Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Η κάρτα (διήγημα του Μαρσέλ Αιμέ)

Posted by sarant στο 26 Μαΐου, 2019


Πριν από τρεις Κυριακές είχαμε δημοσιεύσει το φανταστικό-χιουμοριστικό διήγημα «Ο άνθρωπος που περνούσε μέσα απ’ τους τοίχους» του Μαρσέλ Αιμέ. Όπως είχαμε τότε αναφέρει, η φίλη που έκανε τη μετάφραση έχει επίσης μεταφράσει κι ένα ακόμα διήγημα του Αιμέ -και το παρουσιάζουμε σήμερα.

Όπως και το προηγούμενο, έτσι κι αυτό το διήγημα του Αιμέ γράφτηκε μέσα στην Κατοχή και δημοσιεύτηκε το 1943 σε βιβλίο -στην ίδια συλλογή διηγημάτων, που μπορείτε να τη βρείτε εδώ στα γαλλικά.

Το διήγημα έχει τη μορφή αποσπασμάτων από το ημερολόγιο ενός συγγραφέα. Θεσπίζεται ένας νέος νόμος βάσει του οποίου το δικαίωμα ύπαρξης χορηγείται με δελτίο και ο Αιμέ περιγράφει τα όσα γκροτέσκα ακολουθούν. Περιέργως, το διήγημα πέρασε από τη γερμανική λογοκρισία -θα θεωρήθηκε φανταστικό.

Το διηγημα έχει μεταφραστεί στα ελληνικά παλιότερα, με τίτλο «Το δελτίο». Η φίλη που το μετέφρασε προτίμησε να ακολουθήσει το πρωτότυπο, που κάνει λόγο για carte (κάρτα, και πιο πέρα carte de temps-χρονοκάρτα), η οποία περιέχει 24 δελτία (tickets).

Στο διήγημα εμφανίζονται διάφορα υπαρκτά πρόσωπα, γνωστά στο Παρίσι και ειδικά στη Μονμάρτη στην εποχή. Ο Σελίν είναι γνωστός, τον Ζεν Πωλ τον αναφέραμε στο προηγούμενο διήγημα, ενώ στα άλλα πρόσωπα έχω βάλει λίκνους. Ο Τεντέν (Tintin) πιθανώς είναι ο Tonton, δηλαδή ο Gaston Baheux, που τον βλέπουμε στη φωτογραφία στο κέντρο, ενώ πίσω του με τα μαύρα γυαλιά είναι ο Μαρσέλ Αιμέ.

Το λουλούδι αγριολίζα είναι η pervenche.

Tο όνομα του κεντρικού ήρωα είναι Flegmon, που παραπέμπει στη διπλότυπη λόγια λέξη flegme/phlegme (φλέγμα) και στον ιατρικό όρο phlegmon (φλεγμονή).

Ο γέρος γείτονάς του λέγεται Roquenton, παραλλαγή του roquentin μειωτικού χαρακτηρισμού για γέρο που παλιμπαιδίζει. Στη Ναυτία του Σαρτρ, που κυκλοφόρησε  το 1938 και έχει επίσης ημερολογιακό χαρακτήρα, ο συγγραφέας του ημερολόγιου ονομάζεται Roquentin παρ’ ότι νέος.

 

            Η κάρτα

Αποσπάσματα από το ημερολόγιο του Ιούλιου Φλεγκμόν

10 Φεβρουαρίου. Κάτι παράλογο ψιθυρίζεται στη γειτονιά για νέα περιοριστικά μέτρα. Θα προχωρούσαν, λέει, στη θανάτωση των μη παραγωγικών καταναλωτών, γερόντων, συνταξιούχων, εισοδηματιών, άνεργων και άλλων άχρηστων στομάτων, προκειμένου να αντιμετωπίσουν την ένδεια και να διασφαλίσουν την καλύτερη απόδοση στο εργαζόμενο κομμάτι του πληθυσμού.

Κατά βάθος βρίσκω το μέτρο αρκετά δίκαιο. Συνάντησα λίγο αργότερα μπροστά στο σπίτι μου το γείτονά μου Ροκαντόν, τον παράφορο εβδομηντάρη, που παντρεύτηκε πέρσι μια νεαρή εικοσιτεσσάρα.

Τον έπνιγε η αγανάκτηση: «Τι σημασία έχει η ηλικία, φώναζε, εφόσον κάνω ευτυχισμένη την κουκλίτσα μου!».

Με λόγια που έδειχναν ανωτερότητα τον συμβούλεψα να δεχτεί με αλαζονική χαρά να θυσιαστεί για το καλό της κοινότητας.

12 Φεβρουαρίου. Δεν υπάρχει καπνός χωρίς φωτιά. Σήμερα γευμάτισα με τον παλιό μου φίλο Μαλεφρουά, σύμβουλο στη νομαρχία του Σηκουάνα. Τον ψάρεψα με τρόπο, αφού του έλυσα τη γλώσσα με μια μποτίλια αρμπουά. Δεν πρόκειται φυσικά να θανατώσουν τους άχρηστους. Απλώς θα κουτσουρέψουν το χρόνο ζωής τους. Ο Μαλεφρουά μου εξήγησε ότι θα δικαιούνταν ορισμένες μέρες ύπαρξη το μήνα ανάλογα με το βαθμό αχρηστίας τους. Φαίνεται ότι οι χρονοκάρτες έχουν κιόλας τυπωθεί. Βρήκα την ιδέα και πετυχημένη και ποιητική. Απ’ ό,τι θυμάμαι έκανα σχόλια στ’ αλήθεια χαριτωμένα. Ο Μαλεφρουά -σίγουρα τον είχε πιάσει λίγο το κρασί- με κοίταξε καλοσυνάτα με μάτια βουρκωμένα από συμπάθεια.

13 Φεβρουαρίου. Είναι ατιμία! Αρνησιδικία! Ένα τερατώδες έγκλημα! Το διάταγμα μόλις δημοσιεύτηκε στις εφημερίδες και ιδού που μεταξύ «των καταναλωτών που για τη συντήρησή τους δεν υπάρχει κανένα πραγματικό αντιστάθμισμα» φιγουράρουν οι καλλιτέχνες και οι συγγραφείς! Θα καταλάβαινα εν ανάγκη την εφαρμογή του μέτρου στους ζωγράφους, τους γλύπτες, τους μουσικούς. Αλλά στους συγγραφείς! Εδώ υπάρχει ανακολουθία, παραλογισμός, που θα μείνουν σαν το μεγαλύτερο όνειδος της εποχής μας. Διότι επιτέλους η χρησιμότητα των συγγραφέων δεν χρειάζεται να αποδειχτεί, και κυρίως η δικιά μου – μπορώ να το πω με κάθε μετριοφροσύνη. Θα δικαιούμαι λοιπόν μόνο δεκαπέντε μέρες ύπαρξη  το μήνα.

16 Φεβρουαρίου. Καθώς το διάταγμα μπαίνει σε ισχύ την 1η Μαρτίου και η καταγραφή οφείλει να έχει γίνει από τις 18 τρέχοντος, οι άνθρωποι που λόγω της κοινωνικής τους κατάστασης προορίζονται για μερική ύπαρξη ασχολούνται με την αναζήτηση δουλειάς, που θα τους επιτρέψει να ταξινομηθούν στην κατηγορία των πλήρως ζώντων. Αλλά η διοίκηση, με μια σατανική διορατικότητα, απαγόρευσε κάθε μετακίνηση προσωπικού πριν από τις 25 Φεβρουαρίου.

Μου ήρθε η ιδέα να τηλεφωνήσω στο φίλο μου Μαλεφρουά, για να μου εξασφαλίσει μια θέση πορτιέρη ή φύλακα μουσείου μέσα στις επόμενες 48 ώρες. Πολύ αργά. Μόλις έκλεισε η τελευταία διαθέσιμη θέση κλητήρα.

-Μα διάολε, γιατί περιμένατε μέχρι σήμερα, για να μου ζητήσετε μια θέση;

-Και πώς μπορούσα να υποθέσω ότι θα με έθιγε το μέτρο; Όταν φάγαμε μαζί, δεν μου είπατε…

-Επιτρέψτε μου. Σας είχα επισημάνει, πιο καθαρά δεν γινόταν, ότι το μέτρο αφορούσε όλους τους άχρηστους.

17 Φεβρουαρίου. Χωρίς αμφιβολία η θυρωρός μου με θεωρεί από τώρα ένα μισοζώντανο, ένα φάντασμα, μια σκιά που ανεβαίνει με δυσκολία από τον κάτω κόσμο, αφού σήμερα το πρωί παρέλειψε να μου φέρει την αλληλογραφία μου. Κατεβαίνοντας της τα ’ψαλα για τα καλά.«Για να χλαπακιάζετε καλύτερα», της είπα, «οι τεμπέληδες του είδους σας, μια ελίτ θυσιάζει τη ζωή της.» Αυτό κατά βάθος είναι πολύ αληθινό. Όσο περισσότερο το σκέφτομαι, τόσο αυτό το διάταγμα μου φαίνεται άδικο και αθέμιτο.

Λίγο αργότερα συνάντησα τον Ροκαντόν και τη νεαρή γυναίκα του. Τον λυπήθηκα τον καημένο το γέρο. Συνολικά θα δικαιούται έξι μέρες ζωή το μήνα αλλά το χειρότερο είναι ότι η κυρία Ροκαντόν λόγω της νεότητάς της δικαιούται δεκαπέντε μέρες. Αυτή η διαφορά κάνει το γέρο σύζυγο να έχει φοβερή αγωνία. Η μικρή φαίνεται να δέχεται τη μοίρα της πιο φιλοσοφημένα.

Μέσα στη μέρα αυτή συνάντησα πολλά πρόσωπα που το διάταγμα δεν τους έθιγε. Η έλλειψη κατανόησης και η αχαριστία τους γι’ αυτούς που θυσιάζονται με αηδιάζουν βαθιά. Αυτό το άδικο μέτρο όχι μόνο τους φαίνεται το φυσικότερο του κόσμου αλλά χαίρονται κι από πάνω. Πότε θα καυτηριάσουμε σκληρά τον ανθρώπινο εγωισμό!

18 Φεβρουαρίου. Τρεις ώρες ουρά στο δημαρχείο του 18ου διαμερίσματος, για να πάρω τη χρονοκάρτα μου. Μοιραστήκαμε σε δυο σειρές, δυο χιλιάδες περίπου δυστυχισμένοι, παραδομένοι στην όρεξη των εργαζόμενων μαζών. Και δεν ήταν παρά μόνο μια πρώτη φουρνιά. Οι μισοί περίπου ήταν ηλικιωμένοι.

Έβλεπες όμορφες νέες με πρόσωπα μαραμένα απ’ τη θλίψη, που έμοιαζαν να αναστενάζουν: δεν θέλω ακόμη να πεθάνω. Πολυάριθμες ήταν και οι επαγγελματίες του έρωτα. Το διάταγμα τις έθιγε σκληρά, περιορίζοντας το χρόνο ζωής τους σε εφτά μέρες το μήνα. Μπροστά μου μια απ’ αυτές παραπονιόταν ότι ήταν καταδικασμένη για πάντα στην κατάσταση της κοινής γυναίκας. Σε εφτά μέρες, διαβεβαίωνε, οι άντρες δεν έχουν χρόνο να προσκολληθούν. Αυτό δεν μου φαίνεται και τόσο σίγουρο. Στις ουρές αναγνώρισα, όχι χωρίς συγκίνηση και, οφείλω να ομολογήσω, με κρυφή ικανοποίηση, τους συναδέλφους απ’ τη Μονμάρτη, συγγραφείς και καλλιτέχνες: τον Σελίν, τον Ζεν Πωλ, τον Νταρανιές, τον Φοσουά, τον Σουπό, τον Τεντέν, τον ντ’ Εσπαρμπές και άλλους. Ο Σελίν ήταν στις μαύρες του. Έλεγε ότι ήταν ένα ακόμα τέχνασμα των Εβραίων αλλά πιστεύω ότι ειδικά σ’ αυτό το θέμα τον παρέσυρε η κακή του διάθεση. Στην πραγματικότητα με τους όρους του διατάγματος χορηγούσαν στους Εβραίους αδιακρίτως ηλικίας, φύλου ή δραστηριότητας μισή μέρα ύπαρξη το μήνα. Το πλήθος στο σύνολο του ήταν εξοργισμένο και θορυβούσε. Οι πολυάριθμοι υπάλληλοι που είχαν αναλάβει την επιβολή της τάξης μας συμπεριφέρονταν με μεγάλη περιφρόνηση, θεωρώντας μας προφανώς σαν απόβλητα της ανθρωπότητας. Καθώς δυσανασχετούσαμε με την παρατεταμένη αναμονή, καταπράυναν επανειλημμένα την ανυπομονησία μας με κλωτσιές στον κώλο. Κατάπια τον εξευτελισμό με βουβή αξιοπρέπεια αλλά κοίταξα ασκαρδαμυκτί έναν υπαστυνόμο βγάζοντας νοερά μια επαναστατική κραυγή. Τώρα είμαστε εμείς της γης  οι κολασμένοι.

Πήρα επιτέλους τη χρονοκάρτα μου. Τα συνημμένα δελτία, που καθένα αξίζει 24 ώρες ύπαρξη, είναι μπλε πολύ απαλό, στο χρώμα της αγριολίζας, και τόσο γλυκό που μου ήρθαν δάκρυα στα μάτια.

24 Φεβρουαρίου. Πριν από οχτώ μέρες είχα γράψει στην αρμόδια υπηρεσία, για να εξετάσουν την προσωπική μου περίπτωση. Πέτυχα ένα συμπλήρωμα 24 ωρών το μήνα. Κάτι είναι κι αυτό.

5 Μαρτίου. Εδώ και δεκαριά μέρες ζω σε μια πυρετώδη κατάσταση, που μ’ έκανε να παραμελήσω το ημερολόγιό μου. Έχω σχεδόν χάσει το νυκτερινό μου ύπνο, για να μην αφήσω τίποτα να χαθεί από μια ζωή τόσο σύντομη. Αυτές τις τέσσερις τελευταίες μέρες θα έχω γεμίσει περισσότερο χαρτί απ’ όσο σε τρεις βδομάδες κανονικής ζωής και ωστόσο το στυλ μου διατηρεί την ίδια διαύγεια, η σκέψη μου το ίδιο βάθος. Δίνομαι στην ηδονή με την ίδια φρενίτιδα. Θα ήθελα όλες οι ωραίες γυναίκες να γίνονταν δικές μου αλλά αυτό είναι αδύνατο. Από επιθυμία να εκμεταλλευτώ πάντα την ώρα που περνάει και ίσως επίσης από πνεύμα εκδίκησης κάνω κάθε μέρα δύο πολύ πλούσια γεύματα στη μαύρη αγορά. Έφαγα το μεσημέρι τρεις ντουζίνες στρείδια, δύο αυγά ποσέ, μια μεγάλη μερίδα χήνα, ένα κομμάτι βοδινό φιλέτο, λαχανικά, σαλάτα, διάφορα τυριά, ένα σοκολατένιο γλύκισμα, ένα γκρέιπφρουτ και τρία μανταρίνια. Πίνοντας τον καφέ μου και, παρόλο που η ιδέα της θλιβερής μοίρας μου δεν με είχε καθόλου εγκαταλείψει, δοκίμασα ένα αίσθημα μιας κάποιας ευτυχίας. Θα γινόμουν ένας τέλειος στωικός;

Βγαίνοντας απ’ το εστιατόριο έπεσα πάνω στο ζεύγος Ροκαντόν. Ο ανθρωπάκος ζούσε σήμερα την τελευταία του μέρα του Μαρτίου. Σήμερα το βράδυ, τα μεσάνυχτα, μόλις τελειώσει το έκτο του δελτίο, θα βυθιστεί στο μη είναι και θα μείνει εκεί εικοσιπέντε μέρες.

7 Μαρτίου. Επίσκεψη στη νεαρή κυρία Ροκαντόν, προσωρινά χήρα από τα μεσάνυχτα. Με υποδέχτηκε με χάρη και η μελαγχολία την έκανε γοητευτικότερη. Μιλήσαμε για πολλά και διάφορα και για το σύζυγό της. Μου διηγήθηκε πώς βυθίστηκε στο μηδέν. Είχαν πλαγιάσει. Τα μεσάνυχτα παρά ένα ο Ροκαντόν κρατούσε το χέρι της γυναίκας του και της απηύθυνε τις τελευταίες του συστάσεις. Μεσάνυχτα ακριβώς, ένιωσε ξάφνου το χέρι του συντρόφου της να λιώνει μέσα στο δικό της. Πλάι της έμεινε μόνο μια πιζάμα αδειανή και μια μασέλα πάνω στο προσκέφαλο. Η ανάκληση του γεγονότος μας συγκίνησε ζωηρά. Ενώ η Λιουσέτ Ροκαντόν έχυνε κάποια δάκρυα, της άνοιξα την αγκαλιά μου.

12 Μαρτίου. Χτες  στις έξι η ώρα το βράδυ πήγα για ένα ποτό στου Περούκα, του ακαδημαϊκού [Perruque, χαρακτηρισμός της αργκό για τους αρτηριοσκληρωτικούς γέρους]. Όπως ξέρουμε, η διοίκηση, για να μη διαψεύσει τη φήμη των αθανάτων της, παραχώρησε σ’ αυτά τα λείψανα το προνόμιο να περιλαμβάνονται μεταξύ των πλήρως ζώντων. Ο Περούκας ήταν ένας τιποτένιος με αυταρέσκεια, υποκρισία και κακία. Στο σπίτι του ήμασταν καμιά δεκαπενταριά, όλοι θυσιασμένοι, που ζούσαμε τα τελευταία μας δελτία του μήνα. Μόνο ο Περούκας ήταν από τους «πλήρως». Μας φερόταν με καλοσύνη σαν σε όντα εξασθενημένα, αδύναμα. Μας λυπόταν με ένα σπίθισμα του ματιού γεμάτο κακία και μας υποσχόταν ότι θα υπεράσπιζε τα συμφέροντά μας κατά την απουσία μας. Το απολάμβανε που σε κάποιο σημείο ήταν κάτι παραπάνω από μας. Με το ζόρι κρατήθηκα, για να μην τον βρίσω ξεμωραμένο και ψωράλογο. Αχ! Αν δεν ήλπιζα  μια μέρα να τον διαδεχτώ!

13 Μαρτίου. Μεσημεριανό γεύμα στους Ντιμόν. Όπως πάντα τσακώθηκαν και βρίστηκαν. Σε τόνο πραγματικής ειλικρίνειας ο Ντιμόν φώναξε: «Αν μπορούσα τουλάχιστον να χρησιμοποιήσω τα δελτία το δεύτερο δεκαπενθήμερο του μήνα, για να μη ζω ποτέ την ίδια περίοδο με σένα!» Η κυρία Ντιμόν έκλαψε.

16 Μαρτίου. Η Λιουσέτ Ροκετόν πέρασε σήμερα τη νύχτα στο μηδέν. Επειδή φοβόταν πολύ, της παραστάθηκα στις τελευταίες της στιγμές. Όταν ανέβηκα στο σπίτι της στις εννιάμισι, είχε κιόλας πλαγιάσει. Για να την απαλλάξω απ’ την επιθανάτια αγωνία του τελευταίου λεπτού, κανόνισα να βάλω το μικρό εκκρεμές του κομοδίνου της ένα τέταρτο πίσω. Πέντε λεπτά πριν απ’ τη βουτιά ξέσπασε σε κλάματα. Έπειτα, πιστεύοντας ότι είχε ακόμη είκοσι λεπτά περιθώριο, βρήκε χρόνο για να φτιαχτεί με μια φιλαρέσκεια που μου φάνηκε αρκετά συγκινητική. Τη στιγμή του περάσματος φρόντισα να μη την αφήσω απ’ τα μάτια μου. Ήταν έτοιμη να γελάσει με μια παρατήρηση που μόλις της είχα κάνει και ξαφνικά το γέλιο της διακόπηκε και την ίδια στιγμή χανόταν απ’ τα μάτια μου σαν να την είχε εξαφανίσει ένας ταχυδακτυλουργός. Ψηλάφησα την ζεστή ακόμα θέση όπου αναπαυόταν το κορμί της και ένιωσα μέσα μου αυτή τη σιωπή που επιβάλλει η παρουσία του θανάτου. Εμπειρία αρκετά οδυνηρή. Σήμερα το πρωί , τη στιγμή που γράφω αυτές τις γραμμές είμαι ακόμη αγχωμένος. Από την ώρα που ξύπνησα μετράω τις ώρες ζωής που μου μένουν. Σήμερα το βράδυ ,τα μεσάνυχτα, θα είναι η σειρά μου.

Την ίδια μέρα, μεσάνυχτα παρά τέταρτο, ξαναπιάνω το ημερολόγιό μου. Μόλις ξάπλωσα και θέλω αυτός ο προσωρινός θάνατος να με πάρει με την πένα στο χέρι, την ώρα που θα εξασκώ το επάγγελμά μου. Βρίσκω αυτή τη στάση αρκετά τολμηρή. Μ’ αρέσει αυτό το είδος θάρρους, κομψό και διακριτικό. Άραγε ο θάνατος που με περιμένει είναι πράγματι προσωρινός και δεν πρόκειται για κανονικό θάνατο; Αυτή η υπόσχεση της ανάστασης δεν μου λέει τίποτα. Έχω τώρα την τάση να τη βλέπω σαν ένα έξυπνο τρόπο να μας χρυσώσουν το χάπι. Αν μετά από δεκαπέντε μέρες δεν αναστηθεί κανένας απ’ τους θυσιασμένους, ποιος θα διαμαρτυρηθεί τότε γι’ αυτούς; Όχι βέβαια οι κληρονόμοι τους! Αλλά και αν θα διαμαρτύρονταν, ωραία παρηγοριά! Τώρα που το σκέφτομαι, οι θυσιασμένοι πρέπει να αναστηθούν όλοι μαζί την πρώτη του επόμενου μήνα, δηλαδή την πρωταπριλιά. Θα ήταν μια καλή ευκαιρία για ένα ωραίο πρωταπριλιάτικο ψέμα. Νιώθω να με κυριεύει φοβερός πανικός κι εγώ…

1η Απριλίου. Να ’μαι πάλι ζωντανός. Δεν ήταν πρωταπριλιάτικο ψέμα. Δεν είχα άλλωστε την αίσθηση του χρόνου που κύλησε. Όταν ξαναβρέθηκα στο κρεβάτι μου, ήμουν ακόμα υπό την επήρεια του πανικού που προηγήθηκε του θανάτου μου. Το ημερολόγιό μου είχε μείνει πάνω στο κρεβάτι και θέλησα να αποτελειώσω τη φράση στην οποία είχε σταματήσει η σκέψη μου, αλλά η μελάνη στο στυλό μου είχε τελειώσει. Όταν ανακάλυψα ότι το εκκρεμές είχε σταματήσει στις τέσσερις και δέκα, άρχισα να υποψιάζομαι την αλήθεια. Το ρολόι μου ήταν επίσης σταματημένο. Είχα την ιδέα να τηλεφωνήσω στο Μαλεφρουά, για να τον ρωτήσω την ημερομηνία. Δεν έκρυψε την ενόχλησή του που τον έβγαζα απ’ το κρεβάτι του μέσα στη νύχτα και η χαρά της ανάστασής μου τον άγγιξε ελάχιστα. Είχα όμως ανάγκη ν’ ανοίξω σε κάποιον την καρδιά μου.

-Βλέπετε, είπα, η διάκριση μεταξύ χωρόχρονου και βιωμένου χρόνου δεν είναι φαντασία των φιλοσόφων. Και η απόδειξη εγώ. Στην πραγματικότητα ο απόλυτος χρόνος δεν υπάρχει…

-Πολύ πιθανόν, είναι όμως δωδεκάμισι η ώρα και νομίζω…

-Σημειώστε ότι είναι πολύ παρήγορο. Αυτές οι δεκαπέντε μέρες που δεν ζούσα δεν είναι για μένα χαμένος χρόνος. Υπολογίζω να τις αναπληρώσω αργότερα.

-Καλή τύχη και καληνύχτα, ο Μαλεφρουά έκλεισε.

Το πρωί κατά τις εννιά βγήκα και είχα την αίσθηση μιας απότομης αλλαγής .Η εποχή φαινόταν να έχει κάνει ένα σημαντικό άλμα. Στ’ αλήθεια, τα δέντρα είχαν κιόλας μεταμορφωθεί, ο αέρας ήταν πιο ελαφρός, οι δρόμοι είχαν μια όψη διαφορετική. Και οι γυναίκες ήταν πιο ανοιξιάτικες. Η ιδέα ότι ο κόσμος μπόρεσε να ζήσει χωρίς εμένα μ’ έκανε και με κάνει ακόμα να χολοσκάω. Το βράδυ είδα πολλούς  αναστημένους και ανταλλάξαμε εντυπώσεις. Η κυρα- Μπορντιέ με κράτησε στο πόδι είκοσι λεπτά, για να μου διηγηθεί ότι αποχωρισμένη από το σώμα της έζησε δεκαπέντε μέρες χαρές υπέροχες και παραδείσιες. Η πιο αστεία μου συνάντηση ήταν σίγουρα αυτή με τον Μπουσαρντόν την ώρα που έβγαινε απ’ το σπίτι του. Ο προσωρινός θάνατος τον άρπαξε στον ύπνο, τη νύχτα της δέκατης πέμπτης Μαρτίου.

Σήμερα το πρωί ξύπνησε εντελώς πεπεισμένος ότι είχε ξεφύγει απ’ το πεπρωμένο του. Το εκμεταλλεύτηκε, για να πάει σ’ ένα γάμο που πίστευε ότι ήταν για σήμερα, ενώ στην πραγματικότητα η τελετή πρέπει να έγινε πριν από δεκαπέντε μέρες. Δεν τον έβγαλα  απ’ την πλάνη του.

2 Απριλίου. Πήγα να πάρω το τσάι μου στους Ροκαντόν. Ο ανθρωπάκος είναι πανευτυχής. Καθώς δεν είχε την αίσθηση του χρόνου της απουσίας του, στο μυαλό του τα γεγονότα, που στο μεταξύ συνέβησαν, δεν υπήρξαν πραγματικά. Η ιδέα ότι η γυναίκα του μπορεί να τον είχε απατήσει τις εννιά μέρες που έζησε χωρίς αυτόν του φαινόταν προφανώς μεταφυσική. Χαίρομαι πολύ γι’ αυτόν. Η Λιουσέτ με κοίταζε διαρκώς με βλέμμα χαμένο και ονειροπόλο. Απεχθάνομαι τα παθιασμένα μηνύματα που εκπέμπονται μπροστά σ’ έναν ανυποψίαστο τρίτο.

3 Απριλίου. Δεν ξεθύμωσα απ’ το πρωί. Ο Περούκας, όσο ήμουνα πεθαμένος, τα κανόνισε ώστε τα εγκαίνια του μουσείου Μεριμέ να γίνουν στις 18 Απριλίου. Με την ευκαιρία αυτής της γιορτής – και η γριά αλεπού δεν το αγνοεί – θα εκφωνούσα βαρυσήμαντο λόγο, που θα μου άνοιγε τις πόρτες της Ακαδημίας. Αλλά στις 18 Απριλίου εγώ θα βρίσκομαι εις τας αιωνίους μονάς.

7 Απριλίου. Ο Ροκαντόν πέθανε άλλη μια φορά. Αυτή τη φορά δέχτηκε τη μοίρα του με καλή διάθεση. Με είχε παρακαλέσει να δειπνήσω σπίτι του και τα μεσάνυχτα βρισκόμασταν στο σαλόνι και ετοιμαζόμασταν να πιούμε σαμπάνια. Τη στιγμή που έκανε τη βουτιά, ο Ροκαντόν ήταν όρθιος και είδαμε ξαφνικά τα ρούχα του να πέφτουν σωρηδόν πάνω στο χαλί. Ήταν στ’ αλήθεια αρκετά κωμικό. Ωστόσο το ξέσπασμα χαράς της Λιουσέτ μου φάνηκε άτοπο.

12 Απριλίου. Δέχτηκα το πρωί μια επίσκεψη που μ’ αναστάτωσε, την επίσκεψη ενός σαραντάρη, φτωχού, ντροπαλού και σε αρκετά άσχημη φυσική κατάσταση. Ήταν ένας εργάτης άρρωστος, παντρεμένος και πατέρας τριών παιδιών, που ήθελε να μου πουλήσει ένα μέρος απ’ τα δελτία του, για να μπορέσει να θρέψει την οικογένειά του.

Η γυναίκα του άρρωστη, ο ίδιος πολύ εξασθενημένος απ’ τις στερήσεις, για να κάνει βαριές δουλειές, και το επίδομα ίσα που του επέτρεπε να διατηρεί τους δικούς του σε μια κατάσταση πιο κοντά στο θάνατο παρά στη ζωή. Η πρότασή του να μου πουλήσει τα δελτία του μου προκάλεσε σύγχυση. Φαντάστηκα τον εαυτό μου σαν λάμια του παραμυθιού, ένα από κείνα τα τέρατα του αρχαίου μύθου που εισέπραττε για φόρο ανθρώπινη σάρκα. Ψέλλισα κάποια ένσταση, αρνήθηκα τα δελτία του επισκέπτη και του πρόσφερα κάποιο χρηματικό ποσό χωρίς αντάλλαγμα. Έχοντας συνείδηση του μεγέθους της θυσίας του ένιωθε δικαιολογημένη περηφάνια και δεν ήθελε να δεχτεί τίποτα, αν δεν το είχε πληρώσει με μια ή περισσότερες μέρες απ’ την ύπαρξή του. Αφού δεν κατάφερα να τον πείσω, δέχτηκα τελικά ένα δελτίο. Όταν έφυγε, το έχωσα μες στο συρτάρι μου, αποφασισμένος να μην το χρησιμοποιήσω.

Αυτή η συμπληρωματική μέρα, παρακρατημένη από την ύπαρξη ενός ομοίου μου, θα μου ήταν μισητή.

14 Απριλίου. Συνάντησα τον Μαλεφρουά μέσα στο μετρό. Μου εξήγησε ότι το διάταγμα των περικοπών άρχισε να δίνει καρπούς. Καθώς οι πλούσιοι είχαν πληγεί πολύ, η μαύρη αγορά είχε χάσει σημαντική πελατεία και οι τιμές της έπεσαν πολύ αισθητά. Στα υψηλά κλιμάκια ελπίζουν να τελειώνουν σύντομα μ’ αυτή την πληγή. Γενικά, φαίνεται ότι ο ανεφοδιασμός του κόσμου πάει καλύτερα και ο Μαλεφρουά μου είπε να προσέξω ότι οι Παριζιάνοι είχαν καλύτερη όψη. Αυτή η διαπίστωση μου προκάλεσε ανάμεικτα συναισθήματα.

– Κάτι που δε πρέπει καθόλου να υποτιμηθεί, συνέχισε ο Μαλεφρουά, είναι η ατμόσφαιρα ηρεμίας και ανακούφισης στην οποία ζούμε, όταν λείπουν αυτοί οι νέοι μεριδιούχοι. Κατανοεί λοιπόν κανείς πόσο επικίνδυνοι μπορεί να είναι οι πλούσιοι, οι άνεργοι, οι διανοούμενοι και οι τσούλες σε μια κοινωνία στην οποία φέρνουν μόνο την ταραχή, την μάταιη αναστάτωση, την αταξία και τη νοσταλγία του αδύνατου.

15 Απριλίου. Αρνήθηκα την πρόσκληση για απόψε στους Καρτερέ, που με παρακαλούσαν, αν ήθελα, να παραστώ στην «επιθανάτια αγωνία τους». Είναι η μόδα που έχουν υιοθετήσει οι αμερικανόπληκτοι, να συγκεντρώνουν δηλαδή τους φίλους τους με την ευκαιρία του προσωρινού τους θανάτου. Μερικές φορές, όπως μου είπαν, αυτές οι συγκεντρώσεις καταλήγουν σε οργιαστικές περιπτύξεις. Είναι αηδιαστικό.

16 Aπριλίου. Πεθαίνω σήμερα το βράδυ. Κανένας φόβος.

1η Μαΐου. Αυτή τη νύχτα , επιστρέφοντας στη ζωή, είχα μια έκπληξη. Ο σχετικός θάνατος (είναι η έκφραση της μόδας) με είχε βρει όρθιο και, καθώς τα ρούχα μου είχαν σωριαστεί στο χαλί, βρέθηκα ολόγυμνος. Την ίδια περιπέτεια είχε ο ζωγράφος Ροντό, που είχε συγκεντρώσει καμιά δεκαριά προσκεκλημένους και των δύο φύλων,

όλους υποψήφιους για το σχετικό θάνατο. Πρέπει να ήταν αρκετά αστείο. Ο Μάιος αναγγέλλεται τόσο ωραίος και μου στοιχίζει που θα παραιτηθώ από το δεύτερο δεκαπενθήμερό του.

5 Μαΐου. Κατά τη διάρκεια της προηγούμενης περιόδου ζωής, ένιωσα ότι είχε αρχίσει να γεννιέται κάποια αντίθεση ανάμεσα στους πλήρως ζώντες και τους υπόλοιπους.

Φαίνεται ότι εκδηλώνεται όλο και περισσότερο και πάντως δεν θα μπορούσαμε να αμφισβητήσουμε ότι υπάρχει. Υπάρχει πρώτα πρώτα μια αμοιβαία ζήλεια. Η ζήλεια όσων έχουν χρονοκάρτα εξηγείται άνετα. Να μη μας εκπλήσσει επίσης το γεγονός ότι συνοδεύεται από μια σταθερή μνησικακία απέναντι στους προνομιούχους. Αυτοί πάλι, έχω ανά πάσα στιγμή την ευκαιρία να το διαπιστώσω, μας κρυφοζηλεύουν που είμαστε οι ήρωες του μυστηρίου και του αγνώστου, κι ακόμα περισσότερο, επειδή αυτό το φράγμα του μηδενός που μας χωρίζει, τους είναι πιο αισθητό απ’ ό,τι σε μας τους ίδιους που δε το αντιλαμβανόμαστε. Ο σχετικός θάνατος τους φαίνεται σαν διακοπές και έχουν την εντύπωση ότι είναι αλυσοδεμένοι. Γενικά έχουν την τάση να αφήνονται σε ένα είδος απαισιοδοξίας και κρυφού θυμού. Αντίθετα, το πάντα παρόν αίσθημα του χρόνου που διαφεύγει, η ανάγκη να υιοθετήσουμε ένα πιο γρήγορο ρυθμό ζωής κάνει τους ανθρώπους της κατηγορίας μου να κλίνουν προς την καλή διάθεση. Τα σκεφτόμουν όλα αυτά το μεσημέρι τρώγοντας με το Μαλεφρουά. Άλλοτε χωρίς αυταπάτες και ειρωνικός, άλλοτε επιθετικός φαινόταν  να έχει πάρει στα σοβαρά να με αποθαρρύνει για τη μοίρα μου και έκανε ότι εκτιμάει την τύχη του σε μια προφανή προσπάθεια να πείσει τον εαυτό του. Μου μιλούσε όπως θα μιλούσαμε σ’ ένα φίλο που ανήκει σ’ ένα εχθρικό μας έθνος.

8 Μαΐου. Σήμερα το πρωί, ένας άνθρωπος ήρθε να μου προτείνει δελτία ζωής προς διακόσια φράγκα το κομμάτι. Είχε καμιά πενηνταριά να πλασάρει. Τον πέταξα έξω χωρίς να κρατήσω τους τύπους και το χρωστάει στις δυνατές του πλάτες που δεν του την έριξα στα κωλομέρια.

10 Μαΐου. Σήμερα το βράδυ ο Ροκαντόν θα κλείσει τέσσερις μέρες από τότε που πέρασε για τρίτη φορά στο σχετικό θάνατο. Δεν ξαναείδα τη Λιουσέτ από τότε αλλά μόλις έμαθα ότι είναι ερωτοχτυπημένη  μ’ έναν  ασήμαντο ξανθούλη. Το βλέπω το ζώο, ένα μοσχαράκι που ανήκει στο είδος «αμερικανόπληκτοι». Αλλά εγώ στο κάτω κάτω δεν δίνω δεκάρα. Αυτή η γυναικούλα δεν έχει κανένα γούστο, δεν περίμενα σήμερα για να το καταλάβω.

12 Μαΐου. Η μαύρη αγορά δελτίων ζωής οργανώνεται ήδη σε ευρεία κλίμακα. Πωλητές επισκέπτονται τους φτωχούς και τους πείθουν να πουλήσουν μερικές μέρες, για να εξασφαλίσουν στις οικογένειές τους συμπληρωματικά μέσα επιβίωσης. Οι ηλικιωμένοι με μια σύνταξη εργάτη, οι άνεργες γυναίκες των φυλακισμένων είναι εξίσου εύκολη λεία. Η τιμή του δελτίου αυτή τη στιγμή πάει από 200 μέχρι 250 φράγκα. Δεν νομίζω ότι θ’ ανεβεί ψηλότερα, γιατί ο αριθμός των πλούσιων ή απλώς των εύπορων πελατών είναι παρ’ όλα αυτά αρκετά περιορισμένος  μπροστά σ’ αυτόν των φτωχών. Εξάλλου, πολλοί άνθρωποι αρνούνται να δεχτούν ότι μπορούμε να μεταχειριζόμαστε έτσι την ανθρώπινη ζωή, σαν ένα ευτελές εμπόρευμα. Όσο για μένα, δεν θα προδώσω τη συνείδησή μου.

14 Μαΐου. Η κυρία Ντιμόν ξέχασε πού έβαλε τη χρονοκάρτα της. Είναι πολύ ενοχλητικό, γιατί για ν’ αποχτήσει καινούργια πρέπει να περιμένει τουλάχιστον δύο μήνες. Κατηγορεί τον άντρα της ότι αυτός την έκρυψε, για να γλιτώσει απ’ αυτήν. Δεν νομίζω ότι είναι τόσο κακόψυχος. Η άνοιξη δεν ήταν ποτέ τόσο όμορφη όπως φέτος. Λυπάμαι που θα πεθάνω μεθαύριο.

16 Μαΐου. Δείπνησα χτες στης βαρόνης Κλιμ. Ο μόνος μεταξύ των καλεσμένων με πλήρη ζωή ήταν ο επίσκοπος Ντελαμπόν. Όταν κάποιος μίλησε για τη μαύρη αγορά των δελτίων, εξεγέρθηκα εναντίον μιας πρακτικής που τη θεωρούσα ντροπή. Ήμουν ειλικρινής, όσο δεν γίνεται. Ίσως επίσης ήλπιζα να κάνω καλή εντύπωση στον επίσκοπο που διαθέτει πολλές ψήφους στην Ακαδημία. Ένιωσα αμέσως μια παγωμάρα στην ομήγυρη. Ο επίσκοπος μου χαμογέλασε με καλοσύνη, όπως θα έκανε στις εκμυστηρεύσεις ενός νέου ιερέα που φλέγεται από ιεραποστολικό ζήλο. Άλλαξαν κουβέντα. Μετά το δείπνο στο σαλόνι η βαρόνη μ’ έπιασε στην κουβέντα , χαμηλόφωνα στην αρχή, για τη μαύρη αγορά των δελτίων. Μου υπέδειξε ότι το απέραντο και αδιαμφισβήτητο συγγραφικό μου ταλέντο, το βάθος των απόψεών μου, ο σημαντικός ρόλος που είχα κληθεί να παίξω μου επέβαλλαν το καθήκον, την ηθική υποχρέωση να επιμηκύνω μια ύπαρξη αφιερωμένη στον εμπλουτισμό της σκέψης και στο μεγαλείο της χώρας. Βλέποντας ότι κλονίζομαι, έφερε τη συζήτηση μπροστά στους καλεσμένους. Αυτοί επέκριναν σχεδόν ομόφωνα τις επιφυλάξεις μου που μου έκρυβαν τα αληθινά μονοπάτια της δικαιοσύνης κάτω από ένα πέπλο ψευτοσυναισθηματισμού. Ο επίσκοπος, όταν τον παρακίνησαν να πει τη γνώμη του, αρνήθηκε να εκφραστεί καθαρά αλλά μίλησε με μια παραβολή όλο νόημα: ένας εργατικός γεωργός έχει έλλειψη γης, ενώ οι γείτονές του αφήνουν τη δική τους χέρσα. Απ’ τους αδιάφορους γείτονες αγοράζει ένα μέρος των αγρών τους, τους οργώνει, τους σπέρνει και θερίζει πλούσιους καρπούς, που ωφελούν όλο τον κόσμο.

Άφησα τη λαμπρή αυτή σύναξη να με πείσει και σήμερα το πρωί μου είχε μείνει αρκετή πεποίθηση, για να αγοράσω πέντε δελτία ζωής. Για να αξιοποιήσω αυτό το συμπλήρωμα ζωής, θα αποσυρθώ στην εξοχή και θα δουλέψω το βιβλίο μου χωρίς διακοπή.

20 Μαΐου. Είμαι στη Νορμανδία εδώ και τέσσερις μέρες. Αν εξαιρέσω κάποιους περιπάτους με τα πόδια, ο χρόνος μου είναι ολοκληρωτικά αφιερωμένος στη δουλειά. Οι αγρότες δεν γνωρίζουν καθόλου τη χρονοκάρτα. Ακόμα και οι γέροι δικαιούνται εικοσιπέντε μέρες το μήνα. Επειδή θα μου χρειαζόταν μια επιπλέον μέρα, για να τελειώσω ένα κεφάλαιο, ζήτησα από ένα γέρο χωρικό να μου παραχωρήσει ένα δελτίο. Όταν με ρώτησε για την τιμή, του απάντησα ότι το δελτίο στο Παρίσι πουλιέται 200 φράγκα.«Θα αστειεύεστε! » φώναξε. «Στην τιμή που μας αγοράζουν ένα ζωντανό γουρούνι, έρχεστε και μου προτείνετε 200 φράγκα!» Έτσι η δουλειά δεν έκλεισε. Παίρνω το τρένο αύριο το απόγευμα, για να είμαι κατά το βραδάκι στο Παρίσι και να πεθάνω στο σπίτι μου.

3 Ιουνίου. Τι περιπέτεια! Το τρένο είχε μεγάλη καθυστέρηση και ο προσωρινός θάνατος με βρήκε μερικά λεπτά πριν φτάσω στο Παρίσι. Επανήλθα στη ζωή μέσα στο ίδιο κουπέ, αλλά το βαγόνι βρισκόταν στο σταθμό της Νάντης. Και φυσικά ήμουν ολόγυμνος. Τι μπλεξίματα και τι προσβολές μου έμελλε να υποστώ̇ είμαι ακόμα άρρωστος. Ευτυχώς ταξίδευα με κάποιο γνωστό μου και είχε στείλει τα ρούχα μου στο σπίτι.

4 Ιουνίου. Συνάντησα τη Μελίνα Μπαντέν, την ηθοποιό, που μου διηγήθηκε μια παράδοξη ιστορία. Καθώς ορισμένοι θαυμαστές της της παραχώρησαν ένα κομμάτι απ’ τη ζωή τους, βρέθηκε στις 15 Μαΐου με εικοσιένα δελτία. Ισχυρίζεται λοιπόν ότι τα χρησιμοποίησε όλα κι ότι τελικά είχε ζήσει τριάντα έξι μέρες το μήνα. Το βρήκα σωστό να αστειευτώ:

-Αυτός ο Μάιος που συναινεί να παραταθεί κατά πέντε μέρες για δική σας χρήση, είναι ένας μήνας αληθινά γαλαντόμος, της είπα.

Η Μελίνα έδειξε ειλικρινά θλιμμένη με το σκεπτικισμό μου. Αρχίζω να πιστεύω ότι τα έχει χάσει.

11 Ιουνίου. Δράμα στους Ροκαντόν. Το έμαθα μόλις σήμερα το απόγευμα. Στις 15 Μαΐου η Λιουσέτ υποδέχτηκε σπίτι της τον ξανθόψειρα λιμοκοντόρο της και τα μεσάνυχτα βυθίστηκαν στο μηδέν. Όταν επανήλθαν στη ζωή, πήραν σάρκα και οστά στο κρεβάτι όπου είχαν αποκοιμηθεί. Αλλά δεν βρίσκονταν πια μόνοι τους, γιατί ο Ροκαντόν είχε αναστηθεί ανάμεσά τους. Η Λιουσέτ και ο ξανθούλης έκαναν ότι δεν γνωρίζονταν αλλά ο Ροκαντόν δεν το βρίσκει καθόλου αληθοφανές.

12 Ιουνίου. Tα δελτία ζωής πουλιούνται σε αστρονομικές τιμές και δεν τα βρίσκεις πια με λιγότερο από 500 φράγκα. Πρέπει να πιστέψουμε ότι οι φτωχοί έγιναν πιο τσιγκούνηδες με την ύπαρξή τους και οι πλούσιοι πιο άπληστοι. Αγόρασα δέκα στις αρχές του μήνα, 200 φράγκα το κομμάτι, και την επαύριο της αγοράς, πήρα γράμμα απ’ το θείο μου Αντουάν απ’ την Ορλεάνη που μου έστελνε άλλα εννιά. Ο καημένος υποφέρει τόσο πολύ απ’ τους ρευματισμούς του που αποφάσισε να αναζητήσει κάποια βελτίωση της κατάστασής του παραμένοντας στο μηδέν. Να ’μαι λοιπόν με δεκαεννιά δελτία. Ο μήνας έχει τριάντα μέρες, άρα έχω πέντε παραπάνω. Θα βρω εύκολα να τα πουλήσω.

15 Ιουνίου. Χτες το βράδυ ο Μαλεφρουά ήρθε σπίτι μου. Είχε εξαιρετική διάθεση. Το γεγονός ότι κάποια άτομα ξοδεύουν χοντρά ποσά, για να ζήσουν ένα πλήρη μήνα όπως αυτός, του ξανάδωσε την αισιοδοξία του. Δεν χρειαζόταν τίποτα άλλο, για να πειστεί τουλάχιστον ότι η μοίρα των πλήρως ζώντων ήταν αξιοζήλευτη.

20 Ιουνίου. Εργάζομαι πυρετωδώς. Αν πρέπει να πιστέψουμε ορισμένες φήμες, η Μελίνα Μπαντέν, απ’ ό,τι φαίνεται, δεν είναι και τόσο τρελή. Πράγματι, αρκετά άτομα πιστεύουν ότι έχουν ζήσει τον τελευταίο μήνα ,τον Μάιο, πάνω από τριανταμία μέρες. Εγώ προσωπικά άκουσα πολλούς. Δεν λείπουν φυσικά οι αρκετά απλοϊκοί άνθρωποι που πιστεύουν αυτά τα παραμύθια.

22 Ιουνίου. Ο Ροκαντόν εφαρμόζοντας αντίποινα αγόρασε στη μαύρη αγορά δελτία για καμιά δεκαριά χιλιάδες φράγκα και τα κρατάει για αποκλειστική του χρήση. Η γυναίκα του είναι ήδη στο μηδέν εδώ και δέκα μέρες. Πιστεύω ότι μετάνιωσε που ήταν τόσο αυστηρός. Η μοναξιά φαίνεται να τον βαραίνει σκληρά. Τον βρίσκω αλλαγμένο, σχεδόν αγνώριστο.

27 Ιουνίου. Ο μύθος σύμφωνα με τον οποίο ο Μάιος μπορεί να επιμηκυνθεί για κάποιους προνομιούχους, κερδίζει έδαφος. O Λαβερντόν, που κατά τα άλλα είναι αξιόπιστος άνθρωπος, με διαβεβαίωσε ότι σε ένα μόνο μήνα, το Μάιο, είχε ζήσει τριάντα πέντε μέρες. Φοβάμαι ότι αυτές οι μοιρασιές του χρόνου με δελτίο έχουν πειράξει πολλά μυαλά.

28 Ιουνίου. Ο Ροκαντόν πέθανε χτες το πρωί, μάλλον απ’ τον καημό του. Δεν πρόκειται για σχετικό θάνατο αλλά για θάνατο κανονικότατο. Θα τον θάψουν αύριο. Την 1η Ιουλίου, όταν η Λιουσέτ επανέλθει στη ζωή, θα βρεθεί χήρα.

32 Ιουνίου. Πρέπει να παραδεχτούμε ότι ο χρόνος έχει διαστάσεις ακόμη άγνωστες. Τι σπαζοκεφαλιά! Χτες το πρωί μπαίνω σ’ ένα μαγαζί ν’ αγοράσω μια εφημερίδα. Είχε ημερομηνία 31 Ιουνίου. Κάτσε, λέω. Ο μήνας έχει τριανταμία μέρες; Η εμπόρισσα που τη γνωρίζω χρόνια με κοιτάζει χωρίς να καταλαβαίνει. Ρίχνω μια ματιά στους τίτλους της εφημερίδας και διαβάζω: «Ο κ. Τσόρτσιλ θα βρίσκεται στη Νέα Υόρκη μεταξύ 39ης και 45ης Ιουνίου».

Στο δρόμο αρπάζει κάτι το αυτί μου από τη συζήτηση δυο αντρών:

-Πρέπει να είμαι στην Ορλεάνη στις 37, λέει ο ένας.

Λίγο πιο κάτω, πέφτω πάνω στον Μπονριβάζ που βολτάρει αγριεμένος. Μου λέει ότι τα  έχει χαμένα. Προσπαθώ να τον στηρίξω. Πρέπει να πάρουμε τα πράγματα όπως έρχονται. Το απογευματάκι έκανα την εξής παρατήρηση. Οι πλήρως ζώντες δεν έχουν συνειδητοποιήσει την παραμικρή ανωμαλία στη ροή του χρόνου. Οι άνθρωποι της κατηγορίας μου που μπήκαμε λαθραία στην παράταση του Ιουνίου είμαστε οι μόνοι μπερδεμένοι. Ο Μαλεφρουά, όταν του μίλησα για την έκπληξή μου, δεν κατάλαβε τίποτα και με πέρασε για παλαβό. Αλλά τι με νοιάζει που ο χρόνος διαστέλλεται! Από χτες το βράδυ είμαι τρελά ερωτευμένος. Τη συνάντησα στου Μαλεφρουά. Κοιταχτήκαμε και αγαπηθήκαμε με την πρώτη ματιά. Λατρεμένη Ελίζα.

34 Ιουνίου. Ξαναείδα την Ελίζα χτες και σήμερα. Συνάντησα επιτέλους τη γυναίκα της ζωής μου. Αρραβωνιαστήκαμε. Φεύγει αύριο για ένα ταξίδι τριών εβδομάδων σε μη κατεχόμενη ζώνη. Αποφασίσαμε να παντρευτούμε, όταν γυρίσει. Είμαι υπερευτυχισμένος  ώστε να μιλήσω για τη μακαριότητά μου, ακόμα και σ’ αυτό το ημερολόγιο.

35 Ιουνίου. Πήγα την Ελίζα στο σταθμό. Πριν ανεβεί στο τρένο, μου είπε:

-Θα κάνω τα αδύνατα δυνατά, για να γυρίσω πριν από τις εξήντα Ιουνίου.

Όταν το σκέφτομαι, αυτή η υπόσχεση μ’ ανησυχεί. Γιατί τελικά χρησιμοποιώ σήμερα το τελευταίο μου δελτίο ζωής. Σε ποια ημερομηνία θα είμαι αύριο;

1η Ιουλίου. Οι άνθρωποι στους οποίους μιλάω για τις 35 Ιουνίου δε καταλαβαίνουν καθόλου τα λόγια μου. Κανένα ίχνος αυτών των πέντε ημερών στη μνήμη τους.  Ευτυχώς συνάντησα κάποιους λαθρόβιους και μπόρεσα να το κουβεντιάσω μαζί τους.

Περίεργη βέβαια συζήτηση. Για μένα ήταν χτες 35 Ιουνίου. Για άλλους ήταν 32 ή 43. Στο εστιατόριο συνάντησα έναν άντρα που είχε ζήσει μέχρι τις 66 Ιουνίου, πράγμα που αντιπροσωπεύει μια καλή προμήθεια δελτίων.

2 Ιουλίου. Πιστεύοντας ότι η Ελίζα λείπει, δεν έβλεπα το λόγο να της δώσω σημεία ζωής. Μου μπήκε όμως κάποια αμφιβολία και της τηλεφώνησα. Η Ελίζα δηλώνει ότι δεν με γνωρίζει, ότι δεν μ’ έχει δει ποτέ. Της εξήγησα όσο καλύτερα μπορούσα ότι έζησε, χωρίς να της περνάει απ’ το νου, μέρες μεθυστικές. Το διασκέδασε αλλά χωρίς καθόλου να πειστεί,  δέχτηκε να με δει την Πέμπτη. Είμαι ανήσυχος μέχρι θανάτου.

4 Ιουλίου. Όλες οι εφημερίδες μιλούν για την «υπόθεση των δελτίων». Το λαθρεμπόριο των χρονοκαρτών  θα είναι το μεγάλο σκάνδαλο της εποχής. Λόγω της προαγοράς δελτίων ζωής απ’ τους πλούσιους η οικονομία σε τρόφιμα είναι περίπου μηδενική.

Εξάλλου κάποιες ιδιαίτερες περιπτώσεις προκαλούν μεγάλη αναστάτωση. Αναφέρουν μεταξύ άλλων την περίπτωση του ζάπλουτου κυρίου Βαντέ, που πρέπει να έζησε μεταξύ τριακοστής Ιουνίου και πρώτης Ιουλίου 1.967 μέρες, δηλαδή την ασήμαντη ποσότητα των 5 ετών και 4 μηνών. Συνάντησα μετά από λίγο τον Υβ Μιρονό, τον σπουδαίο φιλόσοφο. Μου εξήγησε ότι κάθε άνθρωπος ζει χιλιάδες χρόνια αλλά ότι η συνείδησή μας διατηρεί μόνο σύντομες και αποσπασματικές εικόνες αυτού του απείρου, που η παράθεσή τους συνιστά την ύπαρξή μας. Είπε κι άλλα πιο δυσνόητα αλλά δεν κατάλαβα και σπουδαία πράγματα. Είν’ αλήθεια ότι είχα αλλού το μυαλό μου. Πρέπει αύριο να δω την Ελίζα. Αλίμονο! Όλα χάθηκαν και δεν έχω να ελπίζω σε τίποτα. Δεν αμφέβαλε ωστόσο για την ειλικρίνεια της διήγησής μου. Ίσως ακόμη η ανάκληση του γεγονότος να την άγγιξε χωρίς όμως να ξυπνήσει μέσα της κανένα αίσθημα τρυφερότητας ή συμπάθειας. Απ’ ό,τι κατάλαβα μάλλον προτιμούσε τον Μαλεφρουά. Η ευφράδειά μου πάντως αποδείχτηκε άχρηστη. Η σπίθα που ξεπήδησε μεταξύ μας το βράδυ της 31ης Ιουνίου ήταν κάτι το τυχαίο, μια διάθεση της στιγμής. Ύστερα απ’ αυτό ας έρθουν να μου μιλήσουν για ψυχική συγγένεια! Υποφέρω σαν κολασμένος. Ελπίζω απ’ τον πόνο μου να βγει ένα βιβλίο που θα μοσχοπουληθεί.

6 Ιουλίου. Ένα διάταγμα καταργεί τη χρονοκάρτα. Μου είναι αδιάφορο.

 

 

120 Σχόλια to “Η κάρτα (διήγημα του Μαρσέλ Αιμέ)”

  1. Ακόμα καλύτερο από τον Passe-muraille!

  2. Νέο Kid said

    Εκπληκτικός ο Αϊμέ! (προφανώς κι εκπληκτική η μετάφραση). Θενκς ω! ιστολόγιο που μου τον γνώρισες. Τον ερωτεύτηκα! Με τα λίγα περσικά που γνωρίζω ανακραζω :Ζ’αι αιμέ Αϊμέ!
    Φανταστική αλληγορία. Και σκέφτομαι πόσο άδικα δεν τον θεωρούν original Sci-fi. Η καλή ΕΦ είναι κατουσιαν πάντα μια πετυχημένη αλληγορία.
    Ντουζ που αν

  3. Theo said

    Ναι, υπέροχο αυτό το διήγημα του Αιμέ, καλύτερο από τον «Τοιχοδιαπεραστή»(;)

    Θερμές ευχαριστίες στον Νικοκύρη και τη μεταφράστρια.

    Και μια απορία το «δε καταλαβαίνουν καθόλου τα λόγια μου» είναι δόκιμο;

  4. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια και χαίρομαι που σας άρεσε το διήγημα.

    3 Όχι, είναι αβλεψία.

  5. Λοζετσινός said

    Καλημέρα σας
    Ώρα 10.10 περίπου στην ΕΡΤ 1 (τώρα) ο ένας παρουσιαστής ακούστηκε να λέει
    ο εκατοσιοστός …
    και ο άλλος
    -τον ανώτατο πολιτικό άρχων (ψήφιζε ο Πρόεδρος Παυλόπουλος)

  6. Καλημέρα

    και μην ξεχνάτε οι κυρίες του ιστολογίου να ψηφίσετε κομιλφό ( κραγιόν, χρυσό σταυρό και ψηλοτάκουνο ), οι δε κύριοι με παπιγιόν και σμόκιν

  7. Παναγιώτης Κ. said

    Η ιδέα πρέπει να ξεκινάει από την αρχαία Σπάρτη και τον Καιάδα σε λιγότερη όμως αποκρουστική μορφή! 🙂

    Πίσω έχουμε μείνει! Πότε θα αλλάξει το στερεότυπο όπου ο 70-άρης είναι με την 25-άρα;
    Η 70-άρα να είναι με τον… 25-άρη. 🙂 🙂

  8. Νέο Kid said

    7. Κάποιος πρέπει να σου μιλήσει για την Τζόαν Κόλινς, τη Μαρινέλα… και γενικά τις κούγκαρ λέιντις… 😊

  9. Γιάννης Ιατρού said

    Καλημέρα κι απ΄εδώ,

    6: και λευκό κουστουμάκι Γιώργο, για όσους ρίχνουν «συνειδητά λευκό» 🙂 🙂 🙂

    Πάω να εντρυφήσω στο σημερινό, απ΄τα πρώτα σχόλια φαίνεται πολλά υποσχόμενο

  10. Νέο Kid said

    Μια ερώτηση προς ων δύναται /βούλεται απαντησαι:
    Στο γαλλικό πρωτότυπο, πώς είναι η ακροτελευτια πρόταση «μου είναι αδιάφορο»
    Ζαμανφού; ή κάτι άλλο;

  11. Παναγιώτης Κ. said

    @8. Για τις εξαιρέσεις κάτι άκουσα. 🙂

  12. Νέο Kid said

    Παρντον λα κεστιον μπετ να πούμε.
    Τώρα πρόσεξα το λινκ του νικοκυρη…
    Σα με ιντιφερων λοιπόν. Κρίμα, θα προτιμούσα το «στα μεζεα μου!»

  13. # 11

    Απατάσαι.

    Οι εφηβερασταί είναι ευάριθμοι μπροστά το πλήθος των τεκνατζούδων άλλο η ανταπόκριση των νεοτέρων ηλικιών, οι μικρές ενδίδουν πιο εύκολα από τους μικρούς.

  14. ΓιώργοςΜ said

    Καλημέρα, εξαιρετικό!
    8 Κάπου διάβασα μια απίθανη απάντηση της Τζόαν Κόλινς σε δημοσιογράφο που τη ρώτησε για τον 35άρη σύντροφό της, αν την προβληματίζει η διαφορά ηλικίας. «Τι να κάνουμε», είπε, «αν πεθάνει, πέθανε!»

  15. ΧριστιανoΜπoλσεβίκoς said

    Πολύ καλός ο Αιμέ, περιγράφει το φανταστικό σαν να είναι εντελώς πραγματικό (θα μου πείτε αυτό κάνουν οι συγγραφείς).

    Αυτοί οι 70άρηδες που παντρεύονται 25άρες είναι κακή επιρροή, δεν αφήνουν την ελπίδα να σβήσει!

  16. Παναγιώτης Κ. said

    @13. Οκ. Έλυσα το … θέμα και με άλλο τρόπο! Πιο περιεκτικό, πιο γενικό! 🙂

  17. leonicos said

    Μπρρρρρ

    Βέβαια… απίθανη σύλληψη

  18. leonicos said

    Μπορεί να σου μεταφράσω κι εγώ κανένα, μονο να υπάρξει συνεννόηση μη κάνεις κανείς άλλος το ίδιο για το ίδιο

  19. leonicos said

    Βεβαίως

    έχω ήδη ψηφήσει

  20. nikiplos said

    καλημέρα πολύ ωραίο διήγημα… Πνευματώδες, ευφυές και πολλά άλλα όσον αφορά τις αλληγορίες… Πόσο αβάν γκάρντ ο τύπος…

  21. Aghapi D said

    Το ρούφηξα.
    Γιατί όμως θυμήθηκα αυτό; http://www.it.dpapxol.gov.gr/joomla/index.php/dimos-contact/121-uncategorised1

  22. leonicos said

    Να πάρω τις Σαβινες;

    Αλλά να μην τις πάρει κι άλλος

    ή αν είναι ήδη στο δρόμο,

    που δεν αποκλείεται

    υπόδειξέ μου εσύ

  23. ΚΑΒ said

    >>τον παράφορο εβδομηντάρη, που παντρεύτηκε πέρσι μια νεαρή εικοσιτεσσάρα.

    χράτσα, χρούτσα

  24. sarant said

    Μόλις ήρθα από την κάλπη. Ευχαριστώ για τα νεότερα!

  25. ΚΑΒ said

    Συγνώμη.

  26. Λεύκιππος said

    Οι περισσότεροι σχολιαστές προλάβαμε την έκφραση «αυτό δεν θα γίνει ούτε το 2000», για πράγματα που ήταν πολύ μακρινά για να συμβούν. Και σήμερα ΨΗΦΙΖΟΥΝ αυτοί που γεννήθηκαν και το 2002. Καλημέρα….

  27. ΓΤ said

    @5 Φαντάσου αυτόν τον τύπο να προσπαθεί, βλέποντας «4021ο», να πει «τετράκις χιλιοστό εικοστό πρώτο», για το τακτικό αριθμητικό του εκλογικού κέντρου στο οποίο ψήφισε ο Ιστοκύρης…

  28. sarant said

    27 Ωχ!

  29. Γιάννης Κουβάτσος said

    Πολύ καλά, αν και θα μπορούσε να είναι πιο συμμαζεμένο σε όγκο. Φοβάμαι πως δίνει ιδέες στους νεοφιλελεύθερους, για να εμπλουτίσουν την ατζέντα τους: όποιος π.χ. δεν δέχεται την επταήμερη εργασία, θα υφίσταται ό,τι και οι «περιττοί» ήρωες του διηγήματος. 😨

  30. Ευρηματικό το θέμα, θαυμάσια η αξιοποίησή του.
    Στον ησιοδικό δίδυμο αδελφό του θανάτου, τον ύπνο, πρόσθεσε τον προσωρινό θάνατο.
    Το λες και μελέτη θανάτου.

  31. venios said

    Πολύ καλό, ιδίως για το παράδοξο του χρόνου, αλλά θα προτιμούσα αντί κάρτα-δελτίο να είχε δελτίο-κουπόνια. Αυτή ήταν άλλωστε η ορολογία για τα δελτία τροφίμων εδώ μετά τον πόλεμο.

  32. ΣΠ said

    Εξαιρετικό το σημερινό. Καλύτερο από το προηγούμενο. Πολλές ενδιαφέρουσες ιδέες που σε κάνουν να σκεφτείς και να προβληματιστείς. Πολύ καλή και η μετάφραση. Ελπίζω να υπάρξει κι άλλη μετάφραση διηγήματος του Αιμέ από την φίλη του Νικοκύρη.

    Για κάποιο λόγο το διήγημα μου θύμισε τον αστικό μύθο για τον μαθηματικό De Moivre. Ο μύθος λέει ότι προς το τέλος της ζωής του είχε παρατηρήσει ότι κάθε μέρα κοιμόταν 15 λεπτά παραπάνω από την προηγούμενη και προέβλεψε ότι θα πεθάνει την μέρα που θα συμπλήρωνε 24 ώρες ύπνου. Όπως και υποτίθεται ότι έγινε.

  33. Παναγιώτης Κ. said

    @32α. Είναι έτσι.
    αλλά και
    @29: «θα μπορούσε να είναι πιο συμμαζεμένο σε όγκο».

  34. nikiplos said

    30@ φυσικά η φαρμακολογία θα μπορούσε να «παγώνει» το χρόνο σε εκείνους που δικαιούνται μόνο 7 ημέρες το μήνα. Τις υπόλοιπες 23 απλά θα κοιμούνται βαθιά…

    29@ Μάλλον χειρότερες ιδέες δίνει… πχ θα μπορούσαν οι «υπεράριθμοι» Δημ Υπάλληλοι εδώ «στην τελευταία σοσιαλιστική χώρα της Ευρώπης» να μοιραστούν τον χρόνο… Έτσι αν η «αξιολόγηση» βγάλει κάποιον υπεράριθμο, αυτός θα δικαιούται μισθό όσες και οι μέρες που δικαιούται. Έτσι ο μήνας θα μπορούσε να διαιρεθεί σε τέσσερις εβδομάδες και έτσι οι πλέον «τεμπελχανάδες» να δικαιούνται μόνο μία εβδομάδα το μήνα, ήτοι 1/4 του μισθού τους… Φυσικά αυτή η εβδομάδα μπορεί να είναι σπαστή, ώστε ανάλογα την κρίση του προϊσταμένου (πχ αν αυτός θέλει να πάει διακοπές ή στο χωριό του να μαζέψει ελιές ή ας πούμε πρόκειται για ημέρες αιχμής) να ειδοποιείται ο εν λόγω υπάλληλος να σπεύσει στην εργασία του και να αποδώσει τα δέοντα… Φυσικά μπορεί να δύναται να διατεθεί σε άλλη δημόσια υπηρεσία, πάλι ανάλογα τη βαθμολογία του, τις επιδόσεις και φυσικά πάντοτε υπό την ρητή κρίση του προϊσταμένου του…

    😦

  35. Πολύ καλό!
    34. Αγριεύτηκα…

  36. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα!

    32 Να δούμε, δεν είναι κακή ιδέα αυτή η πρόταση.

  37. Georgios Bartzoudis said

    Πολύ καλό!

  38. Jane said

    Εξαιρετική επιλογή το σημερινό ποστ, κ. Σαραντάκο.
    Μου άρεσε πάρα πολύ και σίγουρα περισσότερο από το προηγούμενο του Αιμέ.

    Εύχομαι καλό βόλι σε όσους δεν ψήφισαν ακόμη.:)

  39. Αγγελος said

    O Αιμέ έχει κι ένα άλλο σουρεαλιστικό κατοχικό διήγημα, όπου φαντάζεται ότι τα εμπόλεμα κράτη συμφωνούν να προχωρήσουν την ώρα κατά… 17 χρόνια, ελπίζοντας ότι ως τότε θα ‘χει τελειώσει ο πόλεμος! Ο αφηγητής όμως χάνεται σ’ένα δάσος και όταν ξαναβρίσκει το δρόμο του, βρίσκεται πάλι στο κατοχικό παρελθόν…

  40. Αγγελος said

    Κοιτάζοντας τώρα το PDF που μας έδωσε ο Νικοκύρης, βλέπω πως το διήγημα που λέω είναι το αμέσως επόμενο στην ίδια συλλογή και λέγεται Le Décret (=το διάταγμα).

  41. sarant said

    39-40 Να το σκεφτούμε

  42. Γς said

    >Αναφέρουν μεταξύ άλλων την περίπτωση του ζάπλουτου κυρίου Βαντέ, που πρέπει να έζησε μεταξύ τριακοστής Ιουνίου και πρώτης Ιουλίου 1.967 μέρες,

    μεταξύ 25ης και 26ης Μαΐου ;

    Θα το ήθελε πολύ;

    Ίδωμεν σε δυο ωρίτσες…«

  43. Γς said

    38:

    Ημουν ο πρώτος που ψήφισε στο 838 Εκλ. Τμήμα στο 12ο Δημοτικό Σχολείο Αθηνών στην Κοργιαλενίου 2.

    Στον τρίτο όροφο, καμιά κατοστή σκαλοπάτια. Τα ‘παιξα.

    Εξ ου κι η βακτηρία που έβλεπα στον υπνάκο που πήρα πριν λίγο

    Οχι, δεν ήταν για κυνήγι κανενός.

    Θα’ πρεπε;

  44. Αγγελος said

    Αυτό που λέει ο Γς είναι όντως πρόβλημα για πολλούς από μας. Πώς να το κάνουμε, τα σχολεία είναι συνήθως τριώροφα και δεν έχουν ασανσέρ 😦
    Όμως, Γς, δεν θα σε βόλευε και από άλλες απόψεις να κάνεις μεταδημότευση στη Ραφήνα;

  45. Μαρία said

    Για τη σύγχυση που δημιουργείται στο διήγημα με το χρόνο πέρα απο τις φιλοσοφικές προεκτάσεις πρέπει να λάβει κανείς υπόψη οτι η Γαλλία το Μάϊο του 1940 είχε την ώρα της δυτικής Ευρώπης, ενώ η Γερμανία της κεντρικής. Και οι δυο χώρες είχαν θερινή ώρα, η Γαλλία GMT+1, ενώ η Γερμανία GMT+2. Τα κατεχόμενα γαλλικά εδάφη πέρασαν σταδιακά απο τις 14 Μαΐου μέχρι τις 24 Ιουνίου στη λεγόμενη «γερμανική ώρα», ενώ η Γαλλία του Βισί διατήρησε τη γαλλική, πράγμα που δημιούργησε τεράστια προβλήματα, δηλαδή μπάχαλο, στα δρομολόγια των τρένων που κινούνταν απο τη μια περιοχή στην άλλη.

  46. Μαρία said

    40
    Η κάρτα θεωρείται παραλλαγή του διατάγματος που είχε δημοσιευτεί στο Καντίντ το 1941.

  47. Γς said

    44:

    Ηταν επιθυμία της μαμάς να παραμείνουμε δημότες Αθηνών.

    Αποθημένα της από τα Δεκεμβριανά κιόλας. Οταν στις μάχες για να ‘ανακαταλειφθούν’ διάφορες περιοχές, όποιον έπιαναν οι Αγγλοι τον έστελναν στο Φάληρο στα πλοία για τα στρατόπεδα της Ελ Τάμπα στην Αίγυπτο. Τότε που ο πατέρας μου κι ο μπάρμπας μου την είχαν κάνει από βραδύς πηγαίνοντας στο κέντρο της Αθήνας αλλά μέσω αεροδρομίου, Ποσειδώνος, Συγγρού. Τις μόνες αρτηρίες που ήλεγχαν οι στρατιώτες του Σκόμπι ‘εις τας υπό κατοχήν Αθήνας’.

    Το εκλογικό μου τμήμα ήταν πάντα στην ενορία μας τον Προφήτη Ηλία στο Παγκράτι. Εκεί παντρεύτηκα και βάφτισα τα παιδιά μου.
    Αργότερα με την Ειρήνη μας μετέφεραν στο πλησιέστερο προς την Ραφήνα εκλογικό κέντρο του Δήμου Αθηναίων [σχ.43]

  48. 45 Χρήσιμη παρατήρηση αυτή.

  49. Παναγιώτης Κ. said

    @29,34. Όλα αυτά τείνουν να αποτελέσουν ζητήματα άνευ αντικειμένου. 🙂
    Μεταφέρω την ουσία της κουβέντας σε ένα πηγαδάκι στο προαύλιο του σχολείου σήμερα μετά την ψηφοφορία.

    Οι διάφοροι ουτοπικοί και άλλοι μίλησαν για τη συρρίκνωση του χρόνου εργασίας και αύξηση του χρόνου ψυχαγωγίας. Η τεχνολογία επέτρεψε αυτή την εξέλιξη.
    Διεθνώς έχουμε συρρίκνωση του πρωτογενούς και δευτερογενούς τομέα (τομείς που παράγεται ο πραγματικός πλούτος) και διόγκωση του τριτογενούς.
    Η χαμηλή παραγωγικότητα του δημοσίου δεν πρέπει να μας… ανησυχεί! 🙂 😦 (Δεν λέμε το πράγμα είναι για γέλια και κλάματα;)
    Απ΄ ό,τι φαίνεται το μοντέλο δουλεύει. Αρκεί η δουλειά των σχετικά λίγων για να θρέψουν τους εαυτούς τους, τις οικογένειές τους αλλά και τους άλλους που ναι μεν τυπικά εργάζονται πρακτικά όμως, δεν παράγουν έργο.
    Μας θύμισε κάποιος την προϊσταμένη σε μια δημόσια υπηρεσία στη Λάρισα η οποία υπερασπίστηκε την κατάσταση στο τμήμα της όπου σε κάποια «γέφυρα» αργιών από τα 14 άτομα που αριθμεί το προσωπικό ήταν τρία στην υπηρεσία. Το περιστατικό αποδεικνύει ότι το πράγμα δουλεύει.
    Κάποιος άλλος έκανε έναν πρόχειρο υπολογισμό όπου αναφέρθηκε στους συνταξιούχους, στα παιδιά και στους σπουδαστές και,… δεν θυμάμαι τις υπόλοιπες κατηγορίες «εργαζομένων» καθώς και άλλες λεπτομέρειες της κουβέντας.
    Το συμπέρασμα όμως είναι: Φτάνει να δουλεύουν σχετικά λίγοι και η κοινωνία προχωράει! Οι υπόλοιποι θα κάνουν ότι δουλεύουν και θα πληρώνονται!

    🙂

  50. Γς said

    Ant1-Exit Poll στις 7 μ.μ.
    [περίπου 7% η διαφορά]
    32-36 % ΝΔ
    25-29 % ΣΥΡιζα
    7-9 % ΚΙΝΑΛ
    5-7 % ΧΑ
    5-7 % ΚΚΕ
    2.5-4 % Βελόπουλος
    2.5-4 % Βαρουφάκης

    κλπ για βρούβες

  51. aerosol said

    Το προηγούμενο διήγημα του Αιμέ ήταν καλό. Αυτό είναι πολύ καλό!
    Εξερευνά πολύ έξυπνα τις εσωτερικές και κοινωνικές διεργασίες που προκύπτουν από το εύρημά του, με φίνο μαύρο χιούμορ και λεπτή ειρωνία.

  52. ΣΠ said

    ΕΡΤ-Exit Poll
    30,5-33,5 % ΝΔ
    25,5-28,5 % ΣΥΡιζα
    6-8 % ΚΙΝΑΛ
    6-8 % ΧΑ
    5-7 % ΚΚΕ
    2,5-3,5 % Βελόπουλος
    2,5-3,5 % Βαρουφάκης

  53. Alexis said

  54. # 50

    Κάτι μικροδιαφορές βρίσκω…

    ειδικότερα, σύμφωνα με την εκτίμηση της ΚΑΠΑ, η Νέα Δημοκρατία συγκεντρώνει από 30,5% έως 33,5%, ο ΣΥΡΙΖΑ από 25,5% έως 28,5%, το Κίνημα Αλλαγής και η Χρυσή Αυγή από 6% έως 8% αντίστοιχα, το ΚΚΕ από 5% έως 7%, το ΜέΡΑ25 από 2,5% έως 3,5%, η Ελληνική Λύση από 2,5% έως 3,5%, από το Ποτάμι από 1,5% έως 2,5% όπως επίσης και οι ΑΝΕΛ, αλλά και η Ένωση Κεντρώων.

  55. Γς said

    Ο λαός δεν ξεχνά τι σημαίνει Δεξιά

    και την επέλεξε…

  56. sarant said

    50-52 Αν και τα εκλογικά σχόλια ταιριάζουν περισσότερο στο χτεσινό θρεντ, έχω περιέργεια να δω αν θα επιβεβαιωθούν τα έξιτ πολ. Πάντως, την ώρα που ανακοινώθηκαν υπήρχαν ουρές 10-20 ατόμων στο εκλογικό τμήμα της γειτονιάς μου.

  57. loukretia50 said

    Γειά σας! Ελπίζω να μην εφαρμόστηκε κάρτα σχολίων όσο έλλειπα !

    Πολύ καλό το σημερινό, Aymé – bien aimé (Κιντ δε σε κλέβω, απλά συμφωνούμε!) – και η μετάφραση.

    Ίσως να ήταν καλύτερο να πήγαιναν τα εκλογικά στο χθεσινό, αδικεί το άρθρο.

  58. Χαρούλα said

    43-44
    Σημαντική δυσκολία που αντιμετωπίσαμε αρκετοί. Και στο δικό μου εκλογικό τμήμα με ειρωνική μάλιςτα αντιμετώπιση γιατί πήγα …ασυνόδευτη!
    Το δικό μας πρόβλημα, περιστασιακό και έκτακτο.

    Ρωτάω όμως, μαθητές με κινητικά προβλήματα τι κάνουν; Πως το επιτρέπουν αυτό, αυτοί που μας ζητούν ψήφο; Εμείς; Πρέπει να κάνουμε κάτι για τα παιδιά μας. Απλά και λειτουργικά. Δεν θέλω κονταρομαχίες Πολλάκη-Κυμπαρόπουλου. ΘΕΛΩ ΑΥΡΙΟ ΡΑΜΠΕΣ ΚΑΙ ΑΣΑΝΣΕΡ. Για τα παιδιά μας ρε γμτ!

  59. nikiplos said

    59@, πριν από αυτό πρώτα και κύρια να διερευνηθεί γιατί μέχρι σήμερα ΔΕΝ μπήκαν, τη στιγμή που από το 2004 ζητούσαν ασανσέρ και ράμπες ακόμη κι από το χειρότερο ΙΕΚ, ΚΕΚ… Και αν έβαλαν αυτοί οι φραγκοφονιάδες ιδιοκτήτες, κάποιος φταίει που δεν μπήκαν στα δημόσια σχολεία…

    Ο πατέρας μου 80 που τα έχει 400, έχει κινητικά προβλήματα αφού δεν μπορεί πλέον να περπατήσει… Θεωρητικά ψηφίζει στο ισόγειο, όμως είναι γεγονός ότι τα δημόσια σχολεία δεν είναι φιλικά προς ανθρώπους με κινησιακά προβλήματα, ως επί τω πλείστον…

  60. Γς said

    57 γ:

    Δεν πειράζει [πολύ]

    Πέτρος Κωστόπουλος στον :Αντ1 τώρα:

    -Η Χρυσή Αυγή έφαγε μπάτσο!

    Μπάτσο; Ουν μπάτσιο ανκόρα;

    Γιατί δεν μπορεί να έφαγε έναν μπάτσο [flic της γαλλικής αργκιούς]

  61. loukretia50 said

    Ο Αιμέ δε χρησιμοποιούσε λέξεις τυχαία και έκανε πολύπλοκους συνδυασμούς.
    Ακόμα και το λουλούδι αγριολίζα λέγεται – και στην Ελλάδα- «βιολέτα των μαγισσών» γιατί έχει θεραπευτικές ιδιότητες γνωστές από την αρχαιότητα και ταυτόχρονα είναι τοξικό. Έχει εμπνεύσει πολλούς ρομαντικούς και ποιητές, όπως ο Novalis, που παρουσιάζει τον ήρωά του να νοιώθει ότι μεταφέρεται σ΄έναν άλλο κόσμο χάρη στη μαγική επίδρασή του.
    “…C’est la fleur bleue que j’aspire à admirer. Elle est toujours présente à mon esprit et je ne peux imaginer rien d’autre dans mes pensées. Jamais encore je n’ai été aussi troublé : comme si jusqu’alors j’avais rêvé ou que j’ai j’étais passé en dormant dans un autre monde ; car dans le monde où je vivais jusqu’ici, qui se serait soucié des fleurs, et jamais je n’ai alors entendu parler d’une passion aussi étrange pour une fleur.
    Στο λουλούδι και στο κείμενο (με κάποιες διαφορές στη μετάφραση) αναφέρεται αυτό :
    Violette de sorcieres https://zipanatura.fr/petite-pervenche/

  62. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    Δεν είμαι αριστερός, αλλά κάποια πράγματα με συντρίβουν: Στοιχεία του exit poll για τις νεώτερες ηλικιακές ομάδες δίνουν ποσοστό ψήφων προς την Χρυσή Αυγή γύρω στο 15%. (..και ο Βελόπουλος με 3-4%, παρακαλώ..)

  63. Γιάννης Κουβάτσος said

    «Ρωτάω όμως, μαθητές με κινητικά προβλήματα τι κάνουν;»
    Έξι χρόνια η τάξη σε υπόγεια αίθουσα, γιατί ήταν η μόνη προσβάσιμη (μόνο 6 σκαλιά), ώστε να ανεβοκατεβάζουμε σηκωτό το αμαξίδιο με τον μαθητή. Στα διαλείμματα ερχόταν η ηρωίδα μητέρα του, για να τον πηγαίνει στην τουαλέτα, πάντα με βοήθεια. Συγκλονιστική η κατανόηση και η συμπαράσταση των συμμαθητών του και των γονέων τους. Κατά τα άλλα, το μόνο πρόβλημα της εκπαίδευσης στην Ελλάδα είναι το σύστημα διεξαγωγής των πανελλαδικών εξετάσεων.

  64. sarant said

    Eυχαριστώ για τα νεότερα!

  65. Πέπε said

    @58:

    Στη μεγαλύτερή μου τάξη στο Δημοτικό ήταν ένα παιδί σε αμαξίδιο. Κάθε χρόνο το τμήμα του στεγαζόταν σε αίθουσα του ισογείου. Αν προς το ίδιο το ισόγειο, ή την αυλή κλπ., υπήρχαν σκάλες, δεν το θυμάμαι. (Αν ήταν στο δικό μου τμήμα, προφανώς θα το θυμόμουν, αφού θα παρακολουθούσα τι γίνεται όλη μέρα επί 6 χρόνια.)

    Ως δάσκαλος δεν έχω πετύχει ποτέ παιδί με κινητικά προβλήματα, ούτε άλλες αναπηρίες.

  66. Γς said

    62:\

    Ομως οι συνταξιούχοι που δείχνει τώρα ΧΑ 2.5 % !!!

  67. Γς said

    Αυξάνει η διαφορά στα τελικά Εξιτ Πολ

  68. Γς said

    Αυτό που μου κάνει εντύπωση [και με φοβίζει] είναι ότι οι διάφοροι Συριζαίοι στις τηλεοράσεις είναι στον κόσμο τους

  69. loukretia50 said

    H αξία του χρόνου έχει αποτελέσει πηγή έμπνευσης πολλών συγγραφέων.
    Θυμήθηκα ένα βιβλίο του Michael Ende «η Μόμο», που μου άρεσε πολύ. Περίεργα γκρίζα ανθρωπάκια κλέβουν τον «άχρηστο» χρόνο δίνοντας υλικά ανταλλάγματα , με αποτέλεσμα η ζωή να χάνει σιγά σιγά τη χαρά, την ομορφιά και το αληθινό της νόημα
    «Momo or The Men in Grey» https://youtu.be/03wZ8ue12N4 1986

    Για τον ύπνο, που μας μεταφέρει σε μια άλλη διάσταση με θαυμαστό τρόπο, η μόνη λέξη που βρίσκω απόλυτα ταιριαστή είναι «ισοθάνατος».

  70. Γς said

    68:

    Οπως ο Παπαδημούλης τώρα που λέει ότι έρχονται τα μπάνια του λαού, θα είναι ωραία, θα ανέβει η οικονομία και μετά … θα κερδίσει ο Σύριζα

  71. Το δικό μου σχολείο έχει και ράμπα από τον δρόμο και στην αυλή, έχει και ασανσέρ. Ειλικρινά δεν καταλαβαίνω γιατί δεν είναι εκλογικό κέντρο. Ποιος τα διαλέγει και δεν τα αλλάζει όσα χρόνια κι αν περάσουν;

  72. Η λύση για τον Σύριζα είναι απλή : αποπέμπει τον Βασιλειάδη, παραπέμπει τον Μαρινάκη σε τακτική δικάσιμο και κερδίζει τις βουλευτικές περίπατο.

  73. atheofobos said

    Τι μου θύμισε σήμερα ο ΣΥΡΙΖΑ!

  74. Γιάννης Κουβάτσος said

    Είχαμε τους παοκτζίδικους πανηγυρισμούς, τώρα έχουμε και τους νεοδημοκρατικούς…

  75. loukretia50 said

    73. Αυτό εννοεί ο Αθεόφοβος?
    (δεν είμαι φαν του Μαχαιρίτσα, αλλά μια χαρά παραφράζεται νομίζω!)

    «Δεν είναι κρίση αυτό που ζούμε, είναι σου λέω πανικός ένας μικρός Τιτανικός και θάναι θαύμα αν σωθούμε.
    Δεν είναι κρίση αυτό που ζούμε , εγώ το λέω φονικό,
    μην πάει ο νους σου στο κακό με το μπαμπάκι θα σφαχτούμε (αν και…you never know…)
    Με λίγα λόγια, ένα νεύμα, με ένα βλέμμα ή χωρίς,
    είναι αργά κι ίσως νωρίς να τρέξει μεταξύ μας αίμα
    Δεν είναι κρίση αυτό που ζούμε, εγώ το λέω ποινικό κακούργημα κανονικό και ισόβια θα δικαστούμε
    Για πράξεις και για παραλείψεις, ιδιαζόντως ειδεχθείς αλλά εσύ μην φοβηθείς και αρχίσεις τις αποκαλύψεις…»

  76. Triant said

    Είμαστε άξιοι της μοίρας μας 😦

  77. Πέπε said

    @65:
    Τώρα που το θυμήθηκα, έχω πετύχει μαθητή με πρόσκαιρα κινητικά προβλήματα, δηλαδή σπασμένο πόδι. Περιέργως μία μόνο φορά θυμάμαι τέτοια περίπτωση, αν και λογικά θα είναι κοινότατη. Ήταν στο ΕΠΑΛ, όπου ούτως ή άλλως τα παιδιά αναγκάζονται να αλλάζουν αίθουσα πολλές φορές την ημέρα και κάποιες (π.χ. εργαστήρια) δεν είναι μετακινήσιμες.

    Η βασική αίθουσα του τμήματός του μεταφέρθηκε στο ισόγειο για όσο διάστημα χρειάστηκε, και για τις υπόλοιπες μετακινήσεις έπαιρνε το ασανσέρ, το οποίο λειτουργούσε κατά τον εξής user-friendly τρόπο:

    Ο καθηγητής καλεί το ασανσέρ. Όταν έρθει, ξεκλειδώνει με το ειδικό πολύτιμο κλειδί απ’ έξω, μπαίνει, και κλειδώνει από μέσα. Πάει στον όροφό του, ξεκλειδώνει από μέσα, βγαίνει και κλειδώνει απ’ έξω. Μετά την επιστροφή του επιστρέφει το κλειδί, για να το αναζητήσει ο επόμενος που θα το χρειαστεί. Μαθητές και λοιπά μιάσματα απομακρύνονται. Ο μαθητής με το σπασμένο πόδι ήταν από τους ελάχιστους προνομιούχους που είδαν ποτέ το μυστηριώδες εσωτερικό του ασανσέρ, με συνοδεία κάθε φορά ενός καθηγητή (ο οποίος, αν λ.χ. ο μαθητής ήθελε να πάει από τον 2ο στο ισόγειο, κατέβαινε με τα πόδια, έπαιρνε το κλειδί, έκανε όλη αυτή την ιστορία για να ανέβει στον 2ο, έπαιρνε τον μαθητή, και στο τέλος ξαναπαρέδιδε το κλειδί, εκτός αν έπρεπε να επιστρέψει σε άλλον όροφο.)

    Φυσικά, ούτε οι καθηγητές προτιμούσαν αυτό τον παραλογισμό για τις μετακινήσεις τους, εκτός από καναδυό που λόγω υπέρβαρου ή ηλικίας ήταν αναγκασμένοι, και καναδυό ακόμη για τους οποίους ακόμη απορώ.

  78. sarant said

    76 Θα τα συζητήσουμε και αύριο τα εκλογικά.

  79. Χαρούλα said

    65&77 Πέπε
    δεν είπα ότι κάποιες λύσεις τελικά δεν βρίσκονται. Θυμάμαι στην δεκαετία του 80, μπαμπάς και αδελφός να ανεβάζουν καθημερινά σηκωτό το καροτσάκι της κόρης και αδελφής.
    59 Nikiplos
    φυσικά πρέπει να βρεθούν αυτοί που δεν το φρόντισαν

    ΑΠΑΙΤΩ ΟΜΩΣ ΤΟ 2019 ΝΑ ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΡΟΣΒΑΣΗ ΣΕ ΟΛΑ ΤΑ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΗΡΙΑ ΓΙΑ ΟΛΑ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ.
    ΑΝΘΡΩΠΙΝΑ. ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΑ ΑΠΟ ΚΥΒΕΡΝΗΣΕΙΣ ΚΑΙ ΔΗΜΑΡΧΟΥΣ.

  80. Γιάννης Κουβάτσος said

    Μπορούν να το αναθέσουν στην ιδιωτική πρωτοβουλία, Χαρούλα, αλλά φοβάμαι ότι τα παιδιά με κινητικά προβλήματα θα αναγκάζονται να πληρώνουν διόδια.

  81. Γς said

    Α, να κι ο Γιάννης Ματζουράνης στον Αντ1 τώρα.

    Κι είχε χαθεί πριν καμιά 20ριά χρόνια για ένα διάστημα [μεγάλο διάστημα] μετά τις βλακείες του με την γυναίκα του Κοσκωτά που τον είχε παγηδεύσει. [«Σςς μην λες ονόματα» γι όσους θυμούνται]

    Και ήταν μια από τις δίκες που μου έκανε στην Τηλεόραση ο Δημοσιογράφος με δέλτα κεφαλαίο όταν είχε κατηγορήσει κάποιον ότι έγινε καθηγητής προσφέροντας οικόπεδα στο Διόνυσο. Και που έχασε μετά τη δίκη και άρχισε να τα βρίσκει με το βρωμοκαθηγητικό απευθυσμένο που μεταξύ των άλλων του έδωσε και ένα χορντ βίντεο μου με μια συνάδελφό μου που μου χακέρεψαν και του είπαν να το προβάλει όπως με τον Κορκολή.

    Και ξαφνικά παρουσιάζεται ο Γιάννης Ματζουράνης, πρώην γραμματέας του Πασόκ, συνήγορος του Κωσκοτά (ή της Κοσκωτά) και άλλα πολλά.

    Και μου αρχίζει ένα κατεβατό στην τηλεόραση, άλλο πράγμα.
    Και ήρθε η σειρά μου να του απαντήσω:

    -Μπα τι βλέπω, έχουμε μούτρα να βγαίνουμε και στη τηλεόραση τώρα; Κάναμε ρικάβερι; χα χα χα. Ξεχάστηκαν όλα;
    Αντε πάγαινε από δω ρε!

    Και τέτοια.

    Εβγαλε πολύ γέλιο η «παρέμβασή» του και εξαφανίστηκε πάλι για μερικά χρόνια από τα κανάλια.

    Θα το ανεβάσω κάποια στιγμή στο YouTube για να δείτε την ψυχρολουσία που του έκανα

  82. Faltsos said

    75
    «Δεν είμαι φαν του Μαχαιρίτσα»
    Μικρός Τιτανικός. Στίχοι: Μιχάλης Γκανάς
    Ο Μαχαιρίτσας ευθύνεται μόνο για τη μουσική.
    Επομένως τον Γκανά παραφράζεις, πολύ επιτυχημένα θα έλεγα αν το έβλεπα μόνο σαν στιχούργημα. Αλλά το περιεχόμενο είναι ανατριχιαστικό και δεν ξέρω αν έτσι σου βγήκε λόγω του αρχικού στίχου ή έτσι το νιώθεις. Όπως και νά ‘ναι, δεν σε πειράζει αν ευχηθώ να κάνεις λάθος, έτσι δεν είναι;

  83. loukretia50 said

    82. Ανατριχιαστικό το ένοιωσα και εννοείται εύχομαι να κάνω λάθος.
    Το Μιχ.Γκανά φυσικά τον εκτιμώ, δε θυμόμουν τίνος είναι οι στίχοι – το στυλ του άλλου με ενοχλεί.
    Τώρα νομίζω είναι ώρα για το μεγάλο ύπνο… τουλάχιστον μέχρι αύριο!
    Θάναι παράξενη η αίσθηση το πρωί, μέχρι να συνειδητοποιήσουμε ότι είμαστε ξύπνιοι.

  84. Γς said

    81:

    >του έδωσε και ένα χορντ βίντεο μου με μια συνάδελφό μου

    χορντ = χαρντ, έστω χοτ

    Που το είχαμε γυρίσει κατα επιθυμία της’

    Κι αυτό θα το ανεβάσω στο ανάλογο XXX.Tube προς ενημέρωσή σας

  85. loukretia50 said

    Αχ! Γς, δε σου περνάει απ΄το μυαλό το χαρντ κορ μπούλινγκ που θα υποστούν χωρίς συνέπειες τόσα παιδιά? Ξέρω ότι κάποια τα γνωρίζεις.

  86. loukretia50 said

    χωρίς συνέπειες για τους ενόχους

  87. Faltsos said

    79
    «δεν είπα ότι κάποιες λύσεις τελικά δεν βρίσκονται»

    Να τι λύση δόθηκε στο 8ο Γυμνάσιο Θεσσαλονίκης, όχι για μαθητές, αλλά για τις σημερινές εκλογές.

  88. spiral architect 🇰🇵 said

  89. Γς said

    85, 86:

    Πλάκα κάνω.
    Ποτέ δεν θα έκανα αυτό που ήταν έτοιμος να κάνει ο Τριανταφυλλόπουλος στον Κίτρινο Τύπο του στον Αλφα ΤιΒι
    Με την άδεια και συνδρομή των σιχαμένων συναδέλφων μου που του είχαν δώσει το χακεμένο βίντεο.

  90. Λευκιππος said

    Πληκτρολογώ Εκλογές δράμα. Και μου εμφανίζει τα εκλογικά αποτελέσματα στο Δήμο Δράμας. ΔΕΝ ΕΝΝΟΟΥΣΑ ΑΚΡΙΒΩΣ ΑΥΤΟ. Καληνύχτα…..

  91. Γς said

    Αλέξη, άσ’ τα αυτά.
    Σε μάθαμε. Αλλα κόλπα ξέρεις;
    Αντε μπράβο. Εκλογές

    Κι ας μας φόρτωσες και τον Μητσοτάκη.
    Θα τον πληρώσουμε κι αυτόν. μακάρι λιγότερο

    Στο καλό!

  92. Γς said

    91:

    πάρε μαζί σου και το σκισμένο μνημόνιο,
    [και τον Πολάκη]

  93. Παναγιώτης Κ. said

    Πέρασαν περίπου 10 χρόνια όταν είχα διαβάσει τον Γιάννη Ξανθούλη (έγραφε τότε στην Ελευθεροτυπία ) να λέει: Στην ηλικία που βρίσκομαι ούτε πολύ λυπάμαι ούτε πολύ χαίρομαι.
    Όταν είσαι δέκα χρόνια νεότερος δυσκολεύεσαι να καταλάβεις αυτή την κουβέντα
    Τώρα όμως πιάνω και εγώ τον εαυτό μου ούτε πολύ να λυπάται, ούτε πολύ να χαίρεται…

  94. # 93

    Δεν είναι θέμα με ηλικίας αλλά με τι ασχολείσαι, π.χ. όλοι οι κάποιας ηλικίας παοκτσήδες το καταχάρηκαν το αήττητο νταμολ, τι να χαρείς από τους συρφετούς ανίκανων επηρμένων που βρίθουν στα κόμματα και εναλλάσσονται στην εξουσία στο όνομα της δημοκρατίας ;

  95. Γς said

    «Το εκλογικό αποτέλεσμα δεν είναι αντάξιο των προσδοκιών μας Αμέσως μετά το β’ γύρο των αυτοδιοικητικών εκλογών θα πάω στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας και θα του ζητήσω να προκηρύξει πρόωρες εκλογές»

    Κι εγώ προσδοκώ ανάσταση νεκρών αλλά εδώ δεν σε θέλουν!
    Γκέγκε;

    Il faut savoir quitter la table
    Lorsque l’amour est desservi
    et caetera

  96. leonicos said

    ………..

    ουφ

  97. Παναγιώτης Κ. said

    Για να μη ξεχνιόμαστε!

    https://www.tanea.gr/2015/05/21/economy/oddix-ayta-xrwstaei-i-ellada-mexri-to-2057/

  98. Γιάννης Ιατρού said

    Καλημέρα,

    κι ο καιρός μουντός σήμερα, όπως κι όλα τ΄ άλλα…

  99. Avonidas said

    Καλημέρα.

    Σχολιάζω με καθυστέρηση: πολύ μου άρεσε το 2ο διήγημα του Αιμέ (δεν θα καταδεχτω να παρω λογοπαίγνιο τρίτο χέρι 😁). Στη σάτιρά του των διανοουμένων μου έφερε στο νου τον Μπουλγκακοφ.Χαμογελασα πικρα με τον πρωταγωνιστή, που βρίσκει την ιδέα «πετυχημένη και ποιητική» μέχρι να πληροφορηθεί ότι θα την υποστεί ο ίδιος. Ολη η παθογένεια της κοινωνίας μας βρίσκεται κλεισμένη σ’ αυτη τη μικρή πινελιά.

    Τον Μίχαελ Έντε και τη Μόμο τα ανέφεραν ηδη, οπότε να πω εγώ οτι η χρονοκαρτα μου θυμισε το In Time, μια ταινία με πολυ ενδιαφέρον θεμα και μαλλον μέτρια κινηματογραφική εκτέλεση: στο κοντινό μελλον, ο χρονος εχει αντικαταστησει το χρημα σαν κυριο αγαθό και μεσο συναλλαγής. Οι άνθρωποι μπορουν να παραμένουν νεοι, γυρω στην ηλικια των 20-25, αλλα αν το χρονικο τους αποθεμα τελειωσει, πεθαινουν. Ενα τεράστιο ταξικό χάσμα εχει δημιουργηθεί μεταξύ των πλουσίων, που εχουν συσσωρεύσει αιώνες ή και εκατομμύρια χρόνια στην κατοχή τους, και των τεραστίων μαζών των φτωχών, που βρίσκονται μονίμως λιγα λεπτά μακριά απ’ το θάνατο…

  100. Πέπε said

    #99:
    > > Χαμογελασα πικρα με τον πρωταγωνιστή, που βρίσκει την ιδέα «πετυχημένη και ποιητική» μέχρι να πληροφορηθεί ότι θα την υποστεί ο ίδιος.

    Με την αφορμή αυτού το σχολίου, καταθέτω ότι εγώ ξεκαρδίστηκα νοερά (αλλά κάτι ακούστηκε και πραγματικά!) με την παρακάτω εκπληκτική φράση:

    Ο Ροκαντόν πέθανε άλλη μια φορά. Αυτή τη φορά …

    Βρίσκεται σε σημείο της εξέλιξης όπου πλέον η εξωφρενική καινοτομία έχει γίνει καθημερινότητα.

  101. Alexis said

    Καλημέρα.
    Καταπληκτικό το διήγημα!!!
    Απλά καταπληκτικό.
    Αυτός ο Αιμέ τελικά πρέπει να ήταν μεγάλο ταλέντο!

    Εξαιρετική και η μετάφραση.
    Μια παρατήρηση μόνο.
    Στην παράγραφο με τίτλο 13 Φεβουαρίου γράφει: Είναι ατιμία! Αρνησιδικία! Ένα τερατώδες έγκλημα!. Αυτή η «αρνησιδικία» μήπως είναι λίγο άστοχη απόδοση του πρωτότυπου «un déni de justice»;
    Αρνησιδικία στα ελληνικά σημαίνει κάτι άλλο νομίζω.

    Για τα εκλογικά αργότερα… 😊

  102. Pedis said

    τώρα σειρά έχει να παίξει:

    κυβέρνηση ακροδεξιάς με νδ+χρυσάβελα ή «αριστερών δημοκρατικών δυνάμεων»;

  103. Παναγιώτης Κ. said

    Είναι αυτό που λέμε; Ότι το καλό το πράγμα αργεί να βγει;

  104. # 102, 103

    Slow the eggs

  105. sarant said

    101 Μάλλον έχεις δίκιο επί του μεταφραστικού.

  106. leonicos said

    99

    Ενα τεράστιο ταξικό χάσμα εχει δημιουργηθεί μεταξύ των πλουσίων, που εχουν συσσωρεύσει αιώνες ή και εκατομμύρια χρόνια στην κατοχή τους, και των τεραστίων μαζών των φτωχών, που βρίσκονται μονίμως λιγα λεπτά μακριά απ’ το θάνατο

    Ποιος θα δουλέψει Αβονίδα για να τρώνε ποι πλούσιοι;

    Ο Πλούσιος δεν γίνεται πλούσιος έτσι, από τον αέρα. Πρέπει κάποιος να τον πλουτίσει, και αυτός είναι ο φτωχός

    Απορωώς έλυνε το πρόβλημα της υπεραξίας η ταινία που αναφέρεις

    Αν γκουγκλιζεται θα προσπαθήσω να την δω

  107. leonicos said

    un déni de justice

    κλεψιδικία, προαποφασισμένη δίκη

  108. loukretia50 said

    «…η περίπτωση του ζάπλουτου κυρίου Βαντέ, που πρέπει να έζησε μεταξύ τριακοστής Ιουνίου και πρώτης Ιουλίου 1.967 μέρες… »
    Αυτό θυμίζει λίγο και τη «Μέρα της Μαρμότας».
    Θα μπορούσε αν ήθελε κανείς ν΄αλλάξει όχι μόνο τη δική του ζωή, αλλά και τον κόσμο ολόκληρο!
    «Do you know what today is? Today is tomorrow. It happened.»
    Groundhog Day https://youtu.be/OyBSrBqogPY 1993

    Αβό, το «Μόσχα με βότκα» θυμήθηκες?

  109. Avonidas said

    #106. Ποιος θα δουλέψει Αβονίδα για να τρώνε ποι πλούσιοι;

    Ο Πλούσιος δεν γίνεται πλούσιος έτσι, από τον αέρα. Πρέπει κάποιος να τον πλουτίσει, και αυτός είναι ο φτωχός

    Μη μου τα λες εμένα, στον Λάμπρο πες τα. Εγώ ξέρω ότι δεν βγαίνουν τα νούμερα 🙂

    #108. Αβό, το «Μόσχα με βότκα» θυμήθηκες?

    Μπα, το «Μαιτρ κι η Μαργαρίτα», κυρίως, κι ίσως την «Καρδιά του Σκύλου».

  110. Avonidas said

    Σκέφτομαι τώρα ότι θα μπορούσαμε να καταλήξουμε σ’ έναν έντιμο συμβιβασμό: αντί να πάμε σε εκλογές, θα μπορούσε να χορηγηθεί χρονοκάρτα στον Τσίπρα και τον Κούλη, και να μας κυβερνάνε διαφορετικές μέρες του μήνα, ανάλογα με τα ποσοστά τους.

    Στο μεσοδιάστημα, φυσικά, θα πεθαίνουν προσωρινώς. Καλύτερα από όλους εκείνους που πέθαναν μόνιμα (και θα πεθάνουν) στη βάρδιά τους.

    Προσωπικώς, είμαι πρόθυμος να παραχωρήσω το δελτίο μου εκτός από Σ/Κ, Χριστούγεννα και Πάσχα. Τιμαί λογικαί, πληροφορίαι εντός.

  111. Avonidas said

    #108. Αλήθεια, Λου, εσύ που έχεις εφτά ζωές (οι αγγλόφωνοι πιο γενναιόδωροι, λένε εννιά) πώς το ρυθμίζεις το δελτίο; Μοιράζεις την ύπαρξή σου μεταξύ διαφορετικών κβαντικών επιπέδων;

  112. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    Γειά σας κι ἀπὸ δῶ.

    Κι ἐμένα ἄρεσε τὸ χτεσινό.

    Πολὺ στρωτὴ κι εὐκολοδιάβαστη ἡ μετάφραση, ὅπως καὶ στὸ προηγούμενο.

    Εὐχαριστοῦμε τὴν μεταφράστρια καὶ τὸν Νικοκύρη.

  113. spyridos said

    Ενα μεγάλο ευχαριστώ κι από εμένα Νικοκύρη και μεταφράστρια.
    Μου άρεσε πολύ περισσότερο από το προηγούμενο.
    Μπορώ να καταλάβω γιατί ‘εχει μεταφραστεί παλιότερα σαν δελτίο. Αυτή η σύνδεση με την κατοχή.

  114. Μαρία said

    101, 105
    αρνησιδικία (νομ.) η άρνηση δικαστή να εκδικάσει μια υπόθεση.
    λόγ. αρνησι- + δίκ(η) -ία μτφρδ. γαλλ. déni de justice http://www.greek-language.gr/greekLang/modern_greek/tools/lexica/triantafyllides/search.html?lq=%CE%B1%CF%81%CE%BD%CE%B7%CF%83%CE%B9%CE%B4%CE%B9%CE%BA%CE%AF%CE%B1&dq=

    https://fr.wikipedia.org/wiki/D%C3%A9ni_de_justice

  115. loukretia50 said

    111. Αβό, τo παλεύω! Όχι πάντα με επιτυχία!

    Το πολλαπλό μου είδωλο συχνά με κοροϊδεύει
    γιατί δεν έχω υπόσταση σοφά κλωνοποιημένη.
    Αλλού με πάει η καρδιά κι αλλού πετάει η σκέψη
    ενώ σ’ άλλα προβλήματα η ζωή μ΄έχει μπερδέψει.
    Το παίζω οργανωτική, κάνω ωραίες λίστες
    και τις ξεχνάω πάραυτα και τρέχω σ΄άλλες πίστες.
    Συμβαίνουν τόσα γύρω μου και μ΄αποσυντονίζουν
    Μα έχω πάντα όνειρα να με διακτινίζουν.
    Αυτή είναι η προσωπική κάρτα απείρου χρόνου
    Κάνω επαναφόρτιση με φόρα πρωτογόνου
    γιατί δε βλέπω να περνάει αυτή η καταιγίδα.
    Όμως αν μένω ξύπνια, μεγάλη είναι παγίδα!
    ΛΟΥ
    Γιατί αν φάσεις ζόρικες πρέπει να κουμαντάρεις
    δε σώζεσαι με το να πεις απλά ένα «ντρακάρυς»!

    με εννοείς?

  116. loukretia50 said

    111. (συνέχεια)
    ΥΓ. Εύχομαι σύντομα να βρεις μια κάρτα διαρκείας
    μόνο για όμορφες στιγμές, και σε τιμή ευκαιρίας
    Νάχει και καθημερινές, όχι αργίες μόνο.
    Μα προσοχή… αν το μυαλό βόσκει σε άλλο χρόνο…
    (ξέρω τι σου λέω!)

    Καληνύχτα!

  117. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Πολύ καλό και τούτο το διήγημα του Αιμέ! Και η μετάφραση, δίχως σκόνταμα, στρωτή,κελαρυστή . Ευχαριστούμε!
    Προφητικός, καυστικός με τον ανθρώπινο εγωισμό, ειρωνικός, με φαρμακερές σπόντες για το σινάφι καλλιτεχνών-λογοτεχνών και για τους Εβραίους -που είναι ύποπτοι για όλα κι έτσι ακόμη και η χρονοκάρτα τους, μισή μέρα το μήνα, είναι σκέτη κοροϊδία 😦 .
    Γέλασα εκεί που καταβροχθίζει, στη μαύρη 🙂 , γκουρμεδιές σειρά μη δεν προλάβει να τα γευτεί όλα! Ομοίως και με τη σεξουαλική του υπερδραστηριότητα. (Τα νεκροταφεία είναι γεμάτα με ανθρώπους που δεν πρόλαβαν να τελειώσουν τις δουλειές τους-θυμήθηκα. Ή «δώστε του χορού να πάει τουτ΄ η γη θα μασε φάει» κλπ). Η αιώνια ανθρώπινη φύση. Ωραίος!
    Συμπτωματικά μου τηλεφώνησε και μου έστειλε και φωτό μια νεαρή φίλη μου από τη Μονμάρτη καθώς βρέθηκε στο Παρίσι το τριήμερο και της είπα για το άγαλμα του εντοιχισμένου ανθρώπου.Νοερή τιμή
    στο συγγραφέα μας.
    Μ΄άρεσε που και στα δυο στο φινάλε τους εμπλέκεται ουσιωδώς ο έρωτας 🙂 .
    115,116 , καλότατα τα είπες Λου-γατουλού! Με πετυχημένες ρίμες οι αποστροφές σου οι φίνες 🙂

  118. Χρήστος Π. said

    Μόλις έμαθα ότι πέθανε ο Αντώνης Ρεπάνης. Θλίψη. Καλό παράδεισο να έχει η ψυχή του.

  119. Χρήστος Π. said

  120. TM said

    Πολύ καλό! Ευχαριστούμε!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: