Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Χαράλαμπος Κανόνης (Δημ. Σαραντάκος) 3 – Στην Αγροτική Τράπεζα

Posted by sarant στο 14 Μαΐου, 2019


Εδώ και λίγο καιρό άρχισα να δημοσιεύω, σε συνέχειες, το βιβλίο του πατέρα μου «Χαράλαμπος Κανόνης. Η ζωή και ο θάνατος ενός Ανθρώπου», το πρώτο μη επιστημονικό βιβλίο του.

Ο Κανόνης ήταν Μυτιληνιός, γεωπόνος, υπάλληλος της ΑΤΕ, συνάδελφος και επιστήθιος φίλος του παππού μου, στέλεχος του ΕΑΜ και του ΚΚΕ. Βρήκε μαρτυρικό θάνατο τον Μάρτιο του 1948 στη Χίο, στον εμφύλιο.

Κανονικά οι δημοσιεύσεις γίνονται κάθε δεύτερη Τρίτη. Η προηγούμενη συνέχεια βρίσκεται εδώ. Στη σημερινή τρίτη συνέχεια παρουσιάζω το τρίτο κεφάλαιο.

 

Τρία

Στην Αγροτική Τράπεζα

Στην αργατιά, στη χωρατιά
το χιόνι, η πείνα, η γρίπη, οι λύκοι
ποτάμια, πέλαγα, στεριές
ξολοθρεμός και φρίκη

Κωστής Παλαμάς.

 

Ύστερ’ από τέσσερα χρόνια σπουδών, στα 1933, ο Κανόνης πήρε το πτυχίο του και γύρισε στη Μυτιλήνη. Ο πρόεδρος της Επιτροπής του Κληροδοτήματος, κρίνοντας από τους βαθμούς που συγκέντρωσε και από τη συνέπεια που έδειξε στις σπουδές του, του πρότεινε να τον στείλουν με έξοδα και πάλι του Κληροδοτήματος άλλον ένα χρόνο στην Πέσσια της Βόρειας Ιταλίας, στην εκεί ειδική σχολή ελαιοκομίας, ώστε να ειδικευθεί στο κύριο λεσβιακό γεωργικό προϊόν, την ελιά.

Ο Κανόνης δέχτηκε με χαρά κι ύστερα από ένα αξέχαστο καλοκαίρι με τους δικούς του και τους φίλους του στη Μυτιλήνη, ξανόφυγε για την Ιταλία. Στη νέα του σχολή γνώρισε τις πιο σύγχρονες για την εποχή μέθοδες ελαιοκομίας, που στην Ελλάδα δεν είχε ουσιαστικά εξελιχτεί και πολύ από την εποχή του Ησίοδου. Την άνοιξη του 1935 γύρισε οριστικά στην Ελλάδα με τη σπάνια, τότε, ειδικότητα του ελαιοκόμου γεωπόνου.

Με τα προσόντα που διέθετε διορίστηκε αμέσως στη νεαρή τότε Αγροτική Τράπεζα, με το βαθμό του έκτακτου βοηθού γεωπόνου και τοποθετήθηκε στα Χανιά της Κρήτης. Ο Κανόνης ίδρυσε ουσιαστικά την Τεχνική Υπηρεσία Κρήτης της Τράπεζας, (έτσι λέγονταν τότε οι Γεωτεχνικές Υπηρεσίες της ΑΤΕ), που είχε στην αρμοδιότητά της ολόκληρο το νησί. Στα τρία χρόνια πούμεινεν εκεί γύρισε, κυριολεχτικά χωριό – χωριό, ολόκληρη την Κρήτη.

Οι συνθήκες εργασίας των υπαλλήλων της Αγροτικής Τράπεζας εκείνη την εποχή ήταν πολύ σκληρές, καθώς ο ταχύς ρυθμός της ανάπτυξης του Οργανισμού επέβαλλε φοβερή ένταση στη δουλειά τους. Αν όμως οι υπάλληλοι των λογιστηρίων δούλευαν σκληρά, οι γεωπόνοι εργάζονταν σχεδόν απάνθρωπα.

Ήταν υποχρεωμένοι να μετακινούνται συνεχώς, καλύπτοντας μεγάλες αποστάσεις, πολλές φορές με τα πόδια ή σε ράχη ζώου, σε περιοχές με ανύπαρκτο οδικό δίκτυο, χωρίς υποψία ξενοδοχείου ή άλλης διευκόλυνσης. Ευτυχώς η πατροπαράδοτη κρητική φιλοξενία εξουδετέρωνε σε σημαντικό βαθμό τη σκληρότητα των συνθηκών της μετακίνησης.

Ο Κανόνης αντιμετώπιζε αυτές τις δυσκολίες με κέφι και κουράγιο, γιατί αγαπούσε τη δουλειά που έκανε. Είχε όνειρα να διδάξει τις πρωτοπόρες τεχνικές που έμαθε στην Ιταλία, στους φιλόπονους και προοδευτικούς αγρότες της Κρήτης, που δούλευαν όμως κάτω από τελείως πρωτόγονες συνθήκες. Έτσι δεν άφηνε χωριό για χωριό και συνεταιρισμό για συνεταιρισμό χωρίς επίσκεψη. Σ’ ένα απ’ τα ταξίδια του στο Νομό Λασιθίου, έμεινε γι’ αρκετές μέρες στην πρωτεύουσά του τον Άγιο Νικόλαο, που ήταν τότε μια ήσυχη ειδυλλιακή γωνιά. Εκεί γνωρίστηκε μ’ ένα συνάδελφό του του λογιστικού κλάδου, που υπηρετούσε προϊστάμενος του λογιστηρίου στο εκεί υποκατάστημα της ΑΤΕ. Η κοινή τους αγάπη στο σκάκι και τη λογοτεχνία καθώς και πολλές ομοιότητες στο χαρακτήρα έβαλαν τα θεμέλια σε μια βαθιά φιλία, ανάμεσα στο Χαράλαμπο τον Κανόνη και το Νίκο το Σαραντάκο. Φιλία που κράτησε σ’ όλη τους τη ζωή.

Παρά την ευδόκιμη σταδιοδρομία του στην Κρήτη, όπου άφησε πολύ καλό όνομα, τον Κανόνη τον έτρωγε η νοσταλγία για τη Λέσβο και η ανησυχία για την οικογένειά του, που είχε ανάγκη από την αρωγή του. Έτσι στα 1938 πέτυχε να μετατεθεί στη Μυτιλήνη. Είχε ήδη προαχθεί σε βοηθό γεωπόνο Α’, βαθμό που αντιστοιχούσε σε λογιστή Α’ και τα φύλλα ποιότητάς του ήταν άριστα.

Στη Μυτιλήνη ο Κανόνης ήρθε αντιμέτωπος με τη στυγνή πραγματικότητα σ’ ό,τι αφορούσε τη θέση των αγροτών. Στην Κρήτη δεν ήταν τότε τόσο δύσκολα τα πράγματα. Το νησί ήταν πιο εύφορο, υπήρχε ποικιλία καλλιεργειών και την αγορά δεν την μονοπωλούσε μια φούχτα έμποροι. Ύστερα ήταν κι ο ενθουσιασμός της πρώτης επαφής με τη δουλειά, που τον έκανε να βλέπει τα πράγματα πιο ρόδινα από ότι ήταν στην πραγματικότητα.

Στη Λέσβο μπόρεσε να δει την κατάσταση πιο καθαρά. Εδώ υπήρχαν αχτήμονες αγρότες σε τεράστιους αριθμούς. Ολόκληρα χωριά, όπως το Κέντρο, το Πυργί, η Κώμη, η Πηγή και άλλα, δεν είχαν δίκιά τους ούτε μια ρίζα ελιάς. Ήταν οι λεγόμενοι «εργάτες γης», που έπρεπε να δουλέψουν στα ξένα χωράφια για να ζήσουν. Αλλά κι οι μικροί ή μεσαίοι χτηματίες δε βρίσκονταν σε καλύτερη μοίρα. Την αγορά την έλεγχαν απόλυτα λίγοι μεγαλοχτηματίες. Αν κρίνουμε από τα ονόματα ορισμένων, πολλοί τους κρατούσαν από τους παλιούς γενοβέζους γαιοκτήμονες ή τουλάχιστον από τα τσιράκια τους. Δεν ήταν μονάχα μεγαλοπαραγωγοί. Ήταν και μεγαλέμποροι – εξαγωγείς λαδιού κι είχαν στα χέρια τους τα μεγάλα ελαιοτριβεία, πυρηνελαιουργεία και σαπωνοποιεία. Η μονοκαλλιέργεια έδενε ακόμα περισσότερο τους φτωχούς στο άρμα των μεγάλων.

Οι πλουτοκράτες της Μυτιλήνης ήταν παροιμιώδεις για τη φιλοχρηματία, τη μικροψυχία και την αναλγησία τους. Η έδρα των δοσοληψιών τους ήταν τα πολυτελή σαλόνια κάποιας λέσχης στην Προκυμαία, όπου κάθε χρονιά παίρνονταν οι οριστικές αποφάσεις για τον καθορισμό των τιμών. Στις αρχές του χειμώνα γινόταν η καθιερωμένη συζήτηση:

— Τι θα πληρώσουμε φέτος;

— Οχτώ δραχμές τη μέρα για τη μαζώχτρα και δώδεκα για το ραβδιστή, έβγαινε η απάντηση των «μεγάλων αφεντικών», που ήταν διαταγή για όλους. Κι αυτές οι αμοιβές ήταν για δουλειά στο ύπαιθρο, καταχείμωνο, από τα ξημερώματα ως το βράδυ, όταν το λάδι είχε τριανταπέντε δραχμές η οκά και το ψωμί πέντε.

Η λέσχη αυτή ήταν το μεγαλύτερο κι ουσιαστικότερο κέντρο εξουσίας στη Μυτιλήνη. Μικρότερα κέντρα εξουσίας ήταν η Μητρόπολη και η Νομαρχία. Η υπεροχή όμως των θαμώνων της λέσχης ήταν αδιαφιλονίκητη. Οι τράπεζες είχαν στη διάθεσή τους τις πιστώσεις τους κι οι κρατικές αρχές επιδίωκαν την εύνοιά τους. Ήταν μεγάλη τιμή, που σπάνια απονεμόταν, για το διευθυντή μιας τράπεζας ή για τον προϊστάμενο μιας υπηρεσίας να τον καλέσουν οι μεγαλέμποροι και μεγαλοχτηματίες σε τραπέζι ή σε χαρτοπαίγνιο. Τέτοια πρόσκληση ισοδυναμούσε με εισαγωγή στην κλειστή κοινωνία της λεσβιακής πλουτοκρατίας. Σε καθιέρωνε στον «καλό κόσμο» του Χρήματος.

Ο Κανόνης δουλεύοντας στη λεσβιακή ύπαιθρο είδε από κοντά τη στυγνή εκμετάλλευση του αγρότη. Η πεντάχρονη παραμονή του στη μουσολινική Ιταλία τούδειξε το αληθινό πρόσωπο του φασισμού και τον έκανε αδιάλλαχτο εχθρό του. Τώρα ξανάβλεπε το ίδιο αποκρουστικό πρόσωπο και στον τόπο του, όπου από το καλοκαίρι του 1936 κυβερνούσαν ο Βασιλιάς, ο Μεταξάς και η Τετάρτη Αυγούστου.

Το νέο καθεστώς πιθήκιζε το μουσολινικό αλλά με τα πιο φτωχά μέσα. Φυσικά οι μεγαλόστομες διακηρύξεις και η λεξι- μαγεία δε μπορούσαν να λείψουν. Σ’ όλες τις μάντρες, τους τοίχους και τις πλατείες των χωριών φιγουράριζε πελώρια η φωτογραφία του Μεταξά και επιγραφές υμνούσαν τον «Πρώτο Αγρότη» αλλά η θέση των αγροτών είχε χειροτερέψει απότομα μετά το 1936.

Οι χωροφύλακες κι οι αγροφύλακες σαν εκτελεστικά όργανα του καθεστώτος σέρναν τους αγρότες στα δικαστήρια για την παραμικρή αγροζημία, για την πιο ασήμαντη αστυνομική παράβαση. Στην ύπαιθρο επικρατούσε ο φόβος. Το καθεστώς ευνοούσε την ίδρυση συνεταιρισμών, είχε μάλιστα συστήσει και ιδιαίτερο Υπουργείο Συνεταιρισμών, αλλά τους ήθελε απλούς χειροκροτητές των ενεργειών του και όργανα για τη χειραγώγηση των αγροτών. Άλλωστε σ’ όλους επέβαλε διορισμένες διοικήσεις. Για τους πιο ατίθασους συνεταιριστές υπήρχε κι ο δρόμος της εξορίας.

Στο υποκατάστημα της Αγροτικής Τράπεζας στη Μυτιλήνη ο Κανόνης ξαναβρήκε το Σαραντάκο, που είχε πριν από δυο χρόνια μετατεθεί κι αυτός από την Κρήτη. Ο Σαραντάκος ήταν αριστερός από το 1923, όταν νεαρός και πρωτοδιορισμένος τραπεζικός στη Θεσσαλονίκη, όπου υπηρετούσε, οργανώθηκε στην Κομμουνιστική Νεολαία, την ΟΚΝΕ. Αργότερα μετατέθηκε στη Μυτιλήνη, όπου παντρεύτηκε με μια ντόπια κοπέλλα. Οι συνεχείς μεταθέσεις του σε διάφορα σημεία της χώρας τον μπόδισαν να δημιουργήσει σταθερές επαφές και γνωριμίες κι έτσι δεν οργανώθηκε στο Κομμουνιστικό Κόμμα. Στη Μυτιλήνη, όπου ξανάρθε για δεύτερη φορά, λίγο πριν γίνει η δικτατορία του Μεταξά, απόχτησε επαφή με την τοπική οργάνωση του Κόμματος.

Η φιλία του Κανόνη με το Σαραντάκο, που είχε θεμελιωθεί στην Κρήτη, βάθυνε και στέριωσε περισσότερο στη Μυτιλήνη. Από την παλιά παρέα του Κανόνη, την «Εννεάδα» των γυμνασιακών χρόνων, πολλοί λείπαν από το νησί, μέναν όμως αρκετοί για να την ανασυγκροτήσουν. Τώρα όμως εντευκτήριό της ήταν το σπίτι του Σαραντάκου, όπου εκτός από τον Κανόνη σύχναζαν ο Καλδής κι ο Κοντήβεης, από τους παλιούς φίλους, καθώς και άλλοι, όπως ο Στρατής ο Παπανικόλας, ο πνευματώδης εκδότης της σατιρικής εφημερίδας «Τρίβολος» και ο Στρατής ο Παρασκευαΐδης, αρχαιολόγος και λάτρης του θεάτρου.

Ο Κανόνης που είχε προαχθεί σε γεωπόνο Β’ έκανε συνεχώς περιοδείες στην ύπαιθρο. Βοηθούσε όσο γινόταν ν’ αναπτυχθεί το συνεταιριστικό κίνημα, γιατί πίστευε στο θεσμό, χωρίς νάχει αυταπάτες για τις δυνατότητές του σε καιρό δικτατορίας. Κατά τις περιοδείες του γνωρίστηκε με μια περίεργη και μυστηριώδη γυναίκα, που είχε κάποιο μεσαίου μεγέθους αγρόκτημα κοντά στο Ίππειος, στις όχθες του Ευεργέτουλα. Ήταν η περιβόητη Ζουλφιέ Χανούμ ή Ελένη Ιορδάνογλου, πιο γνωστή σαν «Τσερκέζα». Ήταν πραγματικά τσερκέζα και στα νιάτα της ήταν αληθινή καλλονή. Κατά τη Μικρασιατική εκστρατεία τη γνώρισε ο Πλαστήρας και την έκανε ερωμένη του. Πολλά είχαν λεχθεί τότε για το ρόλο της. Άλλοι την ήθελαν κατάσκοπο των τούρκων στις ελληνικές γραμμές κι άλλοι πράχτορα των ελλήνων, που ξέφυγε από τους τούρκους. Το γεγονός είναι πως ο Πλαστήρας την πήρε μαζί του στην Ελλάδα και αφού την έβαλε για ένα χρόνο στο Αρσάκειο για να μάθει τα ελληνικά, την εγκατάστησε στη Λέσβο. Στο μεταξύ είχε πάρει την ελληνική υπηκοότητα κι απόχτησε ελληνικό όνομα.

Η Ζουλφιέ Χανούμ ήταν αντιφατική προσωπικότητα, φι-λόξενη αλλά και φιλοχρήματη, εγκάρδια στις σχέσεις της αλλά και άφιλη. Ποτέ δεν αγάπησε τη χώρα που την περιμάζεψε, την Ελλάδα, και το λαό της.

Ο Κανόνης έπιασε φιλίες με την Τσερκέζα και συχνά έβρισκε φιλοξενία στο χτήμα της, όταν υπηρεσιακές ανάγκες έφερναν το δρόμο του από κει.

Ο τότε διευθυντής της Τράπεζας αντιλήφθηκε την αξία του Κανόνη και του ανέθετε όλο και περισσότερες ευθύνες. Τότε οι Τράπεζες δούλευαν και το απόγεμα. Ο διευθυντής συνήθιζε το βραδάκι, λίγο πριν το σχόλασμα, να καλεί στο γραφείο του τους πιο ικανούς υπαλλήλους του υποκαταστήματος και με το πρόσχημα φιλικής συζήτησης, να τους απασχολεί με υπηρεσιακά θέματα πολύ πέρα από το κανονικό ωράριο.

Ο Σαραντάκος, που μαζί με τον Κανόνη ήταν ταχτικός προσκαλεσμένος στο γραφείο του διευθυντή, είχε ονομάσει αυτή την έκτακτη (και απλήρωτη) απασχόληση, «βαρκαδιάτικα».

Όπως δηλαδή, εξηγούσε, ο βαρκάρης, που σ’ έφερνε απ’ το πλοίο, δε σ’ άφηνε να φύγεις αν δε σούπαιρνε τα βαρκαδιάτικα, έτσι και ο διευθυντής δε σ’ άφηνε να φύγεις απ’ το υποκατάστημα αν δε σου αποσπούσε αυτά που επιδίωκε. Όταν γυρνούσαν αργοπορημένοι με το φίλο του στο σπίτι εξηγούσε στη γυναίκα του:

— Άσε, είχαμε απόψε βαρκαδιάτικα.

Κατ’ επέκταση ο διευθυντής ονομάστηκε Βαρκάρης κι έτσι έγινε γνωστός στην παρέα.

Ήταν από τους υπαλλήλους που θέλανε «να ανεβούν», να μπουν στην καλή κοινωνία. Εις άκρον ευγενής, μιλούσε με στόμφο και χρησιμοποιούσε διάφορες ηχηρές και εντυπωσιακές εκφράσεις. Στο γραφείο του είχε ένα μπλοκάκι και σημείωνε φράσεις που άκουγε και τούκαναν εντύπωση, για να τις θυμάται και να τις χρησιμοποιεί κατάλληλα:

— Δεν είμεθα όλοι χαλκέντεροι.

— Εφθάρη η αδαμαντίνη του χαρακτήρος του.

Διψούσε επίσης για εγκυκλοπαιδικές γνώσεις και πληροφορίες, που τις ήθελε έτοιμες, γιατί όπως ισχυριζόταν, λόγω φόρτου εργασίας δεν είχε καθόλου καιρό για διάβασμα.

Τη δυάδα Κανόνη – Σαραντάκου τη σεβόταν για την εργατικότητα, τις ικανότητες και τις γνώσεις τους καθώς και για το κύρος που είχαν αποχτήσει ανάμεσα στους άλλους υπάλληλους της τράπεζας. Θέλοντας να αξιοποιήσει ακόμα περισσότερο τις δυνατότητες τους, προσπάθησε ν’ αναπτύξει μαζί τους κοινωνικές σχέσεις και τους καλούσε ταχτικά στο σπίτι του, που ήταν πάνω από το υποκατάστημα.

Οι δυο φίλοι το αντιμετώπιζαν αυτό σα μια πρόσθετη αγγαρεία. Ένα είδος βαρκαδιάτικων με συνοδεία ποτού και γλυκού.

Ο Σαραντάκος, που μάντεψε την ύπαρξη του σημειωματάριου με τις ηχηρές φράσεις και τη δίψα του διευθυντή για έτοιμες εγκυκλοπαιδικές γνώσεις, άρχισε να τον τροφοδοτεί συστηματικά, από το ανεξάντλητο μεταλλείο της μνήμης του, με ρητά αρχαίων σοφών, με πληροφορίες για τις χώρες της Ανατολής, για τα ήθη και τα έθιμα των πρωτόγονων λαών και άλλα πολλά. Μόνο που σιγά σιγά μαζί με τα πραγματικά στοιχεία έβαζε και δικά του φανταστικά επινοήματα, όπως για παράδειγμα ότι στην Παταγωνία φυτρώνει ένα είδος πολυετούς σταριού σαν το καλάμι, ή ότι οι αρχαίοι Αιγύπτιοι ήξεραν το ηλεκτρικό ρεύμα και άλλα ακόμα πιο τολμηρά. Τις πληροφορίες αυτές, πολλές από τις οποίες επιβεβαίωνε και ο Κανόνης, ο Βαρκάρης τις δεχόταν ασυζητητί, σαν άρθρα πίστεως, και τις μεταβίβαζε αργότερα αυτούσιες στους γνωστούς του κύκλου του.

 

Advertisements

80 Σχόλια to “Χαράλαμπος Κανόνης (Δημ. Σαραντάκος) 3 – Στην Αγροτική Τράπεζα”

  1. Γς said

    Καλημέρα

    Ο βαρκάρης τα βαρκαδιάτικα κι ο Οφενμπαχ

  2. Γς said

    Κι η Λεσβιακή Λέσχη

  3. Νέο Kid said

    Αχά! Ήξερε κι ο παππούς λοιπόν τον αιγυπτιακό ηλεκτρικό λαμπτήρα του Λιακόπουλου!… 🙂
    Για διαστημόπλοιο του Αχουρα Μάζντα (323) έπαιζε κάτι;

  4. Γς said

    1, 2:

    Και το τσιντουράτο Πιρέλλι

    που’ ναι κανόνι

    και δεν ξεφουσκώνει

  5. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    Καλημέρα.

    Πραγματικοὶ ἥρωες οἱ παλιοὶ γεωπόνοι.

    Θυμᾶμαι τὸν γεωπόνο ποὺ ἐρχόταν στὰ Θερμιὰ τὴ δεκαετία τοῦ ᾿50 καὶ τὶς προσπάθειες ποὺ ἔκαναν μαζὶ μὲ τὸν πατέρα μου, πρόεδρο τῆς Κοινότητας Δρυοπίδας τότε, γιὰ νὰ αὐξηθεῖ τὸ πενιχρὸ εἰσόδημα τῶν ἀγροτῶν.

    Δημιούργησαν τὴν ἀγροτολέσχη, ὅπου οἱ νέοι ἀγρότες μάθαιναν κι ἄλλες δραστηριότητες, πέρα ἀπὸ τὴν καλλιέργεια τοῦ κριθαριοῦ, ποὺ γινόταν παραδοσιακὰ γιὰ αἰῶνες.

  6. atheofobos said

    Σχετικά με την Ζουλφιέ Χανούμ και το πρωτοχρονιάτικο τραπέζι στους αντάρτες της Λέσβου…
    https://www.lesvosnews.net/articles/news-categories/afieromata/i-zoylfie-hanoym-kai-protohroniatiko-trapezi-stoys-antartes-tis

  7. Γς said

    >Τη δυάδα Κανόνη – Σαραντάκου τη σεβόταν

  8. Λεύκιππος said

    Οχτώ δραχμές τη μέρα για τη μαζώχτρα και δώδεκα για το ραβδιστή…… Κι αυτές οι αμοιβές ήταν για δουλειά στο ύπαιθρο, καταχείμωνο, από τα ξημερώματα ως το βράδυ, όταν το λάδι είχε τριανταπέντε δραχμές η οκά και το ψωμί πέντε.

    Δηλαδή δούλευες όλη την ημέρα για ενάμισο ψωμί. Πάλι καλά.

  9. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια!

    6 Νομίζω πως το έχουμε ξανασυζητήσει εδώ. Σε κάθε περίπτωση, πιστεύω πως η ιστορία της Ζουλφιέ χανούμ αξίζει να γίνει ταινία.

  10. Alexis said

    #0: Ήταν υποχρεωμένοι να μετακινούνται συνεχώς, καλύπτοντας μεγάλες αποστάσεις, πολλές φορές με τα πόδια ή σε ράχη ζώου, σε περιοχές με ανύπαρκτο οδικό δίκτυο, χωρίς υποψία ξενοδοχείου ή άλλης διευκόλυνσης

    Μέχρι και τη δεκαετία του ’70, σε κάποιες περιοχές, ήταν συνηθισμένη εικόνα ο γεωπόνος να μεταφέρεται με ζώο προκειμένου να κάνει τη δουλειά του. Έχω δει σχετική φωτογραφία, με τον γεωπόνο κουστουμαρισμένο και με γραβάτα (απαραίτητα για τους δημοσίους υπαλλήλους κάποτε) να μεταφέρεται πάνω σε γαϊδουράκι από τον οδηγό-αγωγιάτη.

  11. ΓιώργοςΜ said

    Καλημέρα!
    «Και με τα δυό!»
    Η παρατήρηση της καλόγριας-επιστάτριας σε μια θεια μου που, παιδάκι τότε, καθάριζε με τα χέρια τα αγκάθια και τα αγριόχορτα κάτω από τις ελιές, πριν τη συγκομιδή.
    Χρησιμοποιούσε μόνο το ένα χέρι, και καθυστερούσε.

  12. Γς said

    9 β:

    Όσο για τον Πλαστήρα, έχω και άλογο. Θέλετε να το δείτε;

    https://caktos.blogspot.com/2015/09/blog-post_29.html

  13. Alexis said

    #8: Και μιλάμε για την πιο βαριά ίσως από τις αγροτικές δουλειές. Όσοι έχουν μαζέψει ελιές με τον παραδοσιακό τρόπο του ραβδίσματος (όχι κου-πε-πε και άλλα τέτοια φλωρίστικα 😊) ξέρουν…
    Στο τέλος της ημέρας (εδώ ταιριάζει, δεν είναι αγγλισμός) δεν ορίζεις χέρια, ώμους και πλάτες…

  14. Γς said

    10 β:

    Ζηλιάρη!

    Γι αυτό έγινες γεωπόνος;

  15. leonicos said

    Τι πάθατε;

    Έχει κανείς αμφισβητήσει ότι οι αρχαίοι Αιγύπτιοι ήξεραν τον ηλεκτρισμό; Τον εισήγαγε ο θαλής. Και

    προς απόδειξιννννννν

    όλοι οι επισκέψιμοι χώροι των πυραμ΄δων ηλεκτοροφωτίζονται. Δεν σε πάνε πουθενά με πυρσό

  16. # 1

    Μετά το 2.10 η βαρκαρόλα-εθνικός ύμνος της Βενετίας (το άρχικό κομμάτι τιτλοφορείται α λα τζόγια). Από το » Ι Ντούε Φόσκαρι» του Βερντι. Απαραίτητη η ακρόαση για την είσοδο στον ( μουσικό ) Παράδεισο

  17. nikiplos said

    Ωραίο το σημερινό… Γλαφυρό της δύσκολης ζωής τότε για τους απλούς αγρότες. Και ενδεικτικό για το πόσο μπορούσαν να «απογειώσουν» κάποιον οι σπουδές τότε…

  18. sarant said

    13 κουπεπέ εννοείς με μηχάνημα;

  19. Κουνελόγατος said

    Ενάμισι ψωμί την ημέρα… Πως ζούσαν αυτοί οι άνθρωποι;…
    Καλημέρα σας.

  20. Alexis said

    #18: Ναι, αυτό:

  21. ΣΠ said

    Φιλία που κράτησε σ’ όλη τους τη ζωή.

    Πόσο τραγικά σύντομο ήταν αυτό…

  22. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    » …όταν το λάδι είχε τριανταπέντε δραχμές η οκά και το ψωμί πέντε. »

    Περίπου τὶς ἴδιες τιμές εἶχαν καὶ τὴν δεκαετία τοῦ ᾿60.
    Βέβαια τότε ἦταν τιμὴ κιλοῦ. (1 ὀκὰ=1,28 κιλά)

    Ἂν θυμᾶμαι καλά, τὸ ἄσπρο ψωμὶ εἶχε 4,80 δραχμές τὸ κιλὸ καὶ τὸ λάδι 30 δρχ. τὸ κιλό.

  23. Κουνελόγατος said

    Τώρα που είδα το σχόλιο του Δημήτρη Μ., φαντάζομαι πόσο μεγάλη κερδοσκοπία -ανάλογη με αυτήν του €- έγινε όταν η οκά μεταβλήθηκε σε κιλό…

  24. sarant said

    Eυχαριστώ για τα νεότερα!

  25. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    » Μόνο που σιγά σιγά μαζί με τα πραγματικά στοιχεία έβαζε και δικά του φανταστικά επινοήματα, όπως για παράδειγμα ότι στην Παταγωνία φυτρώνει ένα είδος πολυετούς σταριού σαν το καλάμι, ή ότι οι αρχαίοι Αιγύπτιοι ήξεραν το ηλεκτρικό ρεύμα και άλλα ακόμα πιο τολμηρά. »

    Μοῦ θύμισε αὐτὰ ποὺ λέγαμε στὸ φιλόλογό μας στὴν ἕκτη Γυμνασίου. Ἦταν ἕνας ἅγιος ἄνθρωπος ποὺ δὲν μᾶς ζόριζε καθόλου μὲ τὰ φιλολογικά, μιᾶς καὶ εἴμαστε πρακτικὸ καὶ ἑτοιμαζόμαστε γιὰ θετικές σχολές.
    Μάλιστα μᾶς ἔλεγε χαρακτηριστικά:

    «Προσοχή, αὔριο θὰ ἔχουμε αἰφνίδιο διαγώνισμα!»

    Ἐμεῖς τοῦ λέγαμε, στὸ μάθημα τῆς ἱστορίας, πὼς ὁ Μουσολίνι εἶχε φτιάξει μιὰ ἀνθελληνικὴ ὀργάνωση, τὴν ἐπονομαζόμενη «Σκουάντρα Ἀτζούρα» ἢ σερβίραμε κάποιες ἀπίθανες «πληροφορίες» ἀπὸ τὴν «ἔγκριτον βρεττανικὴν ἐφημερίδα Δὲ Μόρνινγκ Φάκ»!

  26. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    23 Σίγουρα, αλλά μάλλον μικρότερη από του ευρώ. Οι 50 δρχ (μπουκάλι νερό, μαϊντανός κλπ) έγιναν 50 λεπτά = 170 δρχ…

  27. sarant said

    25 Κι εμείς τα ίδια κάναμε, ακριβώς σε ίδια περίπτωση. Βάζαμε φανταστικά ρητά του «Γιόχαν φον Ράιχε ντουχτ Σπραγκετζούγκεν» και έγραφε διορθώνοντας «Τα ρητά δεν χρειάζονταν»

  28. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    @23.Θυμᾶμαι τότε, τὸ 1959, νὰ τὰ βρίζουν τὸν Καραμανλὴ «ποὺ ἔκανε τὴν ὀκά τρακόσα».

    Τὸ κιλὸ ἀντιστοιχοῦσε σὲ 312,5 δράμια, ἀντὶ γιὰ τὰ 400 δράμια τῆς ὀκᾶς.

  29. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    @28. …νὰ τὰ βρίζουν…

  30. Γς said

    25;

    Α, ο δικός μας δεν μας χαριζόταν,

    Και δεν έχανε ευκαιρία να μας τονίζει:

    -Σας ανέχομαι, σας ανέχομαι μέχρι που κοντεύει να γίνει το σχολείο και γενικώς εδώ μέσα οίκος ανοχής

    Το «γενικώς» μάλλον για να συμπεριλάβει και το καθολικό μοναστήρι των φρερ

  31. Alexis said

    #28: Από κει βγήκε και η έκφραση «αυτός τα έχει τετρακόσια»;

  32. Γς said

    16:

    Περί βαρκαρόλας πολύ καλός κι ο Ξαρχάκος

  33. sarant said

    31 Aπό την οκά και τα δράμια βγήκε -τα έχει 400, δεν του λείπει μυαλό. Βέβαια υπήρχε πριν από τη μεταρρύθμιση των σταθμών.

  34. ΣΠ said

    31
    Ναι https://sarantakos.wordpress.com/2013/07/02/origins/

  35. spyridos said

    Βάλσαμο το αφήγημα του Δημήτρη Σαραντάκου. Μας ταξιδεύει μας κάνει να αγαπήσουμε τον ήρωά του λες και τον συναντήσαμε. Το έχω κατεβάσει το pdf αλλά δεν το διάβασα. Προτιμώ να το διαβάσω αργά αργά κάθε βδομάδα εδώ στο ιστολόγιο για να μην τελειώσει γρήγορα. Αγαπάμε και τον Νίκο Σαραντάκο παππού. Σοβαρότητα χωρίς σοβαροφάνεια. Το πειραχτήρι που θα το θέλαμε και στη δική μας παρέα.

    Κάθε φορά που διαβάζω αναφορές του Δ. Σαραντάκου στη Λέσβο με ταξιδεύει στον ένα χρόνο που έζησα εκεί με την χορηγία του Ελληνικού Δημοσίου.
    Πραγματικά έτσι αισθάνομαι τη στρ. θητεία μου εκεί. Μισή σαν πληρωμένες διακοπές και μισή σαν υπαίθρια ανταποδοτική εργασία.
    Έζησα στα στενά της Μυτιλήνης και περπάτησα αμέτρητα χιλιόμετρα ολόκληρο το τρίγωνο από Νέες Κυδωνιές , Επάνω Σκάλα (στα όρια της πόλης) , Αγία Παρασκευή.
    Κυριολεκτικά ολόκληρη την ακτογραμμή, τα υψώματα που την περιβάλουν και όλα τα κορφοβούνια, πηγές, σπηλιές , γκρεμούς , μαντριά αλλά και χωριά σε αυτό το τρίγωνο.

    Μου είπαν ότι έχασα γιατί ήμουν σκαπανέας και η δουλειά στο τάγμα θα ήταν σκληρή αλλά η φύση της δουλειάς μου έδωσε την ευκαιρία να γνωρίσω τον τόπο.
    Συχνά με καλή παρέα κάποιου έφεδρου του μηχανικού (αρχιτέκτονα , τοπογράφου, π.μηχανικού) ή με μια μικρή διμοιρία και ακόμα συχνότερα μονάχος.
    Καλύτερα από διακοπές.
    Μίλησα με ανθρώπους στα χωριά έκανα ακόμα και αρχιφύλακας εκλογικού τμήματος σε αυτό εδώ το σχολείο και διαπίστωσα πόσο βαθιές ρίζες έχει η παρακαταθήκη που άφησαν οι αγωνιστές των λαικών αγώνων στα ορεινά και φτωχότερα χωριά.

    https://tinyurl.com/y5fspdxj

    Χαίρομαι γιατί βλέπω ότι ακόμα το πέτρινο σχολείο είναι σε πολύ καλή κατάσταση και ξέρω ότι μεγάλο μέρος του χωριού συμβάλει σε αυτή την συντήρηση.
    Μια μικρή απόδειξη ότι όλοι αυτοί οι αγώνες κάτι αφήνουν στη συλλογική συνείδηση.

  36. Triant said

    Άσχετο.
    Σε αίθουσα αναμονής ιατρείου χάζεψα το «ενημέρωση των γιατρών» περιοδική έκδοση τοθ ΙΣΑ. Είχε 41 φωτογραφίες που συνόδευαν τα άρθρα, από μικρές μέχρι ολοσέλιδες. Όχι, δεν ήταν σε όλες ο Πατούλης. Είχε μία που ήταν η φωτογραφία μιας πλακέτας. 🙂

    Για του λόγου το αληθές:

  37. Triant said

    Όποιος δεν προσέχει που βαράνε οι λίκνοι…
    Για να δούμε, το πίτυχα τώρα;

  38. Triant said

    Γιατί μου τό ‘φαγε; Τσεκαρισμένο αυτή τη φορά 😦



  39. spiral architect 🇰🇵 said

    @3: Αχουρα Μάζντα!
    Πού το θυμήθηκες άτιμε; 😀

  40. Triant said

    Για να το πάρω αλλοιώς:
    Το εξώφυλλο:

    Το πεντέφι

  41. Γιάννης Ιατρού said

    Χαιρετώ,

    να δούμε πότε θα ξεμπερδέψω με κάτι δουλειές που μου βγήκαν να διαβάσω με την ησυχία μου το σημερινό.

    Από το γρήγορο διάβασμα των σχολίων:
    3: …αιγυπτιακό ηλεκτρικό λαμπτήρα του Λιακόπουλου..
    Αποκρύπτεις εντέχνως άπιστε τα αναφερόμενα από τον Αγ. Νεκτάριο (περί ‘ηλεκτρικής φωταγωγήσεως’ της Κων/πολης ήδη τον 8ο αι.!!) από τον Σακέτο!

    6: Χρήσιμος ο σύνδεσμος.
    9β: Ναι, λίγο, στο 1ο μέρος, στα μέσα Απριλίου, το έθιξε ο ακατονόμαστος, αλλά πήρε την προσήκουσα απάντηση από τον Πέπε 🙂

    25: Δημήτρη, εμείς είχαμε τον καθηγητή του Παν/μίου του Νιού Τζέρσεϋ. τον Δρ. Χάλιφαξ 🙂 🙂

    31/34: Μα δεν έχει μείνει και κάτι που να μην έχει γραφτεί εδώ μέσα!

  42. spyridos said

    Ετσι ενημερώνοται οι γιατροί του Ιατρικού συλλόγου Αθηνών?
    40 φωτογραφίες.
    38 με τον Πατούλη
    1 με μια πλακέτα που δώσανε στον Πατούλη
    1 χωρίς τιον Πατούλη

  43. Theo said

    @22:
    Ἂν θυμᾶμαι καλά, τὸ ἄσπρο ψωμὶ εἶχε 4,80 δραχμές τὸ κιλὸ καὶ τὸ λάδι 30 δρχ. τὸ κιλό.

    Κι εγώ θυμάμαι, στα μέσα της δεκαετίας του ’60, το ψωμί 5 δραχμές το κιλό και το λάδι 26-27.

    Μου έχει μείνει κι ένα αντιπολιτευτικό τραγουδάκι μιας Πρωτοχρονιάς (μάλλον του ’65):
    «Αρχιμηνιά κι αρχιχρονιά/ το λάδι πάει εικοσιεννιά/ και η ζάχαρη δεκάξι/ κι ο φτωχός θα τα τινάξει.»

  44. Αγγελος said

    H χρυσή λίρα έπαιζε γύρω στις 300 δραχμές στη δεκαετία του 1960 (από το 1954 ως το 1973, νομίζω), και με τη σταθεροποίηση του 1928 (που δεν κράτησε πάρα πολύ..) 375 δραχμές. Λογικό είναι να ήταν παρόμοιες οι ονομαστικές τιμές των ειδών πρώτης ανάγκης.

  45. Αιγυπτιακοί λαμπτήρες: https://en.wikipedia.org/wiki/Dendera_light
    Στην εποχή μας ήταν πιο διαδεδομένη η βαβυλωνιακή μπαταρία, θυμάμαι: https://en.wikipedia.org/wiki/Baghdad_Battery

  46. sarant said

    36-42 Mωρέ μπράβο!

    44 30 το δολάριο, 300 η λίρα.

  47. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Του Νικοκύρη τον παππού τον νιώθω δεύτερο παππού .
    Και του πάππου μας οι φίλοι είναι και δικοί μας φίλοι 🙂 .
    Το Χαράλαμπο Κανόνη τον πενθώ σαν δικό μου άνθρωπο. Εκτός των άλλων, πέρασαν βλέπεις κι από τη μικρή πατρίδα. Δυο Μυτιληνιοί γνωρίζονται και δένονται με δυνατή ισόβια φιλία στην Αγροτική Τράπεζα στον Άγιο Νικόλαο!
    Ο παππούς/ο ποιητής Άχθος Αρούρης έγραφε τότε από κει στους φίλους π΄άφησε στο νησί του:

    Εδώ στην Κρήτη, το λοιπό, είναι το κλίμα φίνο
    υγιεινό, ζεστό, καλοκαιριάτικο
    κάνει σταφύλι μπόλικο, και τσίπουρο και οίνο
    που πάει πολύ με το τυρί τους το χωριάτικο
    και δεν το βρίσκω άτοπον ενίοτε να πίνω.

    Οι άνθρωποι φιλόξενοι και ευπροσήγοροι πολύ
    και περιέργως λέγονται Μανώληδες οι πιο πολλοί
    https://sarantakos.wordpress.com/2014/07/29/axtos-21/#more-11612

  48. Γιάννης Κουβάτσος said

    Ευτυχώς που ο γραφικός αλλά και κουτοπόνηρος διευθυντής δεν έζησε στην εποχή του φου-μπου. Θα είχαν πολλή δουλειά μαζί του τα Χόαξες.
    Εργασία και το απόγευμα, σκληρή δουλειά στο ύπαιθρο με κωμικές απολαβές…Ίσως και σ’ εκείνη την εποχή ο κόσμος άλλαζε, εξελισσόταν και έπρεπε να υπάρξει η απαραίτητη προσαρμογή. Πάντα, όμως, με τη συγκατάθεση των εργαζομένων, έτσι;

  49. Παναγιώτης Κ. said

    Είναι η συνηθισμένη τριάδα του ανεκδότου στην οποία περιλαμβάνεται και ο Έλληνας που κάνει την ανατροπή.
    Λέει ο Α (συμπληρώστε κατά βούληση): Στη χώρα μου έγιναν ανασκαφές και βρήκαν χάλκινα καλώδια. Αυτό σημαίνει ότι στην αρχαιότητα είχαν τηλέφωνο.
    Στη δική μου χώρα λέει ο Β έκαναν ανασκαφές και βρήκαν οπτικές ίνες. Εύκολα λοιπόν καταλαβαίνετε το υψηλό επίπεδο στις επικοινωνίες που είχαν οι πρόγονοί μου.
    Σε μας, αρχίζει ο Έλληνας, έγιναν ανασκαφές και δεν βρέθηκε τίποτα.
    (Να βάλουμε εδώ τους Α και Β να κρυφογελάνε).
    Και αφού περνούν λίγα δευτερόλεπτα συμπληρώνει: Δεν είναι δύσκολο να καταλάβουμε ότι είχαν από τότε κινητή τηλεφωνία. 🙂

  50. sarant said

    47 Ναι, στο βιβλίο αυτό αφηγείται ο πατέρας μου γεγονότα που τέμνονται με όσα αφηγείται στον Άχθο Αρούρη -αλλά υπό άλλη γωνία.

  51. ΧριστιανoΜπoλσεβίκoς said

    Ώστε ο παππούς Σαραντάκος η πηγή των φέικ νιουζ και των αστικών μύθων!

    Κι εγώ φαντάρος στη Μυτιλήνη, στην Πέτρα (263 ΤΕ,δεν υπάρχει πια). Με ταξί στον καταπληκτικό Μόλυβο και επιστροφή με τα πόδια,εξοδούχος τα ωραία καλοκαιρινά βράδια.

  52. Georgios Bartzoudis said

    (α) Sarant said: «εργάζονταν σχεδόν απάνθρωπα. Ήταν υποχρεωμένοι να μετακινούνται συνεχώς, καλύπτοντας μεγάλες αποστάσεις, πολλές φορές με τα πόδια ή σε ράχη ζώου, σε περιοχές με ανύπαρκτο οδικό δίκτυο, χωρίς υποψία ξενοδοχείου ή άλλης διευκόλυνσης. Ευτυχώς η πατροπαράδοτη [ρουμελιώτικη] φιλοξενία εξουδετέρωνε σε σημαντικό βαθμό τη σκληρότητα των συνθηκών της μετακίνησης».

    # Τί Κρητικοί, τί Ρουμελιώτες. Τί δεκαετία του ’30, τί δεκαετία του ’60. Τί δικτατορία του Μεταξά, τί δεκαετία του Παπαδόπουλου! Υπήρχε και αμοιβή αν γραφόταν στα οδοιπορικά του μήνα: Χρυσοβίτσα-Εύηνος, πεζή, χιλιόμετρα 18χ1,5=27 δραχμές έμπαιναν στην τσέπη. Και βέβαια οι Τράπεζες και όλες οι δημόσιες υπηρεσίες δούλευαν και το απόγευμα.
    Ευτυχώς, υπήρχαν και τα γαϊδούρια και τα μουλάρια. Τα …είδε σε «σχετική φωτογραφία» ο Alexis (σχόλιο 10), κατά τη δεκαετία του ’70: Δωρεάν μεταφορά επί μουλαρίου, από Παρανέστι έως Μυρτούσα, ένθαπερ εγένετο διανυκτέρευση. Την επομένη, ομοίως …μουλαριστί, Μυρτούσα-Πλατανιάς, και συνάντηση με τον πολιτισμό: Επιβίβαση στο τραίνο, κι ας ήταν και …μουντζούρης (καθότι ατμομηχανή που κατάπινε κάρβουνο!).

    (β) Sarant said: «στα 1938 …το λάδι είχε τριανταπέντε δραχμές η οκά και το ψωμί πέντε…. η θέση των αγροτών είχε χειροτερέψει απότομα μετά το 1936».

    # Χωρίς να αμφισβητώ τα ανωτέρω, καταθέτω μαρτυρία του πατέρα μου (μακεδονιστί βεβαίως): «Επί Μεταξά, του στ(ι)άρ(ι) 4 δραχμές, του ψουμί 3,5 δραχμές»!

  53. Γιάννης Κουβάτσος said

    Οι χαμηλές αμοιβές και η εκμετάλλευση των εργαζομένων στην εποχή μας:
    «Όπως καταδεικνύουν τα στοιχεία, πέρυσι στον ιδιωτικό τομέα 571.000 άτομα αμείβονταν με μισθό κάτω των 500 ευρώ, ενώ 251.000 άτομα αμείβονταν με μισθό κάτω των 250 ευρώ.»
    Ας φορτωθούν και το επταήμερο και ό,τι άλλο απαιτούν «οι νέες ανάγκες του κόσμου που αλλάζει».
    https://www.efsyn.gr/oikonomia/elliniki-oikonomia/195216_ine-gsee-misthoi-250-kai-500-eyro-gia-822000-ergazomenoys

  54. dryhammer said

    το μετάξι, το μετάξι, το ψωμί πήγε 16 και το λάδι έχει πετάξει

  55. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Ραβδιστές (ραβδιστάδες στην Κρήτη) και μαζώχτρες


    http://vatera.gr/platanos/?p=10940

    https://www.ekriti.gr/sites/default/files/styles/flexslider_full/public/thumbnails/image/liomazoma.png?itok=q5OYAPW6

  56. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα!

  57. Pedis said

    # 53 – όσοι δεν είναι τεμπέληδες θα δουλέψουν 7/7 + 12/24 για να λάβουν οι μεν πρώτοι 700 στρογγυλά Ευρώ, οι δε δεύτεροι 500 γεμάτα και όλοι μαζί θα πάνε να τα σκάσουν στο ιδιωτικό σανατόριο που σέβεται τον ασθενή και του προσφέρει υψηλού επιπέδου υπηρεσίες … την αξονική ένα μισθό.

    Και μπαίνει χρήμα στην αγορά και μειώνεται η ανεργία.

  58. Pedis said

    Κουίζ: γιατί μειώνεται η ανεργία αν τα ωράρια είναι 7/7+12/24;

  59. Pedis said

    Αλλά, κυρίες και κύριοι, την προσοχή σας: ιδού τα καυτά ζητήματα που οφείλουν να απασχολούν κάθε γνήσιο έλληνα και υπεύθυνο ορθόδοξο πολίτη τη σημερον ημέρα

    υπό την αιγίδα της Ι. Μητροπόλεως Πειραιώς και του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου κ. Σεραφείμ διά των ευλογιών του οποίου και την πραγματοποιούμε [σημ. την ημερίδα], με θέμα: “Η Ορθοδοξία απέναντι στη σύγχρονη άρνηση”. Στόχοι της Ημερίδος:

    1) Η εγρήγορση και η ενθάρρυνση για ποικίλη αντίσταση των Ελλήνων ορθοδόξων πολιτών απέναντι στην διάλυση του τριπτύχου Θρησκεία-Πατρίδα-Οικογένεια διά της λυσσαλέας κατεπείγουσας αναθεώρησης του Συντάγματος της Ελλάδος.

    2) Η καταδίκη της Παναιρέσεως του Οικουμενισμού ως προλειάνσεως του [εδάφους] για τον ερχομό του αντιχρίστου.

    3) Η εν Χριστώ σθεναρή επιμονή μας μέχρι της δικαιώσεώς μας ότι το όνομα της Μακεδονίας μας είναι αδιαπραγμάτευτο, η Ιστορία του Γένους μας δεν εκχωρείται και η Μακεδονία είναι μία και Ελληνική.

    4) Η κριτική του προσφάτου αυτοκεφάλου της “Εκκλησίας” της Ουκρανίας. Το μοντέλο των αυτοκεφάλων Εκκλησιών είναι το Αυτοκέφαλο του 1850 διά της Μείζονος Συνόδου. Εκκλησία, Λαός και Πολιτεία οφείλουν να βρίσκονται σε σχέση συναλληλίας…»

    Διευκρίνιση για το 2) για όσους δεν είναι επιστήμονες:

    Ο Συγκρητιστικός Διαχριστιανικός και Διαθρησκειακός Οικουμενισμός, αποτελεί διαχρονική θρησκευτική διδασκαλία του Σατανισμού και της Θεοσοφίας, που είναι παρακλάδι του και η οποία αποτελεί την πνευματικότητα του ΟΗΕ…

    https://left.gr/news/i-en-hristo-skotadistiki-antepithesi

  60. mitsos said

    Τι ωραίες αφηγήσεις !
    Καθάριος λόγος … αλλά μικρή μου φάνηκε η δόση .

    … Ψωμί 4,80 το 1965 !? Δεν παίρνω και όρκο αλλά νομίζω πως ήταν ακριβώς τα μισά … (1,20 δρχ. το μισόκιλο και εγώ το ανόητο είχα χάσει μια δεκάρα … ο φούρναρης με έστειλε σπίτι να φέρω τη δεκάρα και μετά μου έδωσε τη φρατζόλα… )

  61. ΚΩΣΤΑΣ said

    Το διάβασα όλο, όταν δημοσιεύτηκε το πρώτο μέρος. Εξαιρετικό ως ανάγνωσμα, παρά τις όποιες αντιρρήσεις μου στην αγιοποίηση των κομμουνιστών. Ως πρώτη επισήμανση θα πω τούτο: Νικοκύρη, κουβαλάς βαριά οικογενειακή κληρονομιά, φρόντισε να φανείς αντάξιος

    Επί μέρους στο σημερινό

    –> Η έδρα των δοσοληψιών τους ήταν τα πολυτελή σαλόνια κάποιας λέσχης στην Προκυμαία, όπου κάθε χρονιά παίρνονταν οι οριστικές αποφάσεις για τον καθορισμό των τιμών

    Πάντα τα πολυτελή σαλόνια στις λέσχες, στα γιωτ και τις θαλαμηγούς… Από τότε μέχρι αυτή την ώρα που γράφω το σχόλιο… 😉

    –> Μόνο που σιγά σιγά μαζί με τα πραγματικά στοιχεία έβαζε και δικά του φανταστικά επινοήματα,…

    Γι΄ αυτό Νικοκύρη πρέπει να είσαι επιεικής στα σημερινά τρολ… 🙂

    –> Ο Σαραντάκος ήταν αριστερός από το 1923, όταν νεαρός και πρωτοδιορισμένος τραπεζικός στη Θεσσαλονίκη, όπου υπηρετούσε, οργανώθηκε στην Κομμουνιστική Νεολαία, την ΟΚΝΕ.

    Ρε μπας κι έκανε παρέα και με τον Μπεναρόγια; Μπας κι έγραφε και στα έντυπά του; Νικοκύρη, ψάξτο!

  62. Νίκος Κ. said

    59: Από το τρίπτυχο Θρησκεία-Πατρίδα-Οικογένεια, την Οικογένεια τη διαλύουν πρώτοι και καλύτεροι οι ομοϊδεάτες του μητροπολίτη Πειραιά, με τη νεανική ανεργία και την εξαθλίωση των μισθών. Αν τα καταφέρουν, και με την εργασία 7 ημέρες την εβδομάδα κι ότι άλλο σοφιστεί η μισανθρωπική τους σκέψη. Δεν λείπουν άλλωστε ούτε και τα βαρκαδιάτικα

  63. ΜΙΚ_ΙΟΣ said

    Συνεχίζω την ανάγνωση με δόσεις και …όλο και κάτι προκύπτει!

    α. Ψάχνοντας μήπως βρω κάτι σχετικό για τη θητεία του Χαρ. Κανόνη στην Κρήτη (δεν βρήκα…), «έπεσα» σε Νίκο Σαραντάκο-παππού.
    Η ηρακλειώτικη εφημερίδα ΑΝΟΡΘΩΣΙΣ, στο φ. της 25-12-1935, σελ. 2, στα ’’Κοινωνικά’’, πληροφορεί το αναγνωστικό κοινό: ΚΙΝΗΣΙΣ.—Διῆλθε προχθές δι’ Ἅγιον Νικόλαον μετά τῆς κυρίας του ὁ κ. Σαραντάκος, νέος προϊστάμενος τοῦ ἐκεῖ ὑποκαταστήματος τῆς Άγροτικῆς Τραπέζης.
    Παρατήρησα ότι τον αναφέρει ως προϊστάμενο του υποκαταστήματος (και όχι του λογιστηρίου, απλώς).
    (Εννοείται ότι θα στείλω με μέιλ το φύλλο της εφημερίδας στον Νικοκύρη).

    β. Αναφέρει το κείμενο: ’’Οχτώ δραχμές τη μέρα για τη μαζώχτρα και δώδεκα για το ραβδιστή,… όταν το λάδι είχε τριανταπέντε δραχμές η οκά και το ψωμί πέντε.’’ .
    Μήπως είναι υπερβολικά τα νούμερα και η αναλογία; (Λάδι/ψωμί = 7:1)!! Ίσως στη Λέσβο να ήταν έτσι…
    Στην Κρήτη πάντως το 1937 (από εφημερίδες της εποχής):
    – Λάδι Νο5 ~ 23,1 έως 24 δρχ/οκά
    – Ψωμί λευκό ~ 10,6 δρχ/οκά
    – Ψωμί πιτυρούχο ~ 8,8 δρχ/οκά (Αναλογία περίπου 2,5:1)
    (Η σημερινή αναλογία είναι περίπου 2:1)

  64. Αγγελος said

    Ασχετο: άκουσα προ ολίγου προεκλογικό σποτάκι των ΑνΕλ, και η μουσική υπόκρουση του τέλους ήταν… η φασιστική Giovinezza. Αραγε συνειδητά ή κατά λάθος το διαλέξανε;

  65. Γιάννης Κουβάτσος said

    59: Ενδιαφέρον, πάντως, έχει να δούμε ποιοι πολιτικοί και «πνευματικοί» άνθρωποι θα παρευρεθούν σ’ αυτή την αλλόκοτη σύναξη.

  66. Πέπε said

    64
    Με λόγια; Γιατί αν ήταν απλώς οργανική μουσική, μπορεί να υπονοεί το ελληνικό τραγούδι που θα ξέρεις βέβαια Άγγελε ότι υπάρχει με την ίδια μελωδία, και ασφαλώς δεν είναι φασιστικό. 🙂

  67. sarant said

    63 Άλλο πάλι και τούτο! Πώς το βρήκες; Το θέλω βέβαια, στο sarantπαπακιpt.lu

  68. Μαρία said

    66
    Και η ιταλική μελωδία είναι του 1909.

  69. Pedis said

    # 68 – Α, εντάξει, τότε. Παραμένει, λοιπόν, ακόμη λαικοδεξιός. 🙂

    Εντυπωσιακό αυτοτρολλάρισμα το σποτ με τον Thanassis.

  70. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    63. Ναι, βρήκα ,τον Ιανουάριο του 1936, η επίσημη «μέση αγοραία τιμή κατ΄ οκάν» στην Κρήτη ήταν 23 δρχ, στη Λέσβο και Χίο 25 δρχ. (στην Εύβοια και στο Γύθειο 28) Φεκ β΄191/1935 .
    Το ψωμί να είχε διατίμηση ανά περιοχή/νομό ;

  71. Γς said

    64:

    Κατά σύμπτωση το είχα αναφέρει στην προηγούμενη συνέχεια του Χαράλαμπου Κανόνη

    https://sarantakos.wordpress.com/2019/04/30/xaralamposkanonis-2/#comment-580933

  72. Γς said

    59:

    > Η εγρήγορση και η ενθάρρυνση για ποικίλη αντίσταση των Ελλήνων ορθοδόξων πολιτών απέναντι στην διάλυση του τριπτύχου Θρησκεία-Πατρίδα-Οικογένεια διά της λυσσαλέας κατεπείγουσας αναθεώρησης του Συντάγματος της Ελλάδος.

    Τι το κάναμε δηλαδίς;

    Πατρίς Μητρίς και κλειτορίς;

  73. Γς said

    Ωραίος κι ο Δήμαρχός μας. Τον θυμάστε πως έτρεχε στις φωτιές στο Μάτι.

    «Η παραπληροφόρηση στην αυτοδιοίκηση και ιδιαίτερα στο δήμο Ραφηνας-Πικερμίου δεν θα επιβιώσει. Με έκπληξη πληροφορήθηκα ότι ο ΣΥΡΙΖΑ σε ανακοίνωση του δήλωσε ότι στηρίζει το συνδυασμό ”ΣYΓXPONH ΠOΛITEIA – EΝEPΓOI ΠOΛITEΣ” όπου ως επικεφαλής δηλώνω κατηγορηματικά ότι ουδέποτε ζήτησα στήριξη από το ΣΥΡΙΖΑ, ουδέποτε ρωτήθηκα και ουδέποτε βάζω αυτοδιοικητικές ταμπέλες»

  74. Alexis said

    #52: Πάντως, για να πάμε στο σήμερα, τα ποσά που δίνονται και τώρα για τις μετακινήσεις είναι αστεία. Χιλιομετρική αποζημίωση 0,15 ευρώ για να χρησιμοποιήσεις το δικό σου αυτοκίνητο.
    Να πάς δηλαδή σ’ έναν προορισμό 40 χιλιόμετρα από την έδρα σου, σ’ ένα κατά κανόνα άθλιο οδικό δίκτυο, και να πάρεις …12 ευρώ!

  75. Γς said

    74:

    >και να πάρεις …12 ευρώ!

    Τουλάχιστον αυτά είναι σίγουρα.

    Οχι σαν τα @λλ@ που τάζουν οι υποψήφιοι

  76. Γς said

    64:

    >και η μουσική υπόκρουση του τέλους ήταν… η φασιστική Giovinezza.

    από την αρχή μέχρι το τέλος

  77. sarant said

    69 Έχουν έξυπνο διαφημιστή.

  78. giorgos said

    Σάν τόν Χαράλαμπο Κανόνη πού θά μπορούσαν νά συμβάλουν στήν πραγματική ανάπτυξη τής Ελλάδας υπήρξαν κι’ άλλοι ,(Βερναδάκης,Ανδρούτσος, Καραθεοδωρής, Αβροτέλης Ελευθερόπουλος ,Μπουρνιάς ,Αλιμπέρτης καί άλλοι πολλοί, άλλά δυστυχώς τούς έφαγε τό μαύρο σκοτάδι τού Μελά , καί τού Θεοτοκά .
    http://katotokerdos.blogspot.com/2013/11/4.html

  79. Πέπε said

    @71:
    > > Κατά σύμπτωση το είχα αναφέρει στην προηγούμενη συνέχεια του Χαράλαμπου Κανόνη

    Όχι ακριβώς σύμπτωση. Είναι αλήθεια ότι δεν είχα προσέξει το σχόλιο, αλλά από σένα το ‘ξερα, που το ‘χες ξαναπεί παλιότερα.

  80. Pedis said

    # 77 – εγώ το αντιλαμβάνομαι ως … αφού στις εκλογές θα πάρω που θα πάρω τα 0.003% μου ας το διασκεδάσω γενναιοφρόνως βλάπτοντας τον συριζα και μένα μαζί.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: