Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Το φρούτο από την Περσία -και πάλι

Posted by sarant στο 19 Ιουλίου, 2019


Στα νιάτα μου, που πηγαινα πολύ στο σινεμά, το καλοκαίρι ήταν εποχή επαναλήψεων -μια ευκαιρία να δεις όχι μόνο (και όχι τόσο) τις ταινίες της χειμωνιάτικης σεζόν που είχες χάσει αλλά και πλήθος κλασικές παλιές ταινίες. Στο ιστολόγιο το καλοκαίρι επαναλαμβάνουμε άρθρα, πότε πότε. Αφήνω όμως να περνάνε κάμποσα χρόνια από την αρχική δημοσίευση ή την προηγούμενη αναδημοσίευση, ώστε να το έχουν μισοξεχάσει οι παλαιότεροι.

Κι έτσι σήμερα θα δούμε ένα από τα παλιά άρθρα μου για τα οπωρικά, που είναι και η εποχή τους.

Το αρχικό άρθρο είχε δημοσιευτεί πριν από οχτώ χρόνια κι ένα μήνα, τον Ιούνιο του 2011, και στη συνέχεια συμπεριλήφθηκε στο βιβλίο μου Οπωροφόρες λέξεις. Η πρώτη αναδημοσίευση έγινε το 2015, πριν από τέσσερα χρόνια δηλαδή. H σημερινή αναδημοσίευση είναι η δεύτερη, πάντα με ενσωμάτωση κάποιων σχολίων από την προηγούμενη.

Και θα ξεκινήσουμε από τον τίτλο. Γιατί το είπα «φρούτο από την Περσία»;

Όπως έχουμε ξαναπεί, οι αρχαίοι Έλληνες, αλλά και οι Ρωμαίοι, χρησιμοποιούσαν σε πολλές περιπτώσεις το μήλο (malum) σαν γενικό όρο για τα οπωρικά, προσθέτοντας ένα προσδιοριστικό επίθετο για να δηλώσουν άλλα φρούτα.

Έτσι, για παράδειγμα, το βερίκοκο το ονόμασαν αρμενιακόν μήλον, αν και η ονομασία δεν έπιασε. Το χρυσό ροδάκινο το είπαν περσικόν μήλον, και η ονομασία έπιασε στα λατινικά, όπως θα δούμε παρακάτω, όχι όμως στα ελληνικά. Η ροδακινιά είναι βέβαια ιθαγενής της Κίνας, στα μέρη μας όμως τα ροδάκινα ήρθαν από την Περσία, πιθανότατα με τις εκστρατείες του Αλέξανδρου.

Ο Θεόφραστος, στο σύγγραμμά του για την ιστορία των φυτών,  αναφέρει την περσική μηλέα, ενώ ο Αθήναιος παραθέτει άφθονες αναφορές που ασφαλώς ή πιθανώς εννοούν τα ροδάκινα, μεταξύ των οποίων και ένα απόσπασμα από έργο του Αντιφάνη, όπου ένας νέος προσφέρει σε μια κόρη να δοκιμάσει «χρυσά μήλα», και της λέει πως «νεωστί γαρ το σπέρμα τούτ’ αφιγμένον εις τας Αθήνας παρά του βασιλέως» (δηλαδή πρόσφατα ήρθε από την Περσία), και η κοπέλα τα παινεύει λέγοντας πως τα νόμισε μήλα των Εσπερίδων. Πρέπει βέβαια να πούμε πως ο Αθήναιος θεωρεί ότι ο διάλογος αφορά τα κίτρα, που και αυτά, όπως έχουμε πει  στο σχετικό άρθρο τα έλεγαν «μηδικά μήλα», αλλά είναι πολύ πιθανότερο να νοούνται τα ροδάκινα γιατί προσφέρονται ως εκλεκτό έδεσμα –κάτι που μάλλον αποκλείει τα (σχεδόν μη φαγώσιμα) κίτρα.

Περσικά μήλα λοιπόν τα ροδάκινα, και όπως πολύ συχνά συμβαίνει το ουσιαστικό έπεσε και ονομάστηκαν σκέτα περσικά. Αλλά και στα λατινικά, malum persicum το είπαν το ροδάκινο κι εκεί το επίθετο ουσιαστικοποιήθηκε και το φρούτο έμεινε να λέγεται persicum, στον πληθυντικό persica. Κι απ’ αυτόν τον πληθυντικό, που θεωρήθηκε ενικός θηλυκού γένους, ονομάστηκε, με τις ανάλογες αλλοιώσεις, το ροδάκινο σε όλες σχεδόν τις ευρωπαϊκές γλώσσες (αν και όχι στα ισπανικά, βλ. πιο κάτω): peach στα αγγλικά, pêche στα γαλλικά, Pfirsisch στα γερμανικά, pesca στα ιταλικά, pêssego στα πορτογαλικά· κι αν στις παραπάνω λέξεις μόνο ο ετυμολόγος μπορεί να αναγνωρίσει την περσική αρχή, τα ολλανδικά (Perzik) ή τα ρώσικα (πέρσικι) ή μερικές ιταλικές διάλεκτοι (persica) διατηρούν ολοζώντανη την ανάμνηση.

Στα ελληνικά όμως λέμε ροδάκινο, λέξη που δεν έχει σχέση ούτε με τα ρόδα ούτε με την… Κίνα, την πραγματική πατρίδα του καρπού. Όσο κι αν δεν φαίνεται διά γυμνού οφθαλμού, η λέξη είναι δάνειο από τα λατινικά, και μάλιστα από μια συγκεκριμένη ποικιλία ροδάκινα, όψιμα, μεγάλα και  σκληρόσαρκα, που ονομάζονταν duracina και πέρασαν στα ελληνικά ως δωράκινα ή δοράκινα (και οι δυο ορθογραφίες παραδίδονται σε κείμενα της ελληνιστικής εποχής).

Η ονομασία αυτή όμως δεν ρίζωσε, ίσως διότι δεν σήμαινε τίποτε στα ελληνικά, και πολύ γρήγορα τα δοράκινα με αντιμετάθεση, και ασφαλώς με την παρετυμολογική επίδραση από τα ρόδα, έγιναν ροδάκινα, λέξη που εμφανίζεται  πρώτα στο γλωσσάριο Λέξεις βοτανών, που ψευδώς αποδίδεται στον Γαληνό, όπου διαβάζουμε ότι: «μήλα περσικά ήτοι τα ροδάκινα». Ο Ιερόφιλος, ένας «διαιτολόγος» της πρώιμης βυζαντινής εποχής (τον τοποθετούν μεταξύ 4ου και 7ου αιώνα), στο σύγγραμμα «Πώς οφείλει διαιτάσθαι άνθρωπος εφ’ εκάστω μηνί», που εξετάζει τι πρέπει να τρώμε κάθε μήνα, λέει ότι τον Ιούλιο είναι ωφέλιμα τα υγρά οπωρικά, δηλαδή σταφύλια εκτός από τα μαύρα, καθώς και «άπιον, μήλον, δαμάσκηνον, ροδάκινον». Τα ροδάκινα τα συστήνει και για τον Σεπτέμβριο. Αλλά και ο Αλέξανδρος ο Τραλλιανός, που σίγουρα έγραψε τον 6ο αιώνα, αναφέρεται πολλές φορές σε «ροδάκινα».

Από τότε ως σήμερα, ροδάκινα λέμε και γράφουμε, επί 1500 ή 1800 χρόνια –ωστόσο, και εδώ θα γκρινιάξω λίγο και σας παρακαλώ να με συγχωρήσετε, το λεξικό Μπαμπινιώτη πριν από μερικά χρόνια άρχισε να λανσάρει την ορθογραφία ρωδάκινο, την οποία θεωρεί «συνεπέστερη και ετυμολογικά ορθότερη» διότι ο τύπος «δωράκινον» μαρτυρείται από την ελληνιστική εποχή. Θεωρώ τερατώδη τη λογική αυτή, τόσο γενικά, διότι δίνει δικτατορικά δικαιώματα στην ετυμολογία περιφρονώντας βάναυσα τη χρήση, όσο και, πολύ περισσότερο, στην προκειμένη περίπτωση, όπου αφενός ο τύπος δωράκινον συνυπήρχε με τον τύπο δοράκινον (είναι βέβαια συχνότερος: στο TLG μετράω 18 δωράκινα και μόνο 4 δοράκινα) και αφετέρου οι ίδιοι οι συγγραφείς της ελληνιστικής και βυζαντινής εποχής μόνο ροδάκινα και ροδακινέα έγραψαν και καθόλου *ρωδάκινα, τουλάχιστον σύμφωνα με το TLG! Δηλαδή, για να διαφυλάξουμε το «ετυμολογικό ίνδαλμα» του ωμέγα από το δωράκινον (που, στο κάτω της γραφής, είναι λαθεμένος σχηματισμός), περιφρονούμε 18 αιώνες χρήσης, περιφρονούμε την ωραία οπτική ομοιότητα με τα ρόδα, φτιάχνουμε μια λέξη-Φρανκενστάιν που δεν έχει καμιά εσωτερική λογική, και μετά παραπονιόμαστε που τα παιδιά γράφουν με γκρίκλις και προειδοποιούμε πως θα το πληρώσουν ακριβά! Για να μην είμαι μονομερής, πρέπει να αναγνωρίσω ότι και ο άγιος Κριαράς, στο δικό του λεξικό *ρωδάκινο γράφει, αλλά το λεξικό του Κριαρά δεν έχει ανακηρυχτεί πέμπτο ευαγγέλιο σαν του Μπαμπινιώτη. Τέλος της γκρίνιας.

Στη βυζαντινή εποχή λοιπόν τα ροδάκινα αναφέρονται ανάμεσα στα άλλα οπωρικά, π.χ. στον Πτωχοπρόδρομο που μακαρίζει τους κηπουρούς που καλλιεργούν «συκίτζια και ροδάκινα, ροδίτζια, μυγδαλίτζια», στον Πωρικολόγο ο Ροδάκινος βρίσκεται σχετικά ψηλά στην ιεραρχία των πωρικών με το αξίωμα του πρωτοστάτορα, ενώ τον 18ο αιώνα ο Καισάριος Δαπόντες, στον Κανόνα περιεκτικόν πολλών εξαιρέτων πραγμάτων θεωρεί εκλεκτότερα τα ροδάκινα της Πόλης.

Πάντως, πρέπει να πούμε ότι η ονομασία «δοράκινο» δεν έχει χαθεί εντελώς. Στην Κέρκυρα, αλλά και στην Ήπειρο, ακόμα όμως και στον Κολινδρό λεγόταν παλιότερα, ίσως και λέγεται ακόμα. Επίσης, στην Κοζάνη και στη Νάουσα (τουλάχιστον) καταγράφεται ο τ. «δρόκινο», που πρέπει να προέκυψε από το δοράκινο. Και για να κλείσουμε με τις άλλες ονομασίες, στην Κέρκυρα ακούγεται και ο τ. «πέρσουκα», από κάποια ιταλική διάλεκτο δάνειο -και υπάρχει και η παροιμία «πέρσι ήτανε πέρσουκα», με τη σημασία «πέρσι ήταν αλλιώς τα πράγματα», κάτι σαν το last year που λένε πολλοί.

Nα σημειώσω επίσης ότι και το λατινικό duracinum δεν έχει χαθεί εντελώς, αφού στα ισπανικά της Λατινικής Αμερικής το ροδάκινο λέγεται durazno (ενώ στα καστιλιάνικα λέγεται melocoton, που είναι το malum cotoneum, κανονικά το κυδώνι!)

Το ροδάκινο έχει παρουσία στη δημοτική ποίηση, μαζί όμως με άλλα οπωρικά και σε δεύτερη μοίρα, ενώ στη φρασεολογία μας σχεδόν απουσιάζει· δεν υπάρχει καμιά πολύ γνωστή παροιμία ή ιδιωματική φράση με το ροδάκινο, εκτός από την στερεότυπη παρομοίωση για το νεανικό δέρμα ή «το μάγουλο (σαν) ροδάκινο», για φρέσκο, κρουστό, νεανικό μάγουλο, αλλά κι αυτή η έκφραση λέγεται επίσης για το βερίκοκο. Στο slang.gr βρίσκω ότι ροδακινάκι λέγεται στην ερωτική λογοτεχνία το αιδοίο ή τα οπίσθια, αλλά αυτό μου φαίνεται πρόσφατο δάνειο από τα αγγλικά. Σε δυο-τρεις παλιές συλλογές παροιμιών βρίσκω την ξεχασμένη  παροιμία Εβγήκε το ροδάκινο, άρχισε το νυχτέρι, επειδή, λέει, από τον Αύγουστο οι ράφτες και οι λοιποί τεχνίτες άρχιζαν να δουλεύουν και τις πρώτες ώρες της νύχτας.

Ροδάκινα υπάρχουν σε πολλές ποικιλίες, αν και κάποιες έχουν εκλείψει, όπως τα λεμονάτα ή οι μαστοί της Αφροδίτης. Ίσως έχουν εκλείψει από την αγορά και οι μαλακοί και νοστιμότατοι γιαρμάδες (ή γερμάδες), όπως διαβάζω σε άρθρο εφημερίδας, πάντως, πολλοί αποκαλούν «γιαρμάδες» όλα αδιακρίτως τα ροδάκινα. Η λέξη γιαρμάς προέρχεται από τα τούρκικα, από το ρήμα yarmak που θα πει σχίζω. Yarma şeftali είναι λοιπόν στα τούρκικα το ροδάκινο που σχίζεται εύκολα, που ο πυρήνας του αφαιρείται εύκολα, το εκπύρηνο. Το ροδάκινο γενικώς στα τούρκικα είναι şeftali (λέξη περσικής αρχής, που κατά λέξη σημαίνει κάτι σαν ‘τραχύ δαμάσκηνο’), κι αν προσέξατε την ομοιότητα με την κυπριακή σεφταλιά, δεν είναι τυχαία, από την τουρκική λέξη για το ροδάκινο πήρε και η σεφταλιά το όνομά της (δείτε εδώ παλιότερο σχόλιο του Κ. Καραποτόσογλου).

Στην Κρήτη η ροδακινιά λεγόταν παλιότερα και κιοφτελιά και οι καρποί της «κεφτέλια». Δεν αποκλείεται να προέρχεται από το şeftali με παρασυσχέτιση με τον κιοφτέ.

Στην Άπω Ανατολή, που είναι η γενέθλια γη του, το ροδάκινο θεωρείται ότι συμβολίζει τη μακροζωία, ή ακόμα και την αθανασία, και έχει άφθονες πολιτισμικές αναφορές. Υπάρχουν άλλωστε και κινέζικες ποικιλίες που τώρα τελευταία καταφθάνουν στις ευρωπαϊκές αγορές, όπως τα πλακουτσά ροδάκινα.

Το ροδάκινο χρησιμοποιείται πολύ και στη ζαχαροπλαστική. Θα αναφέρω το πες Μελμπά (pêche Melba), το παγωτό που φτιάχτηκε προς τιμή της μεγάλης ντίβας της όπερας Νέλι Μέλμπα. Θα την τονίσουμε στην παραλήγουσα εφόσον ήταν Αυστραλή, αλλά το παγωτό στη λήγουσα, αφού το έφτιαξε ο Γάλλος σεφ Εσκοφιέ (ο οποίος εμπνεύστηκε κι άλλες τρεις συνταγές από την αυστραλέζα σοπράνο και τους έδωσε το όνομά της).

Να αναφέρουμε και τη γνωστή παραλία Ροδάκινο της Κρήτης -έτσι πρόχειρα δεν θυμάμαι άλλη παραλία να έχει όνομα καρπού.

Από βοτανολογική άποψη, ποικιλία του ροδάκινου είναι και τα νεκταρίνια, δεν πρόκειται δηλαδή για διαφορετικό καρπό, ούτε για διασταύρωση ροδάκινου με άλλο φρούτο, παρόλο που, όπως θυμάμαι, παλιότερα τα έλεγαν και μηλοροδάκινα, ενώ στα αγγλικά τα λένε και plum peaches, δαμασκηνοροδάκινα. Διαβάζω στο Διαδίκτυο ότι η νεκταρινιά είναι γνωστή στην Ελλάδα από την αρχαιότητα, πράγμα που ασφαλώς δεν ισχύει. Το νεκταρίνι πάντως υπάρχει εδώ και κάμποσους αιώνες. Η λέξη nectarine στα αγγλικά καταγράφεται από το 1616, γλυκό σαν νέκταρ λοιπόν το νεκταρίνι που επομένως στα ελληνικά είναι αντιδάνειο. Στο Φυτολογικό λεξικό του (έκδοση 1914) ο Γεννάδιος αναφέρει την μηλοροδακινέα ανάμεσα στις ποικιλίες της ροδακινιάς, αλλά η εντύπωσή μου είναι ότι στο εμπόριο τα νεκταρίνια εμφανίστηκαν μετά το 1970. Σήμερα η ονομασία «μηλοροδάκινο» έχει υποχωρήσει πολύ, νομίζω. Πάντως, βρίσκω ποίημα του Μαλακάση (δημοσιευμένο στον Νουμά το 1903) που αρχίζει με το εξής τετράστιχο:

Πώς μαραγκιάζουνε τα γιαλιστερά μηλοροδάκινα
σαν πέφτουν κάτ΄ απ΄ τη ροδακινιά,
και να μην έχουν – κρίμα! – για σημάδι απάνω τους
και να μην έχουν μια δαγκαματιά..

Μια και μπήκαμε στην ποίηση, να πω ότι βρίσκω ένα νεανικό ποίημα του Παλαμά, με τίτλο «Αύγουστος».

Μέσ’ από μια ροδακινιά ξανθή
ο Αύγουστος τις χάρες του σκορπίζει
Σαν το χλωρό ροδάκινο μυρίζει
σαν το χλωρό ροδάκινο ανθεί.

Φαίνεται πως αναφέρεται σε ροδάκινο όψιμης ποικιλίας, σαν αυτό της φωτογραφίας  (είναι βέβαια και η αλλαγή του ημερολογίου στη μέση, σχεδόν μισός μήνας). Έχει γράψει για το ροδάκινο και ο Σεφέρης: Κι όμως τ’ αγάλματα λυγίζουν κάποτε, μοιράζοντας τον πόθο στα δυο, σαν το ροδάκινο αλλά και ο Σικελιανός:

ο καλός μου Λόγος
ποτισμένος τη δροσιά,
που ωσά βαρύ ροδάκινο μες στο νερό
αστράφτει όμοια ασημένια σφαίρα,

Βαρύ ροδάκινο, ευωδιαστό, όμοια ασημένια σφαίρα –καλημέρα!

 

Advertisements

130 Σχόλια to “Το φρούτο από την Περσία -και πάλι”

  1. Τα πλακέ ροδάκινα είναι άραγε κυριολεκτικά καινούριο φρούτο;

  2. Κουνελόγατος said

    Καλημέρα.

  3. Κουνελόγατος said

    Κατ’ αρχήν με πρόλαβες κύριε Δύτη.
    Τα πλακέ υποθέτω ότι δημιουργήθηκαν για λόγους χωρητικότητας σε καφάσια, ψυγεία κλπ. Έτσι νομίζω τουλάχιστον.

  4. Κάποτε μου έδωσαν να δοκιμάσω λικέρ ροδάκινο.

    Υπάρχει και επίθετο Ροδακινιάς.

    Το κυριότερο όμως: Πού μπορεί κανείς να βρει ροδάκινα, εκείνα τα γνήσια, τα μοσχομυριστά, με το χνούδι, που όταν τα κάναμε εξαγωγή το «ξυρίζανε» για λόγους εμφάνισης; Εδώ και δεκαετίες μόνο μεγαλόσωμους γιαρμάδες βρίσκω στα σούπερ μάρκετ, που τους ονομάζουν ροδάκινα.

  5. Και η φωτογραφία του άρθρου γιαρμάδες δείχνει, όχι ροδάκινα.

  6. gpoint said

    Kαλημέρα

    βασικό φρούτο του καλοκαιριού για μένα το νεκταρίνι τόσα χρόνια, αλλά φέτος σκούρα τα πράματα ή ο καιρός τα χάλασε ‘η πέτυχαν εξαγωγές κι έμεινε εδώ η σκαρταδούρα του 1 ευρού… Ενας στους δέκα μανάβηδες έχει κάνα τελάρο με πιθανόν καλύτερα στα 3 ευρώ
    Ακόμα και τα φετεινά βελβίτα στον σκλαβενίτη δεν έχουν σχέση εμφανισιακά με τα γνωστά της μάρκας.
    Εχω που έχω τις στενοχώριες μου…

  7. rizes said

    Prunus persica είναι η βοτανική ονομασία της ροδακινιάς.

  8. cronopiusa said

    Καλή σας μέρα…

  9. Κιγκέρι said

    Πολυώνυμα ροδάκινα!

    Prunus-persica-1060223.JPG
    Saturn Peaches

    They are known by many other names, including doughnut peach or donut peach,[4] paraguayo peach,[5] pan tao peach, saucer peach, flat peach, belly-up peach, UFO peach, Chinese flat peach,[5] hat peach, anjeer peach, custard peach, wild peach, white peach, pumpkin peach, squashed peach, bagel peach or pita peach.

    (Από τη Βικιπέδια)

  10. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια!

    6 Το διάβασα και συγκινήθηκα.

  11. Πάνος με πεζά said

    Καλημέρα !
    Θέλουμε πίσω τους ζουμερούς γιαρμάδες της νιότης μας, κι όχι τα ξερά τούβλα «νεκταρίνια» !

  12. cronopiusa said

  13. Πουλ-πουλ said

    Από το ημερολόγιο ενός δρομέα
    Ο πάλαι ποτέ πρωταθλητής των δρόμων αντοχής (5.000-10.000μ.) Ν. Αυλακιώτης ήταν γνωστός στους φίλους του στίβου ως γιαρμάς. Το προσωνύμιο αυτό του αποδόθηκε, όταν ρωτήθηκε πως τα κατάφερε και πέτυχε μια καλή επίδοση σε κάποιον αγώνα, και απάντησε «είχα φάει κάτι γιαρμάδες προηγουμένως».

  14. spiridione said

    Έφαγες ροδάκινο, κάτσε και νυχτέρεψε
    Μεσσηνία
    Δουκάκης, Δημήτριος Χρ.

    Εβγήκε το ροδάκινο αρχίζει το νυχτέρι
    Ερμηνεία: Με το φθινόπωρον μικραίνει η μέρα
    Σημείωση: Νυχτέρι = η εν καιρώ νυκτός γινομένη εργασία
    Ήπειρος
    Ρέκας, Β. Δ.

    Εφάνη το ροδάκινο, αρχίσε το νυχτέρι (ή Σαν έβγη)
    Αμοργός
    1876
    Ιωαννίδης, Εμμανουήλ

    Βγήκε το ροδάκινο, βγήκε το νυχτέρι
    Μικρά Ασία, Βιθυνία, Σιγή
    1937
    Λιουδάκη, Μαρία

    Έφαγες ροδάκινο, κάτσε το βράδυ λιγουλάκι
    Τα ροδάκινα εν Κορώνη έιναι όψιμα και όταν οριμάζουν θεωρείται πως ήρθε ο καιρός ν’ αρχίση το νυχτέρι
    Μεσσηνία, Πύλος, Κορώνη
    1938
    Ταρσούλη, Γεωργία

    Εβγήκε το ροδάκινο αρχίσα τα νυχτέρια
    Λέγεται επειδή το Αύγουστο που ωριμάζουν τα ροδάκινα αρχίζει ο χειμώνας και οι γυναίκες πλιά εργάζονται τη νύχτα στις δουλειές να γνέσουν και να πλέξουν
    Κέα
    1960

    Πάστρεψε μήλο και δωσ’ στο φίλο, πάστρεψε ροδάκινο και δωσ’ το εχθρό σου
    Άδηλου τόπου
    Άγνωστος συλλογέας

    Με το τριαντάφυλλο στο χέρι σήκω, κόρη απ’ το νυχτέρι. Με το ροδάκινο στο χέρι, κάτσε, κόρη στο νυχτέρι
    Την Άνοιξη – το Φθινόπωρο
    Αχαΐα, Πάτρα
    1910
    Κορύλλος, Χρήστος Π.

    Άμα φας δρόκινα ν’ αρχίσης να νυχτερεύης
    Δρόκινο = ροδάκινο
    Αδριανούπολη
    Κοζάνη
    1892
    Ζήκος, Αστέριος

    Εβκήκεν το ροάτζινον, τζ’ αρκίζει το νυχτέριν
    Συνήθως οριμάζει εις εποχήν καθ’ ήν άλλοτε, οικουρούσαι αι γυναίκες, ηργάζοντο την νύκτα
    Κύπρος
    1940
    Κυριαζής, Νίκος Γ.

    Το ραδάκινο στο χέρι και η κόρη ςτο νυχτέρι
    Ερμηνεία: Επί των αρχομένων της νυχτερινής εργασίας από της ωριμάνσεως των ροδακικών, ότι αι νύκτες αυξάνουση
    Λακωνία
    1889
    Νεστορίδης, Κ.

    Εβγήτσε το ροδάτσινο, αρχίσε το νυχτέρι
    Άνδρος
    1957
    Βογιατζίδης, Ι. Κ.

    http://repository.kentrolaografias.gr/xmlui/discover?rpp=10&etal=0&query=%CF%81%CE%BF%CE%B4%CE%AC%CE%BA%CE%B9%CE%BD%CE%BF&scope=&group_by=none&page=1

  15. Γιάννης Ιατρού said

    6: Γιώργη, μπορεί να έρθει κανένας απόγονος, να τον έχει κατατοπίσει …

  16. Γιάννης Ιατρού said

    Και καλημέρα, βεβαίως βεβαίως
    (φτιάχνω ντοματοκεφτέδες …. για το τσιπουράκι, συνοδεία…)

  17. Χαιρετισμός πρώτος. Καλημέρα.

  18. sarant said

    14 A μπράβο!

  19. Σ’ αυτή τη μεταφορά των οπωρών και μεταφύτευση οπωροφόρων από την Ανατολή στη Δύση, το Ρόδο της Κίνας, έστω και ερχόμενο μέσω Περσίας, είναι μια μόνον περίπτωση.
    Ίσως, οι δαιμόνιοι έμποροι της Μεσογείου, οι Φοίνικες, έπαιξαν και σ΄ αυτή τη μεταφύτευση κάποιο ρόλο, πολύ πριν τον Αλέξανδρο και αρκετά πριν τους Περσικούς πολέμους και τα δώρα του Μεγάλου Βασιλέως προς συμμάχους και δυνητικούς συμμάχους.
    Πιο σίγουρα έπαιξαν ρόλο στη μεταφύτευση της πορτοκαλιάς (και αυτή ιθαγενής της Κίνας) και γενικά των εσπεριδοειδών. Υποτίθεται ότι τα «μήλα των Εσπερίδων» ήρθαν στην Ελλάδα από την Ισπανία, όπου υπήρχαν πολύ περισσότερες(και πιο πρώιμες) αποικίες Φοινίκων παρά Ελλήνων. Δεν είναι πιθανό να μετέφεραν οι Φοίνικες την πορτοκαλιά από την Ασία στην Ισπανία, όπου ως γνωστόν ευδοκιμεί πολύ και καλλιεργείται σε μεγαλύτερη έκταση;
    Ακόμη πιο σίγουρη είναι η μεταφορά από Καρχηδόνιους, δηλαδή Φοίνικες αποίκους, της ιθαγενούς του Ιραν και του Αρμενο-Γεωργιανού Καυκάσου ροδιάς: Punica granatum. Punica = Καρχηδονιακή. Τουλάχιστον στην Ιταλία. Στην Ελλάδα μπορεί να ήρθε απευθείας.
    Έχουμε βέβαια και τα μανταρίνια – τα πορτοκάλια των μανδαρίνων;
    To κουμ κουάτ – και μόνο το όνομα γεννά υποψίες

    Ιδού και ένας κατάλογος των φρούτων στην Κίνα με τα κινεζικά τους ονόματα
    https://welcometochina.com.au/lets-eat-fruit-1852.html

    ΥΓ. Για τους Έλληνες της κλασικής εποχής η ελάχιστα γνωστή Κίνα, η χώρα του εντελώς εξωτικού ακόμη μεταξιού ήταν η Σηρία ή Σηρική (Παυσανίας, Ελλάδος Περιήγησις, Ηλειακά Β’, XXVI): Η Χώρα των Σηρών, δηλαδή των Χώρα των Σκουληκιών ή των Σκουληκάδων – από την πιθανώς κινεζικής προέλευσης λέξη σηρ = σκώληξ και ιδίως μεταξοσκώληξ, κατ’ επέκταση το ίδιο το μετάξι (βλ. όμως και σης = σκώρος, σκώληξ που γίνεται μετά πεταλούδα, όπως ο μεταξοσκώληκας). Αργότερα, και ιδίως στην εποχή των Ρωμαίων οι Σήρες έγιναν και Σίνες (από την τότε δυναστεία Qin), εξ ού Κίνα.

  20. Costas X said

    «…το βερίκοκο το ονόμασαν αρμενιακόν μήλον, αν και η ονομασία δεν έπιασε.»

    Κι όμως, οι παλιοί στην Κέρκυρα τα έλεγαν «αρμελίνια» !

    «…η ονομασία «δοράκινο» δεν έχει χαθεί εντελώς. Στην Κέρκυρα […] λεγόταν παλιότερα, ίσως και λέγεται ακόμα. »

    Επιβεβαιώνω: Όχι απλώς τα έλεγαν «δοράκινα», αλλά και κάποιοι πωλητές της λαϊκής αγοράς τα έγραφαν έτσι στο ταμπελάκι με την τιμή, τουλάχιστον μέχρι τις αρχές του 1980. Κι εμείς γελούσαμε με την αγραμματοσύνη τους!
    Μήπως όμως πρόκειται για δεύτερη αντιμετάθεση (την οποία συνήθιζαν οι Επτανήσιοι);

  21. Costas X said

    19. «To κουμ κουάτ – και μόνο το όνομα γεννά υποψίες»

    Το κουμ κουατ σίγουρα δεν το έφεραν οι Φοίνικες!
    Ήρθε στην Ευρώπη (και στην Κέρκυρα) γύρω στα μέσα του 1800.
    Πιθανότατα το έφεραν από την Κίνα οι Άγγλοι, αρχικά ως διακοσμητικό.

    Άσχετο, αλλά μιά και πήγαμε στα μέσα του 1800 στην Κέρκυρα, όποιος έχει χρόνο, ας διαβάσει κι ένα δικό μου παλιότερο άρθρο (δημοσιεύτηκε σε τοπική εφημερίδα, και σε αγγλική μετάφραση) :

    Οι Σκωτσέζοι στην Κέρκυρα, 1851
    https://www.corfuhistory.eu/?p=14490

    British Rule – The Scots in Corfu, 1851
    http://enimerosi.com/details_en.php?id=16791

  22. ΣΠ said

    Καλημέρα.

  23. ΕΦΗ - ΕΦΗ said


    >>άλλη παραλία να έχει όνομα καρπού.
    Αχλάδι μπιτς 🙂

  24. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    20 Costas X >>αρμελίνια/βερίκοκα

    στα παλιά καλά κορφιάτικα χρόνια φώναζαν οι πλανόδιοι ‘’φρουταριόλοι’’ διαλαλώντας στα καντούνια: ‘’αρμελίνια, αλμπίκοκε, βέρε κόκολε’’
    http://nemertes.lis.upatras.gr/jspui/bitstream/10889/7000/1/Nemertes_Makri%28phil%29.pdf

  25. loukretia50 said

    Καλημέρα!
    Άρωμα καλοκαιριού στο νήμα!

    Η γυναίκα στη Σονάτα του Σεληνόφωτος είχε μια φίλη ροδακινιά
    «…Και τώρα θυμήθηκα πως έτσι μετρούσα τη μουσική σαν πήγαινα στο Ωδείο με μπλε ποδιά κι άσπρο γιακά, με δυο ξανθές πλεξούδες, κρατημένη απ’ το χέρι μιας μικρής φίλης μου ροδακινιάς όλο φως και ροζ λουλούδια..»- Γ.Ρίτσος
    ——————————-
    Ο Βάρναλης αναφέρει τα άνθη της ροδακινιάς στο μονόλογο του Μώμου :
    «-Άκου, άκου τ’ αηδόνι!
    Ίσως στερνά καταλάβεις, πόσο δεν πρόσεξες τις ομορφιές της ζωής, για να διδάξεις την ομορφιά του θανάτου!
    …………………….
    Μες στ’ άνθη της ροδακινιάς, στης λεύκας την κορφή,
    όπου ίσκιωμα βαθύ κι όπου κρυές βρυσούλες
    πάω της καρδιάς μου και μετράω λαχτάρες και τρεμούλες.
    Μ’ αστροφεγγιές ολόβαθες, τριανταφυλλιά χαράματα,
    με φεγγαρομαλάματα
    κι όταν σιγά κι αγάλι
    βρέχει ουρανός σε μια μεριά κι ηλιοφωτάει στην άλλη,
    ………………………..
    και στην καρδιά, που νιώθει,
    καιρό βαστά ο αντίλαλος, καιρό πονάνε οι πόθοι.
    Ω! δε θαμπώνει τη λαλιά μου θάνατου φοβέρα:
    γης και νερού κι αγέρα
    δεν ξέρουνε τα γένη,
    πως ό,τι ζει και χαίρεται, σύντομ’ αργά πεθαίνει.
    ΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄
    Βάρναλης – ΄Το Αηδόνι

    Αν κάποιος το θέλει ολόκληρο, εδώ
    http://www.greek-language.gr/digitalResources/literature/tools/concordance/browse.html?text_id=452&hi=120367&cnd_id=

    Ο τελευταίος (εδώ) στίχος είναι και απάντηση στο σχ. 6.
    (Ευτυχώς δε μετάνοιωσα που πήρα το ρίσκο να δω την παραπομπή- φοβήθηκα αθλητικά- γιατί σκέφτηκα ότι αν ήταν θα το ποστάριζε φάτσα κάρτα).
    Δεν έχει νόημα η ερώτηση «πόσο να ζουν οι γλάροι», είναι σα να ρωτάς πόσο ζουν τα αδέσποτα.
    Απλά εύχεσαι να προφθάσουν να ολοκληρώσουν τον κύκλο της ζωής τους.
    Και να’χεις τη δυνατότητα να βοηθάς, έστω λίγο.

  26. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Χαίρεται!

    Σ’ ένα κλαδί μαγιάτικο
    πιάστηκε μια εσάρπα
    την είδε το ροδάκινο
    και ρόδισε η σάρκα

  27. Divolos said

    «Ροδάκινα υπάρχουν σε πολλές ποικιλίες, αν και κάποιες έχουν εκλείψει, όπως τα λεμονάτα ή οι μαστοί της Αφροδίτης.»

    Ευτυχώς δεν έχουν εκλείψει. Ίσως είναι πολύ δύσκολο να τα βρεις εκτός Μαγνησίας. Στον Άγιο Βλάση Πηλίου τα λεμονάτα είναι σχεδόν μονοκαλλιέργεια. Για μένα είναι τα νοστιμότερα ροδάκινα με διαφορά. Βέβαια έχουν τα εξής μειονεκτήματα: α. τα βρίσκεις δύσκολα γιατί η συνολική παραγωγή τους είναι μικρή, β. είναι ακριβά, γ. είναι πολύ ευαίσθητα σε χτυπήματα μετακινήσεις κλπ. Αλλά όπου τα βρείτε «χτυπήστε» τα! Αν π.χ. αυτήν την εποχή πάτε για μπάνιο από Βόλο προς νότιο πήλιο, από Λεχώνια και μετά θα βρείτε στην άκρη του δρόμου πολλούς παραγωγούς αλλά και μικρά μανάβικα όπου τα λεμονάτα είναι το σήμα κατατεθέν τους. Προσοχή μην τα χτυπήσετε και μην τα ζουλήξετε καθόλου, θέλουν τρυφερότητα. Σαν να πιάνατε τους μαστούς της Αφροδίτης…

  28. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    6. Για το γλάρο σου Τζη,
    Χάρη στην ερώτησή σου πόσα χρόνια ζει ο γλάρος, βλέπω (με έκπληξη) ότι τα πιο πολλά πουλιά ζουν αρκετά πάνω από δέκα χρόνια και μερικά φτάνουν στα 30!
    Ο γλάρος 10-15 https://argyris446kypreos.blogspot.com/2017/01/blog-post_94.html
    Άρα θα ξαναφανεί 🙂 .
    Στην αρχή είπα να στιχουργήσω αλλά τ΄άφησα. Κάνει μια κακή ρίμα ο γλάρος 😦

    https://kynoclub.gr/2014/10/31/%CF%80%CF%8C%CF%83%CE%BF-%CE%B6%CE%BF%CF%8D%CE%BD-%CF%84%CE%B1-%CF%80%CE%BF%CF%85%CE%BB%CE%B9%CE%AC/

  29. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Κατ
    Η Ρένα Δούρου Στοκοκκινο 105.5 τώρα. Ακούστε την έστω τώρα κάποιοι που μες τη φανατίλα μπορεί ποτέ να μην την άκουσαν ποτέ .

  30. Costas X said

    24.

    1. ‘’…αλμπίκοκε, βέρε κόκολε’’
    Δεν τα ήξερα ! Δυστυχώς κι ο φρουταριόλος έγινε πλέον μανάβης !

    2. Ευχαριστώ για το link, κατέβασα το pdf και θα το διαβάσω σύντομα.

  31. ΣΠ said

    Από φίλους Αθηναίους είχα παρατηρήσει ότι, όταν έλεγαν ροδάκινα, εννοούσαν τα νεκταρίνια, ενώ τους γιαρμάδες τους έλεγαν πάντοτε γιαρμάδες, σαν να ήταν διαφορετικό φρούτο.

  32. Γιάννης Ιατρού said

    6: Gpoint (Ιωνάθαν)
    Ευτυχώς που δεν είσαι κοντά στην Καλαμάτα Γιώργο. Άντε να διασκεδάσεις τις υποψίες μετά….

  33. Χαιρετισμός Νο 2. Ο σημαντικότερος. Καλημέρα και πάλι.

  34. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    Ωραίο το 6 σου Τζη. Θυμήθηκα που είχαμε πάει οικογενειακώς μια εκδρομή στη Σκωτία το 79, πιτσιρικάς εγώ, και στο παράθυρο της τραπεζαρίας του ξενοδοχείου στο Όμπαν ερχότανε κάθε μεσημέρι ένας γλάρος, καθότανε στο περβάζι και μας κοίταγε με τις ματάρες του που τρώγαμε. Ανοίγαμε το παράθυρο, άφοβος εντελώς ο Μακ, και τον ταΐζαμε στο στόμα (νταξ, στο ράμφος). Ο μπαγάσας έχαφτε ολόκληρες τις βραστές πατάτες, σαν γλάρος 🙂

  35. Γιάννης Ιατρού said

    33: Γράψε και κανένα σχόλιο ρε Γιάννη 🙂
    ΠΟΛΥ ΔΥΝΑΤΟΣ ΣΕΙΣΜΟΣ ΤΩΡΑ, ΚΟΥΝΗΘΗΚΑΜΕ ΠΟΛΥ ΣΤΗΝ ΠΕΥΚΗ, ΔΕΝ ΕΧΩ ΖΗΜΙΕΣ

  36. loukretia50 said

    ζόρικος σεισμός, μακάρι νάταν ο κύριος.
    Ευτυχώς όχι ζημιές, αλλά ήταν τρομαχτικό που έπεφταν διάφορα. ΄Οταν σταμάτησε το κούνημα, συνεχίστηκε ο θόρυβος, αλλά ήταν το πλυντήριο που δούλευε κι άρχισε να χοροπηδάει και να μουγκρίζει.
    Είμαι στον 5ο και τάχω παίξει ελαφρώς. Δε μπορώ εύκολα να ανεβοκατεβαίνω σκάλες.

  37. Γιώργος Λυκοτραφίτης said

    Σεισμός μεγάλος σαν ροδάκινο.

  38. raf said


    Από τα ωραία τραγούδια του Πασχαλίδη. Τυχαίνει να έχω ανεβάσει εγώ αυτό το βίντεο.

  39. ΣΠ said

  40. loukretia50 said

    38. …ραφινάτη επιλογή! το είχα εντοπίσει κι εγώ!

  41. gpoint said

    # 35

    Kαι στην Κυψέλη πολυκουνήθηκαν αλλά χωρίς ζημιές μου είπε ο γιος μου

  42. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    Εμ, Κούλη θέλατε. Νάτα τώρα.

  43. Γιάννης Ιατρού said

    35: Γιάννη, συνεχίζω από εκεί που μας διέκοψαν (περί χαιρετισμών…)

    42: Εμ! ….

  44. ΓιώργοςΜ said

    42 Αν πέσουν ακρίδες από βδομάδα, η αντιπολίτευση νομίζω δικαιούται να ζητήσει εκλογές. Ή ευχέλαιο, ξεμάτιασμα, εξορκισμό…

  45. cronopiusa said

    Το ξαφνικό το χρήμα κι ο ξαφνικός σεισμός
    σε καταντούνε θύμα μπατάρει ο λογισμός…

  46. Γιώργος Λυκοτραφίτης said

    @42,

    μα, ο πατήρ έχει αποβιώσει. Μεταβιβάζονται και αυτές οι ικανότητες κληρονομικώ δικαίω;

  47. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    45 Ο Εγκέλαδος ο Εγκέλαδος / μας βγήκε καλλικέλαδος 🙂

    (Συγνώμη Λου)

  48. gpoint said

    # 34

    Εμένα μου αρέσει να βλέπω την τέχνη τους να ευθυγραμμίαουν το ψάρι με το ράμφος τους για να το καταπιούν !1 Και που μετά φεύγουν για να…ξελαφρώσουν και ξαναγυρίζουν για το επόμενο μεζεδάκι !

  49. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    44 Ακρίδες έχουνε πέσει εδώ και χρόνια 🙂

    46 Ασε τα κληρονομικά και τσάκω καμιά πλεξάνα σκόρδα καλού-κακού 🙂

  50. loukretia50 said

    Ευγενικό μου Χχχτήνος!
    Γλάρους ονειρευόμουνα σαν έγινε σεισμός
    Τρόμος, βουή και σαματάς, γύρω μου ένας χαμός
    Απέξω ακούγονταν φωνές, άναρχος πανικός.
    Βάρος η ανημπόρια μου – τι σύμβουλος κακός…
    Πώς να κατέβω ψύχραιμα 5 ορόφων σκάλα?
    Αν είναι να με βρει κακό, έμεινα εδώ μπουκάλα
    Πρόσφατα υπολόγιζα πως αν στραβή μου τύχει
    «Θύμα μια εξηντάχρονη…» – τίτλος να σου πετύχει!»
    ΛΟΥ
    Αν κάποιοι υπολόγιζαν ότι βουβή θα μείνω…
    Λάθος παιδιά! Με ρίμες μου την αγωνία ντύνω.

  51. papatha111 said

    Μια μικρή διόρθωση για το: (δημοσιευμένο στον Νουμά το 1901)

    Το ποίημα του Μαλακάση δημοσιεύτηκε στον Νουμά, στο τεύχος 60, 14 Σεπτεμβρίου 1903. Ο Νουμάς άρχισε να εκδίδεται από τις 2 Ιανουαρίου 1903.

  52. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    50 🙂

  53. gpoint said

    # 28

    Μακάρι νάχεις δίκιο Εφη και να μου ξανάρθει αλλά στο μυαλό μου είναι κολημένη μια εικόνα από παλιά, δυο κάργιες να ορμάνε σ’ ένα ξεμοναχιασμένο γλάρο στα βραχάκια. Υπάρχει έντονος ανταγωνισμός σ’ αυτά τα πουλιά στα μέρη μου όπως έχω γράψει παλιά

  54. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα. Εδώ στην Αίγινα δεν αισθανθήκαμε καθόλου τον σεισμό, μόνο από τηλέφωνα συγγενών.

    20 Δύσκολη η δεύτερη μετάθεση, άλλωστε διατηρείται και αλλού η παλιά ονομασία

    21 Πρέπει να τα έφερε στην Ελλάδα ο Μέρλιν, στην Κάτω Κορακιάνα. Ευχαριστούμε πολύ για το άρθρο!

    51 Δίκιο έχεις, ευχαριστώ, θα το διορθώσω!

  55. spiral architect 🇰🇵 said

  56. Costas X said

    54. Εγώ σας ευχαριστώ για τις απαντήσεις !

    Βέβαια, ο Μέρλιν έφερε και τα ομώνυμα «ομφαλοφόρα» πορτοκάλια.

  57. Γιάννης Ιατρού said

    Για να ανακεφαλαιώσουμε τα περί αγέλαδου και Ρίχτερ, τα 5,1 Ρίχτερ σήμερα είναι περίπου (μόνο) το 6% της ενέργειας των 5,9 Ρίχτερ του 1999 στην Πάρνηθα (λογαριθμική είναι η κλίμακα).

  58. leonicos said

    Από σχολικό βιβλίο θυμάμαι κάποιον να περιγράφει έναν αγρότη που δάγκωσε ένα ροδάκινο κι έτρεχαν όλο γλύκα τα ζουμια από τα χείλαι του. Έκτοτε έχω προσπαθήσει να βρω αυτό το ροδάκινο τέλειο στη γεύση και στην αφή, και ακόμα ψάχνω

  59. gpoint said

    Δεν ξέρω αν ο εγκέλαδος κάποια συνάφεια έχει
    με τον απλό εγκέφαλο που άνθρωπος κατέχει
    αλλά αυτό το κούνημα μου έδιωξε μια ζάλη
    και γρήγορα καθάρισε όσα είχα το κεφάλι
    ήταν το τι μου θύμιζε κάποια γνωστή κυρία
    που στιχουργούσε σταθερά με κάθε ευκαιρία
    μα αδυνατούσα ο δυστυχής να βρω τι μου θυμίζει
    κι η κάθε μου προσπάθεια γινόταν… βράσε ρύζι…
    Μήνες λοιπόν το έψαχνα και ξαφνικά μου βγαίνει
    κυρία, εξιχνιάστρια και πολυδιαβασμένη…
    Μη θυμώνεις Ιμογένη !! (Μακ Κάρθερυ)

    ( κάθε τυχούσα ομοιότης με γνωστά πρόσωπα να θεωρηθεί εντελώς συμπτωματική )

  60. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    1. Οι τυχεροί στις υπώρειες του λόφου Στρέφη μόλις που αντιληφθηκαμε τον σεισμό, μάλλον με μακρινή έκρηξη έμοιαζε. Αντιθέτως σε περιοχές με χαλαρά εδάφη (Σίδερα Χαλανδρίου, Νέα Σμύρνη,…) έπεσαν βιβλία από βιβλιοθήκες,…

    2. Οπότε αύριο στην Λαϊκή της Καλλιδρομίου θα αγοράσω γιαρμάδες , αν βρω.

  61. Καμιά δήλωση ο Αμβρόσιος?
    https://www.efsyn.gr/ellada/koinonia/158866_ambrosie-skase-epiteloys

  62. Avonidas said

    #37. Σεισμός μεγάλος σαν ροδάκινο.

    5.1 λένε, εγώ πιστεύω ότι ήτο έτι μεγαλύτερος

    https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcRgVn1BhqdCa1wXLXOeMT75kqy12mAaY5rfEeS31-mcIo3gzi3c

  63. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Στο Χαλάνδρι κουνηθήκαμε αρκετά. Κάτι χλαμπατσίμπανα ακούστηκαν να πέφτουν, συναγερμοί πήραν μπρος, σειρήνες κλπ Όρμησα κουτρουβαλώντας ξυπόλυτη στον κήπο. Το σεισμό τονε φοβούμαι! Εφιαλτικές μνήμες.
    Μέχρι τώρα ήμουν με τις γάτες.Μάζεψα τα (προ)τελευταία κορόμηλα

    62. Α και τώρα μου θύμισες ότι στην εκκλησία, τώρα δα, προ των εκλογών, από εκκλησιαζόμενη μάθαμε(το είπε δημόσια) ότι ο «πάτερ» τους είπε ανήμερα των εκλογών «δεν ψηφίζουμε άθεους» . Δεν ήθελε να πει την εκκλησία αλλά είναι βέβαιο ότι δεν ήταν σε μια! Και στο μνημόσυνο που είχαμε το πρώτο δεκαήμερο του Μάη (προ των ευρωεκλογών) κι εκεί στο κήρυγμα είπε μακριά από άθεους.

    53 >>δυο κάργιες να ορμάνε σ’ ένα ξεμοναχιασμένο γλάρο στα βραχάκια

    Τζη, την ιστορία των γλάρων του Βενέζη, μου έφερες στο νου μου (αλλά την απόδιωξα).
    Όταν σου έρθει ο γερο-γλαρής να μας το πεις…
    https://www.sarantakos.com/kibwtos/mazi/benezis_glaroi.htm

  64. loukretia50 said

    59. Γέλασα πολύ! Ταιριάζει όμως και το ύφος…

    60. Εντελώς συμπτωματικά, ο Σαρλ Εσμπραγιά μου άρεσε πολύ και φυσικά ταυτιζόμουν με την ηρωίδα του.
    Η διαφορά μας είναι ότι δεν είμαι κοκκινομάλλα, Σκωτσέζα γεροντοκόρη. (και δεν έχω παρατσούκλι Red Bull!)

    Είναι ραδιοφωνικό, δυστυχώς δε βρήκα κάτι σύντομο https://youtu.be/TarKhzkGLho σε άλλη βερσιόν!

    Xαρακτηριστικός διάλογος:
    – Ιμογένη, (υπόκωφο γκρρρρ!) έχετε τύχη που δεν είστε άνδρας
    – Όταν σας βλέπω, το πιστεύω και εγώ!

  65. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

  66. cronopiusa said

  67. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα, χωρίς μετασεισμούς όπως βλέπω!

  68. loukretia50 said

    Θυμάστε πότε είχαμε υποχρεωθεί να πετάξουμε τόννους ροδάκινα? – ή βερύκοκα ή και τα δύο?

  69. Από το μυθιστόρημα μου «Το μυστικό της Χάρλεϊ Στρητ»:

    «…Παρά την ηλικία της, το στήθος, πλούσιο και σφιχτό, στεκόταν στο ύψος του. Στον Λομπαρδιανό έμοιαζε με ώριμο, ζουμερό ροδάκινο, με κρουστή ακόμη σάρκα όπου μπήγεις τα δόντια, κολλάς τα χείλη και ρουφάς γλυκούς, μυρωδάτους χυμούς ενώ τα ζουμιά ξεχειλίζουν και γλιστρούν στο σαγόνι….»

  70. Χαιρετισμός Νο 4 για σήμερα. Καλησπέρα σας.

    Ξέρω, ο Νο 3 χάθηκε. Ήταν πολύ κοντά στα σύνορα, έγραφα και για το ν σεισμό και την πιθανότητα ο Κούλης να έχει κληρονομήσει το χάρισμα, κρέμασε το κινητό…

  71. Πουλ-πουλ said

    61.2 σε συνδυασμό με 13.
    Οπότε θα ανεβοκατεβαίνεις τις ανηφοριές του Στρέφη σαν κατσικάκι.

  72. gpoint said

    # 71

    Μετά τον Χ3 ακολουθεί φυσιολογικά ο Χ3.5 και μετά ο Χ4

  73. gpoint said

    #71

    Μετά τον Χ3 ακολουθεί ο Χ3.5 και μετά ο Χ4 (αν θυμάσαι κάτι χώρους…)

  74. Κιγκέρι said

    69:

    Λου, η ερώτησή σου μού θύμησε το χυμό ροδάκινο που μας μοιράζανε στο σχολείο, το ‘84 νομίζω. Λέγανε ότι ήταν από ροδάκινα που έπρεπε να αποσυρθούν, δεν ξέρω για ποιο λόγο, οπότε αποφασίστηκε να χυμοποιηθούν και να διατεθούν στα σχολεία. Ήταν νόστιμος χυμός, αρωματικός και πηχτός.
    Στο δικό μας σχολείο, την πρώτη εβδομάδα φέρναμε στις τάξεις ανοιχτήρια και πλαστικά ποτηράκια και την καθορισμένη ώρα γινόταν το σερβίρισμα, με ευθύνη των επιμελητών και του καθηγητή που είχε μάθημα. Μετά την πρώτη εβδομάδα βαρέθηκαν οι καθηγητές τη μουρνταριά και το χασομέρι, οπότε βγάλανε τους χυμούς στο διάδρομο και είπαν όποιος θέλει, να πάρει για το σπίτι του. Ήταν κάτι μεγάλες πεντόκιλες κονσέρβες, εγώ πήρα δύο κι όταν πια έφτασα στο σπίτι, δεν μπορούσα να κουνήσω τα χέρια μου από την κούραση!

  75. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    69. Λου

    τη μαυρη δεκαετια του 1990 τοτε που η μιση Δυτικη Μακεδονια βρωμοκοπουσε σαπια ροδακινα και τα ποταμια ηταν μεσα στη βρωμα λες και περνουσανε απο το Βαρανασι της Ινδιας

    ***
    Μάιος 2000
    Οι 70 χιλ. θα απορροφηθούν στην εσωτερική αγορά και στις εξαγωγές και άλλες 21 χιλιάδες θα πάνε στην απόσυρση. https://www.rizospastis.gr/story.do?id=276631
    ***
    Το 2000 με έκλεισαν οι χωματερές που παραλίγο να ξαναενεργοποιηθούν το 2004 με το εμπαργκο της Ρωσίας
    https://www.news247.gr/gnomes/xrhstos-demeths/giati-syntrofe-agroti-den-dineis-rodakina-empargkoy-ston-peinasmeno-sygchoriano-soy.6288900.html
    ………………..

    Το ελληνικό ροδάκινο/Χρώματα κι αρώματα
    http://www.geotee-anmak.gr/img/ekdiloseis/pyrinokarpa_1.pdf

  76. Theo said

    @69, 76:
    Αν θυμάμαι καλά, το φαινόμενο της απόσυρσης των ροδακίνων άρχισε τη δεκαετία του ’80 (τότε που βρωμούσαν οι χωματερές στους νομούς Πέλλας και Ημαθίας).
    Οι τιμές που έδιναν οι έμποροι ήταν πολύ χαμηλές, οι ροδακινοπαραγωγοί είχαν συνηθίσει στην απόσυρση, κι έτσι δεν φρόντιζαν τις ροδακινιές και περίμεναν να ωριμάσουν ροδάκινά τους χωρίς ψεκασμούς και πολλά πολλά κλαδέματα και να τα δώσουν για απόσυρση.
    Μέχρι που άρχισαν να μειώνονται τα ποσά για την απόσυρση και οι παραγωγοί στράφηκαν σε άλλες καλλιέργειες.

  77. ΜΙΚ_ΙΟΣ said

    «Ζουμερό» και ζουμερό το σημερινό, λεξιλογικά και όχι μόνο.

    Οπότε, να προσθέσω κάτι πραγματολογικό (που δεν το ήξερα…)

    – Ο καρπός της ροδακινιάς είναι «δρύπη», όπως το βερίκοκο, το δαμάσκηνο, το κεράσι κ.τ.ό.
    http://www.greek-language.gr/greekLang/modern_greek/tools/lexica/search.html?lq=%CE%B4%CF%81%CF%8D%CF%80%CE%B7

    Και δύο ποιητικά:
    1. ΕΛΥΤΗΣ – Προσανατολισμοί (ΔΙΟΝΥΣΟΣ, στ΄)
    «Μόχθος περιστεριών οι πλάτες της ημέρας γέρνουν στην ευδία
    του ήλιου τους
    Σύγκορμα τρέμουν τ’ απαράμιλλα πουλιά στα λατρευτά ροδάκινα
    Είναι το φως που ενστερνισθήκανε και τ’ ανυψώνει ως τις καρδιές μιας
    ύπαρξης που αλλάζει»…

    2. ΡΙΤΣΟΣ – Φαίδρα
    «Κι ήσουν αδέξιος τότε· τρομερά συνεσταλμένος
    κι ευγενικός ταυτόχρονα. Ποτέ δεν άνοιξες μόνος το ψυγείο
    να πάρεις δυο κεράσια, ένα ροδάκινο, ένα μικρό κομματάκι σοκολάτα. Κι η προφορά σου ακόμη
    είχε μια συστολή, καθώς μασούσες αρκετά φωνήεντα σα να ζητούσες
    να πεις τις λέξεις μισές, να τελειώσεις πιο γρήγορα και να σωπάσεις
    σαν περιμένοντας απ’ αλλού την απάντηση κι όχι από κει που κοιτούσες.»…

    8, 12: Cronopiusa:
    «Ο κλέφτης των ροδάκινων» του Βάλο Ράντεφ (1964, Βουλγαρία). Αμυδρά τη θυμάμαι, κυρίως επειδή βγήκα από την προβολή εντυπωσιασμένος (και συγκινημένος). Αλλά δεν είμαι σίγουρος πού την είχα δει! Την είχε παίξει η «Αλκυονίς» στην περίοδο της δικτατορίας;;
    (Πολύ καλό και το επίσης βουλγάρικο «Κέρατο της κατσίκας» – αυτό σίγουρα στην «Αλκυονίδα»)

  78. Theo said

    @4:
    Όντας παιδί και έφηβος, βοηθούσαμε με την οικογένεια ένα θείο της μητέρας μου στο μάζεμα των ροδακίνων στο μεγάλο κτήμα του στον Λόγγο της Έδεσσας (δεν υπήρχαν τότε τα φτηνά εργατικά χέρια από Βορρά και Ανατολή). Θυμάμαι, μετά από κανένα οχτάωρο μαζέματος, το χνούδι να μην υποφέρεται και να περιμένω την ώρα να γυρίσουμε σπίτι, να κάνω κανένα ντους.

    Στα 17 μου δούλεψα για λίγες μέρες σε διαλογητήριο («διαλογιστήρια» τα λέγαμε τότε) ροδακίνων μεταφέροντας στο κλαρκ τα ροδάκινα που περνούσαν από τις τρύπες της μηχανής διαλογής και πήγαιναν στις κονσερβοποιΐες. Εκεί το χνούδι δεν ήταν τόσο πολύ, αλλά το δεκάωρο εργασίας +τη μια ώρα πήγαινε έλα από την Έδεσσα στο διαλογητήριο με φορτηγά (μάλλον δεν υποχρέωνε κανείς τις εταιρίες να έχουν βανάκια για τη μετακίνηση των εργαζόμενων) ήταν κουραστικό.

  79. loukretia50 said

    Aμυδρά θυμάμαι ότι τα ροδάκινα τα πουλούσαν ακριβά.
    Μπορεί να κάνω λάθος, αλλά ήταν εποχή που ήταν μικρή η κόρη μου και έπαιρνα πολλά για φυσικούς χυμούς και φρουτόκρεμες.
    Θυμάμαι την αγανάκτηση για την «απόσυρση» και την απορία πώς είναι δυνατόν να μη δικαιούνται αποζημίωση οι αγρότες αν τα διαθέσουν δωρεάν, να μη γίνεται ή να μη μετράει η καταγραφή των προϊόντων τους παρά μόνο αν τα θάψουν στις χωματερές.
    Ίσως γράφω πράγματα που δεν ισχύουν και απλώς μεταφέρω ότι μάθαινα από γνωστούς ή διάβαζα στις εφημερίδες, εφόσον δεν είχα καμιά επαφή με παραγωγούς, ούτε ζούσα στην επαρχία για να έχω αντικειμενική πληροφόρηση.
    Πολύ θλιβερή υπόθεση.

  80. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    72. «Οπότε θα ανεβοκατεβαίνεις τις ανηφοριές του Στρέφη σαν κατσικάκι.»

    When I was young.

    Σε μερικά χρόνια θα βάλω …καλάθι στην μοτοσυκλέτα (για την αστάθεια του γέροντα).

    Eric Burdon and The Animals – When I Was Young (1967) ♫♥50 YEARS & counting

  81. Dinos said

    @79

    8 ώρες με ροδάκινα!!
    Aπίστευτο
    Εγώ έβγαλα καντήλες το πρωί διαβάζοντας το κείμενο και ακόμα δεν λένε να φύγουν
    Τοξικό το σστολογιο σήμερα 😊

  82. loukretia50 said

    82. just juicy ! – για άλλα γούστα έχει και γλάρο!
    (ας μη θυμηθώ το σεισμό!)

  83. Κιγκέρι said

    80:

    Βρήκα αυτό σχετικά με την απόσυρση των φρούτων:

    http://www.ptyxi.com/2015/11/%CE%B3%CE%B9%CE%B1%CF%84%CE%AF-%CF%80%CE%B5%CF%84%CE%AC%CE%B3%CE%B1%CE%BC%CE%B5-%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%B1%CE%B3%CF%81%CE%BF%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%AE-%CE%BC%CE%B1%CF%82-%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%B1%CE%B3/

  84. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    Αυτά τα ζουμερά και μυρωδάτα ροδάκινα που σας έμειναν στην μνήμη από την παιδική σας ηλικία, μπορείτε ακόμη να τα βρείτε στους νομούς Ημαθίας και Πέλλας. Μου τα φέρνουν συχνά φίλοι ασθενείς και κάνουν θραύση στα τραπέζια μας. (Πάντως, Νίκο, νομίζω ότι οι περισσότεροι αντιστοιχίζουν την Μηλέα την Περσική του Θεόφραστου με το Κίτρο..)

  85. Alexis said

  86. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    77 Theo
    Πράγματι από τη δεκαετία του ΄80 πρέπει να ξεκίνησαν οι χωματερές. Αντέγραψα ένα σχόλιο κάτω από το βιντεάκι με τις καρότσες ν΄αδειάζουν τα φρούτα. Πόνος ψυχής.

    Πέραν του παραλογισμού της απόσυρσης καθ΄εαυτήν, οι χωματερές δεν λειτουργούσαν με σωστές προδιαγραφές και μολύνθηκαν τα εδάφη και ο υδροφόρος ορίζοντας κι έκλεισαν με οδηγία της ΕΕ το 2000.

    Κι ένα σχόλιο επίκαιρο. Τώρα με τους χωρίς ΑΜΚΑ πλέον ξένους, κομμένα τα επιδόματα κι έτσι θα βρίσκουν εργατικά χέρια εκεί πάνω για τη συγκομιδή των ροδάκινων 😦 .

  87. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα!

    71 Πού είσαι Γιάννη;

  88. Theo said

    @80:
    Θυμάμαι πως οι έμποροι είχαν μεγάλο περιθώρια κέρδους. Έδιναν (και δίνουν) λίγα στους αγρότες και πουλάν ακριβά τα φρούτα. Πρόπερσι θυμάμαι που βρήκα στο σούπερ μάρκετ κεράσια Φλαμουριάς (Έδεσσας), πρώτης ποιότητας, με 4,5 ή 5 ευρώ το κιλό. Όταν ρώτησα κάποια φίλη από τη Φλαμουριά, μου είπε πως οι παραγωγοί τα πουλούσαν από 0,80 μέχρι 1 ευρώ το κιλό.

    Μια απάντηση γιατί τα «πλεονασματικά» φρούτα δεν διαθέτονταν δωρεάν δίνει και το άρθρο που λίνκαρε το Κιγκέρι στο σχ. 84.

    @82:
    Στο οχτάωρο η δυσφορία (και η φαγούρα) ήταν ήδη μεγάλη. Αλλά μπορεί και να μαζεύαμε ροδάκινα και για 10 ή 12 ώρες 🙂

  89. Για τη χρήση του φρούτου από τον Τιμ Ρόμπινς (ή τον μεταφραστή του) στην περιγραφή του αιδοίου, στο υποκοριστικό, ή όχι, έχουμε πει;

  90. Αιμ said

    Μου ανοίξατε την όρεξη, πα να φάω κάτι πλακέ και κάτι κοντούλες όνειρο

  91. loukretia50 said

    Δεν τιτιβίζω, αλλά έχω συναντήσει τις εκφράσεις :
    How peachy -I’m just peachy – Everything is just peach now.

    90. Δεν το θυμάμαι, άλλο μου θυμίζει εμένα μερικές φορές και βρήκα σήμερα ότι είχα δίκιο!
    Kαι αγνοούσα το emoji και τη σχετική φασαρία.
    https://blog.emojipedia.org/how-we-really-use-the-peach/

    Εσείς?

  92. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Πού ‘σουνα τόσονα καιρό
    ροδακινιά ανθισμένη,
    που ‘χει η σκέψη μου φωλιά
    σ΄τσι κλώνους σου χτισμένη.

    Γιάννη δάσκαλε, σε περίμενα στα ζουμερά ροδάκινα σήμερα, με κάποιο από τα ξεχωριστά ποιήματα που κερνάς.
    Ούτε ο σεισμός δε σ΄έκανε να μας πεθυμίσεις να τον κογιονάρουμε όλοι μαζί δω πέρα;
    Λείπεις, ειλικρινά!

  93. loukretia50 said

    Την ώρα του σεισμού είχε διακοπή ρεύματος -μικρή, αλλά είχα ανοιχτό το λάπτοπ.
    Και έχει ξανασυμβεί να γίνει σεισμός πέρυσι περίπου τέτοια εποχή και ήμασταν παρέα.
    Κάποιος έλεγε ότι καλό είναι να στηρίζομαι στο πλαίσιο της πόρτας – σημειώστε Χ – αλλά δε φτάνω!
    Η νύχτα προβλέπεται μεγάλη!

  94. mitsos said

    @36 Λου
    «Και εκεί που ήμουν αραχτός στο pc ακούω υον θόρυβο να δυναμώνει και στο διάδρομο εμφανίζεται να περνά χοροπηδώντας το πλυντήριο … Ώπα μεγάλε : Πες μου πως θα τ΄απλώσεις να χαρώ .»
    Ε! Όχι αυτό είναι ανέκδοτο, Δεν έγινε έτσι. Είμαι αραχτος στις ξαπλώστρες , κάτω από την ομπρέλα και ξαφνικά αρχίζουν να τρίζουν όλα … «όπα κορίτσια σεισμός και κρατάει ώρα. Ελπίζω να είναι από τους συνήθεις τοπικούς» … Δεν ήταν

    Α και μη ξεχάσω … για τα «δώρα Κίνας»
    «Περσική η κοινή» ( perxica vulgaris ) ή και ταξινομικά «Προύνος η περσική ( Prunus perxica )

    και όπως γράφει η Φυτολογία της Εκπαιδευτικής Ελληνικής Εγκυκλοπαίδειας

    Κίτρινες Ποικιλίες : Hale , Helberta , Redhaven , Golden Judilea , Halehaven , Triogem

    Εμένα μου άρεσαν τα λευκόσαρκα που κυκλοφορούσαν πριν το 80 ( Mayflower ; Amaden Bella of Roma;, … ) Mετά τo 80 έβγαιναν μόνο σε άνοστο 90% βαμβάκι, 10% συνθετικό; 🙂 .

  95. cronopiusa said

  96. Georgios Bartzoudis said

    (α) «Αλλά και στα λατινικά, malum persicum το είπαν το ροδάκινο»
    # Η επιστημονική (λατινική) ονομασία του είναι Prunus persica, όπως παρατηρεί και ο rizes (σχόλιο 7)

    (β) «Ο τύπος «δωράκινον» μαρτυρείται από την ελληνιστική εποχή…. η ονομασία «δοράκινο» δεν έχει χαθεί εντελώς. Στην Κέρκυρα, αλλά και στην Ήπειρο, ακόμα όμως και στον Κολινδρό λεγόταν παλιότερα, ίσως και λέγεται ακόμα. Επίσης, στην Κοζάνη και στη Νάουσα (τουλάχιστον) καταγράφεται ο τ. «δρόκινο», που πρέπει να προέκυψε από το δοράκινο».
    # Ομοίως πως στα παρ’ ημίν καθιαυτού Μακιδονικά λέγεται δουράκ’νου (το)

    (γ) «ποικιλία του ροδάκινου είναι και τα νεκταρίνια…. στο εμπόριο τα νεκταρίνια εμφανίστηκαν μετά το 1970|.
    # Παρ’ ημίν υπήρχαν τουλάχιστον από την εποχή που ο γράφων ήταν νήπιο και τα λέγαμε γκουλιόμπαρα δουράκ’να

  97. sarant said

    90 Κάτι δεν λέει το άρθρο;

  98. Τελευταίος χαιρετισμός για σήμερα. Νο 5. Καλησπέρα σας.

  99. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    78 ΜΙΚ-ΙΟΣ
    >> Σύγκορμα τρέμουν τ’ απαράμιλλα πουλιά στα λατρευτά ροδάκινα

  100. loukretia50 said

    Mitsos !!!
    Τελικά το δικό μου πλυντήριο αποδείχτηκε πιο συγκρατημένο στην επανάστασή του. Απλά τάπαιξε – νομίζω!

    Kαι οι καταπληκτικοί στίχοι της Joni Mitchel για το γλάρο
    Song to a Seagull https://youtu.be/ChDSlzbVnx4 joni michel
    Fly silly seabird
    No dreams can possess you
    No voices can blame you
    For sun on your wings
    My gentle relations
    Have names they must call me
    For loving the freedom
    Of all flying things
    My dreams with the seagulls fly
    Out of reach out of cry

    And humans are hungry
    For worlds they can’t share
    My dreams with the seagulls fly
    Out of reach out of cry

  101. Χρήστος Π. said

    Ανακοινώνεται σε σχετικές ιστοσελίδες των ΗΠΑ ότι ο Λευκός Οίκος κάλεσε μέλη του κογκρέσσου σε σύσκεψη τη Τρίτη για το ζήτημα της επιβολής κυρώσεων κατά της Τουρκίας. Δεν γνωρίζω αν η ασχετοσύνη, φρούδες ελπίδες συνεννόησης, πολιτική αφέλεια, ή το διπλωματικό παιχνίδι του καλού και κακού μπάτσου έκαναν το Τραμπ να δικαιολογήσει την απόφαση του Ερντογαν να αποκτήσει τους S-400. Οι πιέσεις όμως από μέλη του κογκρέσσου και από τους Ρεπουμπλικάνους μάλιστα για επιβολή κυρώσεων, αυξάνονται.

    Ήδη οι Αμερικανοί μπλοκάρισαν τη παράδοση κινητήρων στη Τουρκική εταιρεία κατασκευής των μαχητικών ελικοπτέρων ΑΤΑΚ, που χρειάζονται ώστε 30 ελικόπτερα να γίνουν λειτουργικά και να παραδοθούν στο Πακιστάν που τα παρήγγειλε….

    Προχτές το Αμερικανικό Πεντάγωνο εξέδωσε αυστηρή ανακοίνωση και προειδοποίηση προς Τουρκία για τη συσσώρευση δυνάμεων και απειλή εισβολής σε περιοχές Ανατολικά του Ευφράτη. Τονίζεται μάλιστα πως η Τουρκική επειλή ενδεχομένως σχετίζονται με την επιβολή νέων κυρώσεων κατά τη Τουρκίας, πέρα από τη μη παράδοση των F-35. Mε λίγα λόγια οι δυο σύμμαχοι κινούνται μεταξύ κυρώσεων και διακοπής στρατιωτικής συνεργασίας από τη μιά μεριά, και από την απειλή για αντίμετρα, εκβιασμό με εχθροπραξίες μεταξύ τους, και προσεγγιση με τον αντίπαλο της συμμαχίας από την άλλη.

    Η αξιωματική αναγνώριση από τη Τουρκία ως σοβαρής εθνικής απειλής, ένα μελλοντικό Κουρδικό κράτος και η επιθυμία των ΗΠΑ και Ισραήλ να το δημιουργήσουν θα φέρνουν πάντα τις δύο συμμαχικές τώρα χώρες σε σύγκρουση. Είναι αργά για να πάψει η Τουρκία να θεωρεί τις ΗΠΑ απειλή. Οι ΗΠΑ καταλαβαίνουν όπως πολλά νεότερα άρθρα γράφουν, πως δεν χάνεται και κάποιος αναντικατάστατος σύμμαχος. Οι υποστηρικτές της «αναντικατάστατης Τουρκίας» μειώνονται από τις εξελίξεις. Το ίδιο και η επιρροή του. Το τελικό αποτέλεσμα περιμένουμε με μεγάλο ενδιαφέρον να το δούμε.

    Η άρση του εμπάργκο στη πώληση όπλων στη Κύπρο από τις ΗΠΑ, ένα σημαντικότατο ζήτημα για τη ισορροπία δυνάμεων και στο Αιγαίο,
    δεν αξιολογήθηκε σωστά και δεν προβλήθηκε στα Ελληνικά ΜΜΕ. Αυτό είναι εντυπωσιακό ακόμα και αν λάβουμε υπ’ οψη την υποβάθμιση του εγκεφάλου του Έλληνα δημοσιογράφου.

    Περιμένουμε. Οτιδήποτε γίνει θα επηρεάσει την ασφάλεια του Αιγαίου, και της Κύπρου, καθώς και την εκμετάλλευση των φυσικών πόρων στην Αν. Μεσόγειο.

  102. Avonidas said

    […]τη μαυρη δεκαετια του 1990 τοτε που η μιση Δυτικη Μακεδονια βρωμοκοπουσε σαπια ροδακινα[…]

    »
    Η αποσύνθεση απλώνεται σ’ όλη την πολιτεία και η γλυκερή μυρουδιά είναι μια μεγάλη πίκρα για τον τόπο. Άνθρωποι που μπορούν να κεντρώνουν τα δέντρα και να κάνουν το σπόρο αποδοτικό και μεγάλο, δεν μπορούν να βρουν έναν τρόπο για να φαγωθούν οι καρποί τους. Και η αποτυχία βαραίνει πάνω σε όλη την πολιτεία, σα μια μεγάλη συμφορά.

    Τα έργα που έχουν αποδώσει τα κλήματα και τα δέντρα πρέπει να καταστραφούν για να κρατηθούν ψηλά οι τιμές, κι αυτό είναι το πιο θλιβερό, το πιο πικρό απ’ όλα. Ολάκερα φορτία πορτοκάλια πεταμένα καταγής. Άνθρωποι ουρές μίλια μάκρος, ήρθαν για να πάρουν τον καρπό, όμως αυτό δεν μπορεί να γίνει. Πώς θα αγόραζαν πορτοκάλια προς είκοσι σέντσια τα δώδεκα, σαν είναι στο χέρι τους να κάνουν ένα γύρο με το αυτοκίνητο και να και να τα μαζέψουν τζάμπα; Άνθρωποι με σωλήνες ράντιζαν με πετρόλαδο τα πορτοκάλια και όπως είχαν τύψεις για το έγκλημα που έκαναν, θύμωναν με τον κόσμο που ήρθε να πάρει τον καρπό. Από τη μια, ένα εκατομμύριο πεινασμένοι άνθρωποι, έχοντας ανάγκη να φάνε λίγα φρούτα κι από την άλλη ραντίζουν με πετρόλαδο τα χρυσαφιά βουνά.

    Και η οσμή της σαπίλας γεμίζει ολάκερη τη χώρα. Να καίτε τον καφέ για τα καζάνια των βαποριών. Να καίτε το καλαμπόκι για ζεστασιά, κάνει καλή φωτιά. Να πετάτε τις πατάτες μέσα στα ποτάμια και να βάζετε ανθρώπους να φυλάνε τις ακροποταμιές για να διώχνουν τον πεινασμένο λαό που έρχεται να τις ψαρέψει. Να σφάζετε γουρούνια να τα θάβετε κι αποσύνθεση ας κατασταλάζει βαθιά μέσα στη γη.

    Ένα τέτοιο έγκλημα ξεπερνά κάθε δημόσια καταγγελία. Μια τέτοια πίκρα είναι ανίκανα τα δάκρυα να τη συμβολίσουν. Όλες μας οι επιτυχίες καταρρέουν μπροστά σ’ αυτή μας την αποτυχία. Εύφορη γη, ολόισιες αράδες δέντρα, ρωμαλέοι κορμοί, καρποί ωριμασμένοι. Και τα ετοιμοθάνατα παιδιά από πελάγρα πρέπει να πεθάνουν, γιατί δε βγαίνει κέρδος από τα πορτοκάλια. Και οι γιατροί της δημαρχίας συμπληρώνουν τα πιστοποιητικά –πέθανε από υποσιτισμό- γιατί τα τρόφιμα πρέπει να σαπίσουν, πρέπει να σαπίσουν με το ζόρι.

    — Τζων Στάινμπεκ, Τα Σταφύλια Της Οργής

  103. loukretia50 said

    103. Έτσι ακριβώς. Οι τιμές πρέπει να κρατηθούν.
    Πώς θα ζήσουν οι μεσάζοντες κι οι μεγαλέμποροι?

  104. Avonidas said

    Για τη χρήση του φρούτου από τον Τιμ Ρόμπινς (ή τον μεταφραστή του) στην περιγραφή του αιδοίου, στο υποκοριστικό, ή όχι, έχουμε πει;

    Τομ Ρομπινς, μηπως;

  105. loukretia50 said

    Kι άλλο ροδακινόπαιδο, απ΄την Ιαπωνία – λαϊκό παραμύθι
    “Peach Boy » (=Momotaro) – A Folktale From Japan” https://www.candlelightstories.com/2011/03/13/peach-boy-a-folktale-from-japan/

    Κινέζικος μύθος (ένας από πολλούς)
    Stealing Peaches -Chinese Fairy Tales (1920) , translated by Herbert Allen Giles
    https://en.wikisource.org/wiki/Chinese_Fairy_Tales_(H._Giles,_1920)/3

    και τα ροδάκινα της αθανασίας σε πορσελάνη

    και εδώ https://render.fineartamerica.com/images/rendered/medium/print/images-medium-5/peaches-jp2676-jean-plout.jp σε πιο χλωμή βερσιόν!

  106. Avonidas said

    Kι άλλο ροδακινόπαιδο, απ΄την Ιαπωνία – λαϊκό παραμύθι
    “Peach Boy » (=Momotaro) – A Folktale From Japan” 

    Κοίτα να δεις! 30 χρόνια μετά καταλαβαινω τι τραγουδούσε η Παναγιωτόπουλου στις Τρεις Χάριτες. Μπράβο, Λου! 😊

  107. loukretia50 said

    107.Ούτε κι εγώ καταλάβαινα! Νόμιζα ότι θάναι πολεμιστής!

    Πριν κάτι μάσησα! Ζήλεψα ροδάκινα!
    Xi Wang carrying peaches https://render.fineartamerica.com/images/rendered/medium/print/images/artworkimages/medium/1/xi-wang-mu-carrying-qi-wang-mu.jpg Qi Wang Mu

    Kι ένα γαλλικό παραμύθι

  108. spyridos said

  109. loukretia50 said

    «Θα ζήσετε με τους σεισμούς» – θυμάστε αυτή τη ρήση?
    «και σ΄όποιον μέλλει να πνιγεί…» σεισμός δε θα φτουρήσει.
    Καλά τα μοιρολατρικά, μα υπάρχει και το άλλο :
    Όποιος σε κούνημα βρεθεί, θέμα έχει μεγάλο…

  110. loukretia50 said

    Τέλειωσαν τα ροδάκινα, αρχίζω το νυχτέρι
    Γιατί φοβάμαι το σεισμό, η νύχτα τι θα φέρει.
    Γιαυτό και στους σχολιαστές έχω στήσει καρτέρι!

    Τι να κάνω? Να σας νανουρίσω με ιστορίες?

  111. Avonidas said

    #110. Πρεπει να μαθουμε να ζουμε με τον Κουλη 😖

  112. loukretia50 said

    κατάσταση φραπέ?

  113. Alexis said

    #102: Χρηστο Π. οι πολιτικές σου αναλύσεις εκφράζουν μάλλον ευσεβείς πόθους παράτην πραγματικότητα.
    Από που συμπεραίνεις ότι «οι ΗΠΑ καταλαβαίνουνπως δεν χάνεται και κάποιος αναντικατάστατος σύμμαχος»;
    Μόλις προχθές η εκπρόσωπος του Λευκού Οίκου δηλωσε «Ως συμμαχοι στο ΝΑΤΟ η σχέση μας είναι πολυεπίπεδη και δεν εστιάζεται μόνο στο θέμα των F 35. Οι στρατωτικές μας σχέσεις είναι ισχυρές και θα συνεχίσουμε να συνεργαζόμαστε με την Τουρκία εκτενώς, έχοντας υπόψη τους περιορισμούς που προκύπτουν απο την παρουσία του πυραυλικού συστήματος S 400»

  114. Γιάννης Ιατρού said

    Το θέμα στα ροδάκινα είναι (και πάντα ήταν) η συσκευασία, καθότι ευαίσθητα 🙂 🙂

    Καλημέρα!

  115. ΣΤΑΥΡΟΥΛΑ said

    Κονσέρβα ροδάκινου: Ροδάκινο κομπόστα! Το πιο ωραίο φρούτο σε ελληνική κονσέρβα! ‘Εχει συνοδέψει φρουτοσαλάτες, επιδόρπια, γλυκά αλλά το έχει γευτεί και πλήθος… ασθενών!

  116. sarant said

    Kαλημέρα από εδώ!

  117. Καλημέρα, καινούρια μέρα (κι ας είναι στο ίδιο άρθρο με πολλές άλλες, δεν πρόλαβαν να σερβιριστούν τα μεζεδάκια ακόμα).

  118. ΜΙΚ_ΙΟΣ said

    100, ΕΦΗ Μπράαααβοοοο! Επιτυχία! Ευχαριστούμε! (νομίζω σε πολλούς θα άρεσαν…)

  119. sarant said

    118 Παρά ένα λεπτό

  120. 105: Ε, ναι

  121. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    103-108 Αβο και Λου, Λου και Αβο , πολύ ευχαριστώ! Ευχαριστώ πολύ! 🙂
    και το καθ΄ημάς παραμύθι του ροδακινοκόριτσου

  122. 88 Στους δρόμους! Σήμερα Σουμποτίτσα (έμαθα και τον σωστό τονισμό της). Μια πόλη εκατό περίπου χιλιάδων κατοίκων που δεν περιλαμβάνεται στους συνήθεις τουριστικούς προορισμούς. Στις εσχατιές της Σερβίας, 10 χλμ. από την Ουγγαρία. Τη χρησιμοποίησα αρκετές φορές για μια διανυκτέρευση, κατεβαίνοντας από Γερμανία κι είπα πως όφειλα μια στάση. Κι άξιζε τον κόπο. Αυτή την ώρα χαζεύω σε μια κοντινή λίμνη Παλίς ή Παλίκ (Paliç που στο c έχει κερατάκι) κι ετοιμάζομαι να γυρίσω στο ξενοδοχείο για μια Jelen, την σέρβικη μπίρα.
    Αύριο συνεχίζουμε προς Γευγελή και Δευτέρα πίσω για να φύγουμε το (άλλο) Σάββατο για Μυτιλήνη, να ξεκουραστούμε επιτέλους κάνα μήνα. 🙂

    Οι καλημέρες από διάφορες χώρες και από Σλοβακία, που στον απολογισμό δεν είχε ούτε ένα σχόλιο. Αλλά για μόλις 80 χιλιόμετρα ήταν το δεύτερο χάθηκε!

  123. Γιάννης Ιατρού said

    123: Γιάννη, χτύπα και καμιά pljeskavica με την Jelen, εις ανάμνησιν άλλων εποχών 🙂

  124. 124 Το μεσημέρι έψαχνα τι ήταν αυτό. Τελικά προτίμησα γκούλας και cevapcici ή κάπως έτσι, κεμπαπάκια δηλαδή. Που φάγαμε, σκάσαμε και τα υπόλοιπα τα πήραμε και τάχουμε τώρα για μεζέ!

  125. Γιάννης Ιατρού said

    Κάτι σαν μπιφτέκι (καμιά σχέση στην γεύση, κάπως του φέρνει οπτικά 🙂 ), συνοδεύεται με Ajvar και Kajmak. Το προτιμούσαμε όταν περνάγαμε απ΄εκείνα τα μέρη (70΄s), φοιτητές όντες.
    Αλλά τώρα πλέον θα έχεις μάθει τι είναι! Καλά να περνάς και καλή επιστροφή, φιλιά στη Μαρία 🙂

  126. 120 Κι άλλο ένα να το γράψω, δύο 🙂 Κι έπρεπε να φύγω για τη βόλτα!

  127. sarant said

    Καλά να περνάς, Γιάννη ταξιδιάρη!

  128. Ναι, παραπίσω πάει της Καλλονής ο κάμπος 🙂

  129. NIKOS NIKOS said

    Το δωρικό μάλον (malum λατινιστί) δεν σήμαινε στην αρχική του σημασία φρούτο. Σήμαινε τον χρυσό, τον ποιητικό χρυσό που δεν είναι άλλος από τους καρπούς της γης. Δεν ήταν κάποιος συγκεκριμένος καρπός. Η λέξη χαρακτήριζε γενικά οτιδήποτε προερχόταν από την γη το οποίο ήταν ιερό και πολύτιμο.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: