Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Τα παντούμ και η συλλογή του Θάνου Γιαννούδη

Posted by sarant στο 30 Ιουνίου, 2019


Την Κυριακή βάζουμε λογοτεχνικό θέμα συνήθως -και συνήθως πεζογραφία, διηγήματα ας πούμε. Σπάνια βάζουμε ποιήματα και ακόμα σπανιότερα ποιήματα σημερινών ποιητών (μια εξαίρεση ήταν η παρουσίαση της συλλογής του Δημήτρη Κοσμόπουλου πριν απο δυόμισι μήνες).

Εξαίρεση κάνω και σήμερα, αφού παρουσιάζω μιαν ακόμα ποιητική συλλογή και μάλιστα ενός νέου ποιητή, του Θάνου Γιαννούδη ο οποίος ακόμα δεν έχει κλείσει τα τριάντα του χρόνια. Ο Γιαννούδης είναι εκπρόσωπος της νεότατης γενιάς των ποιητών που αναβιώνουν τον παραδοσιακό στίχο. Παλιότερα δημοσίευε τα ποιήματά του στο ιστολόγιό του, και στη συνέχεια σε λογοτεχνικούς ιστοτόπους (παράδειγμα), τώρα όμως έβγαλε και την πρώτη του ποιητική συλλογή, Του ουρανού και της γης.

Με τον Θάνο γνωριζόμαστε εδώ και καιρό, ιντερνετικά αλλά και διά ζώσης όποτε περνάω από Θεσσαλονίκη. Μου είχε δώσει τη συλλογή πριν ακόμα βγει και μου ζήτησε να πάρω μέρος στην παρουσίασή της -επειδή όμως η ημερομηνία της εκδήλωσης άλλαξε και δεν βρισκόμουν στην Ελλάδα, τελικά η συμμετοχή μου στην παρουσίαση έγινε μέσω υπομνήματος, που το διάβασε ο μυστηριώδης ποιητής Ααρών Μνησιβιάδης.

Το κείμενο αυτό θα το παρουσιάσω πιο κάτω, αλλά πρώτα θα πω δυο λόγια για το παντούμ, ένα στιχουργικό είδος που μ’ αρέσει πολύ και που αρέσει και στον Γιαννούδη, αρκετά ώστε να ξεκινήσει τη συλλογή του με ένα παντούμ.

Πρόλογος – Παντούμ για το Νέο Κόσμο

 ”O brave new world,
that has such people in ‘t!” –
Shakespeare

 

Αν υπάρχω στη ζωή, είναι για σένα…
Μακριά σου ο κόσμος όνειρο κακό,
κιθαρίστας που τού έκλεψαν την πένα
και μαντεύει κάθε νότα το σκοπό.

Μακριά σου ο κόσμος όνειρο κακό
-Πόση αγάπη θα επιζήσει; Πες μου, πόση;-
και μαντεύει η κάθε νότα το σκοπό,
τη σειρά της μουσικής να περισώσει.

Πόση αγάπη θα επιζήσει; Πες μου, πόση;
Ποιο τραγούδι θα υμνήσει τον καιρό,
τη σειρά της μουσικής θα περισώσει;
Δεν στεριώνει ο ρυθμός που προχωρώ…

Ποιο τραγούδι θα υμνήσει τον καιρό:
νέε κόσμε, εσύ, λαμπρέ φωτοκυκλώνα!
Δεν στεριώνει ο ρυθμός που προχωρώ,
η καρδιά της πλάσης θάφτηκε στο χώμα.

Νέε κόσμε, εσύ, λαμπρέ φωτοκυκλώνα,
σε γεννήσαν ο καημός κι η συμφορά!
Η καρδιά της πλάσης θάφτηκε στο χώμα,
το χαμόγελό σου η άβυσσος φορά!

Σε γεννήσαν ο καημός κι η συμφορά
-Χαίρε, άμετρη ανθρώπινή μας φύση!-
Το χαμόγελό σου η άβυσσος φορά
κι έχει μέσα σου το χάος εμφυσήσει.

Χαίρε, άμετρη ανθρώπινή μας φύση,
χαίρε φύσημα της πλαστουργού πνοής!
Έχει μέσα σου το χάος εμφυσήσει
σαν δεν βρίσκεις πια ένα νόημα ζωής.

Χαίρε φύσημα της πλαστουργού πνοής,
νιότης όνειρα που μοιάζετε σαν ξένα
σαν δεν βρίσκεις πια ένα νόημα ζωής
-αν υπάρχω στη ζωή, είναι για σένα…

2017

Θα προσέξατε ποια είναι η ιδιαιτερότητα αυτού του στιχουργικού είδους. Είναι ποίημα που αποτελείται από τετράστιχες στροφές και σε κάθε στροφή, ο δεύτερος και ο τέταρτος στίχος επαναλαμβάνονται ως πρώτος και τρίτος στίχος στην επόμενη στροφή. Το παντούμ (pantoum) είναι είδος που κατάγεται από τη Μαλαισία και πέρασε στην αγγλική και τη γαλλική ποίηση του 19ου αιώνα.

Στα δικά μας μέρη ίσως το έφερε ο Σεφέρης, με το ποίημα Παντούμ του 1940

ΠΑΝΤΟΥΜ

Τ’ αστέρια κρατούν έναν κόσμο δικό τους
στο πέλαγο σέρνουν φωτιές τα καράβια
ψυχή μου λυτρώσου απ’ τον κρίκο του σκότους
πικρή φλογισμένη που δέεσαι μ’ ευλάβεια.

Στο πέλαγο σέρνουν φωτιές τα καράβια
η νύχτα στενεύει και στέκει σαν ξένη
πικρή φλογισμένη που δέεσαι μ’ ευλάβεια
ψυχή μου γνωρίζεις ποιος νόμος σε δένει.

Η νύχτα στενεύει και στέκει σαν ξένη
στο μαύρο μετάξι τα φώτα έχουν σβήσει
ψυχή μου γνωρίζεις ποιος νόμος σε δένει
και τι θα σου μείνει και τι θα σ’ αφήσει.

Στο μαύρο μετάξι τα φώτα έχουν σβήσει
ακούγονται μόνο του χρόνου τα σείστρα·
και τι θα σου μείνει και τι θα σ’ αφήσει
αν τύχει κι ανάψει βουβή πολεμίστρα.

Ακούγονται μόνο του χρόνου τα σείστρα
μετάλλινη στήλη στου πόνου την άκρη
αν τύχει κι αστράψει η βουβή πολεμίστρα
ούτε όνειρο θά ʼβρεις να δώσει ένα δάκρυ.

Μετάλλινη στήλη στου πόνου την άκρη
ψηλώνει η στιγμή σα μετέωρο λεπίδι
ούτε όνειρο θά ʼβρεις να δώσει ένα δάκρυ
στο πλήθος σου το άυλο που σφίγγει σα φίδι.

Ψηλώνει η στιγμή σα μετέωρο λεπίδι
σαν τι να προσμένει να πέσει η γαλήνη;
στο πλήθος σου το άυλο που σφίγγει σα φίδι
δεν είναι ο ουρανός μηδέ αγγέλου ευφροσύνη.

Σαν τι να προσμένει να πέσει η γαλήνη;
Σ’ ανθρώπους κλειστούς που μετρούν τον καημό τους
δεν είναι ουρανός μηδέ αγγέλου ευφροσύνη
τ’ αστέρια κρατούν έναν κόσμο δικό τους.

Στα νεότερα χρόνια, ο αξέχαστος Ηλίας Λάγιος έγραψε κι αυτός:

Παντουμάκι

Ανάβει το φως μες στη διάφανη ημέρα
το φως που ακουμπά σ’ έναν κόσμο σκοτάδι
καθώς κυβερνάς στην σιγή ατμοσφαίρα
γλυκό λαμπυρίζει του πόθου το λάδι.

Το φως που ακουμπά σ’ έναν κόσμο σκοτάδι
γλιστρά στου ψαριού σου κορμιού τη σελήνη
γλυκά λαμπυρίζει του πόθου το λάδι.
κι η νύχτα που αυξάνει τη ζώνη σού λύνει.

Γλιστρά στου ψαριού σου κορμιού τη σελήνη
το χέρι τ’ απλό που διαβάζει την ύλη
κι η νύχτα που αυξάνει τη ζώνη σού λύνει
σ’ αφήνει στου κοίλου σπασμού την καμπύλη.

Το χέρι τ’ απλό που διαβάζει την ύλη
διδάσκει στον νου το τερπνό μεσημέρι
σ’ αφήνει στου κοίλου σπασμού την καμπύλη
ν’ ανθίζεις της πίκρας το ελάχιστο αστέρι.

Διδάσκει στον νου το τερπνό μεσημέρι
καθώς κυβερνάς στην σιγή ατμοσφαίρα
ν’ ανθίζεις της πίκρας το ελάχιστο αστέρι
ανάβει το φως μες στη διάφανη ημέρα.

Το βιβλίο της Μαριάννας, 1993

Αλλά και άλλοι πολλοί έχουν δοκιμάσει το στιχουργικό αυτό είδος -στην ανθολογία Παμπάλαιο νερό βρίσκει κανείς αρκετά παντούμ νεότερων ποιητών, ανάμεσά τους και από τη φίλη μας Σοφία Κολοτούρου και τον φίλο μας Γιώργο Λυκοτραφίτη.

Στη συλλογή του ο Γιαννούδης έχει κι άλλο ένα παντούμ, τον Πλούτωνα, που το παραθέτω στο τέλος της παρουσίασης.

Από την ίδια ενότητα με τον Πλούτωνα, αστρικό σώμα μαζί και αρχαία θεότητα, διαλέγω τον Ποσειδώνα, επίσης με τη διττή αυτή ιδιότητα, που είναι σονέτο.

Ποσειδώνας

Φωτιά στου Σούνιου τις πλαγιές· οι Χριστιανοί
πλάθουν τον κόσμο τώρα αυτοί με τη σειρά τους
και περιμένει Καθαρτήριο και ποινή
όσους τολμούν να κάνουν πράξη τα όνειρά τους.

Στη σκέψη Εβραίοι – κι ας μιλούνε την κοινή-
Ιορδάνη στάζουν οι κραυγές και τα πυρά τους
και θυσιάζουν πια σε πίστη πιο φτηνή,
με σύμμαχό τους ορατούς και αοράτους.

Του Ποσειδώνα βλέπεις τώρα τη μορφή
να σιγοκλαίει τους χαμένους μας αγώνες
κι είνα δικά του κι ο σταυρός και το καρφί,

καθώς ανέστιος ψιθυρίζει στις γοργόνες:
»Εμείς παλέψαμε να φύγουν τα δαιμόνια
κι όχι στη θέση τους να μπούμε στον κανόνα…»

ενώ η Αφροδίτη είναι γραμμένη σε τερτσίνες, τρίστιχες δηλαδή στροφές, που πρώτος τις δίδαξε ο Δάντης και στην Ελλάδα τις καλλιέργησε πολύ ο Καζαντζάκης (κάποτε θα παρουσιάσω μερικές δικές του):

Αφροδίτη

(ερωτική επιστολή)

Από τα άστρα στάζει η αγάπη προς τη γη
και σαν τελειώσουμε σ’ αυτά θα επιστρέψει.
Κι όμως, μια τόση δα καρδούλα που ριγεί

αρκεί βασίλισσα του κόσμου να σέ στέψει,
προτού το κύμα καθαρίσει την ακτή
κι άλλες θεότητες στον κλήδονα λατρέψει.

Είν’ η ζωή μας ανυπόφορα μεικτή
-ποτέ δεν ήταν όπως σήμερα μπλεγμένη-
και σαν ο αγέρας βρει στα βράχια και μπλεχτεί

σ’ άλλα ακρογιάλια φεύγει η αγάπη ρημαγμένη.
Κοιτά τ’ αστέρια που εκπέμπουν πλάνο φως,
γιατί οι πλανήτες οι σοφοί κι οι προηγμένοι

ξέρουν πως ο καημός κρατιέται πια κρυφός
κι η λάμψη του άστρου των ματιών μας μόνο απάτη,
να μάς θυμίζει πως η λέξη αδερφός

κάποτε σήμαινε -πια δεν σημαίνει κάτι.
Κι ενώ στην άκρη μάς φωτίζει το δαδί
που οδηγεί σε παραδείσου μονοπάτι,

σαν ποιος στο φόντο των ονείρων του θα δει
σ’ άφεγγο κόσμο την αλήθεια ν’ ανατέλλει;
Εσύ μονάχη της καρδιάς συγκομιδή,

μια μελισσούλα που γυρίζει στην κυψέλη
-κι ας σ’ ονειρεύτηκα σαν έργο του Γκωγκέν,
θαρρώ μού βγήκες πιο πολύ του Μποτιτσέλι.

(Αυτό το »πρέπει» το σκληρό, αυτό το »δεν»
που δεν αφήνει την ψυχή να ξεμυτίσει…)
Όλη η ζωή μας μια γροθιά προς το μηδέν

κι ακόμα είν’ άγνωστο το ποιος θα επικρατήσει,
όλη η ζωή μας μια ροπή προς το κακό,
μοιάζει με ύβρι διαρκείας δίχως τίσι.

Σ’ αυτόν τον κόσμο που αναγκαία κατοικώ
μόνο κατ’ όνομα ο Αυγερινός κι η Πούλια,
σαν το παιδί που τού στερήσαν το γλυκό,

σαν ένα γάμο δίχως νυφικό και τούλια.
Κι εκεί που αγγίζεις ξαφνικά τον ουρανό,
γοργά στα τρίσβαθα σέ ρίχνουν τα καπούλια.

Βαθιά τό ξέρω πως δεν μ’ έχω ικανό
να ζω τον βίο του ορειβάτη και του δύτη,
γι’ αυτό και δώσε μου μονάχα το κενό

ή την καρδιά σου στους αιώνες, Αφροδίτη!

Στην παρουσίαση της συλλογής του Θάνου Γιαννούδη, που έγινε στη Θεσσαλονίκη πριν από μια βδομάδα περίπου, για την ακρίβεια στις 21 Ιουνίου, έστειλα το εξής κείμενο:

Ίσως πρόκειται για σύμπτωση, αλλά η ημερομηνία της σημερινής παρουσίασης φαντάζει σημαδιακή, αφού έχουμε 21 Ιουνίου, το θερινό ηλιοστάσιο -και θα συζητήσουμε για μια ποιητική συλλογή που, από τον τίτλο της κιόλας, “Του ουρανού και της γης”, αλλά και από το εξώφυλλό της, εμφανίζεται προσανατολισμένη στα ουράνια σώματα.

Αυτό δεν είναι και τόσο πρωτότυπο, θα πείτε. Οι ποιητές από καταβολής του κόσμου είχαν το βλέμμα στραμμένο προς “τ’ αστροφώτιστα διαστήματα”, με αποτέλεσμα κάποιος, ενώ βάδιζε θαυμάζοντας τα ουράνια να πέσει σ’ έναν λάκκο που βρισκόταν μπροστά του. Ωστόσο, ο Γιαννούδης δεν παρατηρεί τ’ αστέρια με τον παλιό τρόπο ή μόνο με τον παλιό τρόπο· η πρώτη ενότητα της συλλογής του, ή, πιο σωστά, η πρώτη συλλογή από τις πέντε που συναπαρτίζουν το βιβλίο, έχει τον τίτλο NASA -ναι, πρόκειται για την αμερικανική υπηρεσία διαστήματος, που με το εγχείρημα Απόλλων έφερε τον άνθρωπο στη Σελήνη.

Οπότε, ο Γιαννούδης χρησιμοποιεί διαστημόπλοιο για τα ποιητικά ταξίδια του και μετακινείται πιθανώς με την ταχύτητα του φωτός, ανανεώνοντας θα λέγαμε την ενασχόληση των ποιητών με τα ουράνια.

Αυτή την πρώτη ενότητα ή ποιητική συλλογή, ο ίδιος ο Γιαννούδης τη χαρακτηρίζει “νεοφορμαλιστική” ποίηση, εντοπίζοντας και αποδεχόμενος την ιδιαιτερότητα της ποίησής του. Διότι, όπως θα προσέξατε έστω κι αν απλώς φυλλομετρήσατε το βιβλίο, ο Γιαννούδης εντάσσεται σε εκείνη την ευάριθμη αλλά διακριτή ομάδα ποιητών που ανανεώνουν την παράδοση χρησιμοποιώντας τον παραδοσιακό στίχο, τον ισόμετρο, τον έμμετρο -με μέτρο και με ρίμα δηλαδή· που αποφεύγουν, με άλλα λόγια, να συνταχθούν με την πλειονότητα η οποία, ήδη από τις πρώτες μεταπολεμικές δεκαετίες στράφηκε στον ελευθερωμένο και μετά στον ελεύθερο στίχο.

Πράγματι, ο ελεύθερος στίχος είχε φτάσει σε κυριαρχία σχεδόν μονολιθική στις δεκαετίες του 1970 και του 1980, τότε που ο ισόμετρος στίχος είχε περιοριστεί και ταυτιστεί με τα πρωτόλεια αρχαρίων, με τη σάτιρα ή με τους στίχους τραγουδιών, αφού μόνο εκεί εμφανιζόταν. Στη δεκαετία του 1990 άρχισε μια αντίρροπη κίνηση, με πρωτοπόρους την τριανδρία Λάγιου-Καψάλη-Κοροπούλη και με τον Νάσο Βαγενά βεβαίως, που συνεχίστηκε π.χ. με τον Γιώργο Κεντρωτή και τον Νίκο Παπαδόπουλο, για να φτάσουμε στους νεότερους, τον Κώστα Κουτσουρέλη, τη Σοφία Κολοτούρου, και τους νεότατους, που δύο βρίσκονται σήμερα εδώ, ο Θάνος Γιαννούδης και ο Ααρών Μνησιβιάδης. Ανέφερα κάποιους που καλλιεργούν συστηματικά τον ισόμετρο στίχο, επειδή, χάρη στις προσπάθειες των παραπάνω, δεν θεωρείται πια ντροπή να γράψει κάποιος ποίημα σε παραδοσιακά μέτρα κι έτσι όλο και περισσότεροι είναι οι ποιητές που περιστασιακά γράφουν σε έμμετρο.

Ταυτόχρονα είδαμε και την εκ νέου επίσκεψη στους παλιούς ποιητές του παραδοσιακού στίχου, με την κυκλοφορία ανθολογιών του μεσοπολέμου (π.χ. από τον Αναγνωστάκη), με τη σειρά “Εκ νέου” του Γαβριηλίδη, με τη δημοσίευση αθησαυριστων ποιημάτων και συγκεντρωτικών εκδόσεων του Φιλύρα, του Λαπαθιώτη, του Κοτζιούλα (σε κάποιες από αυτές τις προσπάθειες έχω συμμετάσχει κι εγώ) και, για να πάμε σε κάτι που αφορά πλατύτερο κοινό, με την ολοένα και συχνότερη μελοποίηση ποιητών του ισόμετρου στίχου, ποιητών από αυτούς που κακώς ονομάζουμε “ελάσσονες”. Ωστόσο, κάποιοι από αυτούς τους “ελάσσονες” του μεσοπολέμου αξιώνονται σήμερα ζηλευτή διάδοση του έργου τους, από εκδόσεις και πωλήσεις έως ανακοινώσεις σε συνέδρια, σαφώς μεγαλύτερη απ’ όσο μεταγενέστεροι ποιητές του ελεύθερου στίχου.

Παράγοντας που βοήθησε το κίνημα του ισόμετρου στίχου ήταν και το Διαδίκτυο, διότι προσφέρει λύση σ’ ένα πρόβλημα που ανέκαθεν ταλανίζει τους ποιητές ανεξαρτήτως τεχνοτροπίας: πώς να κάνουν το έργο τους να φτάσει σε περισσότερους δυνητικούς αναγνώστες. Το Διαδίκτυο προσφέρει όχι μόνο έναν αδάπανο τρόπο έκδοσης αλλά και, το σημαντικότερο, φέρνει σε επαφή ομοτέχνους ή ανθρώπους που μοιράζονται το ίδιο πάθος, την ίδια πετριά αν θέλετε.

Το αναφέρω αυτό επειδή μία από τις δραστηριότητες του Γιαννούδη είναι ότι συμμετέχει στη διαδικτυακή ποιητική ανθολογία “Νέοι ήχοι στο Παμπάλαιο νερό”, όπου ανθολογούνται ποιήματα γραμμένα σήμερα, σύγχρονη δηλαδή ελληνική ποίηση αλλά γραμμένη “σε αυστηρές φόρμες” σύμφωνα με τη διατύπωση που χρησιμοποιείται. Το Παμπάλαιο νερό έδωσε τη δυνατότητα να φανεί ο πλούτος και η ποικιλία των ισόμετρων ποιημάτων που γράφονται στις μέρες μας από ποιητές είτε αυτοί είναι θιασώτες του παραδοσιακού τρόπου είτε προσφεύγουν σ’ αυτόν περιστασιακά.

Βλέπετε πως ανάμεσα στους ποιητές του ισόμετρου στίχου υπάρχει αλληλεγγύη, ο ένας προωθεί το έργο του άλλου, και δεν είναι σπάνια τα συλλογικά εγχειρήματα, από την εποχή της τριανδρίας του Λάγιου ίσαμε την Τρίλιζα των Κολοτούρου-Γιαννούδη-Μνησιβιάδη. Αν και τίποτα δεν μπορεί να αντικαταστήσει εντελώς τα παλιά ποιητικά στέκια, το Διαδίκτυο ήδη παίζει το ρόλο ενός εικονικού Μπάγκειου, φέρνοντας σ’ επαφή ομοτέχνους από τις τέσσερις γωνιές του κόσμου, ή έστω της Ελλάδας, και μάλιστα χωρίς την κάπνα του πραγματικού.

Όμως παρασύρθηκα και ενώ είχα ξεκινήσει να μιλώ ειδικά για το βιβλίο του Γιαννούδη ξεστράτισα στα γενικότερα. Ας μεταφέρω πάλι τον φακό στα κοντινά. Είπαμε πιο πριν για την αλληλεπίδραση ψηφιακού και χάρτινου, εδω λοιπόν έχουμε μια ποιητική συλλογή με ποιήματα που είχαν δημοσιευτεί τα περισσότερα στο Διαδίκτυο, μια ποιητική συλλογή που είναι στην ουσία συσσωμάτωμα επιμέρους συλλογών, πέντε συλλογών για την ακρίβεια, και φτάνει στις 160 σελίδες, ενώ έχουμε συνηθίσει οι ποιητικές συλλογές που εκδίδονται να είναι μάλλον λιπόσαρκες.

Στην πρώτη επιμέρους συλλογή, τη NASA, αναφέρθηκα ήδη. Η δεύτερη, το Κιλκίς, έχει ποιήματα γραμμένα την περίοδο της στρατιωτικής θητείας του Γιαννούδη. Ακολουθεί η ποιητική σύνθεση “Το σχίσμα” (“από το ημερολόγιο του Μιχαήλ Κηρουλάριου” διευκρινίζει ο Γιαννούδης), ο κύκλος ποιημάτων “Ο Μωάμεθ στην Ευρώπη” και το βιβλίο κλείνει με την ενότητα “Αλυτρωτισμός” όπου ο Γιαννούδης φαντάζεται τι ακριβώς είπε ο αγιατολάχ Χομεϊνί όταν κάλεσε το 1989 τον Μιχαήλ Γκορμπατσόφ να ασπαστεί το Ισλάμ.

Βλέπει λοιπόν κανείς καθαρά το εντυπωσιακό πλάτος της ματιάς του Γιαννούδη που, σε αντίθεση με τις προηγούμενες ποιητικές γενιές “του ιδιωτικού οράματος” έχει τολμηρή, εξωστρεφή θεματολογία χωρίς να βάζει χαλινάρι στον Πήγασό του.

Υπάρχει ένας κίνδυνος βέβαια σ’ αυτό και δεν νομίζω πως τον απόφυγε ολότελα ο Γιαννούδης. Με το να θέλει να μιλήσει για τα πάντα, διασπείρεται υπερβολικά η στόχευση του ποιητικού του λόγου και ο αναγνώστης πιθανώς να κατακλύζεται από την ποικιλία των εικόνων και να κουράζεται. Επίσης, κάποιες φορές, παρασυρμένος από τον ποιητικό του οίστρο ο Γιαννούδης, επεκτείνεται σε φλυαρία· παρά την εξαιρετική τεχνική αρτιότητα, κάποια ποιήματα θα κέρδιζαν αν ήταν συντομότερα.

Ξεκίνησα με αρνητικά, αλλά αυτά είναι τα μόνα (ενδεχόμενα) ψεγάδια σε μια εντυπωσιακή ποιητική κατάθεση. Δεν είμαι αμερόληπτος, διότι αγαπώ το μέτρο και τη ρίμα, αλλά η συλλογή του Γιαννούδη είναι πανδαισία.

Υπάρχει εντυπωσιακή ποικιλία στις φόρμες. Βρίσκει κανείς μπαλάντες, σονέτα, τερτσίνες, και, το αγαπημένο μου, τουλάχιστον δύο παντούμ. Παντούμ, μαλαισιανής προέλευσης είδος, είναι ποίημα στο οποίο ένας στίχος (ή δύο στίχοι) κάθε στροφής επαναλαμβάνεται στην επόμενη. Διάσημο είναι το “Παντούμ” του Γιώργου Σεφέρη (Τ’ αστέρια κρατούν έναν κόσμο δικό τους…) αλλά όπως έδειξε μια προσπάθεια ανθολόγησης που έγινε στο Παμπάλαιο νερό το 2009 τα παραδείγματα είναι δεκάδες. Επίσης, ο Γιαννούδης έχει ιδιαίτερη έμφαση στα εξάστιχα, με τους δυο τελευταίους στίχους συχνά να λειτουργούν αποφθεγματικά.

Το λεξιλόγιο του Γιαννούδη είναι πλούσιο αλλά δεν είναι εξεζητημένο. Ένα κακό ελάττωμα πολλών νέων ποιητών είναι ότι φαντάζονται πως τα ποιήματά τους πρέπει οπωσδήποτε να περιέχουν λέξεις λόγιες, αρχαίες, ακόμα και ομηρικές. Αυτή η επιλογή σπάνια δικαιώνεται, μια και η ποίηση στην ουσία της είναι απλότητα. Ο Γιαννούδης δεν πάσχει από τετοια λεξιθηρία, αλλ’ από την άλλη έχει την τόλμη να χρησιμοποιεί επίσης λέξεις πεζές και μοντέρνες σαν το βίντεο, την κασέτα ή το γιώτα χι (ΙΧ). Κι ενώ σε άλλων ποιητών τα ποιήματα βρίσκω κατά μέσο όρο μια δύσκολη λέξη σε κάθε ποίημα, στις 126 σελίδες της συλλογής του Γιαννούδη δεν βρήκα ούτε μία λέξη που θα δυσκόλευε έναν νέο, έστω έναν νέο με έφεση στο διάβασμα.

Αν αγαπάτε την ποίηση, το βιβλίο του Γιαννούδη θα το απολαύσετε. Κι επειδή όποιος διαβάζει ποίηση, γράφει και ποίηση, είναι μάλλον βέβαιο πως θα παρακινηθείτε κι εσείς να γράψετε ποιήματα. Εγώ τουλάχιστον το έπαθα αυτό -ύστερα από 2-3 μέρες με το βιβλίο έγραψα, ύστερα από πολύν καιρό, ένα δικό μου ποίημα· και όχι τυχαία, σε εξάστιχα.

Θα ακουστούν πολλά ποιήματα του Γιαννούδη σήμερα. Αν ήταν να διαλέξω να ακουστεί ένα, θα διάλεγα τον Πλούτωνα, από την πρώτη συλλογή του βιβλίου και από την ενότητα “Το ηλιακό σύστημα”. Με τις επαναλήψεις του παντούμ, αναδεικνύεται η μελαγχολία στις αναπάντητες ερωτήσεις και τις αμφιβολίες που βασανίζουν τον ερωτευμένο:

 

ΠΛΟΥΤΩΝΑΣ

Περσεφόνη, μ’ αγάπησες τάχα;
Στις ανήλιες του Άδη γωνιές
με τη σκέψη σου γέρνω μονάχα
και κοιτώ των ψυχών ερημιές.

Στις ανήλιες του Άδη γωνιές
δεν περνάνε οι έξι σου μήνες
και κοιτώ των ψυχών ερημιές
μες στα χάπια και τις δραμαμίνες.

Δεν περνάνε οι έξι σου μήνες
-κι οι άλλοι έξι κρατούν τόσο δα!-
μες στα χάπια και τις δραμαμίνες,
σ’ ένα χάος να μού τραγουδά.

Κι οι άλλοι έξι κρατούν τόσο δα
όσο σβήνει ο κομήτης σαν πέφτει,
σ’ ένα χάος να μού τραγουδά
για το χρόνο, τον άκαρδο κλέφτη.

Όσο σβήνει ο κομήτης σαν πέφτει
τ’ όνομά σου η καρδιά μου σφυρά
-για το χρόνο, τον άκαρδο κλέφτη
ούτε λέξη, γλυκιά μου κυρά.

Τ’ όνομά σου η καρδιά μου σφυρά:
”Των ματιών σου τα πέλαγα νά ‘χα!”
-μα ούτε λέξη η γλυκιά μου κυρά-
Περσεφόνη, μ’ αγάπησες τάχα;

Advertisements

131 Σχόλια to “Τα παντούμ και η συλλογή του Θάνου Γιαννούδη”

  1. Λευκιππος said

    0. …….που το διάβασε ο μυστηριώδης ποιητής Ααρών Μνησιβιαδης. Γιατί μυστηριώδης;

  2. Πέπε said

    Καλημέρα.

    > > Κι επειδή όποιος διαβάζει ποίηση, γράφει και ποίηση…

    Ισχύει αυτό; Δε θα το ήλπιζα, γιατί είναι σαν να λέμε ότι η ποίηση αφορά μόνο τον περιορισμένο κύκλο των ποιητών…

  3. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    Όμορφα ποιήματα, αν μη τι άλλο οι νέοι ποιητές όπως ο Γιαννούδης, (η δική μας Σοφία και άλλοι) είναι μια νότα αισιοδοξίας στην ισοπεδωμένη καταναλωτική, απολίτικη και μη συμμετοχική κοινωνία μας.
    Συγχαρητήρια στον ποιητή.

  4. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια. Θα λείψω για μερικές ώρες.

    1 Ψευδωνυμος γαρ. Παλιότερα έγραφε κι εδώ. Με άλλο ψευδώνυμο.

    2 Αυτό που λες θα ίσχυε αν έλεγα «όποιος γράφει ποίηση, διαβάζει και ποίηση». Εννοούσα, τέλος πάντων, πως κι αν δεν συνηθίζεις να γράφεις ποιήματα, αν διαβάσεις μια ποιητική συλλογή θα έχεις όρεξη να γράψεις.

  5. gpoint said

    Καλημέρα

    Οποιος διαβάζει ποίηση και συγχρόνως γράφει δεν παράγει ποίηση αλλά καλοβαλμένες λέξεις στην σειρά. Προσωπική μου άποψη, θεωρώ δύσκολο ένας που διαβάζει ποίηση να μην είναι εκείνη την εποχή επηρεασμένος από αυτό που διαβάζει και να μην του βγαίνει στο γράψιμο.
    Κρίνω εξ ιδίων βέβαια που όταν διάβαζα ενα θεατρικό του Σουρή έγραψα άλλα δυο σαν συνέχειά του.

  6. ΚΩΣΤΑΣ said

    Πολύ ωραίο και το σημερινό, Νικοκύρη. Ωραίος και ο Γιαννούδης. Μου αρέσει πολύ να διαβάζω ποίηση, κυρίως παραδοσιακό με ρίμα, αλλά… δεν τό ‘χω και να γράφω. Περισσότερα, αργότερα… 🙂

  7. skolotourou said

    Καλημέρα. Αφού ευχαριστήσω τον Νικοκύρη μας για την αναφορά και την αναγνώριση των προσπαθειών μας για την επαναφορά του έμμετρου / ισόμετρου, θα ήθελα να σχολιάσω το κομμάτι που με αφορά. Γράφει ο Νίκος ότι χάρη στις προσπάθειες μερικών από μας «δεν θεωρείται πια ντροπή» να γράφουν ισόμετρο οι νέοι. Το διαπιστώνω κι εγώ μιλώντας με νεώτερους – κάτω των τριάντα – που δεν φαίνεται να έχουν καν καταλάβει τι περάσαμε προκειμένου να το επαναφέρουμε. Φυσικά το μεγάλο κύμα το πέρασε η πρώτη τριάδα (Καψάλης-Κοροπούλης-Λάγιος), που δημοσίευσαν στη δεκαετία του 90, μαζί με τον Μιχάλη Γκανά και με τον Νάσο Βαγενά αργότερα, όπως τα αναφέρει και ο Νίκος.

    Θυμάμαι, όμως, ότι το 1998 που άρχισα να πρωτομπαίνω στο ίντερνετ, αποκομμένη από τους υπόλοιπους λόγω κώφωσης, και άρχισα να δημοσιεύω τα έμμετρα που από παιδί έγραφα, ότι πέρασα ένα τρομερό κύμα αμφισβήτησης και ειρωνίας. Μου έλεγαν «πως γράφεις έτσι, αυτά είναι ξεπερασμένα, από τον Μεσοπόλεμο μας ήρθες εσύ; » Λόγω της τότε απομόνωσης, πέρασα πολύ δύσκολα τα πρώτα χρόνια, προσπαθώντας να δικαιολογούμαι και να απολογούμαι συνεχώς στις επικρίσεις. Μέχρι που άρχισε η επαφή με τους άλλους που αγαπούσαν επίσης το έμμετρο και τη σύνδεση μεταξύ μας, ειδικά από το 2009 και μετά, με το Παμπάλαιο Νερό.

    Όπως καταλαβαίνετε, για μένα είναι μια 20ετία και βάλε ποιητικής διαδρομής. Που πλέον, νομίζω ότι έχει αποδώσει καρπούς που τους βλέπουμε στη νεώτερη γενιά των τριαντάρηδων (όπως ο Θάνος Γιαννούδης), αλλά και στους ακόμα νεώτερους, τους εικοσάρηδες επίσης. Σε αρκετούς από αυτούς τυχαίνει να έχω προσωπική γνώση των βιβλίων τους ή και των αδημοσίευτων ακόμα προσπαθειών τους που μου στέλνουν.

    Χαίρομαι αν τελικά δεν ήμασταν μόνο ο σπόρος που πεθαίνει, όπως νομίζαμε πριν το 2009, αλλά προλάβαμε να δούμε καρπούς. Λυπάμαι που δεν ζουν ο Ηλίας Λάγιος και ο Δημήτρης Αρμάος για να δουν αυτές τις εξελίξεις.

  8. Γιάννης Κουβάτσος said

    Όποιος διαβάζει ποίηση, γράφει ποίηση; Όχι στην περίπτωσή μου. ☺ Όσο πιο πολλή και καλή ποίηση διαβάζεις, τόσο πιο πολύ σέβεσαι αυτήν την πανάρχαια τέχνη και τους σημαντικούς δημιουργούς της και κάθεσαι στ’ αβγά σου. Άλλωστε πάσχουμε από πληθώρα ποιητών και από έλλειψη αναγνωστών της ποίησης. Όχι ότι είναι κακό να γράφει κανείς ποίηση, αλίμονο. Αρκεί να μην το κάνει για να ναρκισσεύεται και να κουφαίνει το αδαές πόπολο με το μεγαλείο του κατά φαντασίαν ταλέντου του, όπως διάφοροι Φανφάρες και Μπογδάνοι.

  9. cronopiusa said

    Πολύ ωραία τα παντούμ

    Αχ, πως μας λείπεις σήμερα lou

    Fela Kuti – Shuffering and Shmiling

    Καλή σας μέρα!

  10. gpoint said

    Οι ειδικές φόρμες ποιησης είναι στην πραγματικότητα δύσκολες όταν θέλεις να γράψεις αυτό που σκέπτεσαι κι όχι αυτό που θα σου βγάλουν οι λέξεις (φράσεις) που ταιριάζουν. Περισσότερο με άσκηση-προπόνηση μοιάζουν και καμιά φορά η τύχη χαμογελάει στον γράφοντα. Ασχολήθηκα πριν αρκετά χρόνια με διάφορα είδη, το τσέντο προσφέρεται για όσους διαβάζουν πολλή ποίηση και θέλουν να δημιουργήσουν κάτι δικό τους με ξένα υλικά ( εδώ μερικά για όποιον ενδιαφέρεται)

  11. Γς said

    8:

    >με το μεγαλείο του κατά φαντασίαν ταλέντου του, όπως διάφοροι Φανφάρες και Μπογδάνοι.

    Αυτό το ποιητικό ταλέντο, γράφει παντούμ;

  12. Χαιρετισμούς στον Κορνήλιο αν διαβάζει! 🙂

  13. Γιάννης Ιατρού said

    Καλημέρα,

    βρήκες θέμα Νίκο σήμερα με την ποίηση, που η Λου κάνει την Αριάδνη 🙂 .
    Αυτό το «Παντούμ» δεν το είχα ξανακούσει/συναντήσει. Ενδιαφέρον!
    Μπράβο στα νέα παιδιά, σαν τον Θάνο Γιαννούδη, που γράφουν ποίηση. Όπως αναφέρει και η κα Κολοτούρου, … «δεν ήμασταν μόνο ο σπόρος που πεθαίνε…, αλλά προλάβαμε να δούμε καρπούς…»

  14. Πέπε said

    @4, 5:

    Αυτό που λέει ο Τζι μπορεί να ισχύει κάλλιστα, αλλά όχι υποχρεωτικά, νομίζω. Από την άλλη, δε θα είχα καμία εμπιστοσύνη σε κάποιον που γράφει χωρίς να διαβάζει!

    ______________

    Πολύ σημαντικό το σχόλιο της Σοφίας Κ. Θα πρέπει να αποθησαυριστεί (αν δεν τα έχει ήδη πει ή γράψει αλλού αυτά) ως ντοκουμέντο για την ιστορία της σύγχρονης ποίησης.

  15. Πέπε said

    Ο στίχος «και μαντεύει [η] κάθε νότα το σκοπό», σκοπίμως εμφανίζεται σε δυο διαφορετικές μορφές ή έγινε τυπογραφικό λάθος;

  16. Γς said

    11:

    Η συμπάθειά μου…
    Διετέλεσε και αναπληρωτής υπουργός Παιδείας..
    Οπως κι ο Ζουράρις
    Κι ο Πελεγρίνης

  17. Γιάννης Κουβάτσος said

    Αφού είναι στην παρέα μας η κυρία Κολοτούρου, να αναρτήσω ένα ποίημά της που αναφέρεται στον αγαπημένο ντετέκτιβ Άντριαν Μονκ και σε μας…

    ΝΤΕΤΕΚΤΙΒ ΜΟΝΚ

    Ο ήρωας ενός έργου, που γελάμε
    έχει νευρώσεις πάνω από εκατό.
    Κάνουμε πλάκα, το παρατραβάμε,
    μα ξέρουμε καλά το μυστικό:

    Ντετέκτιβ Μονκ στ’ αλήθεια δεν υπάρχει,
    μα τελικά είσ’ εσύ, κι είμαι κι εγώ.

    Αν του κουνήσεις λίγο το τραπέζι,
    αν πας την πολυθρόνα παρακεί,
    ο Μονκ ισοπεδώνεται, τα παίζει,
    παθαίνει άλλη μια κρίση νευρική.

    Ντετέκτιβ Μονκ –το ξέρεις- δεν υπάρχει:
    στο βάθος είσ’ εσύ, κι είμαι κι εγώ.

    Αν κάτι που ‘ναι βρώμικο ακουμπήσει
    κι αν σκουριασμένο δει ένα καρφί,
    ο δυστυχής! πάει να λιποθυμήσει,
    απ’ τα μικρόβια για να προστατευτεί.

    Ντετέκτιβ Μονκ –στο είπα- δεν υπάρχει.
    Εν τέλει είσ’ εσύ, κι είμαι κι εγώ.

    ʼμα του πεις να πιείτε καφεδάκι
    – χειρότερα: τον πας για φαγητό –
    την κρίση να προσμένεις σε λιγάκι:
    θα τρέμει μήπως πιει κάτι κακό.

    Ντετέκτιβ Μονκ ωστόσο δεν υπάρχει:
    το ξέρεις, είσ΄ εσύ, κι είμαι κι εγώ.

    ʼμα τον πας σε κάποια παραλία
    ή σ’ ένα ραντεβού στην εξοχή,
    θα δεις, τον κυριεύει η αγωνία,
    μια μέλισσα, μια κάμπια μόλις δει.

    Ντετέκτιβ Μονκ σαφώς και δεν υπάρχει:
    στ’ αλήθεια είσ’ εσύ, κι είμαι κι εγώ.

    Αν θέλεις να τον πας σ’ ένα παζάρι,
    πολύχρωμη ή πολύβουη αγορά,
    τα νεύρα του θαρρείς παίζεις στο ζάρι,
    όπως κι όταν βρεθεί σε μιαν ουρά.

    Ντετέκτιβ Μονκ (ποιός είπε; ) δεν υπάρχει:
    μας το ‘παν, είσ’ εσύ, κι είμαι κι εγώ.

    ʼμα σου πουν: ο Μονκ, της φαντασίας
    ήρωας είναι, παίζει σε σειρά,
    θα ‘ρθει η δική σου η στιγμή αγωνίας
    για όσα κι εσύ τραβάς κάθε φορά.

    Ντετέκτιβ Μονκ στις πόλεις μας υπάρχει
    – κι ως νεύρωση τσακίζει τον αστό.

  18. 17 Μοιάζει πολύ με A. A. Milne αυτό 🙂

  19. Γς said

    16:

    Κι ένας υπουργός Πολιτισμού [και άλλα τινά]:

    https://twitter.com/spir_arch/status/1079351517646413828…

  20. Γς said

    19:

  21. Πέπε said

    Τι απίθανο εξώφυλλο είναι αυτό; Τώρα το παρατήρησα!

  22. ΣΠ said

  23. Μπούφος said

    καλημέρα σε όλους και θα πω ότι από ποίηση είμαι άσχετη και παντελής..από ανέκαθεν θαύμαζα τους ποιητές αλλά πώς στα κομμάτια εγραφαν ποιήματα ποτέ δεν κατάλαβα και θα ήθελα αν γνωρίζει κάποιος χειρίδιο με οδηγίες για γράψιμο ποιημάτων να μου το συστήσει περιμένω εναγώνια…

  24. ΣΠ said

    Σε όλα τα παραδείγματα παντούμ που παρατέθηκαν ο πρώτος στίχος του ποιήματος είναι ίδιος με τον τελευταίο. Σύμφωνα με το άρθρο της Wikipedia αυτό δεν είναι υποχρεωτικό. Μπορεί οι στίχοι να είναι διαφορετικοί ή από την άλλη ο πρώτος αλλά και ο τρίτος στίχος της πρώτης στροφής μπορεί να είναι ίδιοι με το τέταρτο και τον δεύτερο στίχο, αντίστοιχα, της τελευταίας. Παράδειγμα το παρακάτω:

    Πάντουμ της πέτρας
    Θεοδόσης Βολκώφ

    Σιωπηρό κι από πέτρα λιοντάρι
    με τη μέλαινα πύρινη χαίτη
    ορυκτών και μετάλλων τα βάρη
    φέρει μέσα του έτη και έτη.

    Με τη μέλαινα πύρινη χαίτη
    ένας νους που πυκνώνει στο βλέμμα
    φέρει μέσα του έτη και έτη
    γλώσσα πέτρας και πέτρινο αίμα.

    Ένας νους που πυκνώνει στο βλέμμα
    κάποιον κόσμο τραχύς ζωγραφίζει
    γλώσσα πέτρας και πέτρινο αίμα
    και τον στίχο μυώνες γεμίζει.

    Κάποιον κόσμο τραχύς ζωγραφίζει
    με μια βούληση πέτρα και σκέψη
    και τον στίχο μυώνες γεμίζει
    και με ρώμη τη ρώμη έχει δρέψει.

    Με μια βούληση πέτρα και σκέψη
    ορυκτών και μετάλλων τα βάρη
    και με ρώμη τη ρώμη έχει δρέψει
    σιωπηρό κι από πέτρα λιοντάρι.

  25. cronopiusa said

    Στιχουργικές μορφές

    Το Παντούμ της φθινοπωρινής κάλπης

  26. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Τί να κάνω; Του κήπου η κορομηλιά μπροστά στο μπαλκονάκι ξεκορφίζει κατάφορτη με άλικα κορόμηλα που έταξα να τα συγκομίσω Κυριακή πρωί, που έγινε μεσημέρι γιατί ψες βράδυ έφταξα ξημερώματα, μαγεμένη από τη Μαρίνα Σάττι και τις chores και τις fonές της στο Ξέφωτο του Πάρκου Φαλήρου (Φεστιβάλ Νόστος).
    Και πριν πάρω το καλάθι να βγω «στο τερπνό μεσημέρι» (γράφω τώρα), μπαίνω Σαραντάκο και λούζομαι σ΄άλλη ομορφιά, δυνατότερη, θελκτικότερη, «ορεκτικότερη» πιο εκτυφλωτική από τα λαμπερά δροσερά φρουτίνια.
    Εκλεκτές παρουσίες και υποστηρικτικά σχόλια, λείπει και η Λου να χαιρετίσει μ΄ένα κάτι στο πικαιφί… και τώρα τί κανουμε;

    Να ισορροπήσω λίγο τη συγκίνηση και βλέπουμε 🙂 με ένα τι «συμπλήρωμα» πραγματολογικό , το Παντούμ του Σεφέρη πρέπει να ήταν το «Μια νύχτα στην ακρογιαλιά » που δημοσίεψε η Ν.Εστία στις 15 Ιαν. 1932
    http://www.ekebi.gr/magazines/ShowImage.asp?file=54562&code=1640
    Με το ίντερνετ κάνω κι εγώ το μάγκα. (Χαμόγελο με όξω το γλωσσάκι)

    Ευχαριστώ δεν είπα, ω ποιητές! Ένα υπογλώσσιο ψίχουλο αθανασίας με κέρασε ο Θάνος Γιαννούδης. Ευγνώμων!

  27. ΣΠ said

    25
    Διάβασα το άρθρο για τις στιχουργικές μορφές και το βρήκα ενδιαφέρον (αν και είδα ότι λείπουν τα λιμερίκια). Μετά θέλησα να μάθω για τον συγγραφέα του άρθρου και βρήκα αυτό:
    http://www.myvolos.net/%CE%BF-%CE%B2%CE%BF%CE%BB%CE%B9%CF%8E%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%BA%CF%85%CF%81%CE%B9%CE%AC%CE%BA%CE%BF%CF%82-%CE%BA%CF%85%CF%84%CE%BF%CF%8D%CE%B4%CE%B7%CF%82-%CF%85%CF%80%CE%BF%CF%88%CE%AE%CF%86%CE%B9/
    Κοίταξα λίγο και τον ιστότοπο στον οποίο δημοσιεύτηκε το άρθρο και βρήκα αυτό:
    http://elxefsis.com/index.php/el/ellinikos-politismos/elliniki-glossas
    Δεν πάμε καλά!

  28. Alexis said

    Τι ευχάριστη έκπληξη η σημερινή ανάρτηση!!!
    Ευχαριστούμε Νικοκύρη.

  29. 8 κ.λ.π.: κατ’ εμέ ο Τιμολέων Φανφάρας είναι σπουδαίος, μα παραγνωρισμένος – κακώς λοιδορείται.

    Χρήστος Δ. Τσατσαρώνης
    http://www.badsadstories.blogspot.gr
    http://www.badsadstreetphotos.blogspot.gr

  30. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    Θάνο, είσαι σε καλό δρόμο. Σε πολύ καλό δρόμο!

  31. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα!

    7 Σοφία, σε ευχαριστώ για το σχόλιο εκ των έσω!

    9 Δεν την ηξερα τη μελοποίηση αυτή

    11 Ο Κουράκης είναι δόκιμος ποιητής. Κάποιοι στίχοι που απομονώνει το Πρώτο Θέμα σοκάρουν όσους έχουν μείνει στη δευτέρα γυμνασίου.

    15 Λάθος πρέπει να είναι

    22 Ούτε αυτή τη μελοποίηση ήξερα

    24 Σωστό

  32. Ιωάννα said

    Θα την πώ την αμαρτία μου: Εμένα μού άρεσε η ποίηση του Θάνου Γιαννούδη. Βρίσκω πως ο νέος αυτός έχει πραγματική ποιητική φλέβα μέσα του. Αν την καλλιεργήσει συστηματικά και σταματήσει να πολιτεύεται, θα δούμε σημαντικότερα ποιητικά επιτεύγματα.

    Ο κ. Σαραντάκος μάς κρύβει (γιατί, κύριε Νίκο; Το αγνοούσατε και αυτό;) πως ο Γιαννούδης κατέβηκε υποψήφιος με τους Οικολόγους Πράσινους στις πρόσφατες Ευρωεκλογές. Και – όπως αναμενόταν – απέτυχε οικτρά: Ήρθε 16ος στους 29 συνυποψηφίους, με 985 σταυρούς. Κι είναι τόσο μεγάλος ο ναρκισσισμός του (ποιός είσαι, ρε φίλε; Ο Ελύτης – Αλεπουδέλης είσαι;) που βάζει ο αθεόφοβος και τα δύο ονόματά του στο ψηφοδέλτιο των Οικολόγων Πράσινων, μπάς και δεν τον σταυρώσουν οι θαυμαστές του, διαβάζοντας «Αθανάσιος» αντί για το γνώριμο «Θάνος»!..

    ΕΡΩΤΩ: Πώς θα μάς φαινόταν αν μαθαίναμε ότι ο Σολωμός και ο Καβάφης είχαν πολιτευτεί στα 30 τους με κάποιο κόμμα; Ασφαλώς θα τους λοιδορούσαμε και θα είχαν γραφτεί τόμοι επί τόμων για το πόσο μεγάλος ΝΑΡΚΙΣΣΟΣ (για να μή πούμε… ψώνιο) είναι ένας ποιητής για να θέλει (στα 30 του!..) να εισπράξει την ποιητική του αναγνωρισιμότητα σε ένα ευρωψηφοδέλτιο. Θάνε Γιαννούδη, βάλε μυαλό και σύνελθε, λίγη σεμνότητα δεν βλάφτει. Ουδεμία αμφιβολία ότι είσαι αναμφισβήτητο ποιητικό ταλέντο, αλλά είναι εντελώς γελοίο να σκέπτεσαι να εξαργυρώσεις την όποια ποιητική σου δόξα σε μιά ηλικία που δεν σέ ξέρει ακόμα ούτε η μάνα σου.

    Εδώ ο γερο-Βασιλικός καβαντζάρησε τα 85 για να τον βάλει στο Επικρατείας ένα κόμμα, εξαργυρώνοντας την συγγραφική δόξα δεκαετιών και με τόσα μπέστ σέλλερ στο ενεργητικό του… Χώρια το ότι αν διέθετες κοινή λογική, κύρ Θάνου μου, θα καταλάβαινες πως κατεβαίνοντας με ένα κόμμα, υπάρχει ο κίνδυνος να σε αντιπαθήσουν όλοι οι αναγνώστες σου που ανήκουν στα αντίθετα κόμματα… Ούτε αυτό δεν σκέφτηκες, αγαπητέ μου κυρ Θάνο;

    Υστερόγραφο-1: Ξέχασα να πώ ότι για μένα το μακράν καλύτερο ποίημα του Θάνου Γιαννούδη είναι «Ο Ποσειδώνας» όπου λοιδορεί τα αίσχη των Πρώτων Χριστιανών. Και καλύτερος στίχος του «Ποσειδώνα» (που κατά την γνώμη μου πρέπει να διδάσεται στα σχολεία…) είναι ασφαλώς ο…

    «στη σκέψη Εβραίοι- κι ας μιλούνε την Κοινή – »

    Φιλική συμβουλή, μιάς έμπειρης βυζαντινολόγου: Με λίγο ρετουσάρισμα παραπάνω, το ποίημα αυτό μπορεί να αποκτήσει πανελλήνια φήμη και να σε κάνει διάσημο μέσα σε μιά νύχτα, κύρ Θάνο μου…

    Υστερόγραφο-2: Ο κ. Σαραντάκος κάνει λόγο για τον μυστηριώδη ποιητή Ααρώνα Μνησιβιάδη. Ερωτώ: Πώς είναι μυστηριώδης ο Ααρών, κύρ Νίκο μου, όταν υπάρχει βίντεό του στο YouTube από τον Μάη του 2013, παρέα με τον Θάνο Γιαννούδη να απαγγέλλουν ποιήματά τους απο την «Τρίλιζα», στο βιβλιοκαφέ «Έναστρον» της οδού Σόλωνος;

  33. Γιάννης Κουβάτσος said

    Βάζε καπέλο όταν κυκλοφορείς κάτω απ’ τον ήλιο, ρε Βάτμαν. Βαράει άσχημα αυτήν την εποχή.

  34. Ιωάννα said

    Κύρ Γιάννη (33), πέστε την αλήθεια: Δεν ήταν μεγάλο ατόπημα του κ. Σαραντάκου να μάς κρύψει ότι ο 30χρονος Γιαννούδης πολιτεύτηκε με τους Οικολόγους Πράσινους στις Ευρωεκλογές; Και πώς αποκαλεί μυστηριώδη τον Ααρώνα Μνησιβιάδη, όταν αυτός εμφανίζεται κανονικά στο YouTube και έχει δική του ιστοσελίδα, όπου ανεβάζει ποιήματα;

  35. Πέπε said

    Εγώ πάντως διάβασα ότι στην παρουσίαση της συλλογής, το κείμενο του Σαραντάκου το διάβασε ο μυστηριώδης ποιητής Ααρών Μνησιβιάδης. Δε λέει αν ήταν κρυμμένος σε παραβάν ή αν κρατούσε κόσκινο αλλά, μιας και δεν έχω λόγο να υποθέσω κανένα από τα δύο, το πιθανότερο συμπέρασμα είναι πως το μυστήριο δεν αφορά τη φάτσα του.

    Πιο μυστηριώδη βρίσκω βέβαια τον Γιαννούδη: δε μαθαίνουμε την ακριβή ηλικία του, τον τόπο καταγωγής του ή κατοικίας του, το επάγγελμά του, τα περιουσιακά του (βρε μπας και δεν είναι βιογραφικό το κείμενο;;) – ευτυχώς που μάθαμε πού κατέβηκε και πόσους σταυρούς πήρε.

  36. Ιωάννα said

    Κύριε Πέπε (35) είναι προς τιμήν σας που τολμήσατε να παραδεχθήτε αυτό που φοβήθηκε να πεί ο κύρ-Γιάννης ο Κουβάτσος: Ότι είναι μεγίστη παράλειψις του κ. Σαραντάκου η απόκρυψις της υποψηφιότητος του Γιαννούδη με τους Οικολόγους – Πράσινους κι ότι δεν είναι καθόλου μυστηριώδης ο Ααρών Μνησιβιάδης. Προφανώς, ο κ. Σαραντάκος στηρίχτηκε σε παλιό κείμενο της κ. Σοφίας Κολοτούρου (του 2013), όταν πράγματι δεν είχε εμφανιστεί ακόμη στην πιάτσα ο Ααρών

  37. Γιάννης Κουβάτσος said

    Ρε Βάτμαν, με τους Πράσινους κατέβηκε ο άνθρωπος, όχι με τη ΧΑ, για να το κάνεις θέμα και να μας κουφάνεις με την απίστευτη αποκάλυψή σου. Επίσης δεν μας είπε ο Σαραντάκος με ποια σάλτσα προτιμάει τα μακαρόνια του ο ποιητής. Κάνε έναν κόπο και ψάξε να το βρεις. Ξέρω, θα μου πουν να μην ταΐζω τα τρολ, αλλά εσύ κατάφερες να γίνεις θεσμός εδώ μέσα.

  38. Ιωάννα said

    Κύρ Γιάννη μου (37), με όποιο κόμμα κι αν κατεβαίνει ένας επίδοξος ποιητής στα 30 του, είναι ΕΙΔΗΣΙΣ μεγάλου βεληνεκούς. Βάζω στοίχημα ότι ο κ. Σαραντάκος την αγνοούσε, δεν μάς την απέκρυψε γιατί την θεώρησε επουσιώδη, όπως εσείς νομίζετε…

    Εσείς, κύρ Γιάννη, που ειδικεύεστε στην Νεοελληνική Λογοτεχνία, πείτε μου άλλον έναν λογοτέχνη ή ποιητή που να πολιτεύτηκε πρίν τα 50 του χρόνια. Ο Ρένος Αποστολίδης (αν δεν κάνω λάθος) κατέβηκε το 1966 με τους «Προοδευτικούς» του Μαρκεζίνη στα 42 του, αλλά ήταν κριτικός της Λογοτεχνίας, όχι λογοτέχνης… Αλλά το να πολιτευτείς στα 30 σου κι ενώ δεν σε ξέρει ακόμη ούτε η μάνα σου και να γράφεις στο ψηφοδέλτιο «Αθανάσιος (Θάνος)» για να σε ψηφίσουν οι θαυμαστές σου, είναι σαφές δείγμα ότι είσαι μεγάλο ψώνιο

  39. ΣΠ said

    36
    Γιαννούλα, αφού δεν είναι καθόλου μυστηριώδης ο Ααρών Μνησιβιάδης, μήπως μπορείς να μας πεις το όνομά του, την ηλικία του και με τι ψευδώνυμο έγραφε στο παρόν ιστολόγιο;

  40. Ιωάννα said

    Κύρ Σταύρο (39), νομίζω πως ήταν ο σχολιαστής Αρκεσινεύς, αλλά δεν ξέρω κατά κόσμον όνομα + ηλικία

  41. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    Όπως γράφει ο Νικοκυρης «…Είναι ποίημα που αποτελείται από τετράστιχες στροφές και σε κάθε στροφή, ο δεύτερος και ο τέταρτος στίχος επαναλαμβάνονται ως πρώτος και τρίτος στίχος στην επόμενη στροφή….»

    Από τα λίγα που κατάλαβα, αυτή η ποιητική μορφή είναι ένα παιχνίδι των ποιητών όχι μόνον με τις λέξεις άλλα και με την επανάληψη των στίχων . Η επανάληψις είναι η μήτηρ… πάσης μαθήσεως. Όμως η επανάληψις χρησιμοποιειται επίσης στην διαφήμιση και την πολιτική προπαγάνδα (ΝΔ «Ως εδώ. Αξίζουμε καλύτερα», ΣΥΡΙΖΑ «τώρα δεν παίζουμε, αποφασίζουμε για τη ζωή μας», κ.λπ.) .

    Οι ποιητές δηλαδή προπαγανδιζουν τα παντουμ τους για να επηρεάσουν το κοινό τους (μέτριας αντιληπτικής ικανότητας ή/και συναισθηματικης νοημοσύνης), επαναλαμβανοντας το 50% του προηγούμενου τετράστιχου, ώστε -εκτός των άλλων- να ασκηθούν στην φόρμα και στον ρυθμό !!

    Διότι όπως λέει στο απόσπασμα που βρήκα (βλ. ΥΓ) » Η επανάληψη σε ένα Pantoum έκανε αυτή τη μορφή δημοφιλή με το κοινό. Η επανάληψη επέτρεπε στον ακροατή να πιάσει το ποίημα πιο καθαρά κατά την πρώτη ακρόαση ή την πρώτη ανάγνωση «.

    Υπάρχει και η ψυχιατρική προσέγγιση : » Είναι πολύ συνηθισμένη η παρατήρηση της επανάληψης ολόκληρων προτάσεων ή τμημάτων προτάσεων ή και ακόμη λέξεων. Βέβαια, δεν αποτελεί σαν μεμονωμένο περιστατικό κάτι το ιδιαίτερα επικίνδυνο, παρόλο το ότι είναι πολύ ενοχλητικό για τους ιδίους τους ασθενείς. »

    ΥΓ The Pantoum Verse Form
    by Ariadne Unst

    […]

    Do you want a form that unfolds memories of the past, of a slower time? Then the Pantoum with its dreamy and enchanting repetitions may be the form you need.

    The Pantoum originated in France, based on a form from Malaya. The Pantoum’s name and form derive from the Malayan pantun.

    If you enjoy the music inherent in forms with refrains, also see the Triolet and the Villanelle.

    History.
    Historically, the Pantoum became popular in Europe and later North America in the nineteeth and especially the twentieth century.

    The Pantoum tradition as a poem first appeared in France, in the work of Ernest Fouinet in the nineteenth century. Victor Hugo and Charles Baudelaire made the form fashionable. For more on this history and for examples of the Pantoum, see The Making of a Poem, edited by Mark Strand and Eavan Boland.
    Examples include:
    Linda Pastan’s Something about Trees (in Imperfect Paradise);
    Carolyn Kizer’s Parents’ Pantoum;
    John Ashbery’s Pantoum; and
    Nellie Wong’s Grandmothers’ Song.
    Form.
    [Note: in the Malayan, the pantun follows the same rhyme and line patterns as the Pantoum. But pantun is traditionally improvised; the first two lines of each quatrain present an image or an allusion; the second two lines of each quatrain convey the theme and meaning, and may not have an obvious connection with the first two lines.]

    In a traditional Pantoum:
    The lines are grouped into quatrains (4-line stanzas).
    The final line of the Pantoum must be the same as its first line.
    A Pantoum has any number of quatrains.
    Lines may be of any length.
    The Pantoum has a rhyme scheme of abab in each quatrain. Thus, the lines rhyme alternately.
    The Pantoum says everything twice:
    For all quatrains except the first, the first line of the current quatrain repeats the second line in the preceding quatrain; and the third line of the current quatrain repeats the fourth line of the preceding quatrain.
    In addition, for the final quatrain, its second line repeats the (so-far unrepeated) third line in the first quatrain; and its last line repeats the (so-far unrepeated) first line of the first quatrain.
    Thus the pattern of line-repetition is as follows, where the lines of the first quatrain are represented by the numbers «1 2 3 4»:

    1 2 3 4 – Lines in first quatrain.
    2 5 4 6 – Lines in second quatrain.
    5 7 6 8 – Lines in third quatrain.
    7 9 8 10 – Lines in fourth quatrain.
    9 3 10 1 – Lines in fifth and final quatrain.
    In this example, we have 5 quatrains. You could have more. You could have fewer.

    Your Composition.
    The repetition in a Pantoum made this form popular with audiences. The repetition allowed the listener to catch the poem more clearly at first hearing or first reading.

    Here are some steps to take in composing one:

    Draft the first quatrain. Be sure to use the Pantoum’s rhyme scheme. [When you have experience in writing the Pantoum, consider using the additional structure offered by the original Malaysian form, the Pantun.]
    Layout the lines that will repeat – the second and fourth lines go to their positions in the framework of the second quatrain, while the first and third lines hold places in what will become the final stanza.
    Construct your second stanza.
    Layout the second and fourth lines of that quatrain in the framework of the next quatrain.
    Continue with these steps. Be sure to follow the above guidelines for form.
    When you are approaching the desired length for you Pantoum, start looking for lines that fit in your current quatrain and can also work in the final quatrain.
    Like packing an inflated helium balloon into a suitcase, tussle with modifying the repeated sentences to tug the poem into shape.
    As with all formal poems nowadays, it is vital that the form does not «drive» your poem. If the rhyme scheme and form begin to feel forced, then you must assert the poem’s content.
    A Last Word
    Just because you start with the intention of writing a Pantoum, you do not have to keep your poem in that form if it does not work for you. Your attempt to write a formal poem may help you find words that you would not have found otherwise. And you may decide that you choose to end up with a poem in a different form, perhaps even a prose poem.

    http://www.baymoon.com/~ariadne/form/pantoum.htm

  42. sarant said

    40 Χμ, όχι. Και προηγουμένως φλερτάρισες με την οριστική αποπομπή -τη δική σου και όλων των άλλων.

  43. Αιμ said

    Το παμπάλαιο νερό δεν το ήξερα. Πολύ ενδιαφέρον.
    Το ότι μοιάζει κάπως ηχητικά με τον …Πάμπλο Νερούντα είναι τυχαίο ;

  44. Alexis said

    Από τα λίγα που διάβασα στα λινκ που δίνει ο Νικοκύρης εκτιμώ ότι ο Γιαννούδης είναι ένα εξαιρετικό ποιητικό ταλέντο.
    Αν έπρεπε να χαρακτηρίσω το έργο του με μια φράση θα έλεγα ότι ξαναπιάνει το νήμα εκεί που το άφησαν οι μεγάλοι του παραδοσιακού στίχου και το πλέκει αριστοτεχνικά με τη σύγχρονη εποχή.
    Θερμά συγχαρητήρια!

  45. #12 Χαῖρε τῶν Νιπτήρων Δύτα,
    διάδοχε τοῦ Ἰναλτζίκ,
    ὅσο ὁ Μαὶτρ κι ἡ Μαργαρίτα
    θὰ χορεύσουν cheek to cheek
    μέγας μύστης παλαιφάτων
    σὺ θὰ στέκῃς τελετῶν
    καὶ θερμῶν χαιρετισμάτων
    παραλήπτης ὁ ὁμιλῶν.

    ,

  46. sarant said

    45 Βρε καλώστον!

  47. Κορνήλιε!!! 🙂
    Να θυμόμαστε και τα παλιά.

  48. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    41. Για τους επίδοξους ποιητές παντουν.

    [Σημείωση: στο Μαλαισιανο το pantun ακολουθεί τα ίδια μοτίβα ρίμας και στιχων με το Pantoum. Αλλά το pantun είναι παραδοσιακά αυτοσχεδιασμένο. οι δύο πρώτες γραμμές κάθε τετράστιχου παρουσιάζουν μια εικόνα ή μια παραλλαγή. οι δεύτερες δύο γραμμές κάθε τετράστιχου μεταφέρουν το θέμα και το νόημα και μπορεί να μην έχουν προφανή σχέση με τις δύο πρώτες γραμμές.]

    [Note: in the Malayan, the pantun follows the same rhyme and line patterns as the Pantoum. But pantun is traditionally improvised; the first two lines of each quatrain present an image or an allusion; the second two lines of each quatrain convey the theme and meaning, and may not have an obvious connection with the first two lines.]

  49. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    Χρησιμότατο Νίκο, το λίνκ “Νέοι ήχοι στο Παμπάλαιο νερό”, (..δεν το είχα υπ’ όψιν..) που μου έδωσε την ευκαιρία να γνωρίσω κάμποσους από τους νεώτερους δημιουργούς της έμμετρης ποίησης. Αλλά όπως όλοι νιώθουμε (είτε το ομολογούμε, είτε όχι) η ποίηση δεν κατηγοριοποιείται σε έμμετρη και ελεύθερη αλλά σε αδιάφορη, καλή, συναρπαστική/ μαγική. Εύχομαι σ’ αυτά τα νέα παιδιά που τολμούν και γράφουν ποίηση σε καιρούς άνυδρους, να καταταγούν κάποτε στην τελευταία κατηγορία.

  50. Κουτρούφι said

    Φυσικά, πρόκειται για διαφορετικά πράγματα. Απλώς να υπενθυμίσω ότι υπάρχουν περιοχές στην Ελλάδα (Νότιο Αιγαίο, Κρήτη αλλά ίσως και αλλού) και στην Κύπρο όπου η έμμετρη ομοιοκατάληκτη ποίηση δουλεύεται ακόμη στο επίπεδο του λαού.

  51. παρόραμα: θὰ χορεύουν

  52. #47 Δύτα, ἕνα πουλάκι μοῦ εἶπε κάτι γιὰ ἕνα ὀθωμανικὸ κατάστιχο.

  53. sarant said

    49 Ωστόσο, η ισόμετρη ποίηση έχει το πλεονέκτημα ότι την απομνημονεύεις πιο εύκολα

  54. 52 Είναι κάτι που είχε να κάνει με το Πωγώνι;

  55. #54 Ἀμέ

  56. Γιάννης Κουβάτσος said

    49:» η ποίηση δεν κατηγοριοποιείται σε έμμετρη και ελεύθερη αλλά σε αδιάφορη, καλή, συναρπαστική/ μαγική.» Πολύ σωστά.

    53: Με επιπλέον προσόν, λόγω των τεχνικών απαιτήσεών της, να μην μπορεί να τη γράφει στο πόδι ο κάθε Μπογδάνος, λεξιθηρεύοντας και αραδιάζοντας ασυναρτησίες, εκμεταλλευόμενος την απουσία στιχουργικών κανόνων και την έλλειψη λογικής αλληλουχίας των νοημάτων της μοντέρνας ποίησης.

  57. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    @53. Και -πολύ πιό εύκολα- την ντύνεις με μουσική.. (Εν αναμονή, λοιπόν, των σπουδαίων ποιητών/ στιχουργών και των μεγάλων συνθετών της νεώτερης γενιάς που θα μας ξαναμαγέψουν..)

  58. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    @56. Πες μου Γιάννη, ότι αυτό το μαλακόπλασμα φέρεται και ως ποιητής και φεύγω πάραυτα (με το τελευταίο δρομολόγιο ΚΤΕΛ) για μιά σκήτη του Αγίου Όρους!

  59. skolotourou said

    Ευχαριστώ για τα σχόλιά σας. Και κάτι που προέκυψε σήμερα, από διάλογο με τον Νικοκύρη μας το πρωί στο φβ. Παρωδείται το ποίημα «Μπάγκειον» του Ορέστη Λάσκου, που το βρίσκετε εδώ: https://www.sarantakos.com/liter/laskos/mpagkeion.html

    ΚΥΒΕΡΝΟΜΠΑΓΚΕΙΟΝ

    Στον Νίκο Σαραντάκο

    Μέσα στους υπολογιστές – σ’ οθόνες τις κρυφές τους-,
    στης νύχτας την ατμόσφαιρα, μόνο η σιγή αντηχεί.
    Στης κοινωνίας τις παρυφές κάποιοι μοναχικοί
    του περιθώριου ποιητές διάγουν τις ζωές τους.

    Και να, εκειδά μες το προφίλ, ο Θάνος λυπημένος
    για μιας ΕΑΑΚίτισσας καημό χαμογελά πικρά.
    Κι ο Ααρών ιπποτικός, παίζει με τα σπαθιά
    και με κορώνες κάποτε ποζάρει, εστεμμένος.

    Ο Θεοδόσης σκεφτικός, πάντα σε μι’ άκρη γράφει,
    με SEXUS, VERSUS και λοιπά τρελά Λατινικά.
    Κι ο σοβαρός Αλέξανδρος μας λέει για τον Κα,
    για κάποια άλογα τυφλά κι ένα κουφό ελάφι.

    Πιο πέρα ο Στιχάκιας μας, υπέροχα αστείος,
    περνάει με τις ατάκες του τον ίδιο τον Σουρή.
    Και να που η ώρα πέρασε, μαζεύτηκαν πολλοί
    κι αν γράψω άλλα ονόματα θα πράξω ηλιθίως.

    Γιατί κανείς δεν θα σας πω: «έχει θλιμμένη φάτσα
    και βασανίζεται πολύ και κλαίει με λυγμούς
    και γράφει όλο επίμονα για κάποιους του καημούς
    –πως αδικείται σίγουρα απ’ των ποιητών τη ράτσα».

    Κι εγώ, που τώρα έγραψα χωρίς να υπάρχει λόγος
    και όλα τα ονόματα γνωρίζω από καιρό,
    τα ποιήματά σας διάβασα και τα έχω στο μυαλό,
    μες το Κυβερνομπάγκειον ελίσσομαι… αναλόγως.

    30/6/2019

  60. Γιάννης Κουβάτσος said

    58: ☺
    https://www.google.com/url?sa=t&source=web&rct=j&url=https://www.politeianet.gr/books/9789603368793-mpogdanos-konstantinos-gabriilidis-on-218589&ved=2ahUKEwjntOnq8JHjAhWJZ1AKHfz7AtYQFjAEegQIARAB&usg=AOvVaw2YbGIEjHF2kSpv0Ur0OtQr&cshid=1561920966721

  61. gpoint said

    Η κριτική σε λογοτέχνες ποτέ δεν είχε στοιχεία αμεροληψίας ούτε θα αποκτήσει. Είναι θέμα παρέας, κόμματος, οργάνωσης, μόνο τα σούπερ ταλέντα ξεφεύγουν όπως και στους καλλιτέχνες, κι αυτά μέχρι ενός σημείου.
    Κατόπιν αυτού θα παρακαλούσα τους έχοντες επιτελεία (οι γνωστοί) να μας τα δανείσουν λίγες μέρες να βολευτούμε καθότι προπονητή βρήκαμε ( Αμπέλ Φερέϊρα), επιτελείο δεν έχουμε.

  62. sarant said

    59 Χαίρομαι να σου δίνω αφορμές, Σοφία!

  63. gpoint said

    Και για να κάνω και λίγη κριτική το πρώτο ποίημα (ποντούμ για τον νέο κόσμο) το βρίσκω νοηματικά λειψό, θα μπορούσε να προστεθεί ένα τετράστιχο ακόμα όπως :

    Νιότης όνειρα που μοιάζετε σαν ξένα
    όταν γεράσει το κορμί και η ψυχή
    αν υπάρχω στη ζωή, είναι για σένα
    ας είναι η τελευταία φράση μου, αυτή ,

  64. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    @58. Απίστευτο! Υπάρχει εκδοτης που το εξέδωσε και άνθρωποι που πήγαν σε βιβλιοπωλεία και ζήτησαν «την ποιητική συλλογή του Μπογδάνου»;; (Τώρα κατάλαβα γιατί μας έστειλε ο Πανάγαθος τα Μνημόνια..)

  65. argyris446 said

    Reblogged στις worldtraveller70.

  66. Alexis said

    #59: !!!!!

  67. Alexis said

    #27: Γκουγκλάροντας για τον Κυριάκο Κυτούδη έπεσα πάνω σε μια χοντρή ανακρίβεια:
    «Ελιαμιάδα», το δεύτερο μεγαλύτερο έργο, μετά την «Ιλιάδα» του Ομήρου. Περήφανος για αυτό το έργο του, που απαρτίζεται από 12.138 ομοιοκατάληκτους στίχους…

    Το δεύτερο μεγαλύτερο; Μα η «Οδύσεια» του Καζαντζάκη έχει 33.333 στίχους.

  68. Γιάννης Κουβάτσος said

    64: Από αυτούς μάς γλιτώνει, Γιώργο, η παραδοσιακή ποίηση. Πού να κάθεται τώρα ο κάθε Μπογδάνος να γράφει ποιήματα που πρέπει να διέπονται από λογική αλληλουχία, να προσέχει τα εξωτερικά – μορφικά στοιχεία του ποιήματος, να σέβεται το μέτρο, να κάνει αυστηρή χρήση των σημείων στίξης, να βρίσκει ομοιοκαταληξίες…

  69. Γιάννης Κουβάτσος said

    27, 67: Ωραία πράματα! 😂 Υποψήφιο για βραβείο Νόμπελ!

  70. ΚΩΣΤΑΣ said

    Τόσο ωραία τα σχόλια, που ως αδαής, νιώθω ιερό καθήκον να σιωπήσω, μην τυχόν πω κάτι άκαιρο και χαλάσω την πολύ όμορφη συζήτηση.

    Με στεναχωρεί η απουσία της Λου… και περιμένω από την Έφη ένα παντούμι, διαισθάνομαι ότι διατρέχει το σώμα της και μια ποιητική φλέβα! 🙂

  71. sarant said

    67 Να ήταν αυτό το πιο σοβαρό ψεγάδι στο άρθρο! 🙂

    68 Ε ναι.

  72. ΣΠ said

    67
    Δεν σου έφτασαν όσα λέει στο λινκ του 27. Είχες όρεξη και για άλλα; 🙂

  73. Alexis said

    #70: Μέχρι να το φτιάξει η Έφη πάρε ένα τετράστιχο για …προθέρμανση: 🙂

    Στον έναστρο ουρανό με τα καντήλια του
    μπαίνει βαρύς, ζεστός και ράθυμος Ιούλης
    το νυχτοπούλι σίγησε απ’ τη ζήλια του
    κι από το βάθος αχνοφαίνεται ο Κούλης. 😆

  74. cronopiusa said

  75. Alexis said

    #72: Μα ήθελα να μάθω περισσότερα για τον υποψήφιο Έλληνα νομπελίστα! 🙂

  76. gpoint said

    # 73

    Η ζέστη επηρεάζει το μυαλό,
    το λάθος σου το εξηγεί ο ευπατρίδης
    ο Κούλης δεν θα βγει πρωθυπουργός
    μην το ξεχνάς, το είπε ο Σαββίδης !

  77. Γιάννης Ιατρού said

    74: Απ΄τους αγαπημένους ο Μορντίλλο. Όλοι οι καλοί την κάνουν σιγά-σιγά. Κρίμα.

  78. sarant said

    Πολύ καλός ο Μορντίλο και δεν έχω δει σκίτσο του με λόγια.

  79. Γιάννης Κουβάτσος said

    73: Αγριεύτηκα, ρε φίλε, τι εικόνα μάς έδωσες…Είναι και νύχτα…😨

  80. gpoint said

    # 73, 76

    να το κάνουνε και…ποντούμ ;

    το λάθος σου το εξηγεί ο ευπατρίδης
    θ’ ακούσεις στα δελτία της ημέρας
    ο Κούλης δεν θα βγει πρωθυπουργός
    την Κυριακή των εκλογών το εσπέρας

  81. ΚΩΣΤΑΣ said

    73 Χα! χα! χα!, πολύ ωραίος, πάρε κι ένα παντούμι νά ‘χεις! 😉

    μπαίνει βαρύς, ζεστός και ράθυμος Ιούλης
    ο κόσμος τρέχει στην ακρογιαλιά
    κι από το βάθος αχνοφαίνεται ο Κούλης
    για να τα κάνει όλα γυαλιά καρφια! 😛

  82. Alexis said

    Την απογειώσαμε την ποίηση, πάμε για Νόμπελ!
    Θα κονταροχτυπηθούμε με τον Κυτούδη! 😆

  83. sarant said

    82 Έχει όμως και το μέγεθος σημασία, ο Κυτ. έγραψε 12000 στίχοι 🙂

  84. Γιάννης Κουβάτσος said

    Έλα, που θέλετε και νόμπελ με 5 στιχάκια…Ο άνθρωπος έχει γράψει 12.138 στίχους και πάλι δεν το έχει και 100% στην τσέπη. 😎

  85. Alexis said

    #83, 84: 🙂 🙂

  86. Πέπε said

    @56:

    [Για τη σύγχρονη ελεύθερη ποίηση] > > Με επιπλέον προσόν, λόγω των τεχνικών απαιτήσεών της, να μην μπορεί να τη γράφει στο πόδι ο κάθε Μπογδάνος, λεξιθηρεύοντας και αραδιάζοντας ασυναρτησίες, εκμεταλλευόμενος την απουσία στιχουργικών κανόνων και την έλλειψη λογικής αλληλουχίας των νοημάτων της μοντέρνας ποίησης.

    Ναι, καλά. Άμα δεν έχεις τίποτε να πεις, νομίζεις ότι θα σε εμποδίσει να το πεις η ομοιοκαταληξία και το μέτρο;

  87. Γιάννης Κουβάτσος said

    86: Θα πρέπει να ασχοληθεί σοβαρά, για να κατακτήσει την τεχνική του μέτρου, του εσωτερικού ρυθμού, της ομοιοκαταληξίας, της λογικής αλληλουχίας…Ενώ στη μοντέρνα ποίηση γράφει αέρα-πατέρα και το παίζει ποετάστρος.

  88. Πέπε said

    Ας πούμε ότι για τα εξωτερικά γνωρίσματα χρειάζεται όντως κάποια προσπάθεια (που δεν είναι απόλυτο: ένα 15σύλλαβο το έχουμε σχεδόν εκ γενετής μέσα μας). Για τη λογική αλληλουχία, σάμπως δεν υπάρχουν τραγούδια (τα τραγούδια είναι σχεδόν πάντα σε έρρυθμο ομοιοκατάληκτο στίχο) δίχως ίχνος της;

  89. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Εκτός από τ΄άλλα, είχαμε και φεστιβάλ. Τώρα μπήκα, αλλά με Σοφία Κολοτούρου και Κορνήλιο δεν κοτάω για κανονικό παντούμ παρόλο που ανεμογυρίζανε στο νου μου στο Γουδί απόψε διάφορα.
    Νευρίασα και που το Γουδή το γουδοχέρη…
    Τεσπαντουμ ! 🙂 .

    73 Αλέξης
    Το νυχτοπούλι σίγησε την τρίλια του
    σαν ειπες πως αραχνοφαίνεται ο Κούλης
    μα ας μετρά τη φόρα και τα μίλια του
    πραματικά μη βρει σε τοίχο ο χαζούλης

    81τέλος ΚΩΣΤΑΣ
    για να τα κάνει όλα καρφιά γυαλιά 🙂
    -καταλαβαίνω πως το θες και πάω πάσο
    ναι ,ο Κούλης στου Μαξίμου τα χαλιά
    αστείο όνειρο γιατί να στο χαλάσω 🙂

  90. gpoint said

    Μια φορά ΠΑΟΚτσής, για πάντα ΠΑΟΚτσής ήταν η ατάκα του Σάντος όταν έφυγε από τη εθνική Ελλάδος των ποδοσφαιροκομματόσκυλων και της αθηναϊκής παράγκας.
    Και το απέδειξε με την υπόδειξη και την βοήθειά του στην πρόσληψη του Αμπέλ Φερέιρα στον πάγκο του ΠΑΟΚ σε χρόνο ρεκόρ κι όταν όλοι νόμισαν πως ήταν στριμωγμένος στα σκοινιά από την περίεργη απόδραση Λουτσέσκου. Το γεγονός πως πήρε και ΟΛΟ το τεχνικό επιτελείο μαζί του δείχνει πως δεν ήταν απόφαση της στιγμής αλλά ..κάζο πενσάτο. Ισως μια πρόσληψή του αργότερα στον ΟΣΦΠ ή στην εθνική Ελλάδος (ακόμα και στον ΠΑΟ-αν βγάλει γένεια ο σπανός- ή στην ΑΕΚ) εξηγήσει το σκεπτικό του.

    Και έμειναν οι «καλώς πληροφορημένοι κύκλοι» της κατευθυνόμενης δημοσιογραφίας με τις «εμπιστευτικές» πληροφορίες περί Ουζουνίδη και άλλων παλτών… βέβαια θα θυμόσαστε πως όταν κάποιοι θαύμαζαν τον Αναστασίου και τον Ουζουνίδη εγώ τους έκραζα , όπως και στις αρχές της χρονιάς κάποιοι θαυμάζανε τα μωρά του Δώνη και δεν βλέπανε τι γινότανε για να τσιμπήσουν οι βάζελοι να ξαναπάνε γήπεδο! Προπονηταράς ο Δώνης έχει πάντα τριετές πλάνο που το αλλάζει κάθε χρόνο !!!!!!

    Θα μου πεις εδώ έπαιζε χρόνια μπάλλα ο Ρότσα κι αυτοί θαυμάζανε τον Ζάγιετς διότι έτσι γράφανε οι δημοσιογράφοι που κολακεύανε τον καπετάνιο και ο Ελευθεράκης τράβαγε κουπί για να πάει ο ΠΑΟ στο Γουέμπλεϋ κι αυτοί Δομάζος κι άγιος ο θεός και όλοι οι γραφιάδες να περνάνε από το καφενείο της πλατείας Βικτωρίας για πολλούς και ποικίλους λόγους….
    Ο Ρότσα πήρε πρωτάθλημα και τους έφτασε στους 4 της Ευρώπης αλλά δεν έκανε για τον ΠΑΟ, δηλαδή για τους δημοσιογράφους που δεν τους τάιζε..

    Καλό το διάβασμα αλλά το ποδόσφαιρο δεν μαθαίνεται από τις αναλύσεις των εφημερίδων.

  91. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    >>ζεστός ξερός Ιούλης;
    Καλό μήνα με 2 μέτρα χαλάζι

    https://www.documentonews.gr/article/mexiko-oafthke-ap-to-xalazi-h-gkoyantalaxara-apisteytes-eikones-video-photos

  92. Γιάννης Ιατρού said

    91: Μη μασάτε ρε σεις.
    Οι στέγες των σπιτιών και οι οροφές των αυτοκινήτων είναι καθαρές …..
    Σημάδια στα αυτοκίνητα (τζάμια σπασμένα, βαθουλώματα στη λαμαρίνα κλπ. δεν υπάρχουν). Πως μπήκε το χαλάζι κάτω από το κόκκινο αυτοκίνητο και το ανασήκωσε έτσι;
    Μου φαίνεται για φτιαγμένη είδηση που την αναμεταδίδουν τα παπαγαλάκια , τουλάχιστον σε σχέση με το «χαλάζι»

  93. Γιάννης Κουβάτσος said

    Αν εξαιρέσουμε τα παχιά λόγια για νόμπελ και δεύτερο Όμηρο, δεν είναι κακός ο καημένος ο Κυτούδης…

    Ο κόσμος των ονείρων μου

    Πώς να ζωγραφίσω τον κόσμο των ονείρων μου.

    Τι χρώμα άραγε να βάλω στον Αγιόηχο

    πώς να δείξω εκείνα τα φτερά της αετούσας.

    Πώς να περιγράψω Θεέ μου μια αλικόπλαστη μορφή

    γιασεμομύριστο φιλί πώς να το ζωγραφίσω

    πώς δείχνεις άραγε με χρώματα, μια όμορφη ζωή.

    Κι αν έχω κάνει με παιδιά ροδόχτιστη αυλή

    κι αν στην ποδιά μας έχουμε φεγγαροκέντητες ελπίδες

    πώς δείχνεις των αγγέλων εκείνο το φιλί

    που τραγουδά την άνοιξη πάντα μ’ ακροστιχίδες.

    Με λέξεις πώς να γράψεις για ηλιόχαρη αυγή

    και πώς να περιγράψεις μια αηδονούσα καλημέρα

    δυοσμοσταλιά σαν πέφτει απ’ τη βροχή.

    Πώς να δείξω εκείνα τα φτερά της αετούσας

    τι χρώμα άραγε να βάλω στον Αγιόηχο.

    Πώς να ζωγραφίσω τον κόσμο των ονείρων μου.

  94. sarant said

    93 Περιέργως ναι

  95. Alexis said

    #93: Από πού είναι το δείγμα;
    Πάντως, χωρίς πλάκα τώρα, θα ήθελα να δω ένα δείγμα από το έπος του.
    Θα είχε ενδιαφέρον ως προς τη μορφή του στίχου, την τεχνική και τα μέσα που χρησιμοποιεί.

  96. Γιάννης Κουβάτσος said

    95: Θες ένα δείγμα στα τσακώνικα;
    https://www.google.com/url?sa=t&source=web&rct=j&url=http://www.tsakonianarchives.gr/ite-paides-ellinon-kytoydis/&ved=2ahUKEwiFyJK8kJPjAhXP-6QKHXfYDPMQFjAFegQIAhAB&usg=AOvVaw2dtbDXDfQjSs2YM9hhnVJP&cshid=1561964001473

  97. Γιάννης Κουβάτσος said

    Εδώ μερικά αξιοπρεπέστατα ποιήματά του:
    https://www.google.com/url?sa=t&source=web&rct=j&url=http://www.poiein.gr/2012/05/15/eoneueio-eooiyaco-dhiethiaoa/&ved=2ahUKEwiFyJK8kJPjAhXP-6QKHXfYDPMQFjABegQIBBAB&usg=AOvVaw3loOM7TmYoGQksk22wFBcN&cshid=1561964124581

  98. Γιάννης Κουβάτσος said

    Κι εδώ αναλύει το έπος του:
    https://www.google.com/url?sa=t&source=web&rct=j&url=http://www.myvolos.net/%25CE%25BF-%25CE%25B2%25CE%25BF%25CE%25BB%25CE%25B9%25CF%258E%25CF%2584%25CE%25B7%25CF%2582-%25CE%25BA%25CF%2585%25CF%2581%25CE%25B9%25CE%25AC%25CE%25BA%25CE%25BF%25CF%2582-%25CE%25BA%25CF%2585%25CF%2584%25CE%25BF%25CF%258D%25CE%25B4%25CE%25B7%25CF%2582-%25CF%2585%25CF%2580%25CE%25BF%25CF%2588%25CE%25AE%25CF%2586%25CE%25B9/&ved=2ahUKEwiFyJK8kJPjAhXP-6QKHXfYDPMQFjACegQIARAB&usg=AOvVaw1IXT2D3PGhpYZNB3fDCOv3&cshid=1561964273792

  99. Μπούφος said

    70 Καλό μήνα! Καλό βόλι! Με τη Νίκη!

    O KΩΣΤΑΣ
    έν κρυόν νερόν
    ο ΚΩΣΤΑΣ έν γεράκιν
    ο ΚΩΣΤΑΣ άστρα ζωγράφιζεν
    σε ριζιμιόν λιθάριν!
    😉
    (Μόλις ανακαλύφτηκε μια αόρατη ποιητική «φλέψ» που θα έλεγε και η αδερφή μου)

  100. Πέπε said

    @95, 96 κ.εξ.:

    Είναι γραμμένο σε 77 διαλέκτους και ιδιώματα;;!!!

    Πώς είναι δυνατόν;

    Ας πούμε ότι τις αρχαίες διαλέκτους τις μελέτησε, αφού είναι κάτι που (ως ένα βαθμό) διδάσκεται. Πως ξέρει κρητικά από την ποίηση της κρητικής Αναγέννησης, κυπριακά επειδή χρησιμοποιούνται λογοτεχνικώς. Τα τσακώνικα, ως κάτι πολύ ιδιαίτερο μέσα στο φάσμα της ελληνικής γλώσσας, βρήκε βοηθήματα κι έκατσε να τα μελετήσει. Να φανταστώ το ίδιο και για τα κατωιταλιώτικα, άντε και για τα ποντιακά. Και πως είναι φυσικός ομιλητής κάποιου θεσσαλικού ιδιώματος.

    Μέχρι τα 77 έχουμε ακόμη πάρα πολλή απόσταση!

    Υπάρχουν πουθενά δείγματα σε άλλες διαλέκτους εκτός από αυτό το τσακώνικο; Ή κατάλογος όλων των διαλέκτων που χρησιμοποίησε;

  101. 100 Ε βάλε και καθιαυτού των Σερρών, καθιαυτού της Καστοριάς, της Φλώρινας… θα τα φτάσεις τα 77 😉

  102. Γιάννης Ιατρού said

    101: 👌👌👏👏👏👍👍😋

  103. Πέπε said

    Αυτά είναι η ίδια γλώσσα. Μόνο στον τσίγκο/τζίγκο διαφοροποιούνται.

  104. ΣΠ said

    103 🙂
    Ε, ναι, όλα αυτά είναι καθιαυτού μακιδονικά.

  105. Ευχαριστώ το Νίκο Σαραντάκο που πάντα στηρίζει, αγαπά και προσφέρει στην έμμετρη ποίηση. Για την Ιστορία και μόνο, από τους Οικολόγους Πράσινους αποχώρησα τον Απρίλιο του 2018 διαφωνώντας με τη συνέχιση της συνεργασίας με το ΣΥΡΙΖΑ, ενώ φέτος ήμουν υποψήφιος ως συνεργαζόμενος με το σχήμα Οικολογία: Πράσινοι – Αλληλεγγύη.

  106. ΚΩΣΤΑΣ said

    99 Μπούφε μου, γι’ αυτό σε αγαπάω πολύ! 🙂 😉 🙂

    Ευφυέστατα εμφανίζεσαι ως μια απλή΄ολιγογράμματη καλλιτέχνις, ήτοι κατά κυριολεξίαν μπούφος, αλλά είσαι μια προσωπικότητα με μεγάλο μορφωτικό και πολιτιστικό υπόβαθρο. Για την αδερφή σου δεν ξέρω , υποψιάζομαι όμως το ίδιο με σένα και γι’ αυτήν! 😛

  107. Θρακιώτης said

    105: Ευχαριστούμε για τη διευκρίνηση κ. Γιαννούδη, αλλά μή ταΐζετε τα τρόλ. Ουδείς σοβαρός σχολιαστής εδώ μέσα ενδιαφέρεται αν πολιτεύεστε με τους Οικολόγους ή με τον Σύριζα κι αν τρώτε το πρωΐ ράβδους δημητριακών ή μπέικον. Θα ήταν καλύτερα να μας πείτε αν είναι υπαρκτό πρόσωπο ο Ααρών Μνησιβιάδης και ποιό είναι το πραγματικό του όνομα. Παρεμπιπτόντως και μένα μου άρεσε πολύ η ποίησή σας, βρίσκω ότι έχετε λαμπρό μέλλον

  108. Γιάννης Ιατρού said

    107: …αλλά μή ταΐζετε τα τρόλ..
    Δηλαδή εσένα …

  109. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    92 >>Γιάννης Ι.
    >>μη μασάτε…

  110. sarant said

    105 Θάνο, ευχαριστούμε κι εμείς!

    108 Α μπράβο!

  111. Γιάννης Ιατρού said

    109: ΕΦΗ
    διαβάζοντας τα σχόλια στο τουί που έβαλες, βλέπω κι άλλους να εκφράζουν παρόμοιες απορίες.
    Και στο φιλμάκι τα δέντρα φαίνονται να έχουν το φύλλωμά τους, τουλάχιστον στο μεγαλύτερο μέρος. Αν είχε ρίξει 2 μέτρα χαλάζι, δεν έπρεπε να είχε μείνει φύλλο πάνω τους. Κάτι δεν ταιριάζει.

  112. Γιάννης Ιατρού said

    111: δες κι αυτήν την εικόνα….
    Πήγε κι έριξε χαλάζι την Κυριακή σ΄αυτόν τον δρόμο και γύρω-γύρω Σάββατο …. (ούτε ίχνος) 🙂

  113. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    111, 112 Ήμαρτον ! H Mοντ και η Φιγκαρό με παρέσυραν, ίδια σαν το χαλάζι που γλιστράει στις σκεπές 🙂 .

  114. skolotourou said

    105: Ο Ααρών Μνησιβιάδης είναι ένα φάσμα, ένα φάντασμα του 1-0-1. Ακόμα κι εμείς που βγάλαμε μαζί του βιβλίο, με το ζόρι συγκεντρώσαμε λίγες πληροφορίες για την ύπαρξή του: https://neoplanodion.gr/2017/10/09/%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CE%BF%CE%BD-%CE%B1%CE%B1%CF%81%CF%8E%CE%BD-%CE%BC%CE%BD%CE%B7%CF%83%CE%B9%CE%B2%CE%B9%CE%AC%CE%B4%CE%B7/

  115. Πέπε said

    @41:
    Παρατηρώ ότι αν στο παντούμ εφαρμοστεί και η επιπλέον τεχνική της επανάληψης του 1ου και 3ου στίχου στην τελευταία τετράστιχη στροφή, τότε:
    -η πρώτη έχει όλο πρωτότυπους στίχους
    -η τελευταία δεν έχει κανέναν πρωτότυπο
    -όλες οι υπόλοιπες έχουν δύο πρωτότυπους και δύο που έχουν ξανακουστεί

    Οπότε, στο σύνολο των στίχων του ποιήματος, όσοι κι αν είναι, μόνο οι μισοί είναι πρωτότυποι.

  116. Μπούφος said

    στον κυρ -ΚΩΣΤΑΣ
    που μοιάζει τόσο ιππότης με τις μανικιουρίστες( και τα κατσουλινάκια της γειτονιάς του) ;-), στέλνω ένα άρθρο που το προώθησε στη σοβαρή αδερφή, καποιος φίλος εξ αριστερών. Αν όχι ο κυρ-ΚΩΣΤΑΣ κάποιος άλλος από τα τσακάλια της εδώ σελίδας, ισως γνωρίζει πράγματα για το πρόσωπο του αγωνιστή: https://www.efsyn.gr/ellada/koinonia/199148_pethane-o-hristos-tsigaridas

  117. Αιμ said

    Το πολύ χαλάζι ήρθε μαζί με νερό που παρέσυρε και τα ΙΧ. Έχω δει κάτι παρόμοιο, άλλης κλάσης βέβαια, στον χείμαρρο μετά την Αφάντου στη Ρόδο σωρωμένο χαλάζι (σαν χιόνι έμοιαζε) 1+ μέτρο από χαλαζόπτωση την προηγούμενη στο βουνό. Με ήλιο και ζέστη !

  118. Αιμ said

    115. Και τι πειράζει ; Με τον στίχο πληρώνονται ; 🙂

  119. sarant said

    115-8 Και σε μουσικές συνθέσεις επαναλαμβανονται τα θέματα 🙂

  120. Γιάννης Ιατρού said

    117: Έτσι ναι Αιμίλιε… Νεροποντή με χαλάζι (πολύ). Το νερό έφυγε, το άλλο έμεινε μαζεμένο

  121. ΚΩΣΤΑΣ said

    116 Χμμμ…. το Μπελέτσι το ξέρω και τους φίλους μπελετσιώτες τους λέω κρομδάδες… έτσι τους λένε όλοι δηλ, παράγει ωραία κρεμμύδια ο τόπος τους.

    Κάτι γυροφέρνει στο μυαλό μου για τον Τσ., ίσως μου πουν οι φίλοι περισσότερα…

  122. Γιάννης Κουβάτσος said

    116:Δεν τον θυμάσαι από τις δίκες του ΕΛΑ;

  123. Γιάννης Κουβάτσος said

    116, 121: https://www.google.com/url?sa=t&source=web&rct=j&url=https://www.tanea.gr/2003/02/05/greece/kosmopolitis-antartis/amp/&ved=2ahUKEwiPtKOPlpTjAhVONOwKHZ1nCZAQFjAHegQIBBAB&usg=AOvVaw0zCfQwsV5BD2q5jpJYLlRg&ampcf=1

  124. ΚΩΣΤΑΣ said

    123 Ευχαριστώ! Γιάννη. Κάτι θυμόμουνα αμυδρά, με εξέπληξε όμως ότι η μάνα του καταγόταν από το Παλαιομονάστηρο (Μπελέτσι).

  125. ΚΩΣΤΑΣ said

    124 διόρθωση –> ο πατέρας του, όχι η μάνα του, καταγόταν από το Παλαιομονάστηρο…

  126. Μπούφος said

    Μην αναδεύεστε οι λαγωνίκες! καλέ τι δουλειά έχουμε οι μανικιουρίστρες με τις δίκες του ΕΛΑ; πάτε καλά; …έτσι το προώθησα, στο χαμό, για να…κοκορευτούμε με σεμνότη σ’ αυτή τη σελίδα ότι διαθέτουμε ένα lever οχι τυχαίο! 🙂 (άμα σφίξει η ζέστη, με βλέπω… θα ξεφύγω περισσότερο…χικ!..)

  127. Πέπε said

    118-119:
    Δεν είπα εγώ ότι πειράζει. Μια αριθμητική παρατήρηση έκανα.

    Όσο για τη μουσική, εξυπακούεται ότι έχει επαναλήψεις. Εξαιρούνται μόνο τελείως ειδικές περιπτώσεις.

  128. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    115.
    «… αυτή η ποιητική μορφή είναι ένα παιχνίδι των ποιητών όχι μόνον με τις λέξεις άλλα και με την επανάληψη των στίχων . Η επανάληψις είναι η μήτηρ… πάσης μαθήσεως. Όμως η επανάληψις χρησιμοποιειται επίσης στην διαφήμιση και την πολιτική προπαγάνδα …..

    Οι ποιητές δηλαδή προπαγανδιζουν τα παντουμ τους για να επηρεάσουν το κοινό τους (μέτριας αντιληπτικής ικανότητας ή/και συναισθηματικης νοημοσύνης), επαναλαμβανοντας το 50% του προηγούμενου τετράστιχου, ώστε -εκτός των άλλων- να ασκηθούν στην φόρμα και στον ρυθμό !! »

    Βλ. και σχόλιο μου ( 41) .

  129. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    115 Πέπε
    -η πρώτη έχει όλο πρωτότυπους στίχους
    -η τελευταία δεν έχει κανέναν πρωτότυπο
    -όλες οι υπόλοιπες έχουν δύο πρωτότυπους και δύο που έχουν ξανακουστεί

    Δεν είναι όμως η μαστοριά στίχοι ρακόρ – πασπαρτού, πώς να πω;

  130. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    129 Δεν είχα ανανεώσει και δεν είχα δει τα προηγούμενα 127, 128 .

  131. Πέπε said

    Λοιπόν οκ, λύθηκε η παρανόηση ότι δήθεν θεωρούσα το ποσοστό πρωτότυπων στίχων ως μέτρο αξίας του ποιήματος, αλλά έστω και ως παρανόηση μ’ έβαλε σε σκέψεις:

    Νομίζω ότι στην ουσία είναι πολύ πιο δύσκολο να γράψεις, και να γράψεις καλά, όταν έχεις υιοθετήσει μια σύμβαση που σε υποχρεώνει σε τόσο πολλές και τόσο προκαθορισμένες επαναλήψεις. Ούτως ή άλλως κάθε αυστηρή στιχουργική σύμβαση (π.χ. σονέτο, μπαλάντα…) δημιουργεί τέτοιες δυσκολίες, αλλά ειδικά με την επανάληψη, όπου καλείσαι κάθε φορά να κάνεις τον ίδιο στίχο να μην είναι ίδιος, ο πήχυς πάει πολύ ψηλά.

    Ας πούμε ότι, αν καναδυό φορές ο ίδιος στίχος δεν καταφέρει παρά να είναι …ο ίδιος, μπορεί να μας αποζημιώσει η ιδιαίτερη μουσικότητα που βγάζει αυτή η ιδιόρρυθμη επανάληψη (το να επαναλαμβάνεις τους μονούς στίχους ενός τετράστιχου ως ζυγούς του επόμενου είναι πραγματικά ένα μαγικό ακουστικό παιχνίδι). Αλλά καναδυό, όχι παραπάνω!

    Θα σύγκρινα την απαιτητικότητα του είδους με το να γράψει κανείς (ποίημα ή πεζό) πάνω στην ίδια έμπνευση που έχει ήδη χρησιμοποιηθεί σε κλασικά έργα: οκ, η έμπνευση είναι καλή -αυτό το ξέραμε και πριν σε διαβάσουμε- εσύ όμως τί έχεις να πεις που να μην έχει ήδη ειπωθεί;

    ___________

    Οπότε, το να γράφει κανείς καλά υπό τέτοιους περιορισμούς σημαίνει ότι είναι πραγματικά καλός.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: