Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Στις 14 Ιουλίου….

Posted by sarant στο 14 Ιουλίου, 2019


Το ιστολόγιο ελάχιστα έχει ασχοληθεί με τη γαλλική επανάσταση του 1789, μεταξύ άλλων επειδή οι περισσότεροι σχολιαστές ήταν αγέννητοι τότε. Καθώς σήμερα έχουμε την επέτειο της Άλωσης της Βαστίλλης, που σηματοδοτεί την επανάσταση, σκέφτηκα να βάλω ένα κομμάτι από το αφήγημα του Ερίκ Βουγιάρ «14η Ιουλίου», στο οποίο είχα αναφερθεί σε πολύ πρόσφατο άρθρο του ιστολογίου.

Διάλεξα, κάπως ιδιόρρυθμα, να παρουσιάσω όχι ένα ολόκληρο κεφάλαιο αλλά το τέλος του κεφαλαίου «Το Αρσενάλ» και την αρχή του επόμενου κεφαλαίου «Η κινητή γέφυρα».

Όπως θα δείτε, στο πρώτο μέρος του αποσπάσματος που παρουσιάζω, παρουσιάζεται ο Ζαν Ροσινιόλ, τότε άγνωστος νέος, που εξελίχθηκε σε στρατηγό της επανάστασης για να πεθάνει εξόριστος στον Ινδικό ωκεανό.

Για να προλάβω τυχόν ερώτημα, η γέφυρα Ροσινιόλ στα Σεπόλια δεν νομίζω να έχει πάρει το όνομά της από τον Γάλλο επαναστάτη. Αλλά από πού εχει πάρει το όνομά της;

Rossignol στα γαλλικά θα πει αηδόνι. Κάποιοι λένε ότι η γέφυρα ονομάστηκε έτσι από το κέντρο διασκέδασης Ροσινιόλ που βρισκόταν στην περιοχή μετά τον πόλεμο. Η Βικιπαίδεια πάλι γράφει ότι η γέφυρα πήρε το όνομά της από τον Γάλλο Σομπλάν Ροσινιόλ, που ζούσε στην Αθήνα και ήταν μέλος της παρέας που ίδρυσε τον Ατρόμητο Περιστερίου. Ο Ροσινιόλ, λέει, πολύ αγαπητός στους φίλους του, αυτοκτόνησε το 1936 πέφτοντας από αυτή τη γέφυρα η οποία στη συνέχεια ονομάστηκε έτσι από τους κατοίκους της περιοχής.

Ωστόσο, όπως πειστικά επισημαίνει σεπολιώτικο ιστολόγιο, το άρθρο της Βικιπαίδειας δεν δίνει καμία πηγή, ούτε υπάρχει πουθενά ίχνος του μυστηριώδους Γάλλου διανοούμενου ποδοσφαιριστή. Από την άλλη, το κέντρο διασκέδασης Ροσινιόλ δεν βρίσκεται και τόσο κοντά στη γέφυρα Ροσινιόλ. Οπότε, το όνομα της γέφυρας παραμένει μυστήριο αν και προσωπικά βρίσκω πιθανότερη την εκδοχή του κέντρου διασκέδασης.

Στο ιστολόγιο συνηθίζεται να ξεστρατίζει η συζήτηση στα σχόλια -σήμερα, κατ’ εξαίρεση, ξεστράτισε ήδη από τον πρόλογο του άρθρου! Αφού μου συγχωρέσετε το ξεστράτισμα αυτό, ας δούμε τι γράφει ο Ερίκ Βουγιάρ (ή Βυιγιάρ, αν προτιμάτε) για τον Ζαν Ροσινιόλ και τους επαναστατες συντρόφους του και τα όσα έγιναν στις 14 Ιουλίου 1789.

………

Την ίδια στιγμή ο Ζαν Ροσινιόλ ανεβαίνει την οδό Σεντ-Αντουάν. Όλα τα μαγαζιά είναι τώρα κλειστά. Μαζί του ο Πιζό, γλύπτης, ο Πιερόν, μαραγκός, ο Φοσάρ, ωρολογοποιός, ο Τιριόν, εβενουργός, και ο Ρουσό, φανοκόρος. Προχωρούν κατά μήκος της εκκλησίας των Ιησουιτών, του σημερινού Σεν-Πολ, πηδούν απ’ το ’να σκαλοπάτι του αναβάθρου στ’ άλλο όταν ένας πυροβολισμός απ’ τη Βαστίλλη θερίζει κάποιον. Το πλήθος σκορπίζει προς την οδό ντε Μπαλέ, κρύβονται πίσω απ’ την κρήνη Σεντ-Κατρίν. Σιωπή. Q νεαρός ήταν ταχυδρόμος. Δεν γνωρίζουμε τ’ όνομά του.

Τα ονόματα είναι εκπληκτικά. Και το Ροσινιόλ [αηδόνι] είναι στ’ αλήθεια ένα από τα εκπληκτικότερα όλων. Γεννήθηκε φτωχός στη συνοικία Σεντ-Αντουάν, ο μικρότερος απ’ τα πέντε παιδιά της οικογένειας. Σε ηλικία δέκα ετών ο Ζαν Ροσινιόλ μπήκε κάπου μαθητευόμενος. Τέσσερα χρόνια αργότερα άφηνε την πρωτεύουσα για το Μπορντό, με σκοπό να μπαρκάρει. Μάταια. Τον προσέλαβε ένας χρυσοχόος που τον απέλυσε οκτώ μέρες αργότερα και έκτοτε άλλαζε συνέχεια δουλειές.

Πέρασε ο καιρός· κατατάχθηκε στον στρατό και οκτώ χρόνια αργότερα τον εγκατέλειψε για να ασχοληθεί και πάλι με το επάγγελμα του χρυσοχόου. Στις 12 Ιουλίου 1789, καθώς κάνει βόλτα στην Μπελβίλ, μπαίνει κατά τις έξι σ’ ένα κρασοπουλειό. Ετοιμάζεται ν’ αρχίσει τον χορό όταν ξαφνικά εμφανίζονται κάποιοι που διαδίδουν ότι γκρεμίζουν τα τείχη και τα καίνε. Οι μουσικοί φεύγουν. Κάποιοι αναποδογυρίζουν τα τραπέζια μέσα σε μια τρομερή σύγχυση. Βγαίνει έξω. Περπατάει για καμιά ώρα ώσπου ξεμεθάει. Του αρέσει να περπατάει τη νύχτα στην πόλη, να κατεβαίνει την οδό Φομπούρ ντυ Ταμπλ σαν να κατρακυλάει σε μια απόκρημνη πλαγιά μέσα του, καπνίζοντας, αναπνέοντας, αναμοχλεύοντας κάθε σκέψη του. Συναντάει μικρές διάσπαρτες ομάδες. Κάποιος φωνάζει: «Ζήτω η Τρίτη Τάξη!». Ήταν η πρώτη του επαφή με την Επανάσταση.

Αργότερα, το χωριατόπαιδο αυτό θα γίνει στρατηγός επί Συμβατικής Εθνοσυνέλευσης. Μετά την πτώση του Ροβεσπιέρου, θα περάσει ένα χρόνο στη φυλακή. Εκεί θα γράψει τα απομνημονεύματά του, των οποίων η πρώτη φράση, «Γεννήθηκα σε μια φτωχή οικογένεια», είναι από μόνη της μια καινοτομία. Αρκεί να θυμηθεί κανείς τα αντίστοιχα του Λα Ροσφουκώ που αρχίζουν ως εξής: «Πέρασα τα τελευταία χρόνια της πρωθυπουργίας του καρδινάλιου Μαζαρίνου στην απραξία που φέρνει συνήθως η δυσμένεια…». Ή του καρδινάλιου ντε Ρετζ, στα οποία η φράση «Κυρία, όσο μεγάλος και αν μπορεί να είναι ο δισταγμός μου στο να σας διηγηθώ την ιστορία της ζωής μου…» εισάγει κομψά τις χίλιες και πλέον σελίδες τους. Αλλά προς το παρόν ο Ροσινιόλ δεν είναι στη στενή γράφοντας τα απομνημονεύματά του, δεν είναι ακόμα στρατηγός, δεν τον έχει ακόμα εξορίσει από το Παρίσι ο Βοναπάρτης, δεν έχει ακόμα συρθεί από φυλακή σε φυλακή, ούτε έχει εκτοπιστεί στις Κομόρες, δεν έχει προσβληθεί από εκείνο τον πυρετό που θα τον σκοτώσει μέσα σε λίγες μόνο μέρες, αφού πρώτα τον καθηλώσει στο αχυρόστρωμά του παρέα με συντρίμματα αναμνήσεων. Για την ώρα, δεν είναι τίποτα παραπάνω από ένας εργατάκος που πηγαίνει από καπηλειό σε καπηλειό. Αλλά νάτον τώρα που προχωράει προσεκτικά αποφεύγοντας τα πυρά στην οδό Σεντ-Αντουάν, μπροστά απ’ το μέγαρο ντε Μαγιέν. Η κραυγή που τον καλούσε δυο μέρες νωρίτερα στον δρόμο και στην οποία ανταποκρίθηκε ξύπνησε κάτι μέσα του και σφράγισε το πεπρωμένο του. Στο εξής οι δύο λέξεις Τρίτη Τάξη γι’ αυτόν και τους ομοίους του θα σημαίνουν ο φτωχός εναντίον του πλούσιου, το σύνολο του έθνους εναντίον μιας χούφτας προνομιούχων, όπως θα γράψει ο ίδιος στο μπουντρούμι του πέντε χρόνια αργότερα. Σε μια γκραβούρα εποχής ο Ζαν Ροσινίόλ έχει ένα θλιμμένο βλέμμα, τον διακρίνει κάτι γλυκό και ευγενικό. Είναι ακόμα νέος, αλλά δεν είναι πια ο εργατάκος στον δρόμο για τη Βαστίλλη, μάλλον είναι ήδη στρατηγός. Μια κάποια κατήφεια ή απογοήτευση σκοτεινιάζει το βλέμμα του, σαν ήδη να ήξερε ότι το τέλος δεν θα ήταν γαλήνιο, σαν να ένιωθε ότι ο κόσμος θα έπαιρνε μιαν άλλη ρότα, ότι οι προσδοκίες του θα προδίδονταν. Λένε ότι ο λαός των φτωχών προαστίων αρνιόταν να παραδεχτεί τον θάνατό του δεκατρία χρόνια αργότερα. Στα καπηλειά της Μπελβίλ και του Πορσερόν οι πολυλογάδες πλάθουν ιστορίες: ο Ροσινιόλ το ’σκάσε απ’ τις Κομόρες, είναι αρχηγός ενός σκοτεινού, ατίθασου λαού πέρα μακριά στην Αφρική. Κάπως έτσι επέζησε στη μνήμη.

Αλλά τη 14η Ιουλίου αυτός που βαδίζει προς το φρούριο δεν είναι φάντασμα, δεν φοράει ακόμα φτερά στο καπέλο, η ρεντιγκότα του δεν είναι ραμμένη με χρυσή κλωστή, τα μαλλιά του δεν τα έχουν ταλαιπωρήσει οι κουρείς. Είναι είκοσι εννέα ετών, είναι νέος, αναμαλλιασμένος, πιστεύει μόνο στις επιθυμίες του. Εκείνο το πρωί στην οδό Σεντ-Αντουάν το στήθος του φλέγεται, οι ιδέες τον κατατρώγουν. Ρίχνει μια ματιά δεξιά, κάνει νόημα στους κανονιέρηδες ότι το πεδίο είναι ελεύθερο. Διασχίζουν την οδό ντυ Πετί-Μυσκ. Ο Κλοντ Σολά, λίγο πιο πέρα, καταφθάνει στο Αρσενάλ. Τους χωρίζουν τριακόσια μέτρα απόσταση. Δεν γνωρίζονται μεταξύ τους.

Η κινητή γέφυρα

Η οδός Σεντ-Αντουάν διεμβολίζει τη Βαστίλλη. Μοιάζει με τεράστιο πολιορκητικό κριό που ετοιμάζεται να την εκπορθήσει. Η πόλη συρρέει απ’ όλες τις μεριές. Ταμπουρώνονται πίσω από κάθε πόρτα της οδού ντε Ραμπάρ, κάτω απ’ όλα τα δέντρα της μεγάλης αλέας του Αρσενάλ, πίσω από κάθε σωρό με ξύλα της οδού ντε Μαρέ. Τη Βαστίλλη την αγκαλιάζει η ανθρωπότητα. Δεν πρόκειται όμως για καλοκάγαθες ορδές που πάνε σε ζωοπανήγυρη και επιστρέφουν, είναι ένα πλήθος οπλισμένο με λόγχες, σούβλες, σκουριασμένα σπαθιά, δικράνια, παλιοσουγιάδες, παλιοντούφεκα, δόρατα και κατσαβίδια. Τα όπλα στραφταλίζουν μέσα σε μια απίθανη οχλοβοή.

Η έφοδος ξεκίνησε από παντού και πουθενά, και με ντουφεκίδι και με πετροβόλημα. Οι ιαχές έπαιξαν κι αυτές τον ρόλο τους. Οι βλαστήμιες, επίσης. Ήταν ένας μέγας πόλεμος χειρονομιών και λέξεων. Το κινούμενο, εκφραστικό πλήθος πετούσε πέτρες και παλιά καπέλα. Προκαλούσε φριχτό σαματά, όπου κυριαρχούσαν oι βωμολοχίες. Τους στρατιώτες και την τάξη που εκπροσωπούσαν τούς στόλιζαν με όλα τα δυνατά επίθετα: σκατοκερατάδες, σκατόβλαχοι, καθίκια, σκατιάρηδες, κλανιάρηδες, κουράδες και οτιδήποτε έχει σχέση με σκατά οποιουδήποτεχρώματος, κόκκινα, μπλε, κιτρινωπά. Όλες αυτές τις βρισιές μάλιστα τις εκτόξευαν κοροϊδευτικά. Και ξαφνικά ακούστηκε ένας ακόμα πυροβολισμός κάπου από ψηλά στους πύργους. Όπως και το πρωί, έτρεξαν όλοι να προστατευτούν, με πρόσωπα καταϊδρωμένα. Ένας άντρας σερνόταν στο έδαφος στη μέση της αυλής. Στηρίχτηκε για λίγο στον αγκώνα του και βόγκηξε. Πίσω απ’ τις πόρτες, κάτω απ’ τα πρόστεγα, το πλήθος άρχισε να βγάζει έναν πνιχτό ρόγχο που ανέβαινε προς τα τείχη· έμοιαζε να έρχεται από τους εγκαταλειμμένους δρόμους, απ’ τις άδειες πλατείες. Ο τραυματίας κειτόταν ακίνητος, με τα μακριά του μαύρα μαλλιά. Ο ήλιος τόνιζε το αίσθημα της απελπισίας. Σε λίγο το μουρμουρητό ακουγόταν πιο καθαρά, το πλήθος επαναλάμβανε ρυθμικά με φωνή βαριά: «Δολοφόνοι! Δολοφόνοι!». Άρχισαν μαζικά να ξεμυτίζουν απ’ τα υπόστεγα· μικρές ομάδες έβγαιναν απ’ τη σκιά και φώναζαν όλο και πιο δυνατά: «Δολοφόνοι!». Ο λόγος δεν αφήνει ίχνη, αλλά σπέρνει τον όλεθρο στις καρδιές. Θυμόμαστε για όλη μας τη ζωή μια λέξη, μια φράση που μας άγγιξε. Στο εσωτερικό του φρουρίου οι στρατιώτες έκαναν πίσω, σαν ένα μικρό κύμα που υποχωρεί. Δοκίμασαν ένα τρομερό αίσθημα μοναξιάς. Τα υγρά, μαύρα τείχη πλέον δεν τους προστάτευαν· τους φυλάκιζαν.

Από εκείνη τη στιγμή και πέρα, δεν μπορούμε να καταλάβουμε πια τίποτα. Oι τόποι τρεκλίζουν, ο χρόνος πεθαίνει. Όλα εξελίσσονται ραγδαία. Ένας νεαρός μπακάλης παρατηρεί πως θα μπορούσαν εύκολα να φτάσουν στον περίδρομο, στην κορυφή του τείχους της αντικρήμνου. Αυτός ο διάδρομος έκανε ένα γύρο όλη την τάφρο· απ’ αυτόν μπορούσε κανείς να πηδήξει στην Αυλή του Φρουραρχείου. Ο Ζαν-Αρμάν Πανετιέ, αυτό είναι το όνομά του, θα μας αφήσει μια μικρή περιγραφή τού τι έκανε εκείνη τη μέρα για να βυθιστεί και πάλι, αμέσως μετά, στη λήθη. Αλλά εκείνη τη στιγμή, την Τρίτη 14 Ιουλίου, γίνεται η σπίθα που θα πυροδοτήσει το μπαρούτι. Καθώς είναι ψηλός, παίρνει θέση με πλάτη στο τείχος και με τις παλάμες του κάνει σκαλοπατάκι στους άλλους για να ανέβουν. Ο αμαξοποιός Τουρνέ ανεβαίνει πρώτος. Φοράει μπλε γιλέκο. Είναι είκοσι ετών. Τον ακολουθούν άλλοι οκτώ με δέκα. Περνούν πάνω από ένα παράπηγμα που χρησιμεύει ως αποθήκη ενός καπνοπώλη. Το πλήθος τούς μιλάει, γελάει, τους ενθαρρύνει. Γίνεται απίστευτο πανδαιμόνιο. Ο Τουρνέ σκαρφαλώνει στη στέγη του Φρουραρχείου. Φίλοι του τον καλούν, ο αέρας φουσκώνει το γιλέκο του.

Θέλω να ελπίζω, να φαντάζομαι, ότι εκείνη τη στιγμή , εκεί, μπροστά στα μάτια όλων, ο αμαξοποιός Λουί Τουρνέ ήταν ο εαυτός του και μόνο, πραγματικά, σε μια τέλεια, βαθιά σχέση με το είναι του. Αυτό θα κράτησε ελάχιστα. Μερικά χορευτικά βήματα πάνω σε μια κεραμοσκεπή. Μια σειρά από ντεμπουλέ, με το κεφάλι ελεύθερο, ψηλά, ύστερα μια εναλλαγή από ζετέ, πι-κέ, μέχρι και πιρουέτες. Ή μάλλον όχι, ήταν πολύ αρ-γά βήματα, μικρά γκλισάντ, πα ντε σα. Ξαφνικά, ο Τουρνέ, κάτω απ’ τον απέραντο ουρανό, μέσα στο γκρι και το μπλε φως, τα ξεχνάει όλα. Ο χρόνος, για μια στιγμή, πεθαίνει μέσα του. Τρεκλίζεί κοντά σε μια καμινάδα. Όλοι τρέμουν μην πέσει. Κάθεται ανακούρκουδα στην εσωτερική επικλινή πλευρά της στέγης, τα κεραμίδια τού καίνε τα χέρια· δεν διακρίνεται πια. Είναι μόνος. Η Αυλή του Φρουραρχείου είναι άδεια, μπροστά του. Τη στιγμή αυτή είναι απλώς μια σκιά, μια σιλουέτα. Οι στρατιώτες στους πύργους τον κοιτάζουν. Πηδάει στην αυλή.

Εκεί είναι ακόμα πιο μόνος. Εκτελεί ένα παράξενο καθήκον. Κανείς δεν ξέρει από τι είναι φτιαγμένη η ελευθερία, με ποιο τρόπο κατακτιέται η ισότητα. Ο Λουί Τουρνέ, ο αμαξοποιός, ο εικοσάχρονος νεαρός, πέρασε στην άλλη πλευρά της ζωής. Δεν είναι ωστόσο τίποτα περισσότερο από ένα κομματάκι του πλήθους που έπεσε εκεί, μόνο του, στην Αυλή του Φρουραρχείου.

Η αυλή είναι φαρδιά, τρομακτικά φαρδιά. Τον Τουρνέ τον διαπερνά ένα ρίγος. Tι ζητάω εδώ; αναρωτιέται. Κάνει μερικά βήματα στα χαλίκια. Και ίσως, παρά τον θόρυβο, ν’ ακούει τα πέλματά του να τρίζουν στο έδαφος των βασιλέων. Δεξιά του, το Μέγαρο του Φρουραρχείου, το έχουν εγκαταλείψει οι στρατιώτες. Τα κτίρια είναι έρημα. Λες και ήταν πάντοτε άδεια. Απέναντι η λεωφόρος της Μεγάλης Αυλής, το πέρασμα που πηγαίνει στην τελευταία κινητή γέφυρα· αυτός ο μικρός διάδρομος οδηγεί απ’ το Παλαιό Καθεστώς κάπου αλλού. Μόλις διανύσεις τον ισθμό, μόλις περπατήσεις αυτή τη λεπτή, στρωμένη με πέτρα λωρίδα, στην άκρη της οποίας βρίσκεται η κλειδαμπαρωμένη πόρτα του φρουρίου, βλέπεις μονάχα μια μαύρη τρύπα.

Ένας σύντροφός του πηδάει κι αυτός με τη σειρά του. Είναι δύο τώρα. Ο τύπος που μόλις έπεσε από τον ουρανό λέγεται Ομπέν Μπονεμέρ, τον συναντήσαμε ήδη λίγο πριν να συντρέχει τον διαπραγματευτή Τυριό όταν τον είχε στριμώξει το πλήθος μπροστά στη Βαστίλλη. Ο Ομπέν κατάγεται απ’ το Σομύρ. Είναι τριάντα έξι ετών. Ο πατέρας του είναι μαουνιέρης. Ζούσε κοντά στον Λίγηρα, παρακολουθούσε τους αμμοσύρτες που μετατοπίζονται κάθε χρόνο, τις ομίχλες που ροκανίζουν τις όχθες. Αλλά δεν είναι μόνο ο Λουί και ο Ομπέν που το παίζουν ακροβάτες, υπάρχουν οκτώ ή δέκα ακόμα ουσάροι σ’ αυτή τη στέγη. Πρέπει να δίνουμε τη δέουσα προσοχή σ’ αυτές τις αμυδρές παρουσίες, στα περιγράμματα, τα προφίλ, σ’ αυτούς τους εκφραστικούς τρόπους που χρησιμοποιεί κάθε αφήγηση για να καθοδηγήσει τον αναγνώστη της. Ας τους κρατήσουμε κοντά μας ακόμα για λίγο, αυτούς τους οκτώ ή δέκα άλλους, με τη βοήθεια μίας προσωπικής αντωνυμίας, σαν να ’ταν φιλαράκια, αφού κι αυτοί τρέχουν στη στέγη, ενδεχομένως κάνουν εξυπνάδες, χορεύουν μπροστά στον ορίζοντα. Ο Τουρνέ είναι στην αυλή και από κει και πέρα εκείνοι χάνονται, τους εγκαταλείπουμε οριστικά, δεν θα τους ξαναδούμε ποτέ. Είναι σαν τα ανθρωπάκια του Μπρύγκελ, σαν εκείνους τους παγοδρόμους που βλέπουμε κάπου μακριά, ήδη απ’ όταν ήμασταν παιδιά, οικείες σκιές που διακρίνονται στο βάθος του πίνακα πάνω στον πάγο. Δημιουργούν ωστόσο, μέσα απ’ την καταχνιά τους, μιαν εντύπωση αντανάκλασης. Νιώθουμε πιο κοντά σ’ αυτούς παρά σ’ εκείνους που ο ζωγράφος έστησε σε πρώτο πλάνο. Αυτές τις σιλουέτες περιεργαζόμαστε, αυτές προσπαθούν να φανταστούν τα μάτια μας, αυτές νοτίζει η ομίχλη. Και αν τυχόν ονειρευτούμε, μόνο αυτές υπάρχουν πια.

 

Advertisements

174 Σχόλια to “Στις 14 Ιουλίου….”

  1. Νέο Kid said

    Καλά , ούτε ένα σχόλιο ρε αγγλοτσολιάδες;

    Βιβ λα Φρώνς! Βιβ λα ρεμπυμπλίκ! Βιβ λε μπρί!

  2. Νέο Kid said

    «Κανείς δεν ξέρει από τι είναι φτιαγμένη η ελευθερία, με ποιο τρόπο κατακτιέται η ισότητα. »

    Σοφά λόγια!…

  3. Γς said

    Καλημέρα

    Γκαντεμιά;

    http://www.philenews.com/eidiseis/politiki/article/740586/-basimes-ypopsies-stin-ee-ga-epitychi-gotrisi-fatich

  4. Αγγελος said

    To κέντρο Ροσινιόλ βρισκόταν στο τέλος της οδού Δυρραχίου, όπου και η ομώνυμη γέφυρα. Το λέει σαφώς η πρώτη από τις διαφημίσεις του που παραθέτει το σεπολιώτικο ιστολόγιο, η οποία όμως είναι προπολεμική. Μήπως αργότερα μετακόμισε στις Τρεις Γέφυρες, αν όντως βρισκόταν ποτέ εκεί και δεν το μπερδεύουν με κάποιο άλλο;

  5. Γς said

    3:

    και σ όλα τα σάιτ διαβάζω

    » για μεταφορά στις υπό κατοχή περιοχές μπαταριών του ρωσικού πυραυλικού συστήματος S-400″

    και καμιά σχέση βέβαια με Αλκαλικές. επαναφορτιζόμενες ή μη μπαταρίες – συσσωρευτές

    Ορος του Πυροβολικού [Artillery battery]

  6. Triant said

    Καλημέρα.

    Q νεαρός ήταν ταχυδρόμος. Δεν γνωρίζουμε τ’ όνομά του.
    Μάλλον ο νεκρός.

  7. gpoint said

    Μόνο οι ΠΑΟΚτσήδες νοιώθουν τι θα πει ελευθερία και μόνο ο Ιβάν ξέρει να εφαρμόζει την ισότητα, οπαδοί του ΠΟΚ, ποκ. πόκεμαν !!

  8. Neo Kid said

    7. Klein Mein!

  9. cronopiusa said

    Kαλημερούδια 😊

  10. gpoint said

    # 8

    Πετυχημένοι οι Νταμπίζας-Δώνης στην περίπτωση της αξίας του Μακέντα που αμφισβητήθηκε και για τον οποίον ήρθε πρόταση 300 χιλιάρικα από την αραπιά αλλά δεν τον δίνουν γιατί θεωρούν το ποσό μικρό…
    Αν σκεφτείς πως δώσανε 10 μύρια για τον Πρίγιο, αυτόν μάλλον τον θέλουνε για ελαιοχρωματιστή !
    Ο σανός να μοιράζεται και όλα θα στρώσουν….

  11. Πολύ ωραίο, πραγματικά.
    Δεν είδα βέβαια τον συγγραφέα να καταδικάζει τη βία, απ’ όπου κι αν προέρχεται. (Δεν κρατήθηκα).

  12. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια!

    4 Μάλλον εχεις δίκιο, οπότε δεν υπάρχει θέμα -από το κέντρο ονοματίστηκε η γέφυρα

    5 Ωχ, μαργαριτάρι!

    6 Και όμως δεν είναι λάθος του OCR, «νεαρός» έχει το βιβλίο -σχεδον σιγουρα τυπογραφικό λάθος δικό τους.

  13. Αγγελος said

    Συστοιχίες λέγονται, νομίζω, οι «μπαταρίες» του πυροβολικού — και ομοβροντίες οι μπαταριές 🙂

  14. cronopiusa said

  15. π2 said

    7: Έτσι. Η ελευθερία στην κοσμοθεωρία του Ιβάν σου είναι μείζον ιδεολογικό πρόταγμα. Π.χ. είναι ελεύθερος να μην πληρώνει υπαλλήλους και προμηθευτές στο Open.

  16. Γιάννης Κουβάτσος said

    Οι περισσότεροι σχολιαστές ήταν αγέννητοι τότε, ναι, όχι όλοι. Θυμάμαι ότι διάβασα την είδηση για τη γαλλική επανάσταση στην εφημερίδα «Ουρανός», που είχε τίτλο «Άπλυτοι οπιοφάγοι αβράκωτοι εισέβαλαν στο Ιερόν Παλάτιον και έφαγαν το παντεσπάνι της Βασιλίσσης!». Το κύριο άρθρο υπέγραφε, όλο οργή, κάποιος Μπαμπίς.

  17. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    «Κανείς δεν ξέρει από τι είναι φτιαγμένη η ελευθερία» Από φυσική ανεμπόδιστη σεξουαλική ικανοποίηση.
    «με ποιό τρόπο κατακτιέται η ισότητα.» Με φυσική ανεμπόδιστη σεξουαλική ικανοποίηση.
    Αυτή είναι η πρακτική λειτουργία της φύσης.

  18. Παναγιώτης Κ. said

    Και το παντοτινό ερώτημα:
    Επανάσταση ή μεταρρύθμιση;
    Για το τότε, σίγουρα το πρώτο. Σήμερα;

    Φαντάζομαι ότι ένας Γάλλος θα διαβάσει το σημερινό ανάγνωσμα με μεγαλύτερο ενδιαφέρον από μας. Θα του «μιλήσει» περισσότερο.

    Αλλά και αυτό το…κουφό; Τις συστοιχίες να τις λένε μπαταρίες;
    Τόσο μηχανικός τρόπος χειρισμού της γλώσσας;
    Στα παλιά τους τα παπούτσια οι μεταφραστές αν βγαίνει νόημα από αυτά που μας σερβίρουν. Κάποιον προϊστάμενο δεν έχουν να τους κάνει υποδείξεις;

  19. Να σημειώσουμε προς αποφυγή παρεξηγήσεων ότι οι συστοιχίες που έγιναν μπαταρίες δεν προέρχονται από τη μετάφραση του Βουιγιάρ (εγώ έτσι θα τονε γράφω!) αλλά από την είδηση για τους S-300 που επισήμανε ο Γς στο #5.

  20. Γιάννης Κουβάτσος said

    18: Μα και τότε πού οδήγησε η γαλλική επανάσταση; Στην τρομοκρατία, στον Ναπολέοντα και στην παλινόρθωση των Βουρβώνων. Οι επαναστάσεις είναι εντυπωσιακά γεγονότα, αλλά οι ουσιαστικές αλλαγές γίνονται σταδιακά, σε βάθος χρόνου.

  21. 20 Ε, καλά, χωρίς την επανάσταση (και εκείνες που ακολούθησαν τον 19ο αιώνα) ακόμα θα τις περίμεναν τις ουσιαστικές αλλαγές.

  22. nikiplos said

    Οζ άρμ σιτουαγιέν! βίβρ λα ζουγιέ κατόρζ!

  23. cronopiusa said

  24. Γιάννης Κουβάτσος said

    21: Αυτό που έχει μεγαλύτερη σημασία στης γαλλική επανάσταση είναι όχι τόσο το γεγονός, που τρόμαξε τον κόσμο με τη βιαιότητα, τη λαιμητόμο και την τρομοκρατία, αλλά οι ιδέες και το σύνθημα «Ελευθερία-Ισότητα-Αδελφότητα». Αυτά επηρέασαν τις κατοπινές εξελίξεις μέχρι και σήμερα. Ας μην ξεχνάμε ότι η λαϊκή συμμετοχή στην επανάσταση ήταν ελάχιστη και περιορίστηκε σε πλιατσικολόγημα.

  25. Γιάννης Ιατρού said

    14: Comme on le voit aujourd’hui, même si 229 années sont passées

  26. ΓΤ said

    @24 Θα επιμείνω στην «Αδελφοσύνη», ευχομένος μέσα σε μία ιστολογική αδελφότητα να υπάρχει αδελφοσύνη 😉

  27. Jane said

    Μα τι ωραίος αυτός ο Βουγιάρ.

    Πάντως αυτό με τις βρισιές των πολεμιστών εκατέρωθεν , πρέπει να ήταν γενικευμένο σύστημα της εποχής, για να εμψυχώνουν τους δικούς τους και να ταπεινώνουν ή να εκνευρίζουν τον αντίπαλο. Τα ίδια έκαναν κι οι δικοί μας το 1821, νομίζω.
    Ευχαριστούμε , κ. Σαραντάκο.

    Σχετικά με τη γέφυρα Ροσινιόλ , που σίγουρα το ξέρετε 🙂
    https://sepolia.net/istoria/5502-to-mystirio-tis-gefyras-rosiniol

  28. ΓΤ said

    @25 Άσε που έχουν περάσει 230 χρόνια (και όχι 229…) 🙂

  29. Γιάννης Κουβάτσος said

    Στην ουσία το «επανάσταση ή μεταρρύθμιση» είναι ψευδοδίλημμα. Πότε γίνεται μια επανάσταση; Όταν παρεμποδίζονται πεισματικά οι εντελώς αναγκαίες μεταρρυθμίσεις. Όπου αυτές οι μεταρρυθμίσεις συμβαίνουν εγκαίρως, επανάσταση δεν γίνεται. Θυμόμαστε και γιορτάζουμε την ημερομηνία-χρονολογία των επαναστάσεων, αλλά ας μην ξεχνάμε και τις μακροχρόνιες υπόγειες διεργασίες που οδηγούν σ’ αυτές.

  30. leonicos said

    οι περισσότεροι σχολιαστές ήταν αγέννητοι τότε.

    εξεπτέ μουά

  31. Georgios Bartzoudis said

    Σταθμός, στην πορεία της ανθρωπότητας, η Γαλλική Επανάσταση. Υποψιάζομαι όμως ότι την αντιμάχονται οι Πόντιοι, και ιδίως οι Πόντιες: Λέγεται ότι το σύμβολο της αντίδρασης, η Μαρία Αντουανέτα, ήταν Πόντια, και ότι το πραγματικό της όνομα ήταν Μαρία Αντωνιάδου. Δεν το βρίσκω καθόλου παράξενο, αφού και ο Πιλάτος Πόντιος ήταν!

  32. 24 Δεν ισχύει αυτό που λες για τη λαϊκή συμμετοχή. Από το ’89 μέχρι το ’94 τα λεγόμενα «Τμήματα» (sections) των λαϊκών συνοικιών, οι «αβράκωτοι» και οι «ξεμπράτσωτοι» (sans-cullottes, bras-nus) έπαιξαν πολύ σημαντικό ρόλο σε όλες τις μεγάλες στιγμές, τις journées. Τρία εκλεγμένα σώματα είχε στο φόρτε της η Επανάσταση (Συμβατική συνέλευση, Κομμούνα, και η λεγόμενη συνέλευση της Επισκοπής), και τα τρία σε διαρκή επικοινωνία με τον πληθυσμό του Παρισιού. Το ίδιο πάνω-κάτω συνέβαινε και σε άλλες μεγάλες πόλεις, τη Λυών π.χ., όχι όμως στην ύπαιθρο είν’ η αλήθεια.

  33. leonicos said

    αλλά ήμουν μικρό και δεν θυμάαι καλά τα γεγονότα

    ήταν ένα μεγάλο μαύρο κτήριο με φυλακισμένους που τους βασάιζαν και τους σκότωναν, και μια μέρα ηρθαν καποιοι με χατζάρες και φωνές και σφάξανε τους στρατιώτες και το κατέλαβαν και βάλανε κάτι σημαίες και λέγανε θα σκοτώσουνε τον βασιλια και τη βασίλισσα. Φοβεροί καιροί

    Χειρότεροι κι από τον να μπαίνει ο Μητσοτάκης στη βουλή ως προθυπουργός. Αλλα πού να βρεθεί καινούργια Βαστίλλη σήμερα. Χέστες όλοι!

  34. π2 said

    20: Οι μείζονες δομικές αλλαγές στην ιστορία είναι κατά κανόνα αποτέλεσμα επαναστάσεων, ακόμη κι όταν δεν είναι άμεσα αιτιακή η σχέση, ακόμη κι όταν η δομική αλλαγή είναι προϊόν συμβιβασμού που δεν θα επιθυμούσαν οι επαναστάτες.

  35. Γιάννης Κουβάτσος said

    34: Αρκεί να ορίσουμε τι εννοούμε λέγοντας επανάσταση, γιατί μέχρι και οι συνταγματαρχαίοι για επανάσταση μιλούσαν (και οι ομοϊδεάτες τους μιλάνε ακόμα).

  36. cronopiusa said

  37. Γιάννης Κουβάτσος said

    32: Άλλο ένα μεγάλο θέμα:το ποσοστό ενεργούς συμμετοχής (ή έστω αποδοχής) του λαού σ’ αυτά τα γεγονότα. Φτάνουν μερικές χιλιάδες σε πληθυσμό εκατομμυρίων, ώστε να μιλάμε για επανάσταση και όχι για εξέγερση;

  38. Γιάννης Κουβάτσος said

    37: Ενεργού συμμετοχής, βέβαια. ☺

  39. Η Γαλλική, μια φορά, ήταν από τις πιο παλλαϊκές στα αστικά κέντρα.

  40. mitsos said

    Καλημέρα
    Πολύ δυνατό … ομόρφηνε η μέρα μου.
    Ευχαριστώ

    Η έφοδος ξεκίνησε από παντού και πουθενά…; Κάτι με ξένισε στην φράση, τι; Mήπως έπρεπε : και από πουθενά ;

    @2 ΝεοΚιντ
    Κανείς δεν ξέρει από τι είναι φτιαγμένη η ελευθερία, με ποιο τρόπο κατακτιέται η ισότητα.
    Σοφά όντως … και όμορφα
    Βέβαια κάποιοι λένε πως είναι βgαλμένη από κόκκαλα και απ’ του σπαθιού την τρομερή κόψη που βάφει κόκκινη τη γη. Αλλά και από ιδέες όπως η ισότητα. Και ακόμα από την όψη που με ΒΙΑ μετρά τη γή …

    @@18,20,21
    Και οι λιθοσφαιρικές πλάκες πιο αργές από σαλήγκαρο και με περισσότερες στροφές και πισωγυρίσματα από τον ποταμό Μαίανδρο , αλλά …
    …αλλά δεν βλάφτει να καταδικάσουμε τους σεισμούς και τα ρήγματα , απλά η καταδίκη στοχεύει σε πρόσκαιρες «πολιτικάντικες» εντυπώσεις ενώ ιστορικά σε βάθος χρόνου είναι απλά ανώφελη .

    Και
    και ας μην ξεχνάμε όλα εκείνα τα λάθη και τα αδιέξοδα μονοπάτια τα οποία η ιστορία όταν δεν τα ξεχνά , απλά τα προσπερνά με μια μικρή αναφορά. Λες και δεν ήταν εξίσου βίαια γεγονότα που έσπειραν με πολύ ανθρώπινο πόνο τον δρόμο στις μεγάλες επαναστατικές ιδέες και τις κοσμοΙστορικές αλλαγές .https://www.youtube.com/watch?v=BzWQUlFptCU

  41. Νέο Kid said

    Τώρα δηλαδή, συζητάμε στα σοβαρά αν η Γαλλική επανάσταση έφερε «αλλαγές» ???

  42. Pedis said

    # 34 – 20: Οι μείζονες δομικές αλλαγές στην ιστορία είναι κατά κανόνα αποτέλεσμα επαναστάσεων, ακόμη κι όταν δεν είναι άμεσα αιτιακή η σχέση, ακόμη κι όταν η δομική αλλαγή είναι προϊόν συμβιβασμού που δεν θα επιθυμούσαν οι επαναστάτες.

    Σαφές και ορθόν!

    Με το συμπάθειο προς τους φαν, αλλά από τούτο δω κι απο το άλλο που παρουσιάσε ο Νικοκύρης τις προάλλες, εμένα δεν μου πολυκάνει κέφι η ιδέα του είδους τής (παραιστορικής) γραφής αυτού του Βιγιάρ, για να μην πω ότι γίνομαι καχύποπτος αν έχει βάση καθε γραμμή που διαβάζω.

  43. Γιάννης Ιατρού said

    28: Έλα ντε! 🙂

  44. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Eric Vuillard – 14 juillet

  45. Γιάννης Κουβάτσος said

    41: Προφανώς δεν συζητάμε αυτό.

  46. Theo said

    Καλημέρα κι ευχαριστώ για το απόσπασμα του Βουγιάρ, που μας κάνει να νιώθουμε αυτόπτες των γεγονότων που περιγράφει.

    Και μια μικρή διόρθωση:
    έμοιαζε να έρχεται από τους εγκαταλειμμένους δρόμους

  47. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

  48. Faltsos said

    Σε τι καιρούς ζούμε. Αμφισβήτηση του Πολυτεχνείου, δυσφήμιση της εθνικής αντίστασης και τώρα συζητάμε αν ήταν επανάσταση αυτό που έγινε το 1789 στη Γαλλία!
    Μόνο το 1821 υποθέτω ότι κάποιοι δέχονται πως έγινε επανάσταση. Τότε που οι προύχοντες μαζί με την εκκλησία έδιωξαν τους Τούρκους από την Ελλάδα. Η λαϊκή συμμετοχή και τότε περιορίστηκε σε πλιατσικολόγημα.

  49. Γιάννης Κουβάτσος said

    40: «απλά η καταδίκη στοχεύει σε πρόσκαιρες «πολιτικάντικες» εντυπώσεις ενώ ιστορικά σε βάθος χρόνου είναι απλά ανώφελη .»
    Προφανώς, Μήτσο, το να επιδοκιμάζουμε ή να καταδικάζουμε μετά από αιώνες είναι όχι απλώς ανώφελο, είναι κουτό. Συζήτηση κάνουμε, γι’ αυτό δεν μαζευόμαστε εδώ; Και η συζήτηση πρέπει να φωτίζει το θέμα της από όλες τις μεριές, ακόμα κι αν τις κρίνουμε πολιτικά «απαράδεκτες» ή «ύποπτες».

  50. Γιάννης Κουβάτσος said

    48: Ναι, είμαι αντιδραστικός, οπαδός του ιστορικού αναθεωρητισμού και νοσταλγός των Βουρβόνων και είπα να αμφισβητήσω τη γαλλική επανάσταση. Αφού εσείς τα έχετε όλα τακτοποιημένα στο μυαλό σας, κουβεντιάστε και ομοφωνήστε μόνοι σας. Εμείς που δεν τα έχουμε όλα λυμένα, ας πάμε σε άλλη παραλία.

  51. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    47
    Οι τάξεις στη Γαλλία κατά το 18ο αιώνα:
    ο Κλήρος – 0,5% του πληθυσμού
    οι Ευγενείς – 1,5% του πληθ. και
    η Τρίτη τάξις – 98% , η μόνη φορολογούμενη.

  52. sarant said

    Eυχαριστω πολύ για τα νεοτερα!

    24 Θυμάμαι πάντως έναν αριστερό ιστορικό να λέει πως όλοι οι νεκροί της Τρομοκρατίας (Terreur) ηταν πολύ λιγοτεροι από τους νεκρούς κομμουνάρους της Ματωμένης εβδομάδας το 1871.

    46 Ναι, ευχαριστώ -το OCR πολλά «μ» τα βλέπει για «μι».

  53. mitsos said

    @49
    Καλημέρα Γιάννη … συμφωνούμε ( και το ξέρω και το ξέρεις )
    αλλά συζητάμε και για να αρθεί και κάποια στραβοκατανόηση ίσως από παρεξήγηση των λόγων ή των γραφών (https://www.youtube.com/watch?v=mfwN0X8YnWo
    Ένα ακόμα θετικό της συλλογικής σκέψης και της ώσμωσης των ιδεών πολλών ανθρώπων.

  54. ΧριστιανoΜπoλσεβίκoς said

    Μ αρέσει ο Βουγιάρ.

    «το σύνολο του έθνους εναντίον μιας χούφτας προνομιούχων», αυτόν τον εθνικισμό τον θέλουμε!

    Οι τάξεις στην Ευρώπη κατά τον 21ο αιώνα:
    ο (αφορολόγητος)κλήρος – 0,001% του πληθυσμού
    οι (αγενείς) πολύ πλούσιοι – 1,5% του πληθυσμού
    οι απαραίτητοι συνεργάτες(των αγενών) – 9,99% του πληθυσμού
    η Τρίτη τάξις(τα κορόιδα!) – 88,51%, η μόνη φορολογούμενη.

  55. sarant said

    Στα Ενθέματα της σημερινής Αυγής ο Σταύρος Κακουριώτης παρουσιάζει το ίδιο βιβλίο -και τον συγγραφέα τον γράφει κι αυτός Βουγιάρ 🙂

  56. Το Ρεμάλι της Φωκίωνος Νέγρη said

    13: Artillery battery είναι η πυροβολαρχία.

  57. Γς said

    56:

    Για συστοιχίες S-400 μιλάμε βέβαια εδώ [και όχι … Κατιούσα!]

  58. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Υπό την βασιλεία του Λουδοβίκου XV και του Λουδοβίκου XVI, η Βαστίλη χρησιμοποιούνταν για να αποτρέπει τους φυλακισμένους να διαπράττουν εγκλήματα και για να υποστηρίζει την δουλειά της παρισινής αστυνομίας, κυρίως στο να ενδυναμώνει την λογοκρισία της κυβέρνησης απέναντι στα μέσα ενημέρωσης. …

    >>το τέλος του κεφαλαίου «Το Αρσενάλ» και την αρχή του επόμενου κεφαλαίου «Η κινητή γέφυρα».
    Στην τοποθεσία όπου βρισκόταν κάποτε το φρούριο είναι σήμερα η πλατεία Βαστίλης, όπου υπάρχει και η ομώνυμη Όπερα. Η τάφρος πίσω από τη φυλακή προς Νότο έχει μετατραπεί σε λιμανάκι για μικρά σκάφη (Bassin de l’Arsenal), και προς Βορρά σε καλυμμένο κανάλι (Canal Saint Martin).

    https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%92%CE%B1%CF%83%CF%84%CE%AF%CE%BB%CE%B7

  59. Jane said

    Τώρα το διάβασα προσεχτικά.
    Δεν πρόσεξα το λινκ για τη γέφυρα Ροσινιόλ… 🙂
    ……………………………………………………………………………………………
    Σχετικά με τον Βουγιάρ.
    Αυτό που μ’ αρέσει πολύ στο γράψιμό του είναι η κινηματογραφική αφήγηση : « ..μπαίνει κατά τις έξι σ’ ένα κρασοπουλειό. Ετοιμάζεται ν’ αρχίσει τον χορό όταν ξαφνικά εμφανίζονται κάποιοι που διαδίδουν ότι γκρεμίζουν τα τείχη και τα καίνε. Οι μουσικοί φεύγουν….. ..Συναντάει μικρές διάσπαρτες ομάδες. Κάποιος φωνάζει: «Ζήτω η Τρίτη Τάξη!». Ήταν η πρώτη του επαφή με την Επανάσταση».

    Αξιοποιεί δηλαδή ο Βουγιάρ με ακρίβεια τα ιστορικά γεγονότα αλλά παίρνει ταυτόχρονα και στοιχεία από πίνακες ζωγραφικής κι απ΄ τη λογοτεχνία της εποχής δίνοντας λεπτομέρειες, που κάνουν τη ροή πιο ζωντανή κι ενδιαφέρουσα.
    ………………………………………………………………………………………………….
    Πώς εξελίσσονται τα πράγματα όμως…
    Τότε η αστική τάξη έσφαζε αριστοκράτες.
    Σήμερα έχει καταστεί παρόμοια αριστοκρατική ελίτ και μιλά για αριστεία.
    Τότε οι μικροαστοί ήταν το πιο ριζοσπαστικό στρώμα της τρίτης τάξης .
    Σήμερα οι μικροαστοί δυσφορούν ακόμη κι ακούγοντας τη λέξη επανάσταση.
    Όταν ο ίδιος ο Μαρξ έγραφε :
    «Aυτή δεν ήταν γαλλική επανάσταση, ήταν επανάσταση ευρωπαϊκού τύπου. Δεν ήταν η νίκη μιας ορισμένης τάξης της κοινωνίας ενάντια στο παλιό πολιτικό καθεστώς. Ήταν η διακήρυξη του πολιτικού καθεστώτος για την ευρωπαϊκή κοινωνία. Σ’ αυτή νίκησε η αστική τάξη. H νίκη της όμως ήταν τότε η νίκη ενός καινούργιου καθεστώτος, ήταν η νίκη της αστικής ιδιοκτησίας πάνω στη φεουδαρχική, του έθνους πάνω στον επαρχιωτισμό, του συναγωνισμού πάνω στη συντεχνία, της κληρονομικής μοιρασιάς, πάνω στο δικαίωμα του πρωτότοκου να κληρονομεί το κτήμα, της κυριαρχίας του ιδιοκτήτη πάνω στη γη αντί της κυριαρχίας της γης πάνω στον ιδιοκτήτη, της οικογένειας πάνω στο οικογενειακό όνομα, της βιομηχανίας πάνω στην ηρωική τεμπελιά, του αστικού δικαίου πάνω στα μεσαιωνικά προνόμια»
    ……………………………………………………………………………………………………….
    Εύχομαι καλή συνέχεια και καλά μπάνια σε όσους κάνουν διακοπές.
    Από αύριο θα διαβάζω τα άρθρα με θέα τη θάλασσα, το πρωί που ο λόχος καταδρομέων κοιμάται.

    Ένα ωραίο βιβλίο από έναν ιστορικό που είναι και Έλληνας και Γάλλος.
    https://www.politeianet.gr/books/9786185088040-gallos-athanasios-historical-quest-ta-mikroastika-stromata-sti-galliki-epanastasi-1787-1795-238201

  60. Γς said

    Εντάξει και μένα κόντεψαν να με κάνουν αρεστάτο στο Σαρλ Ντε Γκωλ, αλλά δεν θα μιλούσα στ Αγγλικά σαν τον Βαρουφάκη [ούτε στα Γαλλικά βέβαια]

    https://www.protothema.gr/preview/fa9efd42-2e29-446b-a51e-97a92c8c7de3/

    Θα συνέχιζα με τα «καστελιάνικα’ που είχα αρχίσει στο Αεροπλάνο;

    -Φαναρες μι ρόμπα βανάλια ντε ροχέρος παρόχας.

    https://caktos.blogspot.com/2013/02/charles-de-gaulle.html

  61. Το Ρεμάλι της Φωκίωνος Νέγρη said

    57: Και το αντιαεροπορικό πυροβολικό (S300, S400) είναι οργανωμένο σαν το κλασικό σε στοιχεία/πυροβολαρχίες/μοίρες κλπ.
    Κάθε πυροβολαρχία (τυπική ορολογία) που περιλαμβάνει συνήθως έξι στοιχεία (πυροβόλα συν πλήρωμα) είναι εξ’ ορισμού μια συστοιχία (άτυπη ορολογία που μπορεί να περιγράφει από δύο στοιχεία πυροβόλων μέχρι συν άπειρο).

  62. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    59 Να περάσετε υπέροχα Jan

    Τα 200 χρόνια από τη Γαλ.Επανάσταση , το 1989 επί Μιτεράν γιορτάστηκαν φαντασμαγορικά υπό το υψηλό γούστο του Jean-Paul Goude

  63. ConspiRaki Theologist said

    …θυμάμαι – αμυδρά, είν’ η αλήθεια, ίσως να ‘μουν πιο μικρός κι απ΄τον λεώνικο – που περνάγαμε έξω απ’ τη φυλακή με τη μάνα μου καμιά δεκαριά μέρες πριν το ντου που περιγράφει ο Βουγιάρ. Τότε, όπως έμαθα αργότερα, είχε δεν είχε μέσα καμιά δεκαριά φυλακισμένους. Θυμάμαι τον αναμαλλιασμένο άνδρα που ούρλιαζε με στριγγιά φωνή από τον ψηλο πύργο και τη μάνα να μου σφίγγει το χέρι και να με τραβάει επιταχύνοντας το βήμα. Μου ‘χουν χαραχτεί όμως στο μυαλό οι φωνές του «Εδώ εξοντώνουν άνθρωπους! Εε! Άνθρωποι! Εδώ εξοντώνουν άνθρωπους! Eee!». Κάτι στη διαπεραστική φωνή του μου χει μείνει χαραγμένο. Ή, μπορεί, και να μου χει χαραχτεί αυτό που ακολούθησε: ο κόσμος σιγά σιγά μαζευόταν έξω απ τα τείχη, κι ο παράξενος αυτός άντρας – σίγουρα τρελός- εξακολουθούσε να φωνάζει. Και μετά, ξαφνικα ακούστηκαν πνιγηρές κραυγές πόνου κι ουρλιαχτά, κι η φωνή σταμάτησε. Όμως τώρα, σαν μια σπίθα που φούντωσε, φώναζε ο κόσμος που ‘χε μαζευτεί απέξω. Ακατάληπτες κραυγές. ‘Ολο και περισσότεροι. Οι στρατιώτες βγήκαν να διαλύσουν το πλήθος. Όμως αυτοί δεν φοβόντουσαν, δεν το βάλαν στα πόδια μπροστά στα όπλα! Κάποιοι πέταξαν πέτρες στους στρατιώτες κι αυτοί απάντησαν. Στο μεταξύ η μάνα με είχε πάρει στην αγκαλιά κι έτρεχε πια.

    Ο άντρας αυτός αργότερα βγήκε απ το τρελάδικο που τον είχαν κλείσει εκείνοι οι στρατιώτες και μάλιστα έγινε ο μοναδικός ευγενής που εκλέχτηκε στην εθνοσυνέλευση. Τον λέγαν Ντε Σαντ.
    ========================================================

    Ο Βουγιάρ αναφέρει τίποτα για τον Ντε Σαντ και τον ρόλο που έπαιξε στην άλωση της Βαστίλλης ?
    Να δούμε δηλαδής which side is he on.
    Εγώ πάντως είμαι απ’ τη μεριά του ΛΑμπρου .

  64. Γς said

    56:

    Κι η μπαταρία του μπάνιου;

    Mόνο αυτή λείπει.

    Α, και το τηλέφωνο της μπαταρίας.

    Που μια φίλη του Γς το ξεβίδωσε και τελείωσε με καταιγισμό ύδατος στο επίμαχο σημείο.

    Παρά τις μπαταριές μου

  65. Ιωάννα said

    Επειδή (λόγω επαγγέλματος) έχω μελετήσει πολύ τη Γαλλική Επανάσταση, ας μού επιτραπεί να προβώ σε ορισμένες επισημάνσεις:

    1) Το βιβλίο του Éric Vuillard είναι αφήγημα και ουχί ιστορικό βιβλίο. Έχει απομονώσει ορισμένα ενδιαφέροντα (κατ’ αυτόν) γεγονότα από τη Γαλλική Επανάσταση και τα παρουσιάζει στον σημερινό απαίδευτο Γάλλο αναγνώστη για να του κεντρίσει το ενδιαφέρον, ώστε να αγοράσει το βιβλίο. Δεν είναι ο πρώτος διδάξας. Και στην Ελλάδα έχουν βγεί ανάλογα βιβλία, ακόμα και για το Βυζάντιο. Το πρώτο που μούρχεται στο νού είναι το «Καθημερινές ιστορίες αγίων και αμαρτωλών στο Βυζάντιο» (2007) του μακαρίτη θεολόγου Ηλία Βουλγαράκη, που όμως πήγε ΑΠΑΤΟ, αν και είναι εξαιρετικά ενδιαφέρον, για να μή πώ συναρπαστικό. Ούτε οι κατά τόπους Μητροπόλεις δεν το αγόρασαν!..

    2) Ο Éric Vuillard αποσιωπά το σημαντικότερο για τον Στρατηγό των «Αβράκωτων» Jean – Antoine Rossignol: Ότι μισούσε φοβερά τον Χριστιανισμό και ήταν επικεφαλής αυτών που ήθελαν να ΑΠΟΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΟΥΝ τη Γαλλία. Γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο ήρθε σε σύγκρουση με το Ναπολέοντα, ο οποίος τον φυλάκισε, τον εξόρισε κλπ., καθότι ο Ναπολέων, όπως κάθε δικτάτωρ, λάτρευε τον Χριστιανισμό (αν και δεν πίστευε ούτε μία από τις αρλούμπες του…) για έναν και μόνο λόγο: Διότι κρατάει αποβλακωμένο το ποίμνιο και την κατάλληλη στιγμή το ωθεί να γίνεται «κρέας για κανόνια» προκειμένου να προστατευτεί η Πίστις, η Πατρίς κλπ.

    3) Εξ ού και η λατρεία των αναρχικών για τον Jean – Antoine Rossignol: Διότι ήθελε μέχρι τέλους να αποχριστιανοποιήσει τη Γαλλία. Άλλωστε, την αυτοβιογραφία του Ροσινιόλ την επιμελήθηκε + εξέδωσε το 1896 με τίτλο «La Vie véritable du citoyen Jean Rossignol» ένας κορυφαίος Γάλλος αναρχικός, ο περίφημος δημοσιογράφος + συγγραφέας Victor Barrucand (1864 – 1934) Κατεβάστε την ΕΔΩ στο Γαλλικό πρωτότυπο για να δείτε πόσα πράγματα ΔΕΝ ΜΑΣ ΛΕΕΙ για τον Ροσινιόλ ο Éric Vuillard…

    Ας δούμε όμως, τί λέει ο Barrucand στον πρόλογο της αυτοβιογραφίας του Ροσινιόλ για τα σχέδια του Ρ. και των συντρόφων του προκειμένου να ξερριζωθεί ο Χριστιανισμός από τη Γαλλία. Εννοείται ότι για όλα αυτά ο Éric Vuillard κρατά σιωπήν παλαιάς Αρσακειάδος στο αφήγημά του:

    «il était en Vendée presque au début de la guerre opposant le fanatisme du nouveau dogme patriotique à la superstition séculaire ; d’accord avec les « exagérés à moustaches de la cour de Saumur » comme avec les hébertistes et les enragés de Paris, il poursuivait l’exécution des plus grands desseins : avec eux, la guerre civile tendait à devenir guerre de religion ; ils avaient eu l’intention de déchristianiser la France, et d’ailleurs ils sanctifiaient les excès de la démagogie par l’espoir entrevu d’une rénovation sociale qui manqua avec ses inspirateurs quand prévalut par tant de ruses la politique des « hommes d’État ».»

    ΚΑΙ Η ΑΓΓΛΙΚΗ ΜΕΤΑΦΡΑΣΙΣ από το GoogleTranslate για όσους δεν διαβάζουν Γαλλικά:

    «he was in Vendee almost at the beginning of the war, opposing the fanaticism of the new patriotic dogma to secular superstition; in agreement with the «exaggerated mustaches of the court of Saumur,» as with the Hebertists and the madmen of Paris, he pursued the execution of the greatest designs; with them the civil war tended to become a war of religion; they had intended to dechristianise France, and besides they sanctified the excesses of demagogy by the hope of a social renovation that failed with its inspirers when prevailed by so many ruses the policy of «men of State «»

    4) Για τον σφοδρό Αντιχριστιανισμό της Γαλλικής Επαναστάσεως (για τον οποίο δεν μάς λένε λέξη ο κ. Σαραντάκος στο παρόν άρθρο και ο Éric Vuillard στην «14η Ιουλίου»!.. Γιατί, άραγε;) αναρτώ τί γράφει στην αρχή του 2ου κεφαλαίου του μνημειώδους συγγράμματός του «Το Παλαιό Καθεστώς και η Επανάσταση» («Πόλις» 2012, μετάφρ. Ανδρέας Παππάς) ο κατά γενικήν ομολογίαν βαθυνούστερος μελετητής της, Αλέξις Ντε Τοκεβίλ:

  66. sarant said

    59 Και Έλληνας και Γάλλος, καλό!
    Καλές διακοπές!

    63 Απ’ όσο θυμάμαι, δεν τον αναφέρει το βιβλίο

  67. ConspiRaki Theologist said

    Kαι, μιας κι εδώ κυρίως λεξιλογείτε, να επισημάνω κάτι πολύ ενδιαφέρον που υπογραμμίζει την αδάμαστη δημοκρατικότητα της γλώσσας. Δε πα να χτυπιούνται οι εξουσιαστές, η γλώσσα αποτυπώνει τη συλλογική σοφία. Κι έτσι ο ΝτεΣαντ, που ο ίδιος του ο γιός έκαψε πάνω απ’ τα μισά του εργά, είναι ο μοναδικός άνθρωπος που η γλώσσα επέλεξε να κάνει αθάνατο για πάντα. Γιατί τη λέξη σαδιστής την ξέρουν όλοι – σε όλες τις γλώσσες! – ακόμη κι αν δεν έχουν ακούσει ποτέ τους τον ΝτεΣαντ. Από όσο μπορώ να σκεφτώ(*), δεν υπάρχει άλλη λέξη που να προέρχεται από όνομα ιστορικού προσώπου που η χρήση της να μην προϋποθέτει την γνώση της ύπαρξης του προσώπου απ΄όπου προέρχεται η λέξη. Πχ οι λέξεις ομηρικός,επικούρειος, οβιδιακός,μακιαβελικός, καφκικός, μαρξισμός, σταλινικός, κομφουκιανισμός, χριστιανισμός, μωαμεθανισμός , κλπ, όλες τους προϋποθέτουν τη γνώση του προσώπου για να χρησιμοποιηθούν. Δε μπορεί κάποιος να χρησιμοποιήσει σωστά κάποια από αυτές τις λέξεις χωρίς να ξέρει ποιος ήταν και τι έλεγε ο Όμηρος, ο Επίκουρος, ο Οβόδιος, ο Μακιαβέλι, ο Καφκα,ο ΜΑρξ, ο Στάλιν, ο Κομφούκιος,ο Χριστός ή ο Μωάμεθ. Όμως τη λέξη σαδιστής την ξέρουν όλοι ακόμη κι αν δεν ξέρουν τον ΝτεΣαντ ή τι έλεγε! (ούτως ή άλλως, ελάχιστοι ξέρουν τι έλεγε, μιας που ελάχιστοι έχουν διαβάσει τον ίδιο τον ΝτεΣαντ. Εννοώ ότι αν ρωτήσουμε 100.000 ανθρώπους για το τι έλεγε ο ΝτεΣαντ, πόσοι θα απαντήσουν ότι ήταν ο πρώτος που αποδόμησε το ιδεολογικό υπόβαθρο του φιλελευθερισμού -πριν καν καλά καλά αυτός κάνει τα πρώτα του ιστορικά βήματα- οδηγώντας την , φεουδαρχική, κατά βάση, αντίληψη της ελευθερίας του ατόμου που τον διέπει στα αντιφατικά άκρα της, όπου και καταρρέει με γλαφυρά σαδιστικό τρόπο ? )

    (*) μες στο μικρό μου μυαλουδάκι μπόρεσα να βρω μόνο τον Λούκουλλο που χέρει αντίστοιχης τιμής από τη γλώσσα, αλλά και πάλι δεν τίθεται ζήτημα σύγκρισης στο πόσο διαδεδομένη είναι η λέξη λουκούλλειος σε σχέση με τον σαδισμό. Άσε που η λέξη λουκούλλειος ουσιαστικά απαντάται μόνο σαν επιθετικός προσδιορισμός του γεύματος στην στερεοτυπική φράση.

  68. Αιμ said

    27. Και σήμερα σε μαχητικές πορείες και συγκεντρώσεις έτσι γίνεται με τα ΜΑΤ. Είναι διαχρονικό και οικουμενικό μάλλον … και εξωγήινοι να μας επιτεθούν πρώτα θα τους πλακώσουμε στα μπινελίκια

  69. sarant said

    67 Ωραίο θέμα. Ο μαικήνας;

  70. Καλησπέρα.
    Το θέμα είναι να μην τόχεις χούι το ξεστράτισμα. Άμα τόχεις τι στο άρθρο, τι στα σχόλια τι στη βόλτα, θα ξεστράτισεις…

  71. ΣΠ said

    67
    Μαζοχισμός.

  72. sarant said

    71 Πολύ σωστά!

  73. Neo Kid said

    67. Nice! And correct ,more or less.
    Masochistic equally pervert! 😊

  74. Neo Kid said

    Quiz: An valeis ton Neutona se ntousiera athinaikou ksenodoxeiou sto stathmo Larissis, ti ginetai?

  75. ConspiRaki Theologist said

    @69-Σαραντ

    Έμα! Ξέρω που ρωτάω 🙂
    Όντως, αυτόν τον κινέζο αυτοκράτορα Μαι Κην δεν τον ήξερα καν σαν ιστορικό πρόσωπο.

    Αλλά και πάλι δεν είναι σαφώς πιο διαδεδομένη η χρήση του σαδισμού, σαδιστικού κλπ? Εννοώ με τεράστια διαφορά στην καθημερινή χρήση. Ο μαικήνας άλλωστε, τουλάχιστον για μένα, χρησιμοποιείται μόνο σαν ένα πιο ασυνήθιστο συνωνυμο για τον πολύ πλούσιο και δεν ξερω κατα πόσον και πώς χρησιμοποιείται σε άλλες γλώσσες εκτός ελληνικών (νομίζω ότι το πεδίο αυτό είναι εντελώς έξω απ΄ τις γνώσεις μου).

    @71 Ουσιαστικά σαν αντίθετο/συμπληρωματικό του σαδισμού όμως είναι γνωστό

  76. Κιγκέρι said

    67:
    Παστερίωση, παστεριώνω, παστεριωμένος, είναι επίσης λέξεις που χρησιμοπούμε ακόμη κι αν δεν ξέρουμε τον Παστέρ.
    Επίσης, πολλά μικρόβια πήραν το όνομα τους από τον ερευνητή που τα μελέτησε και τα απομόνωσε πρώτος,π.χ σαλμονέλλα, σιγκέλλα, λιστερία, κλεμπσιέλλα και άλλα.
    Διαβάζω αυτόν τον καιρό το βιβλίο του Πατρίκ Ντεβίλ «Χολέρα και πανούκλα», μια μυθιστορηματική βιογραφία του Αλεξάντρ Γερσέν, του επιστήμονα που απομόνωσε τον αιτιολογικό παράγοντα της πανώλους, ο οποίος ονομάστηκε προς τιμήν του Yersinia pestis.

  77. Neo Kid said

    What about aunanism? Our national sport!

  78. ΣΠ said

    75
    Το ΛΚΝ λέει «Maecenas (πλούσιος Ρωμαίος, προστάτης των γραμμάτων)»
    http://www.greek-language.gr/greekLang/modern_greek/tools/lexica/triantafyllides/search.html?lq=%CE%9C%CE%B1%CE%B9%CE%BA%CE%AE%CE%BD%CE%B1%CF%82&dq=

  79. ConspiRaki Theologist said

    ΚΑτσε να προλάβω τον Γς και να πω το γνωστό ανέκδοτο αφού πιάσαμε σαδισμό και το συμπληρωματικό του:

    Ένας σαδιστής κι ένας μαζοχιστής κάνουν παρεούλα.
    ΜΑζοχιστής: Πόνα με!
    κι απαντά ο σαδιστής
    «Τσ! τσ!τσ!»

  80. Από μας τα πήραν όλα! 😉

    Έχει αρκετά προβλήματα το κείμενο. Φταίει ο Βουγιάρ ή η ελληνική μετάφραση του; Δυστυχώς δεν έχω μπροστά μου το γαλλικό πρώτυπο, για να απαντήσω με σιγουριά.

    Π. χ. δεν μπορώ να καταλάβω ποιος ευθύνεται για την πλεοναστική και μάλλον αστεία έκφραση «Όλες αυτές τις βρισιές μάλιστα τις εκτόξευαν κοροϊδευτικά».
    Σώπα! Υπήρχε περίπτωση να πιάσει κανείς την… σκατοχρωμολογία, αν δεν ήθελε να κοροϊδέψει;

    Ή πάλι, αφού μας γράφει ότι ο Ροσινιόλ γεννήθηκε στη γειτονιά Σεντ-Αντουάν (των Παρισίων), ότι άφησε την πρωτεύουσα για το Μπορντό, μετά τον χαρακτηρίζει… χωριατόπαιδο!!!
    Εδώ υποθέτω ότι την έκανε ο μεταφραστής, μια και η «γειτονιά Σεντ-Αντουάν» θα είναι λογικά το faubourg (προάστιο, δηλ. εξοχή) Saint-Antoine. Βλ. https://fr.wikipedia.org/wiki/Anciens_faubourgs_de_Paris

    Υπάρχουν κι άλλα αξιοπερίεργα που μου έκαναν μάλλον άσχημη εντύπωση, αλλά σταματάω εδώ από φόβο μη γίνω άθελά μου νέος κλώνος της Ιωάννας.

  81. Alexis said

    #67: Γενικά σωστό αλλά όχι απόλυτα.
    Πρέπει να υπάρχουν κι άλλοι -ισμοί που είναι αντίστοιχες περιπτώσεις, αλλά ο σαδισμός και ο μαζοχισμός είναι οι πιο γνωστοί.

  82. 80 Το faubourg Saint-Antoine πάντως δεν ήταν ακριβώς εξοχή το 1789. https://fr.wikipedia.org/wiki/Faubourg_Saint-Antoine

  83. ConspiRaki Theologist said

    [εν τω μεταξύ ζητάω ταπεινά συγγνωμή για κάποιες ανορθογραφίες που βγάζουν μάτι ή χαίρουν κοψίματος χεριού. Και για όσους δεν ξέρουν τον Οβόδιο, να αποκαλύψω ότι πριν μεταμορφωθεί σε βλήμα ήταν μια χάρα βόδι ]

  84. sarant said

    80 Ξάδερφε, το χωριατόπαιδο το χρεώνουμε στον Βουγιάρ διοτι στα γαλλικά λέει ce petit péquenot

    Το άλλο με τα κοροϊδευτικά στο πρωτότυπο είναι Et cela fusait avec gouaille. Ομολογώ ότι η ελληνική απόδοση δεν είναι και πολύ καλή.

  85. @82 Εγώ χωράφια βλέπω εδώ:

    Αλλά και αν δεχτούμε ότι λόγω … Καλλικράτη λογιζόταν ήδη γειτονιά των Παρισίων, πάλι το «χωριατόπαιδο» ξενίζει. Φυσικά τότε θα φταίει ο συγγραφέας.

  86. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

  87. Τώρα είδα το 84. Οκ για το péquenot.
    Το avec gouaille είναι δυσκολομετάφραστο, αλλά μπορούσε καλύτερα.

    Πάντως κι οι δυο τους (συγγραφέας και μεταφραστής) επιπόλαιοι μου φαίνονται.
    Τσβάιχ θα λέμε και θα κλαίμε…

  88. Αιμ said

    72. Κατά μία άποψη και ο χουλιγκανισμός https://el.wikipedia.org/wiki/Χουλιγκανισμός

    Και ο σαρδανάπαλος σαν χαρακτηρισμός ίσως. Μπα άκυρο

    O μιθριδατισμός όμως ;

  89. Τα είδα κι εγώ τα χωράφια, γιαυτό είπα «όχι ακριβώς εξοχή». Ξέρω ότι με τα εργοστάσια που είχε ήταν μια πυκνοκατοικημένη συνοικία, κέντρο ταραχών ήδη πριν από την Επανάσταση, και κολλητά στη Βαστίλλη. Και έδρα ενός από τα πιο δραστήρια sections των Αβράκωτων αργότερα.
    Φαντάζομαι, βέβαια, ότι ένας κάτοικος του Μαραί μπορεί να το θεωρούσε χωριό, όσο ο Αθηναίος θεωρεί χωριό το Ζεφύρι ας πούμε.

  90. sarant said

    88 Χμ, και το μποϊκοτάζ

  91. Το Ρεμάλι της Φωκίωνος Νέγρη said

    Να μην ξεχνάμε και το λιντσάρισμα…

  92. π2 said

    67 κ.ε.: Να βάλουμε και το σάντουιτς ή είναι αστικός μύθος η προέλευση από τον κόμη;

  93. Pedis said

    # 37 – 32: Άλλο ένα μεγάλο θέμα:το ποσοστό ενεργούς συμμετοχής (ή έστω αποδοχής) του λαού σ’ αυτά τα γεγονότα.

    Σωστά!

    Θα έπρεπε, σε κάθε βήμα να είχε διενεργηθεί δημοψήφισμα, όπως απαιτεί η δημοκρατική διαδικασία. Δεν ξέρω, βέβαια, αν η ετυμηγορία θα έπρεπε να κριθεί επί των εγγεγραμμένων ή επί των ψηφισάντων, επί των εχόντων δικαίωμα ψήφου. O πληθυσμός των γυναικών θα πιάνονταν; Αν όχι, ανεξαρτήτως αποτελέσματος, η διαδικασια θα έπρεπε να επαναληφθεί.

    Για να εγκριθούν τα αποτελέσματα θα απαιτείτο η παρουσία διεθνών παρατηρητών ελέγχου αδιαβλητότητας της εκλογικής διαδικασίας. Αλλιώς, ανεξάρτητα από το ποια μεριά θα είχε νικήσει, τα αποτελέσματα δεν θα έπρεπε να θεωρηθούν έγκυρα και η εκλογική διαδικασία να επαναληφθεί. Πίσω στην αφετηρία.

    Η εθνική εφορευτική επιτροπή θα έπρεπε να έχει οριστεί επίσημα από τον Λουί ή σε συμφωνία με τις συνελεύσεις των τριών τάξεων κατά πλειοψηφία σε κάθε τάξη ή επί του συνολικού αριθμού των μελών;

    Κακώς δεν τέθηκε τέτοιο ζήτημα, οπότε ακόμη κι αν είχαν διενεργηθεί το δημοψηφισματα θα έπρεπε να ακυρωθούν το ένα μετά το άλλο.

    Το συμπέρασμα, δεδομένου ότι τίποτα από όλα αυτά δεν συζητηθηκαν και πολύ περισσότερο δεν πραγματοποιήθηκαν, είναι ότι η γαλλική Επανάσταση είναι παράνομη,

    κι ως εκ τούτου είναι σαν να μην έγινε.

    Γι αυτό, ως άκυρη, πολύ σωστά υποστηρίζεται ότι δεν ειχε καμία επίπτωση στην εξέλιξη της Ιστορίας.

    Το αυτό, τηρουμένων των αναλογιών, για όλες τις επαναστάσεις.

    (ο.ε.δ.)

  94. Νέο Kid said

    Οι βουκαμβίλιες. Για τους ρομαντικούς…

  95. Νέο Kid said

    Σε περίπτωση που κάποιος ασχολείται με το κουίζ του 74. να θεωρηθεί ότι η εν λόγω ντουσιερα είναι υπερμεγέθης. Ας πούμε ένα τετραγωνικό μέτρο…

  96. Νέο Kid said

    92. Το σάντουιτς πρέπει να είναι ο νικητής! Μπράβο π2.
    Δισεκατομμύρια το τρώνε ,ελάχιστοι ξέρουν τον κόμη.

  97. sarant said

    96 Αμα το πάμε έτσι έχουμε πολλά. Κι η ντάλια ή η φούξια (και το αντίστοιχο χρώμα) από άνθρωπο προερχονται, όπως και η γαρδένια ή η σιλουέτα.

  98. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    Καλά ρε σείς, μολότοφ δεν έχει ρίξει κανείς εδώ μέσα στα νιάτα του; όλοι στην ΚΝΕ και στο κατηχητικό ήσασταν; 🙂

  99. mitsos said

    @97 !!!
    Ετοιμάζεις ήδη άρθρο ή θέλεις να ψάξουμε μόνοι μας όλα αυτά τα ενδιαφέροντα;

  100. Νέο Kid said

    97. Μα τι λες τώρα ρε Νικοκύρη; Η νταλια ,η φούξια και Η γαρδένια συγκρίνονται με το σάντουιτς που είναι παγκόσμιο κι απαράλλαχτο;

  101. Νέο Kid said

    Η νταλια και η φούξια συγκρίνονται με την παγκοσμιότητα του σάντουιτς;; πλάκα με κάνεις;

  102. ΣΠ said

    74
    Κιντ, τι κουφό κουίζ είναι αυτό; Ούτε πάει ο νους μου σε κάτι.

  103. Neo Kid said

    102. Think dimensionally Physical!…😊

  104. BLOG_OTI_NANAI said

    Σπάω πλάκα με τους μπουρδουκλωμένους θαυμαστές της Γαλλικής Επανάστασης, που συνδέουν τα γεγονότα εκείνα με διεθνισμούς, αντιμιλιταρισμούς και δεν συμμαζεύεται και οι Γάλλοι την θεωρούν εθνική γιορτή και έχουν θεσπίσει τεράστια στρατιωτική παρέλαση. Και η Γαλλική Επανάσταση, εννοείται είναι δική τους, και γνωρίζουν καλύτερα από τον καθένα πως να την γιορτάζουν. Οι ελληνάρες ταλαίπωροι όμως, όταν βλέπουν ελληνική στρατιωτική παρέλαση ως μήνυμα ενάντια στην δουλεία, την καταπίεση, την ανελευθερία και τον φασισμό, χειροκροτάνε κάφρους που καίνε τη σημαία του τόπου τους.

    Τελικά ο ελληνάρας, ακόμα και τον αντιεξουσιαστή αν παριστάνει, παραμένει ελληνάρας, θαυμαστής του εισαγόμενου προϊόντος.

  105. gpoint said

    Από το βράδυ της 7ης Ιουλίου το ιντζιάρ έχει αρχίσει τις προειδοποιητικές βολές προς τον Κούλη εν όψει των δικαστικών περιπετειών του ιδιοκτήτη. Και ήδη ο λόγος φάνηκε :

    https://www.sdna.gr/politiko-deltio/ellada/article/617776/o-vaksevanis-paei-stin-eisaggelia-gia-ti-xrimatodotisi-media

  106. Νέο Kid said

    Το παίρνει το ποτάμι Σταύρο, γιατί πρέπει να θέσω.
    Ο Νεύτωνας λοιπόν πάνω σε μια ντουσιερα γίνεται…Πασκάλ!
    1N/m^2=1Pa
    😁 (δροσιστικό!δεν μπορείς να πεις…)

  107. ΣΠ said

    107
    Και τι σχέση έχει το ξενοδοχείο και ο σταθμός Λαρίσης;

  108. Ιωάννα said

    Καλησπέρα και πάλι. Επέστρεψα δριμύτερη για μιά διόρθωση και μία πληροφορία.

    Σχολίου 65 συνέχεια… Δεν τυπώθηκε ο σύνδεσμος για το κατέβασμα του γαλλικού πρωτοτύπου της αυτοβιογραφίας του Ροσινιόλ.

    Με αφορμή τον Στρατηγό των Γάλλων «Αβράκωτων», Jean – Antoine Rossignol, θα πώ κάτι που ποτέ δεν θα μάς το πεί ο αγαπητός κ. Σαραντάκος (θυμίζω ότι στο προχθεσινό άρθρο μάς απέκρυψε ότι το «σκέρτσο» είναι αντιδάνειο από τα Ιταλικά (εκ του σκαίρω – σκιρτώ):

    Η γαλλική λέξεις «rossignol» που σημαίνει αηδόνι, είναι 100% ελληνικής ετυμολογίας, όσο κι αν φαίνεται απίστευτο. Προέρχεται από την ελληνικώτατη λέξη «λύκη» (εξ ής… λυκαυγές, λυκόφως, λύχνος, αμφιλύκη, λευκός κλπ.) που την έκλεψαν οι Λατίνοι και την έκαναν «luscus», από το οποίο προήλθε η λατινική λέξις «lusciniola» που σημαίνει «αηδών».

    Για να μή τολμήσουν να με αμφισβητήσουν οι γνωστοί επαγγελματίες αντιρρησίες (κύρ Σταύρος, Πέπες, Ιατρού, Λεώνικος, Άγγελος κλπ.) αναρτώ το λήμμα «nightingale» από το Online Etymology και τα σχετικά λήμματα από το μνημειώδες «LATIN-ENGLISH DICTIONARY» (New York, 1866):

  109. Alexis said

    #65: Επειδή (λόγω επαγγέλματος) έχω μελετήσει πολύ τη Γαλλική Επανάσταση,…

    Μα… εσύ δεν είσαι βυζαντινολόγα; Άλλαξες ειδικότητα τώρα; 😆

  110. Alexis said

    #67: Κι έτσι ο ΝτεΣαντ, που ο ίδιος του ο γιός έκαψε πάνω απ’ τα μισά του εργά, είναι ο μοναδικός άνθρωπος που η γλώσσα επέλεξε να κάνει αθάνατο για πάντα.

    Ο μοναδικός όχι. Υπάρχουν πολλοί. Και ο Μολότοφ. Και ο Καλάσνικοφ. Και πολλοί άλλοι.
    Όμως ο Κιντ μάλλον έχει δίκιο στο #96. Ο κόμης Σάντουιτς πρέπει να είναι ο «νικητής» της σχετικής κατηγορίας. Σχεδόν διεθνής λέξη, εκατομμύρια την λένε, ελάχιστοι ξέρουν τον κόμη.
    Ο Μολότοφ βέβαια έχει μια ιδιαιτερότητα σε όλο αυτό. Είναι ίσως ο μόνος που ενώ έχει δώσει το όνομά του στη γνωστή βόμβα-κοκτέιλ, δεν εμπλέκεται με κανέναν τρόπο ούτε στην ανακάλυψή της ούτε στην χρήση της.

  111. Κουτρούφι said

    Για δεκάδες φυσικά μεγέθη, οι μονάδες που χρησιμοποιούνται παίρνουν την ονομασία τους από ονόματα ανθρώπων.

  112. Κόκκινος Πλανήτης said

    80, 84 κλπ
    Η Ελληνική απόδοση είναι μετριότατη. Ο εβενουργός (για τα 7 εκατομμυρια λέξεις ρε γμτ) ειναι φανταζομαι ο ebeniste, δηλαδη ο επιπλοποιός… υποτίθεται πως οι εκδοσεις Πολις ασχολούνται κυρίως με Γαλλικά βιβλία.

  113. ΚΩΣΤΑΣ said

    11–> Δεν είδα βέβαια τον συγγραφέα να καταδικάζει τη βία, απ’ όπου κι αν προέρχεται.

    Δύτη μου, με εκπλήττεις, σε θεωρώ μακράν τον καλύτερο πανελληνίως κομμουνιστή! 🙂 Συγκρίνεις την Γαλλική Επανάσταση με τους χρυσαυγουλοαναρχομπαχαλάκηδες; 😉 και ζητάς καταδίκη της βίας εκατέρωθεν;

    Δεν ξέρω, και το θέτω υπό συζήτηση, γιατί όλους μάς θέλγουν οι επαναστάσεις με βία, αίμα και νεκρούς. Υπάρχουν και ειρηνικές επαναστάσεις. Όπως αυτή που γίνεται σήμερα με τον Κυριάκο και με τρίπτυχο «ελευθερία, δικαιοσύνη, ευημερία». 😛 😛 😛

  114. Σαρδανάπαλος said

    Εύγε, κορίτσι μου (65 + 109), εξελίσσεσαι σε φόβο και τρόμο όσων τολμήσουν να ξεστομίσουν αγραμματοσύνες εδώ μέσα. Μετά τη νίλα που υπέστη επροχθές ο διαπρεπής γλωσσολόγος κ. Nick Nicholas με το άγμα, μέχρι και ο πολύς κ. Blog-oti-nanai, ελάττωσε δραματικά τις επισκέψεις του για να μή τον βγάλεις άσχετο και ρεζιλευτεί…

    1) Όσον αφορά τη 14η Ιουλίου του Ερίκ Βουγιάρ και τον Έλληνα μεταφραστή της, Μ. Πιμπλή, προσυπογράφω την φράση του σχολιαστή Alsatiancousin στο 87: «Πάντως κι οι δυο τους (συγγραφέας και μεταφραστής) επιπόλαιοι μου φαίνονται. Τσβάιχ θα λέμε και θα κλαίμε…»

    Συγχαίρω και τον Κόκκινο Πλανήτη στο 113, που τόλμησε να ξεστομίσει (με το παράδειγμα του… «εβενουργού» που είναι ο επιπλοποιός!..) αυτό που κάνει μπάμ από μακρυά, αλλά (περιέργως…) απέφυγε να επισημάνει ο κ. Σαραντάκος: Η μετάφρασις των εκδόσεων «Πόλις» (λέγε με Μανώλη Πιμπλή…) που τάχα ειδικεύονται στις γαλλικές εκδόσεις, ΕΙΝΑΙ ΚΑΚΙΣΤΗ

    2) Τέλος, σχετικά με όσα είπε η Ιωάννα για τον φανατικό Αντιχριστιανισμό της Γαλλικής Επαναστάσεως και επειδή κάποιοι σχολιαστές ανέφεραν τον Θείο Μαρκήσιο και τη σχέση του με την Γαλλική Επανάσταση, θέλω να πώ το εξής: Στο αριστούργημά του «Η Φιλοσοφία στο Μπουντουάρ» (κατεβάστε ΕΔΩ την ελληνική μετάφραση του «Εξάντα». 1979), ο Ντε Σάντ παρεμβάλλει ένα κείμενο 25.000 λέξεων (γύρω στις 60 σελίδες) με τίτλο «Άλλη μιά προσπάθεια, Γάλλοι, για να γίνετε Δημοκράτες». Πρόκειται για κλασικό κείμενο, με το οποίο ουδείς τολμά να ασχοληθεί στην Ελλάδα, γιατί περιέχει φοβερά επιχειρήματα ΕΝΑΝΤΙΟΝ του Χριστιανισμού και ΥΠΕΡ του Παγανισμού. Το πρώτο που ζητάει από τους Γάλλους ο Μαρκήσιος Ντέ Σάντ στο θρυλικό αυτό κείμενο είναι να ξεριζώσουν από τη Γαλλία τον Χριστιανισμό, για νά έρθει η Δημοκρατία.

    Προς ενημέρωσιν των αναγνωστών, θα μού συγχωρήσει (ελπίζω…) ο κ. Σαραντάκος που θα ανεβάσω επιλεγμένα αποσπάσματα (σε κακή ελληνική μετάφραση, δυστυχώς…) της εκπληκτικής αυτής «μπροσούρας» του Θείου Μαρκησίου, για να αντιληφθούμε όλη την ΚΥΝΙΚΗ επιχειρηματολογία του Γαλλικού Διαφωτισμού εναντίον του Χριστιανισμού. Από δώ προέρχεται το απύθμενο μίσος της Ορθόδοξης Εκκλησίας (και των άλλων Εκκλησιών) εναντίον του Διαφωτισμού του 18ου αιώνος


  115. sarant said

    97 Oκ, δεκτό

    113 Xμ, να μη βιαστούμε να καταδικάσουμε -ποια σημασία είχε τον 18ο αιώνα η λέξη;

  116. ΕΦΗ - ΕΦΗ said


    Le faubourg Saint-Antoine vu à vol d’oiseau depuis le nord, tel qu’en 1789, par Fedor Hoffbauer.
    Από τη γαλλική βικιπαίδεια

  117. Theban said

    “Artillery battery”, αυστηρά, είναι η πυροβολαρχία. Το αντίστοιχο δηλαδή του λόχου για το πυροβολικό. Η συστοιχία είναι μάλλον πιο χαλαρός όρος.

  118. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Ο της καθημερινής Β.Μουρδουκουτας τον λέει Βυϊγιάρ τον συγγραφέα:
    Η έφοδος των «ασήμαντων» στην Ιστορία
    Στο έργο του «14η Ιουλίου», ο Βυϊγιάρ μας μεταφέρει στην παλλόμενη καρδιά της επανάστασης. Μας προσφέρει μια σπάνια ευκαιρία να δούμε την Ιστορία να εκτυλίσσεται εμπρός μας. Ωστόσο, πετυχαίνει και άλλα, ακόμη πιο σημαντικά. Επαναφέρει την ισότητα όλων εντός της. Αναγνωρίζει ότι το απρόσωπο πλήθος είναι η πυρίκαυστος πρώτη ύλη της. Μας υπενθυμίζει το πώς και από ποιους απέκτησαν ουσιαστική υπόσταση οι ιδέες του Διαφωτισμού. Πράγματι, η έφοδος του πλήθους στη Βαστίλη αποκρυσταλλώνει αυτή τη θεμελιώδη αξίωση για ισότητα και ελευθερία. Είναι, εντέλει, ο κύριος λόγος που ο Ερίκ Βυϊγιάρ αποφασίζει να χαρίσει σε αυτές τις σκιές, στους ανώνυμους και «ασήμαντους», τη θέση που δικαιωματικά τους ανήκει.
    https://www.kathimerini.gr/1027497/article/politismos/vivlio/h-efodos-twn-ashmantwn-sthn-istoria

  119. ΜΙΚ_ΙΟΣ said

    113, 116

    Τα γαλλικά μου είναι επιπέδου… Γυμνασίου, αλλά βρήκα στο Dictionnaire de L’Académie Francaise, 5ème Edition, 1798, σελ.1053:

    ÉBÉNISTE. s. m. Ouvrier qui travaille en ébène, et en autre sorte de bois précieux, ou en ouvrage de marqueterie.

    Οπότε, νομίζω, ότι η μετάφραση ως «εβενουργός» είναι σωστή (≠ επιπλοποιός).
    Ας αποφανθούν οι (πιο) γαλλομαθείς. 🙂

  120. loukretia50 said

    Kαθυστερημένη και νυσταγμένη!
    Δεν έχω διαβάσει τα βιβλία, άρα το μόνο που μπορώ να πω κρίνοντας από το απόσπασμα είναι ότι μου αρέσει πολύ ο τρόπος που γράφει.
    Ιδιαίτερα η τελευταία παράγραφος, από το σημείο που γράφει για την προσοχή στις αμυδρές παρουσίες, στους εκφραστικούς τρόπους που χρησιμοποιεί κάθε αφήγηση για να καθοδηγήσει τον αναγνώστη της. Σαν τα ανθρωπάκια του Μπρύγκελ, που δημιουργούν μέσα απ’ την καταχνιά τους, μιαν εντύπωση αντανάκλασης.

    Και διαβάζουμε σχετικά εδώ :
    ’…I don’t even consider Bruegel a landscape painter. Because there are so many allusions and allegories, he was more of a poet. The artist transcends the mere expressive power of the depicted and allows the viewer to mentally grasp the whole by way of a number of minor aspects. The people in Bruegel’s paintings seem to form a community with nature rather than ruling over it by divine fiat. This is truly remarkable for the sixteenth century.’
    https://www.bruegel2018.at/en/the-hunters-in-the-snow/
    —————————

    Υπάρχει κι άλλη γνωστή Nightigale, Florence, ‘the lady with the lamp”.

    ΜΙ_ΚΙ_Ε
    Ο ébeniste/ εβενουργός/ δεν ξέρω τι θάγραφα, ευτυχώς δεν είμαι μεταφράστρια!- σύμφωνα μ΄αυτό ήταν καλλιτέχνης στον τομέα του. https://www.cidj.com/metiers/ebeniste
    ————————

    Για να μιμηθώ τους γιουτιουμπίστες σχολιαστές:
    » Και ποιός ασχολείται με τον Ντε Σαντ το 2019?»

  121. loukretia50 said

    Αν ξενυχτάει κανένας ρομαντικός…
    Ode to a Nightingale BY JOHN KEATS
    «…light-winged Dryad of the trees
    In some melodious plot
    Of beechen green, and shadows numberless,
    Singest of summer in full-throated ease…»
    https://poets.org/poem/ode-nightingale

    κι ένα ποίημα του Ουγκώ που δυστυχώς δε μελοποίησε ο Georges Brassens, αν και έχει ασχοληθεί και με τον Ουγκώ και τα πουλιά…
    https://www.poetica.fr/poeme-1470/victor-hugo-une-nuit-a-bruxelles/

    «…un silence obscur et plein de haine
    Se faisait au milieu de ce sombre viol ;
    Et j’entendais au loin chanter un rossignol»
    Victor Hugo, L’année terrible

    Αν κοιμηθήκατε όλοι, όνειρα γλυκά!
    Nightingale Serenade (Toselli Serenade) https://youtu.be/dXApBvgUNBQ André Rieu

  122. mitsos said

    @50 Γιάννης Κουβάτσος
    Ελπίζω να μη στερηθούμε τα σχόλια σου Δάσκαλε εξαιτίας μιας φράσης του Φάλτσου( (@48) .
    Πολύ περισσότερο δεν θα συγχωρούσα τον εαυτόν μου αν είχα συμβάλλει σε τέτοια απώλεια,…Γιατί όλοι μας μπορεί καμιά φορά να «φαλτσάρουμε» και δεν θα ήθελα να υπάρχουν τέτοιες συνέπειες .

  123. loukretia50 said

    Και φυσικά προτιμώ «αδελφοσύνη» κι όχι «αδελφότητα» , που μπορεί κάποτε να είχε άλλη αξία, αλλά μόνο κακούς συνειρμούς προκαλεί σήμερα.
    ————————————

    123 για 50
    Συμφωνώ απόλυτα με τον Mitsos – btw ! αστείο μου φαίνεται το λατινικό,! Αλλά σέβομαι την προσωπική επιλογή Αvatar!
    Δάσκαλε, ειδικά εσύ δεν έχεις λυμένο το ζωνάρι για καυγά, άρα σε χρειαζόμαστε!
    Εύχομαι με το επόμενο ενδιαφέρον άρθρο να τα ξαναπούμε.
    Εσύ δε μας απαξιώνεις όλους – ελπίζω.

  124. loukretia50 said

    124 … χρηστώνυμου ήθελα να πω!
    Μη φρικάρετε οι ειδήμονες!

  125. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Les synonymes de ébéniste :

    menuisier
    marqueteur
    parqueteur
    artisan

    https://dicocitations.lemonde.fr/dictionnaire-synonymes/synonyme/34907/ebeniste.php

  126. loukretia50 said

    Καληνύχτα! – και πάλι!
    Αύριο είναι μια άλλη μέρα!
    Είναι καλοκαίρι και το φεγγάρι είναι όμορφο!
    The Nightingale’s Song https://youtu.be/Yh5GV14j7vE A Celtic Romance

  127. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Καλό ξημέρωμα Λου!

  128. Γιάννης Ιατρού said

    104: …μπουρδουκλωμένους θαυμαστές της Γαλλικής Επανάστασης..

  129. Γιάννης Ιατρού said

    124β, 123 (50):

  130. Γιάννης Ιατρού said

    127: Λου, τι φεγγάρι και καληνύχτα μας λες, εγώ σε είδα προ ολίγου που γύριζες με κάτι καλόπαιδα, ξημερώματα, από μπαρότσαρκα 🙂 🙂

  131. gpoint said

    # 130

    Μπα δεν πιστεύω, τώρα που ανακάμπτει ο σύλλογος…όπως λένε κι οι Γάλλοι : Fais-nous quelques anglaises et la raie au milieu

    https://www.sdna.gr/alla-spor/article/617857/simantiki-enisxysi-sto-gynaikeio-tmima-pingk-pongk-gia-ton-panathinaiko

  132. Alexis said

    #104: Θυμάμαι στο Λύκειο καθηγητή μου φιλόλογο (που μας έκανε και ιστορία), συνεπή οπαδό του κόμματος (ένα είναι το κόμμα), όταν μας ανέλυε τα περί γαλλικής επανάστασης. Εννοείται πως αποδεχόταν την σπουδαιότητά της ως ιστορικό γεγονός μείζονος σημασίας για την «απελευθέρωση των λαών», τόνιζε όμως συνεχώς ότι ήταν μια αστική επανάσταση, σε αντιδιαστολή με την μεγάλη εργατική επανάσταση στη Ρωσία το 1917.
    Έλεγε δε χαρακτηριστικά ότι ο τίτλος στο σχετικό κεφάλαιο του σχολικού βιβλίου, που ήταν βεβαίως «Η Γαλλική Επανάσταση» έπρεπε κανονικά να αλλάξει σε «Η Γαλλική αστική Επανάσταση».
    Πολύ «προχώ» ασφαλώς αυτό για τέλη σέβεντις-αρχές έιτις 😊

    Παρεμπιπτόντως ήταν από τους πιο σοβαρούς και καταρτισμένους φιλολόγους που έχω γνωρίσει στα μαθητικά μου χρόνια…

  133. Alexis said

    #50: Ρε Γιάννη πού πας να φύγεις; Τώρα που έχουμε εξελίξεις στο ειδύλλιο Σαρδανάπαλου-Ιωάννας; Σε λίγο θα παρακολουθούμε διαλόγους του στιλ:

    -Ντου γιου λάικ μαμαζέλ δη γκρις;
    -Α να χαθείς βλάκα, εγώ είμαι μια βυζαντινίστρια με διδακτορικό! Εσένα περίμενα να μου μάθεις την Ελλάδα; 😂

  134. Alexis said

    #132: Ναι ρε, και γυναικείο τμήμα τάβλι θα φκιάσουμε άμα λάχει, και θα σαρώσουμε! 😊

  135. Γιάννης Ιατρού said

    Ξεχορτάριασα από κάτι ζιζανιάκια και ψιλοκλάδεψα κάτι ξερά, μιάς κι ακόμα δεν καίει ο ήλιος και ξαναγύρισα 🙂
    132, 134: Αντε ρε σεις, πλάκα κάνουμε 🙂

  136. loukretia50 said

    50. Γιάννη Κουβάτσ* (δεν είπες ποτέ πώς το προτιμάς!)
    Είναι δυνατόν να μην ξέρεις ότι κάποιοι από μας είμαστε λίγο παραπάνω χμ! επικοινωνιακοί (!) ή έχουμε διαφορετική αίσθηση του χιούμορ που μπορεί να ενοχλήσει?
    Νομίζω ότι ακριβώς το τελευταίο είναι η περίπτωση.
    Μετράει περισσότερο από το γεγονός ότι έχεις τόσους φίλους στον καφενέ και θα τους λείψεις?

  137. sarant said

    Καλημέρα από εδώ!

    123 Επαναλαμβάνω την έκκληση του Μήτσου ως προς τον Γιάννη Κουβάτσο.

  138. nikiplos said

    138@ Δάσκαλε Γιάννη Κουβάτσε, ελπίζω να μην εννοείς αυτό που έγραψες στο 50@….
    Είσαι σχεδόν απαραίτητος για ισορροπία των συζητήσεων και εδώ… 🙂

  139. BLOG_OTI_NANAI said

    115: Ο ταλαίπωρος Βατμαν μας προσκόμισε αδιαμφισβήτητο τεκμήριο περί της ηλιθιότητας και αγραμματοσύνης του ντεΣαντ:

    «Η θρησκεία είναι ασυμβίβαστη με το Δημοκρατικό πολίτευμα»

    Μόνο ένα βλάκας θα έγραφε κάτι τέτοιο για τη Δημοκρατία που εδραιώθηκε από έναν από τους πιο φανατικά θρησκευόμενους λαούς, τους Αρχαίους Έλληνες!

    Ο Βατμαν έχει σίγουρα το βίτσιο του αυτομαστιγώματος…

  140. BLOG_OTI_NANAI said

    141: Άλλο μαργαριτάρι:
    «Βρίσκετε στους αγίους … παράδειγμα ηρωισμού, αρετής;»

    Προφανώς αγνοεί ότι η αντοχή των αγίων στο σφαγείο αθώων που διέπραξε η ειδωλολατρική Ρώμη και η αρετή των πρώτων χριστιανών, ήταν οι βασικότεροι παράγοντες μεταστροφής των ειδωλολατρών στον χριστιανισμό.

    και άλλη ανοησία:
    «θάρρος στην καρδιά εκείνου που λάτρευε τον Άρη»

    Όμως δεν υπήρξε άλλη αυτοκρατορία στην Ευρώπη που να βρισκόταν επί 11,5 αιώνες σε συνεχή πόλεμο με τους πιο αιμοβόρους εχθρούς και να άντεξε, εκτός από το… χριστιανικό Βυζάντιο!

  141. BLOG_OTI_NANAI said

    49, 50: Δεν νομίζω ότι ο Γιάννης εννοούσε κάτι τέτοιο. Ίσα-ίσα που είχε δίκιο διότι η Γαλλική Επανάσταση έφερε αλλαγές, όμως αυτές δεν έχουν καμία σχέση με αυτές που φαντάζεται ο πολύς κόσμος. Πιο πολύ μια σπορά ήταν από την οποία φύτρωσαν διάφορα θετικά, αλλά και αρνητικά.
    Έφυγαν π.χ. οι Φεουδάρχες, αλλά το σύστημα δεν μπορούσε να εμποδίσει τον πλουτισμό ανθρώπων από τις επαναστατικές τάξεις όπως οι έμποροι που αναδείχθηκαν. Έχασαν βεβαίως εξουσία ευγενείς που βασίζονταν σε υπάρχουσες περιουσίες (αν και όχι όλοι, διότι πολλοί είχαν περιουσίες στο εξωτερικό και έτσι όταν ησύχασαν τα πράγματα ξαναπλούτησαν από το εμπόριο ή ως μεσάζοντες).

    Οι πολύ φτωχοί δεν απομακρύνθηκαν ιδιαίτερα από τη μεγάλη τους φτώχεια. Ακόμα και όταν κάποια εδάφη πάρθηκαν από τους φεουδάρχες και μοιράστηκαν, οι φτωχοί ήταν τόσο πολλοί που έπαιρναν ένα τόσο μικρό χωραφάκι ο καθένας που με το ζόρι μπορούσαν να επιβιώσουν και αν δεν ήταν δουλοπάροικοι, εντούτοις ήταν πάντα εξαρτημένοι από εκείνους που διηύθυναν το εμπόριο. Ουσιαστικά ανατράπηκε μια τάξη ισχυρών και ήλθε στην εξουσία μια άλλη τάξη νέων ισχυρών και πλουσίων. Και αν καταργήθηκε η τοπική φεουδαρχία, η αποικιοκρατία που ακολούθησε ήταν μια διεθνής φεουδαρχία που πάλι καταπίεσε, έκλεψε, σκότωσε, βασάνισε λαούς.

    Άλλωστε και το δικαίωμα της εκλογής όταν επήλθε η ηρεμία είχε και αυτό «αρνητικά» αποτελέσματα. Όσο υπήρχε η δικτατορία των επαναστατών, όλα κυλούσαν «ομαλά», όμως οι εκλογές άφησαν ανοιχτό το πεδίο για τους συντηρητικούς από όλες τις πρώην τάξεις που επιθυμούσαν αντίστοιχους εκπροσώπους.

    Θα πρέπει μάλιστα να επισημάνουμε ότι οι Ιακωβίνοι ήταν ορκισμένοι εχθροί κάθε ανηθικότητας και αυτό οδηγούσε σε αντιφάσεις με την αρχική συμμετοχή γυναικών στην Επανάσταση, αφού ήθελαν τα κορίτσια τους καλά προφυλαγμένα μέσα στον ιστό της οικογένειας και όχι να ξεπορτίζουν ελεύθερα.

    Επίσης μην ξεχνάμε και την Ναπολεόντεια καταστροφή με την οποία έκλεισε ο κύκλος της Επανάστασης που αποδείχτηκε ευάλωτη από πατριδοκάπηλους.

    Ασφαλώς είχε η Επανάσταση μέσα της τον σπόρο της ισότητας, όμως έπεσαν στην ίδια αντίφαση με όσους προσπάθησαν να εξαλείψουν διά της βίας τις ανισότητες: διότι τους νεόπλουτους δεν τους σταματά κανείς, πάντα θα ξεφυτρώνουν, όποιο καθεστώς κι αν ισχύει (Δημοκρατικό, Απολυταρχικό). Κατά συνέπεια, όσο κι αν πάσχιζαν για την ισότητα, υπήρχε ένα τεράστιο πλήθος ανθρώπων που δεν είχαν τη δύναμη να απολαύσουν τα δικαιώματα αυτά, αφού οι φτωχοί πάντα θα ήταν εξαρτημένοι από μεσάζοντες, προμηθευτές ή ιδιοκτήτες μεγαλύτερης γης και εργαλείων στους οποίους χρωστούσαν. Βεβαίως προσπάθησε η διοίκηση να αντιμετωπίσει τα ζητήματα αυτά για να μην αφήσει τους νέους πλούσιους να κυριαρχήσουν απόλυτα. Λειτουργούσε έτσι το κράτος ως διαιτητής αλλά απόλυτη ισότητα δεν μπορούσε να υπάρξει. Το Σοβιετικό καθεστώς όταν προσπάθησε να επιβάλλει μια υποχρεωτική ισότητα στην οικονομία, αυτό οδήγησε βεβαίως σε κάμψη της ανταγωνιστικότητας και ταυτόχρονα όσοι συμμετείχαν στους διοικητικούς/ελεγκτικούς μηχανισμούς δικαιούνταν πάντα «αυξημένη ισότητα» από τους «υπόλοιπους ίσους».

    Γενικά, όλα τα βήματα προόδου γίνονται αργά και εξαρτώνται από πολλούς παράγοντες, τοπικούς, γεωγραφικούς, ιστορικούς. Σήμερα έχουμε βαθιά εξαθλιωμένους ανθρώπους σε όλες τις χώρες, παρά το γεγονός ότι έγινε η Γαλλική Επανάσταση. Άρα, το ζήτημα είναι αν μπορούν ποτέ να νικηθούν τα ένστικτα της ζούγκλας: ο ισχυρός, θέλει το μεγάλο κομμάτι για τον εαυτό του και το παίρνει από τον αδύναμο. Αυτό, κανείς δεν μπορεί να το νικήσει εύκολα, μόνο να το αμβλύνει και γι’ αυτό εμείς οι φτωχοί δεν χρειαζόμαστε ανεξέλεγκτους νεοφιλελευθερισμούς.

  142. BLOG_OTI_NANAI said

    142: Δηλαδή, νομίζω ότι ο Γιάννης δεν εννοούσε ότι θα φύγει, αλλά ότι σταματάει τη συγκεκριμένη κουβέντα, διότι αντί να γίνει συζήτηση επιδόθηκαν κάποιοι σε αρνητική κριτική λες και δεν γνωρίζουν τη δημοκρατικότητα του.

  143. Γιάννης Ιατρού said

  144. BLOG_OTI_NANAI said

    144: 🙂

  145. sarant said

    143 Ας ελπίσουμε να ισχύει αυτή η ερμηνεία.

  146. gpoint said

  147. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Προφανέστατα πλάκα έκανε ο Γ.Κ. στο σχ. 50 .
    Τόσες κουβέντες του εδώ, αυτό έλειπε να μην καταλαβαίνουμε το αστείο του εκεί. Μ΄αυτό δεδομένο, ίσως τον τσάτισε ότι αμφισβητήθηκε η θέση του. Κουβέντα με τη μαιευτική μέθοδο νομίζω ήθελε να υποκινήσει/ξεκινήσει με το 35 κ.ε. σχόλια του.
    Σκέφτηκα ότι θα ξεκίναγαν οι διακοπές του κι απουσιάζει προς στιγμήν.
    «Κι ύστερα πήγαμε όλοι στην ακρογιαλιά». 🙂

  148. Γιάννης Ιατρού said

    148: 🙂

  149. Χαρούλα said

    Η πόλις

    Είπες· «Θα πάγω σ’ άλλη γη, θα πάγω σ’ άλλη θάλασσα.
    …………………………………………………………………………………………
    Καινούργιους τόπους δεν θα βρεις, δεν θάβρεις άλλες θάλασσες.
    Η πόλις θα σε ακολουθεί. Στους δρόμους θα γυρνάς
    τους ίδιους. Και στες γειτονιές τες ίδιες ………………..
    ……………………………………………………………………….
    Πάντα στην πόλι αυτή θα φθάνεις. …………….
    ………………………………………………………………

    Κωνσταντίνος Π. Καβάφης

  150. gpoint said

    Αν πάντως αληθεύει η φήμη πως δεν θα ξαναγράψει εδώ ώσπου να πάρει πρωτάθλημα ο βάζελος μάλλον δεν θα τον ξαναδούμε σ’ αυτήν την ζωή…
    Αιώνιες είναι μόνο οι τραγωδίες και οι όπερες…

  151. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    149 Ντεν μ΄αρέθει αυτή (όι το τραγούδι), να ξες 🙂

    Απόψε στις ακρογιαλιές, για τους Γιάννηδες, αυτούς που μένουν κι αυτούς που φεύγουν εξοχή.

  152. Γιάννης Ιατρού said

    150: Ωραίο !
    152: Καλά, έδωσα πίσω τα ειθιτήρια 🙂 🙂
    ΥΓ: Φέτος λίγο χλωμό το βλέπω το εξοχικό (τοις κείνων ρήμασι …👩‍⚕️👨‍⚕️🙄)

  153. Faltsos said

    Βλέποντας τις αντιδράσεις που προκάλεσε το σχόλιό μου (48) οφείλω μια απάντηση, έστω και καθυστερημένη με ότι συνεπάγεται αυτό – ελάχιστοι θα το διαβάσουν, πιθανόν ούτε ο κύρια ενδιαφερόμενος.

    Την υπερβολή στο σχόλιό μου προκάλεσε η αναφορά στη δικτατορία («μέχρι και οι συνταγματαρχαίοι για επανάσταση μιλούσαν»). Το αίτημα να ορίσουμε τί είναι επανάσταση επειδή κάποιοι ονόμασαν «επανάσταση» το στρατιωτικό πραξικόπημα της 21ης Απριλίου με ενόχλησε τόσο που δεν μπόρεσα να μην αντιδράσω. Δεν περιμένω να καταλάβουν όλοι αυτή την ευαισθησία, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι αμφισβητώ την δημοκρατικότητα τους. Έχουμε διαφορετικές εμπειρίες και αντιδρούμε διαφορετικά στα ίδια ερεθίσματα. Αντέδρασα άμεσα, χωρίς δεύτερη σκέψη προφανώς αδικώντας το συνομιλητή μου.

    Ο Blog στο 142 βάζει τα πράγματα στη θέση τους. Στην οργισμένη απάντηση του ΓΚ «Αφού εσείς τα έχετε όλα τακτοποιημένα στο μυαλό σας, κουβεντιάστε και ομοφωνήστε μόνοι σας» η απάντηση μου είναι ότι φυσικά και υπάρχουν πολλά ζητήματα για προβληματισμό και συζήτηση. Ο Blog βάζει παραπάνω αρκετά σαν βάση για μια μελλοντική συζήτηση στο κεφάλαιο των επαναστάσεων. Το να έχω κάποια πράγματα (όχι όλα) τακτοποιημένα στο μυαλό μου δεν είναι κακό, αλλά το να συμμετέχω σε ένα μπλογκ για να «κουβεντιάζω και να ομοφωνώ» το βρίσκω ιδιαίτερα βαρετό. Δηλαδή ενώνω τη φωνή μου με όσους θέλουν τον Γιάννη Κουβάτσο εδώ και ελπίζω ότι έχει δίκιο ο blog στο 143.

  154. gpoint said

    # 152

    Αυτή πρέπει να βαστάει από Κρήτη (Antonacci)… φωνή καλή έχει- δεν το συζητάω- τώρα για το ως αποδίδει τον ρόλο, τι να πω. Το μόνο που ξέρω πως το 90% ίσως και παραπάνω παρασύρεται (και καλά κάνει) από τις υπέροχες μελωδίες και δεν πολυπροσέχει την υπόθεση. Κινηματογραφικά είναι ό,τι πιο κοντά στην Κάρμεν που φανταζόμουνα,χωρίς αυτό να σημαίνει πως μου αρέσει κιόλας. κι ο ΖανΠωλ Μπελμοντό καλός ηθοποιός ήτανε αλλά δεν μου άρεσε η φάτσα του, ταίριαζε όμως στους περισσότερους ρόλους που έπαιξε ! Εννοώ πως ίσως βγάζει περισσότερο προστυχιά απ’ όσο αντέχω αλλά στο κείμενο κάπως έτσι πρέπει νάτανε, μην κοιτάς την εξιδανίκευση επειδή μας αρέσει η όπερα !

  155. Theo said

    @50:
    Αγαπητέ Γιάννη, όταν διάβασα τη φράση «Εμείς που δεν τα έχουμε όλα λυμένα, ας πάμε σε άλλη παραλία», θεώρησα ότι σταματάς να σχολιάζεις σ’ αυτό το νήμα.

    Τώρα, που δεν σε βλέπω στα άλλα νήματα, αρχίζω ν’ ανησυχώ.
    Το να κουράστηκες με κάποιους είναι λογικό. Λογικό και να διακόψεις για λίγο τη συμμετοχή σου στους διαλόγους στον σχολιασμό. Όμως, όπως φαίνεται από τα σχόλια, πολλοί σε εκτιμούμε εδώ μέσα για τη νηφάλια στάση, τις απόψεις και την ευγένειά σου, όση γίνεται, στον διάλογο. (Προσωπικά αισθάνομαι πολλές φορές πως γράφεις όσα θα έγραφα κι εγώ, απαντώντας σε κάποιους, αλλά το κάνεις πιο γλαφυρά, πιο νηφάλια, πιο αναλυτικά και πιο εμπεριστατωμένα από του λόγου μου.)

    Συμβάλλεις, λοιπόν, αρκετά στην εύρυθμη λειτουργία αυτού του ιστολογίου και το πλουτίζεις με την παρουσία σου. Εύχομαι να μη μας λείψεις για πολύ.

  156. ΚΩΣΤΑΣ said

    Αγαπητέ Γιάννη Κουβάτσο, ως επιστήθιος 🙂 διαδικτυακός φίλος εδώ στο Σαραντάκειο ιστολόγιο, έχω να σου πω τούτα:

    Ο σχολιαστής Faltsos, μπορεί να υπήρξε κάπως οξύς στην κριτική των απόψεών σου, αλλά είναι ευπρεπής, δεν ξεπέφτει σε προσωπικούς χαρακτηρισμούς. Συμβαίνουν αυτά όταν έχουμε διαφορετικές απόψεις σε ένα θέμα. Θεωρώ λίγο υπερβολική την αντίδρασή σου. Λάβε υπόψη σου και το #154 σχόλιό του, που δεν πρέπει από μέρους σου να τον απογοητεύσεις.

    Το ότι είσαι πολύ αγαπητός σε πολλούς-ές εδώ μέσα, είναι στοιχείο που δεν πρέπει να το παραβλέψεις, λίγο θα νιώσουμε σαν να μας υποτιμάς.

    Κατόπιν των ανωτέρω, εντέλλεσθε, άμα τη αναγνώσει του παρόντος σχολίου, αυθωρεί και παραχρήμα να μου απευθύνετε την δέουσαν απάντησίν σας. Εν εναντία περιπτώσει, παρακαλώ να μου γνωστοποιήσετε την τοποθεσίαν της νέας παραλίας όπου λαμβάνετε το λουτρόν σας και δροσίζεσθε, προκειμένου να διέρχομαι και εγώ από εκεί δια τας περαιτέρω συζητήσεις μας.

    Άντε ρε Γιάννη, τώρα πλάκα μας κάνεις, άφησε ένα σχόλιο τώρα και ξαναπερνάς όποτε ευκαιρείς και γουστάρεις 😉 🙂 😛

  157. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    153β 🙂

    Κύριε κύριε
    βρήκα λέξη διεθνή, καθημερινή, περίπου σαν το σάντουϊτς (λμτ) 🙂

    Μάρκετ !

  158. sarant said

    158 Αλλά δεν προέρχεται από κύριο όνομα όπως το σάντουιτς.

  159. voulagx said

    #159: Και o βλάχος, κύριε; 🙂

  160. Γιάννης Ιατρού said

    154: Αν και φάλτσος, ευτυχώς μόνο κατ΄όνομα. Σαν τον κακόψυχο 🙂 🙂
    157: Κώστα, καμιά φορά τα καλά παιδιά το παίρνουνε στραβά και μουτρώνουν και ενίοτε αντιδρούν αψυχολόγητα και μας πικραίνουν. Να κάπως έτσι μας δημιουργούνται παιδικά 🙂 τραύματα. Έχει ξαναγίνει….

  161. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    159 νόμιζα σχετίζεται με τον Ερμή 😦

    161 Είχα γράψει αλλά δεν το έβαλα για να μην αβγατίσω το πράμα «Καίτοι φάλτσος – σπαθί απεκρίθης» 🙂 και παρακάτω ένα ποιματάκι επιστροφής του Γιάννη αλλά δε χρειάζεται είπα.

  162. sarant said

    162 Όχι, όχι. Λατινικό ρημα mercari.

  163. Γιάννης Ιατρού said

    163: Δεν το καταλαβαίνω το όχι Νίκο.
    Ε κι ο Ερμής δερβέναγας για το εμπόριο ήταν, Mercury τον έβγαλαν οι Ρωμαίοι (απ΄ τους Ετρούσκους το πήραν, μάλλον)
    Etymological Dictionary of Latin and the Other Italic Languages – Michiel de Vaan, 2008, σελ. 376

  164. Γιάννης Ιατρού said

    164: και σε περεταίρω ψαχουλεματάκι, φτάνουμε και στον ελληνόψυχο Chantraine που μας βάζει σε υποψίες (τρελές 🙂 ) για την σχέση του με το μείρομαι -> μοιράζω κλπ. (νάτο το εμπόριο..)

  165. Αγγελος said

    Ο Mercurius βέβαια λογικό είναι να σχετίζεται με τις merces (εμπορεύματα). Αλλά όχι το αντίστροφο.

  166. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    163 Ευχαριστώ!
    164 κ.ε επίσης ευχαριστώ!
    Συμπερασματικά,το εμπόριο προηγήθηκε του θεού 🙂

  167. loukretia50 said

    163. Κάπου αλλού αναφέρεται και τύπος «marcatus» – from Vulgar Latin» ,αλλά στη συνέχεια έχει γερμανικά που δεν κατέχω, οπότε αν μπορούν οι ειδικοί ας μας φωτίσουν για το χαμένο – α-
    https://www.jstor.org/stable/pdf/3718801.pdf?seq=1#page_scan_tab_contents

  168. Αγγελος said

    Στα αγγλικά το er τράπηκε κάποια στιγμή συστηματικά σε ar, πρβ. star έναντι ολλ. ster/γερμ. Stern, τη βρετανική προφορά του clerk (που έδωσε και το όνομα Clark) και τη λέξη varsity. Όμως η αγορά έχει α και στα γερμανικά και ολλανδικά (markt) και βεβαίως και στα γαλλικά (marché), οπότε δεν είναι θέμα ιδιομορφίας των αγγλικών. Η πρώτη και μόνη ορατή σελίδα του άρθρου όπου μας παραπέμπει η Λουκρητία απλώς εκθέτει τη διχογνωμία των ειδικών για το ζήτημα. Αναφέρεται το ενδεχόμενο η λέξη να πέρασε και στα γαλλικά και στις γερμανικές γλώσσες από το πικαρδικό ιδίωμά, όπου η τροπή er>ar είναι συχνή.

  169. sarant said

    164 Βιαστικό ήταν το όχι που είπα, αλλά ισχύει αυτό που λέει ο Άγγελος στο 166.

    Από τον Ερμή όμως είναι το mercury, ο υδράργυρος.

  170. loukretia50 said

    169. Eυχαριστώ!
    Ας μη θεωρηθεί ότι αποκρύπτω το υπόλοιπο…
    https://archive.org/details/in.ernet.dli.2015.184986/page/n161

  171. Γιάννης Ιατρού said

    168: Λου, Εδώ όλο το άρθρο που αναφέρεις.

  172. Γιάννης Ιατρού said

    172 (171): Άργησα μάλλον 🙂

  173. loukretia50 said

    173. Ε, μια φορά να μην προλάβω κι εγώ!?
    —————-
    Να σημειώσω κι άλλη μία απουσία με τα ίδια αρχικά, ο Γ-Κ δε σχολιάζει πια καθόλου, ούτε σε άρθρα γενικού ενδιαφέροντος. Ελπίζω να κάνει διακοπές.

    Και μια ευχή, να μην έχουμε επανάληψη από περσινή γκρίνια.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: