνο μια απορία, που την έχω ακόμη. Ο Υπερέλληνας ήταν κατάξανθος και γαλανομάτης ντυμένος στα μπλε ενώ όλοι οι υπόλοιποι ήταν μάλλον καστανοί.

  36. tryfev said

    Λυπάμαι για το γεγονός ότι δεν κατάλαβα πού εστιάζεται η ερώτηση. Προσωπικά συντάσσομαι με το «της Ολυμπιονίκη» γιατί τα «της Ολυμπιονίκου» και «της Ολυμπιονίκισσας» αντίστοιχα θεωρώ ότι βαραίνουν υπερβολικά τη ζυγαριά προς την πλευρά της καθαρεύουσας το πρώτο και της δημοτικής το δεύτερο.

  37. Ε, δεν είναι και τόσο δημοτική η Ολυμπιονίκισσα δα. Ασυνήθιστο ναι.

  38. venios said

    Ευχαριστώ για τα σχόλια, και διαπιστώνω πως οι περισσότεροι είστε νεολαίοι, αφού μόλις προλάβατε το Μικρό Ήρωα. Ειδικότερα:
    5: Το κείμενο γράφτηκε το 2013, και στάλθηκε στην αρχική του γραφή.
    12: Υπήρχαν στην αρχή μόνο εικονογραφημένες ιστορίες, όχι κόμιξ. Πρόδρομος των κόμιξ ήταν ιστορίες με εικόνες και λεζάντα από κάτω, όπως του Μπιμπίκου στο περιοδικό ‘Ελληνόπουλο».
    16: Διάβαζα ότι μου έπεφτε στα χέρια, κόμιξ, εικονογραφημένα, σκέτα κείμενα και εφημερίδες κρεμασμένες στο περίπτερο.
    22: Δεν κατάλαβα ποιοι είναι οι γονείς του γαμπρού σου και ποια ήταν η συνεστίαση. Όσο για την Αμερική, δεν με απέλασαν: μετά από μια «φιλική συνομιλία» με το FBI, που κράτησε (μαζί με την αναμονή) κάτι πάνω από 4 ώρες, με άφησαν να μπω.
    35: Τη γαλάζια στολή του Υπερέλληνα τη θυμάμαι, αλλά όχι τα μαλλιά του. Πάντως ο Σιμούν, γιος του Κεραυνού, είχε και τηλεκινητικές ιδιότητες.

  39. sarant said

    38 Ευχαριστούμε για το άρθρο, φίλε Βένιο!

  40. tryfev said

    https://www.greekcomics.gr/forums/index.php?app=covers&module=covers&controller=issueList&cov_id=1893 Εδώ μπορεί να βρει κανείς τα 96 εξώφυλλα του Υπερανθρώπου. Κρατώ μια επιφύλαξη ως προς το αν η σελίδα είναι προσβάσιμη στα μη μέλη του forum Greek Comics. Ως προς την απορία του φίλου Ανδρέα Τ. όπως βλέπω στα εξώφυλλα των πρωτότυπων τευχών του περιοδικού που έχω στη βιβλιοθήκη μου (στην πίσω σειρά) ο Υπερέλληνας έχει σκούρα μαλλιά. Εκείνος που -όπως φαίνεται στο εξώφυλλο του τεύχους 89 στο οποίο πρωτοεμφανίζεται, αλλά και των τευχών 91 και 96, έχει ξανθά ή ξανθοκόκκινα μαλλιά είναι ο Σιμούν, ο γιος του Κεραυνού και της Λάουρας.

  41. tryfev said

    Αγαπητέ Κύριε Αγγελόπουλε, συγγνώμη για το λάθος με την απέλαση. Οι γονείς του γαμπρού μου είναι ο Νίκος Γιάκος και η Ελένη Μηνακάκη. Εγώ λέγομαι Τρύφων Ευαγγελίδης.

  42. tryfev said

    Η συνεστίαση είχε γίνει πριν μερικά χρόνια σε μια ταβέρνα στην Πλατεία της Φανερωμένης στον Χολαργό και μου είχαν προτείνει να έρθω ο Νίκος και η Ελένη.

  43. # 37 και αλλού…

    Ολυμπιονίκισσα

    Δηλαδή όποια δεν νίκησε ήταν Ολυμπιοέχασα ;;

  44. tryfev said

    Η συνεστίαση είχε γίνει πριν από μερικά χρόνια σε μια ταβέρνα κοντά στη Φανερωμένη στον Χολαργό και μου είχαν προτείνει να έρθω η Ελένη και ο Νίκος. Περισσότερες λεπτομέρειες δεν θυμάμαι.

  45. venios said

    Χαιρετίσματα λοιπόν στο Νίκο και την Ελένη!

  46. tryfev said

    Ευχαριστώ. Θα τους τα διαβιβάσω. Συγγνώμη για τις δυο σχεδόν όμοιες αναρτήσεις (42 και 44) αλλά νόμισα πως δεν είχε ανέβει η πρώτη.

  47. Faltsos said

    Οι αναρτήσεις διηγημάτων και άλλων άρθρων, φίλων του Νικοκύρη, πέρα από την ίδια την αξία τους και την ομορφιά τους, έχουν ένα πρόσθετο ενδιαφέρον. Δίνουν την δυνατότητα για άμεσο διάλογο με τον συγγραφέα του κειμένου. Έναν διάλογο που έχει κι αυτός τη γοητεία του, ακόμη και για όσους δεν συμμετέχουν, αλλά απλά παρακολουθούν.
    Ευχαριστούμε τον κ. Αγγελόπουλο τόσο για το άρθρο όσο και για τις συμπληρωματικές παρεμβάσεις, μαζί με όσους έκαναν κι αυτή τη φορά το διάλογο να είναι τόσο ζωντανός κι όμορφος, ξυπνώντας ξεχασμένες αναμνήσεις. (Οι ευχαριστίες στον Νικοκύρη είναι διαρκείς)

  48. Faltsos said

    «προικισμένοι με υπερφυσικές δυνάμεις, σίδερο το χέρι, άσσοι στη μπουνιά»

    Και προσπαθώ να θυμηθώ, γιατί βέβαια, κάτι από εκείνες τις εποχές έχει στο μυαλό του ο συγγραφέας, αλλά τι;

    «Δεν εγνώριζε όμως ότι
    τα `χε μ’ ένα Πειραιώτη
    Πειραιώτη ντερμπετέρη
    σίδερο στο χέρι
    άσσο στη μπουνιά»

    Αχ! βρε παλιομισοφόρια – Σακελλάριος, Χατζιδάκις και φυσικά Αυλωνίτης

  49. nikiplos said

    @34, @36 και @37
    Σας ευχαριστώ για την απάντηση… Δεν μου πάει το της Ολυμπιονίκη ας είναι σωστό… Ολίγον ασύμβατο μου φαίνεται… Θα προτιμούσα το της Ολυμπιονίκισσας, στη χειρότερη το της ολυμπιονίκου (αν είναι σωστός και δόκιμος τύπος) γιατί το της Ολυμπιονίκη έχει λίγο χνούδι αξυρισιάς, όπως και να το κάνουμε… 🙂

  50. sarant said

    47 Nάσαι καλά!

  51. Πέπε said

    Καλησπέρα σας.

    Λοιπόν, εγώ ανήκω στη γενιά των παιδιών των πρώτων αναγνωστών του Μικρού Ήρωα (τον Υπεράνθρωπο δεν τον είχα ακουστά), που τον διάβαζαν κρυφά απ’ τους γονείς τους με χίλιες δυο προφυλάξεις, με τη γλυκειά αίσθηση του απαγορευμένου, γαρνιρισμένη από μια μικρή πρέζα ενοχής, κλπ κλπ όπως μου έχουν ρομαντικά αφηγηθεί.

    Όταν, κάπου στη δεκαετία ’80 μάλλον, ο Μικρός ‘Ήρως άρχισε να επανεκδίδεται σε ολόκληρους τόμους, δηλ. πολύ πιο ταχύρρυθμα από την πρώτη έκδοση, πήρα έναν, έτσι για να δω τι στο διάβολο ήταν πια αυτό το τόσο καταπληκτικό ανάγνωσμα που μου είχαν περιγράψει. (Για την ακρίβεια δε μου είχαν περιγράψει το ανάγνωσμα, μόνο τη δική τους περιπέτεια της ανάγνωσης!). Φυσικά, οι γονείς μου είδαν πλέον αυτή μου την κίνηση με συμπάθεια, όσο επικριτικοί κι αν ήταν για τα αντίστοιχα, τότε σύγχρονα, δικά μου αναγνώσματα.

    Διαπίστωσα λοιπόν ότι όντως είναι εθιστικό! Ιδιαίτερα το κόλπο ότι το τέλος μιας περιπέτειας δε συμπίπτει ποτέ με το τέλος του τεύχους, και μένεις μονίμως με τη γλύκα, είναι δαιμόνιο.

    Όμως, ένας τόμος την εβδομάδα είναι υπερπροσφορά. Και το φαγητό ήταν ξαναζεσταμένο. Οπότε, σχετικά σύντομα το βαρέθηκα.

    Έκτοτε πρέπει να έγιναν πολλές ακόμη επανεκδόσεις, στις οποίες δεν έδωσα προσοχή.

    Έτυχε όμως φέτος, προ μηνών, να πάρω ένα τόμο που βρήκα κάπου εν όψει μιας μοναχικής βόλτας σε καφενείο με πολλή αναμονή. Ε, φυσικά, για έναν ενήλικο, ιδίως αν έχει και προηγούμενη πείρα του αναγνώσματος, είναι ξενέρωμα. Η λύση σε όλες τις δύσκολες στιγμές είναι πάντοτε κάποια εξωφρενική ικανότητα του Παιδιού-Φαντάσματος ή του εξοπλισμού του (ότι μιλάει κάθε γλώσσα, οδηγεί κάθε όχημα, βλέπει στο σκοτάδι, επικοινωνεί με τα σκυλιά κλπ.), η καρικατούρα του αδηφάγου καθυστερημένου Σπίθα είναι χονδροειδής, το ειδύλλιο με την Κατερίνα εντελώς αδύνατον να προσληφθεί στην προχώ εποχή μας, …
    …αλλά παραμένει εθιστικό! Άμα δεν τελειώσουν οι σελίδες, δεν το παρατάς.

    __________________________

    Της δικής μου γενιάς ήταν ο Μικρός Σερίφης, μαζί με τον Μικρό Καουμπόη και τον Μικρό Αρχηγό (τρεις σειρές με τους ίδιους ήρωες). Η επιρροή είναι εμφανέστατη, βγάζει μάτι:

    Ο Μικρός Σερίφης είναι ένα παιδί που γυρίζει στο Φαρ Ουέστ και «υπηρετεί τον Νόμο», στη μνήμη του Έλληνα πατέρα του που ήταν ηρωικός σερίφης. Είναι προικισμένος με περίπου τα ίδια εξωφρενικά προσόντα όπως ο Μικρός Ήρως, και αναγνωρισμένος από τον Αρχηγό με περίπου τον ίδιο τρόπο (όχι πολύ δημόσια, αλλά με ένα σωρό προνόμια). Η βασική τριάδα των ηρώων είναι και πάλι το αξιοθαύμαστο αγόρι, το πανέμορφο κορίτσι που άμα λάχει κάνει κι αυτό τίποτε το αξιοθαύμαστο μια στα τόσα και με το οποίο υπάρχει άδηλο ειδύλλιο, κι ένα χαζό και πειναλέο αγόρι (που, όπως ο Σπίθας, σκαρώνει και τραγουδάκια). Έχουν προστεθεί όμως ένας μικρός Ινδιάνος και, από κάποια στιγμή και μετά, και μια μικρή Ινδιάνα. Απίθανες αποδράσεις, ακραία γενναιότητα αλλά σε συνδυασμό με εντιμότητα και ιπποτισμό, καλύτερο σημάδι από οποιονδήποτε κλπ..

    Μια εξέλιξη, αν θυμάμαι καλά, είναι ότι ο Μικρός Σερίφης δε σκότωνε. (Ή ίσως δε σκότωνε ποτέ εκτός κι αν ___…)

    _________________

    Οι παλιοί, λ.χ. οι παππούδες μου που απαγόρευαν τον Μικρό Ήρωα από τους γονείς μου, δε θα μπορούσαν να φανταστούν μια ωφέλεια αυτών των αναγνωσμάτων: ότι σε εθίζουν στην ίδια την ανάγνωση! Νομίζω ότι αυτά τα τρία περιοδικά γουέστερν πρέπει να ήταν η τελευταία γενιά παιδικών περιοδικών με κείμενο (δεν ήταν κόμιξ, ούτε καν είχαν πλούσια εικονογράφηση) που -έστω από κάποιους- ρουφήχτηκε με πάθος.

  52. Πέπε said

    @41, Tryfev:

    Συγγνώμη για το άσχετο, είστε απόγονος του Τρύφωνος Ευαγγελίδη, του ιστορικού;

  53. ΜΙΚ_ΙΟΣ said

    Ευχαριστούμε τον Νικοκύρη και τον συγγραφέα της Σπονδής. Σε μας τους παλιούς τέτοια κείμενα ξυπνούν νοσταλγικές μνήμες από τα παιδικά μας… Και, βέβαια, συμφωνώ με τον Faltso (σχ.47). Τι να πρωτοθυμηθώ!

    #3.
    «… Εννοείται πως δεν αγόραζα, είχε άπειρα τέτοια ο κυρ-Σπύρος ο κουρέας στη γειτονιά»
    Εμείς είχαμε το περίπτερο-μαγαζάκι του Λευτέρη. Πουλούσε μεταχειρισμένα τεύχη από τα πάντα που είχαν ήδη κυκλοφορήσει: Μικρό Ήρωα, Υπεράνθρωπο, Μικυμάους, Κλασσικά κλπ, με 1 δραχμή. Όταν τα επέστρεφες -εννοείται σε ανεκτή κατάσταση- σου έδινε 50 λεπτά, οπότε με άλλα 50 λ. έπαιρνες κάποιο άλλο για διάβασμα κ.ο.κ. Οργανωμένα, τακτοποιημένα τα διάφορα τεύχη, διάλεγες εύκολα αυτό που προτιμούσες!

    #4.
    «… Δυστυχώς στην εφηβεία μετακομίσαμε, και όλος αυτός ο θησαυρός μαζί με Μάσκες, Μυστήριο κτλ πουλήθηκε στον παλιατζή.
    Κάπως έτσι την πάτησα κι εγώ. Ακόμη «κλαίω» τη συλλογή από τα αστυνομικά και Γκαούρ-Ταρζάν (κυρίως) που έκρυβα κάτω από το κρεβάτι…

    #12.
    ’’Εικονογραφημένος Υπεράνθρωπος’’ κυκλοφόρησε το 1952 σε δύο μόνο τεύχη. Αργότερα –1960(;) και μετά- κυκλοφορούσε σε κόμικς ο μεταφρασμένος αμερικάνικος Superman:
    https://upload.wikimedia.org/wikipedia/el/1/19/%CE%A5%CF%80%CE%B5%CF%81%CE%AC%CE%BD%CE%B8%CF%81%CF%89%CF%80%CE%BF%CF%82_%CE%91%CF%84%CE%BB%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%AF%CF%82.jpg. Μού άρεσε κι αυτός όμως πολύ!

    Το 1957-58 κυκλοφόρησε κι ένας άλλος ’’ΥΠΕΡΑΝΘΡΩΠΟΣ’’, με διαπλανητικές περιπέτειες του ντετέκτιβ-αστροναύτη Τζόε Σέρινταν, υπεύθυνου για την διαστημική ασφάλεια. Δεν θυμάμαι να είχε μεγάλη δημοφιλία…

    #22.
    !!!! άπειρα…

    #51(τέλος) Πέπε (+14)
    «… δε θα μπορούσαν να φανταστούν μια ωφέλεια αυτών των αναγνωσμάτων: ότι σε εθίζουν στην ίδια την ανάγνωση!»
    Αυτό ακριβώς μου έχουν πει και οι κόρες μου, οι οποίες εκεί γύρω στο τέλος των 80ς με αρχές 90ς διάβαζαν μετά μανίας την επανέκδοση του ΜΙΚΡΟΥ ΗΡΩΑ (σε τόμους, που φυσικά φρόντιζα ανελλιπώς να προμηθεύομαι, λόγω και παιδικών απωθημένων…).

  54. Aghapi D said

    Και εντελώς απροσδόκητα, βρήκα και αυτό

  55. Καλησπέρα,
    Να θυμίσω μια διεύθυνση για παλιά κόμικς (κι όχι μόνο) που έχω ξαναβάλει: http://users.sch.gr/vasanagno/comics.html

  56. Theo said

    Κι εγώ υπήρξα φανατικός αναγνώστης του «Μικρού Ήρωα» και του «Μικρού Σερίφη», μαζί με τα «Κλασικά εικονογραφημένα», το «Μικρό Τεντέν» και τα Μίκυ Μάους». (Το «Γκαούρ Ταρζάν», τη «Μάσκα» και το «Μπλεκ» δεν τα διάβαζα, για λόγους … αισθητικής περισσότερο.)Τα 90% του χαρτζιλικιού μου πήγαινε σ’ αυτά.

    Με τα βιβλία και τα περιοδικά έχω μια φετιχιστική σχέση 🙂 Γι’ αυτό, δεν μου πήγαινε να τα πουλήσω για μεταχειρισμένα. Από το βιβλιοχαρτοπωλείο του πατέρα ενός συμμαθητή μου αγόραζα στη μοσή τιμή κάποια μεταχειρισμένα παλαιότερα τεύχη που μου είχαν ξεφύγει.
    Είχα μαζέψει στίβες ολόκληρες (νομίζω σχεδόν πλήρη τη σειρά των Μίκυ Μάους»), μέχρι που σταμάτησα να τα διαβάζω (κάπου στο Γυμνάσιο) κι έπεσα στα «Αστερίξ» και Λούκι Λουκ». Όλα αυτά πετάχτηκαν στα σκουπίδια σε μια μετακόμιση, στα 23 μου.

    Η μητέρα μου (από τα τρία μου ζούσα μαζί της και με τους γονείς της) δεν μου τα απαγόρευε, μόνο γκρίνιαζε καθημερινά γιατί πάντα άφηνα το διάβασμα του σχολείου τελευταίο. Προηγουμένως, διάβαζα ό,τι μου έπεφτε στα χέρια: εφημερίδες, περιοδικά, λογοτεχνία, κλπ.

  57. voulagx said

    Νομίζω δεν αναφέρθηκε ο Ελ Γκρεκο, ποδοσφαιριστης της βραζιλιανικης Τορεντ, μαζι με τον ινδιανο Ιντσου Να Τιαρα Λαματα, α.. ναι και τον δαιμονιο αστυνομικο ντετεκτιβ Νινο Ζανινο.

  58. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    Feels So Good – Chuck Mangione 1977 [FULL VERSION]

    Κομμάτι 42 ετών, απολαύστε το υπεύθυνα, θα αισθανθείτε και σεις καλά !

    PS. A 1980 issue of Current Biography called «Feels So Good» the most recognized tune since «Michelle» by The Beatles.

  59. Πέπε said

    @56
    > > Είχα μαζέψει στίβες ολόκληρες (νομίζω σχεδόν πλήρη τη σειρά των Μίκυ Μάους») […]. Όλα αυτά πετάχτηκαν στα σκουπίδια σε μια μετακόμιση, στα 23 μου.

    Σκοτοδίνη μου ‘ρθε.

    Και μας το λες έτσι απλά, σαν να μην τρέχει τίποτε;

  60. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    Διάβαζα Μάσκα, Μυστήριο γιa να μεγαλώσω και Μικρο Ήρωα για να ξαναγίνω παιδί 🙂

  61. Και σήμερα στα παιδιά αρέσουν τα κόμικς. Στο σχολείο αποκτήσαμε από έναν γονέα μια σειρά με Αστερίξ και μία με Λούκυ Λουκ και γίνονται πια προεγγραφές στη δανειστική βιβλιοθήκη. Και άμα τα φέρεις κοντά με κάτι, τους δίνεις και κάτι άλλο και σιγά σιγά…

  62. sarant said

    57 Αυτόν τον Ελ Γκρέκο τον διάβαζα κι εγώ περιστασιακά. Θυμάμαι κι έναν παίχτη με φοβερό σουτ, τον Βελούδινο.

  63. voulagx said

    #62: Μπράβο μνήμη! Μήπως θυμάσαι και το ελληνικό όνομα του Ελ Γκρέκο; Και το όνομα της κοπέλας του;

  64. voulagx said

    Η βικυ ναναι καλα! https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%93%CE%BA%CF%81%CE%AD%CE%BA%CE%BF_(%CF%80%CE%B5%CF%81%CE%B9%CE%BF%CE%B4%CE%B9%CE%BA%CF%8C)

  65. Γιάννης Ιατρού said

    58: Γιατί τι νομίζεις πως έγινε με τις στίβες των άλλων σχολιαστών (4, 53 κλπ), εμού συμπεριλαμβανομένου (και δεν ήμουν κι εδώ να το αποτρέψω …)

  66. Γιάννης Ιατρού said

    53β: ΜΙΚ_ΙΟΣ

    Εμείς τα αγοράζαμε μεταχειρισμένα και τα μεταπουλούσαμε, όπως λες, από/στον περιπτερά (τον επονομαζόμενο ‘θείο’ 🙂 ) στην πλατεία Εξαρχείων, όπως μπαίνουμε από τη Θεμιστοκλέους.

  67. sarant said

    64 Άλλο πάλι και τούτο, ώστε τα είχε η Βίκη; Και βλέπω πως έβγαινε 1959-60, που σημαίνει πως εγώ τα διάβασα 8-9 χρόνια μετά.

  68. Theo said

    @59, 65:
    Κι εγώ δεν ήμουν τότε στην Έδεσσα, να το αποτρέψω. 😦

  69. Γιάννης Κουβάτσος said

    57: Διάβαζα φανατικά τον Γκρέκο. Θυμάμαι ότι ο συμπαίκτης και φίλος του ο Ίντσου Να Τιάρα Λαμάτα, ο επονομαζόμενος Σιου, κάπου χανόταν στον κόσμο του σε κάποιες στιγμές του αγώνα και στεκόταν ακίνητος κοιτώντας στο πουθενά. Για να πάρει μπρος, έπρεπε να φάει ένα γερό χτύπημα στο πίσω μέρος του κεφαλιού. Αυτό το αναλάμβανε ο Γκρέκο και τότε ο Σιου συνερχόταν, έπαιρνε την μπάλα και γινόταν Μαραντόνα, Μέσι και Αρδίζογλου. 😊

  70. Γιάννης Κουβάτσος said

    Ο «Φίλαθλος» με ήρωα το Μαύρο Φτερό δεν πρόσεξα να αναφέρθηκε:
    https://www.google.com/url?sa=t&source=web&rct=j&url=https://www.greekcomics.gr/forums/index.php%3F/topic/2828-%25CF%2586%25CE%25B9%25CE%25BB%25CE%25B1%25CE%25B8%25CE%25BB%25CE%25BF%25CF%2583/&ved=2ahUKEwi6-IGq2IfiAhWFYVAKHdOGDxYQFjABegQIAhAB&usg=AOvVaw3dcel3YBkjLBE7M7UWoqRQ&cshid=1557172718633

  71. voulagx said

    #69: Πες οτι γινοταν Πελέ και τελειωσες, τρια σε ενα! Παντως καλα θυμασαι. 🙂

  72. voulagx said

    #70 Το Μαυρο Φτερο έπαιζε στην ΑΕΛ της δεκαετίας του ’80: https://www.youtube.com/watch?v=pto0tJkio30

  73. Γιάννης Κουβάτσος said

    Και το «Γκολ», βέβαια, με τον Τζακ και τον Τζίμι:
    https://www.google.com/url?sa=t&source=web&rct=j&url=http://www.thaddeus-tripp.gr/komiks/podosfairika/gkol&ved=2ahUKEwjt9_SJ2ofiAhXEJFAKHThbBzUQFjAAegQIARAB&usg=AOvVaw0p-4OaXxJH9jzH_P1NG7ho&cshid=1557173175715

  74. sarant said

    Με τη διαφορά ότι το Μαύρο Φτερό και τα άλλα (Λιονταράκια κτλ.) ήταν κόμιξ ενώ ο Γκρέκο ήταν κείμενο με λίγα σκίτσα.

    Από το ΜΦτερό ή κάποιο ανάλογο θυμάμαι τη φράση

    «Διαόλου μωρό! Πετάχτηκε μπροστά μου σα γρασαρισμένη αστραπή!»

  75. voulagx said

    #74 «σα γρασαρισμένη αστραπή!» Τι ήθελε να πει ο ποιητής; Πώς την γρασάρουν την αστραπή;

  76. Λοζετσινός said

    Γιουκ γιουκ
    χαρ χαρ
    μα την αρκούδα
    μα τους χίλιους κεφτέδες

    Κάτι πρέπει να σας θυμίζουν

  77. sarant said

    75 like a greased lightning υποθέτω

  78. Shai said

    χρόνια πολλά και καλά μετα από καιρό. όλοι μεγαλώσαμε με μικρό ήρωα. οι κάπως …νεότεροι δηλαδή, χωρίς εμπειρίες πολέμου/εμφύλιου.

    @ 9
    ενδιαφέρον. μπορείς να ανεβάσεις καλύτερη φωτό;

    @ 25
    και μόνο αυτά; χχαχα

  79. ΜΙΚ_ΙΟΣ said

    – Πολλές πληροφορίες, αλλά και υλικό για άμεσο ’’κατέβασμα’’ (τεύχη πολλών παιδικών περιοδικών από τις δεκαετίες 50ς και 60ς) μπορείτε να βρείτε στο http://baoula.blogspot.com/.
    Νομίζω ότι οι άνθρωποι έχουν κάνει εξαιρετική και πολλή δουλειά -και μάλλον συνεχίζουν.

    – Και κάτι που μου έκανε εντύπωση και δείχνει το ταλέντο και τη γόνιμη φαντασία του Θ. Αστρίτη.
    Στο τεύχος 56 του ΥΠΕΡΑΝΘΡΩΠΟΥ εμφανίζεται μια νέα απειλή που πρέπει να αντιμετωπίσει ο Υπεράνθρωπος. Πρόκειται για τον Τρόμο, τον Θεό του Πολέμου. Ο εν λόγω υπερφυσικών, βέβαια, δυνάμεων κύριος, έρχεται –μέσα σ’ ένα αερόλιθο!- από κάποιον μακρινό πλανήτη. Ξεκινάει την καταστροφική του δράση στη Γη σπάζοντας/αποσπώντας παγόβουνα από το Βόρειο Πόλο και σπρώχνοντάς τα προς νότον, στον Ατλαντικό. Και έτσι η Γη κινδυνεύει «να χάση την ισορροπία της και να βγη από τον άξονα της περιστροφής της» (!) ή «τα παγόβουνα λυώνοντας θα κάνουν τη στάθμη της θάλασσας να ανεβή και να πλημμυρίση τις ηπείρους».
    Υποθέτω ότι ο συγγραφέας θα είχε διαβάσει κάτι σχετικό σε εφημερίδες ή περιοδικά της εποχής (1952) και το αξιοποίησε ευφυώς, προσωποποιώντας και ενσωματώνοντας αυτή την οικολογική απειλή στην ιστορία του!
    [Ο Τρόμος επιζεί ως το τεύχος 59, αλλά ξαναζωντανεύει (όπως και με άλλους αντιπάλους των ηρώων του συμβαίνει…) στο τεύχος 64, όπου και εξολοθρεύεται ολοσχερώς].

  80. sarant said

    79 Eίναι απίθανο αυτό το μπλογκ -από κει πήρα κι εγώ το εξώφυλλο που έβαλα στο άρθρο.

  81. SineNomine said

    Δεν έχω διαβάσει τίποτα και ίσως ήδη να το ξέρετε, μα κι έτσι να είναι δεν χάθηκε κι ο κόσμος. Αυτό το έχετε δει; (ακολουθεί προσπάθεια να ανεβάσω λίκνο)

    Αν ανέβει θα σας πω…

  82. SineNomine said

    Αφού τα κατάφερα συνεχίζω…
    Με διαβεβαιώνουν πως είναι αυθεντικό, αλλά εγώ δεν έχω προλάβει ούτε τη σημερινή ανάρτηση και τα σχόλια να διαβάσω, πω δε μάλλον να το ελέγξω.
    Σε κάθε περίπτωση επιτρέψτε μου δυο συμπίπτουσες παροτρύνσεις προς διαμετρικά αντίθετους αποδέκτες:
    • Όσοι αντιτίθεστε στον ΣΥΡΙΖΑ διαδώστε! Προσδίδει κύρος ο Κύριος στην θεάρεστη προσπάθεια να απαλλαγούμε από τα μιάσματα.
    • Όσοι είστε συνοδοιπόροι του ΣΥΡΙΖΑ διαδώστε! Για μια ακόμη φορά την καλύτερη προπαγάνδα την κάνουν οι άλλοι. Είχε σιγήσει και ο Πάγκαλος και φαίνονταν δύσκολα τα πράγματα…

    Εγώ πάντως από αύριο ξεκινάω αφισοκόλληση (δεν έχω φέιςμπουκ κι έτσι θα δράσω παραδοσιακά). Κι ελπίζω πως δεν θα βρεθεί κανείς ανάμεσά σας να αναρωτηθεί «με ποιο σκεπτικό»…

  83. Χρήστος Π. said

    Τις τελευταίες εβδομάδες παρακολουθούμε με έκπληξη τα κανάλια και τις εφημερίδες του υπόδικου εγκληματία και νονού της μαφίας Βαγγέλη Μαρινάκη να υποβαθμίζουν, όσο μπορούν φυσικά, τα γεωστρατηγικά και ενεργειακά ζητήματα στα οποία εμπλέκεται η Ελλάδα,η Κύπρος, και ο παραδοσιακός παντοτινός εχθρός μας. Στο ζήτημα αυτό, ο μέγας χρηματοδότης της ΝΔ ταυτίζεται με τη γερμανοφιλία της ηγεσίας της. Η τελευταία, μας προειδοποιεί να ανησυχούμε για την επερχόμενη σύγκρουση μεταξύ Δύσης και Τουρκίας αντί να χαιρόμαστε όπως είναι το φυσιολογικό, με το γελοίο επιχείρημα ότι ο εχθρός μπορεί να γίνει περισσότερο απρόβλεπτος και επιθετικός!! Μάλιστα οι»σοβαροί» αναλυτές των ραδιοκυμάτων του Μαρινάκη, έχουν αρχίσει να μας περιγράφουν πόσο κακή και ύπουλη είναι η νεοταξική πολιτική των ΗΠΑ διαχρονικά στη Μέση Ανατολή, αφήνοντας και κάποιες φιλορωσικές αιχμές. Όλα αυτά την ώρα που φιλοδοξούμε και ελπίζουμε να αποκόψουμε τον εχθρό από τους φυσικούς πόρους της ΝΑ Μεσογείου.

    Η Γερμανία και οι δορυφόροι της στην ΕΕ και το ΝΑΤΟ ετοιμάζονται να προσφέρουν ασπίδα προστασίας στη Τουρκία και πρέπει να διδαχθούμε από τη ΝΔ και τον αρχινονό χρηματοδότη της, ότι αυτό… μας συμφέρει για να μην γίνει πιο απρόβλεπτος ο εχθρός μας. Θυμόμαστε όλοι πόσο πολύ σεβόταν ο εχθρός την εθνική μας κυριαρχία τη εποχή που η Δύση των ανεχόταν, και αυτό δίνει και το μέτρο της βλακείας όσων δεν θέλουν να βρεθούμε στο ίδιο στρατόπεδο με τους εχθρούς των εχθρών μας, στα ενεργειακά ζητήματα, στην Μέση Ανατολή, και στη φιλοδοξία των ΗΠΑ και Ισραήλ να ιδρύσουν σε πρώτη ευκαιρία Κουρδικό κράτος.

    Μετά το αποκαλυπτικό φιλοτουρκικό και αντιαμερικανικό άρθρο που έκανε το λάθος να δημοσιεύσει ο πρώην ΥΠΕΞ των Ούννων του Βερολίνου, η Γερμανία τηρεί σιγή ιχθύος ή προβαίνει σε αθόρυβες ενέργειες ώστε να πέσει στα μαλακά η Τουρκία μιας και οι ΗΠΑ θα πιέσουν ΕΕ και ΝΑΤΟ για μέτρα εναντίον της. Δηλώσεις του Βερολίνου για τα ανθρώπινα δικαιώματα στη Τουρκία, την ελευθεροτυπία και άλλα φαιδρά για τις παραξενιές και την εγωμανία του φανατικού αμόρφωτου Ερντογάν, δεν έχουν καμμιά ουσία. Είναι ανάξιες αναφοράς ακόμα και σε κοσμικές στήλες. Όταν ο Πούτιν δολοφόνησε Ρώσους στη Βρετανία και η τελευταία απέλασε Ρώσους διπλωμάτες, το ίδιο έκαναν σε ένδειξη συμπαραστασης και οι Ούννοι και την επόμενη ακριβώς ημέρα έβαζαν τις υπογραφές με τους Ρώσους για το Nord Stream 2, με δεξιώσεις και χαβιάρι… Κάτω από τη πίεση των ΗΠΑ, το Βερολίνο θα πει ή θα κάνει κάποιες συμβολικές κινήσεις κατά της Τουρκίας ίσως, αλλά τελικά θα την στηρίξει και θα την υπερασπίσει. Απλώς πρέπει να κινηθεί προσεκτικά ώστε να «κρύψει» τη παραδοσιακή βρωμιά της κάτω από τη μύτη των ΗΠΑ, μέχρι αυτό να μην είναι πλέον εφικτό.

    Πολιτικοί και στρατηγοί του ΝΑΤΟ διαλαλούσαν ότι η Τουρκία έχει δικαίωμα να αγοράσει τους S-400 και αυτό δεν δημιουργεί πρόβλημα στη συμμαχία, την ίδια στιγμή που οι Αμερικανοί απειλούσαν τον εχθρό με κυρώσεις. Ο αντι-αμερικάνος ΓΓ του ΝΑΤΟ έλεγε ακριβώς το ίδιο πράγμα ακόμα και πριν ένα μήνα. Σήμερα αναγκάστηκε να πει ότι ανησυχεί για τις συνέπειες της Τουρκικής αγοράς των S-400 γιατί δεν θέλει να δει ένα σύμμαχο να βάζει κυρώσεις σε άλλον! Ο Δανός, ακολουθεί τη Γερμανική πολιτική ίσων αποστάσεων αλλά αν η σύγκρουση γενικευτεί και κάποτε αυτό αναγκαστικά θα γίνει, το Βερολίνο θα πιέσει τις ΗΠΑ για αυτοσυγκράτηση, συμβιβασμό, κλπ. Στην Ελλάδα, αυτοί που δεν θέλουν την σύγκρουση ΗΠΑ-Τουρκίας στη χειρότερη δυνατή μορφη της, αυτοί που δεν θέλουν να επωφεληθούμε ή ακόμα και να συμμετάσχουμε, είναι οι γερμανόγιλοι νεοδωσίλογοι που αντί για κουκούλες φοράνε τη σκούφια του ευρωπαϊστή, δηλαδή των σύγχρονων Waffen SS, και των αφελών που νομίζουν πως η ΕΕ είναι το ευρωπαϊκό όραμα του 1950…

    Αν αναβληθεί η σύγκρουση ΗΠΑ, Βρετανίας, Ισραήλ και ενδεχομένως και της αναξιόπιστης Γαλλίας, με την Τουρκία, θα έχουμε χάσει μια μεγάλη ευκαιρία. Αν δεν συμμετάσχουμε με όλη μας τη ψυχή και τη δύναμη, θα μετανιώσουμε πικρά. Η Τουρκία πρέπει να αντιμετωπισθεί και η Γερμανία δεν πρέπει να αφεθεί να παιξει ρόλο υπερδύναμης στη διεθνή σκηνή γιατί δεν μας συμφέρει ποτέ. Η ιστορία θα μιλήσει με σκληρά και καταδικαστικά λόγια για όσους δεν αντιπαραταχθούν πάλι στη Γερμανία, τη Τουρκία, και τους συμμάχους τους. Αυτά που συμβαίνουν στη Μέση Ανατολή και τη ΝΑ σχετίζονται με την ασφάλειά μας και τα συμφέροντα τηςΕλλάδος.

    Αν η ΝΔ που μαζί με το ΠΑΣΟΚ χρεωκόπησε την Ελλάδα, ενοχλείται από το ότι η αποτελεσματική προσέγγιση με τις ΗΠΑ έγινε επί ΣΥΡΙΖΑ, επειδή τώρα ευνόησαν οι συνθήκες τη σύγκρουσή τους με τη Τουρκία, τότε δεν αξιζει να κυβερνήσει και δεν διαφέρει ακόμα σε τίποτα από όσα προσάπτει στη σημερινή κυβέρνηση και την γενικότερη αναποτελεσματικότητά της.

  84. SineNomine said

    Τώρα που έφαγα κι έριξα μια ματιά, βλέπω πως το stwmenkalws blogspot το αποδίδει (μεταξύ άλλων αντίστοιχων αφισακίων) στον ΣΥΡΙΖΑ. Οι εξειδικευμένοι ερευνητές του ιστολογίου, φαντάζομαι πως, θα αποφανθούν. Αν όντως είναι troll απολογούμαι για τη βιασύνη της πρώτης ανάρτησης. Τις προτροπές της δεύτερης, όμως, δυσκολεύομαι να τις ανακαλέσω… 🙂

  85. SineNomine said

    Τώρα που έφαγα κι έριξα μια ματιά, βλέπω πως το stwmenkalws blogspot το αποδίδει (μεταξύ άλλων αντίστοιχων αφισακίων) στον ΣΥΡΙΖΑ. Οι εξειδικευμένοι ερευνητές του ιστολογίου φαντάζομαι πως θα αποφανθούν. Αν όντως είναι troll απολογούμαι για τη βιασύνη της πρώτης ανάρτησης. Τις προτροπές της δεύτερης, όμως, δυσκολεύομαι να τις ανακαλέσω… 🙂

  86. # 78 β

    Ευχαριστώ, είναι αρκετά φθαρμένο όμως

  87. Πέπε said

    81
    Πάντως το αυθεντικό έλεγε:

    «Για το δικό σου το καλό ανέβηκα εις τον σταυρό. Για την αγάπη τη δική μου, εσύ με βλασφημείς, παιδί μου;»

    Το ποιματάκι γκουγκλίζεται και έτσι και σε παραλλαγή («…τι έκανες εσύ, παιδί μου;»), και υποθέτω ότι θα βρίσκεται και το αφισάκι.

  88. sarant said

    81κε Νομίζω πως είναι παραποίηση παλιότερου, σαν κι αυτό που λέει ο Πέπε στο 87

  89. Μαρία said

    88
    Όλα όσα κυκλοφορούν κατα καιρούς είναι πλαστά.
    Οι αυθεντικές αφίσες είναι ορεότερες https://stwmenkalws.blogspot.com/2018/12/blog-post.html

  90. IWN said

    # 28
    Ευχαριστώ πολύ. Τον συγγραφέα δεν τον θυμόμουν, αλλά θυμήθηκα αμέσως της εκδόσεις «Άγκυρα».

  91. Ανδρέας Τ said

    Τώρα θυμήθηκα ότι υπήρξε και ένας Γιαπωνέζος πράκτορας στο Μικρό Ήρωα. Κάνω λάθος; Μήπως θυμάται κανείς πως λεγόταν;

  92. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    91

  93. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    92 συνέχεια
    «… Ένα ακόμα ενδιαφέρον στοιχείο αυτής της ιστορίας είναι πως οι αντίπαλοι του Γιώργου, και ο Τσιν-Τσιν, και ο Γερμανός ταγματάρχης Κρόυτσερ με τον οποίο συνεργάζεται ο κινέζος, δεν ενδιαφέρονται ιδιαίτερα για τον πόλεμο και τη νίκη του Άξονα, όσο για το χρήμα και ιδιαίτερα για την επικήρυξη των εβδομήντα χιλιάδων χρυσών λιρών που προσπαθεί να αποκομίσει ο καθένας για λογαριασμό του, αν αιχμαλωτίσει το Παιδί-Φάντασμα και το παραδώσει στο Βερολίνο! …»
    Πάντα από το σούπερ μπλογκ 🙂
    http://baoula.blogspot.com/p/o-m.html

  94. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    91 Misuheso Tobatzaki ή κάπως έτσι 🙂

  95. venios said

    91 O γιαπωνέζος αντίπαλος του Σπίθα λεγόταν Γιαχαμότο Κοτούλα.

  96. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Τον Υπεράνθρωπο δεν τον θυμόμουν, τον ανάστησε ωραία όμως το άρθρο του κ Βένιου Αγγελόπουλου.
    Τον Μικρό Ήρωα όμως τον διάβασα νωρίς νωρίς, στις πρώτες τάξεις του δημοτικού.Το έφερνε ο αδελφός μου (8 χρόνια μεγαλύτερος), όπως και το μικρό Σερίφη και τη Μάσκα και το Μυστήριο. Δεν είχα καταλάβει αν ήταν «απαγορευμένα» σπίτι γιατί κανείς δεν ασχολιόταν με το τί διαβάζαμε, αρκεί να είμαστε επαρκείς στα σχολεία μας (να μην καλούσαν, ο δάσκαλος για μένα και οι καθηγητές για τ΄αδέλφια μου, τον πατέρα μου για οποιοδήποτε αρνητικό λόγο).
    Η αλήθεια είναι ότι διάβαζα τη Μάσκα και κάτι φορές φοβόμουν, κι αυτό με τραβούσε ακόμη πιο πολύ να τα διαβάζω.Κλασικά ο τόπος ανάγνωσης ήταν στης γιαγιάς μου που είχε ένα κρεβάτι ψηλά ψηλά, σαν κουκέτα, (μικρός σοφάς θα λέγαμε) και ήταν δίπλα στο παράθυρο που έβλεπε έξω, στην αυλή και στο δρόμο και αυτό καθησύχαζε τις όποιες, καλοδεχούμενες-κατά τ΄άλλα, τρομάρες.Εκεί μέναμε και τα τεύχη μας κι εκεί τα είδα μετά από χρόνια ποντικοφαγωμένα, όταν η γιαγιά πέθανε,εμείς είχαμε φύγει για την Αθήνα.
    Οι ήρωες και τα διαδραματιζόμενα παίρνανε χαρακτηριστικά κάποιες φορές γνωστών τόπων και προσώπων π.χ. «Η σπηλιά με τα χίλια κρανία» από τη Μάσκα, θυμάμαι ακόμη με ποιο γνωστό καταφύγιο μέσα στα βράχια, δίπλα σ΄ενα κτήμα μας την είχα προσομοιάσει. Επίσης ο Σπίθας, χοντρούλης,αδηφάγος αλλά συμπαθής καλόκαρδος και ατρόμητος, ήταν ίδιος ο γιος της νοσοκόμας μας στην κατασκήνωση. Από το Μικρό Ήρωα έμαθα πρώτη φορά τη λέξη «μπούτι» -εμείς το λέγαμε μερί (το μερί του αρνιού ,του πετεινού κλπ).
    Διαβάζω λοιπόν «ΤΟ ΨΗΤΟ ΜΠΟΥΤΙ ΤΟΥ ΣΠΙΘΑ ΚΑΝΕΙ ΘΑΥΜΑΤΑ» κεφαλαία στον τίτλο. Και το είπα,θυμάμαι, μπουτί χωρίς να ξέρω περί τίνος πρόκειται. Μετά είδα μέσα την εικόνα:Ο Σπίθας μ΄ένα παχουλό ψητό μερί κοπανάει τους Γερμαναράδες που του την πέσανε όταν λαίμαργα έκοβε μπουκιές από το ψητό που πέτυχε στην κουζίνα του σπιτιού που έκαναν εισβολή, βάσει του σχεδίου του Γιώργου.
    Φυσικά ήμουν η Κατερίνα (και η Ντιάνα στο μικρό Σερίφη ) 🙂

  97. ΣΠ said

    Μικρό Ήρωα δεν διάβαζα, θυμάμαι όμως ότι γύρω στο 1970 είχαν κυκλοφορήσει κάποιες ιστορίες του Μικρού Ήρωα σε μορφή κόμικς. Ισχύει; Θυμάμαι καλά;

  98. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    87 Βλασφημείς? Δεν είσαι Χριστιανός επειδή κλπ. Δεν είσαι Έλλην επειδή κλπ. Δεν είσαι Άνθρωπος, επειδή και οι άγριοι εις την ζούγκλαν πίπτουν και προσκυνούν την Θεότητα.

    (Από αφισάκι των 70ζ, με κάτι σκιτσάκια με ένα γονατιστό φαντάρο να σταυροκοπιέται και έναν κουστουμάτο να κατεβάζει καριολίκια ενώ στο κεφάλι του πέφτανε πέτρες. Βλασφημείς? Επί της κεφαλής σου λιθοβολείς).
    Κλπ κλπ.

  99. ΣΠ said

    Αυτά που μου άρεσε πολύ να διαβάζω και δεν είδα να αναφέρονται στα σχόλια ήταν κόμικς επιστημονικής φαντασίας αμερικάνικης προέλευσης. Τα θυμάται κανένας άλλος;

  100. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    @95. Ὁ γιαπωνέζος ἀντίπαλος λεγόταν Γιαχαμοῦτο Κοτούλα. Σὲ κάποια στιγμὴ μάλιστα ὁ Σπίθας τοῦ ἐπιτέθηκε πετώντας του μιὰ φούχτα ὠμὸ ρύζι ἀπὸ τὸ τσουβάλι ποὺ ἔτρωγε καὶ φωνάζοντας:

    «Γιαχαμοῦτο Κοτούλα, θὰ σὲ κάνω περδικούλα!»

    Συγγνώμην γιὰ τυχὸν λάθη. Τὰ γράφω ἀπὸ μνήμης μετὰ ἀπὸ πενηντατόσα χρόνια.

  101. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    ο Στέλιος Ανεμοδουράς ,πρώτος ξάδερφος του Βάσου Δασκαλάκη συνεκδότης σε νεαρή ηλικία του λογοτεχνικού περιοδικού Αργώ
    https://www.tovima.gr/2008/11/24/books-ideas/i-episkepsi-toy-mikroy-irwa/

  102. Γιάννης Κουβάτσος said

    100; Και όταν του συστήθηκε ο Γιαχαμούτο Κοτούλα, ο Σπίθας του απάντησε: «Χαίρω πολύ. Σπίθας Κοκοράκι.» Ξεχνάμε ένα σωρό σημαντικά πράγματα, αλλά κάτι τέτοια έρχονται αβίαστα στη μνήμη. 😊

  103. sarant said

    99 Κι εμένα μού άρεσαν αυτά. Τα έβγαζε ο Πεχλιβανίδης. Ήταν 4 τίτλοι: Διαπλανητικά, νομίζω ο ένας και οι άλλοι κάτι σαν Απίθανα, Φανταστικά,

    Θυμάμαι πχ τον Παράξενο Αδάμ έναν ήρωα.

  104. sarant said

    Νάτα:

    https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A4%CE%B1_%CE%9A%CE%B1%CE%BB%CF%8D%CF%84%CE%B5%CF%81%CE%B1_%CE%9A%CF%8C%CE%BC%CE%B9%CE%BA%CF%82

  105. ΣΠ said

    104
    Ναι, μπράβο! Αυτά.

  106. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    Πάντως, κρίνοντας ἐκ τῶν ὑστέρων, βλέπουμε κάποιες ἀναλογίες ἀνάμεσα στὰ δίδυμα Σπίθας-Γιῶργος Θαλάσσης καὶ Ὀβελίξ-Ἀστερίξ.

    Ὁ παχύς καὶ μόνιμα πεινασμένος ρωμαλέος βραδύνους μαζὶ μὲ τὸν πανέξυπνο μικροκαμωμένο.

    Κι ἐπειδὴ ὁ Μικρὸς Ἥρως προηγεῖταιχρονολογικά, μᾶλλον ἀπὸ μᾶς τὸ πῆραν κι αὐτό.

    Λέτε; 🙂

  107. sarant said

    106 Κι ο Σάντσο Πάνθας χοντρούλης ήταν πάντως 🙂

  108. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    107. Ὁ Δὸν Κιχώτης ὅμως δὲν ἦταν πανέξυπνος καὶ μικροκαμωμένος. 🙂

  109. ΣΠ said

    106, 107
    Είναι συνηθισμένο στερεότυπο και στην λογοτεχνία αλλά κυρίως στον κινηματογράφο ο ήρωας να έχει έναν sidekick (σύντροφος; βοηθός; ) που υστερεί σε εμφάνιση ή/και ευφυΐα.

  110. 109 Βλ. και αστυνομικό μυθιστόρημα: Χολμς-Γουώτσον, Πουαρό-Χάστινγκς

  111. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    58. Διόρθωσις εις το ορθόν

    Feels So Good – Chuck Mangione 1977 [FULL VERSION]

    Κομμάτι 42 ετών, απολαύστε το υπεύθυνα, θα αισθανθείτε και σεις καλά !

    PS. A 1980 issue of Current Biography called «Feels So Good» the most recognized tune since «Michelle» by The Beatles.

  112. ΣΠ said

    110
    Στα αστυνομικά μυθιστορήματα ο βοηθός έχει τον σημαντικό ρόλο να του εξηγεί ο ντετέκτιβ τους συλλογισμούς του και έτσι να τους μαθαίνει και ο αναγνώστης.

  113. Triant said

    103:
    Περιέργως, κι εγώ τον Παράξενο Αδάμ θυμάμαι περισσότερο. Είχε δυο μικρά πυραυλάκια μεγέθους μπουκάλας καταδύσεων στην πλάτη και με αυτά πετούσε.

  114. ΣΠ said

    113

  115. ΣΠ said

    Δεν βγήκε το λινκ
    https://www.mycomics.gr/diaplanitika/diaplanitika.htm

  116. Ανδρέας Τ said

    @95 Ευχαριστώ.

  117. sarant said

    114-115 Τώρα βγήκε (σ’ εμένα). Τι ωραία σελίδα κι αυτη.

    Πάντως εγώ τα Διαπλανητικά κτλ. τα έβρισκα στο πρακτορείο αρκετά χρόνια μετά το 1963 που σταμάτησαν να βγαίνουν.

  118. νεσσίμ said

    103 & 113: και εγώ τον παράξενο Αδάμ θυμάμαι και χάρη στον ΣΠ (115) είδα και θυμήθηκα το όνομα (της αντίστοιχης Κατερίνας του Μικρού Ήρωα), της Αλάνκα!
    Σε αυτή τη σειρά των Διαπλανητικών, αφού ο ήρωας έσωζε την γη από κάποιον κίνδυνο, και πάνω που θα καθόταν λίγο με την κοπέλα, έληγε ο χρόνος του στη γη και ερχόταν η «ακτίνα» να τον πάρει μακριά στον πλανήτη του μέχρι τον επόμενο κίνδυνο/τεύχος όπου θα ξαναρχόταν πάλι.
    Στεναχώρια η Αλάνκα καθώς ξεθώριαζε ο Αδάμ, στεναχώρια και ’γω.

  119. Αγγελος said

    Διαπλανητικά – Παράξενα – Υπεράνθρωπα – Εκπληκτικά. Τα έπαιρνα κι εγώ.
    Τα Υπεράνθρωπα (που είχαν περιπέτεειες του Υπερανθρώπου = Superman) μετονομάστηκαν ξαφνικά κάποια στιγμή σε Δυναμικά, και ο Υπεράνθρωπος σε Σούπερμαν. Σκέφτομαι μήπως αυτό έγινε κατόπιν ενεργειών του Ανεμοδουρά, που θυμάμαι τα λίγο παλιότερα φυλλαδιάκια του «Υπεράνθρωπος» στα περίπτερα, αν και ποτέ δεν τα είχα πιάσει στα χέρια μου.

  120. ΣΠ said

    118
    Ο Παράξενος Αδάμ ήταν από την Γη και έσωζε τον πλανήτη της Αλάνκας, τον Ραν στον οποίον μεταφερόταν με την ακτίνα ζήτα.

    Άλλοι χαρακτήρες που θυμάμαι από τα «Καλύτερα Κόμικς» ήταν ο Τόμμυ ο Αυριανός, οι Ατομικοί Ιππότες, ο Εξερευνητής του Διαστήματος και, βέβαια, οι υπερήρωες Υπεράνθρωπος, Νυχτερίδας, Υδατάνθρωπος κλπ.

  121. νεσσίμ said

    120
    μπράβο, ετσι ήταν, θυμόσαστε καλύτερα, εγώ έμεινα στη μελαχρινή Αλάννα

  122. Αγγελος said

    Αλάννα τη λέγανε στο πρωτότυπο, αλλά στα ελληνικά τής είχε προστεθεί, για προφανείς λόγους, ένα υποκοριστικό πρόσφυμα 🙂

  123. Πέπε said

    Μιλάμε βέβαια για εποχές όπου, όποιος εκδότης ήθελε να πουλήσει περιοδικά με τέτοιες περιπέτειες, έβρισκε ανθρώπους να τα δημιουργήσουν. Η μετάφραση ξένων δεν ήταν επ’ ουδενί μονόδρομος, αν δεν ήταν και τελείως αδιανόητη/ανύπαρκτη.

    Ευτυχώς, στην καθαυτού λογοτεχνία η ντόπια παραγωγή εξακολουθεί να θεωρείται αυτονόητη. Στην παιδική λογοτεχνία, ελάχιστα.

    Άραγε θα ‘ρθει ένας καιρός που θα λένε «μαλάκα, οι παππούδες μας διαβάζαν βιβλία γραμμένα εδώ! Και άκουγαν και τραγούδια γραμμένα εδώ, με στίχους στα ελληνικά!»;

    Δεν μπορώ να πω ότι διαβλέπω τέτοια προοπτική βέβαια. Αλλά αν σκεφτεί κανείς πόσα πράγματα παρήγονταν στην Ελλάδα (αποκλειστικά ή, έστω, και στην Ελλάδα) και πλέον μόνο εισάγονται, από καταναλωτικά μέχρι πνευματικά αγαθά, πιστεύω ότι ούτε τότε διαφαινόταν η προοπτική να σταματήσει αυτό.

  124. sarant said

    123 Εννοείς ότι δεν γράφονται παιδικά λογοτεχνικά έργα στην Ελλάδα;

  125. Πέπε said

    124
    Δεν είμαι σίγουρος αν ήταν σωστό που είπα «παιδική λογοτεχνία», αλλά πάντως τα παιδικά βιβλία είναι κατά τεράστια πλειοψηφία μεταφράσεις.

    Βιβλία με στοιχειώδες κείμενο ή και μόνο μεμονωμένες λέξεις, για τα τελείως μικρά παιδιά, βιβλία με παραμύθια, βιβλία με μουσική ή άλλους ήχους, βιβλία με ζωγράφους, βιβλία για να μαθαίνεις τα ζώα ή την πόλη κλπ., καθώς κι εκείνα που μπορείς περισσότερο να τα πεις λογοτεχνικά, δηλ. σύγχρονα «παραμύθια» (που συνήθως βγάζουν ένα δίδαγμα σχετικό με τη διαφορετικότητα, την οικολογία, τον αλληλοσεβασμό και λοιπά), όλα αυτά είναι κυρίως ξένα. Τα ελληνικά είναι ελάχιστα και κυρίως παλιά, με μόνη αξιοσημείωτη εξαίρεση τον Τριβιζά (που, όπως είχα γράψει άλλη φορά, έφτασε να ξύνει τον πάτο του βαρελιού της έμπνευσής του, αν και τουλάχιστον αποφεύγει τα διδάγματα). Ενώ από την άλλη υπάρχουν αμέτρητες εκδόσεις ελληνικών λαϊκών παραμυθιών, ορισμένες αξιόλογες, που δεν απευθύνονται σε παιδιά!

    Στο μέτρο που το παιδικό βιβλίο για πολύ μικρές ηλικίες στηρίζεται κυρίως στην εικονογράφηση, ίσως αυτός είναι τελικά ο τομέας όπου έχει ατονήσει η παραγωγή. Δίπλα σε μερικά παλιά παιδικά βιβλία του Κυριτσόπουλου και αρκετά της Ζαραμπούκα, ή κάποια πολύ παλιά του μπάρμπα Σπύρου, δεν υπάρχουν σχεδόν καθόλου σημερινά. (Προφανώς και πάλι εξαιρούνται τα βιβλία του Τριβιζά – δεν ξέρω τους εικονογράφους του.)

  126. sarant said

    125 Τι να σου πω, έχω άλλη εικόνα -όχι για την προσχολική παιδική λογοτεχνία αλλά την καθαυτό, δηλ 7-11. Αν κρίνω τουλάχιστον από τα παιδιά μου, είχαμε αρκετά ελληνικά.

  127. Πέπε said

    Τώρα μιλάει το χάσμα γενεών. 🙂

  128. #123-127
    Χωρίς να έχω πλήρη άποψι για τα μεγέθη, κι εγώ έχω άλλη εικόνα. Αντώνης Παπαθεοδούλου, Μαρία Αγγελίδου, Δικαίος Χατζηκλής, Θοδωρής Παπαϊωάννου, Δήμητρα Πυργελή, μερικοί και μερικές από τους και τις σύγχρονους συγγραφείς παιδικής λογοτεχνίας που έχω υπόψιν μου.

  129. Theo said

    @123-128:
    Να μνημονεύσω και τη φίλη μου Βασιλική Νευροκοπλή, βραβευμένη σε Ελλάδα και διεθνώς.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: