Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Έπλενε πιάτα ο Γκέτε;

Posted by sarant στο 12 Ιουνίου, 2019


Τις προάλλες, που είχα πάει ένα μικρό ταξιδάκι, επισκέφτηκα και το Πασάου της Γερμανίας, πολύ κοντά στα συνορα με την Αυστρία και την Τσεχία. Εκεί λοιπόν, καθώς περπατούσα στις όχθες του Δούναβη, είδα την εξής προτομή:

Πιο πέρα υπήρχε μια επεξηγηματική πινακίδα που έλεγε ότι προκειται για την Έμερεντς Μάιερ (Emerenz Meier, 1874-1928), που γεννήθηκε και έζησε εκεί κοντά (αργότερα μετανάστευσαν οικογενειακώς στο Σικάγο) και έγραψε λαϊκά αφηγήματα και ποιήματα, μεταξύ άλλων και το εξής:

Hätte Goethe Suppen schmalzen, Klöße salzen,
Schiller Pfannen waschen müssen,
Heine nähn, was er verrissen, Stuben scheuern, Wanzen morden,
Ach die Herren, alle wären keine großen Dichter worden.

Το μεταφράζω πρόχειρα και στο περίπου:

Αν είχε ο Γκέτε να μαγειρεύει σούπα και να φτιάχνει τα ζυμαρικά
Αν ο Σίλερ είχε να πλύνει τα πιάτα
Αν ο Χάινε έπρεπε να μπαλώνει τα ρούχα του, να καθαρίζει τα δωμάτια, να σκοτώνει τα μαμούνια
Αχ, όλοι αυτοί οι κύριοι δεν θα γίνονταν μεγάλοι ποιητές.

Αυτά τα γράφω τώρα, εκ των υστέρων, που γκούγκλισα και βρήκα το ποίημα. Εκείνη την ώρα, επειδή είχε κόσμο (ήταν ωραία μέρα και είχε βγει όλη η πόλη βόλτα) κι επειδή κι άλλοι ήθελαν να δουν τι γράφει, το διάβασα στα πεταχτά κι έβγαλα μια φωτογραφία την προτομή και άλλη μία την πινακίδα με τις πληροφορίες για να τη μελετήσω με την ησυχία μου. Κι έτσι, καθώς το είχα διαβάσει στα πεταχτά, συγκράτησα το «Αν ο Γκέτε έπλενε τα πιάτα», που το έβαλα και στον τίτλο του σημερινού άρθρου.

Δεν έχει βέβαια διαφορά αν είναι ο Γκέτε ή ο Σίλερ που (θα) έπλενε τα πιάτα. Αυτό που με τόση τόλμη λέει η λαϊκή ποιήτρια, που πρέπει να το έγραψε στις αρχές του 20ού αιώνα, είναι ότι αν οι άντρες είχαν να κάνουν όλες τις δουλειές του νοικοκυριού, που σήμερα τις κάνουν οι γυναίκες, θα είχαν πολύ λιγότερη όρεξη να γράψουν ποιήματα.

Ή να ασχοληθούν με άλλες «πνευματικές» δραστηριότητες. Και διαβάζοντας το ποίημα της Γερμανίδας ποιήτριας, θυμηθηκα ότι πριν από λίγο καιρό o Κοσμάς Κέφαλος είχε ζητήσει τη γνώμη μου στην  «Αυγή» για τις γυναίκες και το σκάκι -γιατί οι γυναίκες σε αυτό το πνευματικό άθλημα υστερούν σε σύγκριση με τους άντρες. Αφού το σκέφτηκα και αφού συζήτησα και με έναν φιλο σκακιστή που τον εμπιστεύομαι, είχα απαντήσει ως εξής:

Είναι καλύτεροι στο σκάκι οι άντρες; Νομίζω ότι οι μελέτες θα έπρεπε να εξετάζουν όχι μόνο το πόσες γυναίκες παίζουν σκάκι και ποια είναι η αξιολόγησή τους, αλλά και πώς εξελίσσονται αυτά τα μεγέθη στον χρόνο. Η εντύπωσή μου είναι ότι, αν κάνουμε σύγκριση με την κατάσταση πριν από 30 χρόνια, σήμερα στην Ελλάδα υπάρχουν πολύ περισσότερες γυναίκες που παίζουν σκάκι και είναι πολύ ισχυρότερες. Επομένως, η υπόθεση της ισότητας δεν έχει καταρριφθεί αλλά απλώς θα χρειαστεί πολύ περισσότερος χρόνος για να αποδειχτεί. Όπως λέει και το άρθρο, ελάχιστα κορίτσια γνωρίζουν το σκάκι από προσχολική ηλικία, διότι το σκάκι θεωρείται κατεξοχήν κατάλληλο για τα αγόρια (είτε επειδή είναι “πνευματικό” παιχνίδι, είτε επειδή είναι “πολεμικό”). Επιπλέον, στην Ελλάδα τουλάχιστον, τα κορίτσια που παίζουν σε σύλλογο γαλουχούνται να παίζουν “γυναικείο σκάκι” (κλειστό, παθητικό στιλ) και όχι “αντρικό” (τολμηρό, δυναμικό στιλ) για λόγους που έχουν να κάνουν με τους διασυλλογικούς αγώνες.

Θυμήθηκα και την Άντζελα Ντέιβις και το βιβλίο της Γυναίκα, φυλή, τάξη, που το έχω πάντα στην καρδιά μου επειδή με αυτό το βιβλίο έκανα το ντεμπούτο μου ως επαγγελματίας μεταφραστής πριν από πολλά πολλά χρόνια (κοντεύουν σαράντα). Δεν το μετέφρασα εγώ αλλά έκανα θεώρηση της μετάφρασης. Πρόσφατα, η κόρη μου μού έδειξε μιαν επανέκδοση του κλασικού αυτού βιβλίου από μια φεμινιστική ομάδα: έχουν πάρει την παλιά εκείνη μετάφραση της Συγχρονης Εποχής και την έχουν διορθώσει σε κάποια σημεία -κάποιες φορές βελτιώνουν πράγματι το κείμενο. Η Ντέιβις λοιπόν φαντάζεται τις δουλειές του νοικοκυριού να τις κάνουν συνεργεία επαγγελματιών. (Η αγγλική γλώσσα δεν έχει γραμματικό γένος, οπότε δεν προέκυπτε από το κείμενο αν οι εν λόγω επαγγελματίες θα ήταν άντρες ή γυναίκες. Αλλά και η ελληνική διατύπωση δεν προσδιορίζει γένος).

Πάντως, παρόλο που δεν το θυμόμουν με ακρίβεια απέξω, το τετράστιχο της κ. Μάιερ δεν σταμάτησα να το σκέφτομαι εκείνη τη μέρα, ενώ συνέχιζα τη βόλτα μου. Πέρασα τον Δούναβη από τη γέφυρα που βλέπετε αριστερά στη φωτογραφία και μετά, από σκαλάκια και μονοπατακια που δεν φαίνονται, ανέβηκα σε εκείνο το άσπρο φρούριο που βλέπετε να δεσπόζει -λέγεται Veste Oberhaus. Και καθώς ανέβαινα, σκέφτηκα πως θα είχε γούστο να μεταφέρναμε το ποίημα στα ελληνικά, αλλά βέβαια με Έλληνες ποιητές.

Οπότε, σκάρωσα το εξής, εμπνευσμένο από το ποίημα της Έμερεντς Μάιερ και σε συνδυασμό με τις σκέψεις για το σκάκι.

Αν έβαζε μπουγάδα ο Ελύτης
κι έπειτα είχε να τη σιδερώσει,
αν ο Σεφέρης σφουγγάριζε το σπίτι
και τα κρεβάτια έπρεπε ύστερα να στρώσει,
άμα μαγείρευε για πέντε ο Καβάφης
ποιήματα ποιος θα καθότανε να γράφει;

Αν έκανε φασίνα ο Βενέζης
κι ο Βάρναλης αν έπλενε τα πιάτα,
αν ο Βρεττάκος έστρωνε τραπέζι
και ο Σικελιανός αν έκοβε σαλάτα,
και αν ο Ρίτσος έπλενε τους τοίχους
λες να’χε όρεξη μετά να γράψει στίχους;

Κι εσείς που στίχους δεν έχετε γράψει
και στο γραφείο μοναχά δουλεύετε
κάποιες γυναίκες έχετε ο καθένας βλάψει
και την απλήρωτη δουλειά τους κλέβετε.
Και άμα λάχει, το φιλοσοφείτε και λιγάκι.
«Είναι χαζές. Να φανταστείς, δεν ξέρουν σκάκι!»

Στην αρχή, την τελευταία στροφή την είχα σε πρώτο πληθυντικό, μετά το σκέφτηκα να τραγουδιέται από γυναίκα και το έβαλα σε πληθυντικό. Στιχουργική αδεία, έβαλα τον Βενέζη να γράφει ποιήματα. Εννοείται ότι τα ονόματα τα διάλεξα στην τύχη (ή για τη ρίμα), δεν ξέρω αν οι συγκεκριμένοι όντως έκαναν δουλειές του νοικοκυριού, όπως κι η ποιήτρια από το Πασάου μάλλον δεν θα ήξερε με βεβαιότητα αν ο Γκέτε ή ο Σίλερ έπλεναν τα πιάτα!

Advertisements

223 Σχόλια to “Έπλενε πιάτα ο Γκέτε;”

  1. Πάνος με πεζά said

    Χα χα ! Καλημέρα !
    Κι αν καλοκαιρινά κατέβαζε ο Προβελέγγιος,
    πότε θα έμενε η σύζυγός του έγκυος;

  2. Λεύκιππος said

    Και μιλάμε ια μια εποχή που δεν υπήρχαν πλυντήρια. Οπότε καταλαβαίνεις…

  3. Λεύκιππος said

    για μια εποχή

  4. basmag said

    εξαιρετικο! χαχα! εξυπνο! 😊👌

  5. Παναγιώτης Κ. said

    Άδικο έχει η λαϊκή ποιήτρια;

    Ένας άνδρας όταν κάνει δουλειές το σπίτι θεωρεί ότι προσφέρει έργο.
    Οι δουλειές που κάνει η γυναίκα, είναι…τρόπος ζωής. 🙂 😦
    (Κάπως έτσι σκέφτονται οι περισσότεροι άνδρες).

  6. Yiannis KyrYiannis Kyriakides said

    ΚΑΛΗΜΕΡΑ
    Σωστη η ποιητρια
    σωστος κι ο ποιητης, τι τυχη
    Οπως και καποιοι στιχοι
    τα πιατα απλυτα των ποιητων
    στο πλυντηριο πιατών

  7. Yiannis KyrYiannis Kyriakides said

    #5 Μα Παναγιωτη, δυστυχως κάπως έτσι σκέφτονται ΟΛΕΣ οι γυναικες

  8. Aghapi D said

    ΝΟΙΚΟΚΥΡΑ τής Ann Sexton
    (HOUSEWIFE)

    Μερικές γυναίκες παντρεύονται σπίτια.
    Είν’ ένα άλλο είδος δέρματος · έχει καρδιά,
    Στόμα, συκώτι και συσπάσεις εντέρων.
    Οι τοίχοι είναι σταθεροί και ρόδινοι.
    Κοιτάξτε πως κάθεται στα γόνατά της όλη μέρα,
    Καθαρίζοντας με προσήλωση τον εαυτό της.
    Οι άντρες μπαίνουν με τη βία, συρμένοι πίσω
    Σαν τον Ιωνά, μέσα στις σάρκινες μητέρες τους.
    Μια γυναίκα είναι η μάνα της.
    Αυτό είναι το βασικό ζήτημα.

    http://frear.gr/?p=13227

  9. Aghapi D said

    7 Όχι όλες

  10. Παναγιώτης Κ. said

    @7. Ωραία! Εμπλουτίζεται η αρχική πρότασή μου.

  11. Για όσους είχαν διαβάσει κάποτε (ή διαβάζουν ακόμα) Γκυ Ντεμπόρ και καταστασιακούς: είχα πετύχει κάποτε μια κριτική, ενός Αμερικάνου νομίζω, που μισοαστεία μισοσοβαρά έγραφε πως αν ο Γκυ είχε κάνει οικογένεια, ξεσκατίσει μωρά κλπ θα ήταν λιγότερο αιχμηρός στον χαρακτηριστικό μηδενισμό του – ή κάπως έτσι.

  12. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια!

  13. Θεοδόσης Βολκώφ said

    Λαμπρό, λαμπρότατο το άρθρο, γιατί αποτυπώνει (κι αυτό όπως και τόσα άλλα άρθρα του ιστολογίου) ξεκάθαρα μια πραγματικότητα που, σημειωτέον, αποφεύγουμε σχεδόν συστηματικά να τη θίξουμε. Και φυσικά από τη διαπίστωση αυτή, ευρύνοντας την εικόνα, οδηγούμαστε και σε άλλα γενικότερα συμπεράσματα για τις προϋποθέσεις, τις πολύ υλικές, της όποιας καλλιτεχνικής και πνευματικής δημιουργίας. Και πόσο ωραία δένει το τετράστιχο της Μάιερ με τους στίχους του κ. Σαραντάκου.

  14. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    Καρυωτακικό ύφος (..και μάλλον δεν έχεις ομολογήσει μέχρι σήμερα δημοσίως ότι δεν σου είναι καθόλου άγνωστη η στιχουργική! :)). Πετυχημένο, Νίκο!

  15. Steloni said

    τέλειο ❤

  16. Λοζετσινός said

    Καλημέρα
    Πολύ ενδιαφέρον το σημερινό
    Στο βιβλίο ‘Σκάκι και σύγχρονη κοινωνία» του Ηλία Κουρκουνάκη εκδόσεις ΔΕΛΦΙΝΙ θυμάμαι ένα κεφάλαιο που πραγματεύονταν το θέμα σκάκι άντρες-γυναίκες.
    Ο Φίσερ είχε πει πως μπορούσε να κερδίσει την πρωταθλήτρια γυναικών με ίππο λιγότερο. Ο Ταλ όταν το έμαθε είπε πως » ο Φίσερ είναι Φίσερ, αλλά και ο ίππος είναι ίππος
    (γράφω από μνήμης τώρα, κάπου έχω και το βιβλίο

  17. Γιώργος Λυκοτραφίτης said

    @13,

    αγαπητέ Θεοδόση, δεν «αποφεύγουμε σχεδόν συστηματικά να τη θίξουμε» -απλώς, την αφήνουμε να υφέρπει γιατί αυτό (μας) βολεύει.

  18. Πέπε said

    Καλημέρα.

    Δεν κατάλαβα πώς η τελευταία στροφή της (έξοχης!) παράφρασης του Νίκου προκύπτει από το ποίημα της Μάιερ. Χωρίς να θέλω να υπαινιχθώ καμιά ένσταση στην έμφυλη προσέγγιση του ζητήματος, εμένα μου αρκεί η απλή, μονοεπίπεδη ανάγνωση:

    Όποιος/α έχει να τρέξει για τις καθημερινές επίγειες μέριμνες της ζωής, δύσκολα θα βρει τον χρόνο, την άνεση και γενικά τις συνθήκες για να παραγάγει πνευματικό έργο.

    Εμφανίζονται βέβαια και εξαιρέσεις (να πλένουν και τα πιάτα και να γράφουν και στίχους), και δεν έχω καμία αμφιβολία ότι οι γυναικείες εξαιρέσεις θα είναι πολύ περισσότερες από τις αντρικές. Αλλά σε γενικές γραμμές αυτή η ρημάδα η καθημερινή επιβίωση είναι μεγάλο κακό! 🙂

  19. Γιώργος Λυκοτραφίτης said

    Βέβαια, δεν καταλαβαίνω γιατί ασχολούμεθα με το σκάκι και τις γυναίκες, και όχι φερ’ ειπείν με το μπριτζ και τις ίδιες. Δεν υπάρχει εδώ τριγύρω κανένας χριστιανός (έστω και συριζαίος) κάτοχος του αθλήματος, για να μας διαφωτίσει;

  20. Γιάννης Κουβάτσος said

    Ωραίο το ποίημα, Νίκο. Θυμάμαι να λέει η Δημουλά σε μια συνέντευξή της ότι γράφει ποιήματα στην κουζίνα, περιμένοντας να πάρει βράση το φαγητό στην κατσαρόλα (ή κάπως έτσι).😊

  21. ΓιώργοςΜ said

    Καλημέρα, πολύ καλό και το πρωτότυπο και το Νικοκύρειο στιχούργημα!

    Να επισημάνω έναν φαύλο κύκλο: Στα μάτια κάποιων γυναικών, όταν ο άντρας δεν κάνει δουλειές στο σπίτι, είναι φαλοκρατικό γουρούνι· όταν κάνει, είναι χειραγωγήσιμος μαλάκας.

  22. ΣΠ said

    Καλημέρα.

    Πολύ ενδιαφέρον το σημερινό θέμα. Περιμένω με ενδιαφέρον να δω και την έμμετρη συμμετοχή της Λουκρητίας.

  23. nikiplos said

    Καλημέρα μου άρεσε και το θέμα και οι στίχοι του ποιήματος του Νικοκύρη!

    Οι δουλειές του σπιτιού… με πρόσφατη ευκαιρία – για δες συμπτώσεις – την αποζημίωση που επιδίκασε δικαστήριο στον σύζυγο για τα χρόνια που η σύζυγός του έκανε τις δουλειές του σπιτιού.

    Τυχαίνει να γνωρίζω ζευγάρια που οι ρόλοι έχουν αντιστραφεί, χωρίς δυσανασχέτηση κανενός εκ των δύο. Τυχαίνει να γνωρίζω και άλλα που οι ρόλοι δεν έχουν αντιστραφεί, αλλά κανείς εκ των δύο δεν κάνει τις δουλειές και τις κάνουν οι πενθερές.

    Πάντως αν θέλαμε να το δούμε εκ του προχείρου, πλείστοι εκ των μεγάλων ποιητών, ούτε φάμπρικα ούτε μεροκάματο είχαν να κάνουν. Και η ζωή της Μαίρης Παναγιωταρά είναι ακόμη χειρότερη αφού εκτός της εργασίας – δυσεύρετης πλέον – έχει να αντιμετωπίσει και το σπίτι, τα παιδιά, τον σύζυγο κλπ…

    Πάντως πέρα από τις εξιδανικεύσεις αξίζει να δούμε πως η Γυναίκα είναι και η Μητέρα, αυτή πρέπει να έχει τα παιδιά, να τα προπαιδεύσει, να τα βγάλει από τα σπλάχνα της σε μια κοινωνία. Συνήθως λεν η Γυναίκα κρατάει το σπίτι και εν πολλοίς έχουν δίκιο… Ο ρόλος της δηλαδή είναι εξαρχής προκαθορισμένος. Ίσως γιαυτό και πολλές στη Δύση είτε από επιλογή τους είτε από τις συνθήκες δεν τεκνοποιούν.

    Το Ισλάμ από την άλλη εξαπλούμενο ως ακραίο, έχει άλλη άποψη για το ρόλο και τη θέση της γυναίκας… Πολλά οίδε η αλώπηξ, εχίνος δε ένα αλλά μέγα…

  24. sarant said

    18 Η τρίτη στροφή είναι επέκταση, σε συνάρτηση και με όσα έγραψα για το σκάκι.

    19 Ενώ έγραφα το άρθρο σκέφτηκα να αναφερθώ και στο μπριτζ αλλά τελικά έσβησα όσα ξεκίνησα να γράφω. Στο μπριτζ τα πράγματα περιπλέκονται επειδή υπάρχει η έννοια του ζευγαριού, που μπορεί να είναι δυο άντρες ή δυο γυναίκες ή μικτό. Στο Όπεν μπορούν να παίξουν και γυναίκες, αλλά λίγες παίζουν. Παλιότερα, στα πρωταθλήματα Νέων δεν γινόταν διάκριση φύλου αν και τώρα έχει επιβληθεί. Είχε ακουστεί κι ένα σεξιστικό, ότι ο ρόλος των κοριτσιών είναι να βοηθάνε τα αγόρια να εκτονωθούν.

  25. sarant said

    23 Στη σύζυγο επιδίκασε αποζημίωση το δικαστήριο!

  26. τα μυαλά said

    Είναι η ύστερη ρομαντική εποχή στην γερμανική φιλοσοφία. Και ο Μπρεχτ ασχολήθηκε με αυτό το θέμα σε ένα ποίημα του: ποιος κατέκτησε την Περσία. Ο Μέγας Αλέξανδρος, ή ο μάγειρας του λόχου και η πόρνη βοηθός του. Γενικά, τι είναι πολιτισμός.

  27. sarant said

    26 Λες αυτό ή κάποιο άλλο;

    Bertolt Brecht: Ερωτήσεις ενός εργάτη που διαβάζει
    Bertolt Brecht26 Σεπτεμβρίου 20160
    «Ερωτήσεις ενός εργάτη που διαβάζει»

    «Ποιος έχτισε τη Θήβα την εφτάπυλη;
    Στα βιβλία δεν βρίσκεις παρά των βασιλιάδων τα ονόματα.
    Οι βασιλιάδες κουβάλησαν τ’ αγκωνάρια;

    Και τη χιλιοκαταστραμμένη Βαβυλώνα,
    ποιος την ξανάχτισε τόσες φορές; Σε τι χαμόσπιτα
    της Λίμας της χρυσόλαμπρης ζούσαν οι οικοδόμοι;

    Τη νύχτα που το Σινικό τείχος αποτέλειωσαν
    που πήγανε οι χτίστες; Η μεγάλη Ρώμη
    είναι γεμάτη αψίδες θριάμβου. Ποιος τις έστησε; Πάνω σε ποιους
    θριαμβεύσανε οι Καίσαρες; Το Βυζάντιο το χιλιοτραγουδισμένο
    μόνο παλάτια είχε για τους κατοίκους του;

    Ακόμη και στη μυθική Ατλαντίδα,
    τη νύχτα που την ρούφηξε η θάλασσα,
    τ’ αφεντικά βουλιάζοντας, με ουρλιαχτά τους σκλάβους τους καλούσαν.

    Ο νεαρός Αλέξανδρος υπόταξε τις Ινδίες.

    Μοναχός του;
    Ο Καίσαρας νίκησε τους Γαλάτες.
    Δεν είχε ούτε ένα μάγειρα μαζί του;
    Ο Φίλιππος της Ισπανίας έκλαψε όταν η Αρμάδα του
    βυθίστηκε. Δεν έκλαψε, τάχα, άλλος κανένας;
    Ο Μέγας Φρειδερίκος κέρδισε τον Εφτάχρονο τον Πόλεμο.
    Ποιος άλλος τόνε κέρδισε;

    Κάθε σελίδα και μια νίκη.
    Ποιος μαγείρεψε τα νικητήρια συμπόσια;
    Κάθε δέκα χρόνια κι ένας μεγάλος άνδρας.
    Ποιος πλήρωσε τα έξοδα;

    Πόσες και πόσες ιστορίες.
    Πόσες και πόσες απορίες».

  28. Γιωργής said

    Για να κάνεις τέχνη πρέπει να είσαι «τεμπέλης» ή πλούσιος. Αν τα δημιουργήματα σου τύχουν γενικής αποδοχής, παίρνεις τον τίτλο του καλλιτέχνη.
    Αν όχι παραμένεις ακαμάτης τεμπέλης ή στην καλύτερη περίπτωση ονειροπαρμένος.

  29. Το ποίημα το θεωρώ απολίθωμα από την εποχή που δεν υπήρχαν πλυντήρια πιάτων. Είμαι υπέρ του μοιράσματος των εργασιών αλλά οι γυναίκες να πλένουν τα πιάτα και οι άντρες να μαγειρεύουν είναι το σωστό μοίρασμα βάσει ικανοτήτων που αναπτύσσονται με την εξάσκηση. Εξ άλλου γνωρίζω από εσωτερική πληροφόρηση πως μία από τις πιο διάσημες ελληνίδες τηλεμαγείρισσες οφείλει τις περισσότερες πετυχημένες συνταγές της στον μακαρίτη Σκιαθίτη πεθερό της και όχι στο ταλέντο της

  30. Avonidas said

    Καλημέρα.

    Θυμήθηκα το ανέκδοτο με τον αυτοδημιουργητο μεγιστανα, που αν ειχε μαθει να γράφει και να διαβάζει θα ηταν θυρωρός σε μπουρδελο 😉

    αν ο Γκυ είχε κάνει οικογένεια, ξεσκατίσει μωρά κλπ θα ήταν λιγότερο αιχμηρός στον χαρακτηριστικό μηδενισμό του 

    Περισσότερο!

  31. Avonidas said

    Δεν ξερω αν μπορείς να γίνεις μεγαλος ποιητής πλενοντας πιατα, αλλά σιγουρα μπορεις να γινεις μεγάλος φυσικός σερβιροντας καπουτσινο.

  32. ΣΠ said

    Να αναφέρουμε και τα μαθηματικά όπου το ποσοστό των αντρών είναι συντριπτικά μεγαλύτερο. Σε σύνολο 60 βραβευθέντων με το Fields Medal υπάρχει μόνο μία γυναίκα, η εκπληκτική Μαριάμ Μιρζαχανί, που δυστυχώς πέθανε μόλις 40 χρόνων. Και να σκεφτεί κανείς ότι ήταν από το Ιράν, μια χώρα όπου η θέση της γυναίκας είναι ιδιαίτερα μειονεκτική.

  33. Theo said

    @23:
    Πάντως αν θέλαμε να το δούμε εκ του προχείρου, πλείστοι εκ των μεγάλων ποιητών, ούτε φάμπρικα ούτε μεροκάματο είχαν να κάνουν.

    Θυμάμαι πάντως τον Σεφέρη να γράφει κάπου πως όταν τον συνάντησε ένας νέος και του είπε πως ήθελε να αφιερώσει τη ζωή του στην ποίηση χωρίς να έχει άλλη απασχόληση, αυτός του απάντησε πως θα πρέπει να έχει μια δουλειά για να είναι προσγειωμένος (κάπως έτσι).

  34. τα μυαλά said

    #27 αυτό.

  35. Alexis said

    Καλημέρα, ωραίο θέμα.
    Δεν θα βάλω τη «Μαίρη Παναγιωταρά» που είναι ο εύκολος συνειρμός αλλά αυτό:

  36. atheofobos said

    Το ποίημα είναι χαριτωμένο και πρωτότυπο!
    Μόνο που σήμερα όπως εγώ, ειδικός επί του πλυντηρίου των πιάτων και των οικογενειακών ωνίων, κάνουμε ακόμα ένα σωρό δουλειές του σπιτιού και παρ΄όλα αυτά βρίσκουμε τον χρόνο να σχολιάζουμε επί παντός επιστητού, από το πρωί μέχρι το βράδυ εδώ!

  37. B. said

    20: Νομίζω είχα διαβάσει κάπου ένα άρθρο όπου ζητούσαν τη Δημουλά για συνέντευξη και η απάντηση ήταν «Η κυρία Κική πλένει τα πιάτα». Ο Γκέτε πάντως πιθανώς δεν τα έπλενε αυτοπροσώπως, λόγω κοινωνικής θέσης μάλλον παρά φύλου (εικάζω ούτε οι γυναίκες της τάξης του τα έπλεναν).

  38. Alexis said

    #28: Για να κάνεις τέχνη πρέπει να είσαι «τεμπέλης» ή πλούσιος.
    Θεωρώ ότι είναι υπεραπλούστευση αυτό, τουλάχιστον σε ό,τι αφορά την ποίηση, που είναι και το θέμα του άρθρου.
    Πολλοί από τους μεγάλους και αναγνωρισμένους ποιητές μας είχαν «κανονικές» δουλειές και δεν ήταν αργόσχολοι.

    #30: Πες το ανέκδοτο.

  39. B. said

    37: Συγγνώμη, ο Γκαίτε εννοούσα (είμαστε τη σχολής Σαίξπηρ, τραίνο κλπ.).

  40. BLOG_OTI_NANAI said

    Δεν νομίζω να μπορεί να δικαιολογηθεί οποιαδήποτε σκέψη ενάντια στην ισότητα. Η εξέλιξη ανδρών και γυναικών από την αρχή της εμφάνισης του ανθρώπου έως σήμερα επηρεάστηκε σίγουρα από δύο παράγοντες, τη διαφορά της μυικής δύναμης και την τεκνογονία, από τα οποία προκύπτουν κάποιες διαφοροποιήσεις στην στρατηγική ζωής που ίσχυσε επί χιλιάδες χρόνια.

    Από εκεί και πέρα όμως είναι θέμα ίσων ευκαιριών. Όταν χρειάζεσαι 1 ώρα για να πας σε έναν προορισμό, δεν μπορείς να επιστρέψεις σε 5 λεπτά. Χρειάζεται και πάλι μία ώρα. Κατά συνέπεια, δεν μπορεί να κρίνει κάποιος τη γυναίκα αρνητικά, από τη στιγμή που δεν διένυσε τον ίδιο χρόνο και με τις ίδιες ευκαιρίες με τον άντρα, αφού ήταν καταπιεσμένη ως «προστατευόμενη». Μάλιστα, το μικρό διάστημα ελευθερίας της γυναίκας σε σχέση με όσα έχει καταφέρει σε ανδροκρατούμενα πεδία θα πρέπει να μας πείθει για τις ικανότητες της.

    Το ίδιο ακριβώς ισχύει και για άλλες πληθυσμιακές ομάδες που δεν κρίθηκαν σε ένα πεδίο ίσων ευκαιριών, περιβάλλοντος, υλικών αγαθών, ειρήνης και γενικά ιστορικών παραγόντων που ευνοούν την ανάπτυξη του ανθρώπου.

  41. Άραγε, θα υπήρχε «χρυσούς αιών» και Έλληνες φιλόσοφοι δίχως σκλάβους; Ναι μεν «φιλοσοφούμεν μετ’ ευτελείας» αλλά κάποιοι άλλοι δούλευαν για τα προς το ζην.

  42. Avonidas said

    #38. Το ανέκδοτο είναι κλασικό. Εδώ μια εκδοχή από τον Χόρχε Μπουκάι.

  43. Πέπε said

    Κατά τη γνώμη μου το μοίρασμα των ευθυνών μέσα στο σπιτικό δεν πρέπει να γίνεται με άκριτη («ποσοτική» ας πούμε) ισότητα, π.χ. «κάποιος θα πρέπει να μαγειρεύει, ας πούμε εσύ, κάποιος πρέπει να σιδερώνει, ας πούμε τώρα εγώ γιατί είναι η σειρά μου να αναλάβω κάτι», αλλά με βάση τις ικανότητες και τις δυνατότητες.

    Θα μαγειρεύει αυτός που μαγειρεύει καλύτερα, ή αυτός που έχει περισσότερο χρόνο να μαγειρέψει, ή αυτός που απολαμβάνει περισσότερο το μαγείρεμα. Κάποια πράγματα κανείς δεν τα απολαμβάνει, αλλά και πάλι για κάποιον είναι πιο εφικτό ή τέλος πάντων λειτουργικά προτιμότερο να τα κάνει αυτός. Όταν όλα αυτά τα κριτήρια βγάζουν ισοπαλία, τότε ας πάμε και στην ποσοτική ισότητα (πήρα τρεις δουλειές, πάρε κι εσύ άλλες τρεις – ή: εγώ είπαμε μαγειρεύω, δε θα κάνω κι όλα τα υπόλοιπα όμως!).

    Το αποτέλεσμα μιας τέτοιας μοιρασιάς μπορεί να μη φαίνεται ακριβοδίκαιο, αλλά είναι λειτουργικό. Αυτός είναι ο κύριος σκοπός – η ισότητα είναι κι αυτή σκοπός αλλά όχι αφ’ εαυτής.

    Επίσης:

    Ναι, υπάρχουν κάποιες δουλειές που είναι περισσότερο γυναικείες και κάποιες περισσότερο αντρικές. Ακόμη κι αν αυτό δεν οφείλεται στο dna αλλά στο πού έχει ασκηθεί ο καθένας όλη την προηγούμενη ζωή του.

    Σε παλιότερες, πιο συντηρητικές κοινωνίες, όση οικογενειακή δυστυχία κι αν υπήρχε (που πολλοί τη βίωναν χωρίς να τη συνειδητοποιούν καν), υπήρχε μεγαλύτερη σταθερότητα. Πιστεύω ότι ένας λόγος γι’ αυτό ήταν ότι τα πρότυπα (ο άντρας αυτό – η γυναίκα εκείνο, ο πατέρας αυτό – ο γιος εκείνο κλπ.), όσο σφαλερά και ολέθρια κι αν ήταν κάποτε, ήταν βαθιά εμπεδωμένα. Γινόσουν σύζυγος, μάνα, πατέρας, και λίγο-πολύ ήξερες τι έχεις να κάνεις και τι έχεις να υποστείς. Δε βρισκόσουν σε αναζήτηση ρόλου. Σήμερα υπάρχει αφενός η ισχυρή επιβίωση αυτής της παλιότερης κατάστασης, αφετέρου μια ευρεία τάση αναζήτησης ρόλων. Το «πώς θα μποιράσουμε τις δουλειές» είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της αναζήτησης – παλιότερα ήταν λίγο πολύ μοιρασμένες εκ των προτέρων.

    Βέβαια, δεν ήταν κατ’ ανάγκην καλά μοιρασμένες, οπότε ήταν αναγκαίο να φτάσουμε στη σημερινή αναζήτηση. Όμως, ενώ η διερεύνηση των νέων ρόλων συνιστά αναμφισβήτητη πρόδο σε σχέση με τη μοιρολατρική αποδοχή των παλαιών, η μεν οικογενειακή ευτυχία δεν ξέρω αν έχει αυξηθεί, η δε οικογενειακή σταθερότητα σίγουρα έχει μειωθεί.

    Ίσως διανύουμε τη μεταβατική περίοδο, μέχρι να κατασταλάξουμε σε κάποια νέα, καλύτερα (κατ’ ελπίδα) πρότυπα, που να γενικευθούν και να εμπεδωθούν οδηγώντας, τελικά, σε ουσιαστική πρόοδο (περισσότερη οικογ. ευτυχία ΚΑΙ σταθερότητα). Μέχρι να επιτευχθεί αυτό, μερικές γενιές θα θυσιαστούν στον πειραματισμό…

  44. Avonidas said

    #41. Μετ’ ευτελείας φιλοκαλούσαν. Και φιλοσοφούσαν άνευ μαλακίας. 🙂

  45. ΓΤ said

    #20 Είχε δηλώσει ότι έγραφε στην κουζίνα, στις 06:00, πριν πάει στη δουλειά (Τράπεζα της Ελλάδος, απόσπαση στο περιοδικό «Κύκλος», σκέτο κάτεργο…), και τα καταχώνιαζε σε συρτάρι της γιατί δεν ήθελε να τα δει ο Άθως…

  46. jesus said

    αυτός εδώ ο τύπος (από μνήμης γιατί το είδα πριν από αρκετό καιρό), απαντά στο ερώτημα αν οι γυναίκες μπορούν να παίξουν σκάκι καλά όσο οι άντρες (σπόιλερ αλέρτ, ναι)

    είναι βίντεο-απάντηση σε κάποιον απ’ τους αντιδραστικο-ακροδεξιούς του γιουτούμπ.

  47. Avonidas said

    #46. Ήταν κάπως προφανές. Θέλω να πω, δεν παίζουμε σκάκι με τα γεννητικά, έτσι;

  48. sarant said

    Eυχαριστώ πολύ για τα νεότερα σχόλια!

  49. #44, #41 Σχήμα χιαστί!

  50. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    Διαβάστε κι αυτό γιατί η αριστερά μου φαίνεται ότι χάνει λάδια…..

    αγαπητέ κ. Μιχο
    1. Παλαιοτέρα είχαμε υποστηρίξει – και δικαίως- ότι η τέχνη παράγεται -κυρίως- απο τα «κακά» παιδιά της αστικής τάξης και (να προσθέσω) από ορισμένα ευαίσθητα/φευγάτα/πονεμένα άτομα άλλων τάξεων της αρμοδιότητας του κ. Σπάστηκα (με την δεύτερη του ιδιότητα) που ασχολούνται επιμόνως με την γραφή για προσωπικούς/θεραπευτικούς σκοπούς .

    2. Εφόσον τέτοια τάξη δεν υφίσταται πλέον μεταπολεμικός, είναι ευνόητη η δυσκολία αναπαραγωγής κάλων λογοτεχνών.

    3. Αν συνυπολογίσουμε και την κατεδάφιση της α’βαθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης και κατά συνέπεια της μορφής των εισαγωγικών εξετάσεων σε ΑΕΙ από το 1980, η κριτική σκέψη και η εξέταση σε θέματα κλιμακωτής δυσκολίας -σχεδόν επί παντός επιστητού- υποκαταστάθηκε από την «παπαγαλία» και την επίλυση διδαγμένων θεμάτων με αποτέλεσμα την δημιουργία -σε σημαντικό βαθμό- της γενιάς κάτω των 54 ετών (=18+36) «αριστούχων μέτριων .
    Υπενθυμίζω το θέμα της έκθεσης του 1985 «με τις άγνωστες λέξεις ευδοκίμηση και αρωγή».!!!

    4. Θυμάμαι λ.χ. έναν πολύ καλό ποιητή της γενιάς μου ,τον Αντώνη Φωστιέρη που εισήχθη πρώτος στην Νομική το 1971, έχοντας ήδη κάποιο βραβείο ποίησης ως μαθητής. Ασχέτως της αισθητικής ταύτισης ή όχι με την ποίηση του, πρέπει να κατακτήσεις την εκφραστική γλώσσα και τα λοιπά μέσα της τέχνης σου έως ότου δημιουργήσεις το προσωπικό σου ύφος.
    Και ο Α.Φωστιέρης τα είχε όλα αυτά.

    5. Νεόπλουτοι σαλταδόροι , μαυραγορίτες και πρώην αριστεροί, μαζί με υπόλοιπα απο την παλιά αστική τάξη ελέγχουν την οικονομική ζωή του τόπου. Οι απόγονοι τους -λοιπόν- παρακολουθούν τα μαθήματα δημιουργικής γραφής, ώστε να δημιουργηθούν λογοτεχνικοί σε σχόλες , όπως την δεκαετία του 70-80 στην ΑΣΚΤ είχαμε τα Μυταρακια, τα Μοραλακια,….

    6. Για τα λεφτά και την αίγλη τα κάνουν όλα.
    Εκτός από τους εκδοτικούς οίκους ακόμη και στο ΕΚΠΑ παραδίδονται μαθήματα δημιουργικής γραφής,……………..

  51. Πουλ-πουλ said

    Για τα ταξίδια
    Αυτή άλλωστε είναι η αξία των ταξιδιών και των μυθιστορημάτων. Ξαναστοχάζεσαι πράγματα της προσωπικής σου ζωής, που αλλιώς θα έμεναν καταχωνιασμένα.

    Η γυναικεία μαγειρική εμπνέει λογοτεχνικές εικόνες
    Η μεγάλη Άλις Μονρό χρησιμοποίησε σ’ ένα διήγημά της -δεν θυμάμαι τώρα πιό- το ξάφρισμα της μαρμελάδας φράουλας, για να περιγράψει το λίγο αίμα που κύλισε από το αυτί ενός από του ήρωες της.

  52. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    50. Τεκμηρίωση του εδαφ.1
    Γ. Σεφέρης . Ο πατέρας τους Στέλιος εργαζόταν ως δικηγόρος στο Παρίσι . Μετέπειτα Πρύτανης του Πανεπιστημίου Αθηνών και μέλος της Ακαδημίας Αθηνών.
    Α. Εμπειρίκος . Ο πατέρας του, Λεωνίδας Ανδρ. Εμπειρίκος ήταν εφοπλιστής, γόνος παλαιάς οικογένειας ναυτικών με καταγωγή από την Άνδρο. Μαζί με τους αδελφούς του Μιχάλη και Μαρή Εμπειρίκο, υπήρξε ιδρυτής της Εθνικής Ατμοπλοΐας Ελλάδος (1909-1935), της Embiricos Brothers, της Byron Steamship Co. Ltd. καθώς και άλλων εταιρειών. Την περίοδο 1917-18 υπήρξε επίσης βουλευτής της κυβέρνησης Ελευθερίου Βενιζέλου και υπουργός Επισιτισμού. Η μητέρα του Ανδρέα Εμπειρίκου, Στεφανία, ήταν κόρη του Λεωνίδα Κυδωνιέως από την Άνδρο και της Ρωσίδας Σολωμονίδος Κοβαλένκο, από το Κίεβο.
    Κ. Καβάφης γεννήθηκε στην Αλεξάνδρεια, όπου οι γονείς του, εγκαταστάθηκαν εγκαταλείποντας την Κωνσταντινούπολη το 1850. Ήταν το ένατο παιδί του Πέτρου – Ιωάννη Καβάφη , μεγαλέμπορου βαμβακιού, και της Xαρίκλειας Φωτιάδη, που ανήκε σε παλιά φαναριώτικη οικογένεια μεγαλεμπόρων και κοινοτικών επιτρόπων της Κωνσταντινούπολης
    Κ. Καρυωτάκης δευτερότοκο παιδί του νομομηχανικού Γεωργίου Καρυωτάκη,
    Ν. Λαπαθιώτης .Ο πατέρας του, Λεωνίδας Λαπαθιώτης , κυπριακής καταγωγής, ήταν μαθηματικός και ανώτατος στρατιωτικός, που διετέλεσε βουλευτής το 1903-1905 και έγινε υπουργός στρατιωτικών το 1909. Η μητέρα του, Βασιλική Παπαδοπούλου, ήταν ανιψιά του Χαρίλαου Τρικούπη
    Οδυσσέας Ελύτης . Ήταν το τελευταίο από τα έξι παιδιά του Παναγιώτη Αλεπουδέλη και της Μαρίας Βρανά. Ο πατέρας του είχε εγκατασταθεί στην πόλη του Ηρακλείου από το 1895, όταν σε συνεργασία με τον αδελφό του ίδρυσε ένα εργοστάσιο σαπωνοποιίας και πυρηνελαιουργίας. …Το 1914 ο πατέρας του μετέφερε τα εργοστάσιά του στον Πειραιά και η οικογένεια εγκαταστάθηκε στην Αθήνα.

  53. sarant said

    52 Ο Βάρναλης, πάλι, ήταν γιος τσαγκάρη.

  54. BLOG_OTI_NANAI said

    43: Αυτή η μεταβατική περίοδος υπάρχει. Μάλλον είναι περισσότερο δύσκολη για τις γυναίκες διότι έχουν βγει στην αγορά εργασίας διατηρώντας όμως πολλούς από τους παραδοσιακούς τους ρόλους και το παραδοσιακό μοίρασμα των εργασιών. Μάλιστα, αν τυχόν η γυναίκα διεκδικήσει μοίρασμα και ο άντρας της έχει εμπεδώσει παραδοσιακές απόψεις από το σπίτι του, θα είναι δύσκολο το ταίριασμα τους.

    Έχει μεγάλη δύναμη και η περιρρέουσα πολιτισμική ατμόσφαιρα. Για παράδειγμα η φράση «απλώνει τα βρακιά της γυναίκας του» έχει υποτιμητική δύναμη για έναν άνδρα που βγαίνει στο μπαλκόνι και απλώνει εσώρουχα, σουτιέν κ.λπ. Επίσης, η τυχόν «πλημμελής» καθαριότητα ενός σπιτιού που την έχει αναλάβει ο άντρας, μετατρέπει τη γυναίκα σε στόχο από τις άλλες γυναίκες, ειδικά τις μεγαλύτερες αλλά όχι μόνο, ότι «δεν ασχολείται με το σπίτι της».

    Κατά τη γνώμη μου χρειάζεται συζήτηση στο ζευγάρι ώστε και το βάρος να μοιράζεται αλλά να μπαίνουν και παράμετροι αντοχής του καθένα στην αρνητική κοινωνική κριτική. Δηλ. μπορεί ένας άντρας να σιδερώνει καλά και να το αναλάβει και έτσι δεν θα τον βλέπει κανείς που κάνει μια παραδοσιακά γυναικεία δουλειά, αλλά η γυναίκα του να αναλαμβάνει το άπλωμα των ρούχων ή το εξωτερικό σκούπισμα στο πλατύσκαλο στο οποίο οι άντρες είναι πιο ευάλωτοι αν τους ασκηθεί κριτική ή ειρωνία.

  55. Alexis said

    #42: Πολύ καλό!

  56. Σηλισάβ said

    53. Ο Μίμης Ανδρουλάκης έλεγε ότι ο Χομπσμπάουμ έλεγε ότι οι κομμουνιστές ήταν γιοι τσαγκάρηδων ενώ οι αναρχικοί γιοι παπάδων

  57. Αγγελος said

    Κάτι άλλο συναφές: όλες οι κοπέλες καλών οικογενειών μάθαιναν κάποτε μουσική, και κανείς δεν θεωρούσε ότι η μουσική απάδει στο ωραίο φύλο — και όμως, ξέρουμε καμία φημισμένη συνθέτρια; (ερμηνεύτριες, ναι, φυσικά).

  58. Θεοδώρα said

    Το σημερινό άρθρο είναι από τα πιο εύστοχα, πικρά και χιουμοριστικά συγχρόνως του ιστολογίου (και ίσως από τα πιο ολιγόλογα). Η πικρή πραγματικότητα είναι ότι η καθημερινή δουλειά του σπιτιού είναι σκληρή και ακατάπαυστη και μερικές φορές νιώθω πως το μυαλό μου υπάρχει απλώς για να διεκπεραιώνει πράγματα…Η κοινωνική κατασκευή όμως αυτής της πραγματικότητας οφείλεται σε πάρα πολλούς παράγοντες (ανθρώπινους και μη).

  59. Γιάννης Κουβάτσος said

    26, 27: Ποίημα του Μπρεχτ για τις νοικοκυρές:

    «Στις γυναίκες»

    Βούρτσισε το σακάκι/ βούρτσισ’ το δυο φορές!

    Όταν το βούρτσισμα τελειώσεις/ μένει μια πατσαβούρα καθαρή.

    Μαγείρευε όλο φροντίδα/ μη λυπηθείς κανένα κόπο!

    Σαν κι η δεκάρα λείπει/ σκέτο νεράκι είναι η σούπα.

    Δούλευε, δούλευε ακόμα πιο πολύ!

    Κάνε οικονομία, μοίραζέ τα πιο καλά!

    Λογάριαζε, λογάριαζε μ’ ακρίβεια!

    Σαν κι η δεκάρα λείπει/ τίποτα δεν μπορείς να κάνεις.

    Ό,τι πάντα κι αν κάνεις/ ποτέ αρκετό δε θα ‘ναι.

    Η κατάστασή σου είναι άσκημη/ κι ακόμα πιο άσκημη θα γίνει.

    Δεν πάει άλλο πια/ αλλά η διέξοδος ποια είναι;

    Σαν την καρακάξα που άλλο/ δεν μπορεί πια τα μικρά της να ταϊζει

    ανίσχυρη μπροστά στη χιονοθύελλα του χειμώνα

    και δε βλέπει διέξοδο καμιά και στο μοιρολόι το ρίχνει

    έτσι και συ δε βλέπεις διέξοδο καμιά/ κι αρχινάς το μοιρολόι.

    Ό,τι πάντα κι αν κάνεις/ ποτέ αρκετό δε θα ‘ναι

    η κατάστασή σου είναι άσκημη/ κι ακόμα πιο άσκημη θα γίνει

    δεν πάει έτσι άλλο πια/ αλλά η διέξοδος ποια είναι;

    Τζάμπα δουλεύετε και δε λυπάστε κόπους

    για να αναπληρώσετε αυτό που δεν μπορεί να αναπληρωθεί

    και να προκάνετε αυτό που κανένας να προκάνει δεν μπορεί

    σαν η δεκάρα λείπει, καμιά δουλειά δεν είναι αρκετή.

    Το ζήτημα για το κρέας, που σας λείπει στην κουζίνα

    δεν πρόκειται μες στην κουζίνα να κριθεί.

    Ό,τι κι αν κάνετε/ ποτέ αρκετό δε θα ‘ναι.

    Η κατάστασή σας είναι άσκημη/ κι ακόμα πιο άσκημη θα γίνει.

    Δεν πάει έτσι άλλο πια/ αλλά η διέξοδος ποια είναι;

  60. sarant said

    59 Μπράβο

    58 Να είστε καλά!

    57 Γαλουχούνταν να είναι ερμηνεύτριες, θα πει κάποιος.

  61. Pedis said

    Πολύ ωραία και ενδιαφέρουσα ανάρτηση με πολλές ενδεχόμενες προεκτάσεις.

  62. nikiplos said

    53@ 50@

    -Ο μέγας Σούμπερτ ήταν γυρολόγος της μουσικής για τα προς το ζην και πέθανε στα 31 και σχεδόν στην ψάθα… Περισσότερα ρεσιτάλ είχε δώσει σε Ταβέρνες με αυτοσχέδια απίστευτα όργανα (έφτιαχνε μουσική από το οτιδήποτε) παρά σε οργανωμένους χώρους… Έγραψε όμως αθάνατα έργα που θα μείνουν για πάντα…

    -Το ίδιο και ο δαιμόνιος Γουίλιαμ Μπλέϊκ που ήταν νεκροθάφτης στο Λονδίνο… Μάλιστα ήταν αυτός που έσκαβε κι όχι ο Μπούκουρας ας πούμε τσι Λόντρας…

    -Τα μισά μέλη των Πινκ Φλόϊντ δεν είχαν να φαν πριν γίνουν διάσημοι… Το ίδιο και οι περισσότεροι μαύροι μουσικοί που βγήκαν από το καταρραμένο Χάρλεμ…

    Εικάζω όμως ότι, στατιστικά, αυτά τα (αντι)παραδείγματα είναι ήκιστα… Σαφώς όμως η Τέχνη και όχι μόνο, ανέκαθεν είχε πάντοτε ανάγκη από Μαικήνες…

    56@, όλη τη ζημιά την έκαναν οι Σταχανοβίτες που ανακήρυξαν τον ρομαντικό βολονταρισμό σε στάση ζωής… 🙂

  63. ΣΠ said

    57
    Ελένη Καραΐνδρου, Λένα Πλάτωνος… Βέβαια το ότι μας έρχονται στο νου μόνο κάποια λίγα συγκεκριμένα ονόματα δείχνει ότι και αυτός ο κλάδος αντροκρατείται.

  64. Aghapi D said

    57
    Δέν ξέρω αν το έβαλε κάποιος άλλος
    https://tomov.gr/2016/01/03/%CE%B3%CF%85%CE%BD%CE%B1%CE%AF%CE%BA%CE%B5%CF%82-%CF%83%CF%85%CE%BD%CE%B8%CE%AD%CF%84%CF%81%CE%B9%CE%B5%CF%82-%CE%BA%CE%BB%CE%B1%CF%83%CF%83%CE%B9%CE%BA%CE%AE%CF%82-%CE%BC%CE%BF%CF%85%CF%83%CE%B9/

    Ανάμεσά τους και η πολύ αγαπημένη μου Χίλντεγκαρντ https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A7%CE%AF%CE%BB%CE%BD%CF%84%CE%B5%CE%B3%CE%BA%CE%B1%CF%81%CE%BD%CF%84_%CF%84%CE%BF%CF%85_%CE%9C%CF%80%CE%AF%CE%BD%CE%B3%CE%BA%CE%B5%CE%BD

  65. Aghapi D said

    Γιατί αυτοκτόνησε η Σύλβια;

    https://www.hallofpeople.com/gr/text/silvia.pdf

  66. Γιάννης Κουβάτσος said

    Και όχι μόνο οι Φλόιντ. Έλεγε ο Σαββόπουλος για τις πείνες που τράβηξε, όταν κατέβηκε στην Αθήνα, δεκαετία του ’60. Πήγε μια μέρα στον Λοΐζο, με τα πόδια από Νεάπολη στην πλατεία Αττικής, μπας και βρει τίποτα για φαγητό. Δεν υπάρχει τίποτα, του λέει ο Λοΐζος, αλλά πάμε σ’έναν φίλο μου στην Κυψέλη, μπορεί κάτι να βρεθεί εκεί.

  67. ΣΠ said

    Κουίζ (εύκολο): Σε ποιο αγώνισμα στους Ολυμπιακούς Αγώνες δεν υπάρχει διαχωρισμός των φύλων, αλλά άντρες και γυναίκες αγωνίζονται μαζί;

  68. nikiplos said

    57@, 63@
    Η Βάσω Αλαγιάννη και η PJ Harvey επίσης βγήκαν για να απαλύνουν αυτό το «απάδει»…

    Σήμερα βέβαια που τα πάντα αποδελτιώνονται ευκολότερα υπάρχει ένας κατάλογος:
    https://www.classicfm.com/discover-music/latest/great-women-composers/

    Η μη ανάδειξή των, μάλλον έχει να κάνει με την πρόσδεση της μουσικής στις διατεταγμένες υπηρεσίες της εκκλησίας την κλασσική εποχή της μουσικής.

    Και φυσικά με το γεγονός ότι για χρόνια ο χώρος ήταν καθαρά ανδροκρατούμενος

  69. Triant said

    Καλημέρα.

    67: Στο αγώνισμα της φτωχολογιάς. Τη ιππασία.

  70. Παναγιώτης Κ. said

    @42. Ο Στέλιος στη γειτονιά μου, (έκτιζε πολυκατοικίες) έχει να λέει ότι η… αιτία που έγινε εργολάβος ήταν γιατί δεν είχε απολυτήριο Δημοτικού. Αν είχε θα ήταν…νεωκόρος.
    Διότι για τη θέση νεωκόρου απαίτησαν απολυτήριο Δημοτικού! 🙂

  71. Πέπε said

    @57:
    Μα κι οι σπουδαίες ερμηνεύτριες, υπήρχαν από παλιά; Έχω την εντύπωση ότι η »μουσική των καλών κοριτσιών» θεωρούνταν απαραίτητη ως κοινωνική δεξιότητα μάλλον παρά ως τέχνη για να παρουσιάζεται στο κοινό, οι δε επαγγελματίες μουσικοί ήταν άντρες και εξίσου στιγματισμένοι όσο οι ηθοποιοί ή οι λαϊκοί μουσικοί.

    (Άλλωστε, συμβαίνει και στην πραγματικότητα, ορισμένοι μουσικοί που παίζουν αγγέλους και που προφανώς έχουν βαθειά παιδεία κι όχι απλώς ένα ουρανόπεφτο ταλέντο, να είναι κατά τα άλλα ρεμάλια χωρίς κανένα πρόδηλο ίχνος ευγένειας και καλλιέργειας.)

  72. Γιάννης Κουβάτσος said

    Ο «Νεωκόρος» είναι διήγημα του Σόμερσετ Μομ:
    https://www.hallofpeople.com/gr/books/Maugham.php

  73. sarant said

    72 Κι εγώ θυμάμαι ένα στιχούργημα όπου απορρίπτεται κάποιος από καντηλανάφτης επειδή δεν έχει τελειώσει το δημοτικό.

    Κι αν ήξερες γράμματα, τι θάσουν όμως!
    Καντηλανάφτης στον Αγιο Παύλο, απαντά μετριοφρόνως.

  74. loukretia50 said

    Σφήνα στο πολύ ενδιαφέρον άρθρο – αργότερα τα λέμε εκτενέστερα
    Η Βιρτζίνια Γουλφ επισήμανε πολύ σωστά ότι για να μπορεί μια γυναίκα να γράψει χρειάζεται χρήματα και ένα δικό της δωμάτιο.
    Αν δεν εξασφαλίσει την ανεξαρτησία της δεν έχει αυτή τη δυνατότητα.
    Αναφέρθηκε στην αδελφή του Σαίξπηρ που πέθανε νέα και δεν έγραψε ούτε ένα στίχο :
    Shakespeare had a sister; …. Now my belief is that this poet who never wrote a word lives in you and in me, and in many other women who are not here tonight, for they are washing up the dishes and putting the children to bed.
    (bold βρε!)
    But she lives; for great poets do not die; they are continuing presences; they need only the opportunity to walk among us in the flesh. This opportunity, as I think, it is now coming within your power to give her. For my belief is that if we live another century or so—I am talking of the common life which is the real life and not of the little separate lives which we live as individuals—and have five hundred a year each of us and rooms of our own; if we have the habit of freedom and the courage to write exactly what we think; if we escape a little from the common sitting-room and see human beings not always in their relation to each other but in relation to reality; and the sky, too, and the trees or whatever it may be in hemselves; if we look past Milton’s bogey, for no human being should shut out the view; if we face the fact, for it is a fact, that
    there is no arm to cling to, but that we go alone and that our relation is to the world of reality and not only to the world of men and women, then the opportunity will come and the dead poet who was Shakespeare’s sister will put on the body which she has so often laid down.
    Drawing her life from the lives of the unknown who were her forerunners, as her brother did before her, she will be born. As for her coming without that preparation, without that effort on our part, without that determination that when she is born again she shall find it possible to live and write her poetry, that we cannot expect, for that would be impossible. But I maintain that she would come if we
    worked for her, and that so to work, even in poverty and obscurity, is worth while.
    V.Woolf – A room of one’s own

  75. Alexis said

    #71: …οι δε επαγγελματίες μουσικοί ήταν άντρες και εξίσου στιγματισμένοι όσο οι ηθοποιοί ή οι λαϊκοί μουσικοί.

    Οι γονείς των αστικών οικογενειών το έφεραν βαρέως η θυγατέρα τους να γίνει «θεατρίνα».

    Αντίστοιχα στις αγροτικές οικογένειες ήταν βαρύ πλήγμα για τους γονείς να τους ανακοινώσει ο γιός ότι θα γίνει λαϊκός οργανοπαίκτης (τους αποκαλούσαν «γυφταίους»)
    Για την κόρη και την καριέρα ως τραγουδίστρια δεν συζητάμε, εθεωρείτο ένα σκαλοπάτι πριν από το να γίνει πόρνη.

  76. sarant said

    75 Έτσι.

    Κι ένα ποίημα της Βικτωρίας Θεοδώρου

    Η ΠΟΙΗΤΡΙΑ

    Ψάχνω ένα γύρω τα χωράφια

    να δω πού πήγε το μικρότερό μου·

    με τα παιχνίδια χάθηκε και τρέχω αλαφιασμένη·

    το βρίσκω σε μια γούβα μοναχό

    να κουβεντιάζει με τα λουλουδάκια.

    Ψάχνουν αδιάκοπα τα μάτια μου

    για χόρτα νόστιμα, γιατρευτικά

    κι ο νους μου για μια λέξη,

    για τη λέξη, οπού με τυραγνάει μερόνυχτα

    και τη ζητάει ο στίχος.

    Πάλι αφαιρέθηκα να ψάχνω

    ν’ αρπάξω της Ιδέας την αστραπή

    και να τη ντύσω με τις λέξες που της πρέπουν

    -Να μην ξεχάσω Θε μου να ξαφρίσω

    το δαμαλίσιο κρέας πρίχου πάρει βράση.

    Να μην αφαιρεθώ και μου τσικνιάσει η χύτρα.

    Και τι θάχουν να λεν για μένα πάλι

    που ανόρεχτους τούς άφηκα και κακοταϊσμένους

    Φτάνει που ούτε δεκάρας διάφορο

    δε φέρνω για τη φαμελιά μου.

  77. Αὐγουστῖνος said

    Καθυστερημένα – καὶ συγγνώμη γι’ αὐτό – καλημέρα (ὁ ἥλιος εἶναι ψηλὰ ἀκόμα, ἔτσι;). Ἡ Ρίξι Μάρκους (en.wikipedia.org/wiki/Rixi_Markus) ὑπῆρξε δεινὴ μπριτζίστρια ἀπὸ τὸν κύκλο τῆς Βιέννης καὶ πρόσφυγας μετὰ τὸ Ἄνσλους. Κατέφυγε στὴ Βρετανία, πῆρε τὴν ὑπηκοότητα καὶ ἔγινε μέλος τῆς Ἐθνικῆς Ὁμάδας Μπρὶτζ τοῦ Ἡνωμένου Βασιλείου, μὲ τὴν ὁποία κατέκτησε μιὰ σειρὰ ἀπὸ τίτλους, μεταξὺ τῶν ὁποίων καὶ τὸ παγκόσμιο πρωτάθλημα γυναικῶν.
    Στὸ ἔντονα αὐτοβιογραφικὸ βιβλίο της Common-Sense Bridge ξεδιπλώνει μιὰ προσωπικότητα δυναμική, πείσμονα, ἀλλὰ καὶ βαθιὰ συντηρητικὴ ὡς πρὸς τὴ θέση τῆς γυναίκας στὴν κοινωνία καὶ στὸν ἀθλητισμό, ἐνῶ εἶναι ἐμφανὴς καὶ ἕνας ἐλιτισμός, ποὺ διακρίνει τὶς ἀνώτερες τάξεις τῆς Ἀγγλίας.

  78. 63, 57, Και Ευανθία Ρεμπούτσικα.

  79. spyridos said

    Και το άρθρο και τα σχόλια ενδιαφέροντα.

    Χωρίς το πλυντήριο θα συνεχιζόταν η σκλαβιά της γυναίκας.

    Wanzen morden
    Wanzen ή Bettwanzen οι κοριοί

    Τα τελευταία χρόνια οι κοριοί επιστρέφουν ανθεκτικότεροι.
    Το AirBNB τους έδωσε ακόμα μεγαλυτερη ώθηση.
    Θυμάμαι μια επιδημία κοριών στο στρατό, Ιούνιο μήνα να μας έχουν φάει και με πιάνει φαγούρα.

    https://tinyurl.com/y27ojadu

  80. loukretia50 said

    Οι υποχρεώσεις της συζυγικής ζωής έστω και μοιρασμένες, περιορίζουν το χρόνο και τα προβλήματα της καθημερινότητας συχνά φέρνουν σύννεφα πικρίας και καταιγίδες. Μαζί με το πάθος χάνεται συνήθως και η έμπνευση, ιδιαίτερα αν το αγαπημένο πρόσωπο είναι πηγή της.
    Οπότε ακόμα και οι ποιητές έχουν δυσκολίες να αφοσιωθούν απερίσπαστοι στην τέχνη, ενώ οι γυναίκες δεν έχουν καν την ευκαιρία.
    «…Think you, if Laura had been Petrarch’s wife,
    He would have written sonnets all his life?
    All tragedies are finish’d by a death,
    All comedies are ended by a marriage;
    The future states of both are left to faith,
    For authors fear description might disparage
    The worlds to come of both, or fall beneath,
    And then both worlds would punish their miscarriage;…»
    Lord Byron Don Juan
    https://www.cliffsnotes.com/literature/d/don-juan/summary-and-analysis/canto-iii/canto-iii-1
    ———————————————–

    ‘Oσο για τα θαυματουργά πλυντήρια…
    Ήταν παροιμιώδης η επιφυλακτικότητα των γυναικών κάποιας ηλικίας για το φασαριόζικο μηχάνημα.
    Θυμάμαι να λέγεται συχνά πως το χρησιμοποιούν για να στηρίζουν τη σκάφη.

  81. sarant said

    Σε εκείνο το βιβλίο της Άντζελας Ντέιβις είχα διαβάσει πάντως ότι στην Αμερική τον παλιό καιρό έπλεναν τα ρούχα δυο φορές το χρόνο.

  82. Γιάννης Κουβάτσος said

    Ερωτική ποίηση μπορεί να γραφτεί και με τα πιο ευτελή υλικά. Ποίηση…Τέλος πάντων…

    Από μηχανής θεός

    Στον Louis

    Έβαλα πλυντήριο χτες.
    Χωρίς πρόπλυση,
    με ένα απορρυπαντικό που καθαρίζει στους 40 βαθμούς.
    Και μετά έβαλα τα κλάματα.
    Είχαμε απομείνει εγώ, το πλυντήριο,
    το ψυγείο, η τοστιέρα, η κουζίνα και το καλοριφέρ.
    Ευτυχώς, την ώρα που κορύφωναν οι λυγμοί
    και οι στροφές του πλυντηρίου,
    μπήκε από το ανοιχτό παράθυρο ο γάτος μου
    και νιαουρίζοντας θυμωμένα,
    μου είπε να σου πω
    ότι είσαι μεγάλη κουφάλα.

    Άννα Νιαράκη

  83. Για το σκάκι και τις γυναίκες, ιδιαίτερη μνεία θα έπρεπε να γίνει στις ουγγαρέζες αδερφές Πολγκάρ (Polgar), ιδαίτερα τη Judit που αγωνίστηκε σχεδόν αποκλειστικά σε αντρικά τουρνουά. Έγινε Grandmaster σε ηλικία 15 ετών και 5 μηνών, κάτι που παραμένει ρεκόρ.
    https://en.wikipedia.org/wiki/Judit_Polg%C3%A1r

  84. cronopiusa said

    Δέκα γυναίκες επαναστάτριες που δεν ακούσαμε ποτέ στο μάθημα της ιστορίας

  85. loukretia50 said

    Υπεραπλουστευμένη θεωρία για το σκάκι:
    Εξαρτάται ποιος σε μαθαίνει σκάκι, αλλά νομίζω ο τρόπος που παίζει κανείς επηρεάζεται και απ΄τη γενικότερη στάση ζωής .Αν αποφεύγεις να παίρνεις πρωτοβουλίες, πόσο μάλλον να ρισκάρεις και απλά αμύνεσαι για να μη χάσεις αυτά που έχεις, είναι πιθανό να μην το κάνεις ούτε στα παιχνίδια. Από την άλλη, μπορεί να είσαι γενικότερα παθητικός ή εγκλωβισμένος σε καταστάσεις και να είναι το παιχνίδι η τέλεια αφορμή για να δοκιμάσεις τολμηρές κινήσεις.
    ΄Ηταν ο πατέρας μου που με έμαθε σκάκι όταν ήμουν μικρή. Ο μόνος τρόπος να τον νικήσω – σπάνια και σε μεγαλύτερη ηλικία – ήταν η φαντασία : να επινοήσω κινήσεις απρόβλεπτες, να επωφεληθώ από το ξάφνιασμα, καθόλου εύκολο φυσικά.
    Η νίκη μέτραγε διπλά γιατί ήταν πολύ καλύτερος.
    Τα λευκά η σταθερή προτίμησή μου, απολάμβανα το παιχνίδι , το » έβλεπα» σε μια φανταστική οθόνη, που άλλαζε μ΄ένα κλείσιμο βλεφάρων. Ξεχνούσα το χρόνο και ήμουν η βασίλισσα!
    Θα μ΄ενδιέφερε πώς νοιώθουν παθιασμένοι σκακιστές, δεν έτυχε ποτέ να ρωτήσω.
    Πρακτικά δεν εύρισκα εύκολα αντίπαλο, πόσο μάλλον άξιο. Αν τύχαινε να παίξω με κάποιον που είχε φήμη δυνατού παίκτη , και κόντρα στις προβλέψεις τον νικούσα, δεν ξανάπαιζε μαζί μου. Τόσο απλά!
    —————————————–

    82. Γιάννη, η στιχουργική μπορεί νάναι απλά μεράκι, χωρίς ιδιαίτερες αξιώσεις, κι όμως να εκπληρώνει το σκοπό της.
    Πόσα ευτελή και καθημερινά δίνουν έμπνευση και λένε αλήθειες ή φέρνουν χαμόγελο…
    Όσο για την τέχνη γενικά, θυμήσου πως οι ρωπογραφίες μπορεί να είναι καταπληκτικές!
    Αν σ΄αρέσει πχ ο Βερμέερ!

  86. ΓιώργοςΜ said

    81 Δε χρειάζεται να πηγαίνουμε τόσο μακριά. Η γιαγιά μου έλεγε πως οι ντόπιοι κορόιδευαν τους πρόσφυγες στο χωριό, που πήγαιναν στο ρέμα να βάλουν μπουγάδα, θεωρούσαν πως για να πλένονται τόσο συχνά, θα ήταν άρρωστοι. Υπήρχαν κάποιοι παλιοί που δεν είχαν πλύνει ποτέ κάτι παραπάνω από χέρια, πόδια και πρόσωπο.

    Όσο για το πλυντήριο, κάθε φορά που ακούγεται αυτή η λέξη σε συζήτηση, η μάνα μου δεν παραλείπει την ευχή «ν’ αγιάσει η μάνα αυτού που έφτιαξε το πλυντήριο» 🙂 , χωρίς ίχνος αστεϊσμού.
    Όταν ήταν μικρή, έπρεπε
    -να βγάλει νερό από το πηγάδι, κουβά-κουβά,
    -ν΄ανάψει φωτιά και να βάλει στο καζάνι να βράσει,
    -να στοιβάξει στο μπουγαδοκόφινο τα ασπρόρουχα, με τη στάχτη ανάμεσα και να τα περιχύσει
    -να πλύνει τα υπόλοιπα ρούχα στη σκάφη.

    Όταν γεννήθηκα δεν υπήρχαν οι πάνες μιας χρήσης. Οπότε, σε κάθε κατούρημα (για να μην το… χοντρύνω), έπρεπε να πλύνει
    -την πάνα,
    -τη δεύτερη πάνα,
    -τις φασκιές (2-3 στρώσεις),
    -ενίοτε, το σεντόνι,
    6-8 φορές την ημέρα.
    Έπαθε τενοντίτιδα από τη σκάφη, αλλά συνέχιζε να πλένει με το χέρι στο γύψο-τι να έκανε;

    Πρέπει να ήμουν τριών χρονών όταν αγοράσαμε πλυντήριο. Αν θέλετε το πιστεύετε, θυμάμαι ακόμη (γι’ αυτό λέω τριών, αποκλείεται να θυμάμαι παλιότερα) την εικόνα που το ανέβασαν με σκοινιά στη βεράντα από το ισόγειο, πρέπει να ήταν μείζον γεγονός για την οικογένεια, ίσως και για τη γειτονιά. Υπηρέτησε πιστά για πάνω από 30, ίσως 40 χρόνια, τότε οι ηλεκτρικές συσκευές καλής ποιότητας δεν είχαν ημερομηνία λήξης.

  87. Μαρία said

    86
    >πως για να πλένονται τόσο συχνά, θα ήταν άρρωστοι.
    και παστρικιές.

  88. Μπετατζής said

    1) Σκάκι και γυναίκες : Πάντως η ιστορικός Γιάλομ (γυναίκα του ψυχιάτρου) έχει γράψει ένα βιβλίο για την βασίλισσα στο σκάκι με το επιχείρημα ότι η φιγούρα της βασίλισσας στο σκάκι (που είναι το πιο ισχυρό και δυναμικό κομμάτι) καθιερώθηκε αντικαθιστώντας τον μέχρι τότε άντρα βεζίρη, όταν αναβαθμίστηκε το κύρος των γυναικών στο μεσαίωνα, λόγω και των γυναικών βασιλισσών (Ισαβέλα κλπ). Δεν το χω διαβάσει, είναι στα αδιάβαστα

    https://www.politeianet.gr/books/9789603257424-yalom-marilyn-agra-i-gennisi-tis-basilissas-tou-skakiou-204273

    Θέλω να πω λίγο αντιφατικό ακούγεται να ισχύει το παραπάνω, και ταυτόχρονα οι γυναίκες να θεωρούνται από κάποιους κατώτερες στο σκάκι. Πάντα όμως θα υπάρχουν κάποιοι μαλάκες που θα θεωρούν τις γυναίκες κατώτερες σε κάτι, ενώ τίποτα τέτοιο δεν ισχύει (ούτε καν για την μυική δύναμη, για να προκαλέσω μερικούς μερικούς).

    2) Θυμάμαι τον πατέρα μου ν΄ ανοίγει μειλίχια το φύλλο για τις πίτες. Δεν μπήκε ποτέ θέμα να το ανοίξει άλλος/άλλη. Παρεπιφτού, οι άντρες ανοίγουν πολύ καλό φύλο (έμαθα κι εγώ πλέον). Όλα λοιπόν τα στερεότυπα είναι μαλακίες και μας δυσκολεύουν τη ζωή και καλό είναι να τα ξεφορτωνόμαστε γρήγορα. Δεν είναι καν πρακτικά.

  89. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Νοικοκυρά
    Ώρα ξεκούρασης με τα χέρια σταυρωμένα σε σοδειές.
    Είχα σωστά μετρήσει το αλεύρι,
    μα βρέθηκα λίγο λειψή απ’ τη μεριά της ζάχαρης.
    Δε θα μπορούσε να ‘ναι αλλιώς.
    Αυτή είναι η ζωή μου, ο διάδρομος που
    ενώνει τα υπνοδωμάτια με το σαλόνι
    τι άλλο; δεν τολμάω να πω,
    κάτι μ’ απορροφά ύπουλα,
    οι τοίχοι όπως λευκοί Πατριάρχες ευλογούν
    τη δουλειά μου, σαν σκύβω δε βλέπουν
    πως στύβοντας το σφουγγαρόπανο,
    τα δάκρυά μου κυλάνε προς τις ρίζες του
    Αθηνά Παπαδάκη, Αμνάδα των ατμών.*

    *
    ΔΡΑΠΕΤΕΥΣΗ ΑΠΟ ΤΟ ΝΕΡΟΧΥΤΗ
    ΣΑΛΑΤΑ
    Η ΑΝΩΝΥΜΗ
    ΛΑΝΤΖΑ
    ΑΠΛΩΜΑ
    ΣΙΔΕΡΩΜΑ
    ΞΕΣΚΟΝΙΖΟΝΤΑΣ
    ΝΑΫΛΟΝ ΠΟΔΙΑ
    ΦΑΪ
    ΣΚΕΥΗ
    ΣΤΑ ΝΤΟΥΛΑΠΙΑ ΤΗΣ ΚΟΥΖΙΝΑΣ
    ΣΤΙΣ ΓΛΑΣΤΡΕΣ ΜΑΣ
    ΝΥΦΙΚΟ ΚΡΕΒΑΤΙ
    ΑΠ’ ΤΟ ΠΑΡΑΘΥΡΟ ΜΟΥ
    ΝΟΙΚΟΚΥΡΑ
    ΠΕΡΣΕΦΟΝΗ
    ΜΑΓΕΙΡΕΜΑ
    ΣΥΓΥΡΙΣΜΑ
    Η ΚΥΡΙΑ ΜΑΙΡΗ
    https://www.politeianet.gr/books/papadaki-athina-kastaniotis-amnada-ton-atmon-96501

  90. sarant said

    83 Καλά κάνεις και τις επισημαίνεις

  91. Πέπε said

    Η έξοδος της γυναίκας από το σπίτι προς την αγορά εργασίας συνδυάστηκε με την επινόηση διάφορων σύγχρονων συσκευών που απλουστεύουν το νοικοκυριό. Η τεράστια διαφορά ανάμεσα στο πλυντήριο και την παραδοσιακή πλύση απεικονίζεται ολοζώντανα στο #86 του ΓιώργουΜ, αλλά δεν ήταν μόνο το πλυντήριο, είναι και το πλυντήριο των πιάτων, είναι και όλες οι μικρότερες συσκευές που έχουμε στον πάγκο της κουζίνας, σε άλλες χώρες είναι και το στεγνωτήριο των ρούχων που σ’ εμάς δεν πολυέπιασε λόγω ηλιοφάνειας. Μερικές κάνουν όντως μεγάλη διαφορά στην απλούστευση της ζωής, άλλες πολύ μικρότερη. Πάντως οι περισσότερες είχαν και κάποιο προβιομηχανικό αντίστοιχο: πριν το μούλτι λ.χ. ήταν ο μύλος των λαχανικών και ο τρίφτης (πριν τη βαφλιέρα, βέβαια, νομίζω πως δεν ήταν τίποτε).

    Α, και μια προσθήκη στον ΓιώργοΜ (#86): λες «να πλύνει τα υπόλοιπα ρούχα στη σκάφη», έτσι απλά σαν να μην τρέχει τίποτε, γιατί όμως αποκρύπτεις ότι αυτό προϋποθέτει πως κάποιαν άλλη στιγμή έχει φτιάξει και το σαπούνι;

  92. sarant said

    88 Και αν θυμάμαι καλά το συνδέει με τη Θεοφανώ του Βυζαντίου. Αλλά αυτό είναι μια εικασία.

  93. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    87 Μαρία >>και παστρικιές
    Τις παστρικιές τις σκέφτηκα σήμερα όταν είδα τα θέματα στην Ιστορία στις Πανελλαδικές :
    ΘΕΜΑ Β2
    Τι προσέφεραν οι Μικρασιάτες πρόσφυγες του 1922 στη διαμόρφωση του νεοελληνικού πολιτισμού; -Μονάδες 10
    https://www.minedu.gov.gr/publications/docs2019/EXETASEIS-2019/them_ist_op_c_hmer_190612.pdf

  94. Triant said

    Δεν ξέρω αν το είχαμε όταν γεννήθηκα (’57) αλλά θυμάμαι μικρός ένα πράγμα σαν καζάνι με ένα μαύρο κύλινδρο όρθιο μέσα. Υποθέτω ότι όταν δούλευε θα γύρναγε και πιθανόν να έπαιρνε και τίποτα πτερύγια. Δεν ξέρω αν ζέσταινε το νερό, υποθέτω πως ναι. Είχε επισης δύο κυλινδρους επάνω και στο πλάι που γύρναγαν αντίροπα και χρησιμοποιόσαντε (!) για το στίψιμο. Είμαι βέβαιος ότι δεν κατάφερα να περιγράψω αυτό που θυμάμαι και δεν είναι τυχαίο το ότι δεν έγινα συγγραφέας 🙂

  95. Triant said

    94: Κάτι τέτοιο

  96. loukretia50 said

    Ένα ποίημα που αγαπώ πολύ
    «..Μάνα μου, βραχωρίτισσα, ο μόχτος ο δικός σου
    χαρίζει τέτοιαν ευωδιά περίσσεια στο φυτό,
    που γίνεται στο κάπνισμα – το δάκρυ το πικρό σου –
    παρηγοριά και δύναμη κι ελπίδα στο φτωχό….»
    Πάνος Χατζόπουλος – Βραχωρίτικο
    http://www.epoxi.gr/scriptum18.htm

    μου ενέπνευσε στιχάκια για τη μάνα που μεταδίδει γνώση ζωής – είμαι θρασύτατη, δεν το ξέρετε?

    Δεν αξιώθηκες ποτέ να γράψεις ένα στίχο
    Στον κόσμο σου τα γράμματα μόνο για υπογραφή.
    Μα η γνώση κι η αγάπη σου γκρέμιζε κάθε τοίχο
    και στην καρδιά μου χάραζε αλήθειες η φωνή
    σαν μ΄έμαθες να λαχταρώ μονάχη να πετύχω
    όσα εσύ στερήθηκες. Θύμηση μακρινή,
    σε μελωδία αγκάλιασε κάθε κρυμμένο ήχο
    κι ένα τραγούδι έγινε όλη σου η ζωή
    ΛΟΥ

  97. Triant said

    94: Κάτι τέτοιο, είπα:

  98. Η μεγάλη αλήθεια στο σκάκι, πως η βασόλισσα πολεμά και θυσιάζεται για να σωθεί ο βασιλιάς και ιόχο το αντίθετο, δεν έχει απολύτως καμιά σχέση με την πραγματική ζωή, άσε πόσες «βασίλισσες» …

  99. Αιμ said

    Εκπλήσσει ευχάριστα πάλι σήμερα ο Νικοκύρης και η κουβέντα εξαιρετική, δεν βλέπω όμως ρίμες με ποιητές και …οικιακά και ανησυχώ 🙂

    Για μάννες γράψανε πολλοί
    για ποιητές ολίγοι
    κι ακόμα ολιγότεροι
    κάτι που να τους θίγει (τους ποιητές δηλαδή)

  100. ΚΩΣΤΑΣ said

    Όσο τα παιδιά ήταν μικρά ή όταν υπήρχε πρόβλημα υγείας της συζύγου, έκανα ό,τι μπορούσα από τις δουλειές του σπιτιού. Δεν έμαθα ποτέ να μαγειρεύω. Τώρα, σιγά μη βλέπει η σύζυγος σαρβάιβορ … κι εγώ να πλένω πιάτα. Και ποιος θα γράφει στίχους, … ουπς σχόλια στου Σαραντάκου; Αυτές οι νοοτροπίες είναι για τους προοδευτικούς, εμείς οι συντηρητικοί νομίμως απαλλασσόμαστε και έχουμε ήσυχη και τη συνείδησή μας. 😉

  101. loukretia50 said

    99. Γίνε πιο σαφής αγαπητέ, πώς να ληφθεί υπόψη η παραγγελιά? Άλλωστε μπορεί να πέσει ξύλο!

    Αρκέσου σ΄αυτό – μέχρι νεοτέρας!

    Ωραίο μου πλυντήριο
    -Τι μαραφέτι μαγικό τον κόσμο ξεσηκώνει,
    χοροπηδάει και βογκά , τη γάτα αναστατώνει?
    -Μα είναι το καινούριο μας μηχάνημα για πλύση
    Η ατέλειωτη μπουγάδα μας βρήκε επιτέλους λύση
    Μόνο να πείσω τη γιαγιά που τρέχει στο δοκάρι
    ότι δε γίνεται σεισμός , η λάμπα ας παλαντζάρει.

    Κάνει λιγάκι θόρυβο, μα θα τον συνηθίσει
    Θα δει ρούχα κατάλευκα και δε θα τα γνωρίσει
    Κι ο μπόμπιρας με τις φασκιές μπορεί να ξεσαλώσει
    δε θα ευχόμαστε κρυφά «αχ πότε θα στουμπώσει!»

    Όσο για τη γειτόνισσα – που έμεινε στο ράφι-
    δεν έμαθε πώς λειτουργεί και στήριζε τη σκάφη
    Αυτή είναι η πρόοδος, στον εικοστό αιώνα
    θα γίνονται όλα τ’ άπλυτα λευκά σαν τη χιόνα.
    ΛΟΥ
    Κι αν το λευκότερο λευκό κάποτε κιτρινίζει
    απ΄τα πολλά πλυσίματα κι αρρώστια μας θυμίζει
    ένα καλτσάκι παιδικό χρώματα θα σκορπίζει

    ————————————–
    Άσχετο
    Πίστευε ποτέ κανείς ότι μια αληθινή βασίλισσα νοιάζεται πρωτίστως για το βασιλιά?
    Για πάρτη της αγωνίζεται, στο σκάκι και όχι μόνο!

  102. Αιμ said

    100. Μη μι συστήνισι κι σ’ ίχου καταλάβει, έλεγε μια γιαγιά 🙂

    101. Γράψε άφοβα όσο έχουμε τον Λάμπρο και τον Μαρτίνο δεν μας δέρνει κανείς. 😉

  103. Λεύκιππος said

    66 ……Έλεγε ο Σαββόπουλος για τις πείνες που τράβηξε, όταν κατέβηκε στην Αθήνα, δεκαετία του ’60. Πήγε μια μέρα στον Λοΐζο, με τα πόδια από Νεάπολη στην πλατεία Αττικής, μπας και βρει τίποτα για φαγητό. Δεν υπάρχει τίποτα, του λέει ο Λοΐζος, αλλά πάμε σ’έναν φίλο μου στην Κυψέλη, μπορεί κάτι να βρεθεί εκεί.

    Η έκδοση που ξέρω εγώ.

    Πήγαν στην κηδεία κάποιου γνωστού στην Κυψέλη, όπου έφαγαν τζάμπα κόλλυβα. Και ο Νιονιος του είπε «από εδώ βγήκε η έκφραση, ο θάνατός σου η ζωή μου».

  104. sarant said

    97 και πριν: Δεν βγαίνει η εικόνα

  105. ΚΩΣΤΑΣ said

    102 β 😉 Ωραία παροιμία, δεν την ήξερα, πρώτη φορά την ακούω!!!

  106. π2 said

    43: Η λογική του να μοιράζονται οι δουλειές του σπιτιού ανάλογα με τις ικανότητες του καθενός πολύ με βολεύει, γιατί είμαι παντελώς άχρηστος σε όλες. Φυσικά, η ασχετοσύνη αυτή είναι ένα επίκτητο και εκ του πονηρού «πλεονέκτημα»: ακόμη θυμάμαι τη μάνα μου (κατά τα άλλη άριστη νοικοκυρά) να διατείνεται ότι δεν τα καταφέρνει με την ηλεκτρική σκούπα, με αποτέλεσμα το σκούπισμα με την ηλεκτρική να το κάνει μόνο ο πατέρας μου.

  107. Γιάννης Κουβάτσος said

    Κώστα, διάλεξε ποιους θα ψηφίσεις στη Θεσσαλονίκη. 😜 Και μια που μιλήσαμε για σκάκι, ο Βασίλης Κοτρωνιάς στην Α’ Αθήνας είναι ο γνωστός γκρανμαίτρ;
    https://www.ethnos.gr/politiki/44433_syriza-kleidosan-ta-psifodeltia-se-oli-tin-ellada-ayta-einai-ta-onomata

  108. ΚΩΣΤΑΣ said

    107 Γιάννη, ο Γιάννης Αμανατίδης, ο συνάδελφός σου, είναι εξαιρετικός χαρακτήρας. Αξίζει έναν σταυρό,… για σας δηλαδή το λέω 😉 Η Βούλα η Τεκτονίδου είναι γνωστή μου, ό,τι προαιρείσθε!

  109. Georgios Bartzoudis said

    Εντελώς ατυχής και «μικροαστικής νοοτροπίας», όπως ίσως θα έλεγε και ο Λένιν, η επιλεκτική σύγκριση δύο ΜΟΝΟ τομέων απασχόλησης ή/και δημιουργίας. Είναι σαν να λέμε: Αν η Παπαρρήγα δούλευε στα γιαπιά, δεν θα μπορούσε να αγορεύει στη Βουλή! Σας φαίνεται ανόητο;; Ναι, είναι ανόητο, όπως ανόητο είναι και το ποίημα της Γερμανίδας!
    Να το πω και διαφορετικά: Ο σύζυγος δουλεύει όλη τη μέρα στην οικοδομή. Η σύζυγος του οικοδόμου θεωρεί (και πολύ σωστά) ότι όλες οι δουλειές του σπιτιού είναι δική της υποχρέωση. Υπάρχει στον κόσμο κανένας αρσενικός, θηλυκός ή …ουδέτερος που να έχει διαφορετική γνώμη;;

  110. Theo said

    Η μητέρα μου έπλυνε στη σκάφη όσο τη θυμάμαι, αφού ζέσταινε το νερό στο καζάνι με ξύλα. Δεν ήθελα να τη βλέπω να κουράζεται, κι όταν έγώ ήμουν 19 ή 20 κι αυτή 48 ή 49, την πίεσα, μου έδωσαν τα χρήματα και της έφερα ένα πλυντήριο από τη Θεσσαλονίκη που σπούδαζα. Το χρησιμοποίησε ελάχιστα μέχρι τα 51 της που μας άφησε. Είτε δυσκολευόταν να μάθει τη χρήση του, είτε ήθελε να κάνει οικονομία στο ηλεκτρικό, δεν ξέρω. Ίσως και να αναλωνόταν στις δουλειές για να ξεπεράσει τον πόνο της από το διαζύγιο μετά από τρία χρόνια γάμου.

    @108:
    Τον έχω γνωρίσει λίγο τον Αμανατίδη αλλά και ξέρω αρκετά γι’ αυτόν από ανθρώπους με τους οποίους συνεργάστηκε. Μπορεί να είναι καλός άνθρωπος αλλά στη θέση του υφυπουργού αποδείχτηκε λογάς κι ανίκανος.
    Αντίθετα ο συνυποψήφιός του Μάρκος Μπόλαρης και διάδοχός του ως υφυπουργός Εξωτερικών, φίλος μου από το 1976, είναι και χρυσός άνθρωπος και ικανότατος.

    Βλέπω τώρα και τον παλαιότερο των φίλων μου (από το 1959, τότε που ήμασταν τριών χρονών) υποψήφιο στη Β΄ Θεσσαλονίκης. Χρόνια συνδικαλιστής γιατρός αλλά σαν λίγο αργά να κατεβαίνει στον πολιτικό στίβο.

  111. leonicos said

    42 Αβονίδα

    Τη ίδια ιστορία αφηγείται ο Σώου, με νεωκόρο. Τον απέλυσαν γιατί ξαφνικά ήρθε εγκύκλιος ότι έπρεπ να ξέρει ανάγνωση αι γραφή. Σκασμένος, πήρε ένα δρόμο ψάχνοντας να βρει τσιγάρ. Δεν βρήκε, και αποφασισε να ανοίξει ένα καπνοπωλείο. Το ενα έγιναν δυό κοκ μέχρι πυ όταν πλούσιος πια πήγε στην τράπεζα και του ζήτησαν να υπογράψει κάτι, δήλωσε ότι ‘δεν ξέρει γράμματα!

    Δεν ξέρετε γράμματα; ;πόρησε ο τραπεζίτης. ‘και πετύχατε τόσο πολύ επαγγελματικ΄΄α; -φαντάζομαι τι θα είχα τε κάνει αν ξέρατε και γράμματα!’

    Ααααα! Θα ήμουν νεωκόρος στον Άγιο….

  112. Theo said

    @110, διορθώσεις:

    Ίσως και να αναλωνόταν στις δουλειές για να ξεπεράσει τον πόνο της από το διαζύγιο μετά από τέσσερα χρόνια γάμου.

    Χρόνια συνδικαλιστής γιατρός αλλά σαν λίγο αργά να κατεβαίνει στον κεντρικό πολιτικό στίβο.

  113. Το γενικότερο ερώτημα: κι αν όλοι αυτοί οι ποιητάδες, συγγραφείς, φιλόσοφοι, φιλοσοφούντες ήταν προλετάριοι, μεροκαματιάρηδες… (μην μου αναφέρετε εξαιρέσεις που απλώς επιβεβαιώνουν τον κανόνα)

  114. BLOG_OTI_NANAI said

    88: «τίποτα τέτοιο δεν ισχύει (ούτε καν για την μυική δύναμη, για να προκαλέσω μερικούς μερικούς)»

    Φυσικά δεν ισχύει.
    Τα αγωνίσματα ανδρών γυναικών ως γνωστόν διαχωρίζονται απλά με βάση το πρότυπο των σχολείων αρρένων-θηλέων για να μην «χαλάσει» τις κοπέλες κανένας γυναικάς, ενώ όλα τα ρεκόρ των γυναικών σε αγωνίσματα που απαιτούν μυική δύναμη είναι χαμηλότερα επειδή υπάρχει μια συνωμοσία εξωγήινων που στέλνει ειδικές ακτίνες και αλλάζει τα μάτριξ.

    Απλή λογική…

  115. Μαρία said

    110β
    Κατα συμπτωματική σύμπτωση είναι κι οι δυο θρήσκοι, ο ένας μάλιστα και πολύτεκνος.

  116. loukretia50 said

    109 κ. Μπαρτζούδη,
    Νομίζω πως εσείς το βλέπετε διαφορετικά.
    Το θέμα είναι πολύ συγκεκριμένο : η κατανομή ρόλων/ υποχρεώσεων ενός ζευγαριού με βάση την ιδιαιτερότητα που υπάρχει όταν ο ένας ασχολείται αποκλειστικά με πνευματική δημιουργία και ο άλλος αναγκάζεται να επωμιστεί εξ ολοκλήρου την αβάσταχτη καθημερινή επανάληψη των απαραίτητων οικιακών εργασιών – κυρίως αγγαρειών.
    Αν ο σύζυγος είναι οικοδόμος και λείπει απ΄τα χαράματα, ναι, είναι αυτονόητο ότι δε θα γυρίσει αργά ξεθεωμένος να μαγειρέψει και να σφουγγαρίσει.
    Αν όμως είναι ποιητής ή συγγραφέας, μπορεί να κάθεται όλη μέρα και να διορθώνει ένα κόμμα όπως ο Όσκαρ Ουάιλντ.
    Η συμβία/ αγαπημένη/ μούσα του, αν δεν υπάρχουν πολλά χρήματα για να αναλάβει άλλο πρόσωπο τις δουλειές, πόσο μπορεί να το αντέξει? Και στην τελική είναι δίκαιο? Μέχρι ποιό σημείο?
    Και βέβαια αν όλοι αυτοί οι γίγαντες του πνεύματος και οι επίδοξοι μιμητές τους είχαν μια δουλειά που στραγγίζει κάθε έμπνευση και ικμάδα, πόσο εύκολο θα ήταν να δημιουργήσουν αθάνατα έργα?

  117. Γιάννης Κουβάτσος said

    Με όμηρους τους ασφαλισμένους θα πάει η κυβέρνηση στις εκλογές; Και μετά θα λέει ότι «δεν επικοινωνήθηκε σωστά το έργο μας»;
    https://www.efsyn.gr/node/199509

  118. Γιάννης Κουβάτσος said

    «Δωρεάν εξετάσεις στο δημόσιο
    Πάντως δωρεάν εξετάσεις μπορούν να πραγματοποιούν οι ασφαλισμένοι του ΕΟΠΥΥ στον δημόσιο τομέα δηλαδή στα νοσοκομεία, τα Κέντρα Υγείας και τα πολυϊατρεία.
    Όμως οι ουρές αναμονής είναι πάντοτε εβδομάδων και αυτό υπό κανονικές συνθήκες. Έτσι εκτιμάται ότι θα δημιουργηθεί το αδιαχώρητο στα εξωτερικά ιατρεία των δημοσίων Νοσοκομείων και στα Κέντρα Υγείας, καθώς μόνο εκεί οι ασφαλισμένοι μπορούν να κάνουν δωρεάν διαγνωστικές εξετάσεις.»
    Στην ουρά, υπομονετικά, διαβάζοντας για να περνάνε οι ατέλειωτες ώρες για τα πρωτογενή πλεονάσματα και τα σαξές στόρια.

  119. ΚΩΣΤΑΣ said

    110 β Και για τον Μπόλαρη καλή γνώμη έχω, δεν τυχαίνει όμως να τον γνωρίζω και προσωπικά. Δεν θέλω να ξεστομίσω τίποτα για έναν που είναι εν ενεργεία βουλευτής και καλά θα ήταν να μας αδειάσει τη γωνιά. Ποιος είναι ο γιατρός στη Β;

  120. BLOG_OTI_NANAI said

    88: Πρόσεξα μια λεπτομέρεια στη φράση:

    «θα θεωρούν τις γυναίκες κατώτερες σε κάτι, ενώ τίποτα τέτοιο δεν ισχύει ούτε καν για την μυική δύναμη«.

    Ελπίζω μόνο να μην κατάλαβες ότι η διαφορά μυικής δύναμης συνεπάγεται οντολογική κατωτερότητα (εν προκειμένω, της γυναίκας), διότι αυτό είναι ναζισμός και όχι χιούμορ…

  121. ΣΠ said

    Το παράκανε η Ακριβοπούλου.

  122. Γιάννης Κουβάτσος said

    121:Ακριβή μου δημοσιογραφία, ακριβή μου δεοντολογία, ακριβή μου αντικειμενικότητα…

  123. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    99 Αιμ.
    Μέχρι να πει η Λουκρητία τα πληρέστερα
    να επιδοθούμε εδώ σ’ εκάτερα και έτερα
    Σας προσκαλώ καθέναν με μια ρίμα
    ν΄ακολουθήσουμε τ΄αχνάρια από το νήμα
    και να αλλάξουμε με κέφι και με μπρίο
    των ποιητών την πολιτεία και το βίο.

    Πιχί πριν τ΄άσπρο και κρυφό του περιγιάλι
    ο ποιητής με ματογυάλι
    Αντί ημερολόγια καταστρώματος
    να μπάλωνε τα ξέφτια του παπλώματος
    Κι ο γέρο Παλαμάς που τη φλογέρα
    του βασιλιά έκανε στίχους μιαν ημέρα
    να γυάλιζε τα μπρούτζινα κι επίσης
    να βραζε αλισίβα για τις πλύσεις
    Κι ο Ρίτσος καθισμένος στα σκαλάκια
    να καθαρίζει αυτός τα φασολάκια
    Κι Όμηρος παρόλη την τυφλότητα
    να κανε γενική καθαριότητα
    κι αντί να στιχοπλέκει την Οδύσσεια
    ν΄αέριζε το δυάρι στα Ιλίσσια …

  124. ΚΩΣΤΑΣ said

    Τί ασχολείσθε με αυτήν, ποιος την υπολήπτεται; Έχει τόσο πολύ μυαλό, που δεν καταλαβαίνει ότι με αυτά βοηθάει τον Κυριάκο να ανεβάσει στα ύψη τα ποσοστά του. Αν δεν την σιχαινόμουνα, θα της έλεγα ένα μεγάλο ευχαριστώ!

  125. ΚΩΣΤΑΣ said

    το 124 στα 121 – 122

  126. Theo said

    @115:
    Θρήσκος ο Αμανατίδης; Δεν το νομίζω.

    @119:
    Μουρατίδης.

  127. Γιάννης Κουβάτσος said

    «δεν καταλαβαίνει ότι με αυτά βοηθάει τον Κυριάκο να ανεβάσει στα ύψη τα ποσοστά του. Αν δεν την σιχαινόμουνα, θα της έλεγα ένα μεγάλο ευχαριστώ!»
    Πρόσεχε τι εύχεσαι, Κώστα. 😊 Βλέπω να κλαίμε και να βρίζουμε παρεούλα την επόμενη …ετία, καλά να ‘μαστε.

  128. Μουτούσης Κωνσταντίνος said

    Ὡραία ἡ προσπάθεια καὶ ἡ πλειονότης τῶν στίχων , καθώς ἀναδεικνύουν, μ’ἕναν τρόπο , τὴν ἱερότητα τῶν μικρῶν στιγμῶν καὶ τῶν μικρῶν πραγμάτων . Κι ἒχει μεγάλη σημασία ἀπὸ ποὺ ἀντλοῦν οἱ ποιητὲς τὴ θεματολογία τους . Ποιὰ ἡ πηγή τῆς ἐμπνεύσεως ; Ὅπως πολὐ δυνατό ἀπό τὴν ἂποψη αυτή, εἶναι τὸ ποίημα « ἡ παραγκούλα » τοῦ Τάκη Παπατσώνη : στὰ γυάλινα “ὑπέρ -εἲδωλα “ τοῦ καιροῦ ,τοῦ κάθε καιροῦ ἂν προτιμᾶτε , ἀντιτάσσει … τὸ καπνισμένο τζάκι μιᾶς παραγκούλας .
    Ὅπου σὰν ἒρθει τὸ χιόνι ποὺ λευκαίνει τήν περιοχή , « τότες βάλνεται καὶ καπνίζει πιὸ καλεστικά ὁ Φουγάρος , καὶ βρίσκει σκαμνί καὶ βρίσκει θέρμη ὁ ἀργοπορημένος , ὁ ταλαιπωρημένος , ὁ κάθε λογῆς διαβάτης , σὲ μνήμη άνιστόρητη ποὺ θὰ τοὺ μείνει » διότι , ὅπως γράφει στὴ συνέχεια τοῦ ποιήματος ὁ Παπατσώνης , προϋποτίθεται μία σπουδαία συνθήκη : “ Ἒτσι εἶναι ἐκεῖ ποὺ κατοικεῖ ἡ ἀγάπη “
    Καὶ μ’αυτή τὴ συνθήκη παρούσα , καμμία γυναῖκα δὲ βλάφτηκε , ὅπως γιὰ τοὺς δικούς του λὀγους θέλει νὰ παρουσιάζει στὸ δικό του στιχούργημα ὁ μπλόγκερ , μὰ καὶ δὲν ἰσχύει καὶ ὁ δῆθεν ἀτέρμων βρόγχος ὅπως παρουσιάζεται στὸ σχόλιο 21 .

  129. ΚΩΣΤΑΣ said

    123 Έφη, μπράβο! 🙂

    Κι ο Καρυωτάκης

    να έδιωχνε τις κάργιες από τα κεραμίδια
    και να μάζευε και τις φλούδες από τα κρεμμύδια… ξεπέρασα και την Λουκρητία 😉

  130. ΚΩΣΤΑΣ said

    127 Λες; τουλάχιστον θά ‘μαστε δυο, να κλαίμε παρέα! 😉

  131. Jane said

    Υπέροχο άρθρο.
    Δεν ξέρω τι έκανε ο Γκέτε αλλά κομμάτι δύσκολο το βλέπω, οι άντρες εκείνης της εποχής που ασχολούνταν κατεξοχήν με συγγραφική εργασία, να πλένουν πιάτα , να σφουγγαρίζουν ή να ξεσκατώνουν και να νταντεύουν παιδιά. Το ίδιο και οι άντρες που έκαναν χειρωνακτική δουλειά, βέβαια.

    Οι γυναίκες; Οι γυναίκες πάντα εξαιρούνταν. Μπορούσαν να δουλεύουν στο εργοστάσιο ή στο χωράφι και παράλληλα να καθαρίζουν να πλένουν ρούχα, να μαγειρεύουν κλπ. Αυτά τα ξέρουμε κι από τις μανάδες μας.

    Σήμερα πάντως που η τεχνολογία μειώνει τον χρόνο και κάνει ευκολότερες κάποιες δουλειές, Άνετα μπορεί οποιοσδήποτε άντρας κι όχι μόνο ένας ποιητής ή συγγραφέας να βάζει πλυντήριο ρούχων ή πιάτων και να μαγειρεύει, γιατί όχι; Ούτε ξύλα θα πάει να μαζέψει ούτε θα βάλει τη σκάφη κάτω.

    Στα περισσότερα εργαζόμενα ζευγάρια σήμερα πάντως υπάρχει μια μοιρασιά στα βάρη. Ενίοτε και ανταλλαγή εργασιών. Κάποιος ευγενικός κύριος , που γνωρίζω επί παραδείγματι , αύριο θα καθαρίσει τα τζάμια , για να απολαύσει το αγαπημένο του παστίτσιο αντί μακαρόνια με κιμά που ήταν στο πρόγραμμα. 🙂

  132. sarant said

    Eυχαριστώ πολύ για τα νεότερα!

    131 🙂

  133. loukretia50 said

    ΕΦΗ- ΕΦΗ : μπράβο! μαζί σου!
    Πρώτα όμως χρωστάω αυτό στον Αιμ- έχουμε και λεμ’ :

    Οικιακά και ποιητές – δύο επιλογές κακές
    «Μια σχέση μ΄ένα ποιητή είναι εμπειρία θαυμαστή.
    Εγγύηση αποτελεί για την οδό ονείρων…»
    «-Χα! αν ήταν λόγια μοναχά…
    Για ευτελή και για ρηχά – του οίκου οικονομία,
    απόκριση καμία!»
    -θάλεγε κάποιος είρων, με έπαρση ξεχωριστή,
    κοινούς θνητούς οικτίρων-
    «-Αν τα λεφτά είναι λιγοστά, μόνο αν ζούνε χωριστά
    η σχέση τους θα διαρκεί , γιατί η αγάπη δεν αρκεί.
    ΑΠΟΣΤΑΣΗ είναι το κλειδί- δε θα φτουρήσει δηλαδή!
    Γιατί αν μένουνε μαζί, όσο κι αν είναι ταιριαστοί
    σύντομα θάναι κοινωνοί δυσκολιών απείρων.
    Η δίκαιη κατανομή αγγαρειών θα απαιτεί
    συνεργασία αγαστή και λήψη ενεχύρων
    για αμοιβαία προσαρμογή
    (και στην ανάγκη αλλαγή των οκνηρών μνηστήρων)

    «-Να διακόψω δε μπορώ, μήπως να πας εσύ μωρό?»
    «-Μα έτρεχα για ένα σωρό κι είχες ξεχάσει ανοιχτό
    το μάτι το ηλεκτρικό…»
    «-Δεν είναι τόσο τρομερό… η κατσαρόλα αντέχει!»
    «-Αυτή μπορεί, όχι εγώ»
    «-Η έμπνευση προέχει!»

    Κι όποια αρνείται να υποστεί
    λάτρα – την καθημερινή, πάντα αυτή να τρέχει,
    ενώ ο πασάς υψιπετεί , για όλα πέρα βρέχει,
    δικαίως πια αγανακτεί και με οργή αναφωνεί :
    «-Βέλτιστον το μη χείρον! Νισάφι πια, ω ποιητή,
    με πνίγει τούτη η σιωπή, λόγια μονάχα στο χαρτί
    και άχρηστος, και είρων, με στάση υπεροπτική
    που κάνει μόνο κριτική.
    Θα βρω έναν άξιο, μερακλή,δουλευταρά και μπεσαλή
    με διανόηση ρηχή, να μη με θέλει προσοχή,
    μη ένσταση εγείρων, όταν ζητάω συμμετοχή
    – να με προσέχει, παναπεί –
    να κάνω μια καινούργια αρχή
    C’est ça la vie, ω ποιητή!»

    Κι αντί να τον υπηρετεί, με παρρησία θαυμαστή
    τον παρατάει τον χοίρον, ν΄αντλήσει έμπνευση τρελή
    κι από την πείνα την πολλή
    να φάει σωρούς παπύρων

    Και όσο για τον ποιητή, αναμφιβόλως θα βρεθεί
    στα κρύα των λουτήρων
    ΛΟΥ
    Η στόφα των μαρτύρων είναι πασέ, παθητική
    και τους νορμάλ τους απωθεί
    Περνάνε σ΄άλλο γύρον με ευκολία μοναδική
    Εκτός αν διευθετηθεί κι οι ρόλοι έχουν αντιστραφεί :
    Σχέση μπορεί να ευοδωθεί
    με μία ριμαδόρα,
    άχρηστη, μα αγαπητή
    σ΄ένα νορμάλ – μη ποιητή
    που αν αρχίσει να απαιτεί
    θα του κοπεί η φόρα!

  134. Μαρία said

    126
    Ο Αμαν. βεβαιότατα.

    Σύγκρουση γιγάντων στην Αχαΐα απ’ τους οποίους μόνο ο ένας χρειάζεται σταυρό.

  135. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    129. 🙂 Κώστα αν σου πω ότι πρώτο πρώτο σκέφτηκα τον Καρυωτάκη, ανόσια ντιπ, α λα Σαρλί (να κάνει στιφάδο) αλλά τ΄άφησα,το ξέχασα μετά.
    Ο Καρυωτάκης -τί εικόνα ενάντια-
    κρεμμύδια να ξεφλούδιζε με γάντια
    κι οι κάργιες να θρηνούν να μη σωπαίνουν
    καθώς αμάρτυρες στην ποίηση θα μένουν

    133 Λου 🙂
    «Μείνε στο ποίημα, από κάτω παραμονεύει ο ποιητής «

  136. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    134β Τρεις τρεις, στην Αχαϊα τρεις τρεις … 🙂

  137. Γιάννης Κουβάτσος said

    Τζάμι και κομμάτι παστίτσιο…Χμ, φερ ινάφ . 😊

  138. ΜΙΚ_ΙΟΣ said

    Περιεκτικό και ενδιαφέρον το σημερινό. Και το στιχούργημα του Νικοκύρη επίσης, εκτός από την 3η στροφή. Ειδικά αυτό το «όποιες γυναίκες έχετε ο καθένας βλάψει και την απλήρωτη δουλειά τους κλέβετε», νομίζω ότι αδικεί -τουλάχιστον- πολλούς άντρες.

    Μου άρεσε και η ανάλυση του Πέπε (σχ.43) και η κατακλείδα «Ίσως διανύουμε τη μεταβατική περίοδο…» με προβλημάτισε.

    – Αναφέρθηκαν μέχρι τώρα περιπτώσεις γυναικών που διέπρεψαν, με τις δυσκολίες της καθημερινότητας ή χωρίς, στα γράμματα (κυρίως στη λογοτεχνία) και στις τέχνες (κυρίως στη μουσική). Είχαν όμως κάποια καλλιέργεια και ήσαν εγγράμματες.
    Αλλά, νομίζω, αξίζει να σκεφτούμε και τα εκατομμύρια τις γυναίκες, ανά τους αιώνες, που ανάδειξαν αυτό που λέμε «λαϊκή τέχνη» (υφαντά, κεντήματα, δαντέλλες, ζωγραφιές κλπ), δουλεύοντας με φαντασία, μεράκι και ταλέντο στον όποιο ελεύθερο χρόνο τούς έμενε από τις δουλειές του σπιτιού, τη φροντίδα των παιδιών κλπ. Τόσο σε επίπεδο τεχνικής, όσο και σε επίπεδο έμπνευσης (διάφορες τοπικές τεχνοτροπίες) αλλά και χρηστικότητας, τα δημιουργήματα αυτά αποτελούν ένα θαυμαστό επίτευγμα των «ανωνύμων» γυναικών. Που αποκτά ιδιαίτερη βαρύτητα από το γεγονός ότι η μεγάλη πλειοψηφία αυτών των γυναικών ήσαν αγράμματες (ή ημιαγράμματες).

    Με την αλλαγή της θέσης της γυναίκας στις σύγχρονες δυτικές (κυρίως) κοινωνίες και την έξοδό της (απελευθέρωση;;) από το σπίτι, αυτό το είδος γυναικείας δημιουργίας τείνει να εκλείψει – αν δεν έχει ήδη εκλείψει… Οπωσδήποτε, πάντως, έχει πάψει να υπάρχει πηγαία λαϊκή δημιουργία, δεδομένης και της βιομηχανοποίησης/τυποποίησης και σ’ αυτόν τον τομέα.

  139. Γς said

    103:

    >Πήγαν στην κηδεία κάποιου γνωστού στην Κυψέλη, όπου έφαγαν τζάμπα κόλλυβα.

    Μα έχουν κόλλυβα τις κηδείες;

    Και θυμήθηκα εκείνον ντον βρομιάρη που ζει ακόμα

    https://caktos.blogspot.com/2014/06/blog-post_10.html

  140. Ηθικόν δίδαγμα (για όσους ΔΕΝ ξέχασαν να χωρίσουν όταν έπρεπε)

  141. Ιωάννα said

    Καλησπέρα σας. Βρίσκω εκπληκτικό το ποίημα που σκάρωσε ο κ. Σαραντάκος στο πνεύμα της αλησμόνητης Βαυαρέζας Emerenz Meier. Θα μπορούσε άνετα να περιληφθεί στα σχολικά βιβλία, βρίσκω ότι είναι γραμμένο με το σατιρικό πνεύμα του αείμνηστου πάππου του, Νίκου Σαραντάκου…

    Δεν το αναφέρει η αγγλική wikipedia , αλλά η δυστυχισμένη Emerenz είχε παντρευτεί δύο φορές στο Σικάγο με άχρηστους άνδρες. Ο πρώτος της, ένας Βαυαρός, βγήκε αλκοολικός κι ο δεύτερος, ένας Σουηδός, ναρκομανής, Γι’ αυτό η φουκαριάρα πέθανε τόσο νέα στα 53 της απο δυσλειτουργία των νεφρών. Εδώ θα βρήτε μιά πιό πλήρη βιογραφία της στα γερμανικά που λέει για τους δύο αποτυχημένους γάμους της. Είναι αξιοσημείωτο ότι στις επιστολές της (γραμμένες λίγο μετά την μπολσεβικική επανάσταση) δείχνει την συμπάθειά της προς τον κομμουνισμό, την απέχθειά της προς τον καπιταλισμό και το μίσος της προς την Χριστιανική Εκκλησία

    Υστερόγραφο: Επειδή βλέπω ότι τα σημερινά ποιήματα της Λουκρητίας (133) και της Έφης (123) είναι εμφανώς αποτυχημένα, σκέφτηκα να σκαρώσω εγώ ένα ποίημα στο πνεύμα της αξέχαστης Emerenz Meier και μ’ αυτό να σάς αποχαιρετήσω για 48 ώρες

  142. Theo said

    @134:
    Άλλη εντύπωση μου έδωσε. Αλλά εσύ θα τον ξέρεις καλύτερα.

  143. Theo said

    @141:
    Προς «τριανταεξάχρονον παπαδοκόρην»

    Σε εξιτάρουν οι κακές οι λέξεις
    και τα πονηρά σηκώματα·
    καλύτερα ν΄ άφηνες τις έξεις
    να ‘μενες στα σκώμματα.

  144. sarant said

    141 Eμένα μου άρεσαν και της Λουκρητίας και της Έφης -αλλά και της 36χρονης Ιωάννας.

  145. Γς said

    110:

    >Η μητέρα μου έπλυνε στη σκάφη όσο τη θυμάμαι

    Η δικιά μου πέρασε αμέσως από τη σκάφη στο πλυντήριο

    https://caktos.blogspot.com/2013/08/blog-post.html

  146. Γιάννης Κουβάτσος said

    Να το μελοποιήσεις, Βάτμαν, και να το δώσεις στη Γωγώ Τσαμπά να το τραγουδάει στα πανηγύρια. 😎

  147. Λευκιππος said

    – Αγάπη μου, λέω να πάω στη Λέσβο να βοηθήσω τους πρόσφυγες.
    – Ποια βοήθεια σε ποιους πρόσφυγες βρε ποιητή; Εσύ δεν βοηθάς να μαζέψουμε το τραπέζι μετά το φαγητό.!!!!!

  148. loukretia50 said

    Άγνωστος ο αναγνώστης άγνωστες και οι βουλές.
    Δίνει ψήφο εμπιστοσύνης σε πολλούς σχολιαστές
    που αγαπούν το καφενείο κι έχουν κέφι, ό,τι κι αν λες
    κι ανταμώνουν με αγάπη , γέλιο και υπερβολές
    Αν καμιά φορά μαλώνουν – αφορμές είναι πολλές,
    ή και λίγο ξενερώνουν, το ξεχνάνε, μην τους κλαις!
    ΛΟΥ
    Είμαστε καλή παρέα, ίσως το παραδεχτείς
    και αφήσεις τις κακίες και με ρίμες παραβγείς
    «Τω αγνώστω αναγνώστη» Omg! Είναι καλό!
    δε μπορείς να γράφεις έτσι? κάντο, σε παρακαλώ!

  149. Γς said

    141:

    Και μην ξαναπιάσεις στο στόμα σου το πουλί μου. Ετσι;

  150. loukretia50 said

    Σκέφτομαι λοιπόν το Σαίξπηρ – ναι, εμμένω στη γραφή,
    να κρατάει ένα κρανίο , έμπνευση έχει κουφή,
    και του Άμλετ να απαγγέλλει το μονόλογο με πάθος
    όταν μπαίνει η συμβία με τσιρίδα απ΄το βάθος.
    -Ρε ζουρλέ, τι πας να κάνεις? Έφερες το σκελετό
    από το νεκροταφείο? Πας καλά? Θα ταβλιαστώ!
    Τότε ο τάλας ο poeta θέλει να εξιλεωθεί
    -Και τι θες μωρή τζουτζούκα? Ωπ! πετιέται αυτή ορθή
    -Μήπως νάπλενες τα πιάτα? Έχω τόσο εξαντληθεί…

  151. spyridos said

    23

    «Πάντως πέρα από τις εξιδανικεύσεις αξίζει να δούμε πως η Γυναίκα είναι και η Μητέρα, αυτή πρέπει να έχει τα παιδιά, να τα προπαιδεύσει, να τα βγάλει από τα σπλάχνα της σε μια κοινωνία. Συνήθως λεν η Γυναίκα κρατάει το σπίτι και εν πολλοίς έχουν δίκιο… Ο ρόλος της δηλαδή είναι εξαρχής προκαθορισμένος. Ίσως γιαυτό και πολλές στη Δύση είτε από επιλογή τους είτε από τις συνθήκες δεν τεκνοποιούν.»

    Κάμποσα χρόνια τώρα η κατάσταση στην ΕΕ είναι διαφορετική. Σε χώρες όπου η κατανομή της εργασίας στο σπίτι είναι δικαιότερα καταμερισμένη είναι και το ποσοστό γεννήσεων μεγαλύτερο.
    Μια σύγκριση ανάμεσα σε Δανία, Σουηδία , Ολλανδία από τη μιά μεριά και την παραδοσιακότερη Γερμανία από την άλλη για παράδειγμα.
    Η Ελλάδα έχει από τα χαμηλότερα ποσοστά γεννήσεων αλλά μπορεί να παίζουν κι άλλοι παράγοντες οικονομικοί εκεί.

  152. spyridos said

    96

    Με γονάτισες. Το δικό σου μου άρεσε περισσότερο.
    Καλά και τ άλλα
    Η πικρούτσικη γεύση όμως έμεινε μετά από αυτό

  153. loukretia50 said

    152. Σ΄ευχαριστώ πολύ.
    Συνήθως μετανιώνω όταν σοβαρεύω.

  154. ΜΙΚ_ΙΟΣ said

    54, 106: Σε πολλά, σχετικά σύγχρονα ζευγάρια συμβαίνει να υπάρχουν μια-δυο (ή και περισσότερες 🙂 ) οικιακές δουλειές που αναλαμβάνει ο σύζυγος. Και είναι, θεωρώ, κάτι που βοηθάει κάπως και την όλη ισορροπία (ή κάποια γόνιμη ανισορροπία…). Η γυναίκα μου π.χ. μπορεί να κάνει όλα τα «νοικοκυράτα» τέλεια, αλλά «δεν τόχει» με το σιδέρωμα. Οπότε, έχω αναλάβει όλα τα σιδερώματα (από αρχαιοτάτων χρόνων…-έχω γίνει εξπέρ 🙂 )

    91, Πέπε:
    Δεν ξέρω κατά πόσον και μέχρι πότε έφτιαχναν συστηματικά το σαπούνι για τη λάτρα τους οι ίδιες οι νοικοκυρές στα σπίτια τους.
    Αλλά, στην Κρήτη τουλάχιστον, ήδη από τα μέσα του 19ου αιώνα υπήρχαν μικρά ή μεγάλα σαπωνοποιεία, που προμήθευαν με σαπούνι τα συνοικιακά παντοπωλεία και ορισμένα κεφαλοχώρια.
    Στις πόλεις δημιουργήθηκαν σταδιακά και μικρές βιοτεχνίες, τα «σαπουναριά», ακόμη και σε επίπεδο συνοικίας. Εκεί οι νοικοκυρές παράδιναν τηγανόλαδα ή άλλα υποβαθμισμένα λάδια και έπαιρναν έτοιμες πλάκες πράσινο ή άσπρο σαπούνι, σε ανάλογη ποσότητα.
    Εγώ πρόφτασα (δεκαετίες 50-60) και τον «φετσολαδά», πλανόδιο μικρέμπορο χρησιμοποιημένων λαδιών. Τα συγκέντρωνε σε ντενέκες ή ασκιά από τις νοικοκυρές, που έπαιρναν ως αντάλλαγμα, συνήθως, σαπούνι.

    121, 122, 124: ΔΥΣΤΥΧΩΣ, έχετε δίκιο! Κάποιοι/ες επιμένουν (ρέπουν) σε α-νοησίες!

  155. Πέπε said

    @154 (>91)

    Πάσο τότε.

    Πάντως και τώρα ο Χαλκιαδάκης μαζεύει χρησιμοποιημένα λάδια, για σαπούνι απ’ ό,τι έχω καταλάβει, και τα ανταλλάσσει με εμφιαλωμένο νερό.

    @151:

    > > Η Ελλάδα έχει από τα χαμηλότερα ποσοστά γεννήσεων αλλά μπορεί να παίζουν κι άλλοι παράγοντες οικονομικοί εκεί.

    Δεν ξέρω τι λένε οι στατιστικές, αλλά κρίνοντας από τους γνωστούς μου, η μεγάλη εστία της υπογεννητικότητας είναι η Αθήνα. Ούτε το Ηράκλειο, ούτε τα μικρά μέρη. Δεν έχω δείγμα από Θεσσαλονίκη ή άλλες μεγαλούτσικες πόλεις.

    Στην Αθήνα και τα οικονομικά προβλήματα είναι οξύτερα απ’ ό,τι στα μικρότερα μέρη, και συνολικά οι ρυθμοί ζωής (ακόμη και για όσους δεν έχουν στένεψη) έχουν πολύ περισσότερο στρες. Οπότε, εύκολα μπορεί κανείς να τα συνδέσει αυτά με την υπογεννητικότητα (μιλώντας πάντα διαισθητικά και προχειρατζήδικα, όχι στατιστικά).

  156. Αιμ said

    Της Εφης-Εφης που σαν να έχει μουσική και της Λου το έπος πολύ με άρεσαν.
    Της 36χρονης βυζαντινολόγου πάλι θέλει ένα δουλεματάκι ακόμα πλην όμως σαφώς και πρόκειται για μία αξιέπαινη προσπάθεια αν μη τι άλλο για την έμπνευση της να συμπεριλάβει τους συσχολιαστές της στο πόνημα

    Καληνύχτα σας (με λι και νι) και ευχαριστώ

  157. Γς said

    156:

    >πρόκειται για μία αξιέπαινη προσπάθεια αν μη τι άλλο για την έμπνευση της να συμπεριλάβει τους συσχολιαστές της στο πόνημα

    Ναι; Τι να σου πω; Αξιέπαινη προσπάθεια…Να συμπεριλάβει και το …[Σχ. 149]

  158. Alexis said

    Καλημέρα.

    Δυστυχώς έχασα την καταπληκτική βραδινή κουβέντα γιατί έκανα δουλειές στο σπίτι! 😂

    Το ποίημα της Λουκρητίας στο #96 είναι ε-ξαι-ρε-τι-κό!

    #140: Πφφφ, αυτή που το ‘γραψε δεν έχει καθόλου φαντασία! Στο τέλος έπρεπε να συμπληρώσει «…Και κάθε τόσο θα σηκώνομαι και θα ‘ρχομαι από πίσω σου να σε χαϊδεύω!»

    #146: …και θα γίνουμε όλοι φίρμες Γιάννη! 😊

    ΚΟΥΙΖ (εύκολο) : Ποιον μεγάλο σταρ σας θυμίζει (εμφανισιακά) η Ακριβοπούλου;

  159. # 123 (156)

    Το πόνημα της Εφης με συγκίνησε
    μα είναι φανερό πως το ξεκίνησε
    αρπάζοντας μια σπίθα στον αέρα
    που όμως δεν την πήγε πάρα πέρα

    στο πρώτο το κομμάτι όλο χάρι,
    σε ένα άγραφο χαρτί απ’ το συρτάρι
    ζωγράφισε τις ρίμες της η σπίθα
    χαρούμενη σαν νάκανε τσουλήθρα

    στο δεύτερο κομμάτι όμως οι στίχοι
    κι οι ποιητές που θέλει να πετύχει
    στις συλλαβές σκοντάφτουν και στον χρόνο
    και έχουνε ίδια την κατάληξή τους μόνο

    γιατί η σπίθα όταν μπει σε ένα λούκι
    -και πάψει να σου γράφει μονοκούκι-
    αλλού τις λέξεις σαν μελάνι μουτζουρώνει
    κι αλλού το άγραφο χαρτί το τσαλακώνει

  160. ΓιώργοςΜ said

    91, 154β Τω καιρώ εκείνω (δεκαετίες 40-50) ήταν ίσως φύρα η ανταλλαγή σαπουνιού με λάδι. Θυμάμαι καναδυό χρονιές να φτιάχνει σαπούνι η μάνα μου στο χωριό, το καλοκαίρι που ήμασταν διακοπές, για να μην πετάξουμε τη μούργα από τα λαδοβάρελα, να δούμε εμείς τα παιδιά πώς γίνεται και για να περάσει δημιουργικά η ώρα. Πρέπει να έβγαινε τουλάχιστον 10-20 κιλά σαπούνι τη φορά, δηλαδή τουλάχιστον 40-50 πλάκες σαπουνιού όπως τις ξέρουμε. Δεν ξέρω την αναλογία που έδιναν οι έμποροι κλπ, αλλά δε νομίζω να τους σύμφερε παραπάνω από το μισό.

  161. # 158

    Τον Ζαν-Πολ Μπελμοντό ;;

  162. Πέπε said

    @159:

    στις συλλαβές σκοντάφτουν και στον χρόνο
    και έχουνε ίδια την κατάληξή τους μόνο
    > +2 συλλαβές. Κι αυτό στον Μέφρι χρεώνεται, ή υπάρχει άλλος ειδικός δαίμονας; 🙂

    (Τους 2 τελευταίους στίχους της τελευταίας στροφής δεν τους πιάνουμε για υπέρμετρους, αφού συμφωνούν μεταξύ τους, απλώς για αλλαγή μετρικού σχήματος.)

    Πολύ ωραίο παρά ταύτα. Μπράβο Δύτη. Δε θα έκανα αυτή την ξινή παρατήρηση αν δεν τύχαινε η χαριτωμένη σύμπτωση να μιλάει ο στίχος για μετρική ακρίβεια.

  163. 162 Πολύ ωραίο παρά ταύτα. Μπράβο Δύτη.
    —————————–
    Μα δεν έκανε τίποτα ο Δύτης.

  164. Πέπε said

    Φτού! Γιατί όλο κάνω αυτό το λάθος;

    Μπράβο Τζι βεβαίως, όχι Δύτη

  165. ΚΩΣΤΑΣ said

    158 Τον Βλάση Μπονάτσο;

  166. Ε, εγώ είμαι αεκτζής καταρχάς. Και η ΑΕΚ δεν με ενδιαφέρει κατά δεύτερον 😉

  167. Γιάννης Κουβάτσος said

    Τον Όζι Όζμπορν;

  168. # 162

    θεωρητικά έχεις δίκιο αλλά αν όταν ρέει η ρίμα δεν μετράς συλλαβές αλλά χρόνο δηλαδή με μια διαφορετική ταχύτητα (πιο αργά) λες το «στις συλλαβές σκοντάφτουν και στον χρόνο» ενώ πιο γρήγορα το «και έχουνε ίδια την κατάληξή τους μόνο|»,ενώνοντας τα δυο «ε» στο και έχουνε και συναιρώντας σε μια συλλαβή εΐ το ε και το ι στο «έχουνε ίδια»
    Αν με ενδιέφερε το συλλαβομέτρημα εύκολα διορθώνεται θα μπορούσα να γράψω …σκοντάφτουνε μα και στον… αλλά τότε οι συλλαβές θάταν σωστές ενώ ο χρόνος δεν θα μαζευότανε με τίποτε. Γι αυτό το γράφω όπως βγαίνει, τραγουδιστά, γιατί έχω διαπιστώσει πως οι παρεμβολές δεν βελτιώνουν, το αντίθετο θα έλεγα. Συμβαίνει όμως όταν κάποιος το διαβάζει με άλλο ρυθμό από του δημιουργού να του σκοντάφτει.

  169. sarant said

    Kαλημέρα από εδώ!

    Φίλος ήθελε να στείλει αυτή τη φωτογραφία (πώς βλέπουν οι γυναίκες τον αντρικό φεμινισμό) και δεν ήξερε πώς γίνεται.

    https://sarantakos.wordpress.com/2019/06/13/kerasi-3/

  170. ΓιώργοςΜ said

    169 Τον βλέπουν σαν κεράσι;!;!;!;!;!;! 🙂

  171. Alexis said

    #161, 165, 167: Θα απαντήσω μεταφέροντας διάλογό μου με την σύζυγο:

    -Πού είσαι;
    -Να, εδώ μέσα, βλέπω τηλεόραση. Βλέπω αυτή την εκπομπή στην ΕΡΤ μ’ εκείνη τη δημοσιογράφο… πώς τη λένε μωρέ…
    -Ποια δημοσιογράφο;
    -Αυτή μωρέ, που μοιάζει με τον …Μάικλ Τζάκσον!

    Η συζήτηση έγινε πριν από 2-3 μήνες. Από τότε έχει καθιερωθεί πλέον στο σπίτι:
    -Πάλι Μάικλ Τζάκσον βλέπεις; 😂

  172. # 169

    Μόνος (σικ) του Μέρφι !!!

  173. loukretia50 said

    EΦΗ- ΕΦΗ
    Η σπίθα σου είναι γνήσια, φωτίζει και γλυκαίνει
    Το γκρίζο διώχνει μια στιγμή και την καρδιά ζεσταίνει.
    Και δε μετράει η μετρική όταν γλυκά σαλπάρεις
    σε θάλασσα ονειρική. Κάνε ό,τι γουστάρεις!
    ΛΟΥ
    Άλλη δουλειά δεν είχαμε το χρόνο να μετράμε!
    κι αν λείπουν δύο συλλαβές, τι έγινε? Γελάμε!

  174. ΣΠ said

    171
    Εμένα πάντως μου θυμίζει αυτόν.

  175. spyridos said

    155

    «διαισθητικά και προχειρατζήδικα» και εγώ το ίδιο θα έλεγα. Στην ταμπέλα που έβαλα παραπάνω φαίνονται και οι διαφορές κατά διαμέρισμα. Και είναι ελάχιστες πλέον στην Ελλάδα.
    Αρα η διαίσθησή μας μας πρόδωσε.
    Γαλλία , Ισπανία και Τουρκία έχουν πολύ μεγάλες τοπικές διαφορές κι αυτό είναι στις περιπτώσεις Γαλλίας και Ισπανίας εντυπωσιακό.
    Η διαίσθηση σε αυτό το αντικείμενο (μέγεθος οικογένειας, υπογεννητικότητα κτλ) κάνει πολύ μεγάλα λάθη.

    Ενα παράδειγμα.
    Εκεί γύρω στο 2000 και για περίπου 10 χρόνια η Unilever έκανε στην Ολλανδία μια σειρά διαφημίσεων για Ιταλικά και «Ιταλικά» προϊόντα της.
    Πολλές από αυτές ήταν βασισμένες στο θέμα-στερεότυπο της μεγάλης Ιταλικής οικογένειας γύρω από το τεράστιο τραπέζι.
    Οι διαφημίσεις αυτές είχαν μεγάλη επιτυχία δηλαδή για τον μέσο Ολλανδό έδιναν μια αναγνωρίσιμη εικόνα.
    Ρώτησα την γυναίκα μου και γνωστούς κοντά στον τόπο που μένω και οι διαφημίσεις τους φαίνονταν απόλυτα φυσιολογικές.
    Δε φακτς
    Σίγουρα από το 1945 ως το 2010 ο Μ.Ο. των γεννήσεων στην Ολλανδία (άρα και το μέγεθος της μέσης οικογένειας) ήταν ο μεγαλύτερος της Ευρώπης.
    Και σίγουρα διπλός στο μέγεθος από εκείνον της Ιταλίας.
    Στην περιοχή Ν.Α, της Ουτρέχτης που μένω σχεδόν όλες οι οικογένειες ως το 1960 ήταν πολύτεκνες.
    Κι αυτό ήταν κανόνας στις περισσότερες περιοχές της Ολλανδίας.
    Οι γονείς της γυναίκας μου έχουν συνολικά 18 αδέλφια δηλαδή 20 μαζί με τους γονείς της. Ολοι τους παντρεμένοι 40 νοματαίοι.
    Μ.Ο. πάνω από δύο παιδιά αλλά βάζουμε για ευκολία 2. Σύνολο 40 παιδιά. Ολα παντρεμένα η συζούν, 80 άτομα δηλαδή.
    Μ.Ο. παιδιών 2. Σύνολο 80 τα εγγόνια.
    Δηλαδή σύνολο 200 άτομα οι συγγενείς πρώτου βαθμού. Δεν είναι να τους καλέσεις σε τραπέζι. ασύμφορο.
    Δεν έχουμε και κάστρο για να τους χωρέσει.

    Αλλά το στερεότυπο της μεγάλης Ιταλικής οικογένειας συνεχίζει να ζει ανάμεσά τους.

  176. loukretia50 said

    174 ΣΠ – για το 22

    Τάχα είχες περιέργεια για τη συνεισφορά μου!
    Και άλλο που δεν ήθελα! Κούνησα την ουρά μου,
    κι ούτε φατσούλα γελαστή*
    ———– /*ή και αρκούντως σκυθρωπή!
    δε βάζεις στα γραφτά μου!

    ΥΓ Ας όψεται η πολυλογία μου!
    Θα τάλεγα οπωσδήποτε, επομένως δεν πληγώθηκα!

  177. # 173

    Πως είναι ο στίχος σου σωστός
    καμιά αμφιβολία
    μα η σιωπή είναι χρυσός
    λέει μια παροιμία

  178. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Ω ! βόλταρα από κει στις κερασιές και σας είδα τώρα 🙂

    159 Τζη 🙂
    >>στο δεύτερο κομμάτι όμως οι στίχοι
    κι οι ποιητές που θέλει να πετύχει
    στις συλλαβές σκοντάφτουν και στον χρόνο
    και έχουνε ίδια την κατάληξή τους μόνο

    Σ΄ευχαριστώ Τζη που με έκρινες
    για όσα παίνεψες κι όσα κατέκρινες 🙂

    Μου ξέφυγε τυχαία το ματογυάλι
    «μαύρο ή γκρίζο» η μικρή μου πάλη
    κι ο Ρίτσος στα σκαλάκια καθιστός-
    ποιητικός και ιστορικός ο ενεστώς ! 🙂 🙂

    173 Λου 🙂
    Σ΄ευχαριστώ ,θαρρείς ότι χολώνομαι;
    με τις παρατηρήσεις διορθώνομαι!
    χαχα !

  179. Alexis said

    Ωραία τα στιχάκια σας
    κι όλη η στιχομυθία
    όσο για το καλύτερο
    θα κρίνει η Ιστορία… 😊

  180. ΣΠ said

    176
    Λου μου, να με συγχωρείς, ήταν παράλειψή μου.
    Νόμισα πως δεν είχες δει την παρατήρησή μου.
    Πάρε φατσούλες γελαστές να σ’ αποζημιώσω,
    ώστε να δεις οι στίχοι σου πόσο μ’ αρέσουν πόσο!
    🙂 🙂 🙂 🙂 🙂 🙂 🙂 🙂 🙂 🙂 🙂 🙂 🙂

    (Το ξέρω, ως στιχούργημα πάσχει. Δεν είμαι καλός σ’ αυτά.)

  181. skolotourou said

    Γειά! Καιρό έχω να περάσω από δω. Όπως έγραψα και το πρωί στον Νικοκύρη, εννοείται ότι αυτό το θέμα με ενέπνευσε και είπα να έρθω να καταθέσω κι εγώ τα δικά μου. Πολύ ωραίες οι συμμετοχές όλων σας (διαβάζω κάπου 2 ώρες τώρα).

    ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΛΙΝΟΠΑΛΗ ΣΤΗ ΒΙΟΠΑΛΗ

    Στον Νικοκύρη, που το ενέπνευσε με την παρούσα ανάρτηση

    «Γυναίκα, δούλα και κυρά» μας μάθαν χρόνια.
    και λέγαν να προσέχουμε το σπίτι.
    Και μέσα μας η ίδια εικόνα αιώνια:
    να κλαίει η μάνα μας, σκυφτή στο νεροχύτη.

    Να κλαίει, να καθαρίζει κρεμμυδάκια…
    «Φύγε από δω, μην γίνεις σαν κι εμένα! »
    Κι έντρομοι να κρυβόμαστε, παιδάκια.
    Κοινή πολύ ιστορία για τον καθένα.

    Κι όταν θα γύριζε απ’ τη δουλειά ο πατέρας
    τον κόπο της ίσως πετούσε στα σκουπίδια
    κι ίσως ζητούσε αναφορά της όλης μέρας
    κι ίσως κουβέντιαζαν τα ίδια και τα ίδια

    κι ίσως μαλώνανε και μόνοιαζαν και πάλι.
    Μια θλιβερή, τόσο κοινότοπη ιστορία…
    Κι απ’ τους καυγάδες ως την κλινοπάλη
    είχε τους ρόλους τους ορίσει η πατριαρχία.

    Στα νέα ζευγάρια όμως είναι μπερδεμένοι:
    άλλος εδώ, άλλος εκεί, χωρίς πυξίδα,
    ό,τι μπορεί ο καθένας κι ό,τι βγαίνει.
    Κι όμως, τη λύση του προβλήματος την είδα.

    Σε λίγο τις δουλειές το σπίτι το ίδιο
    πατώντας δυο κουμπιά θ’ αναλαμβάνει:
    και σίδερο, μαγείρεμα, πλυντήριο
    εις πέρας όλα, μια χαρά πως θα τα κάνει!

    Τότε κανένας δεν θα κλαίει στο νεροχύτη
    και μίσος δεν θα φέρνει η κλινοπάλη.
    Κι ίσως να στρέψουμε το βλέμμα έξω απ’ το σπίτι,
    τη βασική μας να σκεφτούμε βιοπάλη.

  182. Πέπε said

    @141:

    Στου παπά τα παραθύρια
    κάθονται δυο μαύρα φρύδια.
    Να ‘χα εγώ τα μαύρα φρύδια
    κι ο παπάς τα παραθύρια!

    Στου παπά το μπαλκονάκι
    κάθεται ένα κοριτσάκι
    και με θλίψη αναπολεί
    του Γς τ’ ορθό πουλί.

    Στου παπά τα δώματα
    κάθεται στα γόνατα.
    Γράφει στιχουργήματα,
    γονατογραφήματα.

    Τη μαλώνει η πρεσβυτέρα:
    -«Ακριβή μου θυγατέρα,
    τριανταεξάχρονη,
    τ’ είν’ οι στίχοι σου άχρονοι;

    Είναι όλο σφάλματα!
    Ξέχασες τα γράμματα;
    Συ ‘χες διδακτορικό
    βυζαντινολογικό!»

    -«Μάνα μου, μη με μαλώνεις
    και βαριά με βαλαντώνεις.
    Κι αν μου φεύγουν συλλαβές
    είν’ οι ρίμες μου σωστές.»

    Και η μελωδία.

  183. ΚΩΣΤΑΣ said

    182 Πέπε!!! 😛 🙂 😉

  184. loukretia50 said

    ΣΠ
    Δεν πρόκειται παράλειψη ποτέ να σου χρεώσω
    Γιατί είσαι πάντα ευγενικός και μ΄έκανες να νιώσω
    πως έστω με τις ρίμες μου κάτι έχω να δώσω
    Να χρωματίσω μια στιγμή, έστω μία στο τόσο!
    ΛΟΥ
    Και λίγο απ΄το χρόνο σου όταν αφιερώσεις
    για δυο στιχάκια γνήσια, χαρά θε να μου δώσεις!

    Αλέξη
    Δεν είναι διαγωνισμός με ρίμες επιπέδου* /*λέμε τώρα!
    Στα νήματα όλα χωρούν- μέχρι ιαχές γηπέδου!
    Εύχομαι σύντομα να βρεις το κέφι να ριμάρεις
    Και με τις ιστορίες σου γλυκά να σιγοντάρεις

    181. Τι ευχάριστη έκπληξη!
    Πάντα γράφεις όμορφα, μακάρι να συμμετείχες πιο συχνά!
    Πιστεύω πως έχεις πολλά να πεις, και υπάρχουν πολλοί που θα χαρούν να σ’ακούσουν

    182. Πέπε !!!
    Εσύ κι αν μπορείς να παραφράσεις! κι όχι μόνο!

    ΚΩΣΤΑ, Theo, : έτσι μπράβο, χαλαρώστε λίγο!

    177.
    …κι ο δάσκαλος που δίδασκε και νόμο δεν κρατούσε
    να κάνει παρατήρηση ριμάτη καρτερούσε!

    Κι αν η σιωπή είναι χρυσός, χαρά ‘στον που την έχει!
    Γιατί με τα γηπεδικά ροδάνι η γλώσσα τρέχει!

  185. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    @182. Πέπε, 🙂 🙂 🙂

    Κι ἕνα μικρὸ ἀπὸ μένα.

    Τοῦ παπᾶ ἡ θυγατέρα
    ἐδῶ μέσα κάθε μέρα
    μὲ τὰ ἴδια καὶ τὰ ἴδια
    μᾶς τὰ σπάει τὰ καρύδια.

  186. Πηνελόπη said

    Θα ‘σαν πολλοί οι ποιηταί
    που δεν θα έγραφαν ποτέ
    δουλειές άλλες αν είχαν

    κάτι μου λέει όμως βαθιά
    πως είναι κ΄ άλλοι, μια χουφτιά,
    που καθώς τσουκάλια τρίβουν
    ρίμες και στροφές ορίζουν
    έχουν φάει την πετριά.

  187. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα, πολύ ωραία!

    181 Ευχαριστούμε Σοφία!

    182 Να η δημοτική φλέβα!

    186 Πολύ καλό!

  188. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    @185. (συνέχεια)

    Ἂχ, μωρὴ παπαδοπούλα
    Ἰωάννα, Θοδωρούλα
    τοὺς καρποὺς σου ὅποιος τρυγήσει
    θὰ βυζαντινολογήσει.

  189. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Γεια σας κυρία Κολοτούρου! τί χαρά !

    Μερικά αδέξια στιχάκια ,εντός και εκτός θέματος, έτσι για καλωσόρισμα της Σοφίας.

    Τόσο παλιά ,τόσο πικρή η ιστορία
    της «σκύλας που φυλάει το μαντρί»
    δούλα ταυτόχρονα και μάνα και κυρία,
    εργάτρια ή μαχήτρια στ΄ αμπρί,
    και πάντα φορτωμένη στην πορεία.

    Λιγάκι προχωρήσανε οι ιδέες
    κι αξιωθήκαμε και θέσεις και τιμές
    όμως μας θένε και στο σπίτι μας σπουδαίες
    νοικοκυρές, μαγείρισσες δεινές
    και οικοδέσποινες σωστές κι ωραίες.

    Με τη σοφία του θηλυκού μας ρόλου
    στα βάρη προσπαθούμε μοιρασιά
    άλλη το πέτυχε πολύ, άλλη καθόλου,
    γλυκειά μου ισότητα «καλά κρασιά»
    στις λεπτομέρειες νικήθηκες διόλου!

    Το δέχονται και το επικροτούνε
    και ο συμβίος μα και τα παιδιά
    πώς πρέπει οι δουλειές να μοιραστούνε
    και για να μη χαλάσει η καρδιά
    με όλα κομφόρ να εξοπλιστούμε.

    Μ΄αλίμονο αλίμονο αν στο σπίτι
    οι μηχανές να αναλάβουν τις δουλειές
    για ποιονα τότε θα μας τρώει η μύτη
    να καυγαδίζουμε για τις τσαπατσουλειές
    -τρίχες στο μπάνιο ή καφές στο νεροχύτη;

    Θα βασιλεύει ησυχία στα δωμάτια
    απέραντη σιωπή, σιγή κουφών
    όλοι αραχτοί με δάχτυλα και μάτια
    στο τάμπλετ ή στο τζάμι του αηφόν
    κι ακουστικά στου ιντερνέτ τα μονοπάτια.

  190. Αιμ said

    157. Γς, τι περίμενες από μία 36χρονη ;

    158. Τον Μίκι τον Τζάκερ λίγο νεότερο

    Ειδικό βραβείο στον Πέπε για την πιο πλήρη πρόταση και με μουσική παρακαλώ !
    Ο επόμενος φαντάζομαι θα βάλει και μουσικοχορευτικά εκτός από παρτιτούρα βέβαια. 🙂

  191. skolotourou said

    @184 Γειά σου ΛΟΥ, θα προσπαθήσω να σας έρχομαι πιο συχνά!

    @189: Μα αυτό είναι πολύ ωραίο ΕΦΗ !

  192. sarant said

    189-91 Θαυμάσιο είναι!

  193. Georgios Bartzoudis said

    116, loukretia50 said…

    # Κατά βάση συμφωνώ μαζί σου, και σημειώνω: Το ποίημα της Γερμανίδας θα ήταν κάπως επιτυχημένο αν περιορίζονταν σε ένα ζευγάρι «πνευματικού δημιουργού» αφενός και μιας «συζύγου οικοκυράς» αφετέρου (σε μια τέτοια περίπτωση θα είχε έναν τίτλο όπως «ο ποιητής και η οικοκυρά συμβία»). Και λέω «κάπως» διότι θεωρώ ότι, σε κάθε περίπτωση, ένας «πνευματικός δημιουργός» έχει περισσότερο ανάγκη από μια «σύντροφο-μούσα» παρά από μια «σύντροφο-πλύστρα» (το ίδιο ισχύει και σε αντιστροφή των ρόλων). Ατυχώς όμως, η γενικότητα που φαίνεται να διεκδικεί το ποίημα, το καθιστά ανόητο!

  194. Στην Εθνική Απογραφή της Στατιστικής, εν έτει 2021, οπότε η επόμενη, μια γυναίκα που δεν εργάζεται μπορεί να δηλώνει απασχόληση «οικιακά», ο άντρας, αντίστοιχα, σημειώνεται αποκλειστικά ως άνεργος.

  195. 194: *της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής

  196. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    Ένα σεξουαλικά ισορροπημένο ζευγάρι δεν έχει τέτοια προβλήματα, τα λύνει με φυσικό αυτορρυθμιζόμενο τρόπο στην βάση του αλληλοσεβασμού και της ατομικής αξιοπρέπειας, η ισότητα είναι φυσικό επακόλουθο και το εγώ παραχωρεί την θέση του στο εμείς.
    Η πηγή όλων των προβλημάτων που περιγράφουν το ποίημα και πολλά σχόλια, είναι η σεξουαλική ανισορροπία των ζευγαριών που τα έχουν, που όπως λέει κι ο Ger, ξέχασαν να χωρίσουν όταν έπρεπε.
    Είναι τρομακτικός ο αριθμός των συμβιβασμένων ασεξουαλικών ζευγαριών, αντιστρόφως ανάλογως των μειωτικών χαρκτηρισμών ένθεν κακείθεν.

    Τα τεράστια προβλήματα των γυναικών, προκύπτουν από την διεστραμένη πατριαρχική κοινωνία, οι μητέρες όμως (που απ’ όσο ξέρω, είναι γυναίκες☺) μεγαλώνουν τα αγόρια σαν πατριάρχες (ενώ πολλές σύγχρονες που το έχουν κάψει, τα «ευνουχίζουν»). Καμία πληροφορία δεν περνάει στο παιδί απευθείας από τον πατέρα, όλες ανεξαιρέτως, άμεσα ή έμμεσα (π.χ από την στάση που κρατάει απέναντι στον πατέρα) μέσω της μητέρας. Έχουν μεγάλη ευθύνη οι γυναίκες για την κατάσταση που βιώνουν, κι αντί να αναλώνονται σε μοιρολόγια και αναθέματα κατά των αντρών, καλά θα κάνουν να αναλάβουν τις ευθύνες τους και να διεκδικήσουν αυτά που τους αξΐζουν.
    Θέλει αρετήν και τόλμην η ελευθερία.

    Όταν πονάς εσύ πονάω κι εγώ
    γιατί είσαι το άλλο μου μισό,
    όταν γελάς εσύ γελάω κι εγώ
    γιατί μονάχα σ’ αγαπώ.

    Το υπόλοιπο είναι πολύ προσωπικό και δεν δημοσιεύεται.☺

    Μη ξεχνάτε να λέτε κάθε μέρα μια όμορφη κουβέντα στον – στην σύντροφό σας, όπως κι η ζωή δεν είναι δεδομένος-η. Εκτιμήστε αυτό που έχετε όταν το έχετε, μετά είναι αργά.

    Στην ζωή, βρίσκουμε πάντα αυτό που ψάχνουμε που όλως περιέργως, τις περισσότερες φορές, δεν είναι αυτό που θέλουμε.

  197. Theo said

    @184:
    Χααλλλλααααροοός είμαι 🙂

  198. ΓιώργοςΜ said

    194 Μια φίλη πάντως δηλώνει σφόδρα αντιφεμινίστρια. Θεωρεί πως ο φεμινισμός είναι μια φόλα που κατάπιαν οι γυναίκες αμάσητη, ώστε να βγουν στην παραγωγή, να διπλασιαστεί το εργατικό δυναμικό, άρα η προσφορά εργασίας, άρα να μειωθεί το κόστος. Πριν από πενήντα-εξήντα χρόνια και παλιότερα, σε μια οικογένεια αρκούσε το εισόδημα του συζύγου, ενώ σήμερα δεν αρκεί ούτε και των δύο μαζί. Είχαμε δηλαδή το οχτάωρο (ή παραπάνω) του άντρα με αντίκρυσμα χρήματα, και το οχτάωρο (ή παραπάνω) της γυναίκας με αντίκρυσμα ένα λειτουργικό σπίτι και ένα σημείο αναφοράς για την οικογένεια. Τώρα έχουμε δύο οχτάωρα με αντίκρυσμα τα ίδια μέσες-άκρες χρήματα, συν το παλιό μεροκάματο της γυναίκας που τώρα πρέπει να μοιραστεί στους δύο. Κερδισμένοι σίγουρα οι εργοδότες.

    Ίσως υπάρχουν ιστορικές ανακολουθίες στο συλλογισμό και να ελέγχεται από πολλές απόψεις, αλλά έχει μια βάση.

    Η προϋπόθεση για την ποίηση και τη φιλοσοφία είναι ο ελεύθερος χρόνος. Όπως ειπώθηκε ήδη, και στα χωράφια να δούλευε ο Γκαίτε (κι εγώ δυσκολεύομαι με το έψιλον), πάλι δύσκολα θα ασχολιόταν με τη λογοτεχνία.

  199. Γιάννης Κουβάτσος said

    198: Μα, νομίζω, ότι οι γυναίκες δεν βγήκαν στην παραγωγή λόγω φεμινισμού αλλά λόγω της έλλειψης αντρικών εργατικών χεριών εξαιτίας των δύο παγκοσμίων πολέμων.

  200. Theo said

    @198:

    Ο Ράινερ Μαρία Ρίλκε στα «Γράμματα προς ένα νέο ποιητή» του συνιστά να γράφει μόνο όταν θα πέθαινε αν δεν έγραφε.
    Ο αληθινός ποιητής, συγγραφέας, κλπ. όταν κάτι τον συγκλονίζει, θα το γράψει ούτως ή άλλως: Κλέβοντας χρόνο από τον ύπνο του, τις κοινωνικές συναναστροφές, τα καφενεία, τα μπαρ… Πολλοί όμως που γράφουν όχι γιατί έχουν κάτι αληθινό να πουν αλλά για λόγους αυτοεπιβεβαίωσης, κοινωνικής καταξίωσης, ακόμα και για να προσεγγίσουν έτσι το άλλο φύλο (ένας εκδότης μού έλεγε πως ένας νεαρός πλήρωσε για την ἐκδοση των ποιημάτων του με σκοπό μόνο και μόνο για να προσεγγίσει μια κοπέλα -την παντρεύτηκε μετά την έκδοση) δεν θα το έκαναν αν δεν είχαν ελεύθερο χρόνο.

    (Επειδή συνηθίζω να διαβάζω ποίηση σχεδόν στο πρωτότυπο και δεν ξέρω γερμανικά δεν έχω γνώμη για το αν ο Γκέτε ήταν αληθινός ποιητής.)

  201. # 178

    Εφη,
    ούτε για αστείο δεν σε κατάκρινα, απλά έχω ασχοληθεί με το είδος και ξεχωρίζω εύκολα το αυθόρμητο από το στοχευμένο. Τολμώ μάλιστα να σου πω πως όταν δεν την πηγαίνεις την ρίμα αλλά την αφήνεις να σε πάει πολλές φορές πετυχαίνει από μόνη της τον στόχο καλύτερα από σένα. Αυτό κατάλαβα όταν έγραφα τα έμμετρα θεατρικά μου χωρίς να έχω ιδέα που θα καταλήξουν.
    Υπάρχουν και βοηθήματα με λέξεις ομοιοκατάληκτες αλλά τίποτε δεν είναι καλύτερο από το πηγαίο

  202. Γιάννης Κουβάτσος said

    «Ο αληθινός ποιητής, συγγραφέας, κλπ. όταν κάτι τον συγκλονίζει, θα το γράψει ούτως ή άλλως: Κλέβοντας χρόνο από τον ύπνο του, τις κοινωνικές συναναστροφές, τα καφενεία, τα μπαρ… »
    Έτσι. Ο Καρούζος έγραφε σε τσιγαρόκουτα στα καφενείο και στα μπαρ. Και δεν ήταν ο μόνος.

  203. ΓιώργοςΜ said

    199 Ναι, αλλά οι σύγχρονες φεμινίστριες έχουν σημαία της χειραφέτησής τους την οικονομική αυτοτέλεια και την επαγγελματική καταξίωση.

  204. Γιάννης Κουβάτσος said

    203: Δεν τις αδικώ, Γιώργο. Μόνο με αυτόν τον τρόπο κατάφεραν να απελευθερωθούν από τις δουλείες του παρελθόντος και από την εξάρτησή τους από συχνά ανάξιους και δεσποτικούς συζύγους. Γι’ αυτό και φροντίζουμε να δίνουμε τα δυνατόν καλύτερα εφόδια στις κόρες μας: για να μην έχουν ανάγκη κανέναν.

  205. Γς said

    141, 182:

    Εντάξει, μπλέξαμε και το πουλί του Γς με τα κεράσια. Καμία σχέση!

    Κι όμως:

    -Μου είπαν. «Να το πουλάκι!». Κάνω να δω το πουλάκι πάνω στο δέντρο και …τσάφ! Το ξυράφι στο δικό μου πουλάκι.

    Για το σουτνέτι λέω. Την περιτομή.

    https://caktos.blogspot.com/2013/11/blog-post.html

    Κι έχει σχέση το σουνέτι με τα κεράσια;

    Εχει!

    Η σύζυγος του Ερντογάν Εμινέ παρευρέθηκε στην τελετή περιτομής (σουνέτ) του γιου του Λεβέντ Σαδίκ που έγινε στο πατρικό του σπίτι στη Φιλύρα στη Θράκη

    Και βέβαια είναι γνωστός ο Λεβέντ Σαδίκ
    https://slpress.gr/ethnika/me-32chroni-to-komma-toy-sadik-epelaynei-sti-moysoylmaniki-meionotita/

    Σαδίκ όμως σημαίνει και κεράσια κεράσια κεράσια

    https://www.protothema.gr/greece/article/673525/thraki-kanei-to-afediko-o-leved-sadik/

  206. Μαρία said

    204
    Να τους τα δίνετε τα εφόδια, γιατί η οικονομική ανεξαρτησία είναι αναγκαία αλλά δυστυχώς όχι ικανή συνθήκη «για να μην έχουν ανάγκη κανέναν».

  207. Γιάννης Κουβάτσος said

    Για να μην έχουν ανάγκη κανέναν κερατά, είναι η πλήρης έκφραση, που δεν αντέχω να μην τη γράψω. 😊

  208. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    204 Είναι βασικό αλλά δεν αρκεί η οικονομική αυτάρκεια. Να εύχεσαι να συναντήσουν αντάξιους των αισθημάτων και γενικά των προσδοκιών τους ανθρώπους.

  209. Γιάννης Κουβάτσος said

    206, 208:Συμφωνώ. Αλλά εστιάζω στο «αναγκαία συνθήκη». Από εκεί και πέρα, καλή κρίση και καλή τύχη.

  210. Γιάννης Κουβάτσος said

    Το «εστιάζω» θέλει και αντικείμενο, ε;☺

  211. Γς said

    205:

    Φτου!

    Νόμιζα πως ήμουν στο σημερινό νήμα για το κεράσι

    https://sarantakos.wordpress.com/2019/06/13/kerasi-3/

  212. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    205 – Αυτή η ικανή συνθήκη δεν χαρίζεται παρά μόνο κερδίζεται, αυτό έχουμε πεί στις κόρες μας και τους έχουμε δείξει τι πρέπει να κάνουν για να κερδηθεί στο μέλλον. Δύο γενιές είναι αρκετές για να αλλάξουν και οι πιο εδραιωμένες αντρικές αντιλήψεις για τις γυναίκες.
    Η φύση είναι με το μέρος τους, η δύναμή τους τεράστια, τόση όση κι αδυναμία τους να συνεργασθούν για τα δικαιώματά τους.
    Η συγκυρία της τεχνολογικής εξέλιξης, είναι μοναδικό πλεονέκτημα, φτάνει να το αντιληφθεί ένας κρίσιμος αριθμός γυναικών και να λειτουργήσουν οργανωμένα παγκοσμίως μακρια από το ηλίθιο φεμινιστικό «κίνημα» που θέλει ουσιαστικά τις γυναίκες αντρικά κακέκτυπα εξυπηρετώντας την περισσότερη κατανάλωση.

    Καμία γυναίκα αρχηγός κράτους δεν λειτούργησε υπέρ των γυναικών ενώ οι περισσότερες άφησαν ή δείχνουν το αντρικό τους στίγμα.
    Το ίδιο συμβαίνει σε όλη την ηγετική κλίμακα, είτε πολιτική είτε επιχειρηματική – εμπορική.
    Το περίεργο, είναι πως όσο πιο πολύ μορφώνονται οι γυναίκες, τόσο λιγότερο διεκδικούν, (κάτι που συμβαίνει και με τους άντρες για άλλο λόγο) η σύγκριση με πρίν εκατό χρόνια, μόνο θλίψη προκαλεί.
    Αν δεν αλλάξουν τρόπο σκέψης, δεν θα πετύχουν τίποτε και θα αρκούνται στα υπολείμματα των ανδρών κι αυτά λόγο της τεχνολογίας ενώ για το ανθρώπινο είδος θα συντομεύσει η ημερομηνία λήξεως.

    Μόνο οι γυναίκες μπορούν να αλλάξουν και να σώσουν τον κόσμο, το μόνο που χρειάζεται, είναι να σκεφτούν φυσικά γυναικεία, αυτό ακριβώς που σκοτώνει στα κορίτσια η διεστραμένη πατριαρχία.
    Τον λόγο έχουν οι μητέρες, όμως ποιές είναι αυτές σήμερα;

  213. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    206 φυσικά κι όχιι 205.☺

  214. Πέπε said

    213: 🙂 🙂

  215. Alexis said

    Τα 181 και 189 είναι μικρά διαμαντάκια!!!

    Έξοχος και ο Πέπε στο 182 με την παρωδία του!

    Και όπως είχα γράψει και παλιότερα:

    Στου Σαραντάκου την αυλή
    ανθούν ποιητάρηδες πολλοί
    και στου Ιατρού τα υπόγεια
    μάνα μου δεν βρίσκω λόγια…

  216. Πέπε said

    215
    > > Τα 181 και 189 είναι μικρά διαμαντάκια!!!

    Είναι, πράγματι.

    Μόνο που με της Έφης (#189) δε συμφωνώ:

    Δε συμμερίζομαι την αγωνία της ότι κάποιος αυτοματισμός, που αναμένεται να εφευρεθεί όπου να ‘ναι, και που θα αφαιρεί τις τρίχες από την μπανιέρα, απειλεί να μας στερήσει τη μικρή καθημερινή χαρά της γκρίνιας. Ούτε πως αυτές οι τρίχες, αν μείνουν στη θέση τους, είναι που θα μας γλιτώσουν από τη μούγκα και την αποξένωση που θα τραβάμε βυθισμένοι στις οθόνες μας.

    Ας κοιταζόμαστε στα μάτια, ας μιλάμε, ας μη μας ρουφάνε οι οθόνες, ούτε η γκρίνια, και όσο για τις τρίχες στην μπανιέρα, …ας παν να κουρεύονται.

  217. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Αλέξη, μερσί και Πέπε μερσί και δίκιο έχεις. Γρηγορογράφημα 🙂 .
    Νωρίτερα είχα γράψει για το τόσο σκερτσόζικο σου 182, αλλά μετατοπίστηκα και το έχασα πριν το στείλω -κι ύστερα πάει ταξίδεψε- κάτι αυθόρμητα για τον τελευταίο σου στίχο, τον μόνο που δεν έκλεισες με ακριβή ρίμα, ενώ την είχες «στο πιάτο» .Με την άδειά σου:
    Κι αν μου φεύγουν συλλαβές
    … … … … παλαβές.» 🙂

  218. ΧριστιανoΜπoλσεβίκoς said

    212 Ούτε οι γυναίκες, ούτε οι άντρες μπορούν να αλλάξουν μόνοι τον κόσμο. Ή μαζί ή δεν θα γίνει τίποτα, «οὐκ ἔνι ἄρσεν καὶ θῆλυ·»

  219. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    218 – Αυτός ο κόσμος, είναι αντρική υπόθεση, ο ρόλος των γυναικών στην συντριπτική τους πλειονότητα, είναι να λειτουργούν κυρίως (εξ)υπηρετικά και στην καλύτερη διακοσμητικά.
    Αυτό το κοινωνικό μοντέλο είναι που πρέπει να αλλαχθεί αλλά για να συμβεί αυτό, πρέπει να αλλάξει η αντρική αντίληψη κι αυτό μόνο οι γυναίκες μπορούν να το διορθώσουν, οι άντρες με τον τρόπο που μεγαλώνουν, δεν έχουν κανένα λόγο να το κάνουν. Την μετέπειτα κοινή πορεία θα την αναλάβουν οι φυσικές διαδικασίες που θα προκύψουν από το κοινό όφελος.
    Η λογική, είναι αποτέλεσμα των φυσικών κανόνων, όταν παρακάμπτονται επέρχονται ο παραλογισμός και η διαστροφή.
    Μία λογική κοινωνία δεν χρειάζεται παρά ελάχιστους νόμους για να λειτουργήσει, μία παράλογη θέλει χιλιάδες για να συντηρήσει την δυσλειτουργία της.

  220. τα μυαλά said

    Ενδιαφέρον θα ήταν να ψάχναμε σε πιο περιβάλλον έγραψε το ποίημα. Με μια πρόχειρη έρευνα βλέπω, εκείνη την εποχή συζητούσαν έντονα αν η ψήφος ενός σκουπιδιάρη (που ενδεχομένως δεν πλήρωνε φόρους αλλά «απολάμβανε» επιδόματα) πρέπει να έχει τη ίδια αξία και σημασία με την ψήφου του βιομηχάνου, ή του αγράμματου με του καθηγητή πανεπιστημίου. Αν θα έπρεπε να γίνει διαχωρισμός κατά πόσο πληρώνεις φόρους, την μόρφωση σου κτλ. Αυτή η συζήτηση κράτησε πάνω από εκατό χρόνια. Το ποίημα δίνει μαι απλοϊκή και συνάμα εύστοχη απάντηση ότι όλοι έχουν την αξία τους στη δημοκρατία και αυτή η αξία είναι ισάξια.

  221. Πέπε said

    219:

    Παρ’ ότι, Λάμπρο, δε συμφωνώ με όλα όσα λες (ούτε ο Βολταίρος δε θα συμφωνούσε με όλα!), προσυπογράφω πλήρως το παρακάτω:

    > > Μία λογική κοινωνία δεν χρειάζεται παρά ελάχιστους νόμους για να λειτουργήσει, μία παράλογη θέλει χιλιάδες για να συντηρήσει την δυσλειτουργία της.

    Για την ακρίβεια, η δική μου διατύπωση είναι «η ύπαρξη νόμων είναι ένδειξη μιας ανώριμης κοινωνίας».

  222. Γιάννης Κουβάτσος said

    «Όλοι οι νόμοι είναι φτιαγμένοι από άντρες και γέρους. Οι νέοι και οι γυναίκες θέλουν εξαιρέσεις. Οι γέροι, κανόνες.»
    Βόλφγκανγκ Γκαίτε

  223. Reblogged στις agelikifotinou.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: