Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Tο πανί του Γληγόρη (εκλογικό διήγημα του Κ. Φαλτάιτς)

Posted by sarant στο 12 Μαΐου, 2019


Μια και πλησιάζουν εκλογές, σκέφτηκα να βάλουμε ένα εκλογικό διήγημα που ανέβηκε πρόσφατα στο Λογοτεχνικό Ιστολόγιο. Βέβαια, το κατεξοχήν εκλογικό πεζογράφημα των γραμμάτων μας είναι η νουβέλα «Χαλασοχώρηδες» του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη -που όμως είναι πολύ γνωστό και το έχουμε άλλωστε αναλύσει και στο ιστολόγιο σε άρθρο του φίλου Μ. Πασχαλίδη.

Κατά σύμπτωση, ο συγγραφέας του σημερινού διηγήματος έχει ασχοληθεί αρκετά με την ανάδειξη του έργου του Παπαδιαμάντη -αν και έχει συνδέσει το όνομά του με ένα άλλο, σχετικά κοντινό στη Σκιάθο νησί. Πρόκειται για τον Κώστα Φαλτάιτς (1891-1944) γεννημένο στη Σμύρνη αλλά που έζησε πολλά χρόνια στη Σκύρο. Ο Φαλτάιτς άφησε εκτενές έργο στο μεταίχμιο μεταξύ δημοσιογραφίας και λογοτεχνίας.

Συνεργάστηκε με πολλές εφημερίδες και περιοδικά, ανάμεσά τους και το Μπουκέτο όπου δημοσιεύτηκε και το παρόν διήγημα. Στο Μπουκέτο ο Φαλτάιτς έχει δημοσιεύσει και αξιόλογα πρώιμα ρεμπετολογικά άρθρα. Για να τα λέμε όλα, πάντως, σύμφωνα με ορισμενες πηγές επί Κατοχής εκτέθηκε ως δωσίλογος και για τον λόγο αυτό διαγράφτηκε από την ΕΣΗΕΑ αμέσως μετά την Απελευθέρωση.

 

ΤΟ ΠΑΝΙ ΤΟΥ ΓΛΗΓΟΡΗ
Ναυτικό Διήγημα

Μόνο η βάρκα του Γληγόρη, απ’ όλες τις ψαρόβαρκες δεν είχε πανί.
Στις παραμονές των εκλογών, είτε βουλευτικές ήσαν είτε κοινοτικές, οι υποψήφιοι, για να πάρουν την ψήφο του, του έταζαν ένα πανί. Αλλά όλοι τον εγελούσαν κι η βάρκα του έτσι έμενε πάντα ξυλάρμενη.
Ήταν λύπη να τον βλέπεις τον καημένο τον Γληγόρη να τραβά κουπί ώρες και ώρες για να φτάσει από τον ένα κάβο στον άλλο ή για να γυρίσει πίσω στο λιμανάκι, εκεί κάτω που οι άλλοι με το πανί τελείωναν γρήγορα και άνετα.
Τα χέρια του έμοιαζαν με χοντρά γέρικα ροζασμένα κλαδιά δέντρου, σκληρότατα και γεμάτα όγκους. Είχαν χάσει την ευαισθησία του κρύου και της ζέστης. Έπιανε με τα δάχτυλα τα αναμμένα κάρβουνα, χωρίς να καίγεται. Αυτό τουλάχιστον το καλό του είχε δημιουργήσει το ατέλειωτο τράβηγμα του κουπιού.


Ήταν και μια γυναίκα που λυπόταν τον έρημο τον Γληγόρη και του έπλενε κανένα εσώρουχο και καμιά φορά του έλεγε και κανένα γλυκό λόγο. Αυτή τον συμβούλευε να μη ξαναψηφίσει, αν ο υποψήφιος δεν του φέρει πρώτα το πανί…
― Αμερσώ, μπαρμπούνι μου, της απαντούσε ο Γληγόρης, καλός ο λόγος σου, μα έλα συ να τα βγάλεις πέρα με τον βουλευτή και με τον δήμαρχο, που λένε πως θα με στείλουν στη φυλακή, αν πάρω το πανί πριν να ψηφίσω…
― Και γιατί θα σε βάλουν στη φυλακή; ρωτούσε η Αμερσώ.
― Γιατί, λέει, πούλησα την ψήφο μου.
Κάτι τέτοια έλεγαν οι υποψήφιοι στον Γληγόρη και τον απειλούσαν με την απειλή του νόμου που τιμωρεί αυτόν που πληρώνεται για να ψηφίσει, κι έτσι ο φτωχός και αφελής άνθρωπος εψήφιζε τον πιο ψεύτη υποψήφιο, χωρίς ποτέ να βλέπει πανί στα μάτια του…
Αλλά οι πολιτικοί του νησιού και όλοι oι πολιτικοί του κόσμου, δε γελούν ανθρώπους αφελείς και απλοϊκούς μόνο σαν τον Γληγόρη. Αυτοί μπορούν και τον διάβολο να βάλουν στο φλασκί, και την ημέρα να την κάνουν νύχτα, και από το μάτι της βελόνας να περάσουν ένα γάιδαρο. Σου τάζουν λαγούς με πετραχήλια πριν από τις εκλογές κι ύστερα ούτε λαγούς βλέπεις, ούτε πετραχήλια, ούτε τους ίδιους… Ο Γληγόρης λοιπόν, δεν ήταν ο μόνος που γελούσαν οι υποψήφιοι και οι κομματάρχαι. Το νησί είχε κάπου χίλιους εννιακόσιους ψήφους, κι απ’ αυτούς οι πενήντα ήσαν στο λιμάνι. Όλοι ψήφοι ψαράδων. Και κάθε ψήφος πήγαινε στη μια ή στην άλλη μερίδα, με κάποια ψεύτικη υπόσχεση. Στον ένα έταζαν μια βάρκα, στον άλλο σαράντα οργιές δίχτυ, στον τρίτο να του νοικιάσουν το σπίτι του για τελεωνείο, τον άλλο να τον διορίσουν φαροφύλακα, τον άλλο να του τελειώσουν τη δουλειά του με το ναυτικό απομαχικό ταμείο για τη σύνταξη. Έταζαν ακόμα και νύφες και συνοικέσια στα παλικάρια και γαμπρούς στους γονείς που είχαν ένα μαντρί από κορίτσια. Για όλα προέβλεπαν οι υποψήφιοι, και ήσαν αφειδείς σε όλα, αφού εμοίραζαν τις υποσχέσεις με το αζημίωτο. Αλλά ο άλλος κόσμος δεν το έδενε και τόσο σε ψιλό κόμπο, όσο το είχε δέσει ο Γληγόρης με το πανί. Κοίταζαν να τα βολέψουν ύστερα από τις εκλογές, όπως μπορούσαν μόνοι τους, ενώ ο Γληγόρης έμενε χωρίς πανί, περιμένοντας να αληθέψει ο υποψήφιος για να το αποκτήσει.
Σ’ αυτό το νησί με τη μεγάλη στεριά απέναντι, που αποτελούσε μια εκλογική περιφέρεια, είχα εκθέσει κι εγώ κάποτε υποψηφιότητα για βουλευτής. Στο λόγο που έβγαλα στο λιμάνι δεν υποσχέθηκα ούτε λαγούς με πετραχήλια, ούτε πράγματα αδύνατα, ούτε προσωπικά ρουσφέτια, που ούτε ο υπουργός δεν θα μπορούσε να τα πραγματοποιήσει. Μίλησα για τις λογικές και εφαρμόσιμες ανάγκες του λιμανιού και των ψαράδων, που μπορούσαν να πραγματοποιηθούν, κι επήρα ένα μονάχα ψήφο, ενώ ο αντίπαλος με τις ψεύτικες υποσχέσεις του επήρε το σύνολο.
Μου έμενε μυστήριο ποιος είχε δώσει τον μοναδικόν αυτό ψήφο.
Έλεγα πως μάλλον θα τον είχα πάρει κατά λάθος, κι είχα ήσυχη τη συνείδησή μου για το πανηγυρικό αυτό μαύρισμα.
Μετά καιρό όμως έτυχε να βρεθώ στο μικρό λιμάνι κι οι καλόκαρδοι ψαράδες ήρθαν να με βεβαιώσουν, ο καθένας χωριστά, πως η μοναδική ψήφος ήτο η δικιά του…
― Δεν έχεις παράπονο από μένα, έλεγε ο ένας.
― Μια ψήφο που είχα, την επήρες, έλεγε ο άλλος.
― Έτσι εκτιμούν οι πιστοί φίλοι τους ανθρώπους τους, έλεγε ο τρίτος.
Και κάτι τέτοια έλεγαν όλοι οι καλοί αυτοί ψαράδες, ενώ με είχαν μαυρίσει αλύπητα.
Πολύ λίγοι δεν με είχαν πλησιάσει, κι ένας από αυτούς ήταν ο Γληγόρης. Αυτός δεν είχε βγει καν από τη βάρκα του. Όλη την ώρα έκανε πως κάτι έφτιανε. Έβγαζε τα νερά, χτυπούσε κανένα καρφί στην κουπαστή, διόρθωνε τους πάγκους, έξυνε τα κουπιά, μετακινούσε την άγκυρα.
Είχα μάθει πως αυτές τις ημέρες, με το να μην έχει πανί, είχε πάθει κάμποσες ζημιές ο κακομοίρης.
Είχε πέσει άφθονη μένουλα στον κάβο του Πεύκου, που απείχε κάπου έξι μίλια από το ψαρολίμανο, και αυτός δεν κατόρθωνε ποτέ να ρίξει σύγκαιρα τα δίχτυα του. Έφθανε πάντα αργά με τα κουπιά, όταν οι άλλοι είχαν ρίξει τα δίχτυα τους στους πιο κατάλληλους πάγκους και σ’ αυτόν έμεναν τα αδικημένα μέρη, που το ψάρι ήταν λιγοστό. Οι άλλοι γύριζαν με τις βάρκες τους φορτωμένες ψάρι, κι αυτός ήταν να τον κλαις…
Μόνον η Αμερσώ τον παρηγορούσε, αλλά τα λόγια της δεν είχαν πάρα και μεγάλη πέραση.
― Ας όψεται κείνο το έρημο το πανί, του έλεγαν τριγύρω του.
―Του χρόνου ούτε λέπι, μπάρμπα- Γληγόρη.
Γιατί δεν έφτανε μόνον η κακοτυχιά του, αλλά τον επείραζαν κι οι άλλοι ψαράδες κι έκαναν τη θέση του δυσάρεστη και κωμική.
Ο μπαρμπα-Γληγόρης ήταν άνθρωπος του Θεού. Κακό δεν είχε κάνει σε κανένα. Δεν είχε δοσοληψίες ούτε με λαθρεμπόρους ούτε με δυναμίτες, ούτε με ζωοκλέπτες, που χρησιμοποιούν καμιά φορά τους βαρκάρηδες και τους ψαράδες για να μεταφέρουν τα κλεμμένα γιδοπρόβατα. Του έτρωγαν το δίκιο και οι μανάβηδες του Πειραιώς και των Αθηνών, που μαζεύουν από τα ψαρολίμανα τα ψάρια των ψαράδων για ένα κομμάτι ψωμί και τα πουλούν στην Αθήνα σε τριπλή τιμή. Αυτοί τον εξεμεταλλεύοντο πιο πολύ από ό,τι εξεμεταλλεύοντο τους άλλους, γιατί ο Γληγόρης, με το να μην έχει πανί στη βάρκα του, κατόρθωνε να δίνει και το πιο λίγο ψάρι και όχι το πιο εκλεκτό.
Ήταν όμως λιτοδίαιτος, χωρίς οικογένεια, και αρκετά φιλόσοφος. Το όνειρό του μόνο το αποτελούσε ένα πανί και τίποτα άλλο. Αυτό θα αποτελούσε τη μεγαλύτερή του κατάκτηση, θα ήταν γι’ αυτόν ολάκερο βασίλειο.
Δεν τα συλλογιζόμουν αυτά τα πράγματα την ώρα που έβλεπα τον Γληγόρη να διορθώνει με επιμονή το ένα και το άλλο πράμα της βάρκας του, αλλά δεν άργησα να σκεφθώ κι αυτά και άλλα, καθώς είδα την Αμερσώ να περνά και να μου γνέφει.
― Τον καψερό, είπε, περιμένει ακόμα να του φέρετε το πανί.
― Ποιο πανί, βρε Αμερσώ;
― Κείνο που του ‘ταξα για να σε ψηφίσει.
‘Ήξερα πραγματικά πως η γυναίκα αυτή, με την οποίαν με συνέδεε κάποια κουμπαριά, είχε αγωνιστεί για την υποψηφιότητά μου. Είχε κάνει αγρίαν προπαγάνδα, είχε αραδιάσει χιλιάδες ψέματα, πως θα μετέβαλλα το ψαρολίμανο σε Πειραιά, αλλά όλη της την προσπάθεια την εχάλασε ο προεκλογικός μου λόγος, που ερχότανε σε μεγάλη αντίθεση και με τις ελπίδες των ψαράδων και με τις τρομερές υποσχέσεις της Αμερσώς… Έτσι εγλίστρησαν όλοι την τελευταία στιγμή προς τον ανεξάντλητο σε ψέματα αντίπαλο, που είχε φθάσει να υποσχεθεί ότι θα έφερνε και σπόρο ακόμα μπαρμπουνιών και λιθρινιών από την Ιταλία, που κάθε μπαρμπούνι πάει και οκά, για να πλουτίσει τη θάλασσα. Μόνον ο Γληγόρης, που ένα όνειρο είχε, το πανί, βρέθηκε να μην επηρεαστεί από τις υποσχέσεις του αντιπάλου και έριξε το ψηφοδέλτιό του με ένα σταυρό στο όνομά μου.
Καθώς μου τα εξηγούσε όλα αυτά η τρομερή γυναίκα, έβλεπα τον καημένο τον Γληγόρη, που κουνούσε το κεφάλι του σαν να συμφωνούσε, και μου χαμογελούσε με τρόπο που έλεγε:
― «Σ’ ευχαριστώ για το πανί. Κοίταξε μόνο να είναι πανί Αμερικάνικο!»
― Ασ’ τον να περιμένει, είπε η Αμέρσα. Του ‘χα πει, δω και λίγη ώρα, πως μόλις πάτε στην Αθήνα, θα του στείλετε το πανί και τον βλέπεις από τη χαρά του πώς περιποιείται τη βάρκα του…
― Τι έκανες, τι έκανες, της είπα.
― Είκοσι χρόνια τώρα τον γελά ο ένας και ο άλλος ―είπε― πειράζει να τον γελάσομε και μεις μια φορά;
Επρόσεξα τον φτωχόν άνθρωπο. Στο πρόσωπό του έλαμπε το γέλιο μιας ανέκφραστης ευτυχίας και το επιδοκιμαστικό κούνημα του κεφαλιού του προς εμένα γινόταν πιο γλήγορο και πιο φιλικό.
Αυτήν την ώρα σφύριζε για τρίτη φορά το βαπόρι που θα μας έπαιρνε και μένα και τους άλλους επιβάτες από το λιμάνι. Μπήκα στη βάρκα στενοχωρημένος, γιατί συλλογιζόμουν πως άδικα ο καημένος ο Γληγόρης, που είκοσι τόσα χρόνια επερίμενε να ικανοποιηθεί το μόνο όνειρο της ζωής τους, θα επερίμενε και πάλι αυτή τη φορά.
Αλλά καθώς γύριζα το κεφάλι, τον είδα να με αποχαιρετά χαρούμενος, κι έδειχνε την ξυλάρμενη αντένα της βάρκας του, για να μου παραστήσει σε ποιο σχήμα θα έραβε το πανί…

Δημοσιεύτηκε στο περ. «Μπουκέτο» στις 23 Ιουλίου 1933, τόμ. 10 αρ. 490

Advertisements

92 Σχόλια to “Tο πανί του Γληγόρη (εκλογικό διήγημα του Κ. Φαλτάιτς)”

  1. Πού να φανταστεί ο Γληγόρης πως ύστερα από κάποια χρόνια θα γινόταν… μικρογεύματα!

    Καλημέρα.

  2. Καλημάρα !

    Εξαιρετικό, ψαράδικο αφού !!

    Μανάβηδες όντως λεγότουσαν οι έμποροι των ψαριών, μετά επειδή και τα λαχανικά πουλιούνται μόνο φρέσκα πέρασε και ζαρζαβατικοτέτοιους ! Ο πλανόδιος μανάβης ήταν πάντοτε μια κλάση πιο έξυπνος, γρήγορος και πειστικός από τον κεφαλαιοκράτη μπακάλη με τα τεφτέρια του στον αγώνα για την επιβίωση. Λαχανικά και ψάρια δεν πουλιούνται την επόμενη μέρα όπως η ζάχαρη και το λάδι

  3. Και για να μην ξεχνιόμαστε (τελευταίο)

  4. Faltsos said

    2
    Πρέπει να ξέρεις από μανάβηδες. Γράφει το σλαγκ

    «Μανάβης: ψιλοχρησιμοποιείται για μέλη και οπαδούς της ομάδας του Π.Α.Ο.Κ.»

    Είναι βέβαια και ο Μάκης ο Μανάβης του οποίου τα έξοδα νοσηλείας κάλυψε ο Σαββίδης πριν λίγες μέρες

  5. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    Καλημέρα.

    Μοῦ ἄρεσε τὸ διήγημα τοῦ Φαλτάιτς.

    Παρουσιάζει μιὰ γνωστὴ σ᾿ ἐμένα εἰκόνα. Μέχρι τὴ δεκαετία τοῦ ἑξῆντα ὑπῆρχαν καὶ στὰ Θερμιὰ ψαράδες καὶ βαρκάρηδες ποὺ πήγαιναν μὲ τὰ κουπιὰ γιὰ ψάρεμα ἤ στὸ καράβι γιὰ νὰ κατεβάσουν ἐπιβάτες.

    Ἡ γλώσσα του στρωτὴ δημοτική, ἂν καὶ μοῦ χτύπησαν στὸ μάτι κάποιοι καθαρευουσιάνικοι τύποι, ὅπως τὸ «ἐξεμεταλλεύοντο».

    Πάντως τὸ προεκλογικὸ δούλεμα παραμένει σταθερὴ ἀξία εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων.

    Εὐχαριστοῦμε, Νικοκύρη.

  6. Γιάννης Ιατρού said

    καλημέρα,

    και χρόνια πολλά στις εορτάζουσες.

    …έλα συ να τα βγάλεις πέρα με τον βουλευτή και με τον δήμαρχο, που λένε πως θα με στείλουν στη φυλακή, αν πάρω το πανί πριν να ψηφίσω…
    Έτσι βγήκαν τα δημοτικά τραγούδια 🙂


    Γληγόρη μ’, τι μας άργησις, δε φάνηκες να έρθεις,
    σαν τι ποτάμια σε βαστούν, σαν τι βουνά με χιόνια.
    -Ν-ούτε ποτάμια με βαστούν, ν-ούτε βουνά με χιόνια,
    μον’ με βαστούν οι φυλακές, του πόρτου τα μπουντρούμια
    …..

    Και το «Μπουκέτο του (Ιουλίου) 1933»

  7. nikiplos said

    Καλημέρα πολύ ωραίο το διήγημα… Οι προεκλογικές υποσχέσεις ήταν πάντοτε ένας θησαυρός φαντασιώσεων των αγαθών ανθρώπων. Ενδεικτικό το τάξιμο σπόρων γιγάντιων λιθρινιών εξ Ιταλίας…

    Κι ο Γρηγόρης, καρτερικός, δίκαιος, λιτός, ένας άνθρωπος που θα μπορούσε να φροντίσει για πολλά καθώς δεν είχε οικογένεια, ήταν ο περίγελως εκείνων που με τον έναν ή τον άλλον τρόπο είχαν αυτό το ελάχιστο παραπάνω, επειδή έκλεβαν τον δίπλα, έκαναν πλάτες σε κλέφτες, έπαιρναν το μέρος του αδικήσαντα, υποτάσσονταν στον ισχυρότερο ώστε να ανηκουν στην αγέλη…

    Αντίθετα, ο Γρηγόρης ήταν ανεξάρτητος, ανυπότακτος γι’ αυτό και δεν είχε αυτό το κάτι τις παραπάνω… ένα πανί που αν και δεν θα του έφερνε την ευτυχία, απλά θα τον ξεκούραζε, θα του έβαζε στο πιάτο και λίγο τυράκι…

    Η ιστορία μου θύμισε τον παπού μου, που έκανε αυτή τη δουλειά του μικραλιέα, ώσπου του πήρε τη βάρκα ο τοκογλύφος… 1000δρχ δάνειο και στο τέλος του χρόνου – παρότι ο παπούς μου του είχε πληρώσει 800δρχ, οι χωροφύλακες του πήραν τη βάρκα που άξιζε 10.000 δρχ… Αλλά τότε ήταν η μετεμφυλιακή Ελλάδα… Οι πιο απίθανες φαντασιώσεις όσων νέμονταν την εξουσία ικανοποιούνταν ασμένως… 🙂

  8. Παναγιώτης Κ. said

    Οικεία σχήματα. Ευκολοευχάριστη ανάγνωση.
    Βάρκα, κουπιά, κάβοι, λιμανάκια. Προετοιμασία για το ελληνικό καλοκαίρι.

    Δεν ήξερα τη φράση «αυτοί ακόμα και τον διάβολο μπορούν να βάλουν στο φλασκί».

    Φαλτάιτς. Μου δημιουργήθηκε μια απορία για το ξενικό επώνυμο. Έχουμε κάποια εξήγηση;

    Το αντιπροσωπευτικό κοινοβουλευτικό πολιτικό σύστημα είναι αρκετά εμπεδωμένο στις συνειδήσεις των ανθρώπων. Η ψήφος των πολιτών όρος εκ των ων ουκ άνευ. Ή μήπως δεν είναι ακριβώς έτσι για όλο τον κόσμο;
    Χθες στην Έκθεση Βιβλίου αναφέρθηκε το παράδειγμα της Κίνας όπου τα πράγματα δεν λειτουργούν όπως εμείς στο δυτικό κόσμο τα έχουμε συνηθίσει.Υποτίθεται ότι στη χώρα αυτή κυβερνούν οι άξιοι. Μόνο που εγώ αγνοώ τις πολιτικές διεργασίες σε αυτή τη χώρα.

  9. Δυο-τρία χρόνια σερί πήγαινα διακοπές στη Σκύρο, μια φορά δεν αξιώθηκα να πάω στο λαογραφικό μουσείο του Φαλτάιτς.

    Ψάχνοντας λίγο σχετικά βρέθηκα έκπληκτος σε μια ελληνική εκδοχή της ρεπουμπλικάνικης βίκι (που δεν θυμάμαι πώς λέγεται, η αμερικάνικη εννοώ. Για παράδειγμα, έχει σαφή θέση κατά του Δαρβίνου κλπ).
    Τα εισαγωγικά κείμενα είναι περιβόλι: https://el.metapedia.org/wiki/%CE%91%CF%81%CF%87%CE%B9%CE%BA%CE%AE_%CF%83%CE%B5%CE%BB%CE%AF%CE%B4%CE%B1
    αλλά ειδικά για τον Φαλτάιτς πρόσεξα την ανεκδιήγητη σημείωση: Το επίθετο της γενιάς των Φαλταγηδών, προέρχεται από το Φαλτάγης, που σημαίνει τον Ταγό της Φυλής.

  10. Jane said

    Είχα δει στο Λογοτεχνικό Ιστολόγιο τα διηγήματα του Φαλτάιτς.
    Δεν τα διάβασα. Όπως δεν θα διαβάσω κι αυτό.

    Ο Φαλτάιτς υμνούσε τον Χίτλερ σε διάφορα έντυπα και στο ραδιόφωνο επί κατοχής.
    Σε άρθρο του υμνούσε τον «καλό κι ευγενικό» Ιταλό διοικητή της Σκύρου επί κατοχής , που πήρε το γάλα από τους κακούς Σκυριανούς τσοπάνηδες, για να το δώσει ντεμέκ σε παιδιά και αρρώστους… Το 1927 έγραψε το βιβλίο «Το πρόβλημα του δημοτικού μας τραγουδιού, Ελληνικό ή Γύφτικο;» Σε άλλη εργασία του για τους τσιγγάνους που εκδόθηκε το 1931 έγραψε πως κατάγονται από ..τον Κάιν.

    «Τα από της Ασίας Σκυθικά φύλα υπέταξαν μέγα μέρος της Ευρώπης και το εξόντωσαν ή το αφομοίωσαν ή το υπεδούλωσαν. Ο εκσλαυισμός δε ή η Ασιατική υποδούλωσις ολοκλήρου της Ευρώπης, με την δοράν του κομμουνισμού θα κατωρθούτο πλήρως, αν δεν ηγείρετο η σήμερον Γερμανία, συνεχίζουσα την πανάρχαιον αποστολήν των Κιμμερίων και των Ελλήνων της προχριστιανικής Ελλάδος και του Βυζαντίου, δια την απώθησιν του ασιατικού Σκυθισμού εις τας πέραν της Ευρώπης φωλεάς του. Απελευθέρωσιν δε της Ευρώπης και προστασίαν και επιστροφήν των Γερμανών εις τα εδάφη των προγόνων των Κιμμερίων, φυλασσόντων τας πύλας του Καυκάσου προ χιλιάδων ετών, αποτελεί ο σημερινός, από του Βορείου Ωκεανού μέχρι του Ευξείνου, υπό τον μέγα Φύρερ αγών».

    Αυτός είναι ο Φαλτάιτς.

  11. 8 Για το επώνυμο έψαχνα κι εγώ. Το -ιτς μπορεί όντως να είναι όπως το -ωφ των Αβέρωφ κλπ., αλλά Φαλτάγης σίγουρα δεν είναι ο ταγός της φυλής…

  12. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    Νομίζω, Νίκο, ότι η «ξηρότητα» της αναφοράς σου -χωρίς παραπανίσιες καταδικαστικές αιχμές- σ’ αυτό το σημείο του βιογραφικού του Κ. Φαλτάιτς [«…επί Κατοχής εκτέθηκε ως δωσίλογος και για τον λόγο αυτό διαγράφτηκε από την ΕΣΗΕΑ αμέσως μετά την Απελευθέρωση..»] είναι ακριβοδίκαια. Ίσως κάποτε ξαναγραφεί, με εγκυρότερες λεπτομέρειες, το κεφάλαιο του δωσιλογισμού, γιατί δεν ήταν όλοι όσοι κατηγορήθηκαν γι αυτό, το ίδιο. Ο Φαλτάιτς και η ιστορική του οικογένεια δεν μπορεί να μπει στο ίδιο σακκί με το κατοχικό κοπρόσκυλο που κατέδιδε Έλληνες για να πάρει τα χρήματα της επικήρυξης ή για ν’ αρπάξει κάποια εβραϊκή περιουσία..

  13. Γς said

    1:

    Αυτός που λες δεν είναι ο Γληγόρης αλλά ο Γρηγόρης

  14. Γς said

    8:

    Ο Μάνος Φαλτάιτς κατάγονταν από την προβυζαντινή αριστοκρατική οικογένεια των Φαλταγηδών της Σκύρου, επίθετο το οποίο παραλλάχθηκε στα τέλη του 19ου αιώνα σε Φαλτάϊτς, καθώς ο παππούς του και άλλα μέλη της οικογένειας έζησαν στην Οδησσό και στο Ταϊγαρόγκ της Ρωσίας, λόγω των επιχειρηματικών τους δραστηριοτήτων.

    https://el.metapedia.org/wiki/%CE%9A%CF%89%CE%BD%CF%83%CF%84%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%AF%CE%BD%CE%BF%CF%82_%CE%A6%CE%B1%CE%BB%CF%84%CE%AC%CE%B9%CF%84%CF%82

  15. Παναγιώτης Κ. said

    Εκτός από τον Μαξ Βέμπερ, υπάρχει κάποια ελληνική μελέτη όπου εξετάζεται η πολιτική ως μπίζνα στα καθ ημάς;
    Γιατί κάποιος να ξοδέψει προκειμένου να εκλεγεί αν δεν πρόκειται να αναπληρώσει αυτά που ξόδεψε;
    Θυμάμαι κάτι τρελά ποσά που έδιναν υποψήφιοι βουλευτές Αθήνας για να νοικιάσουν κάποιο εκλογικό κέντρο.
    Έχω μια…εμμονή στο να δίνονται ρητά οι απαντήσεις και να μη αρκούμαστε λέγοντας: Ε καλά! Για τα αυτονόητα θα μιλάμε;

  16. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια!

    9 Στην Σκύρο δεν πήγες στο μουσείο Φ., στην Κέρκυρα δεν πήγες στο Βουθρωτό…..

    11 Εννοείται ότι δεν στέκει η ετυμολογία!

  17. Γς said

    15:

    Κι αυτός ήθελε για ρουσφέτι να του μεταμοσχεύσουνε καινούργιους όρχεις.

    Υποψήφιος στον γραμματέα του:

    -Γράψε το όνομα του κυρίου στο τετράδιο.

    -Μ α στο τετράδιο έχουμε αυτούς που θέλουν ψυγεία. πανιά για βάρκες και τέτοια

    -Ναι, ξέρω. Κι αυτοί όρχεις θα πάρουν

  18. Λοζετσινός said

    Καλημέρα σας
    8.
    Δεν ήξερα τη φράση «αυτοί ακόμα και τον διάβολο μπορούν να βάλουν στο φλασκί».

    μια ματιά εδώ:https://www.tanea.gr/2000/09/15/greece/balan-ton-diaolo-sto-kolokythi/

    Είναι χαρακτηριστική πάντως η έκφραση
    «Οι Κατσάν’ έβαλαν του διάουλου στου κουλουκύθ»,
    που δηλώνει την εξυπνάδα, αλλά και την πονηριά τους.
    Για τις γυναίκες των Κατσάνων, ο Κώστας Κρυστάλλης κάνει μια φοβερή περιγραφή.

    Είναι ψηλές, πανέμορφες, περιποιημένες και έχουν την ικανότητα να ξελογιάζουν τους
    άνδρες με το παρουσιαστικό τους, αλλά και με τα λόγια τους. Αν και η γλώσσα
    τους λέει πολλά, είναι εύστοχες και ο λόγος τους φτάνει βαθιά στην ψυχή του
    άνδρα. Εάν τα λόγια τους είναι πικρά, τον κάνουν να αγανακτήσει, εάν είναι
    γλυκά και κολακευτικά τον κάνουν να ερωτευθεί. Για τούτο συχνά ­ συνεχίζει ο
    Κρυστάλλης ­ τα ερωτικά πάθη ανάμεσα στους Κατσάνους οδηγούν τον άνδρα να
    κλέψει τη γυναίκα, μελλοντική σύντροφό του, από την οικογένειά της!

  19. Γιάννης Κουβάτσος said

    Ένα συμπαθές χρονογράφημα, καμιά σχέση με λογοτεχνία. Όσο για τον δωσίλογο Φαλτάιτς, τον έχει τιμήσει και η Ακαδημία Αθηνών. Σιγά που θα της ξέφευγε…
    https://www.google.com/url?sa=t&source=web&rct=j&url=https://contramee.wordpress.com/2013/01/29/%25CE%25B7-%25CE%25B5%25CE%25B8%25CE%25BD%25CE%25B9%25CE%25BA%25CE%25AE-%25CE%25B2%25CE%25B9%25CE%25B2%25CE%25BB%25CE%25B9%25CE%25BF%25CE%25B8%25CE%25AE%25CE%25BA%25CE%25B7-%25CF%2584%25CE%25AF%25CE%25BC%25CE%25B7%25CF%2583%25CE%25B5-%25CE%25AD%25CE%25BD%25CE%25B1%25CE%25BD-%25CF%2585%25CE%25BC%25CE%25BD%25CE%25B7%25CF%2584/amp/&ved=2ahUKEwjn4bDXy5XiAhVHJ1AKHUvjBLYQFjACegQIAhAB&usg=AOvVaw30oHPEZN-hzAPpapDRdDgN&ampcf=1

  20. Theo said

    Ωραίο το αφήγημα του Φαλτάιτς.

    @5:
    Και μένα μ’ ενόχλησαν κάποιοι μιξοκαθαρευουσιάνικοι τύποι, όπως το «ζωοκλέπτες».

  21. Γιάννης Κουβάτσος said

    19: Συγγνώμη, να διορθώσω: όχι η Ακαδημία Αθηνών, αλλά, ακόμη χειρότερα, η Εθνική Βιβλιοθήκη τίμησε τον δωσίλογο.

  22. sarant said

    18 Διεθνής είναι, θαρρώ, η παροιμία «Η γυναίκα έβαλε τον διάβολο στο μπουκάλι».

  23. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    19; Επειδή τα κείμενα και οι απόψεις του Κωστόπουλου δεν θεωρούνται Χρυσός Κανόνας για την απροκατάληπτη ιστοριογραφία, αξίζει να σημειώσω ότι οι συμπατριώτες του τον ΛΑΤΡΕΥΑΝ και η -στις πρώτες ημέρες της Απελευθέρωσης- κηδεία του ήταν ΠΑΝΔΗΜΗ.

  24. Γιάννης Κουβάτσος said

    23:Δεν μιλάμε για απόψεις αλλά για καταγεγραμμένα ντοκουμέντα, που η γνησιότητά τους δεν γνωρίζω να έχει αμφισβητηθεί.

  25. Γιάννης Κουβάτσος said

    Εννοείται πως ο Φαλτάιτς δεν κατέδωσε κανέναν, άρα υπ’ αυτή την έννοια σαφώς και δεν υπήρξε δωσίλογος. Αλλά η ραδιοφωνική προπαγάνδα του υπέρ των κατακτητών, την ώρα που οι συμπατριώτες του υπέφεραν και αντιστέκονταν, πώς μπορεί να χαρακτηριστεί;

  26. Γιάννης Ιατρού said

    22: Το έχεις αναφέρει κι εδώ (12η παράγραφος): κάποιος κοινός θνητός τα καταφέρνει να εξαπατήσει τον διάβολο … 🙂

  27. Γς said

    Δεν ταιριάζει. Παντελώς άσχετο. Ο Μητσοτάκης τώρα σε μια συνέντευξη του.

    Αναφερόμενος στις αλληλοκατηγορίες με τον Τσίπρα σχετικά με τους πατεράδες τρους:

    -Ας τα σταματήσουμε αυτά. Οχι δυο μέτρα και δύο σταθμά.

    Πρόβλημα επιλογής κριτηρίων δηλαδή;

  28. spyridos said

    @ 23

    Το κείμενο που αναφέρει η Jane
    «Τα από της Ασίας Σκυθικά φύλα υπέταξαν μέγα μέρος της Ευρώπης και το εξόντωσαν ή το αφομοίωσαν ή το υπεδούλωσαν. Ο εκσλαυισμός δε ή η Ασιατική υποδούλωσις ολοκλήρου της Ευρώπης, με την δοράν του κομμουνισμού θα κατωρθούτο πλήρως, αν δεν ηγείρετο η σήμερον Γερμανία, συνεχίζουσα την πανάρχαιον αποστολήν των Κιμμερίων και των Ελλήνων της προχριστιανικής Ελλάδος και του Βυζαντίου, δια την απώθησιν του ασιατικού Σκυθισμού εις τας πέραν της Ευρώπης φωλεάς του. Απελευθέρωσιν δε της Ευρώπης και προστασίαν και επιστροφήν των Γερμανών εις τα εδάφη των προγόνων των Κιμμερίων, φυλασσόντων τας πύλας του Καυκάσου προ χιλιάδων ετών, αποτελεί ο σημερινός, από του Βορείου Ωκεανού μέχρι του Ευξείνου, υπό τον μέγα Φύρερ αγών».

    είναι λόγος που εκφωνήθηκε από τον ραδιοφωνικό σταθμό Αθηνών το χειμώνα του 42. Στην Αθήνα και τον Πειραιά είχαν πεθάνει τουλάχιστον 40.000 ανθρωποι τον τελευταίο χρόνο από την πείνα. Την στιγμη που εκφωμειται αυτός ο λόγος. Το απόσπασμα του ΕΛΑΣ που ήδη είχε καταλάβει τη Σκύρο δεν έπρεπε να τον αφήσει να πεθάνει ήσυχος στο σπίτι του.

  29. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    @22,26. Τὸν διάβολο κατάφερε νὰ τὸν ξεγελάσει κι ὁ ναύτης τοῦ διηγήματος «Ὁ Κάτω Κόσμος», ἀπὸ τὰ «Λόγια τῆς πλώρης» τοῦ Καρκαβίτσα.

  30. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    @23. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said:

    » ..οι συμπατριώτες του τον ΛΑΤΡΕΥΑΝ και η -στις πρώτες ημέρες της Απελευθέρωσης- κηδεία του ήταν ΠΑΝΔΗΜΗ. »

    @28. spyridos said:

    » …είναι λόγος που εκφωνήθηκε από τον ραδιοφωνικό σταθμό Αθηνών το χειμώνα του 42. Στην Αθήνα και τον Πειραιά είχαν πεθάνει τουλάχιστον 40.000 ανθρωποι τον τελευταίο χρόνο από την πείνα. Την στιγμη που εκφωμειται αυτός ο λόγος. Το απόσπασμα του ΕΛΑΣ που ήδη είχε καταλάβει τη Σκύρο δεν έπρεπε να τον αφήσει να πεθάνει ήσυχος στο σπίτι του. »

    Δὲν ἔχω ἀσχοληθεῖ μὲ τὸν Κ. Φαλτάιτς, καὶ δὲν μπορῶ νὰ ἔχω τεκμηριωμένη ἄποψη.

    Μὲ βάση τὰ παραπάνω πιστεύω πὼς τὸ ἀπόσπασμα τοῦ ΕΛΑΣ μᾶλλον καλὰ ἔκανε καὶ τὸν ἄφησε νὰ πεθάνει στὸ σπίτι του.

    Τί θὰ κέρδιζαν ἂν δίκαζαν καὶ ἐκτελοῦσαν ἕναν ἑτοιμοθάνατο; Μᾶλλον τὴ γενικὴ κατακραυγὴ καὶ περισσότερο αἶμα ἀπὸ πιθανές πράξεις ἀντεκδίκησης ἀργότερα.

  31. Jane said

  32. ΣΠ said

  33. Λ said

    25. Εννοείται πως ο Φαλτάιτς δεν κατέδωσε κανέναν, άρα υπ’ αυτή την έννοια σαφώς και δεν υπήρξε δωσίλογος. Αλλά η ραδιοφωνική προπαγάνδα του υπέρ των κατακτητών, την ώρα που οι συμπατριώτες του υπέφεραν και αντιστέκονταν, πώς μπορεί να χαρακτηριστεί;

    Εντελώς τυχαία σημερα διάβασα αυτό το διήγημα (αληθεινή ιστορία μάλλον) που μεταξύ άλλων καταπιάνεται με αυτό το θέμα (υπάρχει μεταφραση στα αγγλικά)

  34. Κιγκέρι said

    Στα πεταχτά το διάβασα το σημερινό, μου θύμισε το πολύ τραγικότερο «παράπονο του νεκροθάπτου» του Ροΐδη.
    Λίγο αχμάκης μου φάνηκε αυτός ο Γρηγόρης!

  35. sarant said

    25-30-33 Επειδή εδώ λεξιλογούμε, και χωρίς να εξειδικεύω στον Φαλτάιτς, το 25 δεν ισχύει

    «Εννοείται πως ο Φαλτάιτς δεν κατέδωσε κανέναν, άρα υπ’ αυτή την έννοια σαφώς και δεν υπήρξε δωσίλογος.»

    Θέλω να πω, ο δωσίλογος είναι αυτός που συνεργάζεται με τον κατακτητή, όχι απαραίτητα καταδίδοντας ανθρώπους.

    Το λεξικό:

    δωσίλογος ο [δosíloγos] Ο20α : αυτός που συνεργάστηκε με τον κατακτητή, κυρίως με τις γερμανικές αρχές κατοχής, κατά τη διάρκεια του β’ παγκόσμιου πολέμου στην Ελλάδα.

  36. William T. Riker said

    Η παροιμία με το διάβολο στο φλασκί/μπουκάλι δε θυμίζει λίγο και το σύντομο διήγημα του Ρόμπερτ Λούις Στίβενσον «Το πνεύμα της μποτίλιας»;

    Επίσης, προβυζαντινή οικογένεια των Φαλταγηδών; Come on…

  37. Corto said

    Καλησπέρα!

    Ευχαριστούμε τον Νικοκύρη για την σημερινή καταπληκτική δημοσίευση, διότι αξίζει πραγματικά να αναδειχθεί το έργο του Κώστα Φαλτάιτς στον οποίο ο λαϊκός μας πολιτισμός χρωστάει τόσα πολλά.

    Η συμβολή του Φαλτάιτς στην λαογραφία μας και μάλιστα στην αναγνώριση και την διαμόρφωση του ρεμπέτικου τραγουδιού είναι αναμφίβολα σημαντική. Μέσω της καταγραφής αυθεντικών μάγκικων στίχων (π.χ. στο άρθρο «τα τραγούδια του μπαγλαμά», του 1929, που πρώτος αναδημοσίευσε ο Κώστας Βλησίδης) διαφύλαξε και μας παρέδωσε πολύτιμο λαογραφικό υλικό. Γενικότερα έγραψε τολμηρά και πρωτοποριακά κείμενα για την ζωή και τον πολιτισμό των περιφρονημένων λαϊκών στρωμάτων, με τα οποία συνδέθηκε: δεν πρέπει εξάλλου να θεωρηθεί τυχαίο το γεγονός ότι ο Μπαγιαντέρας νόμιζε ότι ο Φαλτάιτς, όντας υπερασπιστής της τσιγγάνικης μουσικής παράδοσης, ήταν και ο ίδιος τσιγγάνος.
    Αλλά και χωρίς το στιχουργικό του έργο, το ελληνικό τραγούδι θα ήταν φτωχότερο. Στο τραγούδι «ο ρεμπέτης» του 1934, με ερμηνεία του Στελλάκη Περπινιάδη, στο καταπληκτικό αυτό ρεμπέτικο το οποίο δυστυχώς ο Ηλίας Βολιότης Καπετανάκης τόσο αδικεί αποκαλώντας το «μπάσταρδο», ο Φαλτάιτς μας χάρισε μία από τις εξυπνότερες ομοιοκαταληξίες του ελληνικής στιχουργικής (μάγκας/ εις παρασάγγας).
    Και ακόμα θα πρέπει να θεωρηθεί αξιοσημείωτη η συμβολή του Φαλτάιτς (και πιθανώς του αδερφού του Νίκου) στην γεφύρωση των δύο μουσικών κόσμων, λαϊκού και ελαφρού-δυτικότροπου τραγουδιού, μία σύζευξη που μας χάρισε υπέροχα τραγούδια όπως το παρακάτω («σαν σε βλέπω φως μου», 1934):

    Σύμφωνα με ανεπιβεβαίωτη πληροφορία του σημαντικού αστυνομικού συντάκτη Σπύρου Λεωτσάκου, ο Κώστας Φαλτάιτς εκτελέστηκε από εαμίτες. Αν αυτό δυστυχώς αληθεύει, είναι πραγματικά θλιβερό να αναλογιζόμαστε πώς η δίνη της ιστορίας συμπαρέσυρε τα πράγματα για ακόμα μία φορά σε τραγική κατάληξη…

  38. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    Περί του Κ. Φαλτάιτς διάβασα ολίγα τινά σχετικά πρόσφατα, ψάχνοντας στοιχεία για τον γιό του Μάνο και φυσικά, δεν προτίθεμαι να συνεχίσω σε έναν λεξιλογικό ιστότοπο την συζήτηση περί του ανδρός και περί δωσιλογισμού (..πάντως, όχι, [37] δεν εκτελέστηκε από εαμίτες -ίσως επειδή ήταν δημοφιλέστατος στο νησί του- όπως θα εύχονταν κάποιοι εδώ) εν πάση δε περιπτώσει, ο άκαιρος θάνατός του μας στέρησε την δυνατότητα να μάθουμε και την άποψη της Δικαιοσύνης..

  39. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    15. Η δημοσίευση του (πόθεν) έσχες βουλευτών και ευρωβουλευτων το 2013 επιβεβαιώνει ότι :

    οι πρώτοι σε ακίνητα (>= 25) ήταν 29 και άνηκαν στη ΝΔ και στο ΠΑΣΟΚ

    οι πρώτοι σε κτίρια (εμβαδόν >=1300 τ.μ.) ήταν 40 και άνηκαν επίσης στη ΝΔ και στο ΠΑΣΟΚ. Μάλιστα η αδελφή κερδίζει τον ….πρωθυπουργό σε αναμονή.

    οι καταθέσεις είναι σαφώς μικρότερες (υποθέτω οι επίσημες) μόλις 10 έχουν πάνω από 1 εκατ. ενώ 24 πανω από 0,5 εκατ. .

  40. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    15. Από παλαιότερο σχόλιο μου, επί συγκυβερνησης (4 Μαρτίου 2013=

    «There’s No Business Like Show (in Politics) Business»
    η με άλλα λόγια αφού η κατοχή της εξουσίας (ακόμη και συνεταιρικά) είναι μια μπιζνα, δηλ. μια ώριμη αγορά, καν το όπως ο Μπερλουσκόνι, πιο σεμνά όμως.

    Το φαινόμενο Μπερλουσκόνι (Φορτσα Ιταλια) και συντροφιά (Λεγκα του Βορά) οφείλεται ότι οι επιχειρηματιες είδαν μια σημαντική επιχειρηματικη ευκαιρία, δηλ. οτι στην Ιταλία η κατοχή της εξουσίας είναι μια καλή μπιζνα με μίζες σημαντικού ποσοστού του ΑΕΠ λ.χ. 5% του 1.000 δις (1990) , δηλ. μια ώριμη αγορά έτοιμη να μοιραστεί ανάμεσα στις παραδοσιακές οργανώσεις του οργανωμένου εγκλήματος (μαφίες Νάπολης, Σικελίας, Σαρδηνίας, Απουλίας,…..) και την πολιτική μαφία. Για αντίστοιχες στην Β. Ιταλία (Μιλάνο, Τορίνο) δεν βρήκα στοιχεία εκτός από την οργάνωση του Βένετο..

    ΥΓ «…the Sicilian Mafia, which would later expand into some foreign countries including the United States. The Mafia receipts may reach 9%[66][67] of Italy’s GDP.[68]
    A 2009 report identified 610 comuni which have a strong Mafia presence, where 13 million Italians live and 14.6% of the Italian GDP is produced.[69][70] The Calabrian ‘Ndrangheta, nowadays probably the most powerful crime syndicate of Italy, accounts alone for 3% of the country’s GDP.»

  41. Georgios Bartzoudis said

    23, Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said: «…τα κείμενα και οι απόψεις του Κωστόπουλου δεν θεωρούνται Χρυσός Κανόνας….»
    Και
    24, Γιάννης Κουβάτσος said: «Δεν μιλάμε για απόψεις αλλά για καταγεγραμμένα ντοκουμέντα….».

    # Ο περί ού λόγος κύριος (ή σύντροφος) είναι αναξιόπιστος και όταν ακόμα ισχυρίζεται ότι «καταγράφει ντοκουμέντα». Για του λόγου το αληθές, παραπέμπω κάθε ενδιαφερόμενο σε παλαιότερη ανάρτηση του Νοικοκύρη με τίτλο «Γενοκτονίες και ποινικοποίηση». Εκεί ….συνελήφθη κλέπτων οπώρας: Με ψευδείς παραπομπές «καταγράφει» (ψευδή βεβαίως) «ντοκουμέντα»!

  42. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    » …Τα χέρια του έμοιαζαν με χοντρά γέρικα ροζασμένα κλαδιά δέντρου, σκληρότατα και γεμάτα όγκους. Είχαν χάσει την ευαισθησία του κρύου και της ζέστης. Έπιανε με τα δάχτυλα τα αναμμένα κάρβουνα, χωρίς να καίγεται. »

    Τέτοια χέρια εἶχαν καὶ οἱ ξεκαμινιαστές, αὐτοὶ ποὺ ἔβγαζαν τὰ τοῦβλα ἀπὸ τὸ καμίνι, μετά τὸ ψήσιμο. Πολλοὶ συγγενεῖς καὶ φίλοι μου Θερμιῶτες δούλευαν στὰ κεραμοποιεῖα τοῦ Αἰγάλεω καὶ μέχρι τὴ δεκαετία τοῦ ᾿80 ξεκαμίνιαζαν μὲ τὰ χέρια.

    Ἀργότερα τὰ κεραμοποιεῖα ἐκσυγχρονίστηκαν καὶ τὰ τοῦβλα ἔμπαιναν καὶ ἔβγαιναν τοποθετημένα σὲ παλέτες· ἀπὸ περονοφόρα.

  43. Γιάννης Κουβάτσος said

    Το βιβλίο με τις επίμαχες ομιλίες είναι άμεσα διαθέσιμο. Όποιος αμφισβητεί τα ντοκουμέντα του Κωστόπουλου, δίνει ένα εικοσάευρο και το προμηθεύεται:
    https://www.google.com/url?sa=t&source=web&rct=j&url=http://retsasbooks.gr/index.php%3Finstance%3Dbook%26id%3D10812&ved=2ahUKEwim4P-Nv5biAhXIblAKHf21Dp0QFjABegQICBAB&usg=AOvVaw05tnApcHrKBSUH1QH957wP

  44. sarant said

    43 Να το έχουμε κατά νου, πρέπει να το έχει και η Εθνική Βιβλιοθήκη.

  45. loukretia50 said

    Συμπαθητικό το σημερινό, στρωτή η αφήγηση, διαβάζεται ευχάριστα, και βέβαια πάντα επίκαιρη η πικρή αλήθεια για τις προεκλογικές υποσχέσεις.
    Ομολογώ πως θα προτιμούσα κάτι πιο ταξιδιάρικο, που δεν προκαλεί αναφορές σε δωσίλογους.

    42. Αγαπητέ Δον, έχεις δει τις γαΐτες με το χαρακτηριστικό κοντάρι στη λιμνοθάλασσα του Μεσολογγίου ?
    https://discoveretoliko.com/gaita-etolikou?cn-reloaded=1

    Δεν τις θυμάμαι με πανί, αν και είχαν, αλλά τώρα πια έχουν μηχανή και δεν το χρειάζονται.
    Και έχουν διαφορετική κατασκευή από τις νησιώτικες βάρκες.
    Τα νερά είναι ρηχά και ήσυχα, αλλά τα μικρά πλεούμενα λικνίζονται τρελά όταν συναντούν εμπόδιο ή περνούν ανάμεσα από καλαμιές.
    Μια βόλτα όμως το ηλιοβασίλεμα είναι πάντα μαγευτική! Αρκεί να προσέχει κανείς πως θα μπει και να μην κάνει απότομες κινήσεις!
    Και μια πολύ ρετρό αφιέρωση (το άκουγε η μητέρα μου κι εγώ έκλαιγα! – δεν ήξερα ότι υπάρχουν και χειρότερα!).
    Και η βάρκα γύρισε μόνη https://youtu.be/TLMmchd6lGw?t=20 κι οι ελπίδες πνίγηκαν όλες μέσα στα βαθειά νερά

  46. mitsos said

    Το εκλογικό διήγημα πολύ όμορφο.

    Ο δημιουργός κρίνεται από το πως λειτουργεί το έργο του και αυτό πολύ συχνά δεν συνδέεται ούτε με τις προθέσεις ούτε με τις ιδεολογικές αφετηρίες ή τις πολιτικές τοποθετήσεις του. Αρκετές φορές μας έχουν και εδώ, σε αυτό το ιστολόγιο απασχολήσει πρόδηλες αντιφάσεις μεταξύ ενός έργου και της πολιτικής τοποθέτησης του δηνιουργού … και πολύ απλά τις αποδεχόμαστε ως γεγονότα…»έτσι είναι η ζωή !».

    Και περίμενα και κάτι για την σημερινή ημέρα :

  47. ΧριστιανoΜπoλσεβίκoς said

    και η βάρκα γυρισε μόνη
    μέσ απ τα βαθια νερά
    και η Λου μες το σαλόνι
    εθρηνούσε τον ψαρά

  48. loukretia50 said

    48. !!
    Αυτό ήταν πριν μισό αιώνα ! Δεν είχα γνωρίσει ψαράδες!

  49. Γιάννης Κουβάτσος said

    46: Άλλο πολιτικές απόψεις και άλλο αυτό, για το οποίο συζητάμε σήμερα.

  50. ΚΩΣΤΑΣ said

    Ωραίο και σύντομο το σημερινό. Ωραία περιγραφή των εκλογικών ηθών. Οι «πονηρούληδες» πολιτευτές και οι «αλίμονο» ψηφοφόροι!

    Ίσταμαι στα δεξιά του Κυρίου… ουπς του Νικοκύρη, που τόλμησε και έβαλε διήγημα δοσιλόγου! Όλα στο φως. 🙂

    Και μια απορία. Ο Κ. Φαλτάιτς πέθανε από φυσικό θάνατο ή μεσολάβησε ανθρώπινη παρέμβαση; Εσείς που διαβάζετε Κωστόπουλο – γιατί εγώ δεν … 😉 – μήπως γράφει τίποτα. Όποιος άλλος ξέρει κάτι, ας μας το πει.

  51. Ιωάννα said

    Καλησπέρα σας. Ενδιαφέρον το διήγημα, εκτός των άλλων δείχνει και την αποστροφή του Κ. Φαλτάϊτς για τους ψεύτες πολιτικάντηδες και τη Δημοκρατία, η οποία τελικά τον οδήγησε στην αγκαλιά του Ναζισμού.

    Τρείς σημαντικές πληροφορίες για τον Κ. Φαλτάϊτς που δεν αναφέρονται στο άρθρο:

    1. Ήταν μασώνος 33ου βαθμού και η «Μεγάλη Στοά της Ελλάδος» τον θεωρεί ως ένα από τα εκλεκτότερα μέλη της ακόμη και σήμερα

    2. Οι Έλληνες ακροδεξιοί θεωρούν τον Κ. Φαλτάϊτς ως έναν από τους πρωτεργάτες του Ελληνικού Εθνικισμού. Είναι χαρακτηριστικό το σχετικό λήμμα της metapedia όπου γίνεται μνεία και στη βυζαντινή του καταγωγή. Σημαντική είναι και η πληροφορία (αν όντως ισχύει…) της metapedia για το ποιοί άλλοι δημοσιογράφοι διαγράφηκαν από την ΕΣΗΕΑ μαζί με τον Φαλτάϊτς για δωσιλογισμό:

    «Στις 12 Οκτωβρίου 1944 το Διοικητικό Συμβούλιο της Ε.Σ.Η.Ε.Α. διέγραψε ως δωσίλογους 13 από τα πιο εκτεθειμένα μέλη του σωματείου. Δέκα από τα δεκατρία ονόματα δημοσιεύτηκαν στην «Ελευθερία» της επομένης ημέρας, το φύλλο της οποίας στάθηκε αδύνατο να εντοπιστεί, κι άλλα τρία σ’ εκείνο της μεθεπομένης ημέρας, επρόκειτο για τους Σπυρίδωνα Τραυλό, Σταύρο Ευταξία και Ελευθέριο Σταυρίδη. Εφτά από τους δέκα υπόλοιπους μνημονεύονται στα απομνημονεύματα [8] του θεατρικού επιχειρηματία Θόδωρου Κρίτα. Επρόκειτο για τους Σπύρο Μελά, Αχιλλέα Μαμάκη, Κλέωνα Παράσχο, Παναγιώτη Κατηφόρη, Κονιτόπουλο, Κώστα Καιροφύλα και Νίκο Γιοκαρίνη.»

    3. Ενδιαφέρον έχει η παρουσίαση του Κ. Φαλτάϊτς από το «Μουσείο Φαλτάϊτς» της Σκύρου: Αποκρύπτεται ο δωσιλογισμός του, η διαγραφή του από την ΕΣΗΕΑ για συνεργασία με τους Ναζί, ότι ήταν μασώνος και ο τρόπος με τον οποίο πέθανε νεότατος στα 53 του χρόνια. Αντίθετα, προβάλλονται τα συγγράμματά του για τους Γύφτους («Το πρόβλημα του Δημοτικού μας Τραγουδιού: Ελληνικό ή Γύφτικο;, 1927 και «Τσιγγάνοι και Ορφεύς», 1930)

    Ειδικά στο «Τσιγγάνοι και Ορφεύς», ο Κ. Φαλτάϊτς προσπαθεί να ελληνοποιήσει τους Τσιγγάνους, επιχειρώντας να αποδείξει ότι προέρχονται από τους αρχαίους Κίκονες της Θράκης κι ότι ακόμα και η ονομασία «Τσιγγάνοι» είναι τσιτακισμός του ονόματος «Κίκονες». Φυσικά, κανείς από τους δύο αυτούς ισχυρισμούς δεν ισχύει, πράγμα που δείχνει πόσο επιρρεπής ήταν ο Κ. Φαλτάϊτς στις αλλοιώσεις της αλήθειας για λόγους Εθνικού Συμφέροντος

  52. Μαρία said

    35
    Και μάλιστα collaborationniste κι όχι απλός collaborateur για τους Γάλλους που κάνουν τη διάκριση.

  53. Γιάννης Ιατρού said

    51: Μάλιστα, ενδιαφέρουσες πληροφορίες και παρατηρήσεις, καταρτισμένη!
    Με μιά εξαίρεση το 2017, από το 2012/13 έχουμε να σας διαβάσουμε. Να σχολιάζετε πιό συχνά! 🙂

  54. Alexis said

    #53: «Να σχολιάζετε πιο συχνά»

    Το παλεύει ρε Γιάννη αλλά δεν του βγαίνει πάντα.
    Υπάρχουν και αστάθμητοι παράγοντες 🙂

  55. Alexis said

    Πάντως μου κάνει εντύπωση (μοι προξενεί κατάπληξιν λέμε) που ο Κ. Φαλτάιτς δεν έχει λήμμα στην Βικιπαίδεια αλλά μόνο στην ακροδεξιά Metapedia

    Όπως και να έχει, και ανεξάρτητα από τις όποιες πολιτικές του πεποιθήσεις, υπήρξε ένας αξιόλογος λόγιος και ερευνητής…

  56. spyridos said

    30.
    Το «Καταδικάζω την βία από όπου ….κτλ» το χρησιμοποίησαν πρώτοι και καλύτεροι οι δωσίλογοι (π.χ. Σπύρος Λινάρδος). Εγώ δεν την καταδικάζω.
    Καταδικάζω μόνο τη βία του ισχυρού απέναντι στον αδύνατο.

    12 23 38

    » Ο Φαλτάιτς και η ιστορική του οικογένεια δεν μπορεί να μπει στο ίδιο σακκί με το κατοχικό κοπρόσκυλο ….»
    Κι έπειτα διαμαρτυρόμαστε για την ταξική δικαιοσύνη όταν αυτή είναι μέρος του πιστεύω μια πλειοψηφίας στην Ελλάδα.
    Συγνώμη αλλά προέρχομαι από μια οικογένεια χωρίς ιστορία και δεν μπορώ να καταλάβω τον ελιτισμό σας. Συγχωρήστε με. Σταματώ εδώ.

  57. mitsos said

    @49 . Γιάννη Κ
    Δεν τα ταυτίζω και θεωρώ πως η παρατήρησή σου αποπροσανατολίζει από το θέμα που εστιάζω.

    Άλλο πολιτική τοποθέτηση και άλλο ενεργός πολιτική δράση και άλλο προσφορά υπηρεσιών στον κατακτητή . Ποιος διαφωνεί ; Πάντως όχι εγώ.

    Για το καθένα από αυτά είναι διαφορετική η βαρύτητα της κριτικής και της μομφής .
    Πολύ σωστά πρέπει να αναδεικνύονται το καθένα από αυτά κρίνοντας μια προσωπικότητα.
    Στο σχόλιο της Ιωάννας @51 π.χ. τεκμηριώνονται όλα τα παραπάνω … και δεν διανοούμαι να τα αμφισβητεί κάποιος.
    Λείπει όμως κάτι ; Ισχυρίζομαι ότι καλό είναι να συμπληρώνεται όλη η εικόνα με αναφορές στο έργο του …σε όλο το έργο του δηλαδή και όσα θετικά αναφέρθηκαν αναλυτικά νωρίτερα για τις εργασίες, πάνω στην λαογραφία, στην καταγραφή της ιστορίας του ρεμπέτικού κ.λ.π

    Αυτό που ήθελα να τονίσω Δάσκαλε είναι πως και τον Μαξ Πλανκ , και τον Σρέντιγκερ , και τον Χάϊσεμπεργκ δεν τους αφαιρέσαμε από τα βιβλία φυσικής γιατί υπηρέτησαν στην Βερμαχτ ή στα SS .

    Να το ξαναπώ ; Το έργο των δημιουργών έχει δική του Ιστορία και απανίως υπηρετεί τις επιλογές των δημιουργών.

    Υ.Γ. Και κάτι ακόμα: Επειδή εκτιμώ τον Σχολιαστή Γιάννη Κουβάτσο ( να πω κάτι και στη νύφη για να τα ακούσει η πεθερά ) Εμένα δεν μου αρέσει να πιάνομαι από λεπτομέρειες κάποιων σχολίων για να μειώσω την εγκυρότητά τους. π.χ. Στο σχόλιο της Ιωάννας @51 πολύ σωστά επισημαίνεται « …αποστροφή του Κ. Φαλτάϊτς για τους ψεύτες πολιτικάντηδες και τη Δημοκρατία, η οποία τελικά τον οδήγησε στην αγκαλιά του Ναζισμού.»
    Δεν οεωρώ σωστό σωστό να διαστρεβλώσουμε γράφοντας: Μα ο Κ.Φ γράφει στο διήγημα … δεν υποσχέθηκα ούτε λαγούς με πετραχήλια, ούτε πράγματα αδύνατα, ούτε προσωπικά ρουσφέτια, που ούτε ο υπουργός δεν θα μπορούσε να τα πραγματοποιήσει. Μίλησα για τις λογικές και εφαρμόσιμες ανάγκες του λιμανιού και των ψαράδων, που μπορούσαν να πραγματοποιηθούν, κι επήρα ένα μονάχα ψήφο, ενώ ο αντίπαλος με τις ψεύτικες υποσχέσεις του επήρε το σύνολο. …. ¨Οποιος πιστεύει αυτά αναγκαστικά καταλήγει στην αγκαλιά του Ναζισμού ;
    Και όμως η Ιωάννα έχει δίκιο ότι ενδεχομένως ένας παράγοντας που μπορεί να οδηγήσει κάποιον σε αντιδημοκρατικές απόψεις είναι η αντίθεση σον ψεύτη πολιτικάντη. Αυτό ισχυρίζεται και όχι ότι ανακάλυψε την αναγκαία ή πολύ περισσότερο την ικανή συνθήκη για να φτάσει κάποιος στον ναζισμό

  58. Corto said

    Ας προστεθεί για όποιον ενδιαφέρεται για το έργο του Κώστα Φαλτάιτς, ότι υπήρξε εκτός των άλλων και θερμός συμπαραστάτης των φυλακισμένων, όπως φαίνεται στο ακόλουθο άρθρο του (το οποίο έχει και ιστορικό-λαογραφικό ενδιαφέρον), όπου ουσιαστικά μεσιτεύει στον βασιλιά για χορήγηση γενικής αμνηστείας:

    ΔΙΑ ΤΟΥΣ ΑΠΟΚΛΗΡΟΥΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ
    ΟΙ ΚΟΙΝΟΙ ΚΑΤΑΔΙΚΟΙ ΜΕ ΑΓΩΝΙΑΝ ΑΝΑΜΕΝΟΥΝ ΤΗΝ ΒΑΣΙΛΙΚΗΝ ΧΕΙΡΟΝΟΜΙΑΝ
    Απ’ άκρου εις άκρον των φυλακών της χώρας εκπέμπεται μία φωνή και μία παράκλησις: Χάρι-Χάρι Βασιληά!
    ΑΣ ΑΚΟΥΣΘΗ ΚΑΙ Η ΦΩΝΗ ΤΩΝ ΦΥΛΑΚΙΣΜΕΝΩΝ

    Ποιος να θυμηθή τας ημέρας αυτάς τους φυλακισμένους;
    Και όμως όλοι οι φυλακισμένοι τας ημέρας αυτάς έχουν τα μάτια των εστραμμένα προς ημάς. Ζητούν και αυτοί την ελευθερίαν των. Περιμένουν από τον Βασιλέα μίαν βασιλικήν χειρονομίαν. Αυτό λέγεται χάρις. Η «Χάρις του Βασιληά».
    Θα δοθή η «χάρις» αυτή εις τους φυλακισμένους; Θα υπάρξη κάποιος μετριασμός της ποινής των;
    Λαμβάνομεν επιστολάς από όλας σχεδόν τας φυλακάς του Κράτους. Γεμάται σπαραγμόν είνε αι επιστολαί αυταί.
    «Χάρι , χάρι». Αυτό είναι το περιεχόμενόν των.
    Ο Βασιλεύς δεν πρέπει να αφήση χιλιάδας ανθρώπων να σαπίζουν εις τας φυλακάς. Την άφιξίν του επερίμεναν οι κρατούμενοι. Επαρακαλούσαν δι’ αυτόν. Εδέοντο και προσηύχοντο και άναβαν κεριά και κανδήλια εμπρός εις τα λυπημένα εικονίσματα που είνε κρεμασμένα στα σκοτεινά κελλιά των φυλακών.
    Τώρα ήλθεν ο Βασιλεύς. Θα έλθη τάχα με Αυτόν και η χάρι;
    Αυτό είνε εκείνο που ερωτούν οι κρατούμενοι. Και δεν σταματούν να ερωτούν και να περιμένουν.
    —————
    ΕΙΣ ΟΛΑΣ ΤΑΣ ΦΥΛΑΚΑΣ
    Αγωνία μεγάλη υπάρχει σήμερον εις όλας τας φυλακάς.
    Εις τας φυλακάς του Συγγρού αγωνία, ελπίς και ανησυχία.
    Εις του Αβέρωφ το ίδιο. Εις του Ωρωπού ατελείωτη αγωνία αλλά και ελπίς.
    Εις τας μεγάλας φυλακάς της Αιγίνης, που είνε κλεισμένοι από όλην την Ελλάδα, μεγαλυτέρα η αγωνία. Μεγάλαι αι φυλακαί, τεραστία η ανησυχία που υπάρχει μέσα. Το πράγμα είνε λογικόν.
    Έρχεται έπειτα το Ναύπλιον, που πάντοτε αι φυλακαί του είνε γεμάται καταδίκους.
    Με όλον ότι κατηργήθη το Παλαμήδι, δεν έπαυσε το Ναύπλιον να είνε η πόλις των φυλακισμένων και των φυλακών.
    Τι να πρωτοαριθμήση όμως κανείς;
    Όλη η Ελλάς είνε γεμάτη από κτίρια φυλακών. Άλλα ανήλια μπουδρούμια μουχλιασμένα και σκοτεινά, και άλλα κάπως καλλίτερα, διόλου όμως υποφερτά. Γιατί εκεί που τα δωμάτια είνε καλά, υπάρχει αποπνικτική συσσώρευσις φυλακισμένων. Η έλλειψις χώρου είνε απελπιστική και οι άνθρωποι είνε στιβαγμένοι σαν σαρδέλλες.
    Ιδού όμως και αι Αγροτικαί φυλακαί της Τίρυνθος.
    Η κατάστασις είνε κάπως καλλιτέρα, διότι οι κατάδικοι εργάζονται εις το ύπαιθρον, και αναπνέουν καθαρόν αέρα. Επί πλέον ο χρόνος της φυλακίσεώς των λογίζεται διπλός.
    Αλλά και η επιθυμία των αγροτικών καταδίκων, η δίψα της ελευθερίας, δεν είνε μικροτέρα. Καθώς ζουν την ημέρα εις τον αέρα της εξοχής, περισσότερο ίσως αισθάνονται όταν βραδυάση να κλέινωνται μέσα στην φυλακήν των.
    Αλλά ο κατάλογος δεν σταματά εδώ.
    Είνε μεγάλαι και σκοτειναί αι φυλακαί του Μαργαρίτη των Πατρών εις το φρούριο των Πατρών και κορμιά πολλά σαπίζουνμέσα. Και είνε αι φυλακαί της Σπάρτης, που κλείνουν πολλούς φυλακισμένους και της Τριπόλεως, και των Καλαμών και της Πύλου.
    Αι φρικταί φρουριακαί της Πύλου φυλακαί –στίγμα αληθινό δια κάθε πολιτισμόν. Μπουδρούμια και κατακόμβαι.
    Μέσα παντού, εις όλας τας φυλακάς, ανάβονται κεριά και κανδήλια ημερόνυχτα. Περιμένουν, όλοι περιμένουν την χάρι του Βασιληά εις τας φυλακάς της στεριάς και εις τας φυλακάς που είνε εις τα νησιά περιμένουν τον αέρα της ελευθερίας με την άφιξι του Βασιλέως οι φυλακισμένοι.
    Η Κέρκυρα, που είνε πλουσία εις φυλακάς, και είνε και αυταί αι φυλακαί γεμάται και από φυλακισμένους που στέλλονται εκεί από όλην την Ελλάδα.
    Και αι τρομεραί φυλακαί της Κεφαλληνίας, και αι φυλακαί της Μυτιλήνης και της Χίου και της Χαλκίδος, εις την Εύβοιαν. Και αι φυλακαί των Χανίων και του Ηρακλείου, παληά κτίρια, σκοτεινά, ανθυγιεινά που λυώνει μέσα κόσμος και κόσμος. Πού όμως να πάμε, σε ποια μεγάλη πόλι και να μην υπάρχη μια μεγάλη απαισία φυλακή;
    Εις την Λαμίαν, την Λάρισα, τα Τρίκκαλα, αι φυλακαί είνε ολόκληρα στρατόπεδα συγκεντρώσεως και δεν χωρούν.
    Εκείναι αι παμπάλαιαι φυλακαί της Λαρίσης μυρίζουν όλο μούχλα, η οποία απλώνεται και έξω από τον δρόμο, καθώς περνάτε για να ανεβήτε προς το φρούριον ή να κατεβήτε προς τον Πηνειό.
    Είνε ένας κατάλογος μακάβριος η απαρίθμησις των μεγαλειτέρων φυλακών του Κράτους.
    Φόβος και τρόμος εκείναι αι φυλακαί του Γεντή Κουλέ της Θεσσαλονίκης. Όσω και να εξηλληνίσθη το όνομα και να τας λέμε τώρα του «Επταπυργίου», η όλη των εμφάνισις φέρει στο νου τα τρομερά τουρκικά μπουδρούμια που είνε συνέχεια μιας μεσαιωνικής εποχής.
    ΧΑΡΙ_ΧΑΡΙ ΒΑΣΙΛΗΑ
    Γιατί να προχωρήσωμε όμως εις την απαρίθμησιν όλων των φυλακών που έχει η Ελλάς;
    Κάθε Πρωτοδικείον και μια φυλακή, και τα Πρωτοδικεία είνε πολλά, και οι φυλακισμένοι είνε αμέτρητοι.
    Οι ίδιοι οι διευθυνταί, οι αρχιφύλακες και οι φύλακες των ιδρυμάτων αυτών της λύπης και του στεναγμού, έχουν κηρυχθή υπέρ της απονομής χαρίτων εις ευρείαν κλίμακα.
    Εις μίαν επίσκεψίν μας τελευταίως εις μίαν από τας μεγαλειτέρας της επαρχίας φυλακάς, μας έλεγεν ο διευθυντής των:
    -Εις τους δέκα ανθρώπους που θα πάρουν χάρι, οι οκτώ να είσθε βέβαιοι ότι δεν θα ξαναπατήσουν στας φυλακάς. Έχουν γίνει αρνάκια. Τους έκαψε και τους εφρονιμάτευσε η φυλακή. Οι αδιόρθωτοι είνε σχετικώς ολίγοι. Είνε αυτοί, οι καθ’ υποτροπήν εγκληματίαι και κακοποιοί, δια τους οποίους πρέπει να λαμβάνωνται ειδικά μέτρα.
    Ο άλλος όμως κόσμος, οι περισσότεροι, είνε άξιοι χάριτος. Δίκαιον είνε με την επιστροφήν του Βασιλέως να δοθή χάρις εις αυτούς. Να ελαφρώσουν αι φυλακαί, να αποδοθούν χιλιάδες ανθρώπων εις τας οικογένειάς των και εις την κοινωνίαν. Μάλιστα η βασιλική χάρις, η χειρονομίας του Βασιλέως, θα συνέτιζε και θα εσωφρόνιζε και θα συνεκίνει πολλούς. Τουλάχιστον έχομεν όλα τα δεδομένα να το πιστεύωμε και να το ελπίζωμεν αυτό.
    Αυτά μας είπεν ένας από τους διευθυντάς των φυλακών.
    Πρέπει όμως να σημειωθή ότι και η υπηρεσία φυλακών του υπουργείου της Δικαιοσύνης ευρίσκεται σύμφωνος εις πλείστας γραμμάς, όσον αφορά την απονομήν εις ευρείαν κλίμακα χαρίτων. Η απονομή μάλιστα αμνηστείας και χάριτος των πολιτικών καταδίκων δημιουργεί δια τον Βασιλέα μίαν ακόμη μεγαλειτέραν υποχρέωσιν επεκτάσεως του ιδίου μέτρου και εις τους κοινούς καταδίκους.
    Από όλας τας φυλακάς της Ελλάδος ακούονται τώρα αυταί αι φωναί:
    -«Χάρι, χάρι Βασιλήα».
    Μια γενική βοή. Ευχή, ελπίς και σπαραγμός και υπέρτατος πόνος μαζύ.
    Δεν θα ακούση τάχα ο Βασιλεύς και δεν θα συγκινηθή σήμερον, την εποχήν της γενικωτέρας λήθης και συγγνώμης, και την φωνήν των φυλακισμένων;

    Κ. ΦΑΛΤΑΙΤΣ
    (Η ΕΘΝΙΚΗ, 1/12/1935)

  59. ΚΩΣΤΑΣ said

    Βρήκα κάποια στοιχεία για τον θάνατο του Φαλτάιτς. Δείτε τα παρακάτω λινγκ

    ΕΜΠΡΟΣ 30-7-1948
    http://efimeris.nlg.gr/ns/pdfwin_ftr.asp?c=108&pageid=-1&id=56183&s=0&STEMTYPE=0&STEM_WORD_PHONETIC_IDS=ASeASJASTAScASJASiAScASa&CropPDF=0

    Ελευθερία 26/11/1944
    http://efimeris.nlg.gr/ns/pdfwin_ftr.asp?c=64&pageid=223&id=-1&s=0&STEMTYPE=0&STEM_WORD_PHONETIC_IDS=ASeASJASTAScASJASiAScASa&CropPDF=0

    Ριζοσπάστης 20/8/1975
    http://efimeris.nlg.gr/ns/pdfwin_ftr.asp?c=65&pageid=25245&id=-1&s=0&STEMTYPE=0&STEM_WORD_PHONETIC_IDS=ASeASJASTAScASJASiAScASa&CropPDF=0

  60. ΚΩΣΤΑΣ said

    59 συνέχεια
    κι ένα ακόμη για τον Φαλτάιτσς
    ΕΜΠΡΟΣ 23/10/1945

    http://efimeris.nlg.gr/ns/pdfwin_ftr.asp?c=108&pageid=-1&id=47633&s=0&STEMTYPE=0&STEM_WORD_PHONETIC_IDS=ASeASJASTAScASJASiAScASa&CropPDF=0

  61. sarant said

    59-60

    Θα είχε ενδιαφέρον να δει κανείς αν υπάρχει μαρτυρία από την άλλη πλευρά, την εαμική εννοώ, για τη δραση του ΚΦ στη Σκύρο και για τον θάνατό του.

  62. leonicos said

    Παρών

  63. ΚΩΣΤΑΣ said

    62 Νικοκύρη, εγώ μετά βίας βρήκα αυτά και λίγα ακόμη από τις ίδιες πηγές, αλλά δεν τα έβαλα να μην φορτώσω το νήμα. Μακάρι να βρεθούν και από την άλλη πλευρά. Υπάρχουν εδώ μέσα αστέρια στο ψαχτήρι, ας κάνουν τον κόπο.

    …………………………………………………………………………………………………………………………………………………………..

    Προς τους αρνούμενους να διαβάσουν Φαλτάιτς και προς τους δεινούς κατακριτές του. Μήπως ο Κωστόπουλος γράφει τα παραπάνω στην κριτική του ή μήπως έχει ντοκουμέντα έστω από τους αντιπάλους του, ή απλά αναλύει με τη δική του σκέψη τα έργα του Φ;

  64. leonicos said

    Δεν ήξερα πολλά από τα παραπάνω και δυσαρεστήθηκα.

    Για τον Μελά το ήξερα πως ήταν καθίκι. Αλλά και ο Μαμάκης;

  65. nikiplos said

    56@ εικάζω πως εννοεί ότι κατά τον μεσοπόλεμο τόσο ο Φ όσο και άλλοι είχαν ιδεολογική και πολιτιστικη συγγένεια με το κίνημα του Φασισμού ή του Εθνικοσοσιαλισμού, ως θιασώτες ενός στοχοπροσηλωμένου και οργανωμένου έθνους. Υπό αυτήν την έννοια οι γνήσιοι θιασώτες της Μεγάλης Ιδέας, τρόπον τινά χωρούσαν άνετα σε αυτό το αφήγημα…

    Μετά την κατάκτηση ο θαυμασμός και γιατί όχι μια «χαλαρή» συνεργασία καθιστούσε βολική την καθημερινότητα πολλών εξ αυτών στα δύσκολα χρόνια της κατοχής, που σημειωτέον δεν ήταν το ίδιο δύσκολα για όλους, οι κάτοικοι της πρωτεύουσας κυρίως «την άκουσαν» το χειμώνα του 1942, η ελληνική επαρχία ζορίστηκε ολίγον αλλά δεν πείνασε…

    Από κει και ύστερα, πέρα από τους τυπικούς οριμούς είναι θέμα ειδικών του δικαίου να χαρακτηρίσουν ποιός ήταν δωσίλογος που έπρεπε να εκτελεστεί (όπως οι 800 στη Γαλλία που εκτέλεσε ο Ντε Γκωλ), και ποιός έπρεπε απλά να τιμωρηθεί με ποινές φυλάκισης ή προστίμου, προς αποκατάσταση του περί κοινού δικαίου αισθήματος… Όπου φυσικά έπρεπε να συνυπολογιστούν πολλοί παράγοντες… δυνατότητες επιλογών, περιοχή δράσης κλπ

    Αυτό στη χώρα μας είχε απλά πρακτικές και τεχνικές δυσκολίες, ανυπέρβλητες όπως φάνηκε με τον εμφύλιο που ακολούθησε…

  66. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    [Corto] και [Κώστας]: Σας ευχαριστώ για τις πληροφορίες. Ειδικό ενδιαφέρον για τον Φαλτάιτς ΔΕΝ έχω, εχω όμως κάποιους πολύ ειδικούς προβληματισμούς για τα διαδραματισθέντα κατά τον κατοχικό και μετακατοχικό Εμφύλιο. Το κεφάλαιο του δωσιλογισμού είναι ΤΕΡΑΣΤΙΟ, η μελέτη και κατανόησή του απαιτεί ιδρώτα και ηθική γενναιότητα (εκάς οι Ροβεσπιέροι!), και η περί αυτού συζήτηση -επιμένω!- δεν μπορεί να γίνει σε λεξιλογικό ιστότοπο.

  67. Γιάννης Κουβάτσος said

    57: Μα δεν αμφισβήτησα το πλούσιο έργο του Φ. , αγαπητέ Μήτσο. Όσο για τους επιστήμονες που γράφεις, ξέρουμε ότι οι Γερμανοί στρατεύσιμης ηλικίας υπηρετούσαν υποχρεωτικά στον γερμανικό στρατό, χωρίς να είναι ντε και καλά ναζιστές. Η περίπτωση Φ. είναι εντελώς διαφορετική.
    58: Υπάρχει κάποιο κείμενο για χάρη στους συλληφθέντες πατριώτες κατά την περίοδο της ναζιστικής κατοχής;

  68. Τάσος Κ. said

    Καλημέρα,

    Σας παραθέτω σχόλιο της Άννας Γ. Φαλτάϊτς -εγγονής του Κ. Φαλτάϊτς-, σχετικά τα τα παραπάνω (η ίδια προσπάθησε να το αναρτήσει από εχθές το απόγευμα, αλλά μάλλον λόγω τεχνικών προβλημάτων δεν τα κατάφερε) :

    Καλησπέρα κ. Σαραντάκο και χρόνια πολλά.

    Κατ’ αρχάς επιτρέψτε μου να σας συγχαρώ για το ιστολόγιό σας, το οποίο είναι εξαιρετικά ενδιαφέρον, ενημερωτικό και διασκεδαστικό.

    Να σας ευχαριστήσω επίσης για τη σημερινή ανάρτηση, ενός δημοσιεύματος του παππού μου, το οποίο δεν είχαν υπ’ όψιν. Το κρατάω για το αρχείο μου λοιπόν!

    Παρακαλώ, όμως, επιτρέψτε μου να σας ζητήσω κάποιες διευκρινίσεις και να παραθέσω ορισμένα στοιχεία, ως προς την πρόταση «(…) επί Κατοχής εκτέθηκε ως δωσίλογος και για τον λόγο αυτό διαγράφτηκε από την ΕΣΗΕΑ αμέσως μετά την Απελευθέρωση.».

    – Για τη διαγραφή από την ΕΣΗΕΑ: Θα ήθελα σας παρακαλώ να με ενημερώσετε πότε βγήκε η σχετική απόφαση (ημερομηνία) και πού μπορώ να βρω το σχετικό έγγραφο. Διότι τα επίσημα έγγραφα που διαθέτει η οικογένεια, το αντίθετο λένε, πως δηλαδή η ΕΣΗΕΑ δεν διέγραψε ποτέ τον Κώστα Φαλτάϊτς από τα μητρώα της. Ούτε πριν, ούτε μετά την Απελευθέρωση.

    -Για τα περί δωσιλογισμού: Παρακαλώ, ποια επίσημα στοιχεία υπάρχουν για αυτό; Διότι οι μαρτυρίες (δημοσιευμένες και μη) άλλα λένε. Ενδεικτικά σας παραθέτω δύο από αυτές:
    Οι Σκυριανοί (βλ. Σκύρος -Τοπική Επιθεώρηση, τεύχος 3, Μάϊος-Ιούλιος 1947) σε αφιέρωμά τους για τον Κώστα Φαλτάϊτς γράφουν ότι «(…) Το περισσότερο διάστημα της Γερμανοϊταλικής κατοχής το πέρασε στο αγαπημένο του νησί, δουλεύοντας σκληρά στα λίγα κτήματά του, ή τον έβλεπε κανείς να περιφέρνεται στα χωράφια για να μαζέψη άγρια χόρτα, σε εποχή που άλλοι μάζευαν πλούσια τα ελέη του κατακτητή. Από τις στερήσεις κλονίστηκε η υγεία του ανεπανόρθωτα.» (σελ. 57).

    Επίσης, ο Θανάσης Τζάνος Καπετάνιος 3ου Τάγματος του ΕΛΑΣ, ο οποίος συμμετείχε στην ομάδα που έκανε απόβαση στην Σκύρο το 1943 αναζητώντας συγκεκριμένα τους δωσίλογους που βρίσκονταν στο νησί, στο βιβλίο του με τίτλο «Η Νότια Εύβοια στην Κατοχή», (σελ. 184 έως 192) δεν αφήνει καμία τέτοια υπόνοια, αντιθέτως. Στο σχετικό του κεφάλαιο για την απόβαση των ανταρτών στη Σκύρο (Ιούνιος 1943), γίνεται λόγος για τον παππού μου όπου γράφει:
    (…) Η πρώτη μας επαφή ήταν με το Δημοτικό Συμβούλιο της πόλης. Μαζευτήκαμε στο Δημοτικό κατάστημα πρώτα, με τον Δήμαρχο γιατρό Νικολάου, αν δεν κάνω λάθος, και μετά σε μια μεγάλη συγκέντρωση η οποία έγινε μπροστά στο ηρώον της πόλης. Στη συγκέντρωση στο Δημαρχείο, εκτός από το Δημοτικό Συμβούλιο, πήραν μέρος και πολλές προσωπικότητες της πόλης, όπως ο συγγραφέας και πολιτευτής Φαλτάϊτς και άλλοι.
    Τους είπαμε ποιοι είμαστε και γιατί αγωνιζόμαστε. Τους μιλήσαμε για τη διάλυση της Χωροφυλακής και τη συγκρότηση στη θέση της Πολιτοφυλακής. Για τη διάλυση της Χωροφυλακής, το βάλαμε σε πολύ δημοκρατική βάση, που ζητήθηκε και η γνώμη του Δημοτικού Συμβουλίου. Το Δημοτικό Συμβούλιο αποσύρθηκε και μετά μας έφερε ένα φιρμάνι που κοντά στα άλλα μας έλεγαν να μη διαλυθεί η Χωροφυλακή και ότι η δράση της είναι πατριωτική κλπ ότι αναγνωρίζουν τον απελευθερωτικό αγώνα των ανταρτών και ότι θα μας βοηθήσουν ηθικά και υλικά και ακόμα μας ανέφεραν, να μη θιγεί κανένας πολίτης του νησιού. Αυτό το τελευταίο το υποστήριξαν γιατί είχαμε πιάσει ένα σκυριανό, ονόματι (…τάδε…) (σ.σ. δεν γράφω το όνομά του εδώ για ευνόητους λόγους), τον οποίον είχαν καταγγείλει επειδή αυτός είχε παραδώσει στους Ιταλούς δυο πατριώτες οι οποίοι είχαν όπλα, τον (…τάδε…) και τον (…τάδε…) (σ.σ. τα ονόματά τους βρίσκονται στο βιβλίο), τους οποίους και εκτέλεσαν οι Ιταλοί στην τοποθεσία Φύρκα (σ.σ. έχει κάποιο τυπογραφικό ίσως στο βιβλίο, διότι η τοποθεσία ονομάζεται Φούρκα) της Σκύρου».

    Επίσης, γράφει ότι « (σ.σ. ο Διοικητής της Χωροφυλακής στη Σκύρο) (…) Μας παρέδωσε όλη την αλληλογραφία που είχε με τους ταγματασφαλίτες της Κύμης και τους Γερμανούς. Μέσα στην αλληλογραφία με τους ταγματασφαλίτες της Κύμης υπήρχε ένα απόρρητο έγγραφο που έλεγε ότι, όποιος ξένος φθάνει στο νησί, να συλλαμβάνεται και να στέλνεται πίσω στην Κύμη. Τον ρωτήσαμε «γιατί τον (…τάδε…) (σ.σ. δεν γράφω το όνομά του εδώ για ευνόητους λόγους) που ήλθε από την Κύμη δεν τον συλλάβατε, να τον στείλετε πίσω;» Ο Διοικητής μας είπε ότι ο (…) είχε χαρτί από τους Ταγματασφαλιτες της Κύμης που έγραφε «να μην τον επιστρέψουμε πίσω και να τον προστατεύσουμε, γιατί διώκεται από τους αντάρτες».

    Υπάρχουν φυσικά και οι μαρτυρίες Σκυριανών που έζησαν οι ίδιοι τα γεγονότα, και είναι ακόμα εν ζωή.

    Αυτά είναι μερικά από τα δεδομένα που υπάρχουν αναφορικά με τον Κώστα Φαλτάϊτς κατά την περίοδο της Κατοχής.

    Ως προς τα σχόλια των αναγνωστών σας:

    -Το –ιτς μας προέκυψε στα μέσα του 1800. Το αρχικό όνομα (όπως το βρίσκουμε στα αρχεία της Δημογεροντίας της Σκύρου από τα μέσα του 1600) ήταν Φάλταης ή Φάλνταγης. Η κατάληξη άλλαξε για διευκόλυνση εμπορικών συναλλαγών ενός προγόνου με την Οδησσό. Επίσης, το metapedia έχει πολλά λάθη, όπως η ημερομηνία θανάτου του Κώστα Φαλτάϊτς, τα οποία μάλιστα αρνείται και να διορθώσει.

    -Η Ακαδημία Αθηνών τίμησε τον Μάνο Φαλτάϊτς για το λαογραφικό του έργο και το Μουσείο του, όχι τον Κώστα.

    – Ο Κώστας Φαλτάϊτς στο αδημοσίευτο (ακόμα) έργο του «Comando Presidio Skyros» για τους Ιταλούς (αυτοί ήταν η Κατοχική Δύναμη στην Σκύρο το 1941-1943) γράφει «(…)Συμπέρασμα δε εξάγεται θετικότατον ότι οι Ιταλοί υπήρξαν, είναι και θα είναι μέγιστος δια την Ελληνικήν φυλήν κίνδυνος και ότι εφόσον θα είναι εις αυτούς δυνατόν, πρόγραμμα έχουν την διάλυσιν της φυλής μας και τον εξιταλισμόν της Ελλάδος.»

    -Για τους Ρομά, τέσσερα βιβλία έχει γράψει, όχι μόνον δύο, και πολλά άρθρα. Παρωχημένα μεν, όμως επιχειρούν να στρέψουν την προσοχή στη συμβολή των Ρομά στην εξέλιξη του Ελληνικού Πολιτισμού και να αρχίσει η κυβέρνηση να τους μεταχειρίζεται ισότιμα (ο Χίτλερ θα τράβαγε τα μουστάκια του…).

    – «Αλλά η ραδιοφωνική προπαγάνδα του υπέρ των κατακτητών, την ώρα που οι συμπατριώτες του υπέφεραν και αντιστέκονταν, πώς μπορεί να χαρακτηριστεί;»
    α) Σας παραθέτω τα τελευταία λόγια του Κώστα Σταυρόπουλου (27/4/1941) από τον Ραδιοφωνικό Σταθμό Αθηνών, πριν τον καταλάβουν οι Γερμανοί: « (…)Προσοχή. Ο ραδιοφωνικός Σταθμός Αθηνών ύστερα από λίγο δεν θα είναι ελληνικός. Θα είναι γερμανικός. Και θα μεταδίδει ψέματα. Έλληνες, μην τον ακούτε. (…)». Εξ αρχής δηλαδή έχει γίνει σαφές πως ό,τι δημοσιεύεται/μεταδίδεται από την ημερομηνία αυτή από επίσημα μέσα, έχει υποστεί λογοκρισία και έχει υπαγορευθεί από τις κατοχικές δυνάμεις και γι’ αυτόν τον λόγο κανένας δεν έδινε και σημασία σε αυτά που έγραφαν οι εφημερίδες και μετέδιδαν τα ραδιόφωνα.
    β) Όπως έγραψα και στην αρχή του κειμένου μου: «(…) Από τις στερήσεις κλονίστηκε η υγεία του ανεπανόρθωτα.» (βλ. Σκύρος -Τοπική Επιθεώρηση, τεύχος 3, Μάϊος-Ιούλιος 1947, σελ. 57).

    -Ο Φαλτάϊτς δεν εκτελέστηκε από κανέναν. Το πιστοποιητικό θανάτου γράφει «κατάρρευση οργανισμού».

    Αφού σας ευχαριστήσω για τον χώρο που μου δίνετε για να παραθέσω κι εγώ τα δικά μου στοιχεία, και ζητήσω συγνώμη για το μακροσκελές κείμενο, επιτρέψτε μου να αντιγράψω κάτι που είπε πριν από τρεις μόλις ημέρες ο πρωθυπουργός: « (…)το να υβρίζει και να συκοφαντεί κανείς ζώντες είναι μια φορά αθλιότητα, το να υβρίζει και να συκοφαντεί νεκρούς που δεν μπορούν να υπερασπιστούν τον εαυτό τους είναι ανείπωτη αθλιότητα (…)».

  69. Alexis said

    #59-61: Από τις τέσσερις πηγές των 59, 60 αυτή που εκπλήσσει βέβαια είναι του Ριζοσπάστη, που εν έτει 1975 βάζει ένα μάλλον θερμό μονόστηλο για τα αποκαλυπτήρια της προτομής του Κ.Φ. στην Σκύρο.
    «Με παλλαϊκή συμμετοχή των κατοίκων της Σκύρου και μεγάλη προσέλευση Ελλήνων και ξένων επισκεπτών του νησιού…κλπ.»

  70. Γς said

    52:

    > collaborationniste κι όχι απλός collaborateur για τους Γάλλους που κάνουν τη διάκριση.

    κεκαρμένη κι όχι απλός κεκαρμένος … και για τους Ελληνες, ουπς, για την ελληνική λόγια καθαρεύουσα, που κάνουν τη διάκριση.

  71. Γς said

    69:

    εν χρω κεκαρμένη

  72. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Το διήγημα (επιλογή χαρακτήρα πάμπτωχου, αφελούς στο έπακρο-φιγούρα μικρονοϊκού πιο πολύ- βαρκάρη) κάπως μου δημιούργησε δυσφορία. Διαβολικά μου θύμισε την ανοησία «Φταίει που είναι πτωχοί γι΄αυτό ψηφίζουν λάθος» .
    Ο Κ.Φ. σα να διαλέγει σίγουρους στη συμπάθεια ήρωες.

    >>Αυτοί μπορούν και τον διάβολο να βάλουν στο φλασκί,
    Μαντινάδα μας:
    Εγώ ΄μαι απού τον ήβαλα
    το διάολο στην τρύπα
    και τον εξεχειμώνιασα
    μ΄ένα κομμάτι πίτα

    >>και την ημέρα να την κάνουν νύχτα,
    -κάνουν το άσπρο μαύρο

    >>και από το μάτι της βελόνας να περάσουν ένα γάιδαρο.
    -σε περνούν από του βελονιού τον κώλο

    45 Lou>>Τα νερά είναι ρηχά και ήσυχα, αλλά τα μικρά πλεούμενα λικνίζονται τρελά όταν συναντούν εμπόδιο ή περνούν ανάμεσα από καλαμιές.
    Βάρκα του βάλτου ανάστροφη, φτενή, δίχως καρένα.

  73. giorgos said

    Τό νά προσάψεις τόν χαρακτηρισμό τού φασίστα ή τού μασόνου , ειδικά σέ τέτοιους ανθρώπους σάν τόν Κ.Φ. είναι επιπόλαιο καί άδικο γιατί αυτά τά πράγματα, εκείνη τήν εποχή άλλο ρόλο επαιζαν. Η μασονία π.χ. τότε είχε προοδευτικό προσανατολισμό .Ακολουθεί απόσπασμα από βιβλίο τού Γεράσιμου Κακλαμάνη περί μασονίας
    «…Βέβαια ἡ διεθνὴς αὐτὴ ὀργάνωση – καὶ τοῦτο σημαίνει ὅτι ἡ ἐπιτήρηση τῆς ἀσκούμενης κοινωνικῆς πολιτικῆς τελεῖται πολλαπλῶς- δὲν παίζει σήμερα τὸν ρόλο πού ἔπαιζε κάποτε. Ἱδρυθεῖσα πρὸ αἰώνων ὡς ἔνα ἀντίβαρο τῆς προτεσταντικῆς Εὐρώπης ἔναντι τῶν ἰησουϊτῶν τῆς καθολικῆς Εὐρώπης, διεδραμάτισε σημαντικὸ ρόλο στὴν ἐξέλιξη καὶ διαμόρφωση τοῦ φιλελεύθερου κράτους. Ἐπιδιώκοντας νὰ συμπεριλαμβάνει στοὺς κόλπους της τὴν ELITE τῆς κοσμικῆς καὶ πνευματικῆς ἐξουσίας, δὲν εἶχε μέλη της μόνο βασιλεῖς καὶ γόνους βασιλικῶν οἴκων, ἀλλὰ καὶ πολλὰ φωτισμένα πνεύματα, ἔτσι ὥστε μέσα ἀπὸ τὸ ἰσοζύγιο τῶν ἀντιτιθεμένων τούτων τάσεων νὰ διευκολυνθεῖ ἱστορικὰ ἡ μετάβαση ἀπὸ τὴν ἀπόλυτη μοναρχία στὴν συνταγματικὴ καὶ ἀπὸ τούτη στὴν κοινοβουλευτικὴ καλούμενη δημοκρατία. Ἡ κοσμική της διανόηση, ἐνίοτε ἀκραίων φιλελευθέρων ἀπόψεων, συνετέλεσε στὴν διαφοροποίηση τῶν ἐπαναστατικῶν ἰδεολογιῶν τοῦ σοσιαλισμοῦ, πού εἶναι τὸ κύριο χαρακτηριστικὸ γνώρισμα τοῦ 19ου αἰῶνος ( περὶ μασονίας ἔχουν γραφεῖ πάρα πολλά, ἐξ ὧν λίγα ἔγκυρα. Ἐξακριβωμένα στοιχεῖα γιὰ τὴν δομὴ τῆς ὀργανώσεως αὐτῆς βρίσκει κανεὶς σὲ μία πολύτομη ἔκδοση τῶν ἀρχείων της, ποὺ κατέσχεσαν τὰ SS σὲ ὅλες τὶς κατεχόμενες χῶρες κατὰ τὴν διάρκεια τοῦ β’ παγκοσμίου πολέμου). Στὴν μεταβιομηχανικὴ ἐποχὴ τῆς μαζικῆς κατανάλωσης καὶ τῆς μετατροπῆς τῶν κομμάτων ἀπὸ «ἀμορτισὲρ» μεταξὺ λαοῦ καὶ ἐξουσίας σὲ συνισταμένη ὁμάδων συμφερόντων τῆς παραγωγῆς, φυσικὸ ἦταν καὶ ὁ προεξάρχων ρόλος τῆς μασονίας ν’ ἀλλάξει. Σήμερα αὐτή, μὴ ἔχουσα νέες ἰδέες νὰ προσφέρει, μετεβλήθη σὲ στοιχεῖο συντηρήσεως καὶ κατεστημένων συμφερόντων, καὶ ἀπὸ τὴν πολλὴν μετριότητα ποὺ κρύβει στοὺς κόλπους της, συμπαρασύρει στὴν κατεστημένην ἀπραξία καὶ τὶς ἱκανότητες τῶν λίγων καλῶν ποὺ μπορεῖ νὰ τὴν ἀκολουθοῦν. Ὁ κάθε μικρομεσαῖος διανοητικὰ καὶ ἠθικὰ θὰ κοιτάξει νὰ κατοχυρώσει τὴν μετριότητά του καὶ τὴν τσέπη του γενόμενος μασόνος. «

  74. sarant said

    Καλημέρα από εδώ

    68 Ευχαριστώ την κ. Άννα Φαλτάιτς για το σχόλιό της και ζητώ συγγνώμη που, επειδή χτες ταξίδευα, δεν είδα ότι είχε κάνει σχόλιο που ηταν πιασμένο και περίμενε έγκριση. Ευχαριστώ και τον Τάσο Κ. για τη μεσολάβηση.

    Δεν έχω προσωπικά ερευνήσει τη δραση του Κ. Φαλτάιτς. Υπάρχουν πηγες που αναφέρθηκαν (Μεταπαίδεια, Κωστόπουλος). Για να είμαι δίκαιος, τροποποίησα την αναφορά του άρθρου.

    Ευχαριστούμε επίσης για τις πληροφορίες σχετικά με τους Εαμίτες. Η στάση του καπετάνιου δεν δείχνει έχθρα.

  75. Γιάννης Κουβάτσος said

    Με βάση τις πηγές και τα ντοκουμέντα κρίνουμε, εννοείται. Οι απόψεις είναι υποκειμενικές.

  76. ΚΩΣΤΑΣ said

    Για να βάλω τα πράγματα σε μια σειρά. Ούτε γνωρίζω εμβριθώς το έργο του Κ.Φ., ούτε τον βίο και την πολιτεία του, ούτε έχω κανένα βιβλίο του, ούτε είχα γνώση ότι κατηγορήθηκε ως δωσίλογος. Κυρίως είχα έμμεση γνώση για το έργο του από παραπομπές άλλων συγγραφέων σε θέματα λαογραφίας, τραγουδιών, τσιγγάνων… κλπ.

    Όταν είδα εδώ κάποιες απαξιωτικές αναφορές και επικρίσεις σε βάρος του, ανέτρεξα στη βικι και δεν βρήκα λήμμα. Ζήτησα και από όποιον σχολιαστή ξέρει κάτι περισσότερο να μας πληροφορήσει, αλλά δεν είδα κάτι. Μόνο ο φίλος Corto έγραψε κάποια θετικά, κυρίως για το έργο του Κ.Φ.

    Κατόπιν των παραπάνω, ανέτρεξα και στα ψηφιοποιημένα αρχεία της Εθνικής Βιβλιοθήκης και παρέθεσα ασχολίαστα όσα βρήκα.

    Φυσικά τα παρατεθέντα στοιχεία δεν αποτελούν προσπάθεια λύσης του θέματος του δωσιλογισμού, αγαπητέ φίλε Γιώργα Κατσέα #66, αλλά κάποια επιπρόσθετα στοιχεία για τις συνθήκες θανάτου του Κ.Φ.
    Ναι, Αλέξη #69, αυτό μου έκανε και μένα εντύπωση, το κάπως θερμό μονόστηλο του Ριζοσπάστη, γι’ αυτό το παρέθεσα, συν ότι ομιλητής ήταν ο Γ. Βαλέτας

  77. leonicos said

    Τι έγινε σήμερα;

    Κοιμήθηκε και ο Νίκος;

  78. Pedis said

    # 75 – πού βρίσκει κανείς τα ντοκουμέντα;

  79. leonicos said

    68

    Τελικά φαίνεται ότι οι δωσίλογοι (γιατί δω-;) κατηγορούσαν άλλους, καθαρούς, για να κρύβονται οι ίδιοι

    Ευτυχώς που δεν είχε ακόμα άρθρο και κοίταξα πιο πάνω

  80. Γιάννης Κουβάτσος said

    78: σχόλιο 43 και παραπομπές Κωστόπουλου.

  81. Pedis said

    Καταρχήν στο # 68 κανείς παρατηρεί συμπαθητικές γενικότητες.

    Καταρχήν, επίσης, το αν κάποιος έκανε κάτι αυτό πρέπει να το αποδείξει εκείνος που το καταγγέλει κι όχι αυτός που … δεν το έκανε.

    Από την άλλη, στη συγκεκριμένη περίπτωση, αν υπάρχουν ντοκουμεντα συνεργασίας με τις δυνάμεις κατοχής, στάση συμπάθειας προς αυτές κλπ κλπ, τότε εκείνος που τα αμφισβητει τα συμπεράσματα που εξαγονται από αυτά πρέπει ή να αποδείξει ότι τα ντοκουμέντα είναι πλαστά, ή ότι η στάση αυτή επιβλήθηκε παρά τη θέληση για Χ λόγους ή υπήρχαν άλλοι λόγοι (πράκτορας κοκ).

  82. Pedis said

    # 80 – μερσί. θα τα δω.

  83. Corto said

    66 (Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη):

    Να είστε καλά! Θεωρώ ιδιαιτέρως ενδιαφέρον το έργο του Κώστα Φαλτάιτς και γιαυτό έχω συγκεντρώσει κάποια άρθρα του, όπως αυτό που έβαλα στο σχ.58. Το ενδιαφέρον μου ξεκίνησε από την διαπίστωση ότι ο Φαλτάιτς ανήκε στην σειρά των λογίων (δημοσιογράφων-στιχουργών-θεατρικών συγγραφέων κλπ) που παρενέβησαν με δημιουργικό τρόπο στον λαϊκό πολιτισμό.

    67 (Γιάννης Κουβάτσος):

    Δυστυχώς δεν το γνωρίζω. Αν βρω κάτι σχετικό, θα επανέλθω.

  84. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    Καλημέρα κι ἀπὸ ᾿δῶ.

    @45. Λοῦ, σ᾿ εὐχαριστῶ γιὰ τὴν πολὺ ἐνδιαφέρουσα παραπομπή. Δὲν ξέρω ἂν μποροῦσαν νὰ βάλουν πανὶ σ᾿ αὐτές τὶς τόσο ἀβαθεῖς βάρκες.

    Πάντως διάβασα τὸ ἄρθρο καὶ βρῆκα κάτι πολὺ ἐνδιαφέρον γιὰ ὅσους ἐνδιαφέρονται γιὰ τὴν παραδοσιακὴ ναυπηγική, ὅπως ἡ ἀφεντιά μου.

    Οἱ βάρκες αὐτὲς φτιάχνονται μὲ τὴν ἀρχαία τεχνικὴ, πρῶτα τὸ κέλυφος (πέτσωμα) καὶ μετὰ ὁ σκελετός. Ὅπως φαίνεται, ἡ τεχνικὴ αὐτὴ ἀκολουθεῖται γιὰ ὅλες τὶς βάρκες αὐτοῦ τοῦ εἴδους (πλάβες). Εἶχα τὴν τύχη νὰ δῶ μιὰ τέτοια βάρκα στὸ στάδιο τῆς κατασκευῆς της στὸ νησὶ τῆς λίμνης τῶν Ἰωαννίνων, πρίν ἀπὸ κάποιες δεκαετίες.

  85. Pedis said

    όταν ζούσε και τον ρωτούσε κανείς μπορεί και να απαντούσε «δεν είμαι ναζί» αλλά «Έλλην πατριώτης» …

    «Ο εκσλαυισμός δε ή η Ασιατική υποδούλωσις ολοκλήρου της Ευρώπης, με την δοράν του κομμουνισμού θα κατωρθούτο πλήρως, αν δεν ηγείρετο η σήμερον Γερμανία, συνεχίζουσα την πανάρχαιον αποστολήν των Κιμμερίων και των Ελλήνων της προχριστιανικής Ελλάδος και του Βυζαντίου, διά την απώθησιν του ασιατικού Σκυθισμού εις τας πέραν της Ευρώπης φωλεάς του. Απελευθέρωσιν δε της Ευρώπης και προστασίαν και επιστροφήν των Γερμανών εις τα εδάφη των προγόνων των Κιμμερίων, φυλασσόντων τας πύλας του Καυκάσου προ χιλιάδων ετών, αποτελεί ο σημερινός, από του Βορείου Ωκεανού μέχρι του Ευξείνου, υπό τον μέγα Φύρερ αγών».

    «Δεσμοί προϊστορίας ακατάλυτοι [υπάρχουν] μεταξύ του βορείου χώρου τον οποίον κατέχουν έκπαλαι τα Γερμανικά φύλα και του νοτίου τέρματος της Μέσης Ευρώπης, το οποίον αποτελεί την Ελληνικήν χερσόνησον», εξηγεί ο συγγραφέας στον πρόλογο του βιβλίου του. «Τα δε κατόπιν γεγονότα των ιστορικών χρόνων, ότε βλέπομεν κατ’ εναλλαγήν τους Ελληνικούς και Γερμανικούς λαούς μέχρι της πτώσεως του Βυζαντίου, να ορθώνωνται επί τρεις σχεδόν χιλιετηρίδας [sic] φύλακες και φρουροί ολοκλήρου της Ευρώπης κατά των εξ Ανατολών αγριωτάτων επιδρομών, πιστοποιούν την αυτήν μοίραν, τα αυτά ιδανικά, την ιδίαν εκ Θεού αποστολήν των δύο εθνών. Ανάλογοι δε ήσαν οι αγώνες πολλάκις έναντι και των από της Δύσεως κινδύνων» (σσ. 3-4).

    https://contramee.wordpress.com/2013/01/29/%CE%B7-%CE%B5%CE%B8%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CE%AE-%CE%B2%CE%B9%CE%B2%CE%BB%CE%B9%CE%BF%CE%B8%CE%AE%CE%BA%CE%B7-%CF%84%CE%AF%CE%BC%CE%B7%CF%83%CE%B5-%CE%AD%CE%BD%CE%B1%CE%BD-%CF%85%CE%BC%CE%BD%CE%B7%CF%84/

  86. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    Διαβάζοντας ὅλα τὰ σχόλια εἶχα τὴν εὐκαιρία νὰ μάθω πολλὰ πράγματα γιὰ τὴν προσωπικότητα καὶ τὸ ἔργο τοῦ Κ. Φαλτάιτς.

    Πολλὲς ἀπὸ τὶς πληροφορίες εἶναι ἀλληλοσυγκρουόμενες καὶ δὲν προσφέρονται γιὰ ἐξαγωγὴ μονοσήμαντων συμπερασμάτων.

    Τὸ σίγουρο πάντως εἶναι ὅτι φωτίστηκαν κάποιες πλευρές τῆς προσωπικότητάς του, ἀποδεικνύοντας, γι᾿ ἄλλη μιὰ φορά, πὼς ἡ ἀλήθεια δὲν εἶναι μονοδιάστατη· τοὐλάχιστον ὅσον ἀφορᾶ τοὺς ἀνθρώπους.

    Αὐτὸ ποὺ ἔδειξε, μὲ τόση μαστοριά, ὁ Κουροσάβα στὸ Ρασομόν.

  87. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    Μὲ τὴν εὐκαιρία διάβασα ἀπὸ τὸ λογοτεχνικὸ ἱστολόγιο τοῦ Νικοκύρη κι ἄλλα ἔργα τοῦ Κ. Φαλτάιτς:

    Ἡ ἄγνωστη ζωὴ τοῦ Ἀλέξανδρου Παπαδιαμάντη, δυὸ ἄρθρα ποὺ δημοσιεύτηκαν στὸ περιοδικὸ «Μπουκέτο» στις 6 και 13 Νοεμβρίου 1930, τόμ. 7 αρ. 344 και τόμ. 7 αρ. 345 καὶ περιέχουν ἀρκετὲς ἄγνωστες λεπτομέρειες γιὰ τὴ ζωὴ τοῦ Παπαδιαμάντη, τὸν ὁποῖο γνώριζε προσωπικὰ ὁ Κ.Φ, ὅπως καὶ ἀρκετοὺς ἀπὸ τοὺς – ἁπλοὺς στὴν πλειονότητά τους – ἀνθρώπους ποὺ ἀποτελοῦσαν τὸν στενό του κύκλο.

    Ἐπὶσης τὰ

    Διηγήματα Κ. Φαλτάιτς.

    Τὰ βρῆκα ἀρκετὰ ἐνδιαφέροντα γιὰ τὰ γοῦστα μου.

    Τὰ περισσότερα ἀναφέρονται στὴ ζωὴ τῶν ἁπλῶν ἀνθρώπων τῆς Σκύρου, κυρίως τῶν ψαράδων καὶ τῶν ναυτικῶν, ἐνῶ κάποια εἶναι ἀναμνήσεις τοῦ συγγραφέα ἀπὸ τὴ θητεία του στὸ ἀντιτορπιλικὸ «Ναυκρατούσα», κατὰ τὴ διάρκεια τῶν Βαλκανικῶν Πολέμων.

    Εὐχαριστῶ πολύ, Νικοκύρη, γι᾿ αὐτὰ ποὺ μᾶς προσφέρεις.

  88. Γιάννης Ιατρού said

    Ρε σεις έχει Λεβέντη στην ΕΡΤ και δεν λέτε τίποτα; Στο τσακ τον πρόλαβα 🤣🤣🤣
    Απολαυστικός. Από το γιοτ Γκουαντλαχάρα του Κόκκαλη και τον Αντρέα Π. στα τέλη της 10ετίας του ’80, τον Velo που πουλάει «χειρόγραφα», τον Κυριάκο που είναι «μονο??μανής» είπε, ά φ τ α σ τ ο ς 😎🤪

  89. Γιάννης Ιατρού said

    88: Για τα μεζεδάκια ΄ήταν το σχόλιο, εδώ τό ΄γραψα… Τέλος πάντων!

  90. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    84. >>πλάβες

    Πλάβα με ιστίο

    http://axiosdelta.gr/2017/07/28/%CE%B7-%CF%80%CE%BB%CE%AC%CE%B2%CE%B1-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%B1%CE%BE%CE%B9%CE%BF%CF%8D/

  91. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    @90. Διάβασα κι αὐτὴ τὴ παραπομπὴ καὶ τὴ βρῆκα ἐπίσης ἐνδιαφέρουσα. Ἡ φωτογραφία δίνει ἀπάντηση στὸ ἐρώτημά μου γιὰ τὴ δυνατότητα ἱστιοφορίας στὶς πλάβες.
    Εὐχαριστῶ

  92. Anna Faltaits said

    @74

    Ευχαριστώ για την τροποποίηση

    Και μια διόρθωση να κάνω στο @68, η απόβαση της ομάδας του ΕΑΜ στην Σκύρο έγινε τον Ιούνιο του 1944, όχι του 1943 όπως έγραψα εκ παραδρομής.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: