Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Εγκαταλείπεις, Καρακασιάν; (πεζογράφημα του Γιώργου Π. Ιατρού)

Posted by sarant στο 16 Ιουνίου, 2019


Το πεζογράφημα που θα παρουσιάσω σήμερα, με τον κάπως ασυνήθιστο τίτλο, περιλαμβάνεται σε ένα βιβλίο με τον ίδιο τίτλο· χάρη στον τίτλο πρόσεξα και το βιβλίο, το φυλλομέτρησα και τελικά το πήρα.

Ποιος είναι ο Καρακασιάν του τιτλου, δεν ήξερα ή δεν θυμόμουν. Δεν πρόσεξα την εικόνα στο εξώφυλλο και, κρίνοντας μονάχα από τον τίτλο, σκέφτηκα πως ο Καρακασιάν θα ήταν σκακιστής -οι Αρμένιοι έχουν πολύ δυνατούς σκακιστές, από τον καιρό του μεγάλου Τιγκράν Πετροσιάν, και νομίζω πως η εθνική τους ομάδα έχει κατακτήσει και Ολυμπιάδες.

Καρακάς θα πει μαύρο φρύδι στα τούρκικα (κας το φρύδι, με παχύ σίγμα, τσιγκελάκι) και έχουμε κι εμείς τέτοια επώνυμα, Καρακάσης, Καρακασίδης ας πούμε ή και Καρακάσογλου -και ίσως απ’ αυτό το τελευταίο επώνυμο να ήρθε το σκάκι στο μυαλό μου, διότι όταν ξεκινούσα να παίζω σκάκι στον Σκακιστικό Όμιλο Καλλιθέας οι αδελφοί Καρακάσογλου ήταν ισχυροί νέοι σκακιστές -ο Αλέκος Καρακάσογλου μάλιστα είχε πάρει και πρωτάθλημα Νέων το 1971. Δεν τους γνώρισα, εγώ πήγα αργότερα και έτσι κι αλλιώς ήταν αρκετά μεγαλύτεροι και πολύ δυνατοί για μένα. Είχαν και πολιτική δράση, στο ΕΚΚΕ, και όταν το 1975 έγινε το ντου του ΕΚΚΕ στην Αμερικάνικη Πρεσβεία συζητήθηκε και στον σύλλογο το συμβάν. Και μετά, για κάμποσο καιρό, όταν συζητούσαμε πάνω στη σκακιέρα, κι έλεγες, ας πούμε, «Αν παίξεις αυτό θα φέρω τον Πύργο στο θ7» και απαντούσε ο άλλος «Ε και;» η στερεότυπη ανταπάντηση ήταν «ΕΚΚΕ έλεγε κι ο Καρακάσογλου και τον πιάσανε». Γυμνασιακό αστείο, αλλά γυμνάσιο πηγαίναμε.

Πλατειάζω όμως και εντελώς ξεκάρφωτα, διότι ο Καρακασιάν δεν ήταν σκακιστής. Όπως δείχνει και η φωτογραφία στο εξώφυλλο, ήταν παλαιστής, ακριβέστερα κατσέρ. Κι ενώ θυμάμαι άλλα ονόματα παλαιστών, σαν τον Καρπόζηλο ή τον Παπαλαζάρου, τον Καρακασιάν δεν τον θυμόμουν. Βρίσκω πάντως κάποια ίχνη της παρουσίας του (δείτε το απόκομμα εφημερίδας με το πρόγραμμα, στη μέση της σελίδας).

Ο Γιώργος Ιατρού είναι μαθηματικός, γεννημένος στην Κερατέα το 1955. Έχει εκπονήσει και εκδώσει ανθολόγια και βιβλία έρευνας για την ιδιαίτερη πατρίδα του και την ευρύτερη περιοχή. Τούτο εδώ είναι το πρώτο βιβλίο μυθοπλασίας που υπογράφει και εκδόθηκε με χορηγό τον Αθαν. Μαρτίνο, κάτι που κάνει αρκετά σημαδιακή τη σύμπτωση των επωνύμων για το ιστολόγιό μας.

Τα 16 πεζογραφήματα του βιβλίου με τράβηξαν: δίνουν εικόνες της ζωής στις δεκαετίες του 60 και του 70 στην Ανατολική Αττική, από τα αθηναϊκά φροντιστήρια στις αρχές της δεκαετίας του 1970 και τα αντιχουντικά σκιρτήματα, από σημαντικά γεγονότα όπως το αεροπορικό δυστύχημα στην Κερατέα το 1969 ή η εκτέλεση των 17 βοσκών από τα Λεγρενά στην Πάρνηθα από τους Γερμανούς το 1944, αλλά δεν είναι όλα τα πεζογραφήματα βιωματικά -δεν έμεινε 15 χρόνια στην ίδια τάξη ο συγγραφέας, οπως ο ήρωας του αντίστοιχου διηγήματος.

Δίστασα αρκετά πριν διαλέξω ποιο διήγημα θα παρουσίαζα -προς στιγμή έκλινα στο παπαδιαμαντικό «Μαζί του» αλλά τελικά προτίμησα το διήγημα που ανοίγει το βιβλίο και δίνει και τον τίτλο, καθώς είναι αρκετά αντιπροσωπευτικό. Ο συγγραφέας προσθέτει σημειώσεις στο τέλος του βιβλίου για κάποια σημεία των διηγημάτων, που δεν τις αναπαράγω στο τέλος αλλά προσθέτω ένα λινκ προς ένα βιβλίο στο οποίο αναφέρεται.

 

Εγκαταλείπεις, Καρακασιάν;

Ο θείος μού έβαλε μπριγιόλ· «με γεια» είπε, «κουρεμπέτσι, κουρεμπέτσι θα μου λένε τώρα» σιγοψιθύρισα και βγήκα από το κουρείο φρέσκος, με τη φούντα μπροστά. Η υδροφόρα έβρεχε τον κεντρικό δρόμο στα Πάνω Καφενεία. Πέρασε ένας πλανόδιος με πέντε γαλιά και ένα καλάμι, «γαλοπούλες έχω» φώναζε, είχε και ένα ταγάρι. Έψαξα στην τσέπη, βρήκα ένα πενηνταράκι, πήγα κατευθείαν στο περίπτερο του μπάρμπα Σταύρου, πήρα καραμέλες «Τσάρλεστον». Κάποια κορίτσια έπαιζαν στο πεζοδρόμιο κουτσό, τραγούδαγαν «Αλίκη Βουγιουκλάκη, Κώστας Κακκαβάς, βγαίνω τα φυλάς». Κοίταξα το μεγάλο καφενείο απέναντι. Θα έχει παλαίστρα απόψε, σε ένα χαρτόνι με μια τρυπίτσα πάνω και ένα σπάγγο κρεμασμένο, προηγουμένως στο κουρείο το είχα δει: Τρεις αγώνες· Γιώργος Αλεξίου – Σπύρος Αρίων, Μασκοφόρος – Καρακασιάν, Καρπόζηλος – Ναθαναήλ.

Πόσο ήθελα να πάω, αλλά οι δικοί μου μού το είχαν ξεγράψει· «πήγες την περασμένη Κυριακή στο ίδιο καφενείο σινεμά» Ελ Καμπάλέρο, καουμπόικο, εργάρα. Σωστό «Δεν είναι κάθε μέρα Αγιος Βασίλης, αγόρι μου. Να πας να παίξεις με τους φίλους σου, κάτσε διάβασε και ύστερα ύπνο». Ναι, αλλά δεν θέλω να παίξω καμάν και κρυφτό, αλλά να δω τον Γιώργο Αλεξίου τον πατριώτη μου να νικάει και, προπάντων, τον αγαπημένο μου παλαιστή τον Καρακασιάν σαν αίλουρο να κάνει τα απίθανα ψαλίδια του.

Ήταν μέσα στο εμπορικό. Στο γραφείο καθισμένος άκουγε το τραντζίστορ. Ετοίμασα πρόχειρα την ομιλία μου «Εντάξει ρε πατέρα, θα του πω, μεγάλος είμαι, καταλαβαίνω. Δεν θέλω όμως άλλα τρίγωνα λουκούμια από το καφενείο του μπάρμπα Πάνου, όταν κερδίζεις στην ξερή και την αβησσυνία, δεν θέλω χαρτζιλίκι για το Μικρό Σερίφη και τα Διαπλανητικά, ας περιμένει ο Ιούλιος Βερν και η Πλωτή Πολιτεία. Δεν θέλω ακόμη κι εκτός έδρας αγώνα στο Ζηρίνειο με την Κεραυνάρα, ούτε και «ΣΙΝΕΑΚ» στην Αθήνα, Χονδρό-Λιγνό, παιδιά και δελφίνια, ούτε λουκουμάδες στον «Κρίνο». Στην παλαίστρα θέλω απόψε να πάω και… ένα ταλιράκι τι είναι; Να χειροκροτήσω τον θείο του Γιάννη και του Κώστα, τον Γιώργο Αλεξίου, αλλά πιο πολύ τον Καρακασιάν να ξεφεύγει από τις λαβές και τα κεφαλοκλειδώματα του Μασκοφόρου και να κάνει τα αεροπλανικά του».

Αρχισε να παίζει το τζουκ μποξ στην ταβέρνα του Φίλιππα απέναντι «Ένα σίδερο αναμμένο έχω στην καρδιά» Καζαντζίδης, «Έφυγε, έφυγε την έχω χάσει και γυρνώ και ρωτώ», κι ύστερα «Θα ζήσω ελεύθερο πουλί, κι όχι κανάρα στο κλουβί», Χρηστάκης. Ξέρω ποιος το έβαλε, όλο Καζαντζίδη βάζει, άντε και καμιά φορά ξεχνιέται και βάζει Χρηστάκη.

Πέρασε απ’ έξω ο Στέλιος, είχε ένα σπάγγο με μια βορβίλια, έβγαλε από την τσέπη πέντε γυαλένιες, «αύριο θα έρθεις για μπάλα έξω από το σπίτι μου;… Πήγα σήμερα στο οικόπεδο με τις αγκινάρες πίσω από τον φούρνο, ξαναβγαίνει το παγώνι και απλώνει τα φτερά. Έλα να το δούμε». «Εντάξει» απάντησα και ύστερα από λίγο εμφανίστηκε ο συμμαθητής του, ο Νότης. «Έλα να δεις» και έβγαλε ένα παίκτη από τις γκοφρέτες που μαζεύαμε. «Εξωμανίδης του Αιγάλεω. Σπάνιο! Το αλλάζεις;». Ελειπε στο άλμπουμ «Πόσους δίνεις;» «30» είπα. «Όχι, 70» είπε, «άντε, 50», «Δώσε 60 και πάρ’ το». «Εντάξει. Αύριο θα τους φέρω». «Θα πας, ρε συ,παλαίστρα;». «Ναι, αμέ! Παλαίστρα δεν θα πάω;».

Γύρισα ηλεκτρισμένος στο πλεκτήριο. Η μάνα έπλεκε και σιδέρωνε, όλη μέρα αυτό έκανε. Οι μηχανές της, η οχτάρα, η εξάρα, η πεντάρα, το μπομπινουάρ, ο κοπτοράπτης, τα κορίτσια που δούλευαν γελαστά, άκουγαν τραγούδια. «Το αφιερώνω» φώναζαν, Γιώτα Λύδια, Καίτη Γκρέυ, Μαίρη Λίντα. Μόλις με είδαν γέλασαν. «Έτσι μπράβο, έγινες άνθρωπος» είπε εκείνη. Είχα μουτρώσει «Δεν είμαι εγώ ο Γιώργος σου, που μού ’λεγες τον πόνο σου» τραγούδησαν κοροϊδευτικά. Ο πόνος μου είναι ο Καρακασιάν και η παλαίστρα, είπα μέσα μου, αν δεν πάω θα σκάσω!

Απ’ έξω πέρασε άλλος πλανόδιος «Έχω γλυκά Χιώτικα». Την κοίταξα με νόημα. Με κατάλαβε «Ούτε γλυκά Χιώτικα ούτε παλαίστρα. Με πρήξατε. Αμάν πια. Τι, κοπτήριο έχω, κοπτήριο να κόβω λεφτά;» Όλο αυτό έλεγε. «Ναι, αλλά τα δεκάρια στα μαθήματα τα θέλεις; εντάξει;» είπα φωναχτά αυτή τη φορά. Τα αδέλφια μου τσακώνονταν όπως πάντα στην αυλή.

Κοίταζα με ελπίδα στο εμπορικό. Αφοσιωμένος στο τρανζίστορ στον αγώνα Ντούκλα Πράγας – Παναθηναϊκός 0-0. Καμιά σημασία. Όλη η προσοχή του στον Λινοξυλάκη, τον Θεοφάνη και τον Βουτσαρά και τον Δομάζο. Δεν είπα τίποτα. Αν δεν πάω απόψε παλαίστρα, τέρμα ο ΠΑΟ και η Λεωφόρος, Κεραυνός και Ολυμπιακός κόκκινος, κατακόκκινος, να το ξέρεις. Πήρα δυο μπλούζες και μια ζακέτα άραφτες από το πλεκτήριο να τις πάω στην Κούλα, την μοδίστρα. Άρχισα να ψιθυρίζω το ποίημα, που είχα μάθει εκδικητικά.

Εφούσκωσε η θάλασσα και βγήκε ένα κασόνι
Βγήκε και ο Παναθηναϊκός με τρύπιο παντελόνι.

Έξω από το καφενείο ο μπάρμπα Σπύρος ο Νταγιάντας με το μαγαζί του, ένα καρότσι με μια μεγάλη ρόδα μπροστά, δυο μικρές πίσω, μια λάμπα ασετυλίνης και φυστίκια, πασατέμπο, στραγάλια με σταφίδες, μαντολάτα, γλειφιτζούρια, παστέλια, φακούς, σπάγγο για χαρταετό, μια φυσαρμόνικα σε θήκη. Ετοιμάζονταν για το βράδυ…

Ένας σωρός από κοκ, έξω από τον φούρνο, και ο Γιώργος με το τηλεκατευθυνόμενο λεωφορειάκι, που όταν του σφύριζε άλλαζε πορεία, «Θα πας, ρε συ;» και του έδειξα το καφενείο. «Εσύ τι λες; χάνονται τέτοιοι αγώνες;», με έπιασε μελαγχολία. Όλοι εκεί θα ήταν.

Ο μπάρμπα Πάνος στο άλλο καφενείο, έψηνε καφέδες στη χόβολη, ο μπάρμπα Τάσος, από τους λίγους που ήξεραν γράμματα, διάβαζε δυνατά την Ακρόπολη. Είχε μικρό ακροατήριο 3-4 γέροι. Ήταν μια φορά με τους γάμους του διαδόχου Κωνσταντίνου και της Άννας Μαρίας που διάβαζε ο μπάρμπα Τάσος με την στεντόρεια φωνή του και άκουγαν όλα τα πάνω καφενεία, τουλάχιστον πενήντα στο ακροατήριο. Ο πατέρας έπαιρνε την Βραδυνή, διάβαζε τον «Τσακιτζή» τον «Μαιγκρέ» και τα ταξίδια του Σατωβριάνδου, σε συνέχειες. Κάθε Σάββατο είχε «Ταρζάν» εικονογραφημένο. Από την ίδια εφημερίδα κόβαμε φιγούρες του Καραγκιόζη: Πεπόνιας, Σιορ Διονύσιος, Εβραίος, τις κολλάγαμε με αλευρόκολλα και παίζαμε.

Μια φορά ο Πολύχρονης δίπλα μας με έβαλε ταμία, δεκάρες, εικοσαράκια, αλλά στο τέλος τα έδινα όλα πίσω γιατί έλεγαν «δεν ήταν ωραίο». «Να και αυτά!» μου είπε 0 Πολύχρονης. «Ρε ταμίας να σου πετύχει!».

Εν τω μεταξύ βράδιαζε στην πάνω πλατεία. Παίζανε όλα τα τζουκ μποξ στις τρεις ταβέρνες, τσίκνα οι ψησταριές, κοκορέτσια και σπληνάντερα και ο κόσμος ερχόταν για την παλαίστρα. Το πήρα απόφαση, θα πάρω θέση στην κλειδαρότρυπα. Είχαν βάλει μπλε κόλλες στα τζάμια, να μη βλέπουμε, αλλά άνοιγαν κάποιες τρυπούλες και έβλεπαν δυο τρία παιδιά και φυσικά ήταν και η κλειδαρότρυπα. Όταν βγήκε ο Γιώργος Αλεξίου έγινε ένας χαμός «Γεια σου ρε πατριώτη», «Παλικαρά μας», «Ρε Γιώργαρε, φάτονε ρε!» επευφημούσαν. ‘Ύστερα ακούγαμε γδούπους, φώναζε ο διαιτητής, οι θεατές σηκώνονταν όρθιοι, δεν έβλεπα τίποτα. Μισή ώρα κράτησε ο πρώτος αγώνας. Νικητής; Ο Γιώργος Αλεξίου. Χειροκροτούσε όλο το καφενείο, αλλά και ο κόσμος έξω στις ταβέρνες. Και τώρα, καιρός ήταν! Μασκοφόρος Εκδικητής εναντίον Καρακασιάν. Τον είδα για λίγο. Ψηλός, αδύνατος, με μια πετσέτα στο λαιμό χαιρέτησε τους θεατές. Ο αγώνας αμφίρροπος. Ο Μασκοφόρος επιθετικός, έκανε λαβές κεφαλοκλειδώματα. Ο Καρακασιάν ξέφευγε. Όταν επιχείρησε δυο τρεις φορές ψαλίδια, το ένα ήταν επιτυχημένο. Έγινε το έλα να δεις. Την πρώτη και την δεύτερη δεν βρήκε αντίπαλο, ακούστηκε ένα «Αααα!…», την τρίτη φορά που τον πέτυχε σηκώθηκαν όλοι πάνω. Αλλά ο Μασκοφόρος ήταν δυνατός και τον γύρισε. Τον είχε στριμώξει τώρα και ο διαιτητής από πάνω του φώναζε «Εγκαταλείπεις, Καρακασιάν;» «Ένα-δύο» τα μεγάφωνα. «Όχι μωρέ!» γρύλλισε εκείνος. Ξαφνικά με ένα σάλτο ξέφυγε. «Α πα πα πα» τα μεγάφωνα. «Μπράβο, αγόρι μου!» φώναξε κάποιος από το κοινό. Όλοι χειροκροτούσαν, όλοι και εγώ από την κλειδαρότρυπα ήμασταν με τον Καρακασιάν.

Ο χρόνος όμως, το ξέρετε, περνάει γρήγορα. Και στα μεγάλα μυθιστορήματα και στις ταινίες και στις νουβέλες και στα ταπεινά διηγήματα, όπως αυτό εδώ. Μπορεί και να πέρασαν 40 και 50 χρόνια. Σήμερα τα Πάνω Καφενεία, το βράδυ ειδικά, είναι έρημα. Δεν υπάρχουν ούτε τα καφενεία, ούτε οι ταβέρνες. Μόνο ένα πρακτορείο εφημερίδων, ένα μικρό μαγαζί διανομής πίτσας και ο φούρνος είναι ανοιχτά το βράδυ. Το μεγάλο καφενείο, που γινόταν παλιά σινεμά, παλαίστρα κι έφερνε στη σκηνή του τον Ινδό φακίρη Βακάντρα, με το κόκκινο τουρμπάνι, που φώναζε «Άλε μια χοπς» και έβγαζε από το καπέλο ένα κουνέλι, τώρα είναι ΚΕΠ και Κτηματολόγιο.

Περνάω πάλι από εκεί απόψε. Σκέφτομαι όλους τους ανθρώπους της γειτονιάς, τους παιδικούς μου φίλους. Ο Στέλιος μας «αποχαιρέτησε» πρόσφατα. Περνάω από την πάνω πλευρά των καφενείων, η κλειδαρότρυπα εκεί, όπως τότε… Η κλειδαρότρυπα! Για να δούμε: Σκύβω να κοιτάξω. Περιμένω εκείνη την χρονοδίνη και με πάει πίσω γιαλίγο, να τους δω όλους και ακούω την φωνή «Εγκαταλείπεις… » αλλά δεν λέει Καρακασιάν, ακούω την φωνή «Ένα, δύο, τρία, Εγκαταλείπεις… » και ακούω το όνομά μου, για την ακρίβεια το επίθετό μου. Η φωνή σαν να έρχεται από την άβυσσο. Από παλιά μαυρόασπρη ταινία με το τρίτο Ράιχ και τα εμβατήριά τους, που ακούγονταν σαν εφιάλτης. Έχει μίσος, είναι τοξική όσο δεν πάει, γνώριμη, πασίγνωστη σε εμένα, την έχω κάνει delete, την έχω ξεχάσει καιρό. Α, πάλι αυτό το τέρας μοχθηρίας, από το βορρά που μου σηκώνει το δάχτυλο, σαν κατήγορος. Γιατί να μην ενεργοποιεί ο άνθρωπος μια διαδικασία μέσα του να ξεχνά ό,τι τον καταστρέφει; «Εγκαταλείπεις…;» αφρίζει από το κακό της και έχει αποδέκτη εμένα. Ή μήπως όλους μας.

Στην Κόλαση ο Δάντης γράφει για τους αγνώμονες, «guarda e passa», κοίτα και προσπέρνα. Μη δίνεις σημασία δηλαδή. Ουδείς αχαριστότερος των ευεργετηθέντων. O φίλος μου που ήξερε τον μεταφραστή, μου είπε ότι θεωρούσε πολύ ήπιο αυτό το guarda e passa και μετέφρασε ελεύθερα «κοίτα και κατούρα!».

‘Οχι λοιπόν δεν θα προσπεράσω, ούτε θα κατουρήσω! Θα απαντήσω στη φωνή όπως τότε το ίνδαλμά μου «Παραδίνεσαι Καρακασιάν;» «Όχι, ποτέ».

Και αν μπορούσα, θα έστελνα ένα μήνυμα στη φωνή. Τι ανακούφιση να με μισούν κάποιοι σαν κι εσένα! Και έσφιξα την γροθιά μου, γέλασα μέσα στη νύχτα και προχώρησα μέσα στη σιγαλιά, με τις αμυδρές φωτοσκιάσεις από τις λιγοστές λάμπες. Είχα κάνει ξαφνικά μια ανακάλυψη. Είχα βρει το χαμένο μου κέντρο, το δικό μου σημείο αναφοράς, το 0 (0,0). Θα έπρεπε να υπάρχει; Μπορεί κανείς χωρίς αυτό, μόνος του, ανέστιος, πλάνης; Μόνο το καλό που ‘χεις μάθει από παιδί έχει βαθύτητα, μπορείς να το σκεφθείς, να το καλλιεργήσεις, είναι ριζικό, το αντίθετό του είναι επιφανειακό και κοινότοπο.

Άκουγα και πάλι «Ένα, δύο, τρία», μεγάφωνα «Απα πα πα» και έλεγα «Όχι, όχι ποτέ!» και ένιωθα πλούσιος, νικητής, και αντλούσα δύναμη, μια απίστευτη δύναμη, που μου την έδιναν τα Πάνω Καφενεία, η γειτονιά μου που είναι το πατρικό μου.

Στην επιστροφή μου στο σπίτι μπήκα στο google maps και έκανα την επαναφορά πλανήτης Γη από ψηλά, Ευρώπη πιο χαμηλά, Ελλάδα ακόμη πιο χαμηλά, Αττική, Μεσόγεια, η πόλη μου και εδώ ακριβώς τα Πάνω Καφενεία. Ύστερα σκέφθηκα την πορεία αντίστροφα, όπως ένα εξαιρετικό εικονογραφημένο βιβλίο για παιδιά και μεγάλους, χωρίς λόγια, το «ΖΟΥΜ», και φθάνοντας στο τέλος, στον ουρανό του σύμπαντος, ήθελα να γράψω «Όχι, ποτέ».

 

 

 

Advertisements

140 Σχόλια to “Εγκαταλείπεις, Καρακασιάν; (πεζογράφημα του Γιώργου Π. Ιατρού)”

  1. Γιωργής said

    Καλημέρα. Πρωτεία και πάλι;;

  2. Ανδρέας Τ said

    Καλημέρα. Συγκινητικό. Ακόμη θυμάμαι τους Καρπόζηλο-Ναθαναήλ.

  3. gak said

    Καλημέρα!

    αλλά δεν είναι όλα τα πεζογραφήματα βιωματικά -δεν έμεινε 15 χρόνια στην ίδια τάξη ο συγγραφέας, οπως ο ήρωας του αντίστοιχου διηγήματος. Ο συγγραφέας επέλεξε

    Σαν να λείπει λίγο κείμενο κατα λάθος;

  4. leonicos said

    Καραγκιοζιδες Αγκύρας

    πρώτο πράμμα

    είχα κάποτε… αλλά τις εμπιστεύτηκα σ’ έναν ανόητο

    Ανόητος κι εγώ και συναισθηματικός

  5. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια!

    3 Μάλλον περίσσεψε κείμενο 🙂

  6. leonicos said

    Πολύ ωραία σύλληψη

    Ίσως αυτό έχει την πραγματική αξία

  7. Γιωργής said

    Κυρ Νικοκύρη, είναι φορές που οι πλατειασμοί σου είναι πολύ ωραίοι. Όπως σήμερα.
    Το ζήλεψα το πεζογράφημα. Μ’ άρεσε δηλαδή. Ιδίως η συγκρατημένη αισιοδοξία στο φινάλε.

  8. dryhammer said

    Ωραίος ο (μη κακόψυχος) Ιατρού. Θέλω να το ξαναδιαβάσω αργότερα με την ησυχία μου, που δεν θα εστιάζω πια στην πλοκή.

    Τις καραμέλες Τσάρλεστον τις ήξερα ξερολούκουμα. Αργότερα πολύ (> 35) έμαθα το Τσάρλεστον από αθηνοθρεμμένο φίλο.

  9. Διαβάζοντας τον τίτλο αμέσως κατάλαβα ότι επρόκειτο για αγώνα πάλης. Το μυαλό μου έτρεξε στην δεκαετία του ’50, στη γειτονιά μου, στο Κερατσίνι, όπου στο υπαίθριο Θέατρο Χρυσοστομίδη, τον χειμώνα που δεν λειτουργούσε, γίνονταν αγώνες πάλης με όλα τα γνωστά ονόματα της εποχής, Καρπόζηλο, Ναθαναήλ, Καρυστινό, Μπούρα, Αλεξίου, Βεντουρη, Γριμπίρη, Καμπαφλή κλπ. που πάλευαν μεταξύ τους, και ενίοτε με κάποιον εξωτικό γκεστ σταρ. Ένας τέτοιος ήταν ο Μοραλίνο, υποτίθεται ξένος, που όταν έπεφτε κάτω, ο διαιτητής τον ρωτούσε, υποτίθεται στη γλώσσα του, «αμπαντόν, Μοραλίνο;» φράση που έμεινε ιστορική στην περιοχή για πολλά χρόνια.

    Το ένα από τα 72 κεφάλαια του βιβλίου μου «Νοσταλγώντας την δεκαετία του ’50», με 200 φωτογραφίες της εποχής, είναι αφιερωμένο σε εκείνους τους αγώνες πάλης.
    Το βιβλίο παρουσιάζεται στην ιστοσελιδα μου http://www.arisgavriilidis.gr . Οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να διαβάσουν τις 62 πρώτες σελίδες του εδώ:
    https://docs.wixstatic.com/ugd/9b039b_b0311f75079348cab1f6e19e365ff4a3.pdf

  10. sarant said

    9 Ώστε κι εκεί είχε γίνει παροιμιώδης η φράση για την εγκατάλειψη 🙂

    Θα λείψω για μερικές ώρες.

  11. Παναγιώτης Κ. said

    Θυμάστε εκείνο το σύνθημα στους τοίχους της Αθήνας;
    «Το κατς είναι απάτη».

    Για να σου «μιλήσει» αυτό το διήγημα πρέπει να έχεις γεννηθεί στη δεκαετία του ΄50 ή του ΄60. Νεώτεροι, δεν νομίζω να καταλάβουν.

  12. Jago said

    Πολύ ωραίο με πολλά easter eggs νοσταλγίας. Αυτή η Ντούγκλα Πράγας να μας πουν οι ειδήμονες, τότε ήταν στρατιωτικός σύλλογος αλλά με τη πτώση του παραπετάσματος διαχωρίστηκε νομίζω κι ένα τμήμα παρέμεινε στο στρατό και το ποδοσφαιρικό ανεξαρτητοποιήθηκε αν δεν κάνω λάθος; Και ποια χρονιά ήταν που έπαιξε με τον ΠΑΟ;

  13. Jago said

    Ντούκλα, γκρρρ.

  14. atheofobos said

    Η εποχή που αναφέρεται το διήγημα είναι εκείνη της 10ετιας του 60, που ήσαν πολύ δημοφιλείς στην νεολαία οι αγώνες κατς. Θυμάμαι να πηγαίνουμε συχνά στο γήπεδό του Παναθηναϊκού να παρακολουθήσουμε για πλάκα, τους αγώνες συχνά του Λαμπράκη με διάφορους, αλλά και με «το ανθρωπόμορφο τέρας Ζιγκουλίνοφ που τρώει ωμό κρέας» σύμφωνα με την διαφήμιση!
    Βέβαια πάντα νικητής ήταν ο Λαμπράκης που προσέφερε, μετά την νίκη του, με σεβασμό στην παρακολουθούσα τον αγώνα μητέρα του, μερικές τρίχες από τα μαλλιά του ανθρωπόμορφου τέρατος!

  15. atheofobos said

    ….βγήκα από το κουρείο φρέσκος, με τη φούντα μπροστά.


    Στην φωτογραφία της 3ης Δημοτικού είμαι, για πρώτη και τελευταία φορά στην ζωή μου, κουρεμένος έτσι γιατί με υποχρέωσαν από το σχολείο, όπως γράφω στο ποστ μου ΤΑ ΚΑΠΑΚΙΑ
    http://atheofobos2.blogspot.com/2009/12/blog-post_12.html

  16. gpointofview said

    Ωραία γραμμένο, χωρίς περιττά- μαθηματικές συνήθειες αυτές- μάλλον δεν πέρασε από σχολές «δημιουργικής γραφής» ο δημιουργός

    Ενας σωματώδης παλαιστής της εποχής, ο Πανάγος, τόχε γυρίσει σε ψαράς στο Γαλαξίδι θυμάμαι… όπως και κάποιον βαρβακειόπαιδα – από τους πρώτους στις εισαγωγικές- που άφησε την σχολή και το μηχανιλίκι και ασχολήθηκε με την οργάνωση αγώνων κατς την εποχή του Μόνστερ παράλληλα με το επάγγελμα του αεριτζή στις δημοπρασίες. Χούντα είχαμε, πολλά φυτρώσανε και μερικά με την μεταπολίτευση ανθίσανε .

    Σαν πρώην βάζελος αυτό το 0-0 με την Ντούκλα δεν το θυμάμαι. θυμάμαι το πρώτο ματς στο τότε Κύπελλο πρωταθλητριών με την Χράντετς, το 1-3 με την Φερεντσβάρος, το 1-1 με την Γιουβέντους του Τσαρλς. Με την Φερεντσβάρος είχε δημιουργηθεί η ψευδαίσθηση της πρόκρισης λόγω του προηγηθέντος 0-0 στην Ουγγαρία με σούποερ ήρωα τον Βουτσαρά. Ηταν το πρώτο και μοναδικό ματς που παρακολούθησα από το πέταλο προς τους Αμπελόκηπους (6 και 7 θύρες τότε) αντί της 13 ή 14 και η πρώτη φορά που διαπίστωσα πως η τεχνική του Δομάζου έβγαζε μάτια στην Ελλάδα αλλά ήταν ανίσχυρη μπροστά στην αντίστοιχη των Ούγγρων

  17. Πουλ-πουλ said

    Προς τον συγγραφέα
    Τελικά η πατροκτονία συνετελέσθη; Έγινες ολυμπιακός;

  18. Φαντάζομαι ότι δεν είμαι ο μόνος που προς στιγμήν νόμισε ότι θα διάβαζε διήγημα του Κακόψυχου.
    Κάτι που δεν με ενθουσίασε στο διήγημα είναι ο πληθωρισμός αναμνήσεων, δηλαδή αυτή η ανελέητη απαρίθμηση ονομάτων, τραγουδιών, φωνών κλπ. που λειτουργούν σε όποιον τα έζησε, αλλά σε κάποιον λίγο -ή πολύ- νεότερο ηχούν λίγο ψεύτικα, αντιλογοτεχνικά ας πούμε.

  19. Triant said

    Καλημέρα.

    Πολύ ωραίο. Συν τοις άλλοις με πήγε και καμιά πενηνταριά χρόνια πίσω.

    Το κατς είναι χορογραφία. Αυτά τα πηδήματα με το γόνατο πάνω στον πεσμένο αντίπαλο και οι γδούποι θέλουνε καλή προπόνηση. Είχα κάτι φιλαράκια από το παλαιστικό του Σπόρτιγκ που δίνανε κάποιες παραστάσεις. Μιά φορά όμως στον Ωρωπό τους πήρανε χαμπάρι οι ντόπιοι και τρέχανε με το ταμείο να γλυτώσουν 🙂 Πάντως, πάντα μου έκανε εντύπωση το ότι υπάρχουν άνθρωποι που πιστεύουν πως είναι αληθινή πάλη.

  20. Ωραία ταινία για όσους αγαπούν το κατς (αλλά και τους υπόλοιπους) είναι «Ο παλαιστής» του Αρονόφσκι: https://en.wikipedia.org/wiki/The_Wrestler_(2008_film) Με έναν πολύ καλό Μίκι Ρουρκ.

  21. Γιάννης Κουβάτσος said

    Μας φέρνει στο νου κοινές μνήμες:το κοντοκουρεμένο κεφάλι, το ματς στο ραδιόφωνο, τα χαρτάκια με τους ποδοσφαιριστές της εποχής, έχω διπλό τον Τομαρά, τον αλλάζεις με τον Καραφέσκο…Η πάλη, το κατς δηλαδή, στη Λεωφόρο, μπροστά στο πέταλο της 13: Καρυστινός, Κωστογλάκης, Παπαλαζάρου, Μεγαρίτης, Ντι Μπέστια…Θυμάμαι τα εκτενή ρεπορτάζ της «Αθλητικής Ηχούς» με τις ασπρόμαυρες φωτογραφίες των αιμόφυρτων παλαιστών.

  22. Αγγελος said

    Τον Καρπόζηλο τον θυμάμαι ως όνομα μόνο, τον φακίρη Βενκάντρα όμως τον είχα δει το 1962 στο Θέατρο Αννα-Μαρία Καλουτά στο Λυσσιατρείο (σήμερα σουπερμάρκετ Α-Β…)

  23. cronopiusa said

    Ντούκλα Πράγας

    Καλή σας μέρα…

  24. Ντούκλα από μια πολύ αιματηρή μάχη που έδωσαν οι Σοβιετικοί του Κόνιεφ προσπαθώντας να περάσουν στη Σλοβακία από το ομώνυμο πέρασμα το ’44: https://en.wikipedia.org/wiki/Battle_of_the_Dukla_Pass

  25. Γιάννης Κουβάτσος said

    22: Μαζί με το Ράδιο Σίτυ. 😯

  26. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    Καλημέρα.

    Μοῦ ἄρεσε.

    Πιὸ πολὺ τὸ πρῶτο μέρος μὲ τὶς παιδικὲς ἀναμνήσεις. Μοῦ ξανάφερε στὸ νοῦ δικές μου παιδικές ἀναμνήσεις ἀπὸ τὴν δεκαετία τοῦ ᾿60.

    Τὸν Καρακασιάν δὲν τὸν θυμόμουνα. Τὸ σλόγκαν τῆς ἐποχῆς ποὺ ἤξερα ἦταν:

    «Ἐγκαταλείπεις, Καρπόζηλε;»

    Ὅσο γι᾿ αὐτὸ ποὺ τραγουδοῦσαν τὰ κορίτσια, ἦταν ἕνα εἶδος «ἀμπεμπαμπλόμ» γιὰ νὰ δοῦν ποιός θὰ τὰ φυλάει. Τὸ θυμᾶμαι ἔτσι:

    «Ἀλίκη Βουγιουκλάκη, Κώστας Κακκαβάς, Τζένη Καρέζη, ἐσὺ θὰ τά φυλᾶς.»

    Εὐχαριστοῦμε.

  27. Theo said

    Καλημέρα,

    Με άγγιξε αρκετά το διήγημα, ίσως γιατί είμαι σχεδόν συνομίληκο τους συγγραφέα, κι ο πληθωρισμός των αναμνήσεων που λέει ο Δύτης (σχ. 18) μου χάιδεψε τη μνήμη. Ευχαριστώ, λοιπόν, Νικοκύρη.

    Τις καραμέλλες «Τσάρλεστον» έτσι τις λέγαμε και στη μακρινή Έδεσσα.

    Αγώνες κατς γίνονταν κι εκεί, με κάποιους από τους κατσέρ που μνημονεύονται στο διήγημα. Δεν θυμάμαι να έχω παρακολουθήσει κανένα, μάλλον γιατί δε μου έδινε χρήματα η μάνα μου για κάτι τέτοια. Θυμάμαι μόνο τον Ναθαναήλ σ’ ένα κεντρικό καφενεδάκι. Πρέπει να ήταν αρχή της χούντας, εντεκάχρονος ή δωδεκάχρονος εγώ, έβαλα τα μούτρα μου στη τζαμαρία, να τον δω, κι έρχεται από πίσω ένας χωροφύλακας και μου δίνει μια στο σβέρκο. Με πόνεσε πολύ, γιατί με γρατσούνισε και με το χρυσό δαχτυλίδι του. Ήταν η αρχή της οιονεί απέχθειάς μου για το «Σώμα».

  28. ΣΠ said

    Καλημέρα.

    Δεν ξέρω πώς φαίνεται το διήγημα σε κάποιον νεότερο, αλλά για κάποιον που έχει ζήσει την εποχή είναι κάθε γραμμή και ανάμνηση.

    Ο Παναθηναϊκός δεν έχει παίξει με την Ντούκλα Πράγας για κάποιο ευρωπαϊκό κύπελλο. Αν ο αγώνας δεν δημιουργήθηκε απλώς στην φαντασία του συγγραφέα, ίσως να ήταν κάποιος φιλικός αγώνας. Βρήκα στο YouTube στιγμιότυπα από φιλικό Ολυμπιακός-Ντούκλα Πράγας. Μπορεί στην ίδια επίσκεψή της στην Αθήνα η Ντούκλα να έπαιξε και με τον Παναθηναϊκό.

  29. Γιάννης Κουβάτσος said

    24:Ήταν και η ομάδα του τσέχικου στρατού.

  30. ΣΠ said

    …και νομίζω πως η εθνική τους ομάδα έχει κατακτήσει και Ολυμπιάδες.

    Η Αρμενία έχει κερδίσει τρεις φορές: 2006, 2008, 2012.

  31. Γιάννης Κουβάτσος said

    Όχι, δεν τον φαντάστηκε τον αγώνα ο συγγραφέσς. Απλώς δεν θυμάται καλά το αποτέλεσμα. Η Ντούκλα, συνέτριψε 4-0 την ΑΕΚ και νίκησε 1-0 τον -πρωταθλητή- Παναθηναϊκό, όμως κόντρα στους ερυθρόλευκους έμεινε στο 0-0.
    https://www.google.com/url?sa=t&source=web&rct=j&url=https://www.sdna.gr/podosfairo/article/21556/90-xronia-osfp-toy-mpoykovi-i-omadara&ved=2ahUKEwiD65iH5-3iAhWM_KQKHQxqCdAQFjAEegQIARAB&usg=AOvVaw2DEmNv9KkWFmakxXv40SSy

  32. ΣΠ said

    Καραμέλες «Τσάρλεστον»

  33. ΣΠ said

    Υπάρχουν κάποιοι ασήμαντοι αναχρονισμοί. Με βάση τον ποδοσφαιρικό αγώνα και τα Διαπλανητικά, που αναφέρει, το διήγημα διαδραματίζεται το 1962 ή 1963. Όμως τα τραγούδια με Καζαντζίδη και Χρηστάκη είναι 4-5 χρόνια μεταγενέστερα. Και ο σωστός στίχος είναι «Θα ζήσω ελεύθερο πουλί, κι όχι κορόιδο στο κλουβί».

  34. ΣΠ said

    https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%94%CE%B7%CE%BC%CE%AE%CF%84%CF%81%CE%B7%CF%82_%CE%95%CE%BE%CF%89%CE%BC%CE%B1%CE%BD%CE%AF%CE%B4%CE%B7%CF%82«>Δημήτρης Εξωμανίδης

  35. ΣΠ said

  36. nikiplos said

    Τι είναι η βορβίλια? Καλημέρα σε όλους!

  37. ΣΠ said

    36
    Κι εγώ έχω την ίδια απορία. Επίσης, δεν ξέρω το κουρεμπέτσι, ενώ για το χαρτοπαίγνιο αβησσυνία χρειάστηκε να γκουγκλάρω.

  38. William T. Riker said

    Για να πω την αλήθεια, εμένα με κούρασε κάπως ο ατέρμονος βομβαρδισμός από εικόνες, ίσως να φταίει που δε μου λένε τίποτα και οι περισσότερες αναφορές. Πάντως μου άρεσε η μνεία της Πλωτής Πολιτείας του Βερν, φαντάζομαι ότι θα πρόκειται για τις δερματόδετες εκδόσεις του «Αστέρος» που έβγαιναν απ΄τη δεκαετία του ’50 κι έπειτα (έχω δυό-τρεις τόμους του πατέρα μου)

  39. mitsos said

    Ευχαριστούμε Νίκο
    Μου άρεσε πολύ
    Φοβάμαι όμως πως έχει δίκιο ο σχολιαστής που έγραψε πως ίσως σε νεότερους θα είναι κουραστικές οι πολλές αναμνήσεις με ονόματα περιοδικών , εφημερίδων , τραγουδιών …

    Δεν θυμάμαι την φράση «εγκαταλείπεις Καρακασιάν;» ( το ρεζάιν αναγκαζόμουν βεβαίως κάποτε να το ξεστομίσω )
    Και από παλαίστρες δεν έχω αναμνήσεις . Τίποτα από πάλη, μόνο μια ανάμνηση από επιδείξεις του Μασίστα και κάποιους άλλους στην πλ. Κυριακού (Βικτωρίας )

    Όσο για τους Καρακάσογλου … θυμάμαι λίγο τον Μιχάλη σαν φοιτητή στο Φυσικό .

  40. Σαρδανάπαλος said

    Επειδή έζησα μέρα τη μέρα εκείνη την αλησμόνητη εποχή (μέναμε Αρματολών και Κλεφτών, 150 μέτρα από το γήπεδο της Λεωφόρου), νομίζω ότι μπορώ να εκφράσω γνώμη. Κατ’ εμέ, το διήγημα του κ. Ιατρού, παρά τις φιλότιμες προσπάθειες του συγγραφέα, ΔΕΝ ΔΙΑΒΑΖΕΤΑΙ: Δεν λέει τίποτα στους νεότερους αναγνώστες που δεν τα έζησαν αυτά, αλλά ούτε και σ’ εμάς που ζήσαμε τα γεγονότα. Το διήγημα είναι πλίνθοι και κέραμοι ατάκτως ερριμμένοι, γεμάτο λάθη + αναχρονισμούς, και περισσότερο μοιάζει με σκόρπιες σημειώσεις του συγγραφέα, για να διασώσει από τη λήθη του Χρόνου τις εκφράσεις και τα πρόσωπα που άκουγε ως μικρό παιδί.

    Επιπλέον είναι ΓΕΜΑΤΟ με πραγματολογικά λάθη και είναι απορίας άξιον πώς δεν επενέβη ο «ψείρας» κ. Σαραντάκος για να μήν εκτίθεται το Ιστολόγιο. Κάτι πήγε να πεί ο κύριος Σταύρος στο σχόλιο 33 για τους δεκάδες αναχρονισμούς του διηγήματος, αλλά φοβήθηκε…

    Εγώ που δεν φοβάμαι, θα αναφέρω το σημαντικότερο λάθος του διηγήματος που βγάζει μάτι και εκθέτει και τον ίδιο τον κ. Σαραντάκο που ανάρτησε αβασάνιστα το διήγημα. Αυτά που θα πώ είναι εντελώς έγκυρα, δεδομένου ότι έχω όλο το ψηφιακό αρχείο της «Αθλητικής Ηχούς» που περιέγραφε τότε τους αγώνες στο Ανοικτό (διότι αργότερα οι αγώνες μεταφέρθηκαν στον «Τάφο του Ινδού») Γήπεδο της Λεωφόρου:

    Αρμένιος Καρακασιάν που να έλαβε μέρος στους αγώνες κάτς της Λεωφόρου, ΔΕΝ ΥΠΗΡΞΕ ποτέ. Ο μόνος γνωστός Αρμένιος ήταν ο περίφημος Ναζιριάν, που έπαιζε ντουέτο με τον θρυλικό Αττίλιο (από αυτόν πήρε το όνομά του ο μακαρίτης τρομπετίστας του Ολυμπιακού) εναντίον του πανίσχυρου ελληνικού διδύμου Θόδωρου Μεγαρίτη + Κώστα Παπαλαζάρου.

    Ασφαλώς, ο σχολιαστής gpointofview που ζούσε τότε κι αυτός δίπλα στο γήπεδο της Λεωφόρου, θα τα θυμάται αυτά τα ονόματα και θα βγεί να με επιβεβαιώσει. Θα θυμάται επίσης και τον περίφημο Ντιμπέστια (όνομα – παραλλαγή του Βραζιλιάνου Ντεμέλο, που τότε έπαιζε στον ΠΑΟ), ο οποίος αντικατέστησε τον θρυλικό Αττίλιο μετά το 1973

    ΘΑ ΤΕΛΕΙΩΣΩ με δύο ερωτήσεις προς τον κ. Σαραντάκο:

    1. Πώς και δεν έλεγξε την ύπαρξη του (εντελώς ανύπαρκτου) Αρμένιου Καρακασιάν, που έδωσε και τον τίτλο στη συλλογή διηγημάτων του κ. Γ. Π. Ιατρού;

    2. Γιατί στον πρόλογό του ο κ. Σαραντάκος δεν λέει στους αναγνώστες ότι ο χορηγός του βιβλίου, Αθανάσιος Μαρτίνος (καμιά σχέση με τον εδώ σχολιαστή κύρ Δημήτρη Μαρτίνο), είναι ο γνωστός νεοδημοκράτης εφοπλιστής, του οποίου η κόρη είναι πολιτεύτρια της Ν.Δ.;

  41. ΣΠ said

    40
    Σαρδανάπαλε, έκανες γκάφα. Καρακασιάν υπήρξε.

  42. Σαρδανάπαλος said

    Κύριε Σταύρο (41), είσαι τελείως στόκος: Αν υπήρξε Αρμένιος Καρακασιάν, γιατί τον αναφέρουν στη λίστα με τους Έλληνες; Θα μάς τρελάνεις, κύρ Σταύρο μου; Δείξε μου ένα ρεπορτάζ της Αθλητικής Ηχούς που να μιλάει για Αρμένιο Καρακασιάν, και εγώ θα σε προσκυνήσω

  43. ΣΠ said

    42
    Και πού λέει στο διήγημα, κακομοίρη γκαφατζή, ότι ο Καρακασιάν ήταν Αρμένιος και όχι Έλληνας; Παραδέξου ότι βιάστηκες και έκανες χοντρή γκάφα.

  44. Σαρδανάπαλος said

    Κύρ Σταύρο μου (43) αν δεν ήταν Αρμένιος ο Καρακασιάν, τότε η γκάφα χρεώνεται εξ ολοκλήρου στον κ. Σαραντάκο. Μάς λέει σαφώς ότι ο Καρακασιάν ήταν Αρμένιος και όλος του ο πρόλογος αναφέρεται στους Αρμένιους που διέπρεπαν στο σκάκι κλπ.

  45. ΣΠ said

    44
    Όσο επιμένεις το κάνεις χειρότερο. Ο κ. Σαραντάκος απλώς λέει ότι, λόγω ονόματος, σκέφτηκε πως ο Καρακασιάν μπορεί να ήταν Αρμένιος σκακιστής, αλλά βέβαια δεν ήταν. Προφανώς ήταν Έλληνας αρμενικής καταγωγής. Τον αναφέρει μάλιστα μαζί με άλλους Έλληνες παλαιστές, τον Καρπόζηλο και τον Παπαλαζάρου.

  46. Σαρδανάπαλος said

    (45): Επιπλέον, το απόκομμα που ανέβασες στο σχόλιο 41, είναι λίγες μέρες πρίν το Γουέμπλεϋ (Κυριακή 16 Μαΐου 1971). Γιατί στη λίστα των ξένων δεν αναφέρεται ο Μασκοφόρος που στο διήγημα αγωνίζεται με τον Καρακασιάν; Επίσης, γιατί δεν αναφέρεται στους Έλληνες ο Γιώργος Αλεξίου που στο διήγημα αγωνίζεται με τον Σπύρο Αρίωνα; Μη το συνεχίζεις, γιατί θα διασυρθείς. Το διήγημα είναι γεμάτο αναχρονιστικά λάθη

  47. mitsos said

    Αν και οι Ναβουχοδώνοσορες μας τα έχουν πρήξει , δεν επανέρχομαι γι αυτό

    Νομίζω παράλλειψη σοβαρή να μην αναφερθεί κανείς στην σημερινή ημέρα : https://www.youtube.com/watch?v=CvA4Gn5OudI

  48. ΣΠ said

    46
    Συγκινητική η προσπάθειά σου να το σώσεις, αλλά βουλιάζεις όλο περισσότερο. Πώς να σώσεις την μνημειώδη γκάφα σου ότι ο Καρκασιάν είναι ανύπαρκτος; Ήρθε η ώρα να ρωτήσω: «Εγκαταλείπεις, Σαρδανάπαλε; «

  49. sarant said

    11 Εγώ θυμάμαι το «Κατς σικέ όλα απάτη»

    24 Ε, δεν το ήξερα!

    31 Δεν μας λέει ότι το τελικό σκορ ήταν 0-0, λέει ότι εκείνη τη στιγμή ήταν 0-0

    33 Εχει μερικές τέτοιες ασυνέπειες στα πραγματολογικά, όπως και με το λάχνισμα των κοριτσιών που αναφέρθηκε σε προηγούμενο σχόλιο -και σε άλλα διηγήματα.

    35 Α μπράβο

    36-37 Βορβίλια ούτε εγώ ξέρω τι είναι και βλέπω ότι δεν γκουγκλίζεται. Πρέπει να βρούμε τον συγγραφέα και να τον ρωτήσουμε.

    45 Έτσι ακριβώς!

  50. Γιάννης Κουβάτσος said

    Γιατί, πότε εγκατέλειψε ο Βάτμαν, για να εγκαταλείψει και τώρα; Είναι αήττητος. 😉
    Και βέβαια, η σωστή έκφραση είναι «Λίθοι και πλίνθοι και ξύλα και κέραμοι ατάκτως ερριμμένα». Θα σε μαλώσει η Κλασσικίστρια, Βάτμαν, που μεζεδακοποιείς τον Ξενοφώντα.

  51. sarant said

    48-50 Και η πλάκα είναι ότι γράφω στην εισαγωγή «βρίσκω πάντως κάποια ίχνη της παρουσίας του»

  52. ΣΠ said

    51
    Μα από εκεί πήρα την φωτογραφία που έβαλα στο 41.

  53. Stella said

    ΣΠ – Σχόλιο 37
    Επίσης, δεν ξέρω το κουρεμπέτσι,
    Η αρβανίτισσα γιαγιά αποκαλούσε «κουρεμπετς» τους κουρεμένους «γουλί»

  54. ΣΠ said

    53
    Ευχαριστώ. Ώστε είναι αρβανίτικο.

    Το έψαξα λίγο και βρήκα αυτή την εργασία. Στην υποσημείωση της σελ. 102 γράφει: «το κουρεμπέτσι, είδος σταριού χωρίς άγανα». Είναι λογική η μεταφορά από το σιτάρι χωρίς άγανα στο κεφάλι χωρίς μαλλιά.

  55. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    Ο πρώην Δήμος Κερατέας είχε τους πιο πλούσιους κάτοικους των Μεσογείων . Η μητέρα του ήρωα είχε την βιοτεχνία της, αλλά υπήρχαν πολλά άλλα επαγγέλματα που εξηγούσαν την οικονομική ισχύ των κάτοικων της.

    Ο πρώην Δήμος Κερατέας είχε την μεγαλύτερη έκταση στην Αττική και λόγω της εγγύτητας του με την περιοχή πρωτεύουσας, προσείλκυσε το ενδιαφέρον για αγορά και πώληση οικοπέδων για ανέγερση κατ αρχήν αυθαίρετης εξοχικής κατοικίας άλλα και κύριας στη συνέχεια, μαζί με άλλες περιοχές όπως η Αρτέμιδα (Λούτσα),….

    Να προσθέσω κάτι για την καταπάτηση δημοσίων εκτάσεων για ιδιωτικοποίηση 🙂 οικοπέδων εκτός σχεδίου (που διαφήμιζαν πειρατικοί σταθμοί και πελώριες πινακίδες, ενώ στο κέντρο των οικισμών υπήρχαν μεσίτες οικοπέδων ) καθώς και για τα αυθαίρετα.

    Βεβαίως ενώ ο ΕΝΦΙΑ ήταν σχετικά δίκαιος φόρος (ως φόρος κεφαλαίου), οι απανταχού παραοικονομουντες αντέδρασαν σθεναρά, αταβιστικά, διοτι ο πατέρας του Βασιλάκη (Καϊλα) δεν θέλησε να πληρώσει 1200 ευρώ για το διαμέρισμα του και το αυθαίρετο εξοχικό στην Κερατέα *, (όπου πλήρωσε την χωροφυλακή και το κόστος των νυχτερινών «μπετών» διπλό από το κανονικό), Υπήρχε και άλλο επάγγελμα ο» Τσιλιαδόρος εργολάβων, στις οικοδομές της νύχτας ….. » σύμφωνα με την μαρτυρία του Μιχάλη Μιχελή.
    https://sxoliasths.wordpress.com/2016/02/08/sxoliasths-imerisia-01-8/#comment-1413

    *σε καταπατημένο οικόπεδο, μετά από προσφυγή του καταπατητή στο Ειρηνοδικείο σε συνεργασία με τον διπλανό καταπατητή , ώστε να υπάρχει βεβαία χρονολογία καλλιέργειας του αγρού-οικόπεδου και του χρονικού διαστήματος χρησικτησίας.

    Ηλικιωμένος «μηχανηματάς» (χειριστής μηχανήματος έργων) μου ειπε οτι καθε Σάββατο στην Κερατέα τις δεκαετίες 60-70, πούλαγαν ενα οικόπεδο και με τα χρήματα πήγαιναν στα μπουζουκια. Το 1989 ο Δήμος Κερατεας ήταν ΝΔ, ενώ ο ΣΥΝ σχεδόν ανύπαρκτος. Από τότε κύλησε πολύ νερό στ’ αυλάκι και στις εκλογές του 2015 ο ΣΥΡΙΖΑ έλαβε το 42.8% και η ΝΔ 22.7%.

  56. nikiplos said

    Το διήγημα μου άρεσε πολύ… Συνοπτικό και περιεκτικό… Δεν είχαν σημασία οι συγκεκριμένες εικόνες, στις οποίες κάποιοι σχολιαστές στάθηκαν ιδιαίτερα. Σημασία έχει η ανάγκη να συνασπιστεί ο κόσμος μας, ο παλιός, όλοι μας και να εναντιωθούμε απέναντι στη αυταρχική/μηχανανιστική/κυβερνητική- με όλους όρους και άλλα εναύσματα-λαίλαπα που ξαναοπλίζει για να δηλητηριάσει τον κόσμο… Να τον δικαιώσουμε τρόπον τινά αυτόν τον αγνό παλιό κόσμο μας, ενάντια σε λογικές που θα μας θεωρούν εξαρτήματα μηχανών και τμήματα μηχανισμών, που όσο δουλεύουμε, εξυπηρετούμε, καταναλώνουμε τους κάνουμε, ειδάλλως έχουν την ηθική της εις βάρος μας ανακύκλωσης με συνοπτικές διαδικασίες…

    Τι σημασία έχουν οι εικόνες και το μέρος? Θα μπορούσαν να είναι οπουδήποτε, με αυτά τα ευτελή μέσα της τότε πιτσιρικαρίας. Το ειρωνικό είναι που σήμερα οι γονείς, προτρέπουν τα παιδιά τους να χαθούν στα κινητά, στα κοινωνικά δίκτυα, σε μέσα-τέρατα, αρκεί να τους αφήσουν ήσυχους να κοιμηθούν κάποιο ζεστό Κυριακάτικο μεσημέρι… Σήμερα κιόλας έβλεπα οικογένεια 4μελή με δύο τάμπλετ (μαμά, μπαμπάς) και 4 κινητά (έκαστος)… κατά τα άλλα έκαναν διακοπές και ξέσκαγαν…

    Λοιπόν μάλλον ο Καρακασιάν θα παραδοθεί τελικά γιατί ο αγώνας ήταν σικέ… 😦

  57. sarant said

    52 Nαι, ναι!

    53-54 Ωραία, αυτό το ξεδιαλύναμε.

  58. ΚΩΣΤΑΣ said

    Εμένα μου άρεσε πάρα πολύ. Αναβιώνει μια εποχή όχι και τόσο πολύ μακρινή, υπάρχει στις αναμνήσεις μας. Σέβομαι τις όποιες αντιρρήσεις διατυπώθηκαν, αλλά για μένα υπάρχουν και υποκειμενικοί λόγοι. Προσπάθησα να ανασυστήσω την ιστορία προσφυγικών συνοικισμών την δεκαετία του 1920, όπου υπάρχουν ανάλογες για την εποχή εκείνη ιστορίες και δρώμενα. Έτσι νιώθω τον κ. Ιατρού – τον συγγραφέα, όχι τον γνωστό μας καλόψυχο σχολιαστή – ως «συνάδελφο εν συγγραφή.»

    *Σκέφτηκα να βάλω ένα αντίστοιχο απόσπασμα από τον πρόλογο του βιβλίου μου, το απέρριψα όμως ως αντιδεοντολογικό, γιατί μπορεί εύλογα να θεωρηθεί ως αυτοπροβολή και γκρίζα διαφήμιση, συν ότι δεν υπάρχει ενημέρωση και προέγκριση του Νικοκύρη. Είναι και μεγαλούτσικο, περί τις 600 λέξεις, οπότε για σχόλιο θα έβγαινε σεντονάρα.

  59. ΣΠ said

    Η Ντούκλα Πράγας έπαιξε με τον Παναθηναϊκό στις 5/1/1963, με την ΑΕΚ στις 6/1/1963 και με τον Ολυμπιακό στις 8/1/1963.
    ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ 8/1/1963, σελ. 4
    ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ 6/1/1963, σελ. 13
    ΤΑΧΥΔΡΟΜΟΣ 6/1/1963, σελ. 7

  60. sarant said

    58 Να βάλεις, να βάλεις. Και αν θες μάλιστα να στείλεις (σαραντπαπάκιpt.lu) μεγαλύτερο κομμάτι να μπει αυτοτελές άρθρο.

  61. ΣΠ said

    λουκουμάδες στον «Κρίνο»

    https://popaganda.gr/table/loukoumades-krinos/

  62. Γιάννης Κουβάτσος said

    58, 60: Αυτοτελές άρθρο, Κώστα. Θα το κουβεντιάσουμε καλύτερα έτσι.

  63. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Αγόρια, καίτοι κοριτσάκι 🙂 τα παρακολούθησα κι εγώ από την κλειδαρότρυπα τα τεκταινόμενα και πολύ μου άρεσε. Χωρίς την νοερή παιδική κλειδαρότρυπα, το κατς δε μου λέει τίποτα,το βρίσκω και λίγο βλακώδες. Η δίχως εκζητήσεις γραφή,αβίαστα,φυσικά μας κάνει συνοδοιπόρους. Απ΄τις καραμέλες τσάρλεστον έδωσε στην πατίνα της μνήμης τη λουκουμένια γλύκα και τη μυρωδιά τριαντάφυλλου . Και τα τραγούδια που αναφέρει έντυσαν με τις γνωστές τους μελωδίες το ταξίδι. Κομπλέ το λοιπόν! 🙂
    Επί πλέον προσωπικά μου θύμισε γύρω στα ’70, στο θείο μου στο Ηράκλειο που μας πήγε με την ξαδέλφη μου στο λούνα παρκ στα συγκρουόμενα αλλά εκεί στον ίδιο χώρο είχε γύρο του θανάτου και συνεχίσαμε εκεί. Τώρα σκέφτομαι τί γυρεύαμε δυο κοριτσάκια του δημοτικού σ΄αυτό το «αρσενικίστικο» θέαμα. Ακόμη πεταρίζει το στομάχι μου σαν θυμάμαι τη μηχανή με τον αναβάτη στο ιλιγγιώδες στροβίλισμα.
    Ευχαριστώ και γεια σας δεν είπα! 🙂

  64. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    >>Η εκτέλεση των 17 βοσκών από τα Λεγρενά στην Πάρνηθα από τους Γερμανούς το 1944
    http://www.emena.gr/wp-content/uploads/2008/11/525-536_iatrou-ektelesi-17.pdf

  65. ΚΩΣΤΑΣ said

    58 –> συνέχεια

    Μετά την έγκριση του Νικοκύρη και αφού ξεπέρασα τους αρχικούς δισταγμούς, δημοσιεύω το σχετικό απόσπασμα.
    ………………………………………………………………………………………………………………………

    Ένιωσα ότι ζω σε μία άλλη εποχή, στη μακρινή δεκαετία του 1920. Σε ένα χώρο γνώριμο μεν σε μένα, αλλά εντελώς διαφορετικό από ό,τι είναι σήμερα. Έκανα μία βόλτα στα στενά του Τενεκέ Μαχαλά και ήπια καφέ, κερασμένο, σε ένα από τα σπίτια – τρώγλες στις οποίες ζούσαν τότε οι άνθρωποι. Δίπλα, το πανηγύρι της Ζωοδόχου Πηγής στην Επτάλοφο με μάγεψε. Άναψα με δέος ένα κερί στην εκκλησιά, έμεινα έκθαμβος από τη μουσική αρμονία των καλλίφωνων ψαλτών του δεξιού χορού και εντυπωσιάστηκα από την προσωπικότητα του μητροπολίτη Γενναδίου. Στάθηκα στην αυλή του νεόδμητου, τότε, σχολείου του συνοικισμού των Αμπελοκήπων, έφαγα γλυκά σταφύλια, ανήμερα της γιορτής της Μεταμόρφωσης του Σωτήρος και παρακολούθησα την όμορφη εκδήλωση που διοργάνωσε ο Αμπελουργικός Συνεταιρισμός του συνοικισμού. Πέρασα νύχτα από την επικίνδυνη χαράδρα των Αμπελοκήπων και τρόμαξα λίγο. Παράνομα ζευγάρια και επικίνδυνοι κακοποιοί παραμόνευαν παντού. Μπλέχτηκα στις φασαρίες του συνοικισμού του Καϊστρίου Πεδίου, τις σχετικές με τη διάνοιξη της διώρυγας. Είδα τις ζημιές που προκάλεσε στα αμπέλια η διάνοιξη του χάνδακα των Αμπελοκήπων.
    Πέρασα από το Σταθμό Κωνσταντινουπόλεως και προχώρησα λίγο πιο κάτω, στην περιοχή της Μπάρας, στην οδό Αφροδίτης, τη γεμάτη με σπιτάκια που μοιράζουν χαρά και ηδονή. Επέστρεψα αργά στην Επτάλοφο και πηγαίνοντας για το σπίτι μου λοξοδρόμησα, μην τύχει και πέσω πάνω στους μεθυσμένους στρατιώτες του Συντάγματος των Σιδηροδρόμων, οι οποίοι βρίζοντας και βωμολοχώντας δεν άφησαν καμιά γκαζόλαμπα όρθια, βυθίζοντας το συνοικισμό στο σκοτάδι. Πείνασα και πήγα στα συσσίτια του σχολείου της Επταλόφου και αντί για μερίδα φαγητού μου ’δώσαν σφαίρες! Είδα αργά το βράδυ φώτα στο Δημοτικό Σχολείο των Αμπελοκήπων κι έμαθα ότι ο δάσκαλος Σκεπάρνης έκανε και νυχτερινά μαθήματα.
    Γράφτηκα στα κάθε λογής σωματεία των συνοικισμών και πήρα μέρος στις διεκδικήσεις για οικόπεδα, για σπίτια και για έργα υποδομής. Ήμουν παρών στο χτίσιμο του πρώτου υδραγωγείου των Αμπελοκήπων. Πήρα ενεργό μέρος στις εκλογικές διαδικασίες και υποδέχτηκα με σημαίες, με άμαξες, με λάβαρα και ταμπούρλα τον Ελευθέριο Βενιζέλο. Τρόμαξα με τα φοβερά επεισόδια και τους νεκρούς που είδα στην Επτάλοφο, εξαιτίας της απεργίας των καπνεργατών. Πετάχτηκα μεσάνυχτα αγουροξυπνημένος από το κρεβάτι μου κι έτρεξα να βοηθήσω το γείτονά μου στο κυνήγι των κλεφτοκοτάδων.
    Υπέγραψα δελτίο στις ανεπίσημες ποδοσφαιρικές ομάδες «Έβρος» Αμπελοκήπων, «Ρεκόρ» Επταλόφου και «Ελπίδα» Καϊστρίου και έδωσα αγώνες σε ξερά γήπεδα με ομάδες άλλων συνοικιών. Κουβέντιασα με πρόσφυγες, για τις παλιές πατρίδες και τί δεν άκουσα! «Βουλγαρίδες διδασκάλισσες», σε οίκους ανοχής, «διά των θελγήτρων των» προσπαθούσαν να εξαγοράσουν τους Γάλλους αξιωματικούς, υπέρ της εξυπηρέτησης των βουλγαρικών συμφερόντων στη Θράκη! Είδα τον ζήλο και θαύμασα τις κυρίες της Φιλοπτώχου Αδελφότητας, για τον τιτάνιο αγώνα τους στην αντιμετώπιση του ανθρώπινου πόνου και της φτώχιας. Τέτοιες κι ένα σωρό άλλες όμορφες στιγμές μου έδωσε αυτό το υπέροχο ταξίδι!

    Όλα όσα παραπάνω περιληπτικά και σκόρπια σας ιστόρησα δεν είναι ούτε μύθοι, ούτε αποκυήματα της φαντασίας μου. Είναι πραγματικά γεγονότα, αποθησαυρισμένα στις σελίδες της εφημερίδας Μακεδονία, της περιόδου 1924 – 1932. Διαδραματίστηκαν στους συνοικισμούς των Αμπελοκήπων, της Επταλόφου και του Καϊστρίου Πεδίου, πριν ακόμη αυτοί οι συνοικισμοί συνενωθούν και αποτελέσουν αρχικά την Κοινότητα και στη συνέχεια τον σημερινό Δήμο Αμπελοκήπων. Ο μόνος μύθος είναι η προσωπική μου συμμετοχή. Αλλά και αυτό δεν είναι όλως διόλου μύθος. Συμβαίνει σχεδόν πάντα σε κάθε ερευνητή να επικοινωνεί με τα γεγονότα που έγιναν στο παρελθόν, σαν να διαδραματίζονται στο παρόν και να βιώνει τα ιστορικά δρώμενα ως μέτοχος, έχοντας παράλληλα την αίσθηση ότι και η ιστορία μετατρέπεται από παρελθόν σε παρόν. Αυτή η αίσθηση αποτέλεσε την πρώτη αιτία της παρούσας συγγραφής. Θέλησα να χαρίσω στους συντοπίτες μου την ευκαιρία να βιώσουν και αυτοί, σαν σήμερα, το ίδιο όμορφο ταξίδι, στον ίδιο χώρο και για την ίδια χρονική περίοδο.

    ……………………………………………………………………………………….

    *Παράκληση. Επειδή θέλω να διατηρώ εν μέρει την ανωνυμία μου, να ψιλοτρολάρουμε … και καμιά φορά ρε αδελφέ 😉 αν κάποιος γνωρίζει περισσότερα για το βιβλίο, ας μην δώσει στοιχεία. Εγώ μόνο την συγγραφή έκανα, το εξέδωσε φορέας, διανεμήθηκε δωρεάν, εξαντλήθηκε, δεν υπάρχει στα βιβλιοπωλεία, ελάχιστα αντίτυπα έχω εγώ. Τυπώθηκε το 2011.

  66. sarant said

    65 Μπράβο. Αλλά και αυτοτελές άρθρο μπορείς να βάλεις και τα της ανωνυμίας θα τα φροντίσουμε κάπως.

  67. Σχετικά με τα αποτελέσματα στο # 31 αλλά και σε άλλες τριάδες αγώνων ξένων ομάδων με το ΠΟΚ, να δώσω κάποιες διευκρινήσεις για το πως φιάχθηκε ο «θρύλος» του ΟΣΦΠ με την νίκη επί της Σάντος και άλλες παρωδίες.

    Εκείνη την εποχή όταν ερχότανε μια ξένη ομάδα να παίξει με το ΠΟΚ οι αγώνες για οικονομικούς λόγους γινότουσαν τρεις κολητές μέρες με ΠΑΟ ή ΑΕΚ την πρώτη και δεύτερη μέρα και τον ΟΣΦΠ πάντοτε την τρίτη ημέρα που έβρισκε τους ξένους εξαντλημένους και έφερνε τα καλύτερα αποτελέσματα. Τα τουρνουά Χριστουγέννων και Πάσχα γινότουσαν με ευρωπαϊκές ομάδες τα δε καλοκαιρινά με βραζιλιάνικες που βγαίνανε σεργιάνι στην Ευρώπη με την διακοπή του πρωταθλήματός τους και φυσικά οι παίκτες τους το έπαιζαν γαλάζια θάλασσα και έναστρος ουρανός στο ελληνικό καλοκαίρι.
    Ετσι είχαμε την Ρίο ντε Αμέρικα(*) να ρίχνει 5-2 (5-0 μέχρι το 85) στον ΠΑΟ, την επόμενη 3-1 στην ΑΕΚ και την μεθεπόμενη μόνο1-0 στον ΟΣΦΠ (δεν είμαι σίγουρος, μπορεί και ισοπαλία), τα ίδια και με την Σάντος όπου αφού κέρδισε ΠΑΟ και ΑΕΚ έχασε από τον ΟΣΦΠ

    (*) στο παιχνίδι αυτό ντεμπουτάρησε ή ο Δομάζος ή ο Παπαεμμανοήλ που μόλις είχε πάρει μεταγραφή και έγινε βράδυ με προβολείς που είχε βάλει ο ηλεκτρολόγος που είχαμε για το σπίτι που έκτισε ο πατέρας μου. Αργότερα αντικατασταθήκανε γιατί ήταν προβληματικοί

  68. Α και κάτι που ξέχασα, η φράση «ο θείος μου έβαλε μπριγόλ» είναι λάθος, Μπριγιόλ ήταν μάρκα. Επί χρόνια τα μεγάφωνα στην Λεωφόρο Αλεξάνδρας ζάλιζαν τους φιλάθλους με την διαφήμιση » Ο άντρας της σήμερον χρησιμοποιεί προϊόντα Μπριγιόλ, μνπριγιόλ μπριγιοαντίνη, Μπριγιό φιξατέρ, Μπριγιόλ Λακ ντε μπριγιόλ(ή κάπως έτσι) «.

    # 40

    Ο σχολιαστής gpointofview έχει ζήσει μόνο δυο μήνες στην Αλδου Μανουτίου, φιλοξενούμενος γιατί με βόλευε για τις εξετάσεις στα τότε ΑΑΠ κα ιΒΑΠ, στα Ιλίσσια. Δεν γράφω περισσότερα γιατί θα με μαλώσει ο Λεώνικος.
    Κυψελιώτης από 4 ετών.

  69. Ιωάννα said

    Εγώ είμαι κάπως μικρή (γεννήθηκα το 1983) και δεν έχω εμπειρίες από τους αγώνες κάτς στη Λεωφόρο. Παρόλα αυτά, μού άρεσε το διήγημα του κ. Ιατρού, παρά το γεγονός ότι κάνουν «μπάμ» από μακρυά τα πραγματολογικά του λάθη, όπως ήδη επεσήμαναν και άλλοι σχολιαστές. Για παράδειγμα, πώς γίνεται ο κ. Ιατρού να ακούει συγχρόνως από το τρανζίστορ τον αγώνα Ντούκλα Πράγας – Παναθηναϊκός (που έγινε το Γενάρη του 1963) και απο το τζούκ μπόξ το τραγούδι του Χρηστάκη «Θα ζήσω ελεύθερο πουλί» που ηχογραφήθηκε σε δίσκο το 1968-69; Και μόνο αυτό δείχνει ότι το διήγημα γράφτηκε στο γόνατο και είναι απορίας άξιον πώς δεν ενετόπισε τους δεκάδες αναχρονισμούς του ο κ. Σαραντάκος που δεν αφήνει τίποτα να πέσει κάτω.

    Όσο για τον Καρακασιάν, μάλλον κάποιος Έλληνας παλαιστής αρμένικης καταγωγής θα ήταν, το πέρασμα του οποίου από τη Λεωφόρο δεν πήρε κανείς χαμπάρι, πλήν του κ. Ιατρού που τον συμπάθησε. ΤΟ ΕΡΩΤΗΜΑ ΕΙΝΑΙ: Γιατί (αφού σε όλο το διήγημα δεν αναφέρεται λέξη για την αρμένικη καταγωγή του Καρακασιάν) ο κ. Σαραντάκος δίνει τόσο μεγάλη έμφαση στον πρόλογό του για τη σχέση των Αρμένηδων με την πάλη και το σκάκι; Δηλαδή, αν το διήγημα είχε ήρωα τον θρυλικό ηπειρώτη κατσέρ Κώστα Παπαλαζάρου, θα έγραφε στον πρόλογό του ο κ. Σαραντάκος για τα ταλέντα των Ηπειρωτών; Κι αν το διήγημα είχε ήρωα τον κατσέρ Ασημάκη, που ήταν από την Κρήτη, θα έγραφε για τα ταλέντα των Κρητικών; Ιησούς Χριστός νικά κι όλα τα κακά σκορπά…

    Με την ευκαιρία, μιάς και εγώ τυχαίνει να έχω και τις δύο καταγωγές (Ηπειρώτισσα + Κρητικιά), βρίσκω την ευκαιρία να απαθανατίσω εδώ δύο παμπάλαια και εντελώς άγνωστα λαϊκά ποιήματα από αυτά τα μέρη. Πρώτα η κρητική μαντινάδα και μετά η ηπειρώτικη αχαβάδια που τη λένε και ζαγορίσια:

    1. «Πέλαγος ήρθαν οι χαρές
    μα δεν κατέχω μπάνιο
    ασχέτως αν στα βάσανα
    κάνω τον καπετάνιο…»

    2. «Η χήρα θέλει πάπλωμα
    κι η παντρεμένη στρώμα
    και η μικρή κατάχαμα
    γιατί δεν ξέρει ακόμα…»

    Υστερόγραφο: Εδώ θα βρείτε ένα θαυμάσιο χρονογράφημα του φιλαράκου του κ. Σαραντάκου, Παντελή Μπουκάλα («Καθημερινή», Οκτώβριος 2005) για τους αγώνες κάτς στη Λεωφόρο. Είναι φανερό (ακόμη και στους νεώτερους όπως εγώ) ότι όλες οι πληροφορίες του κ. Μπουκάλα είναι από δεύτερο χέρι

  70. Costas X said

    36 – 37 – 49

    «[…] είχε ένα σπάγγο με μια βορβίλια […]»

    Πρόκειται πιθανότατα για ένα χρυσοπράσινο έντομο, είδος χρυσόμυγας, που στην Κέρκυρα το λέγαμε » βαβίλα «. Το όνομα προέρχεται μάλλον από τον βόμβο των φτερών του. Το έδεναν τα παιδιά με μια κλωστή και το περιέφεραν ενώ αυτό συνέχιζε να πετάει. Αγαπημένο παιγνίδι, την εποχή που δεν υπήρχαν τηλεκατευθυνόμενοι κηφήνες !

  71. Πέπε said

    Καλησπέρα.

    Αργά μπαίνω σήμερα, κι ακόμη δε διάβασα το διήγημα, μόνο την εισαγωγή.

    Πριν δω αν το κείμενο θα με διαψεύσει, θέλω να αναφέρω ότι πρόσφατα διάβαζα τις «Ιστορίες από το Μποξ» του Τζακ Λόντον. Είναι μερικά δημοσιογραφικά κείμενα, σχετικά με (πραγματικούς προφανώς) αγώνες μποξ, και μερικά διηγήματα.

    Είναι αμφίβολο αν υπάρχει κάτι στον κόσμο που να με ενδιαφέρει και να με αγγίζει λιγότερο από το μποξ. Και όμως, το τι λογοτεχνία μπορεί να βγάλει είναι απίστευτο! Κείμενα που είναι αδύνατον να διαβάσεις λιγότερο από ένα ολόκληρο σε κάθε καθισιά (εμένα οι βάρδιες μου είναι στο κρεβάτι πριν τον νυχτερικό ύπνο).

    Πάω τώρα να διαβάσω πάλη.

  72. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    @9. Συγχαρητήρια! Το «αμπαντόν, Μοραλίνο;» ήταν το καλύτερό σου, εμβληματική φράση για την γελοιότητα του εν λόγω θεάματος και των «φιλαθλητικών» ηθών της εποχής. Στην Θεσσαλονίκη γίνονταν επίσης τέτοιοι αγώνες (με τα μεγάλα ονόματα που αναφέρθηκαν από διάφορους σχολιαστές..) όπου συχνά συμμετείχαν, στα ‘δεύτερα’ ονόματα, και κάποιοι γνωστοί μας παλαιστές, που μας κάναν υπερήφανους! 🙂 , επειδή προέρχονταν από τις φτωχογειτονιές των Δυτικών συνοικιών. Το ότι οι περισσότεροι από αυτούς εργάζονταν τα βράδια ως προστάτες νυχτερινών κέντρων, μάλλον δεν προκαλούσε έκπληξη.

  73. Πέπε said

    Η βορβίλια στον σπάγκο ενδέχεται άραγε να είναι χρυσομπάμπουρας;

    Άλλο:

    Ο Καρπόζηλος, ξέρει κανείς του πότε περίπου μπορεί να ήταν; Αναρωτιέμαι αν ήταν ο ίδιος που έμενε στην πολυκατοικία των γονέων μου.

    Άλλο:

    Δεν παίζει κανένα ρόλο η εξοικείωση ή όχι του αναγνώστη με τις αναμνήσεις του συγγραφέα. Εγώ το βρήκα ζωντανό και συγκινητικό. (Βέβαια έχω και 35 χρόνια εκπαίδευση στην πλάτη, αλλά μην ξεχνάμε ότι γεννήθηκα με προϋπηρεσία!)p

  74. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    Νομίζω πως κανένας δεν σχολίασε το κούρεμα- φούντα του συνομηλίκου μου συγγραφέα. Γελάω όταν το θυμάμαι, επειδή, πέρα από το ακραία αντιαισθητικό του πράγματος, μας έδινε την ψευδαίσθηση ότι ήταν κάτι το αξιοπρεπέστερο από το κούρεμα- γουλί και πως -παράλληλα- μας έδινε το (οριακό!) δικαίωμα να γλυκοκοιτάξουμε κάποια συμμαθήτρια ή γειτονοπούλα 🙂

  75. ΣΠ said

    73
    https://www.mixanitouxronou.gr/charis-karpozilos-o-palestis-apo-ton-ponto-pou-doxase-tin-ellada-sta-perata-tou-kosmou-i-kariera-tou-xekinise-otan-gronthokopise-enan-dietiti-se-agona-podosferou/

  76. loukretia50 said

    «…Γιατί να μην ενεργοποιεί ο άνθρωπος μια διαδικασία μέσα του να ξεχνά ό,τι τον καταστρέφει; «Εγκαταλείπεις…;» αφρίζει από το κακό της και έχει αποδέκτη εμένα. Ή μήπως όλους μας…»

    Και μένα μου άρεσε, ειδικά προς το τέλος, αλλά κόλλησα ειδικά σ΄αυτή τη φράση.
    Βέβαια ποτέ δεν κατάλαβα ακριβώς τι είναι το κατς και δε μ΄ενδιέφερε – το βιβλίο Κατς 22 δε μετράει.
    Έχω χάσει αρκετές καλές ταινίες που δείχνουν πάλη, μποξ και συναφή ευγενή αθλήματα. Η λέξη «απεχθάνομαι» δεν αποδίδει επαρκώς.
    Αναμνήσεις σχετικές δεν έχω, πλην του Ι.Βερν και του Σινεάκ. Και μια ακόμα : το όνομα του Λινοξυλάκη.
    Ήμουν η μοναδική που αγνοούσε ποιος ήταν ο ευγενέστατος τελετάρχης στο δημαρχείο πριν 30 τόσα χρόνια!

  77. loukretia50 said

    ΚΩΣΤΑ Μ’ αρέσει ο τρόπος που γράφεις.
    Αν αγαπάς αυτό που κάνεις, όπως φαίνεται , η καταγραφή σου θα έχει σίγουρα ενδιαφέρον για πολλούς.
    Νομίζω ότι απέδειξες ότι δεν επιδιώκεις τη δημοσιότητα και σίγουρα ο Νικοκύρης μπορεί να καλύψει το θέμα της ανωνυμίας. Κάνω λάθος Sir?
    Ίσως έτσι φιλοτιμηθούν και άλλοι να στείλουν κείμενά τους. – όχι εγώ φυσικά, σας τα ξεφουρνίζω φρέσκα!

    74. Αυτό το κούρεμα σε σύγκριση με τις τρελές δημιουργίες που θαυμάζουμε στα κεφάλια των νέων παιδιών – ξύρισμα από δω, κοτσίδα παραπέρα , μακριά ή μισού εκατοστού, με κάνουν να μην το βρίσκω πια τόσο γελοίο.
    Άλλωστε ο νεαρός της φωτό ήταν κούκλος.
    (Ελπίζω να μην παρεξηγηθεί η Αθεόφοβη κυρία !)

  78. dryhammer said

    74,77. Στα τέλη των 60ζ με αρχές 70ζ (πιο παλιά δεν ξέρω) το «σχολικό» κούρεμα ήτανε γουλί μ’ ένα τσουλούφι μπροστά, με σκοπό να σε φέρνει ο δάσκαλος κοντά του με το αριστερό και να σου αστράφτει με το δεξί το σκαμπίλι. Ήταν προτιμότερο να σε τραβά από κει παρά να σου στραμπουλάει τη φαβορίτα πριν το σκαμπίλι.

  79. loukretia50 said

    79. Aκόμα και τα πιο ωραία αγόρια στο γυμνάσιο (εξατάξιο τότε) φαίνονταν χάλια κουρεμένα γουλί , ειδικά αν είχαν πολύ πεταχτά αυτιά. Το τσουλούφι α λα Τεν – Τεν ήταν προαιρετικό. Έπεφτε θρήνος μετά το καλοκαίρι!

  80. ΚΩΣΤΑΣ said

    66 Νικοκύρη, ευχαριστώ για την επιβράβευση και για την πρότασή σου να δημοσιεύσω άρθρο. Αν εννοείς άρθρο σχετικά με το θέμα που πραγματεύτηκα, μάλλον δεν ενδείκνυται. Είναι καθαρά έρευνα τοπικής ιστορίας. Απλά, στον πρόλογό μου προσπάθησα να προϊδεάσω τους αναγνώστες για τα θέματα που θα πραγματευτώ και το έγραψα κατά τέτοιο τρόπο, ώστε να κεντρίζει το ενδιαφέρον τους για τη συνέχεια. Τα υπόλοιπα αποτελούν καθαρά επιστημονική έρευνα και μάλλον ενδιαφέρουν πρωτίστως την τοπική κοινωνία που μέσες-άκρες έχει μια ιδέα για την περιοχή. Ενδεικτικά σας παραθέτω και τα περιεχόμενα για να διαπιστώσετε ότι όντως δεν προσφέρεται για άρθρο.

    Περιεχόμενα
    Χαιρετισμοί 9
    ΑΝΤΙ ΠΡΟΛΟΓΟΥ 13
    ΕΙΣΑΓΩΓΗ 15
    1. ΟΙ ΣΥΝΟΙΚΙΣΜΟΙ ΚΑΙ Η ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΤΟΥΣ. 19
    1.1 Ο συνοικισμός των Αμπελοκήπων 21
    1.2 Ο συνοικισμός της Επταλόφου 28
    1.3 Ο συνοικισμός του Καϊστρίου Πεδίου 32
    2. ΤΑ ΣΩΜΑΤΕΙΑ 35
    3. ΤΑ ΣΧΟΛΕΊΑ 45
    3.1 Το Σχολείο της Επταλόφου 45
    3.2 Το 43ο Δημοτικό Σχολείο Θεσσαλονίκης (2ο Δημοτικό Αμπελοκήπων) 47
    3.3 Το 42ο Δημοτικό Σχολείο Θεσσαλονίκης (1ο Δημοτικό Αμπελοκήπων) 50
    4. Η ΖΩΟΔΟΧΟΣ ΠΗΓΗ 53
    5. ΚΟΙΝΩΝΙΚΕΣ ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΕΙΣ – ΕΠΕΙΣΟΔΙΑ 57
    5.1 Το καπνικό ζήτημα και οι νεκροί στην Επτάλοφο 57
    5.2 Τα λαϊκά συσσίτια στην Επτάλοφο 61
    5.3 Η αντιπολεμική ημέρα 63
    6. ΟΙ ΕΚΛΟΓΕΣ 65
    7. Η ΥΓΕΙΑ 69
    8. ΕΡΓΑΤΙΚΑ ΚΑΙ ΑΛΛΑ ΑΤΥΧΗΜΑΤΑ 71
    9. ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟ ΔΕΛΤΙΟ 73
    10. ΤΟ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ 75
    11. ΔΙΑΦΟΡΑ 79
    12. Ο ΣΥΝΟΙΚΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΜΕΝΕΜΕΝΗΣ 81
    ΕΠΙΛΟΓΟΣ 91
    ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ – ΟΙ ΑΠΟΔΕΛΤΙΩΜΕΝΕΣ ΕΙΔΗΣΕΙΣ 95
    ΠΗΓΕΣ – ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ 174

    77 Λουκρητία, ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια.

  81. Theo said

    @65:
    Μου άρεσε, ο πρόλογός σου, Κώστα, γιατί φανερώνει μια μέθεξη. Δεν είναι μια ψυχρή, τάχα μου αντικειμενική έρευνα που μιλούν οι χρονολογίες, τα ονόματα και τα νούμερα μόνο. Βάζεις και κάτι πέρα από αυτά.

    @74:
    Ἐτσι με κουρεύανε από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου μέχρι τα δεκατρία μου.
    Στο δημοτικό μας πήγαιναν και τα παιδιά του «Οικοτροφείου», του Εθνικού Ορφανοτροφείου της Έδεσσας, που τα κουρεύανε γουλί. Το κούρεμα-φούντα δεν μου άρεσε μεν, παρηγοριόμουνα δε, πως ἐτσι ξεχώριζα από την πλέμπα.

  82. Alexis said

    Νοσταλγικό το διήγημα του Ιατρού, γεμάτο αναμνήσεις…

    «Κατς=Απάτη σικέ όλα» είναι το σύνθημα που θυμάμαι εγώ στους τοίχους της Αθήνας των ’70s

    Επίσης: «Τζένη Καρέζη, Κώστας Κακκαβάς, Αλίκη Βουγιουκλάκη εσύ θα τα φυλάς» το ποιηματάκι που «τα βγάζανε» για το κρυφτό.

    #68: Θυμάμαι όμως τη μάνα μου να λέει «μπριγιόλ» και να εννοεί το προϊόν, όχι τη μάρκα, π.χ. «σου έβαλε και μπριγιόλ στα μαλλιά;»
    Μάλλον είναι ίδια περίπτωση με το «νες» το «τζιπ» και άλλα…

  83. Γιάννης Κουβάτσος said

    Διαβάζοντας το ωραίο κείμενο του Κώστα, θυμήθηκα το σχολείο, στο οποίο φοίτησα τη χρονιά 1973-74, όταν βρέθηκα στη Θεσσαλονίκη λόγω μετάθεσης του πατέρα μου. Για το 12ο Δ.Σ. Θεσσαλονίκης ο λόγος, στην περιοχή Αγίας Τριάδας, που στεγαζόταν σε ένα ιστορικό κτίριο στην οδό Βελισσαρίου 48, γνωστό ως συναγωγή Γιασάν. Στη διάρκεια της κατοχής εκεί είχαν τα γραφεία τους ο συνταγματάρχης των Ες Ες Ντίτερ Βισλιτσένι και ο διαβόητος Αλόις Μπρούνερ, οι οποίοι από τις αρχές του 1943 σχεδίασαν την «τελική λύση» των Εβραίων. Δυστυχώς, πληροφορούμαι ότι και αυτό το αρχιτεκτονικό κόσμημα ρημάζει παρατημένο στην τύχη του, θύμα του διαχρονικής αδιαφορίας του ελληνικού κράτους, της τοπικής αυτοδιοίκησης αλλά και των πολιτών για την αρχιτεκτονική κληρονομιά μας.
    https://www.google.com/url?sa=t&source=web&rct=j&url=https://parallaximag.gr/thessaloniki/o-chartis-tis-polis-sinagogi-tis-italia&ved=2ahUKEwjRq6qR_-7iAhXJ6aQKHWFrBakQFjABegQIARAB&usg=AOvVaw2l8jRGS2v9Je-opkX6txwG&cshid=1560722840617

  84. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα!

    77 🙂

  85. Theo said

    Τώρα θυμήθηκα πως την έλεγαν τη φούντα στο κούρεμα στο σπίτι μου: «μπούφκα». (Βάζω το буфка στα μακεδόνικα στο μεταφραστήρι του Google και το μεταφεάζει «μπουφέ» 🙂 )

  86. loukretia50 said

    47. Mitsos
    Αγαπημένο βιντεάκι, σ΄ευχαριστώ που μου το θύμισες.
    Αναπόφευκτος ο συνειρμός…
    Comfortably Numb https://youtu.be/Ob2VbWPTVhc David Bowie Eddie Vedder
    There is no pain you are receding
    A distant ship’s smoke on the horizon
    You are the only coming through in waves
    Your lips move but I can’t hear what you’re saying
    When I was a child I had a fever
    My hands felt just like two balloons
    Now I’ve got that feeling once again
    I can’t explain you would not understand
    This is not how I am
    I have become comfortably numb
    ……………………………………….
    Εύχομαι να είσαι ο πατέρας που δίνει μόνο αγάπη, σιγουριά και χαρά.
    Και σε όλους τους μπαμπάδες εύχομαι το ίδιο.

  87. loukretia50 said

    «Για να μάθεις να πετάς, μη φοβάσαι να πέσεις»

    Γιατί η απουσία είναι πιο έντονη από την παρουσία τους?
    Γιατί πρέπει να χαθούν για να τους γνωρίσουμε πραγματικά?
    Οι φτερούγες είναι πάντα δύο. Μόνο έτσι μπορείς να πετάξεις και μόνο έτσι σε προστατεύουν μέχρι να απλώσεις τις δικές σου. Κι όταν χάνεται η μία, το κενό δεν αναπληρώνεται.
    Μην πιστεύετε αυτούς που λένε «στάθηκε μητέρα και πατέρας για τα παιδιά». ΄Οτι αγωνίστηκε, προσπάθησε πολύ, αναμφίβολα. Ότι κατάφερε πολλά, ναι .
    Όμως πάντα κάτι σημαντικό λείπει.
    Αν ο ταλαντούχος ηθοποιός ερμηνεύει διπλό ρόλο, όσο κι αν αλλάζει τις αποχρώσεις της φωνής, όσο κι αν φαίνεται άλλος, μένει ο ίδιος. Το κοινό το νοιώθει. Αφήνεται να ξεγελαστεί κάποιες στιγμές, ποτέ όμως πραγματικά.
    Το έργο είναι γραμμένο για δύο.
    Ο κύκλος της ζωής, άλλα πρόσωπα στον ίδιο ρόλο.
    Ρόλος που δε διάλεξα, δε ζήλευα ποτέ, άλλωστε δε θα ήμουν πρωταγωνίστρια. Νόμιζα πως είναι ακόμα ένα παιχνίδι. Κι όμως ήταν ο πιο σημαντικός. Κι ο πιο δύσκολος. Χωρίς χειροκρότημα.
    Δεν ήταν αρκετή η μια φτερούγα. Έστω κι αν έμαθα να πετάω με τις δικές μου , δεν ξεχνιέται η απώλεια της μαγικής προστασίας. Ωστόσο συνήθισα να μη φοβάμαι, ένοιωσα δυνατή και προσπάθησα τόσο πολύ να το ξεχάσω. Νόμιζα πως μου θυμίζει την αδυναμία μου, γιατί λοιπόν να κουβαλάω άχρηστο φορτίο?
    Με γύριζε πίσω, με κρατούσε κολλημένη σε πράγματα ανέφικτα. Ήταν η σειρά μου να ζήσω, δεν είχε νόημα να πενθώ. Όμως δεν ήθελα να απαρνηθώ την ανάμνηση. Ποιος θέλει να ξεχάσει τη θαλπωρή? Τη φωνή που ψιθυρίζει είμαι πάντα εδώ για σένα.
    Μόνο που δεν ήταν πια.
    Θύμωνα για την εγκατάλειψη, ήθελα να ουρλιάξω, να παραπονεθώ κι ας ήταν μάταιο.
    Πώς να χτυπήσεις με γροθιά το κενό, πώς να το αγνοήσεις ή να το αγκαλιάσεις?
    Το μισείς, μα αναγκάζεσαι να το αποδεχτείς.
    Έστρεφα όμως μια τυφλή οργή στη φτερούγα που προσπαθούσε απελπισμένα να τεντωθεί χωρίς να το πετυχαίνει. Ήμουν άδικη, κατά βάθος το ήξερα, αλλά κάποιος έπρεπε να φταίει για την απουσία.
    Γιατί νάναι τόσο αργά για μια συγνώμη? Για όλα αυτά που δεν είπα και δεν έκανα από ανέμελη αναβλητικότητα.
    Γιατί μένει μόνο το κενό ?
    Μέχρι που ήρθε η σειρά μου να τυλίξω με τις δικές μου φτερούγες τα παιδικά όνειρα, να κρατήσω το φόβο μακριά. Αγάπη που δε φανταζόμουν ότι υπάρχει – κανείς δε θα μ΄αγαπήσει τόσο πολύ. Μπορούσα όμως εγώ. Πόνος μαζί με χαρά πρωτόγνωρη. Και ευθύνη… για ένα άλλο πλάσμα που εξαρτιόταν απόλυτα από μένα.
    «Κάνει κρύο σ΄αυτό τον παράξενο κόσμο…» δε θυμάμαι ποιος ποιητής τόλεγε…
    Ήταν καιρός να αξιοποιήσω όλη τη γνώση που κερδήθηκε με ακριβό τίμημα. Ήξερα ποια σημεία πρέπει να καλύψω. Ήξερα τι πρόκειται ν΄αντιμετωπίσω.
    Είχα τη θέληση, βρήκα τη δύναμη, έγινε ο σκοπός της ζωής μου. Γιατί δεν τα κατάφερνα? ίσως γιατί ένοιωθα πόνο στη δική μου χαμένη φτερούγα. Παράλογο δεν είναι?
    ΛΟΥ
    Παράξενη η σύμπτωση – σήμερα είναι η γιορτή του πατέρα. Κι εγώ τον έχασα αναπάντεχα πριν χρόνια τέτοια μέρα – 16/6/..

    ΥΓ. Και θα εκτιμούσα αν οι γνωστοί επικριτές δε με αποκαλούσαν drama queen έστω σήμερα…

  88. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    65. Ωπ! Τί έχουμε εδώ; Κρυμμένα ταλέντα; Κώστα, καλά πας, προχώρα. Μα γιατί κρατήθηκες και δεν το έγραψες προ ημερών που λέγαμε για τη Θεσσαλονίκη;
    Περιπλανήθηκες μέσα στα σπλάγχνα των συνοικισμών «σου» κι έφερες παλιές ανάσες τους στο γυαλί τού σήμερα! Όμορφα κι απλά τα λες. Με στακάτες αλλεπάλληλες φράσεις-αναφορές κάνεις τη χρονο-τοποδιαδρομή σου. «Αποδελτίωσες» (για τα μέρη που διάλεξες) την εφημερίδα Μακεδονία μιας οχταετίας και (μας) έδωσες ένα λογοτεχνικό ανάγνωσμα.Μπράβο! Θα του άξιζε αυτόνομη κάθοδος κι όχι παρελκόμενο σε άλλο κομμάτι 🙂

    Η βορβίλια στο σπάγκο νομίζω κι εγώ ότι είναι η άκακη χρυσομαμούνα (χρυσοκάνθαρος) που συνήθιζαν τ΄αγόρια να τυραννούν έτσι .

  89. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    87. Λου, αχ, πάντα νιώθεις, αυτό το τραύμα από την κομμένη φτερούγα, όσων χρονών κι αν είσαι κι όσο κι αν είναι εκείνος. Νωπός πόνος για μένα. Πρώτη φορά φέτος/σήμερα δεν είχα να πω χρόνια πολλά πατέρα.
    Ας είμαστε δυο οι ντράμα κουήν 😦 .

  90. loukretia50 said

    89. Έστω και μόνο εσύ αν με καταλαβαίνεις, αξίζει το «μη δημιουργικό» ξεπουπούλιασμα!
    Άλλωστε το δράμα είναι μια σύνθετη θεατρική – ποιητική δημιουργία , όχι μόνο για την κλασική εποχή!
    Και το queen, pas mal, pas mal…

  91. Μαρία said

    65
    >Τυπώθηκε το 2011.
    Είσαι σίγουρος; 🙂

  92. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    68. Τζη, μπριγιόλ έστω και «αντικανονικά» (όπως κι ο κολινός) ήταν, για μας τους χωριάτες, η αντρική γυαλιστική λακ ας πούμε. Έψαξα να βρω σχετικό από κρητικό αφηγητή (επειδή θυμάμαι καλά να το λένε έτσι κάτω τα γυμνασιόπαιδα) αλλά έπεσα σε ηπειρώτη/Αρτινό που γράφει:
    «…Λίγο αργότερα με την κατοχή και πιο πέρα την διχάλα την αντικατέστησε η τσατσάρα, το μπριγιόλ που βάζαμε με το κιλό για να στέκονται και να γυαλίζουν τα μαλλιά και κολόνια λεμόνι Μενούνος με το κιλό κι αυτή ή μάλλον με την οκά δεν είχαμε ακόμη το κιλό! …»
    ΗΠΕΙΡΩΤΙΚΟΙ ΑΝΤΙΛΑΛΟΙ ΣΕΛ. 7
    ΤΟ ΧΡΟΝΟΝΤΟΥΛΑΠΟ
    https://docplayer.gr/58121-Oneicieaei-daneiaeei-ioylios-septemvrios-2010-oao-io-99-niiio-24io-danea-uiaia-apo-ti-drasi-toy-syllogoy-6.html

  93. Αραγε έχουμε και μέρα «αγνώστου πατρός » ; ή μόνο ο στρατιώτης ήταν άγνωστος ;

    Εχουμε βέβαια και τον άλλο πατέρα… με διάφορες ονομασίες

    Father of night, Father of day
    Father, who taketh the darkness away
    Father, who teacheth the bird to fly
    Builder of rainbows up in the sky
    Father of loneliness and pain
    Father of love and Father of rain

  94. # 92

    Εφη δεν ξέρω, δεν έβαζα ποτέ κάτι τέτοια στα μαλιά μου, ούτε κυκλοφορούσε σπίτι μου, την διαφήμιση άκουγα… θυμάμαι όμως μικρός στο Γαλαξίδι κάποιαν να ζητάει μια κολινός Κολγκέιτ !!

  95. Κουτρούφι said

    Καρπόζηλος και τα τοιαύτα: https://www.youtube.com/watch?v=0ZA4XtB6ATs

  96. Γς said

    Γιορτή του πατέρα σήμερα [χτες].

    Χωρίς την άδειά κάποιας φίλης έκλεψα την φωτογραφία καιν το σχόλιό της στο ΦΒ για τον πατέρα της.

    Ετσι στη ψύχρα!

    Γράφει λοιπόν

    Π.
    4 ώρες ·

    Οσο ο πατέρας μου ζούσε, κρυβόταν επιμελώς. Μου αποκαλύφθηκε μετά, μέσα από αφηγήσεις φίλων του που τυχαία συνάντησα, μέσα από την αλληλογραφια του που τυχαία βρήκα. Και πόσο μου λείπει τώρα που δεν πρόλαβα να τον ρωτήσω όλα όσα θα ήθελα και τότε ανέβαλα (στη φωτογραφία με συναγωνιστές φίλους του στις «εξοχές» όπως τις έλεγε, της Μυτιληνης).

  97. Γς said

    >Γυμνασιακό αστείο, αλλά γυμνάσιο πηγαίναμε

    Και την ώρα που έγραφε το άρθρο αυτό ο Νικοκύρης είδε ένα αστείο σχόλιό μου και … το έσβησε

    >Σβήστηκε ένα γυμνασιακό εικονογραφημένο σχόλιο

    https://sarantakos.wordpress.com/2019/06/08/meze-378/#comment-587947

  98. Χαρούλα said

    ΚΩΣΤΑ μπράβο! Ωραία γραφή. Και δύσκολη έρευνα. Μόνο που διαβάζωντας το, σ’εμένα δεν έλεγε κάτι… Ενώ τρελλλλαίνομαι να διαβάζω αντίστοιχα για την πόλη μου. Το σκεφτόμουν κι ένοιωθα και λίγο άβολα να σου το γράψω.
    Και ήρθες εσύ στο 80, και με κάλυψες!

    ……….Είναι καθαρά έρευνα τοπικής ιστορίας. Απλά, στον πρόλογό μου προσπάθησα να προϊδεάσω τους αναγνώστες για τα θέματα που θα πραγματευτώ και το έγραψα κατά τέτοιο τρόπο, ώστε να κεντρίζει το ενδιαφέρον τους για τη συνέχεια. Τα υπόλοιπα αποτελούν καθαρά επιστημονική έρευνα και μάλλον ενδιαφέρουν πρωτίστως την τοπική κοινωνία που μέσες-άκρες έχει μια ιδέα για την περιοχή. Ενδεικτικά σας παραθέτω και τα περιεχόμενα για να διαπιστώσετε ότι όντως δεν προσφέρεται για άρθρο.

    Σε περιμένουμε και με άλλο. ‘Ντάξ;;;;😅
    Καλημέρα!

  99. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    @83. Το (πολύ καλό) δημοσιογραφικό κείμενο στο οποίο παραπέμπεις (μιάς εξαιρετικής δημοσιογράφου, η οποία «έφυγε» νωρίς, της Κύας Τζήμου) αναπαράγει την -νομίζω- λειψή συνοπτική αναφορά των χρήσεων του κτηρίου: «Οικία Νεφούς (1908-1917), Σχολή «Ιωσήφ Ισαάκ Νισσήμ» (1931-1941) και συναγωγή «Ιτάλια Γιασάν» (1917-1941), γερμανική επίταξη (1941-45), 12ο Δημοτικό Σχολείο (1945-1974), Δραματική Σχολή Κ.Θ.Β.Ε. (1974-1983), σήμερα ακατοίκητο. *Πηγή: Νεώτερα Μνημεία της Θεσσαλονίκης (έκδοση του 1985-86)». Και είναι λειψή κατά το ότι το έτος 1945 δεν θα μπορούσε να περιληφθεί στον όρο «γερμανική επίταξη», επειδή, βέβαια, οι Γερμανοί αποχώρησαν από την Θεσσαλονίκη τον Οκτώβριο του ’44. Αυτό, λοιπόν, που δεν λέει το κείμενο είναι το ότι από τα τέλη του 1944 και μέχρι το 1945, οπότε και έγινε Δημοτικό Σχολείο, το κτήριο χρησιμοποιήθηκε από την Διοίκηση των Βρετανικών Δυνάμεων που στάθμευαν στην Θεσσαλονίκη [περίοδος Δεκεμβριανών]

  100. Reblogged στις agelikifotinou.

  101. Γιάννης Κουβάτσος said

    99: Α,μάλιστα, ευχαριστώ. Πολύ πλούσια ιστορία, εξαιρετικά αβέβαιο μέλλον για το κτίριο αυτό, στο οποίο τελείωσα το δημοτικό. Παρακινήθηκα χτες να το ψάξω, διαβάζοντας το κείμενο του Κώστα. Αν δεν υπήρχε το (φωτεινό) διαδίκτυο, θα ήταν αδύνατον να βρω οτιδήποτε για το θέμα στην Αθήνα, όπου ζω. Τα καλά της τεχνολογίας. ☺

  102. ΚΩΣΤΑΣ said

    Όταν ήμουν μικρός, άκουγα συχνά μια παροιμία. «Κάλιο πρώτος στο χωριό, παρά τελευταίος στη Λάρ’σα». Αυτό μάλλον πέρασε στο DNA μου. Έτσι, όταν «ελήλυθεν η ώρα ίνα δοξασθή ο υιός του γεωργογτηνοτρόφου», ασχολήθηκα πάλι με τον στενό κοινωνικό και τοπικό μου περίγυρο, με την γειτονιά μου. Πέραν αυτής, στην ευρύτερη Θεσσαλονίκη, δεν θα με αναγνώριζε ούτε η μάνα μου.

    Σε καμία περίπτωση δεν τρέφω αυταπάτες ότι είμαι ιστορικός ή λογοτέχνης. Ωστόσο όμως έχοντας σχετική αυτογνωσία, πιστεύω ότι ανακάλυψα, μελέτησα, ανέδειξα και διέχυσα στον στενό τοπικό περίγυρο άγνωστα, πρωτογενή και αδημοσίευτα ιστορικά στοιχεία. Διέσωσα, τρόπον τινά, 😉 κομματάκι της τοπικής ιστορίας.

    Στο πρώτο μου βιβλίο που στηρίχθηκε στα άγνωστα έως τότε μαθητολόγια του πρώτου προσφυγικού σχολείου που λειτούργησε στην Επτάλαφο και στα καταστατικά πρωτοϊδρυθέντων τότε συλλόγων, κατέγραψα τις πρώτες οικογένειες που εγκαταστάθηκαν στην περιοχή κι έδωσα σημαντικά στοιχεία για την εκπαίδευση, την τοπιογραφία, την πληθυσμιακή σύνθεση (πατρίδα), την οικονομική ζωή (επαγγέλματα) κλπ.
    Στο δεύτερο εμπλούτισα τις ιστορικές πληροφορίες για την ίδια περιοχή με τις αποδελτιώσεις από την εφημερίδα Μακεδονία. Υπάρχει και Τρίτη, μισοτελειωμένη εργασία, για τα οδωνυμικά της περιοχής, αλλά όλο βαριέμαι και… χασμουριέμαι! (λόγω προστάτη). 😉

    Επίσης δημοσίευα άρθρα σε τοπικό μικρό περιοδικό που κινούνταν στο στυλ χιούμορ, σάτιρα, λίβελος, πάντα με ψευδώνυμο. Υπάρχουν και 2-3 σοβαρά κι επώνυμα. Όμως κι αυτά περιστρέφονται σε γεγονότα, πρόσωπα και πράγματα πάλι της περιοχής.

    Γιατί έγραψα όλα τα παραπάνω; Για να αντιληφθείτε ότι εκ των προτέρων γνώριζα και ανέμενα να σας είναι αδιάφορο το απόσπασμα που παρέθεσα στο 65 σχόλιο. Να λέτε άφοβα την αλήθεια. Μ’ αρέσει, έστω κι αν είναι πικρή.

    @81 Theo, @83 Γιάννης Κουβάτσος, @88 Έφη, @98 Χαρούλα, σας ευχαριστώ! 🙂

    , @91 Μαρία, μάλλον ναι, γιατί αμφιβάλλεις; Τι εννοείς; 🙂

  103. Γιάννης Κουβάτσος said

    «ότι εκ των προτέρων γνώριζα και ανέμενα να σας είναι αδιάφορο το απόσπασμα που παρέθεσα στο 65 σχόλιο. Να λέτε άφοβα την αλήθεια. Μ’ αρέσει, έστω κι αν είναι πικρή.»
    Η αλήθεια, Κώστα, όπως την αντιλαμβάνομαι εγώ, είναι ότι, ναι, η τοπική ιστορία ενδιαφέρει περισσότερο τους ντόπιους. Διάβασα π.χ. πρόσφατα το βιβλίο «Η παλιά γειτονιά. Πλατεία Βάθης-Άγιος Παύλος-Σιδηροδρομικοί σταθμοί», το οποίο απευθύνεται πρωτίστως στους κατοίκους αυτών των περιοχών. Αλλά όχι μόνο σ’ αυτούς, αφού πρωταγωνίστρια είναι πάντα η γραφή. Αν το βιβλίο είναι καλογραμμένο και συνδυάζει αρμονικά την ιστορία των κτιρίων, των δρόμων, των πλατειών με την ιστορία των κατοίκων, διανθισμένη με ενδιαφέροντα περιστατικά και λεπτομέρειες, τότε ενδιαφέρει και όσους δεν έχουν ιδέα για την περιοχή, αλλά έλκονται από την ωραία γραφή. Και η γραφή σου μου άρεσε.
    https://www.google.com/url?sa=t&source=web&rct=j&url=https://www.politeianet.gr/books/chatziotis-kostas-parisianou-ae-i-palia-geitonia-285268&ved=2ahUKEwiKzJXm8O_iAhVS6KQKHcpeCG0QFjABegQIAxAB&usg=AOvVaw0Rs-LT1YThTr6ZHPfA2kbn&cshid=1560752732641

  104. ΚΩΣΤΑΣ said

    103 Γιάννη, το συγκεκριμένο απόσπασμα είναι κατά κάποιο τρόπο συναισθηματικό. Έτσι σου δίνεται η ευκαιρία να εκφραστείς καλύτερα. Όταν περνάς όμως σε καταγραφή πραγματικών στοιχείων και γεγονότων, το πράγμα κάπως αλλάζει, δυσκολεύει η κατάσταση. Γράφω υποφερτά, το λογοτεχνικό όμως χάρισμα δεν τό ‘χω.

  105. sarant said

    103 Τα βιβλία τοπικής ιστορίας είναι έτσι κι αλλιώς χρήσιμο να υπάρχουν σαν πηγές γιατί ποτέ δεν ξέρει κανείς ποιος μελετητής θα τα χρειαστεί.

  106. ΚΩΣΤΑΣ said

    105 Ας μην πετάμε ποτέ τους τηλεφωνικούς καταλόγους και τους χρυσούς οδηγούς. Ο Β. Χεκίμογλου και άλλοι επιφανείς ερευνητές της οικονομικής ζωής στη Θεσσαλονίκη, βασίζουν αρκετές πληροφορίες τους στον «Μέγα οδηγό Θεσσαλονίκης και περιχώρων» του Χ. Γαβριηλίδη, 1932-33, που ήταν ο πρόδρομος του σημερινού χρυσού οδηγού.

    * αφήστε, που με τρέλανα οι δημοσιογράφοι, όταν δημιουργήθηκε εκείνο το ανόητο θέμα με το επώνυμο του Βαγγ. Βενιζέλου. Γεννήθηκε και φοίτησε δημοτικό στους Αμπελόκηπους και όλοι παρέπεμπαν τους δημοσιογράφους σε μένα, δήθεν ότι ξέρω τα πάντα με τα μαθητολόγια των σχολείων. Και για την ιστορία, ήταν από γεννησιμιού του Βενιζέλος. Τα άλλα είναι συκοφαντίες.

  107. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    Ωραίο το πεζογράφημα, μου θύμισε τα παιδικά μου χρόνια, είχα προλάβει αρκετούς από τους παλαιστές που αναφέρει στις αρχές του 70, μετά άρχισαν να φυτρώνουν σαν μανιτάρια οι σχολές καράτε αρχής γενομένης με τον Μεγαρίτη, τα δε ντάν τα ψώνιζαν από το καμπαναριό της γειτονιάς τους, ☺ όσα ήθελε έβαζε ο καθένας, το κάτς και πάλη γενικότερα, ουσιαστικά τελείωσαν μέχρι το 80.

    65 – Μπράβο Κώστα πολύ όμορφο, ελπίζω να μας χαρίσεις κι άλλα γραπτά σου.
    Τελικά, είσαι αριστερός και δεν το ξέρεις γιατί είναι γνωστό πως οι δεξιοί, δεν ξέρουν να γράφουν.☺

  108. # 102

    …Να λέτε άφοβα την αλήθεια. Μ’ αρέσει, έστω κι αν είναι πικρή…

    μη μιλάς άλλο γι’ αλήθειες
    οι αλήθειες ειν’ παντού
    άλλα λέμε με το στόμα
    κι άλλα έχουμε στο νου
    και τα δυο αλήθειες είναι
    όπως θάλεγε κι η Λου
    και ο ΣυΡιζΑ αλήθεια
    μα αλήθεια κι η ΝοιυΔού

  109. loukretia50 said

    108.
    Μα δεν είναι η αλήθεια μία και μοναδική
    κι ο καθένας τη δική του θεωρεί ιδανική
    κι αν μπορεί ν΄αναγνωρίσει μια καθαρή ματιά
    δε μετράει μόνο τα λόγια , δεν τα θεωρεί ψευτιά
    ΛΟΥ
    κι όπως τάχω καταφέρει καλημέρα δε θα πει!
    θα γκρινιάξει θα θυμώσει κι όλο πάλι απ΄την αρχή!
    (τάχει αυτά ο καφενές!)

  110. ΣΠ said

    35
    Καλύτερο αυτό το βίντεο.

  111. Αγγελος said

    ΚΩΣΤΑ, το πόνημά σου θα ενδιέφερε πολύ τη γυναίκα μου, το γένος Θωμοπούλου, με καταγωγή από το Βαϊνδήρι — και βεβαίως όχι μόνο αυτήν. Αφού δεν κυκλοφορεί πια στα βιβλιοπωλεία, γιατί δεν το βάζεις στο Διαδίκτυο; Το κόστος θα είναι μηδαμινό, και θα μπορούν να το βρουν πιο εύκολα όσοι ενδιαφέρονται.

  112. Theo said

    Καλημερα και καλή εβδομάδα!

    Το μπριγιόλ δεν το θυμάμαι, αλλά έβαζα μπριγιαντίνη στα μαλλιά μου στα 14-15 μου.

  113. ΚΩΣΤΑΣ said

    111 Άγγελε, μπορώ να σου προμηθεύσω 1 αντίτυπο. Υπόδειξέ μου τον τρόπο.

  114. ΚΩΣΤΑΣ said

    107 Λάμπρο, εγώ το ξέρω ότι είμαι αριστερός!!! αλλά το πιστεύει κανένας άλλος εδώ μέσα, εκτός από ‘σένα; 😉

    108 – 109 Ευγενής στιχουργική άμιλλα, χάριν της αληθείας! 😉

  115. Καλημέρα,
    Να σταθώ λίγο στα σχόλια σχετικά με αναχρονισμούς κλπ. Ερώτηση (ρητορική) προς όλους αυτούς: Διήγημα διαβάζετε ή ιστορία; Η διηγηματοποίηση κάποιων βιωμάτων μπορεί να περιέχει διάφορα γεγονότα που δεν συνέβησαν ταυτόχρονα, όμως δένουν και μοιάζουν να είναι αλυσίδα όταν είναι όμορφα ταιριασμένα. Μου θυμίζει αυτούς που στις ταινίες του Χόλιγουντ 300, Τροία κλπ διαμαρτύρονται γιατί δεν ανταποκρίνονται στην «πραγματικότητα» (που στην περίπτωση της Τροίας π.χ. δεν είναι καν ιστορία).

  116. Μαρία said

    102
    Η βιβλιοπαρουσίαση έγινε στις 16/9/2009 🙂

  117. loukretia50 said

    ΚΩΣΤΑ και… γενικώς!
    Η άμιλλα η στιχουργική χάριν της αληθείας*
    ——————–/* ή χάριν παραμυθίας!
    χρειάζεται συμμετοχή**, αόκνους προσπαθείας,
    —————– /**(μπολντ ωρέ!)
    κέφι και κουλ διάθεση, ουχί παρασπονδίας.
    Κι όχι να στρίβουν μερικοί με έκφραση αηδίας
    και πάνε να τζογάρουνε μετά της κουστωδίας!***

    ***αλήθεια, τι κάνει αυτή η ψυχή?
    Νομίζω κι αυτός δε μου μιλάει πια

  118. Η αλήθεια είναι μία
    μία και μοναδική
    όπως λέει και τ’ όνομά της
    θέλει μνήμη ολική
    σαν περάσουνε τα χρόνια
    και η μνήμη εξασθενεί
    τότε βρίσκεις κι άλλη αλήθεια
    που σου είναι βολική

    ( αλήθεια από το στερητικό α+λήθη… )

  119. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    118 >>βρίσκεις κι άλλη αλήθεια
    που σου είναι βολική
    “Η πραγματικότητα είναι πάντα η ίδια. Κι είναι όντως αυτό που είναι. Ωστόσο ο άνθρωπος μπορεί να ερμηνεύσει μια κατάσταση με τον έναν ή με τον άλλον τρόπο, τον ακριβώς αντίθετο”, είπε. “Αν ό,τι βλέπεις ταιριάζει “γάντι” με τη πραγματικότητα που περισσότερο σε βολεύει… τότε μην εμπιστεύεσαι τα μάτια σου!
    https://enallaktikidrasi.com/2016/08/jorge-bucay-pragmatikotita-einai-mia/

  120. sarant said

    115 Κάπως έτσι, και θα το ξανασυζητήσουμε αυτό στο μέλλον

  121. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    «…«Εγκαταλείπεις, Καρακασιάν;» «Ένα-δύο» τα μεγάφωνα. «Όχι μωρέ!» γρύλλισε εκείνος….»

    Όταν μικροί, παλεύαμε εμείς των ΒΑ προαστίων (Χολαργός, Παπάγου) και ο ένας κατάφερνε να ακινητοποιήσει τον αντίπαλό του ή να τον φέρει σε δεινή θέση έλεγε : «παραδίδεσαι; «

  122. Αγγελος said

    ΚΩΣΤΑ, αν μένεις στη Θεσσαλονίκη θα μπορούσαμε να βρεθούμε . Εγώ παραθερίζω τώρα στη Χαλκιδική , αλλά οπωσδήποτε θα βρεθώ στη Θεσ/νίκη προσεχώς (η κόρη μου σπουδάζει εκεί).
    Το περί Διαδικτύου δεν το είπα όμως μόνο για μένα. Νομίζω πραγματικά ότι αποτελεί ιδεώδες μέσο για τη διάδοση κειμένων που ενδιαφέρουν έναν σχετικά στενό αλλά διάσπαρτο κύκλο. Προπάντων ν ο συγγραφέας επιθυμεί να μείνει ανώνυμος 🙂

  123. ΚΩΣΤΑΣ said

    116 Χα! χα! Αυτό ήταν το πρώτο.
    Πάντως, τίποτα δεν σου ξεφεύγει, τύφλα να έχει το υπόγειο του κακόψυχου! 😉

  124. ΚΩΣΤΑΣ said

    122 –> Προπάντων ν ο συγγραφέας επιθυμεί να μείνει ανώνυμος

    Άγγελε, ανώνυμος (με χρηστώνυμο) επιθυμώ να μένω μόνο στο ιστολόγιο, καθότι αντιφρονών… γράφω και καμιά κουβέντα παραπάνω… μερικές φορές… γενικά νιώθω ότι εκφράζομαι πιο ελεύθερα. 😉

    Για το διαδίκτυο. Το θέμα το χειρίζεται κάποια συλλογικότητα. Και η δική μου θέση είναι να ανέβουν όλες οι εκδόσεις – υπάρχουν και άλλες – στο διαδίκτυο. Κάπου κόλλησε το θέμα στον διαχειριστή της ιστοσελίδας και στην ενοικίαση αποθηκευτικού χώρου. Άστο, είναι λίγο μπερδεμένο.

    Ως τις εκλογές θα είμαι σίγουρα Θεσσαλονίκη. Ευχαρίστως να βρεθούμε. Αν δεν βολεύει ο χρόνος κι έχεις κάποιο σταθερό σημείο, πχ βιβλιοπωλείο…, μπορώ να το αφήσω κι εκεί.

  125. Γεννημένος σαν σήμερα ο Πετροσιάν https://twitter.com/FIDE_chess/status/1140491762856677376

  126. sarant said

    121 Στα νότια προάστια λέγαμε «Παραδίνεσαι;»

  127. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    126. Και σ΄εμάς «παραδίνεσαι;», «παραδίνεσαι;», συνήθως επαναληπτικά. (Νόμιζα ότι) το είχα γράψει νωρίτερα αλλά δεν το έστειλα φαίνεται 🙂 .
    Ο άλλος έλεγε «ντάξει, νίκησες» . Και χωρίς να έχει υπάρξει προηγουμένως κάποιος τσακωμός, τ΄αγόρια λέγανε για παιχνίδι «Παλεύουμε; κι όποιος σε ρίξει κάτω»

  128. Πέπε said

    127

    > > Και χωρίς να έχει υπάρξει προηγουμένως κάποιος τσακωμός, τ΄αγόρια λέγανε για παιχνίδι «Παλεύουμε;

    Αυτό πρέπει να υπήρχε από τότε που ο Θεός έφτιαξε τον κόσμο μέχρι πριν μια-δυο γενιές. Δε νομίζω να υπάρχει πια πουθενά στην Ελλάδα, και υποθέτω ούτε και πουθενά στον πιο «δυτικό -σύγχρονο» από την Ελλάδα κόσμο. Στον υπόλοιπο κόσμο, δεν ξέρω…

  129. loukretia50 said

    Why Sir ? πάλι νύχτα με τον εχθρό μου?

  130. loukretia50 said

    Καντάδα είναι νυχτερινή, όχι απ΄τα κεραμίδια
    μα στης μαρμάγκας τα στενά και σκοτεινά στασίδια
    Πικραίνομαι και ξεφυσώ … πάλι μία απ΄τα ίδια!

    Ξενύχτησα για πάρτη σας και σιγοτραγουδώ
    Νομίζω παρατράβηξε, θέλω να κοιμηθώ
    Ωραίο το φεγγάρι μας μα εδώ είναι σκοτεινά
    Κι αν δε με λευτερώσετε θ΄απλώσω τραχανά
    ΛΟΥ
    στο μπαλαούρο!

    Θα σας κάνω όλους ρίμες λέγω!

  131. Μαρία said

    128
    Στο δυτικό κόσμο διδάσκεται απ’ τα νήπια απ’ τη στιγμή που είναι ολυμπιακό άθλημα.
    π.χ. https://www.youtube.com/watch?v=xQwzs5ZrAaQ

  132. La couveuse produit des adversaires imaginaires, Molière a écrit seulement le malade imaginaire …

  133. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    @128. Και νά’τανε μόνο παλληκαριές παιδιών!.. Σ’ένα προσφυγικό/ποντιακό χωριό της Πέλλας (το οποίο, μάλιστα, έφτιαξε και παλαιστικό σύλλογο με πανελλήνιες διακρίσεις..), λέγανε -τουλάχιστον μέχρι πριν από λίγα χρόνια- πως όταν εμφανίζονταν κανένας ξενομερίτης γαμπρός και συναντούσε φίλους και συγγενείς της νύφης, η δεύτερη κουβέντα των συστάσεων, μετά τα ονόματά τους, ήταν η ερώτηση «παλαίβουμε;;»

  134. Πέπε said

    131
    Σύμφωνοι, αλλά δεν εννοούσα αυτή την περίπτωση: Άλλο το άθλημα, άλλο το παιχνίδι.

    Ο αγώνας δρόμου είναι άθλημα, αλλά (επειδή έχει εντελώς στοιχειώδεις προϋποθέσεις υποδομής -αρκεί να έχεις πόδια) είναι και παιχνίδι. Το ποδόσφαιρο είναι άθλημα, αλλά και μ’ ένα πεταμένο μπουκάλι του νερού πάντα κάποια παιδιά θα βρεθούν να παίξουν μερικές πάσες. Με την πάλη δε νομίζω ότι γίνεται πια αυτό.

  135. loukretia50 said

    118. Καλό! Αν και διαφωνώ επί της ουσίας!

    Και ποια είναι η αλήθεια, η μία και μοναδική
    που για πάντα δε θα αλλάξει?
    Αν υπάρχει, θάναι αυτή :
    Άνθρωποι είμαστε, θνητοί,
    πληγωμένοι, κουρασμένοι,
    φοβισμένοι και τρωτοί,
    άστατοι, ονειροπαρμένοι
    αφελείς, τρελοί, πιστοί
    κυνικοί, υποταγμένοι,
    απαθείς ή δυνατοί,
    ικανοί για τα μεγάλα μα κι απίστευτα κακοί.
    Μοναχοί ή ενωμένοι
    όλοι μας μοναδικοί

    Κι ο καθένας μας διαλέγει μιαν αλήθεια ταιριαστή
    για να έχει ισορροπία. Τι κι αν είναι βολική?

    Σκιές είμαστε ονείρου – κάποιος έλεγε θαρρώ.
    Και οι άνθρωποι δεν έχουν ένα όραμα κοινό
    So,
    «Ου με πείσεις καν με πείσεις» ότι ψέμα λαχταρώ
    Είναι η επιλογή μου : σκάλα για τον ουρανό.
    ΛΟΥ
    Η άποψή μου για τον κόσμο – όπως τον βιώνω εγώ
    η δική μου είναι αλήθεια, και την έχω οδηγό.

    «Μόνο με την καρδιά βλέπεις καθαρά. Την αλήθεια δε μπορούν να τη δουν τα μάτια»
    και,
    «Solitaire – solidaire» τότε και πάντα

    ΥΓ. Ως συνήθως βγαίνει πολύ εγωκεντρικό το σχόλιό μου.
    (Το επισήμανε πρόσφατα κι ένας σχολιαστής –κομήτης),
    Δεν πειράζει, οι σοβαροί ας φιλοσοφούν, προτιμώ να εστιάζω σ’ αυτά που θεωρώ σημαντικά και κυρίως να ζω – είναι δώρο!
    Κοίτα λίγο γύρω σου.
    Και το φεγγάρι είναι υπέροχο! Αλήθεια δεν είναι?

  136. sarant said

    135 Ο άξεστος πορτιέρης κράτησε όλη τη νύχτα στο φρέσκο το λουκρήτειο ποίημα, συγνώμη φιλτάτη!

  137. BARBARA said

    Ο ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΚΑΡΑΚΑΣΙΑΝ ΕΙΝΑΙ ΕΛΛΗΝΑΣ ΑΡΜΕΝΙΚΗΣ ΚΑΤΑΓΩΓΗΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΕΙΡΑΙΑ ΚΑΙ ΥΠΗΡΞΕ ΠΑΛΑΙΣΤΗΣ ΑΠΟ ΤΟ 1957 ΕΩΣ ΤΟ 1970 ΠΕΡΙΠΟΥ.

  138. Μουτούσης Κωνσταντίνος said

    « Μὴ ἀναδίδευ » εἶναι ἡ προτροπή κατά τὸ ἀρχαῖον ἒθος , τῆς ὅποῖας ἐπακριβές copy paste εἶναι τὸ ἀγγλικό « do not give up »

  139. Μουτούσης Κωνσταντίνος said

    διόρθωσις : τῆς ὁποίας

  140. Μουτούσης Κωνσταντίνος said

    Πηγή : Διογένης Λαέρτιος
    Βίοι φιλοσόφων

    Μιλώντας γιὰ τὸν Πυθαγόρα ἀναφέρει πὼς ἀρχή του ἢταν τὸ « μὴ ἀναδίδευ μηδενί »

    σὲ ἐλεύθερη άπόδοση

    Νὰ μὴν ἐγκαταλείπεις [ μπροστά ] σὲ καμμιά
    [ δυσκολία ]

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: