Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Ο σταυρός (διήγημα του Γιάννη Παλαβού)

Posted by sarant στο 9 Ιουνίου, 2019


Πριν από λίγο καιρό διάβασ\α τη συλλογή «Το παιδί» του Γιάννη Παλαβού και μου άρεσε, οπότε θα παρουσιάσω σήμερα ένα από τα διηγήματά της.

Nα πούμε όμως δυο λόγια για το βιβλίο και τον συγγραφέα. Ο Γιάννης Παλαβός γεννήθηκε το 1980 στο Βελβεντό της Κοζάνης και είναι συγγραφέας και μεταφραστής. Είχαμε παρουσιάσει στο ιστολόγιο ένα μικροδιήγημα από την προηγούμενη συλλογή του (εδώ, στο τέλος του άρθρου) η οποία βραβεύτηκε με το Κρατικό Βραβείο Διηγήματος.

Κατά τη γνώμη μου, ο Γιάννης Παλαβός εντάσσεται στο ρεύμα που θα το χαρακτήριζα «ανανεωμένη ηθογραφία», που έχει εμφανιστεί τα τελευταία 10-15 χρόνια ή, αν προτιμάτε, στον αιώνα μας.

Στο ίδιο ρεύμα μπορούμε να εντάξουμε, τον καθένα με τις ιδιαιτερότητές του, συγγραφείς όπως ο Μακριδάκης, ο Παπαμάρκος, ο Δημήτρης Κανελλόπουλος και άλλοι, που έχουν κοινό χαρακτηριστικό ότι τοποθετούν τη δράση των διηγημάτων τους στις ιδιαίτερες πατρίδες τους και χρησιμοποιούν, στον ένα ή στον άλλο βαθμό, στοιχεία της ντοπιολαλιάς (ο Παλαβός κάπως λιγότερο).

Το σημερινό διήγημα έχει πασχαλινό θέμα, αλλά αν περιμένω μέχρι του χρόνου σχεδόν σίγουρα θα το ξεχάσω. Οπότε, χωρίς άλλη εισαγωγή, το δημοσιεύω σήμερα:

Ο ΣΤΑΥΡΟΣ

Οι πόρτες ήταν κλειδωμένες. Κάποιος είπε ότι είδε τον νεωκόρο να αγοράζει κρασί. Ήμασταν τρεις που περιμέναμε. Είχα φέρει το γκέιμ μπόι, αλλά δεν το έβγαζα.

«Δεν περνάει», είπε ο Ντιζάς.

«Θα περάσει», είπε ο Γκόγκας.

Αυτός είχε δει τον νεωκόρο. Έμεναν στην ίδια γειτονιά. Ο Γκόγκας ήρθε τελευταίος. Η καμπάνα χτύπησε μία φορά.

«Πεντέμισι», είπε ο Ντιζάς.

Όταν έφτασα στην εκκλησία, στις τέσσερις, τον βρήκα εκεί. Είχε έρθει από τις τρεις, είχε φέρει και φαγητό. Ο Γκόγκας ήρθε λίγο πριν τις πέντε.

«Ποιοι άλλοι λέτε να ’ρθουν;», είπε ο Γκόγκας.

«Δεν με νοιάζει», είπε ο Ντιζάς, «εγώ ήμουν πρώτος».

Όταν τον είδα στον περίβολο, σκέφτηκα να φύγω. Κάθε χρόνο τα ίδια. Αλλά φέτος τον ήθελα πολύ τον σταυρό. Έστω το εξαπτέρυγο. Το πρώτο.

«Θα περάσει η καριόλα», είπε ο Γκόγκας.

Έβαλα το χέρι στην τσέπη της φόρμας, να βεβαιωθώ ότι το γκέιμ μπόι ήταν στη θέση του. Δεν μου χρησίμευε πολύ. Δύο κασέτες είχα μόνο. Αλλά ο παππούς έδωσε υπόσχεση. Εσκυψα κι είδα μέλισσες να γυροφέρνουν τα ζουμπούλια. Πιο κει, πλάι στα κυπαρίσσια, η κρήνη, το παρτέρι με τα γεράνια κι ανάμεσα βράχοι στο χρώμα της σκουριάς. Κι ο κισσός στο αρχονταρίκι πλατύφυλλος και θαλερός, από το χώμα ώς τ’ ακροκέραμα. Φέτος το Πάσχα ήρθε στην ώρα του ― ούτε νωρίς ούτε αργά. Καθόμασταν στα σκαλιά του καμπαναριού.

«Ο αδελφός μου είπε ότι θα ’ρθει κι ο Καραλιός», είπε ο Γκόγκας.

Ο Ντιζάς δεν μίλησε.

«Υπάρχει σειρά», είπα.

Η καγκελόπορτα της αυλής έτριξε. Μπήκε ένα παιδί έναν χρόνο μικρότερο. Πέμπτη δημοτικού, έμενε στον Συνοικισμό, στην ανατολική άκρη του χωριού, στα ριζά του βουνού. Εκεί εγκαταστάθηκαν μετά τον πόλεμο οι Σκουλιαριώτες και οι άλλοι απ’ τα Πιέρια, όταν οι Γερμανοί έκαψαν τους οικισμούς τους. Είχαν αψάδα τα πρόσωπά τους. Τους αποφεύγαμε. Όμως αυτή ήταν η ενορία μας και το παιδί ήταν μικρότερο. Το πολύ πολύ να ’παιρνε ένα μανουάλι ― πρώτο, δεύτερο δεν είχε σημασία. Η όψη του ήταν κοκκινωπή, γεμάτη φακίδες.

Όσο προχωρούσε η ώρα, στα γύρω στενά η κίνηση αύξανε. Τελευταίες αγορές πριν τη γιορτή. Καφέδες, μηχανάκια. Τα αρώματα των λουλουδιών υποχωρούσαν μαζί με τον ήλιο. Η σκιά του καμπαναριού μάκραινε. Δεκαοχτούρες στις σκεπές. Την περισσότερη ώρα δεν λέγαμε τίποτα. Περιμέναμε.

Γύρω στις εφτά έτριξε πάλι η καγκελόπορτα. Ηρθε ο νεωκόρος με μια πλαστική σακούλα. Τα μάτια του ήταν μισόκλειστα. Μας είδε που καθόμασταν στα σκαλιά, χαμογέλασε.

«Όπου να ’ναι θα ’ρθει ο παπάς να σας ντύσει», είπε. Μπήκε στο αρχονταρίκι. Ηταν πιο κει, δεν φαινόταν, αλλά ακούσαμε που κλείδωσε.

«Ωραία», είπε ο Ντιζάς.

Πέρυσι είχε πιάσει πάλι απ’ τις τρεις σειρά για τον σταυρό, αλλά ο Καραλιός τού τον πήρε. Ηρθε στις οχτώ, πριν προλάβει ο παπάς να μας δώσει τα στιχάρια. Εσπρωξε ένα παιδί, μετρήθηκε στη θέση του. Μες στο Ιερό άρπαξε τον σταυρό απ’ τον Ντιζά. Ημουν μπροστά, είχα πάει κι εγώ από νωρίς. Κρατούσα το πρώτο μανουάλι, τα εξαπτέρυγα τα πρόφτασαν άλλοι. Ο Ντιζάς πήρε το δεύτερο μανουάλι. Ο παπάς με την πλάτη γυρισμένη ευλογούσε τη μεταλαβιά. Στη Λειτουργία, στην πομπή κι έπειτα στην Ανάσταση ο Ντιζάς δεν σήκωσε το βλέμμα απ’ το έδαφος.

Όμως φέτος τον ήθελα τον σταυρό. Έστω το εξαπτέρυγο, το πρώτο. Αν κρατούσα κάτι απ’ τα δυο, ο παππούς θα μου ’δινε λεφτά για καινούργια κασέτα. Ο Γκόγκας θα ’παιρνε το δεύτερο εξαπτέρυγο, ο μικρός απ’ τον Συνοικισμό το πρώτο μανουάλι. Ο επόμενος που θα ερχόταν θα έπαιρνε το άλλο.

Περιμέναμε τον παπά, ενώ το φως λιγόστευε.

Ο Καραλιός ήρθε κατά τις εφτάμισι.

Ο Ντιζάς κι ο Γκόγκας δεν είπαν τίποτα.

«Ακόμα ν’ ανοίξουν;», είπε ο Καραλιός.

Πηγαίναμε στην ίδια τάξη, αυτός στο άλλο τμήμα. Φορούσε τζιν ζακέτα.

«Τ’ είν’ αυτό;», είπε κι έδειξε τον μικρό απ’ τον Συνοικισμό.

Ο μικρός τον κοίταξε. Στο χωριό ψιθύριζαν πως στον Συνοικισμό οι άνθρωποι καβαλούν τις γίδες τους, δέρνουν τις γυναίκες τους, το μόνο που τους νοιάζει είναι τα κοπάδια τους. Τ’ αγόρια δεν συνεχίζουν μετά το γυμνάσιο, γίνονται κατευθείαν κτηνοτρόφοι, οικοδόμοι, υλοτόμοι. Αλλη πάστα, έλεγαν στα καφενεία.

Ο Ντιζάς σηκώθηκε, μαζί κι ο Γκόγκας. Στάθηκαν στην είσοδο του νάρθηκα. Πήγα κι εγώ, ο Γκόγκας μ’ άφησε να περάσω δεύτερος. Πίσω του πήρε θέση ο μικρός. Στεκόμασταν φάλαγγα μπροστά στην πόρτα κι ο Καραλιός απέναντι με τα χέρια σταυρωμένα. Η καμπάνα σήμανε οχτώ. Ακούσαμε αυτοκίνητο, πάρκαρε πίσω απ’ την εκκλησία. Θα πρέπει να ’ταν ο παπάς.

Ο Καραλιός πλησίασε τον Ντιζά. Τον άρπαξε απ’ τον γιακά και τον κύλησε στο τσιμέντο, εκεί που ’χε σκάσει κι ήταν όλο μυρμήγκια. Ο Ντιζάς στάθηκε στα πόδια του, γράπωσε ένα χοντροχάλικο, το πέταξε. Εσκυψα, πέρασε ξυστά μου ― έσκυψε όμως κι ο Καραλιός. Ράγισε ένα τζάμι στον νάρθηκα. Ο Καραλιός τού ρίχτηκε κι άρχισε να τον κλοτσάει στο στομάχι. Ο άλλος κουλουριάστηκε σαν σκουλήκι μόλις σηκώσεις πέτρα. Ο Γκόγκας κι εγώ κάναμε να τον σταματήσουμε, αλλά έριξε και σε μας μερικές. Φοβήθηκα μη μου σπάσει το γκέιμ μπόι και δεν ξαναπροσπάθησα. Έκανα τον γύρο της εκκλησίας να φωνάξω τον παπά, όμως δεν είχε έρθει ― το αυτοκίνητο ήταν αλλουνού. Ο νεωκόρος άφαντος. Ο Καραλιός κλοτσούσε και χτυπούσε. Κάπου κάπου βλέπαμε αίματα στις ρωγμές, στα χόρτα που φύτρωναν πλάι στις μυρμηγκοφωλιές. Ώσπου είδαμε τον μικρό απ’ τον Συνοικισμό με μια κοτρόνα στα χέρια, την είχε πάρει απ’ το παρτέρι. Πήγε πίσω απ’ τον Καραλιό και με μια παράδοξη ησυχία, σαν να έκοβε λουλούδια, σαν να χάιδευε τα μαλλιά νεογέννητου, την κατέβασε στο κεφάλι του. Ο Καραλιός γύρισε ζαλισμένος, παραπάτησε κι ύστερα ο μικρός την κατέβασε άλλη μια, αυτή τη φορά στο πρόσωπο, έπειτα μια φορά ακόμα. Ο Καραλιός ξαπλώθηκε.

Σηκώσαμε τον Ντιζά, ο Γκόγκας έφερε νερό απ’ την κρήνη, τον έβρεξε, τον καθάρισε. Συνήλθε. Κοιτάξαμε τον πεσμένο Καραλιό. Ακούσαμε βήματα απ’ την άλλη μεριά της εκκλησίας. Είδαμε μια σκιά, ο νεωκόρος καλησπέρισε τον παπά.

«Θέλω τον σταυρό», είπε ο μικρός απ’ τον Συνοικισμό. Καθόταν πάνω στην κοτρόνα.

Ο Ντιζάς τον κοίταξε. Είχε μείνει λίγο αίμα στη βάση του λαιμού.

Φάνηκε ο νεωκόρος. Είδε τον Καραλιό κι έβαλε τις φωνές. Του είπαμε ότι σκόνταψε στις ρωγμές του τσιμέντου. Έπεσε και χτύπησε στην κοτρόνα ― άγνωστο πώς βρέθηκε εκεί. Ηρθε ο παπάς, τηλεφώνησε στο αγροτικό ιατρείο. Τον μάζεψαν σ’ ένα τέταρτο, αναίσθητο ακόμα.

Στη Λειτουργία ο Ντιζάς πήρε το πρώτο εξαπτέρυγο. Εγώ το δεύτερο, ο Γκόγκας κι ο τελευταίος που ήρθε τα μανουάλια. Έξω απ’ την εκκλησία ο παππούς με είδε που δεν κρατούσα τον σταυρό, αλλά μου ’κλεισε το μάτι ― μου έδωσε τελικά τα χρήματα. Την πομπή, ακριβώς πίσω απ’ τον παπά, οδηγούσε ο μικρός. Ανέκφραστος παρά το πλήθος στην πλατεία, ατάραχος ακόμα κι όταν μεσάνυχτα άστραψαν πάνω μας γαλαζοπράσινα τα πυροτεχνήματα ― λες και δεν ήταν Πάσχα, λες κι ήταν μια Τρίτη βράδυ, Ιούλιος με τις ζέστες κι όλος ο Συνοικισμός στις αυλές, στις πλαστικές καρέκλες, να πίνει μπίρες σιωπηλός.

 

Advertisements

93 Σχόλια to “Ο σταυρός (διήγημα του Γιάννη Παλαβού)”

  1. atheofobos said

    Το διήγημα είναι κατανοητό και δημιουργεί τα ανάλογα συναισθήματα, σε όσους έχουν την σχετική γνώση του τι κάνουν τα παπαδοπαίδια και την προφανή ιεραρχία που υπάρχει μεταξύ τους ανάλογα με τι κρατάνε. Σε άσχετους, όπως ο υποφαινόμενος με τα εκκλησιαστικά, είναι εκτός του γνωσιολογικού τους πεδίου οπότε αναπόφευκτα δεν δημιουργεί ανάλογα συναισθήματα..

  2. dryhammer said

    Καλημέρα!
    Ήδη η ζέστη άρχισε να πήζει!

    Δυνατός ο Παλαβός και στακάτος!
    Τον χάρηκα. Ευχαριστώ!

  3. Γιωργής said

    Καλημέρα σας. Άρχισαν τα μπάνια είναι βέβαιον. Πάλι πρώτος;;;
    Μέσα στο αναστάσιμο πνεύμα το ξύλο πασχαλιάτικα. Αποφασιστικός ο αγνώστων στοιχείων μικρός. Πολύ γούστο το έκανα!

  4. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια! Εδώ στη Φρανκονία άρχισε επίσης ανυπόφορη ζέστη, θα πάει 27 σήμερα.

    Τα λέμε το βράδυ.

  5. Γιωργής said

    Λάθος η πρωτιά. Αργεί εδώ που είμαι η ανατροφοδότηση της σελίδας αργεί. Οπότε πιο πολύ το γούστο!!

  6. Καλημέρα

    Το διήγημα δεν με’ ενθουσίασε, αγνοώ τα σχετικά με την ιεραρχία στο κράτημα του σταυρού και των εξαπτέρυγων, έχω όμως διαβάσει ένα υπέροχο ανάλογο διήγημα για τον συναγωνισμό στο πιάσιμο του σταυρού στα Θεοφάνεια όπου και η αναμοιβή είναι σαφώς μεγαλύτερη καθώς -κάποτε τουλάχιστον- ο νικητής περιέφερε τον σταυρό κι έμπαιναν λεφτά στον απαραίτητο δίσκο από τους πιστούς.

    Η γραφή του μου «μύρισε» κάτι σχολές που βγάζουν συγγραφείς. Αυτή η μικρή προτασούλα «Φορούσε τζιν ζακέτα.», μια εντελώς άσχετη πληροφορία, θυμίζει κάποιες εντολές για το πως περιγράφουν.

  7. Georgios Bartzoudis said

    Δεν με ενθουσίασε και πολύ το διηγηματάκι. Για νάμαι ειλικρινής, δεν κατάλαβα σε ποια ιεροτελεστία και σε ποιο χρονικό σημείο της αναφέρεται. Σαφώς υπονοεί Πάσχα αλλά ποιο Πάσχα, αφού στο Ορθόδοξο μιλιέτι η γιορτή αυτή διαρκεί …μήνες τινές.
    Έχω όμως μια απορία, βασικά για το επώνυμο που …«κοσμεί» τον συγγραφέα, καθότι παλαβός= τρελλός στα Μακεδονικά, γλώσσα που μιλιέται και εν Βελβενδώ, αν δεν κάνω λάθος. Δεν μπορούσε να αλλάξει το επώνυμό του, να το κάνει ας πούμε «Λογικός» ή «Μυαλουμένους» ή «Γνουσ(ι)’κός» , αν προτιμούσε κάποια Μακεδονική εκδοχή;;;

  8. 6 Δεν είναι άσχετη η πληροφορία, στο δεδομένο περιβάλλον δίνει το στίγμα του μάγκα που βρίσκει το δάσκαλό του (αν επέζησε από την κοτρωνιά, πράγμα για το οποίο πολύ αμφιβάλλω…)
    7 Το ανέκδοτο με τα σκουλήκια το ξέρουμε στη Μακεδονία; 😉

  9. ΓΤ said

    (Για ένα δίχως λέξεις διήγημα του κώλου, δείτε στο https://thecaller.gr/callers-choice/syntagma-gymnos-andras-forese-tin-elliniki-simaia-kai-thelise-na-ypoklithei-sto-mnimeio-toy-agnostoy-stratioti/)

  10. Γς said

    9:
    Κατάντια [μας]

  11. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    Μου άρεσε το διήγημα, ειδικά το σημείο με τον καυγά για τον σταυρό και τα εξαπτέρυγα, μου θύμισαν μια περίπου ίδια περίπτωση το 1972 στο Ν Ψυχικό.
    Εντεκάχρονος κι είχα πάει μαζί με άλλα παιδιά για ντυθούμε παπαδάκια, ο σταυρός ήταν πιασμένος από τον γιό του στυνόμου, η μάχη θα δίνονταν για τα υπόλοιπα. Ο Παπαγιώργης που μας έκανε κατηχητικό που ήταν υποχρεωτικό τότε, επειδή με συμπαθούσε μου έδωσε το εξαπτέρυγο, πρίν προλάβω να χαρώ πετάχθηκε ο Αντώνης Ν. που τον νικούσα στο τρέξιμο στο σχολείο και με κάρφωσε, /όχι δεν ήταν δεξιοί οι γονείς του😉/ βγάζοντας όλο τον παιδικό φθόνο του. Πάτερ γιατί του δίνεις το εξαπτέρυγο, αυτός είναι κουμουνιστής ο πατέρας του είναι εξορία, αυτοί είναι άθεοι. Ο Παπαγιώργης αν και ήξερε, δεν μπορούσε να κάνει αλλιώς, οι καιροί ήταν δύσκολοι και φοβήθηκε, έδωσε το εξαπτέρυγο στον Μιχάλη και σε μένα είπε πως θα με βάλει πρώτο στην ακολουθία του επιτάφιου, τι ήταν αυτό; τι μετρήσιμη αξία είχε; καμία.😊 Τον κοίταξα επίμονα για λίγο στα μάτια και σηκώθηκα κι έφυγα. Δεν μπορώ να πώς πως στενοχωρήθηκα ιδιαίτερα, με την εκκλησία και τον Θεό, λόγο ενός συμβάντος πρίν μερικά χρόνια με μιά θεούσα στο ΠΙΚΠΑ για τα φτωχά παιδιά, δεν είχα καλές σχέσεις, μετά κι από αυτό, πήραμε διαφορετικές κατευθύνσεις και δεν ξανασυναντήθηκαν οι δρόμοι μας, ούτε πρόκειται.😎
    Με τον Αντώνη μετά από κάνα χρόνο γίναμε κολλητοί, στην εφηβεία μας το θυμόμαστε και γελούσαμε. Γιατί με κάρφωσες τότε ρέ; Τι να έκανα ρε συ, αλλιώς δεν θα έπαιρνα τίποτα, εξάλλου εσύ με κέρδιζες στους αγώνες, μη τα θέλεις όλα δικά σου.☺️

    Μερικά χρόνια αργότερα, ο Αντώνης πέθανε από ναρκωτικά, μου πήρε πολλά χρόνια να το ισορροπήσω, ένα από τα καλύτερα παιδιά που έχω γνωρίσει στην ζωή μου, ίσως το καλύτερο.
    Σκληρή η παιδική κοινωνία αλλά πιο δίκαιη από αυτή των μεγάλων.

  12. Γς said

    9:

    Ο Ξεβράκωτος του Συντάγματος.

    Βελβεντό. Ληστεία στο Βελβεντό
    Ενας απ τους δράστες:

    Ο Τοξότης του Συντάγματος

  13. # 8

    Προφανώς τα παιδιά που βαστάνε τα συμπράγκαλα της εκκλησίας είναι 10 με 15 χρονών. Με το συμπάθειο αλλά ποιό ΑΚΡΙΒΩΣ στίγμα δίνει η τζιν ζακέττα, που δεν θα τόδινε ένα κούρεμα ή ένα άλλο αξεσουάρ (δερμάτινες μπότες ξέρωγω) ;; Ασε που συνήθως τα μάλλινα λέμε ζακέττες, τα τζιν τα λέμε γιλέκα ή μπουφάν ανάλογα με τα μανίκια.
    Περιμένω εξηγήσεις

  14. Γς said

    11:

    Πάπα Γιώργης στο Νέο Ψυχικό;

    Στην Αγία Σοφία;

    Ο δικός μου είναι.

    Εχω γράψει γι αυτόν δυο τρις φορές εδώ

    Για πες!

  15. Γς said

    δυο τρεις φορές

  16. Theo said

    Καλημέρα!

    Δεν έχω κάνει παπαδάκι, για να ξέρω τα πράγματα εκ των έσω, αλλά το αφήγημα μού φαίνεται φτιαχτό, μη βιωματικό, με το ζόρι, ακολουθώντας απλώς κάποιες συνταγές, όπως γράφει κι ο Τζη στο σχ. 6, κι έτσι δεν ρέει και διαβάζεται δύσκολα.

  17. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

  18. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    11 – Όχι στον Αη Γιώργη, άλλον λές. Ποιό έτος ήταν στην Αγία Σοφία; εγώ μιλάω για το 1972.

  19. 13 Μπα, πολλή εριστικότητα έπεσε σήμερα. Εξηγήσεις δεν μπορώ να δώσω μιας και δεν είμαι ο συγγραφέας, αλλά στο επαρχιακό (και μάλλον όχι ακριβώς τωρινό) περιβάλλον πού να βρεθούν οι μπότες, και εν πάση περιπτώσει αν η μπότα δεν είναι ξεκούδουνη πληροφορία γιατί να είναι το τζιν.

  20. Αγγελος said

    To Παλαβός είναι ψευδώνυμο ή το πραγματικό επίθετο του συγγραφέα;

  21. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Το δέντρο που πληγώναμε-όλη η ταινία
    …………………………………

  22. Ιωάννα said

    Συμφωνώ απόλυτα με τον κ. Theo (16), το διήγημα του κ. Παλαβού είναι επιεικώς απαράδεκτο ακόμα και για ανθρώπους όπως εγώ που γνωρίζουν άριστα τα εκκλησιαστικά (είμαι παπαδοκόρη). Σάν να έχει βγεί από μηχανή (όπως σοφά λέει ο κ. gpoint στο 6), χωρίς κανένα ανθρώπινο συναίσθημα, γεμάτο άχρηστες πληροφορίες (όπως λέει ο κ. Μπαρτζούδης στο 7), χωρίς αρχή, μέση και τέλος, κουράζει αφόρητα το σημερινό αναγνώστη. Φρικιώ αναλογιζόμενη με τί σαββούρα αναγκάζονται να ασχολούνται καθημερινά οι επιμελητές κειμένων και οι ειδήμονες της Λογοτεχνίας όπως ο κ. Σαραντάκος. Δυστυχώς, η Νέα Γενιά της Ελληνικής Λογοτεχνίας είναι για τα μπάζα, το 99% των κειμένων δεν διαβάζεται. Προσπαθούν να παραστήσουν άλλο από αυτό που είναι και το αποτέλεσμα αποβαίνει τραγικό…

    Αντίθετα, με ενθουσίασε το σχόλιο 11 του Λάμπρου. Κάνει «μπάμ» από μακρυά ότι είναι πραγματική ιστορία και με άγγιξε βαθιά, καθότι γνωρίζω πολύ καλά (ως θυγατέρα ιερέως) με τί κριτήρια δινόσαντε τα οφφίκια στα παπαδάκια. Επιπλέον, το σχόλιο του κ. Λάμπρου είναι απόλυτα διδακτικό με την εξής έννοια: Όλοι αυτοί οι ορκισμένοι άθεοι που στελέχωσαν την Αριστερά και την Εξωκοινοβουλευτική Αριστερά μετά το 1973 ήσαν πρώην παπαδάκια και κατηχητόπουλα που προσπάθησε να κάνει καλούς χριστιανούς η Χούντα. Το αποτέλεσμα ήταν ακριβώς το ανάποδο…

    Αντιθέτως, τα περισσότερα παιδιά που τη δεκαετία 2005 – 2015 διδάχτηκαν στο σχολείο το βιβλίο της Ρεπούση και τα αντιρατσιστικά κείμενα των σχολικών αναγνωστικών, έχουν γίνει σήμερα εθνίκια του κερατά, ψηφοφόροι του Βελόπουλου + της Χρυσής Αυγής και θεωρούν καλύτερους θεσμούς το Στρατό και την Εκκλησία.

    Ας τα ακούνε αυτά οι επαγγελματίες παιδαγωγοί (κύρ Γιάννη Κουβάτσε, σε σένα μιλάω) και ας μάθουν επιτέλους ότι τα παιδιά είναι αντιδραστικά πλάσματα: Τους επιβάλεις να ντύνονται παπαδάκια και να πηγαίνουν στο κατηχητικό; Θα καταλήξουν άθεοι, διεθνιστές και χριστομάχοι όπως ο κύριος Λάμπρος. Τους επιβάλεις να διαβάζουν Ρεπούση και να κάνουν υποχρεωτικά μαθήματα Αντιρατσισμού; Θα καταλήξουν εθνίκια και χρυσαύγουλα. Ένα απλό ξεφύλλισμα του Αγιολογίου της Ορθοδοξίας πείθει και τον πιό δύσπιστο πως η συντριπτική πλειοψηφία των Αγίων της Εκκλησίας μας ήσαν πρώην πόρνες, καθάρματα και εγκληματίες

  23. ΚΩΣΤΑΣ said

    Εμένα μου άρεσε και ας ξινίζετε οι περισσότεροι. Εντάξει, η περιγραφή δεν είναι κάτι το συγκλονιστικό. Αν έχεις παιδικά χρόνια σε χωριό, κάτι παραπάνω καταλαβαίνεις. Αυτό που μου άρεσε περισσότερο είναι το μήνυμα που κρύβει πίσω από αυτό το απλό επεισόδιο. Είναι η φυσική ανάδειξη του «ηγέτη». Αυτό συμβαίνει κυρίως στον υπόκοσμο, αλλά και σε άλλες κοινωνικές ομάδες, εκεί κυρίως που υπάρχουν κοινωνικές διεκδικήσεις. Ο «ηγέτης» αυτοφύεται, αναδεικνύεται και οι άλλοι τον αποδέχονται χωρίς πολλά-πολλά, σχεδόν σιωπηρά.

    Δεν είναι ακριβώς αντίστοιχο, υπάρχουν όμως κάποιες συνειρμικές αναλογίες. Τί ήταν ο Άρης Βελουχιώτης; Ένας κυνηγημένος, δαρμένος, φυλακισμέμος, δηλωσίας, μιζέριας. Με δυο άγριες κινήσεις μόλις πρωτοβγήκε στο βουνό, έγινε ο αδιαμφισβήτητος ηγέτης της εθνικής αντίστασης.

  24. Γιάννης Κουβάτσος said

    Έίχα διαβάσει μια συλλογή διηγημάτων του Παλαβού, το «Αστείο». Ήταν καλύτερα από το σημερινό, ιδίως οι «Γέροι άνθρωποι» και η «Μαρία», όπου ο ήρωας διαβάζει Ομάρ Καγιάμ σε μια γουρούνα . Στο σημερινό αναγνωρίζω το στυλ του συγγραφέα, αλλά δεν νομίζω πως είναι από τα καλά του διηγήματα. Λείπει το εύρημα που θα του δώσει κάποια ιδιαιτερότητα και το να αφηγηθείς απλώς ένα περιστατικό είναι το πιο δύσκολο πράγμα, θέλει μεγάλη μαστοριά για να μην ξεπέσει στην κοινοτοπία και στην τετριμμένη αφήγηση, για να μην πει ο αναγνώστης «σιγά το πράγμα, σου σκαρώνω ένα παρόμοιο ό,τι ώρα θες».

  25. dryhammer said

    Έγραψα νωρίς νωρίς (σχ. 2) πως μου άρεσε.
    Ένας από τους λόγους (γιατί ουδέποτε ένοιωσα πως οφείλω εξηγήσεις – και δε μου τις ζήτησαν κιόλας) ήταν γιατί ο μικρός από το Συνοικισμό, που δεν θα αποκτήσει όνομα, θα είναι πάντα «ο μικρός (από το Συνοικισμό)», ανέκφραστο αγρίμι που λέγανε πως οι δικοί του
    ‘ … καβαλούν τις γίδες τους, δέρνουν τις γυναίκες τους, το μόνο που τους νοιάζει είναι τα κοπάδια τους. Τ’ αγόρια δεν συνεχίζουν μετά το γυμνάσιο, γίνονται κατευθείαν κτηνοτρόφοι, οικοδόμοι, υλοτόμοι. Άλλη πάστα, έλεγαν στα καφενεία.’
    μου θυμίζει τα Αλβανόπουλα του (πρώτου κυρίως) καιρού της μετανάστευσης.

    Όσο για κείνους που δεν τους άρεσε (δικαίωμά τους και καμάρι τους), εκτός των γνωστών δύο που άπαντα τους ξινίζουν εξ επαγγέλματος (πολυωνύμου και νέου Θουκυδίδη), των άλλων δέχομαι, κι ας μην ασπάζομαι, τις αιτιάσεις.

  26. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Αθόρυβα δυνατό το διήγημα.
    Σήκωσε αέρι ξερό, ανάκατο με φρύγανα, στη μνήμη.

    Σαν σε μινιατούρα,αναπαρασταίνεται η κοινωνική αγριάδα στον παιδόκοσμο. Ο ανταγωνισμός και η με κάθε μέσο επικράτηση. Το στοχοποιημένο πλάσμα (ή η ομάδα), ο περίγυρος «ναι μεν αλλά».
    Το πλαίσιο δράσης (ο χώρος της εκκλησίας) με τις γνώριμες σκηνές, το κάνει πιο αναπαραστατικό και οικείο.

    >>έμενε στον Συνοικισμό, στην ανατολική άκρη του χωριού, στα ριζά του βουνού. Εκεί εγκαταστάθηκαν μετά τον πόλεμο οι Σκουλιαριώτες και οι άλλοι απ’ τα Πιέρια, όταν οι Γερμανοί έκαψαν τους οικισμούς τους. Είχαν αψάδα τα πρόσωπά τους. Τους αποφεύγαμε.
    >> «Τ’ είν’ αυτό;», είπε κι έδειξε τον μικρό απ’ τον Συνοικισμό.
    Ο μικρός τον κοίταξε. Στο χωριό ψιθύριζαν πως στον Συνοικισμό οι άνθρωποι καβαλούν τις γίδες τους, δέρνουν τις γυναίκες τους, το μόνο που τους νοιάζει είναι τα κοπάδια τους. …Αλλη πάστα, έλεγαν στα καφενεία.

    Το παιδί από το Συνοικισμό, το παρακατιανό στις συνειδήσεις , το περιθωριοποιημένο από ξαρχής, τσαμπουκαλεύτηκε, όταν ο (περσινός) τραμπούκος, ξαναμούνταρε – δεν είχε άλλο δρόμο το ήσυχο αγρίμι.

    >>>>λες κι ήταν μια Τρίτη βράδυ, Ιούλιος με τις ζέστες κι όλος ο Συνοικισμός στις αυλές, στις πλαστικές καρέκλες, να πίνει μπίρες σιωπηλός.

    Άψογο φινάλε. Φελινικό.
    «γαλαζοπράσινα τα πυροτεχνήματα» της Ανάστασης σαν να μην έφτασαν ως εκεί.

  27. Γιάννης Κουβάτσος said

    22: Έλα, ρε Βάτμαν βυζαντινοτέτοιε, καιρό είχα να τ’ ακούσω αυτό το «κυρ Γιάννη», μου ‘χε λείψει. 😊

    9: Α, δεν είναι τίποτα, ένα συνηθισμένο χάπενινγκ στο πλαίσιο της κουλτούρας του ναρκισσισμού που υποδύεται την αντισυμβατικότητα.

  28. nikiplos said

    Εμένα μου άρεσε το διήγημα. Απλό λιτό, χωρίς φιοριτούρες με δυνατή την ιστορία… Ειπώθηκαν κι από πάνω (πχ ΚΩΣΤΑΣ) κάποια σημεία του… Και δεν πρέπει κανείς να κατηγορεί τις σχολές, κάτι διδάσκουν κι αυτές, τουλάχιστον τη λιτότητα και τη λακωνικότητα, κάτι που δεν το βρίσκουμε στην πληθώρα των βιβλίων που κυκλοφορούν…

    Επί της ιστορίας τώρα… Όπως προείπα είναι δυνατή, βγαλμένη από την πραγματικότητα για όποιον ως παιδάκι πλησίασε εκκλησία, κάτι φυσιολογικό στα 70ς που ήμουν κι εγώ παιδάκι και το σχολείο ωθούσε εκεί υποχρεωτικά τα παιδιά… Η ιεραρχία που αναπτύσσεται από τα παιδιά είναι συμβολική, αλλά έχει νόημα. Πληρώνεται η πρώτη θέση, άλλοτε με ανταλλάξιμο είδος άλλοτε με την αναμονή… Ο Καραλιός, ο βαρύμαγκας φυσικά είναι ο αδιαφιλονίκητος ηγέτης που επιβάλει την άποψή του, μη δίνοντας δυάρα για ιεραρχίες και λοιπά… Πολλές φορές (πάρα πολλοί κάνουν αυτό το βολικό γι’ αυτούς λάθος) μπερδεύεται με επαναστάτη, όμως ποτέ οι επαναστάτες δεν ήταν κάτι παρόμοιο. Είναι απλά ένας αντικοινωνικός κι αδιάφορος παραβατικός. Ένας πιθανός μελλοντικός υπόκοσμος…

    Ο μικρός δεν βάζει τη σωματική του διάπλαση. Αυτό είναι ασήμαντο. Βάζει τη θέλησή του, την αποφασιστικότητά του. Καθαρίζει κι επαναφέρει την τάξη για χάρη της ομάδας. Ούτε ο μικρός είναι επαναστάτης, όμως είναι ο αδιαμφισβήτητος ηγέτης της ομάδας, που όπως σωστά είπε ο Κώστας αυτοφύεται… Είναι αυτός που δεν φοβάται να τα βάλει με τον νταή. Ξέρει ότι σε κάποιο κοντινό μέλλον ο νταής θα ανταποδώσει, όμως κι ο νταής παίρνει το μήνυμά του, ότι δεν είναι να παίζει κανείς με αυτόν τον τρελάκια…

    Έμμεσα το διήγημα περνάει και το μήνυμά του, για την εξουσία που νίπτει τα χείρας της και δεν ενδιαφέρεται για τον κόσμο, παρά μόνο για το δικό της χωράφι…

  29. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    23,25 Κώστα, Dray, Μέχρι να μπουρλιάσω το κατεβατό μου, βλέπω πήραμε το ίδιο μονοπάτι! 🙂

    Zηλεύω, μάλλον το μόνο που ζήλεψα ως τώρα, τους συγγραφείς. Αποτυπώνουν και διασώζουν στιγμές και καταστάσεις που κι εμένα με κέντρισαν αλλά πάει πέταξαν πεταλούδες στο πλάνο μεσημέρι.(Πού ταλέντο και μαστοριά και κυρίως αναπόδραστος καημός να γραφτούν)

    Ασχετο:
    Τζη, τώρα Στοκκόκινο 105.5 μακρά συνομιλία με αναδρομές για τον ΠΑΟΚ

  30. Γς said

    19:

    >και μάλλον όχι ακριβώς τωρινό

    Οχι πάντως περισσότερο από 20-25 χρόνια παλιό

    [το ποπλυαναφερόμενο gameboy]

  31. cronopiusa said

    Πέθανε ο «Μικρός Σερίφης», Πότης Στρατίκης

  32. nikiplos said

    Επί των βιωματικών:

    Ο αδερφός μου ήταν και σωματώδης και ταλέντο στην κολύμβηση… Αν δεν τον έκοβε ο πατέρας μας, λόγω των αναβολικών, θα γινόταν πρωταθλητής, στα μαθητικά χρόνια ήταν καλύτερος σε αγώνες από δύο διάσημους συνομιλήκους του που πρώτευσαν… Στη διεκδίκηση για το σταυρό, την πρώτη του φορά, επειδή θα τον έπιανε, έπεσαν και με τα ρούχα οι αβανταδόροι για να τον σταματήσουν και μάλιστα ένας τον χτύπησε γονατιά στο κεφάλι… Ο Παππάς απλά έκανε πως δεν τα είδε όλα αυτά και έδωσε τη λίρα στον σικέ πρωτεύσαντα…

    Στα 1980 γίνονταν οι βομβαρδισμοί της Βυρηττού. Πρώτη εξαδέλφη της μητρός μου έφυγαν γιατί η γειτονιά τους έγινε ισόπεδη. Μαρωνίτης ο σύζυγός της, πολίτισσα η θειά μου. Η Θεία μου ήρθε με τα δυό της παιδιά δυό αγόρια στην Ελλάδα για να γλυτώσουν λίγο τη σκόνη, τη λειψυδρία, την πείνα και τους κινδύνους. Λόγω της περιβόητης «ελληνικής φιλοξενίας» βρέθηκαν στο σπίτι μας, μόνο η μάνα μου τους δέχτηκε να τους φιλοξενήσει, χωρίς να ρωτήσει κανέναν… Ο μικρός ήταν συνομίληκός μου αλλά με έφτανε ως το στήθος. Ο μεγάλος ήταν συνομίληκος του αδερφού μου, αλλά κι αυτός ήταν λίγο μπασμένος. Βγήκα με τον μικρό στη γειτονιά στο μεϊντάνι μας τότε… Ήρθαν με τη σειρά οι νταήδες της γειτονιάς να επιβάλουν τη φήμη τους. Προς έκπληξη όλων μας, ο μικρός τους έδειρε έναν έναν χωριστά… Ήταν παιδί του πολέμου και χτυπούσε σαν αγρίμι και σε καίρια σημεία… Τα αίματα άναψαν και ήρθε ο μεγαλύτερος αδερφός του αρχινταή…. Ο μικρός έριξε χώμα στα μάτια του και με μια κοτρώνα – κι αυτός όπως στο διήγημα – τον ξάπλωσε χάμω… Άλλο να το περιγράφω σήμερα κι άλλο να το βλέπεις… Να μην τα πολυλογώ, εκείνο το καλοκαίρι ήμουν ο βίτο κορλεόνε της γειτονιάς, με τον ξάδερφο προστάτη βέβαια… 🙂

  33. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    32. Νικιπλε,εξαιρετική περιγραφή!

  34. Γιάννης Κουβάτσος said

    29:(Πού ταλέντο και μαστοριά και κυρίως αναπόδραστος καημός να γραφτούν)
    Χωρίς διάθεση κολακείας, Έφη, νομίζω πως μπορείς να γράψεις καλά διηγήματα. Δοκίμασε και, κάποια Κυριακή, ωραία θα ήταν να διαβάζαμε κάτι δικό σου.

  35. Χρήστος Π. said

    Κάποτε σε μιά λίστα συζητήσεων ο Νίκος Σαραντάκος είχε πει αν θυμάμαι καλά, ότι το σωστό δεν είναι να λέμε κάποια πράγματα «κοινοτυπίες» αλλά «κοινότυπους». Μου ειχε κάνει εντύπωση και το συγκράτησα στη μνήμη μου. Αναφερόμενος σε κάποιο συγγραφέα, είπα πως πολλά από αυτά που λέει είναι «κοινότυποι» και ο συνομιλητής μου με διόρθωσε λέγοντας πως έπρεπε να πω «κοινοτυπίες». Μήπως μπορεί ο ΝΣ ή κάποιος άλλος απο τους επαϊοντες στο μπλογκ να με φωτίσει σχετικά;

  36. ΣΠ said

    35
    Το σωστό είναι «κοινοτοπίες», όχι «κοινοτυπίες». Για «κοινότυπους» δεν ξέρω.

  37. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    Γειά σας.

    Μοῦ ἄρεσε.

    Κι ἐμένα μοῦ θύμισε «τὸ δέντρο ποὺ πληγώναμε».

    Πιὸ πολὺ μοῦ ἄρεσε ἡ ἀφήγηση τοῦ Λάμπρου.

  38. ΣΠ said

    35
    Σχόλιο από το Λεξικό Μπαμπινιώτη.

    κοινοτοπία ή κοινοτυπία; Το σωστό είναι κοινοτοπία (με -ο-). Από τη φρ. κοινός τόπος σχηματίστηκε το σύνθετο κοινότοπος, απ’ όπου το παράγωγο κοινοτοπία. Με βάση το σημασιολογικά αντίθετο πρωτότυπος και το παράγωγο του πρωτοτυπία δημιουργήθηκε το αίσθημα ότι το β’ συνθετικό είναι όχι το τόπος αλλά το τύπος (πρωτότυπος, πρωτοτυπία) εξού και κοινότυπος – κοινοτυπία, που είναι φανερό ότι δεν είναι ορθά.

  39. ΓΤ said

    @36 Άλλο πράγμα ο κοινός τόπος και άλλο ο κοινός τύπος…

  40. dryhammer said

    κυνός τύπος

  41. Theo said

    @25:
    Ποιος είναι ο «νέος Θουκυδίδης»;

  42. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    Για μας τους μεγαλύτερους, καλό το διήγημα που εντάσσεται στο ρεύμα «ανανεωμένη ηθογραφία» ή σύγχρονη ηθογραφία, διότι μαθαίνουμε … τι συνέβαινε στα χωριά στις αρχές των 90’s , δηλ. αυτό που η βιοπάλη του ελεύθερου επαγγέλματος μας εμπόδισε να εντοπίσουμε .

    Με λυπεί αφάνταστα ότι μετά από 20 + έτη ο τσαμπουκάς, το χωριάτικο πείσμα , η αγριότητα, …., μαθητών του δημοτικού συνεχίζει όπως το είχα παρατηρήσει κατά την δεκαετία του 60.

    Όμως οι διπλά κυνηγημένοι ορεσίβιοι, συμβολικά με το παιδί από τον Συνοικισμό, ημιάγριο από τις ταλαιπωρίες των προγόνων του και από την περιφρόνηση των καμπίσιων, πήραν το αίμα τους πίσω με τον αυτόν τον μικρο γολιαθ.

  43. Theo said

    @42:
    «μικρο γολιαθ»
    Μάλλον τον Δαβίδ θα εννοείς 🙂

  44. νεσσίμ said

    11, 32, ωραίο το διήγημα, αλλά τι ωραία περιεκτικη μινιατούρα που σε γεμίζει εικόνες και αισθήματα το σχόλιο – αφήγημα του Λάμπρου και του Νίκιπλου!

  45. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    43 ευχαριστώ
    …..πήραν το αίμα τους πίσω με τον αυτόν τον μικρο Δαβίδ .

  46. Λάμπας said

    Εξαιρετικό το εύρημα του παιδιού από το συνοικισμό και απόλυτα ρεαλιστικό. Όσοι μεγαλώσαμε σε χωριά το ξέρουμε: παιδιά που μεγάλωναν σε απομακρυσμένους οικισμούς κτηνοτρόφων ή σε απομονωμένα αγροτόσπιτα, που εγκατέλειπαν πρόωρα το σχολείο, που λέγαμε ότι ζουν «με τα πρόβατα». Εκπροσωπούσαν έναν κόσμο που, κατά κάποιο τρόπο, ζούσε στο περιθώριο του «κανονικού κόσμου» της κοινότητας. Τις περισσότερες φορές ήταν αδύνατο να τα συναγωνιστείς σε οτιδήποτε σωματικό. Τα αντιμετωπίζαμε με φόβο αλλά και με κρυφή ζήλεια για την πρόωρη ωρίμανσή τους.

  47. ΚΩΣΤΑΣ said

    29 Έφη, ευχαριστώ! Συμφωνώ με τον Γιάννη, κάνεις ωραίες αναλύσεις πάντα και έχεις ωραίο στυλ. Για δοκίμασε να γράψεις κάτι, μπορεί να ανακαλύψεις άγνωστο ταλέντο μέσα σου! 🙂

    Νίκιπλος και Λάμπρος, επίσης πολύ ωραίοι!

    Ρε συ Λάμπρο, έκανες και παπαδάκι; Τώρα εξηγούνται πολλά πράγματα. Έλεγα κι εγώ, πώς είναι δυνατόν ένας παλιοκομμουνιστής να είναι τόσο καλόψυχος; 😉 🙂 😛

  48. Χρήστος Π. said

    36, 38, 39 Ευχαριστώ πολύ. Αυτό το κοινοτυπία που λέμε συνέχεια εμείςοι αδαείς είναι λάθος…

  49. ΓΤ said

    #48 Γλυκό και αείρροο δαίδαλμα, η γλώσσα δείχνει πάντα πως όσοι απαντούν δεν γεωργούν απαραιτήτως στα χωράφια της δαημοσύνης 🙂

  50. Κι αυτή τη στιγμή, ο Γιάννης ο Παλαβός, στο ραδιόφωνο του δεύτερου!

  51. ΓΤ said

    #50 Ασφαλώς δεν αποτελεί προσβολή εάν ισχυριστούμε ότι θα ακουστούν «παλαβομάρες» 🙂

  52. Να συμπληρώσω επίσης, πως στη Μυτιλήνη (το νησί) λένε πως όσοι είν’ από χωριό που αρχίζει από «Π» είν’ όλοι παλαβοί. Εγώ είμαι από Πλαγιά Πλωμαρίου 🙂

  53. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    34. Γιάννη Κ. πολύ ευχαριστώ για την ενθάρρυνση! (Ποτέ μην πεις ποτέ) 🙂
    Ω! κι ο Κώστας! Ευχαριστώ σας!
    Αέρα στα πανιά μου… 🙂

    40 κυνός τόπος : σκυλόσπιτο 🙂

    46>> παιδιά που μεγάλωναν σε απομακρυσμένους οικισμούς κτηνοτρόφων ή σε απομονωμένα αγροτόσπιτα, που εγκατέλειπαν πρόωρα το σχολείο, που λέγαμε ότι ζουν «με τα πρόβατα».
    Μου θυμίσατε στην φοιτητική εποχή, ένα ζευγάρι φοιτητές από ορεινό χωριό των Τρικάλων που οι συμμαθητές τους στο γυμνάσιο τους έλεγαν «τα παιδιά από τα έλατα». Εγώ τότε δεν είχα δει καλά καλά ακόμη έλατο (δάσος) και μου έμεινε που αυτόματα σκέφτηκα τις περιγραφές «Στα ψηλά Βουνά»!
    Τα είχα τελείως ξεχάσει τα παιδιά από τα έλατα.

    Στα πραγματολογικά του κειμένου:
    -Το βράδυ της Ανάστασης βγαίνει περιφορά ο σταυρός τα εξαφτέρουγα κλπ ή απλώς στη λειτουργία,εντός της εκκλησίας εννοεί;
    -Μανουάλια που λέει ότι επίσης βγαίνουν με το σταυρό, κάτι άλλο θα είναι απ’ τους συνήθεις κηροστάτες ,παλιά δίσκοι με άμμο ,τώρα βαριά μεταλλικά χρυσόχρωμα πολυώροφα κηροπήγια.

  54. ΓΤ said

    #53 Φαντάσου πώς νιώσαμε εμείς οι αθηναιομουτράκλες όταν είδαμε μάνα συμφοιτητή μας στην ορκωμοσία να έχει έρθει με παραδοσιακή φορεσιά και με πλεξουδόμαλλο… Ευτυχώς, αυτή η καλοκάγαθη κυρία δεν πρόσφερε λαθουρόπιτα στον Κύριον Πρύτανι…

  55. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    50.Τί ωραία σύμπτωση! κι έτσι έμαθα με πολλή χαρά κι ότι οι δύο κυρίες (Νικολακοπούλου-Χριστακάκη) μετακόμισαν στο β΄πρόγραμμα!
    (Άκουγα το Μητσιά στο Ρίαλ ράδιο με Γ.Λιάνη και Νατ. Μουστακλή)

    52. Δηλαδή, άλλος έχει τ΄όνομα κι άλλος τη χάρη; 🙂
    Δε μ΄αρέσουν καθόλου τα λογοπαίγνια με τα ονόματα,(μα καθόλου, εκτός αν βγαίνει όμορφο) αλλά με τσίγκλισε η πάσα 🙂

  56. ΚΩΣΤΑΣ said

    53 –> Στα πραγματολογικά του κειμένου:

    Μα η Ανάσταση εκτός ναού γίνεται, Έφη. Εκεί με τους παπάδες είναι και τα εξαπτέρυγα, σταυροί, ψαλτάδες κλπ. Μανουάλια, κάτι δικεροτρίκερα, αναμμένες λαμπάδες, πιθανολογώ.

  57. ΓιώργοςΜ said

    Καλησπέρα!
    Δυνατή η ιστορία, πιο δυνατές (πιο σύντομες και περιεκτικές) ως ιστορίες οι ιστορίες του Λάμπρου και του Νίκιπλου.
    Το διήγημα όμως πιστεύω πως φιλοδοξεί να είναι κάτι παραπάνω από μια βιωματική ιστορία. Από τα μηνύματα που μπόρεσα να διακρίνω εγώ:
    -Η αιώνια κοκορομαχία των αγοριών, για την ανάδειξη του αρχηγού. Βιολογικά προγραμματισμένη ίσως, ο νικητής παίρνει το τρόπαιο (λίγο αργότερα το κορίτσι).
    -Η ανωτερότητα της καθαρής σκέψης απέναντι στη σκέτη μυϊκή δύναμη.
    -Η -τρομακτική- θέση ισχύος εκείνου που δεν έχει αναστολές και ηθικούς ενδοιασμούς για να πετύχει το στόχο του.
    -Η χαμηλή αξία της ανθρώπινης ζωής για τον σκληραγωγημένο και περιθωριοποιημένο.

    Τώρα που τα βλέπω και γραμμένα, και του Νίκιπλου η ιστορία τα έχει όλα αυτά, και είναι και πιο σύντομη… 🙂

  58. ΓιώργοςΜ said

    κουλουριάστηκε σαν σκουλήκι μόλις σηκώσεις πέτρα.

    Αυτή η φράση με ξένισε κάπως, κι εξακολουθεί να μου φαίνεται λάθος. Το σκουλήκι δεν κουλουριάζεται όταν σηκώσεις μια οποιαδήποτε πέτρα, κουλουριάζεται ίσως αν σηκώσεις την πέτρα του (= αυτή κάτω από την οποία βρίσκεται). Θα ήταν πολύ ωραίο σχήμα λόγου αν λειτουργούσε άμεσα, αλλά αυτο το φρενάρισμα στο ρυθμό για να δεις τι θέλει να πει ο ποιητής, το χαλάει κτγμ.

  59. mitsos said

    Πολύ ωραίος ο Παλαβός
    Αν και εγώ ατοιχείωτος με τα της εκκλησιάς …Ένα μεγάλο μπράβο είναι το λιγότερο …
    Ευχαριστούμε
    ΤΩΡΑ το ακούω και στο Δεύτερο … τυχαίο ;

  60. mitsos said

    Συγνώμη είχε ήδη ανακοινωθεί.
    Δεν είχα δει το σχόλιο 50 που ενημέρωνε πως ο συγγραφέας διάβαζε έργα του στο δεύτερο.

  61. mitsos said

    Άφησε τα εγκόσμια και ο Πότης Στρατίκης

    https://tvxs.gr/news/ellada/efyge-o-mikros-serifis-potis-stratikis

  62. sarant said

    Επανήλθα από το Πασάου και ευχαριστώ για τα νεότερα σχόλια. Χάρηκα τις αφηγήσεις από Λάμπρο και Νίκιπλο που έδωσε έναυσμα το διήγημα.

    Χρήστο Π., δεν θυμάμαι τι είχα πει προ αμνημονεύτων αλλά μάλλον «κοινοτοπία» θα είχα πει. Πάντως και ο Βάρναλης στα χρονογραφήματά του γράφει «κοινοτΥπίες».

  63. Georgios Bartzoudis said

    8, Δύτης των νιπτήρων said: «…Το ανέκδοτο με τα σκουλήκια το ξέρουμε στη Μακεδονία»;

    # Όχι, δεν το ξέρουμε! Εσύ όμως, που κάνεις βουτιές σε νιπτήρες, θα έχεις πολλά πάρε-δώσε με σκουλήκια και με τα ανέκδοτά τους. Είμαστε όλα …σκουληκοαυτιά!

  64. Ευχαρίστως να το γράψω μιας και είμαι ευγενικός άνθρωπος, αλλά βαριέμαι λίγο οπότε παραπέμπω στο γκουγκλ που είναι φίλος ολονών μας: https://www.google.com/search?q=%CE%A4%CE%BF%CF%84%CF%8C%CF%82+%CE%AD%CE%BA%CE%B8%CE%B5%CF%83%CE%B7+%CF%83%CE%BA%CE%BF%CF%85%CE%BB%CE%AE%CE%BA%CE%B9%CE%B1&ie=utf-8&oe=utf-8&client=firefox-b-e

  65. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    59. Νωρίτερα διάβασε ακόμη δύο διηγήματα από την εν θέματι συλλογή «Το παιδί».
    Διάβασε τα «Μεγάλος» και «η Πένσα «. Μάλλον πρέπει να διάβασε και τρίτο, κάτι με Άγιο ήταν, αλλά το έχασα λόγω τηλεφωνήματος. Επικύρωσε ότι είναι πολύ καλός. Επίσης ότι ,ναι, η γραφή του είναι μ’ έναν τρόπο κινηματογραφική.

    58. Εμένα η αναφορά στη στάση σκουλήκι περισσότερο αισθητικά με τσίμπησε μια στιγμή λόγω κακοσημίας της λέξης και του συσχετισμού με το παιδί (συγγνώμη,καμιά σχέση με την ομάδα 🙂 ) . Αλλιώς, την εικόνα αυτού ζωύφιου που κουλουριάζεται όταν σηκώσεις την πέτρα, αυτήν σχημάτισα για τον πεσμένο πιτσιρικά(στάση εμβρύου που λέμε, τρομαγμένου όμως!).
    «κουλουριάστηκε σαν σκουλήκι μόλις σηκώσεις πέτρα» δίχως άρθρα όπως είναι, νομίζω στέκει και πάει ο νους στο κάθε σκουλήκι όταν σηκώσεις την πέτρα που είναι από κάτω. Έτσι κι αλλιώς είναι τυφλό, όχι; ! 🙂
    Κάτι άλλο σχετικοάσχετο θυμήθηκα, που έκρυβε ο γιος μου 3-4 χρονών στην πλάτη του το πλαστικό όπλο του μην το δει το σαμιαμίθι στο χαγιάτι του χωριού και φοβηθεί.

  66. 64 🙂 Έτσι 🙂

    (κι εγώ δεν τόξερα – θυμόμουν τ’ ανέκδοτο αλλά τώρα που το είδα στην παραπομπή, ε, ναι!)

  67. # 19

    Απλά οι δερμάτινες μπότες είναι ακριβές και σ’ αυτές τις ηλικίες δυσεύρετες εν΄ω η τζιν…ζακέττα κοινότατη και φτηνή, δεν ξεχωρίζει κάποιον για να αναφερθεί.

    # 29

    Εφη ευχαριστώ αλλά τώρα το είδα

    # 28

    Νίκιπλε μια που εδώ λεξιλογούμε το διήγημα προϋποθέτει κάποιον που διηγείται, όχι να γράφει. Γι αυτό και ενθουσιάζουν τα γραφόμενα του Λάμπρου και το δικό σου και όχι του Παλαβού. Τον εκδότη όμως τον ενδιαφέρει να πουλάει κι όχι τι είναι γραμμένο, τα βλέπεις με τον Ντάνο και άλλους «αστέρες» της αναγνωρισιμότητας ή των προσόντων και σαν τέτοιο είναι η φοίτηση στις σχολές. αποό την άλλη πιστεύω πως μαθαίνεις τόσα όσο και ένας φοιτητής της Βιομηχανικής, όχι για να γράψει αλλά για να γίνει…βιομήχανος !!

  68. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    67 Τζη για το λεύκωμα «ο ΠΑΟΚ του ΄70» του Κ.Αποστολίδη λέγανε και διανθίζανε τη συζήτηση με ιστορίες για τους παλιούς ποδοσφαιριστές κλπ καθώς και με σχετικά τραγούδια.

    Στο μεταξύ, από την παρουσία του Γιάννη Παλαβού στο Β΄πρόγραμμα στην εκπομπή της Λίνας Νικολακοπούλου και Αλεξάνδρας Χριστακάκη μάθαμε ότι όχι μόνο ντυνόταν παπαδάκι ο ίδιος αλλά και για δύο ή τρία χρόνια ο δάσκαλός τους στο δημοτικό ήταν παπάς!

  69. ΜΙΚ_ΙΟΣ said

    Προς πάντα ενδιαφερόμενο για… σκουλήκια: Γιατί πάτε μακριά, βρε παιδιά;

    https://sarantakos.wordpress.com/2018/11/15/worm/

  70. sarant said

    68 Α, έχει πάει στο Δεύτερο αυτή η εκπομπή;

  71. Ιωάννα said

    1) Ως βυζαντινολόγος, δεν έχω πολύ καλή επαφή με τη Σύγχρονη Ελληνική Ιστορία. Ήθελα, λοιπόν, να ρωτήσω τον ειδήμονα κ. Σαραντάκο: Αληθεύει αυτό που γράφει σήμερα στο Liberal ο νεοφιλελές κονδυλοφόρος Σάκης Μουμτζής ότι η λέξη «κατσαπλιάς» είναι δημιούργημα του Νίκου Ζαχαριάδη, όταν το 1945 κατηγόρησε τον ΕΛΑΣ ότι είχε κατσαπλιάδικη νοοτροπία;

    Ο Διονύσης Χαριτόπουλος στο «Αρχηγός των Ατάκτων» γράφει 4-5 φορές ότι η κατηγορία εναντίον του ΕΛΑΣ και του Αρχηγού του, Άρη Βελουχιώτη, είχε πρωτοεκτοξευθεί από τον συναρχηγό του ΚΚΕ επί Κατοχής, Γιάννη Ιωαννίδη.

    Κοντολογίς: Γιατί ο κ. Σαραντάκος, στα 10 χρόνια λειτουργίας του Ιστολογίου του δεν έχει ανεβάσει άρθρο για τη λέξη «κατσαπλιάς», ενώ έχει ανεβάσει για τη λέξη «πλιάτσικο»; Μήπως γιατί δεν θέλει να μάθουν οι αναγνώστες του ότι η λέξη «κατσαπλιάς» είναι δημιούργημα της Ηγεσίας του ΚΚΕ εναντίον του ΕΛΑΣ και του Άρη Βελουχιώτη;

    2) Στη σημερινή κυριακάτικη «Καθημερινή», ο γηραιός Κύπριος δημοσκόπος Ανδρέας Δρυμιώτης επαναλαμβάνει ένα πολύ γνωστό απόφευγμα που το Διαδίκτυο αποδίδει στον Αλκιβιάδη. Γράφει επί λέξει ο κ. Δρυμιώτης: «Για έναν Πρωθυπουργό δεν συνάδει με «το κυβερνάν εστί προβλέπειν» του Αλκιβιάδη.»

    ΡΩΤΑΩ τον κ. Σαραντάκο: Πού το λέει αυτό ο Αλκιβιάδης, κύριε Νίκο μου, και δεν τόχουμε πάρει χαμπάρι εμείς οι κοινοί θνητοί; Κι αν όντως δεν το λέει πουθενά, γιατί επί 10 χρόνια δεν έχετε ανεβάσει σχετικό άρθρο αποδόμησης του (πολύ διαδεδομένου στο Διαδίκτυο, το έχει μέχρι και η Wikipedia!..) εν λόγω αποφεύγματος του Αλκιβιάδη;
    Κι ακόμα: Τώρα που μάθατε για την γκάφα του πολυδιαφημισμένου Κύπριου δημοσκόπου, θα τολμήσετε να την περιλάβετε το Σάββατο στα μεζεδάκια, ή και πάλι θα σιωπήσετε, επειδή η χρησιμοποίηση του Αλκιβιάδειου αποφεύγματος από τον κ. Δρυμιώτη διεπράχθη στην αγαπημένη σας «Καθημερινή»;

    3) Στο ίδιο φύλλο της κυριακάτικης «Καθημερινής», ο κύρ Τάκης Θεοδωρόπουλος στο άρθρο του με τίτλο «Ο Ελευθέριος Βενιζέλος και ο Θουκυδίδης», διαπράττει δύο γκάφες: α) Γράφει πως ο Βενιζέλος μετέφρασε τον Θουκυδίδη κατά την διάρκεια της αυτοεξορίας του στο Παρίσι, ενώ είναι πανθομολογούμενο ότι το έκανε κατά την διάρκεια της παραμονής του στις ΗΠΑ (το αποκαλύπτει ο ίδιος ο Βενιζέλος στον πρόλογο της μεταφράσεως)
    β) Στο ίδιο άρθρο, ο κύρ Τάκης γράφει επί λέξει: «Η απόδοση του Θουκυδίδη από τον Βενιζέλο είναι ένα από τα λογοτεχνικά μνημεία της σύγχρονης Ελλάδας.»

    ΡΩΤΑΩ τον κ. Σαραντάκο: Εσείς πού έχετε καταλήξει, αγαπητέ κύριε Νίκο; Είναι όντως λογοτεχνικό μνημείο η μετάφραση του Θουκυδίδη από τον Ελ. Βενιζέλο, ή πρόκειται για κάκιστη μετάφραση γεμάτη λάθη, όπως λένε όλοι οι κλασικιστές;

  72. Γιάννης Κουβάτσος said

    Ψάχνε καλύτερα, ρε Βατμανάκο:
    https://www.google.com/url?sa=t&source=web&rct=j&url=https://sarantakos.wordpress.com/tag/%25CE%25BA%25CE%25B1%25CF%2584%25CF%2583%25CE%25B1%25CF%2580%25CE%25BB%25CE%25B9%25CE%25AC%25CF%2582/&ved=2ahUKEwj8qrDipN3iAhUNbFAKHeuwCzkQFjAGegQIBxAB&usg=AOvVaw053bMNrF4Mfd9dUk0-6CGE

  73. ݂Μανούσος said

    24.
    Συμφωνώ με το λεχθέν:
    Λείπει το εύρημα που θα του δώσει κάποια ιδιαιτερότητα και το να αφηγηθείς απλώς ένα περιστατικό είναι το πιο δύσκολο πράγμα, θέλει μεγάλη μαστοριά για να μην ξεπέσει στην κοινοτοπία και στην τετριμμένη αφήγηση, για να μην πει ο αναγνώστης «σιγά το πράγμα, σου σκαρώνω ένα παρόμοιο ό,τι ώρα θες».

    Προσωπικά βρίσκω το συμβάν μη ρεαλιστικό, για πολλούς λόγους: η χρονική στιγμή, η μικρή κοιωνία του χωριού, το γεγονός που ξεσπά ως καταιγίδα σε ανέφελο ουρανό, η υπερβολή της συμπλοκής, η αδιαφορία για το σπασμένο τζάμι του νάρθηκα (και μόνο αυτό θα έπρεπε να είχε διακόψει την όποια συμπλοκή λόγω πανικού και να ξεκαθαρίσει το τοπίο χωρίς πολλά πολλά).
    Δεν εννοώ ότι τέτοια δεν συμβαίνουν (μικρός Άλεξ), αλλά δεν περνάνε απαρατήρητα επ’ ουδενί ούτε παλαιότερα, ούτε τώρα, ούτε στις βόρειες ούτε στις νότιες επαρχίες της χώρας.
    Αν μία στο εκατομμύριο…τί να πω, αλλά ηθογραφία δεν το λες τότε.

  74. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    70. Ναι. Χάρη στο Γιάννη Μαλλιαρό (σχ. 50) που μας είπε για την παρουσία του συγγραφέα στο Δεύτερο, το μάθαμε κι έτσι το «Με τα πόδια μέχρι την αλήθεια» κάθε Κυριακή απόγευμα από τις 18:00 – 20:00
    https://webradio.ert.gr/deytero-programma/me-ta-podia-mechri-tin-alithia-kyriaki-17-fevrouariou-2019-o-stavros-zouboulakis-sto-deftero-programma-tis-ellinikis-radiofonias/

  75. sarant said

    Eυχαριστω για τα νεότερα!

  76. Ιωάννα said

    72: Ευχαριστώ θερμά, κύριε Γιάννη, μού διέφυγε η ανάρτηση. Ωστόσο, όπως βλέπετε κι εσείς, ο κ. Σαραντάκος αφήνει να εννοηθεί ότι η πρώτη εμφάνιση της λέξης «κατσαπλιάς» έγινε απο τον Μυριβήλη, ενώ είναι αποδεδειγμένο ότι καταγράφεται στον «Ριζοσπάστη» ήδη από το 1945 (δεν έχω βρεί τα σχετικά φύλλα, αλλά αυτό αφήνει να εννοηθεί ο Χαριτόπουλος στον «Αρχηγό των Ατάκτων»).

    ΝΙΚΟΣ ΣΑΡΑΝΤΑΚΟΣ (10 Απριλίου 2014): «Ο κατσαπλιάς, λοιπόν, κανονικά είναι ο κλέφτης, που κάνει πλιάτσικο, αλλά κυρίως είναι μειωτικός χαρακτηρισμός που χρησιμοποιήθηκε για τους αντάρτες του Δημοκρατικού Στρατού κατά τον Εμφύλιο. (Κατά τον ορισμό του Στρ. Μυριβήλη: «Τι είναι ο κατσαπλιάς; Είναι αυτό το ον το άθλιο και άπατρι, το βρωμερό, το αιμοβόρο, το χωρίς συνείδηση και ανθρωπιά δίπουν, που χτυπά όταν σε βρει άοπλον και το βάζει στα πόδια»). Θ.Στη νεότερη χρήση, βέβαια, η λέξη σπάνια χρησιμοποιείται με την εμφυλιοπολεμική σημασία. Εικάζω ότι ο κ. Θ. τη χρησιμοποίησε σαν ασαφή μειωτικό χαρακτηρισμό, αλλά και πάλι με ενοχλεί το γεγονός ότι διάλεξε να χρησιμοποιήσει έναν διχαστικό χαρακτηρισμό, μια λέξη ιστορικά φορτισμένη, γεμάτη μίσος….»

    Συνεπώς, είναι ανάγκη να αναθεωρήσει ΑΜΕΣΑ ο κ. Σαραντάκος την ανάρτησή του για τη λέξη «κατσαπλιάς». Η λέξη γεννήθηκε από την ηγεσία του ΚΚΕ εναντίον του ΕΛΑΣ και του Άρη Βελουχιώτη. Οι μοναρχοφασίστες απλώς την υιοθέτησαν

  77. Εχει γράψει ο σχετικά νεαρός Γ.Τ. για τις γάτες που δίνουν πόδι να κρατάς… Ο Γ.Τ. και καλά μιλά και πολλά έχει να μάθει σκεπτόμουνα την ώρα που για πολλοστή φορά η γάτα μου η Κλάρα, μου έδινε την ουρά της ( για τους άσχετους από γατοσυνήθειες το φιλί της γάτας είναι το τύλιγμα της ουράς στο πόδι του ανθρώπου )

  78. Σαρδανάπαλος said

    Το σουξέ της χρονιάς, 1η παρουσίαση από το Ιστολόγιο. Ο γνωστός Χανιώτης τραγουδιστής της «Εντελέχειας», Δημήτρης (Μήτσος) Μητσοτάκης, απειλεί τον Κούλη ότι θ’ αλλάξει επίθετο, άμα κερδίσει η Ν.Δ. τις Εκλογές της 7ης Ιουλίου

    ΣΤΙΧΟΙ ΤΡΑΓΟΥΔΙΟΥ

    «Κούλη θ’ αλλάξω επίθετο
    Κούλη θ’ αλλάξω χώρα
    αν θα γενείς πρωθυπουργός,
    θα μπώ σε νεκροφόρα…

    Θα τη γεμίσω φαγητά
    με τσικουδιές μπουκάλια
    και θ’ ανεβώ στον Ομαλό
    κι εκεί θα γίνω χάλια…

    …και θ’ ανεβώ στον Ομαλό
    στην στράτα των Μουσούρων
    και θα ξεχάσω τα φιλιά
    και την οσμή των πούρων

    (Refrain)

    Κούλη θ’ αλλάξω επίθετο
    Κούλη θ’ αλλάξω χώρα
    αν θα γενείς πρωθυπουργός,
    Κούλη θα πάρω φόρα…

    θα πάρω το ντουφέκι μου
    και δίστιχα που καίνε
    θ’ αφήσω τα εγκόσμια
    Μήτσο δεν θα με λένε…

    …και θα την κάνω στην σπηλιά
    κι εκεί θα τρώω φύκια
    θάχω τ’ αστέρια ουρανό
    για στρώμα τα χαλίκια

    (Refrain)

    Κούλη θ’ αλλάξω επίθετο
    Κούλη θ’ αλλάξω χώρα
    αν θα γενείς πρωθυπουργός,
    φεύγω για την Ανδόρρα…»

  79. Γιάννης Ιατρού said

    77: gpointofview
    …για τους άσχετους από γατοσυνήθειες 🙂 🙂

  80. leonicos said

    Ως διήγημα δεν θα το πω συνταρακτικό. Αλλά έχει τη θέση του.

    Αυτό τα απλώς αφηγημετο-βιογραφικά με αλάτι και πιπέρι, είναι λογοτεχνία της πλήξης.

    Βαριέμαι, ας γραψω κάτι να εράσει η ώρα… εκείνο το επεισόδιο…..

    Αλλά βραβελυονται κι εφτιξαν »ρεύμα»

  81. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    79.Γιάννη, ξέρει ο Τζη! 🙂 Τώρα τάισα το γατόκοσμο από τον οποίο η μία ειδικά κάνει πάντα τ΄αδύνατα δυνατά να τριφτεί έστω με την ουρά πάνω μου.Τη φυσάω ν΄απομακρίνεται γιατί μου σκουντάει το χέρι κι αδειάζει η τροφή έξω από τα κουπάκια τους. Κάθε φορά αυτή η δουλειά γίνεται. Ύστερα επειδή αυτές είναι ελεύθερες δε θέλω να τρίβονται πάνω στη πυτζάμα μου.
    Καλημέρα κι όλα καλά!

  82. Georgios Bartzoudis said

    64, Δύτης των νιπτήρων said…., 66, Γιάννης Μαλλιαρός said….

    # Βρίσκω πολύ-πολύ δικαιολογημένη τη ….σκωληκολογία του Τοτού: Μου λένε ότι η σοφή δασκάλα του έγραφε κάθε πρωί στον μαυροπίνακα, «Τα σκουλήκια έχουν τη δική τους ιστορία»!

  83. sarant said

    76 «κυρίως»!

    Ο Κοτζιούλας, απαντώντας στον Μυριβήλη, λέει «κατσαπλιάδες έλεγε ο λαός στην Κατοχή τους ΕΔΕΣίτες» (παραθέτω από μνήμης)

  84. # 79

    Ελα βρε Γιάννη, κάθε σπιτίσιο γατομωρό που δεν έχει την μάνα του το κάνει αυτό, το τραβάει η μυρουδιά του ιδρώτα που του την θυμίζει. Η υψωμένη ουρά δείχνει φιλική διάθεση αλλά όπως έγραψα η ένδειξη φιλίας είναι να την τυλίγει γύρω από τα πόδια σου χωρίς λόγο (όπως κάνει πονηρά όταν βαστάς την τροφή και περιμένει να της δώσεις) και η απόλυτη αγάπη όταν σ’ αφήνει να της πιάνεις ελαφρά την ουρά. Ενα μικρό γατάκι δεν θα το κάνει ποτέ παρά μόνο κοιμισμένο. Φυσικά μιλάμε για μακρύτριχες γάτες, οι άλλες τι ουρά να έχουν ;
    Υπάρχουν ουρές και ουρές…

  85. Γιάννης Ιατρού said

    81: Ναι, ναι.
    Χαίρομαι 🙂

  86. Γιάννης Ιατρού said

    84: Καλημέρα Γιώργο,

    ρε συ, αυτή δεν είναι ουρά, ξεσκονιστήρι είναι 🙂

  87. # 86

    Καλημέρα Γιάννη

    Εβλεπα χθές την Πορτογαλλία του Φερνάντο Σάντος να σηκώνει μετά το ευρωπαϊκό και το Κύπελλο εθνών και μελαγχολούσα καθώς θυμόμουνα πως τον έδιωξε η εγκληματική οργάνωση μετά το μουντιάλ της Βραζιλίας για να καταλήξουμε περίγελως της ποδοσφαιρικής Ευρώπης με προπονητές τον Τσάνα και τον Αναναστασιάδη. Βέβαια αυτοί βάζουν να παίξουν οι παίκτες λιμανίσιων συμφερόντων γιατί με τις συμμετοχές στην εθνική ανεβαίνει το κασέ τους κι έτσι βλέπουμε Βαλεριάνο, Σιώπη, Μπουχαλάκη και τους λοιπούς συγγενείς ενώ ο Σάντος έβαζε όσους του κάνανεχωρίς να κοιτάζει συμφέροντα. Και το αποκορύφωμα του θράσους ο φιλικός τους τύπος κατηγορεί την εξυγίανση για τα χάλια της εθνικής !! Αυτά γίνονται όταν τέσσερα χρόνια ελάχιστα έγιναν από ΣύΡιζΑ για την κάθαρση του ποδοσφαίρου, το απόστημα έσπασε αλλά δεν το καθάρισαν και ξαναγέμισε με πύον. Η πολιτική του Βασιλειάδη αυτά κατάφερε.

  88. Theo said

    @77, κα:
    Ναι, η σηκωμένη ουρά της γάτας είναι ένδειξη φιλίας.
    Επίσης, όταν οι γάτες μου θέλουν να μου δείξουν φιλικά αισθήματα και να τις χαϊδέψω, μου δείχνουν την κοιλιά τους· μένουν ανυπεράσπιστες, με εμπιστεύονται δηλαδή.

    Στις πολύ τρυφερές στιγμές όμως, έρχονται και κολλούν τη μύτη τους στη δική μου. Αυτό είναι το φιλί της γάτας. 🙂

  89. # 88

    Το μύτη με μύτη είναι χαιρετισμός, η καλημέρα τους και όταν ξαπλώνουν ανάσκελα (θέση άμυνας για τα ζώα γενικώς) είναι γιατί θέλουν να παίξουν όπως έκαναν με την μάνα τους, το κάνω συχνά με την γάτα μου, κατεβάζω το μανίκι στο χέρι-γιατί οι γάτες πιάνουν με δόντια και νύχια και γω δεν έχω γούνα για προστασία- και του δίνουμε και καταλαβαίνει. Είναι η γυμναστική της- δοκίμασέ το.

  90. Theo said

    @87:
    Ο Αναστασιάδης έχει τις εμμονές του, δεν αντιλέγω, όμως είναι ακέραιος (δεν κάνει χατήρια σε κανένα παράγοντα, απλώς μπορεί να έχει «αδυναμία» σε κάποιους παίχτες) και σφόδρα αντιολυμπιακός, άρα δεν εξυπηρετεί συνειδητά λιμανίσια συμφέροντα. Το ξέρω από φίλους του.

    @89:
    Ίσως να τα ξέρεις καλύτερα. Κι εγώ παίζω με τις γάτες που ξαπλώνουν ανάσκελα γαργαλώντας την κοιλιά τους. Τα μικρά με γρατσουνάνε λίγο. Όταν μεγαλώσουν όμως, μαζεύουν τα νύχια τους.

  91. ΓΤ said

    @88-89 Να μην ξεχάσουμε και τη γλυκιά «κουτουλιά»-ώθηση 🙂 Θερμαστρούλα στην κοιλιά μου, τον χειμώνα ερχόταν η νιτσαπούτα κάτω από την κουβέρτα και, προτού ανέβουμε στο άδολο τρένο του Μορφέα, συγκουρνιάζαμε.

  92. Γιάννης Κουβάτσος said

    Να βάζει παίκτες λιμανίσιων συμφερόντων, αλλά να τους βάζει στη σωστή θέση. Δεν μπορεί να χαραμίζει τον καλύτερο Έλληνα επιτελικό μέσο Φουρτούνη στην κορυφή της επίθεσης και να αφήνει έξω τον πρώτο σκόρερ της σουπερλίγδας Κουλούρη. Αν του υπαγόρευσε κατ’ όναρ τη σύνθεση και τις θέσεις των παικτών η Παναγιά, του έκανε χοντρή πλάκα.

  93. # 90

    Κοίταξε η προσωπική μου άποψη είναι πως είναι από μικρός μπλεγμένος σε παιχνίδια με όσους λυμαίνονται το ποδόσφαιρο, από ποδοσφαιριστής ακόμα ,την εποχή που πέρασε από τον ΠΑΟ. Τα κυκλώματα αυτά δεν έχουν οπαδικές προτιμήσεις απολώς ταυτίζονται εποχιακά με τα συμφέροντα μεγάλης ομάδας (ή και της εθνικής ακόμα). Φυσικά δεν περιμένω να στο πούνε οι φίλοι του αλλά είναι τόσες οι (χοντρές) συμπτώσεις στα έργα του που δεν καταπίνονται εύκολα. Το 2004 προπονούσε ΠΑΟΚ και 4-5 αγωνιστικές πριν το τέλος βρέθηκε 6 βαθμούς πίσω από ΠΑΟ και 3 από ΟΣΦΠ, με τον ΠΑΟ να έχει ΠΑΟΚ στην Τούμπα και ΟΣΦΠ στην Λεωφόρο δλδ μέχρι πρωτάθλημα διεκδικούσε αλλά κυρίως εκείνη την εποχή οι δυο πρώτοι έπαιζαν κατ’ αυθείαν ομίλους και ο τρίτος προκριματικά τσουλου. Πριν από το ματς με τον ΠΑΟ ο ΠΑΟΚ έπαιζε με Ηρακλή που ερχότανε από συνεχείς ήττες και συνέχισε με ήττες αφού νίκησε τον ΠΑΟΚ 3-0. Λεπτομέρεια ο Αναστασιάδης είχε δουλέψει στον Ηρακλή και θεωρητικά ήξερε την δυναμικότητα. Με 9 βαθμούς πλέον διαφορά ο ΠΑΟΚ δεν διεκδικούσε πλέον πρωτάθλημα αλλά με την ευγενική προσφορά του Βόκολου ηττήθηκε 1-2 στο τέλος οπότε τελείωσε και το κυνήγι της δεύτερης θέσης. Ο τότε πρόεδρος Μπατατούδης είπε στον Αναστασιάδη πως διαθέτει 300 000 για μια μεταγραφή εν όψη των προκριματικών του τσουλού όπου μια πρόκριση θα μπορούσε να λύσει το οικονομικό πρόβλημα του ΠΑΟΚ και του ίδιου . Τότε υπήρχε πουλ της χώρας που μοιραζότουσαν όσες ομάδες έπαιζαν τσουλου. Ο Αναστασιαδης δήλωσε πως έχει καλούς παίκτες και δεν θέλει μεταγραφές και πήρε την ομάδα στην Γαλλία (!) για προετοιμασία. Η ομάδα εντελώς απροπόνητη ηττήθηκε στην Τούμπα 1-2 από την ομάδα του Ισραήλ αλλά ο έχων το γενικό πρόσταγμα Αναστασιάδης- με τον Μπατατούδη ήδη υπόδικο για το χρηματιστήριο- φρόντισε να βάλει και τον τιμωρημένο Λουκά στο παιχνίδι ώστε να μηδενισθεί ο ΠΑΟΚ μη τυχόν γίνει καμιά στραβή στο Ισραήλ αν τον έδιωχναν. Κατόπιν την έκανε για Κύπρο 7 χρόνια και γύρισε όταν πολλοί είχαν ξεχάσει και ούτε πρόσεξαν πως δούλευε μόνο σε ομάδες της παράγκας όπως ήταν τα Γιάννινα όταν πήγε ή ο Πλατανιάς όπου «διέπρεψε» νικώντας την ισχυρή Ξάνθη 3-0 εκτός έδρας για να σωθεί -κάτι ανάλογο με τις φετεινες εκτός έδρας νίκες του ΟΦΗ επί ΠΑΟ και Ατρομήτου.
    Είναι δε τόσο αντιολυμπιακός που τον νίκησε με την Λάρισσα και τον ΠΑΟΚ εκτός έδρας οπότε και κονόμησα στο στοίχημα αφού την προηγούμενη ο ΠΑΟΚ του Αναστασιάδη είχε χάσει από τον ΠΑΟ στην Τούμπα και ξέφυγε 5 βαθμούς στην βαθμολογία. Τότε ο μεγάλος προπονητής είπε πως είχε κάνει δυο εσωτερικές μεταγραφές και ζήτησε αυξημένες υποδοχές για τα πουλαίν του Κατσικά και Τσανδιάρη. Δεν τους δώσαν τα λεφτά από την ΠΑΕ- καλά κάνανε-ο ΠΑΟΚ έχανε συνέχεια αφού δεν έκανε προετοιμασία ο Αναστασιάδης για να τους έχει φρέσκους στην αρχή και να ξεκινήσει πρώτος ώστε να ζητήσει αυξήσεις και οι δυο παίκτες κατέβηκαν με μεταγραφή στον ΟΣΦΠ… Τυχαίο ; όσο και το ότι μετά έγιναν γυρολόγοι σε μικρότερες ομάδες.
    Μπορεί κάποιοι να πιστεύουν πως όλα αυτά έγιναν με την βοήθεια της Παναγιάς, εγώ είμαι άθεος και δεν τσιμπάω, θα μπορούσα να σου γράφω μέχρι αύριο για το πως κάνει εντελώς «τυχαία» το ίδιο λάθος όταν χάνει ή πως κάνουν το ίδιο λάθος «τυχαία» οι αντίπαλοί του όταν κερδίζει τα παιχνίδια με «ενδιαφέρον»

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: