Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Η Τζένη παραθερίζει (διήγημα του Στέφανου Δάφνη)

Posted by sarant στο 28 Ιουλίου, 2019


Στην καρδιά του καλοκαιριού βρισκόμαστε, οπότε σκέφτηκα να δημοσιεύσω σήμερα, που είναι Κυριακή και βάζουμε λογοτεχνική ύλη, ένα καλοκαιρινο διήγημα, ανάλαφρο, δροσερό και παλιομοδίτικο.

Συγγραφέας είναι ο Στέφανος Δάφνης (1882-1947) λογοτέχνης από το Ναύπλιο με σημαντική παρουσία στα γράμματα προπολεμικά. Λεγόταν κανονικά Θρασύβουλος Ζωιόπουλος, αλλά υιοθέτησε λογοτεχνικό ψευδώνυμο και μάλιστα εκείνου του τύπου που ήταν πολύ της μόδας στον μεσοπόλεμο: όνομα και επώνυμο σχηματίζουν μια φράση, με το επώνυμο να είναι θηλυκό ουσιαστικό σε γενική πτώση.

Το «Στέφανος Δάφνης» είναι από τα πιο πετυχημένα παραδείγματα, ενώ πολύ καλό είναι και το Άγγελος Δόξας (Νικ. Δρακουλίδης) καθώς και, διατί να το κρύψομεν, το Άχθος Αρούρης του παππού μου. Μάλιστα, στην περίπτωση του Στ. Δάφνη το ψευδώνυμο το χρησιμοποίησε και η σύζυγός του, η Αιμιλία Δάφνη (Αιμιλία Κούρτελη) που είχε επίσης παρουσία στα γράμματα. Δεν θυμάμαι άλλες περιπτώσεις ζευγαριού με ψευδώνυμο, αν και θα υπάρχουν.

Το διήγημα που θα διαβάσετε δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Μπουκέτο το 1934. Περιγράφει ένα εφηβικό ειδύλλιο σε μια «ηλεκτροφωτισμένη λουτρόπολη» -τότε που ακόμα ήταν καινοτομία ο ηλεκτροφωτισμός στην επαρχία· ένα ειδύλλιο ανάμεσα σε μια έφηβη παραθερίστρια, από πλούσια οικογένεια της Αθήνας, και έναν ντόπιο νεαρό, αγωγιάτη. Το μοτίβο της αρχόντισσας και του αλήτη έχει χρησιμοποιηθεί πάρα πολλές φορές σε λογοτεχνία και κινηματογράφο. Μια ιδιαίτερη πινελιά του διηγήματος, που μας ενδιαφέρει διότι είμαστε γλωσσικό ιστολόγιο, είναι ότι εκτυλίσσεται σε αρβανιτοχώρι και ο νεαρός μιλάει (και) αρβανίτικα -ακούγονται και επεξηγούνται μερικές λέξεις.

Ευχαριστώ τον φίλο Γιάννη Π. για την πληκτρολόγηση και την όλη επιμέλεια.

Η ΤΖΕΝΗ ΠΑΡΑΘΕΡΙΖΕΙ

Κείνο το καλοκαίρι, στην ηλεκτροφώτιστη λουτρόπολη, η μικρούλα Τζένη έφερνε την ομορφιά των δεκάξι της χρόνων, την πρώιμη κοκεταρία της, τ’ ασημένιο της γέλιο. Έφερε όμως και τη δασκάλα της, που ήταν, όπως όλες οι Εγγλέζες μίσσες, ψηλή, ξεραγκιανή και σεμνότυφη σαν ξουρισμένος πάστορας. Λουτρά θα έκαναν μόνο η μαμά της, η κυρία Χατζηγιάννη και η θεία της―άλλη γεροντοκόρη αυτή― που είχαν πιαστεί από την τανάλια της αρθρίτιδας. Η Τζένη και η μις Γουότσον θα έκαναν μόνο εκδρομές στα γύρω, θα ψάρευαν σπάρους με το καλαμίδι και θα διάβαζαν τους τόμους του «Τιτ-Μπιτς» και άλλων περιοδικών, που τους φύλαγαν από τον περασμένο χειμώνα.

Η οικογένεια Χατζηγιάννη επήρε τα καλύτερα δωμάτια του ξενοδοχείου, στο πρώτο πάτωμα, με τη βεράντα ανοιχτή στη θάλασσα. Εκεί η Τζένη, ξαπλωμένη σε μια σεζ-λογκ, άκουγε τη δασκάλα της να διαβάζει και να εξηγεί την ατέλειωτη «Ιστορία της Αγγλίας». Τη στιγμή που ήταν έτοιμη να χασμουρηθεί, άκουσε μια φωνή από κάτω, από το δρόμο:

― Αγωγιάτη θέλετε, κυρίες;… Έχουμε ζα καλά, βασταγερά… ξέρουμε όλα τα κατατόπια…

Η Τζένη σηκώθηκε κι ήρθε στη ράμπα. Κείνος που μιλούσε ήταν ένας νέος χωριάτης, έφηβος ακόμη, ντυμένος με τη ντρίλινη φορεσιά του τόπου. Έστεκε ταπεινά, κρατώντας με το ‘να χέρι το κασκέτο του και με τ’ άλλο το σκοινί ενός γαϊδάρου. Κοιτάζοντας επάνω, περίμενε την απάντηση. Ήταν όμορφο αγόρι, μελαχρινό, με μάτια σα μαύρα κεράσια και μαλλιά σγουρά… Στο μυαλό της Τζένης άστραψε μια ιδέα.

― Είσαι αγωγιάτης… συστηματικός; ρώτησε.

Ο έφηβος χαμογέλασε. «Νούκου τε καταλάβ», μουρμούρισε αρβανίτικα, σηκώνοντας τους ώμους.

― Δηλαδή, σε ξέρουνε στο ξενοδοχείο; εξήγησε η κοπέλα.

― Εμένα;… Ρωτήστε! Ο Μήτσος, πέστε… Ούλο το χωριό με ξέρει… Έχουμε πάντα ζα εμείς!…

Η μις Γουότσον είχε διακόψει την ανάγνωση, και θυμωμένη στριφογύριζε στο πλιαν της.

― Τι θα κάνεις, Τζένη; ρώτησε η κυρία Χατζηγιάννη την κόρη της.

― Δεν είπαμε ν’ ανεβαίνουμε στα βουνά, μαμά; Λοιπόν κοιτάχτε (έδειξε τους λόφους πίσω από το χωριό.) Πώς θ’ ανεβαίνουμε αυτά τα κατσάβραχα;… Θα πάρω αγωγιάτη.. Πάω να ρωτήσω το Μετρ ντ’ Οτέλ, αν τόνε ξέρει αυτόνε.

Ύστερ’ από λίγο, η Τζένη ήταν στο δρόμο. Δροσερή μέσα στην πρωινή αλαφριά τουαλέτα της, χάιδευε τη ράχη του ζώου και κουβέντιαζε με το μικρό αγωγιάτη: Ναι, είχαν πάρει καλές πληροφορίες. Ο Μήτσος ήταν «γαϊδουριάρης» επιδέξιος. Αν και σχεδόν παιδί ακόμη, ήξερε όλα τα μονοπάτια, όλες τις κακοτοπιές και τα διάσελα… Πρώτα, τη δουλειά αυτή την έκαναν ο πατέρας του κι ο μεγάλος αδερφός του. Μα ο αδερφός του σκοτώθηκε στον Πόλεμο, ο πατέρας είχε γεράσει πια, τώρα πήρε τα ζωντανά αυτός και κυβερνούσε το σπίτι. «Αυτός πια είναι ο οικογενειάρχης, κυρία Χατζηγιάννη, είχε πει ο μετρ στη μητέρα της Τζένης. Είναι γνωστικό παιδί, δε μοιάζει τ’ άλλα, τ’ αρβανιτόμουτρα,… παρντόν!… Μπορείτε να ‘χετε απόλυτη εμπιστοσύνη.»

* * *

Την άλλη μέρα, πρωί, η Τζένη με τη δασκάλα της θα ‘καναν πρώτη εκδρομή στο Μεγάλο Χωριό, τον ανήφορο… Ντύθηκαν, ετοιμάστηκαν. Η Τζένη φόρεσε την άσπρη της λινέτα, την ιταλική της ψάθα, η μις Γουότσον ντύθηκε σαν Άγγλος εντομολόγος που βγαίνει να πλουτίσει τη συλλογή του και περίμεναν κάτω από το υπόστεγο του ξενοδοχείου… Και να ο Μήτσος. Ήρθε, σέρνοντας δυο γαϊδαράκους σήμερα: το χτεσινό κι άλλον ένα, όμοιο.

Είναι αδέρφια, εξήγησε σοβαρά. Ο Μπουρίκος κι ο Γιουρντής. Είναι μπινιάρια.

Η Εγγλέζα καταλάβαινε λίγο τα ρωμέικα, μα αυτή τη λέξη την άκουγε πρώτη φορά. ― «Γοτ χι σέι;» («Τι λέει;») ρώτησε τη Τζένη. Μα ούτε η Τζένη ήξερε, και τότε ο Μήτσος, περήφανος για τις γνώσεις του, εξήγησε ότι τα γαϊδουράκια ήταν δίδυμα, διχρονίτικα κι αγαπημένα. Ποτέ δε μάλωσαν σε ξένο αχερώνα, γιατί, απλούστατα, ο αχερώνας ήταν… δικός του, κι όλο το θυμάρι του βουνού. Ο αγωγιάτης ήταν ξυπνός, σβέλτος, έκανε μάλιστα ξεχωριστή εντύπωση στην Εγγλέζα, γιατί είπε πως της θύμιζε ένα αρχαίο άγαλμα, του Λυσίππου, που βρίσκεται στο Βρετανικό Μουσείο. Και τον κοίταζε με τα σταχτιά της μάτια, αρματωμένα με στρογγυλά ματογυάλια, περασμένα στ’ αυτιά.

Ο Μήτσος τις βοήθησε να καβαλικέψουν, πρώτα τη δασκάλα, έπειτα τη Τζένη. Κάνοντας το δεξί του χέρι σκάλα, την έπιασε με τ’ αριστερό από τη μασκάλη και χοπ! η Τζένη βρέθηκε μ’ ένα ανασήκωμα στη ράχη του Μπουρίκου. Για τη μις Γουότσον χρειάστηκε περισσότερη δουλειά, μα τέλος το βρετανικό της υποκείμενο κατόρθωσε να θρονιαστεί στο σαμάρι του Γιουρντή.

― Εσύ, Μήτσο; ρώτησε μ’ ενδιαφέρον η Τζένη.

― Εγώ; με τούτα! Έδειξε με τη λιανή βέργα τα πόδια του και ξεκίνησαν. Η κυρία μητέρα και η κυρία θεία παρακολουθούσαν το ξεκίνημά τους από τη βεράντα κι έριχναν συμβουλές:

― Τζένη, φρόνιμα!… Μις Γουότσον, γκουτ μπάι!…

Από τις άλλες βεράντες κι από τα παράθυρα, άλλοι παραθεριστές εκοίταζαν το πρωινό θέαμα, που είχε αρκετή γραφικότητα και άκουγαν τα γέλια της μικρής Τζένης, τις διαβεβαιώσεις της δασκάλας και τα ξεφωνητά του Μήτσου:

― Άι, Μπουρίκο!…Άι, Γιουρντή!… Λά’ξ!… λά’ξ!…

Πήραν το μονοπάτι, ανάμεσα στα τελευταία σπίτια του χωριού και στρίψανε, ανηφορίζοντας. Περνούσαν μέσ’ από ελιές, συκιές, μυγδαλιές, αφήνοντας δεξιά κι αριστερά καταπράσινα αμπέλια, με τις δραγασιές τους και την άσπρη σημαιούλα ψηλά, να τρεμοπαίζει στο καλάμι του δραγάτη. Κάποια συννεφάκια μαλάκωναν την πύρα του ήλιου. Πουλάκια του Θεού, κορυδαλλοί ένα πλήθος, ανέβαιναν κελαηδώντας στο πρωινό φως. Μοσκοβολούσε γύρω το φλισκούνι, η αλυγαριά, η ανθισμένη κάπαρη…

Τα γαϊδουράκια σκαρφάλωναν στο στριφτό δρόμο, κι ο αγωγιάτης ακολουθούσε πατώντας στέρεα με τα χοντρά του παπούτσια, όλο καρφί και βιδέλο. Ήταν ευχαριστημένος που βρήκε τέτοιο αγώγι, και σφύριζε και παρακινούσε τα ζα του. Πότε πότε συναπαντιόταν με άλλους χωριανούς, που κατέβαιναν στο γιαλό, με τα ζα τους φορτωμένα φρούτα. «―Τσε μπεν, ωρέ Μήτσο;» «―Μιρ.» «―Πάντα μιρ!» Αντιχαιρετιόνταν σοβαροί και προσπερνούσαν. Η Εγγλέζα έκανε μια περιφρονητική γκριμάτσα, ακούγοντας τη γλώσσα των αρχαίων Πελασγών και τότε η Τζένη, για να την πειράξει, έλεγε στο Μήτσο πως θ’ αφήσει τ’ Αγγλικά για να μάθει τ’ αρβανίτικα, και πως θα τον πάρει δάσκαλό της, κι όλο ρώταγε το ‘να και τ’ άλλο. Η δεκαεξάχρονη καρδιά της πετούσε σαν πουλί, μέσα σε κείνη τη χλωρασιά…

Φτάσανε στο Μεγάλο Χωριό, ξεπέζεψαν, κάθισαν στο μαγαζάκι, ήπιαν φρέσκο γάλα, ξεκουράστηκαν. Ο Μήτσος, στο πηγάδι, πότιζε τα ζα του…

Στο γυρισμό, η μέση της Εγγλέζας έπαθε συφορές. Άμα φτάσανε στο ξενοδοχείο, εδήλωσε πως θα πάρει μπάνιο και θα πέσει στο κρεβάτι της. Την άλλη μέρα, συμπλήρωσε τη δήλωσή της, λέγοντας πως δεν της άρεσε καθόλου το σπορτ αυτό και ότι προτιμούσε να μένει στη βεράντα να κοιτάει τη θάλασσα. «Τη θάλασσα που αρχίζει από παντού, μα τελειώνει στην Αγγλία!»

* * *

― Μήτσο, θα πάμε μόνοι μας σήμερα στον περίπατο, είπε την παραπάνω μέρα η Τζένη στο μικρόν αγωγιάτη. Η «κυρά δασκάλα» είναι άρρωστη.

Ο Μήτσος πήγε να πετάξει από τη χαρά του, μα σα γνωστικό παιδί έκρυβε το συναισθήματά του κι ετοίμαζε τα ζα του και τα σαμάρια του. Τώρα θα πήγαινε κι αυτός καβάλα, πλάι σε κείνο το πλουσιοκόριτσο, που ήταν ―Παναγία μου!― τόσο όμορφο, τόσο καταδεχτικό, που δεν του φερνότανε σαν κυρά, μα σαν… πώς να το πει;.. να, σαν ξαδέρφη του!…

Όταν σε λίγο ξεκίνησαν, θαρρούσες πως και τα δυο γαϊδουράκια, τα «μπινιάρια», καταλάβαιναν κι αυτά την κρυφή χαρά του μικρού τους αφέντη, και βάλθηκαν να γίνουν Πήγασοι φτερωτοί.

― Γιατί τρέχουν έτσι σήμερα; ρωτάει η Τζένη.

― Να, γιατί χαίρονται, κυρία Τζένη, απαντάει ο ευτυχισμένος Μήτσος.

Λοιπόν, σήμερα ο Μήτσος έκανε θάματα: Σκαρφάλωσε σε μια θεόρατη συκιά, κι έκοψε μεταξόσυκα και τα πήγε της μικρής του κυρίας, επάνω σε πλατιά φύλλα, κει που ήταν καθισμένη, κοντά στην πηγή, και τον περίμενε… Της έκοψε μύγδαλα αφράτα, να τα τραγανίσει με τ’ άσπρα της δοντάκια… Της έφερε κι έναν πετροκάβουρα ―κοίτα, καλέ!― που τον έπιασε ζωντανό στο ρυάκι, ανάμεσα στα βότσαλα και στα ούμβρυα… Στο τέλος, ο Μήτσος κάθισε παράμερα και την κοίταζε… Την κοίταζε σιωπηλός, όλος μάτια, με το κασκέτο στο χέρι…

― Μήτσο, έλα πιο κοντά, γιατί κάθισες εκεί;

Κείνος δειλιάζει, τα χάνει: «―Ε, να προσέχω τα ζα», λέει τάχα, μα κοντοζυγώνει και κάθεται στα χόρτα…

― Μήτσο… θα με μάθεις, λοιπόν, αρβανίτικα;… Πώς το λένε το λουλούδι;

― Λιούλιε.

― Και το σταφύλι;

― Ρους.

Στέκεται μια στιγμή, κι ύστερα θεότρελη:

― Κι αν θέλουμε να πούμε… (τόνε κοιτάζει από κοντά, στα δυο κεράσια των ματιών), να πούμε: σ’ αγαπώ:…

Τα δυο κεράσια λάμψανε, σα χτυπημένα από ξαφνικόν ήλιο.

― Τε ντούα σα τι βντες! είπε ζωηρά.

― Τόσο πολύ είναι; γέλασε η Τζένη.

― Μα θα ‘πει: σ’ αγαπώ ως να πεθάνω!

Η Τζένη άφησε τα γέλια τώρα. Σώπασε κι έμεινε συλλογισμένη… Μέσα στη λαγκαδιά, δεν ακούγονταν παρά η νεροσυρμή που κατηφόριζε στα χαλίκια της ρεματιάς. Άξαφνα, η Τζένη σηκώθηκε:

― Μήτσο, να πάμε! Να γυρίσουμε! διάταξε το νεαρό αγωγιάτη.

Περνάει γρήγορα ο καιρός, οι βδομάδες. Οι περίπατοι αραιώνουν… Κοντεύει να τελειώσει η σεζόν. Άξαφνα, να πάλι, που την Εγγλέζα την πιάνουν οι ιδιοτροπίες της και αρνιέται να συντροφεύει τη μαθήτρα της. Η Τζένη αποφασίζει να πηγαίνει πάλι μόνη.

Είναι οι πρώτες χινοπωριάτικες μέρες. Ξεκινάνε. Όμως παράξενο: Σήμερα ο Μήτσος δε μοιάζει χαρούμενος. Είναι λίγος καιρός τώρα που ακολουθεί σιωπηλός, δε σφυρίζει σαν πρώτα, και στις ερωτήσεις της Τζένης απαντάει με λίγα λόγια…

Σήμερα παίρνουν άλλα μονοπάτια, ανηφορίζουνε σ’ άλλο διάσελο, ξεμοναχιάζονται.

―Τι ‘ναι κει; ρωτάει σε μια στιγμή η Τζένη, δείχνοντας κάτι σκοτεινό στ’ αστήθι του βουνού.

Ήταν ένα σπήλαιο με σταλαχτίτες. Η περιέργειά της κεντήθηκε ζωηρά. Θέλησε να το δει. Ξεπέζεψαν. Ο Μήτσος έδεσε τα ζα σ’ ένα δέντρο και ανέβηκαν. Στο στόμα της μικρής σπηλιάς η Τζένη στάθηκε θαμπωμένη από το εξαίσιο θέαμα. Μα ήταν κουρασμένη πια και κάθισε. Ο Μήτσος έστεκε ορθός αντικρύ της και την κοίταζε. Αν τα μάτια της μικρής ασυλλόγιστης δεν ήταν σκλαβωμένα από τους σταλαχτίτες, θα ‘βλεπαν πως ο μικρός αγωγιάτης είναι πολύ αλλιώτικος, χλωμός και πως τα μάτια του βγάζανε φλόγες.

― Μήτσο, πώς το λένε το μέρος τούτο; ρωτάει χωρίς να τόνε βλέπει.

― Σπηλιά του Καρίπη.

― Τι ήταν ο Καρίπης αυτός; Λέγε μου. Γιατί δε μιλάς σήμερα;

― Ο Καρίπης ήτανε ληστής… Μια μέρα, έκλεψε ένα κορίτσι, που δεν του το ‘διναν και το ‘φερε δω… Μα στερνά, ήρθαν οι δικοί της αρματωμένοι, τόνε κλείσανε στη σπηλιά και τόνε σκοτώσανε.

Τόνε κοιτάζει σαστισμένη.

― Και… το κορίτσι;

― Πρόφτασε κείνος και το ‘σφαξε, απαντάει σιγά.

Γίνεται σιωπή. Άξαφνα, ο Μήτσος ορμάει και πέφτει στα γόνατα, της πιάνει τα χέρια, τα πόδια, και της τα φιλεί γρήγορα, της φιλεί το φουστάνι, κάνει σαν τρελός:

― Αχ, Τζένη, τε ντούαI φωνάζει κλαίγοντας, τε ντούα σα τι βντες!

Τρομάρα την έπιασε, πετάχτηκε ορθή. Ο έφηβος στέκεται έτσι, γονατισμένος, με το κεφάλι στο χώμα, και τρέμει.

― Καλά, Μήτσο… καλά… Πάμε τώρα!… πάμε!… αργήσαμε… Θα φωνάζει η μαμά… σήκω, σε παρακαλώ, πάμε!…

Την ακολουθεί σαν αρνάκι. Καβαλικεύουν και φεύγουν. Στο δρόμο δε μιλούν. Και η μικρή φιλάρεσκη δε βλέπει την ώρα να φτάσει στο Ξενοδοχείο.

* * *

Ήταν η τελευταία εκδρομή της Τζένης αυτή. Ετοιμάζονται πια να φύγουν για το σπίτι τους, για την Αθήνα. Η Τζένη είναι όλη χαρά, γιατί θα ξαναβρεί τον κόσμο της: τις φιλενάδες της, το τένις, το Ωδείο… Αμ ο Μήτσος. Αυτός όλη τη νύχτα έστεκε σε κείνο το λόφο και κοίταζε τα φωτισμένα παράθυρά της. Το πρωί, παίρνει το Μπουρίκο του και πάει τάχα να βρει αγώγι, στην ταχτική του θέση, πίσω από τον κήπο του ξενοδοχείου.

Το παπόρι ήρθε· τα μπαούλα είναι φορτωμένα στη βάρκα· η παραλία ανάστατη. Η μαμά, η θεία, η δασκάλα είναι έτοιμες και φωνάζουν τη Τζένη:

― Τζένη! Τζένη!… πού είσαι;… Μα η Τζένη είναι κοντά στο Μήτσο, σε κείνη την ερημική γωνιά. Τόνε βλέπει που στέκεται άλαλος, χλωμός, με το κασκέτο στο χέρι, και τόνε λυπάται. Δε βρίσκει λέξη να του πει. Χαϊδεύει τα γαϊδουράκι και τόνε κοιτάει…

Άξαφνα, ακούγεται το σφύριγμα του παποριού. Η Τζένη σκύβει γρήγορα, φιλεί το Μπουρίκο στο κούτελο, «αντίο!» και φεύγει. Κάνει τρία βήματα και γυρίζει. Με την ίδια ορμή, αρπάζει το κεφάλι του Μήτσου και τόνε φιλεί στο μέτωπο.

― Αντίο, Μήτσο! Αντίο!

Και η αλαφριά σιλουέτα της χάνεται φτερωτή κατά το λιμάνι, στη βάρκα.

Φεύγουν. Η Τζένη κάθεται στη πρύμνη και τ’ αεράκι της ανεμίζει τη σάρπα.

* * *

Αυτόν το Μήτσο να τόνε κλαίτε. Είναι χαμένος άνθρωπος.

ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΔΑΦΝΗΣ

Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό «Το Μπουκέτο», τόμος 11, τεύχος 545, 9 Αυγούστου 1934

 

Advertisements

117 Σχόλια to “Η Τζένη παραθερίζει (διήγημα του Στέφανου Δάφνη)”

  1. Χρήστος said

    Αχ παλιομισοφορια….. Απλό, λιτό και υπέροχο…to the point!!

  2. ΓιώργοςΜ said

    Καλημέρα!
    Υπέροχο.
    Η γλώσσα δε δείχνει σε τίποτε πως γράφτηκε πριν από σχεδόν 100 χρόνια. Οι εικόνες πολύτιμες, χαμένες πια για πάντα…

  3. ΚΩΣΤΑΣ said

    Πάρα πολύ ωραίο, ευχαριστούμε Νικοκύρη. Τα ήθη μιας άλλης εποχής και κάποια βιώματα; 🙂 ερωτικά σκιρτήματα; όχι ως αγωγιάτες, αλλά ως παρέα με κορίτσια της πόλης που ήξεραν και μιλούσαν ωραία, όμως εμείς ξέραμε τα πάντα για τη φύση, που αυτές τα αγνοούσαν κι όλο είχαν απορίες… κι εμείς τα δείχναμε και τις εξηγούσαμε… !

  4. Πέπε said

    Ωραίο. Πράγματι παλιομοδίτικο!

    Έχει δίκιο ο Χρήστος που αναφωνεί αχ βρε παλιομισοφόρια, ενώ δεν έχει και τόσο δίκιο τελικά ο Μήτσος ότι η πλουσιοκόρη δε φερόταν σαν κυρά…

    Πώς τον φίλησε μια στο κούτελο και μια στο μέτωπο; Ποτέ δεν τα ‘χω ξανακούσει σαν διαφορετικά. (Ίσως κούτελο εννοεί το πάνω από το μέτωπο, στα μαλλιά;)

  5. Με την τελευταία φράση, σκέφτηκα ότι θα εμπνεύστηκε ο Δαφνής από τις παραδόσεις για τις νεράιδες.

  6. sarant said

    Kαλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια!

    5 Και μένα αυτό μού θύμισε.

    4 Δεν το πρόσεξα πριν, αλλά τώρα με παραξενεύει. Μάλλον κούτελο το εννοεί πιο πάνω.

  7. «Ά, ρε, πτανς γυναίκς» όπως θα έλεγε και ο φίλος μου από την Τσαριτσάνη… Cock teaser θα την έλεγαν οι Αμερικάνοι.

    Ένα δροσερό, καλοκαιρινό διήγημα!

  8. atheofobos said

    Λά’ξ!… λά’ξ!…
    Ακόμα θυμάμαι τους αγωγιάτες στην Σαντορίνη, την εποχή που ανεβαίναμε με μουλάρια, να τους φωνάζουν:
    Ντέ Λαξ, Ντε λαξ!

    Εκείνη την εποχή τα διηγήματα ανεκπλήρωτων ερώτων ήταν πολύ δημοφιλή.
    Σήμερα ο μεν Μήτσος θα είχε εμπειρία προηγουμένως από καμιά 20 τουρίστριες, η δε Τζένη θα είχε περάσει καλά στην σπηλιά και θα έφευγε από τις διακοπές με μια ευχάριστη βουκολική ανάμνηση!

  9. Πέπε said

    Η ξερακιανή στο σώμα και στα αισθήματα Αγγλίδα γκουβερνάντα πρέπει να ήταν κοινός τόπος στη λογοτεχνία τον καιρό που υπήρχαν όντως Αγγλίδες γκουβερνάντες, ε; Κι ο Τρελαντώνης είχε μια τέτοια. Μάλιστα, αν θυμάμαι καλά, εκείνη έκανε μεν την αυστηρή και την τυπολάτρισσα με τα παιδιά, αλλά για πάρτη της ήταν κρυφοαλκοολική. Ετούτη εδώ, παρομοίως, κουβαλιέται στο θέρετρο εξόδοις της οικογένειας για να ανακοινώσει ότι δεν προτίθεται να πάει πιο μακριά από τη βεράντα της.

  10. Γιάννης Ιατρού said

    Άντε μπράβο, κι ένα κείμενο να ανοίξει η καρδιά μας. Πολύ καλή επιλογή για σήμερα Νίκο, ευχαριστούμε!

  11. ΚΩΣΤΑΣ said

    7 –> «Ά, ρε, πτανς γυναίκς»

    Συγνώμη για την παρέμβαση, αλλά μάλλον «Ά, ρε πτάνις γναίκις» θα έλεγε στη θεσσαλική ντοπιολαλιά!

  12. Το κούτελο προσιδιάζει σε ζώα και ανθρώπους ενώ το μέτωπο μόνο σε ανθρώπους. Ο Μπουρίκος ήταν γαϊδούρι και τον φίλησε στο κούτελο. Θα μας φαινόταν αστείο να τον φιλούσε στο μέτωπο όπως έκανε στον Μήτσο. Τα ζώα κουτουλάνε, δηλαδή επιτίθενται και χτυπάνε με το κούτελο, όπως κάνουν και άνθρωποι.

  13. Πέπε said

    @8:
    > > Ακόμα θυμάμαι τους αγωγιάτες στην Σαντορίνη, την εποχή που ανεβαίναμε με μουλάρια, να τους φωνάζουν:
    Ντέ Λαξ, Ντε λαξ!

    Βεντέμα είναι βρε παιδιά και πάρτε το χαμπάρι,
    κρεμάστε τα χαϊμαλιά στο κόκκινο μουλάρι,

    Ντελάξο, ντε!

    Αγωγιάτες στη Σαντορίνη ακόμη δεν υπάρχουν; Λογικά, ακόμη έτσι θα μιλάνε στα ζώα τους.

    Τι είναι αυτό το λαξ όμως; Και γιατί το γράφει μ’ αυτή την απόστροφο ο Δάφνης; Πρέπει να έχει αναγωγή σε κάποια κανονική λέξη.

    ________________

    Τώρα που το θυμήθηκα, Στέφανος Δάφνης υπέγραφε κάποιο Διαπλασόπουλο. Δεν έχω δει τεύχη τόσο παλιά ώστε ο δικός μας (1882-1947) να ήταν μικρός, άλλωστε δε νομίζω ότι ήταν τόσο παλιό το περιοδικό. Συμψευδωνυμία, ή συμμετείχαν και μεγάλοι στη Διάπλαση;

  14. Πέπε said

    @12:
    Ναι μωρέ, δίκιο έχεις, τι χαζομάρα! Δεν πρόσεξα ότι την πρώτη φορά φίλησε τον γάιδαρο, νόμιζα και τις δύο τον άνθρωπο!

  15. «Δεν θυμάμαι άλλες περιπτώσεις ζευγαριού με ψευδώνυμο, αν και θα υπάρχουν».

    Ο Καζαντζάκης δεν χρησιμοποιούσε μια εποχή το Πέτρος Ψηλορείτης κι η Γαλάτεια το Πετρούλα Ψηλορείτη;

    Καλημέρα!

  16. 9 Ο Τρελαντώνης και το σημερινό μας υποβάλλουν την ιδέα της αχώνευτης Αγγλίδας που αδιαφορούσε για τα παιδιά και τα καθήκοντά της. Προφανώς η οπτική γωνία των παιδιών θα ήταν αυτή! Ας σκεφτούμε όμως και την καημένη την Αγγλίδα που ποιος ξέρει από τι ανάγκες βρέθηκε στο αρβανιτοχώρι, αντί για κάποια έπαυλη του Σάσεξ όπως οι γκουβερνάντες στον Σέρλοκ Χολμς, να μαθαίνει αγγλικά και ιστορία σε, όσο νάναι, κακομαθημένα πλουσιόπαιδα. Σε ένα διήγημα του Τσέχοφ βλέπουμε μια κακόμοιρη Γαλλίδα σε παρομοίως δυσχερή θέση, συν τοις άλλοις γιατί το αφεντικό προσβάλλει διαρκώς τη χώρα της με έναν καλόβολο μεν, επιθετικό δε τρόπο.

  17. sarant said

    15 Σωστά αν και δεν ευδοκίμησε

    13 Η Διάπλαση έβγαινε περίπου από τα 1880, βαριέμαι να ψάξω ακριβώς, σίγουρα από τα 1890

  18. gpoint said

    Καλημέρα

    διαβάζεται ευχάριστα αν και φανερά ανήκει σε άλλες εποχές και κάποια φαίνονται αταίριαστα σήμερα όπως π.χ, η συμπεριφορά του Μήτσου που όχι θα ξέχναγε σε λίγες ώρες αλλά θα δούλευε και υπερωρίες με τις τουρίστριες την δεκαεία του 70.
    Απ’ ‘οτι θυμάμαι συναδέλφους αρβανιτόφωνους καοι στον Τσιφόρο το τικάνεις το λέγανε ¨»τσι μπιν» όχι «τσε μπεν’ και μετά το μιρ η αντπάντηση ήταν » εκ του μουόη»
    Μου θύμισε κάποιον εδώ μέσα που εγραψε το «καλά» στα γαλλικά σαν μπιαν ενώ ακούγεται μπιέν. Εχουμε και τον βλάκα που μεταδίδει τις κούρσες από το …Βανσάν (Vincennes ) και άλλους πολλούς που νόμιζα πως έχει αλλάξει η προφορά. Βρέθηκα όμως τον Μάη στην παρρουσίαση των διατριβών των μεταπτυχιακών φοιτητών του τμήματος γαλλικής φιλολογίας και όλοι τα πρόφεραν όπωςτα είχα μάθει στο παράρτημα της Πατησσίων. Παίζει να είναι απολιθώματα ;
    Και κάποιοι έλληνες πρέπει νάχουνε πρόβλημα με το χου αφού το κατέχω το γράφουν κατέω και τι πιο, πχιο

  19. Πέπε said

    Έχεις δίκιο Νίκο, το κοίταξα μετά: από το 1879. Αλλά και πάλι, τόσο παλιά τεύχη -πριν ας πούμε τον πρώτο πόλεμο- δεν έχω δει εγώ.

  20. Γιωργής said

    Με το ψευδώνυμο έχω μια σύγχυση. Δάφνης δεν είναι αρσενικό; Δάφνης και Χλόη;

  21. ΣΠ said

    Καλημέρα.

    Δεν θυμάμαι άλλες περιπτώσεις ζευγαριού με ψευδώνυμο, αν και θα υπάρχουν

    Κώστας Ουράνης (πραγματικό όνομα Κλέαρχος Νιάρχος) και Ελένη Ουράνη (χρησιμοποιούσε το ψευδώνυμο Άλκης Θρύλος).

  22. atheofobos said

    13
    Μια φορά, πριν από πολλά χρόνια, ανεβήκαμε με μουλάρια στην Θήρα και αυτή ήταν τραυματική για τις γυναίκες μας!
    Καθώς τα μουλάρια πήγαιναν άκρη άκρη στον γκρεμό η μεν μια είχε ασπρίσει και βουβαθεί από τον φόβο της, η δε δικιά μου, πιο επιθετική, έλεγε συνέχεια στον αγωγιάτη που την έγραφε κανονικά : καλέ πέστε του να πηγαίνει πιο μέσα!
    Τις άλλες δύο φορές που πήγαμε εκεί ανεβήκαμε οδικώς. Νομίζω πάντως πως ακόμα υπάρχουν μουλάρια αλλά προφανώς πολύ λιγότερα από παλιά.

  23. ΣΠ said

    12
    Σύμφωνα με το ΛΚΝ χρησιμοποιείται και για ορισμένα ζώα (σημασία 1β).
    http://www.greek-language.gr/greekLang/modern_greek/tools/lexica/triantafyllides/search.html?lq=%CE%BC%CE%AD%CF%84%CF%89%CF%80%CE%BF&dq=

  24. Γιάννης Ιατρού said

    22/23 και γενικά για τη Σαντορίνη και τα γαϊδουράκια εκεί:
    Από καιρό υπάρχει θέμα κακομεταχείρισης και το 2018 οι αγωγιάτες είχαν συμφωνήσει να διορθωθούν, αλλά τελικά δεν έχει γίνει τίποτα το ουσιαστικό. Το θέμα έχει παρει διαστάσεις και στον ξένο τύπο/ΜΜΕ κλπ. Ενδεικτικά:

  25. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    8,22 Έχει ξεσπάσει πολύς αχός για τα γαϊδουρικά της Σαντορίνης ,και καλώς. (Το έχουμε ξαναβάλει κι εδώ- υπάρχει άφθονο υλικό στο διαδίκτυο). Κατέληγαν να τα βασανίζουν. Υπάρχουν βίντεο που τα χτυπούν αλύπητα στο λιοπύρι και στον ανήφορο. Ένα μαρτύριο που συγκράτησα και με θύμωσε πολύ (έχω ακούσει κι εκπομπές για το θέμα) είναι ότι δεν τα ποτίζουν όλη μέρα, για να μην ουρούν στα σοκάκια.
    Στην αρχή ήμουν επιφυλακτική στον όλο θόρυβο, μήπως είναι υπερβολές ζωόφιλων, που κατά την άποψη μου το παρακάνουν ενίοτε (μεγάλη συζήτηση-ααλλή φορά), αφού αυτά τα ζώα είναι ταγμένα γι΄αυτές τις δουλειές. Αλλά αυτό με τη δίψα ολημέρα, όπως και βίντεο που τα χτυπούν ενώ είναι τίγκα φορτωμένα με οικοσκευή και ψώνια κι αυτά να γονατίζουν εμφανώς ανήμπορα, με δαιμόνισαν. Ναι, κτήνη θα έλεγα τους αγωγιάτες τους
    https://www.lifo.gr/now/greece/195082/santorini-ti-symvainei-me-ta-gaidoyria-sto-nisi-o-dimarxos-kai-oi-filozoikes-apantoyn-gia-tis-eikones-ntropis

  26. sarant said

    21 Σωστά

    20 Η δάφνη, «στέφανος δάφνης»

    19 Ο Λαπαθιώτης (γενν.1888) , ας πούμε, ήταν διαπλασόπουλο

  27. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    24 Ε πρόκαμες Γιάννη μου 🙂 .Ίσαμε να γράψω γω …
    Το διήγημα μου άρεσε πολύ! Πού τα ξετρυπώνεις αυτά τα ωραία κεράσματα Νικοκύρη μας! Όρμησαν πλήθος αναμνήσεις από γαϊδοροκαβαλαρίες με τα ξαδέρφια μας από την Αθήνα, καθώς και ένα επεισόδιο με μια κοπελούδα από την Πρόνοια(κάνανε μαθήματα οικοκυρικής στις γυναίκες στα πέριξ χωριά) που την έφεραν στην πλατεία κι ανέλαβε ένα χωριανάκι, τελειόφοιτος γυμνασίου ή πρωτοετής φοιτητής θα ήταν, να τη συνοδεύσει στο σπίτι του προέδρου, στην πέρα γειτονιά και στο δρόμο της έπιασε το χέρι κι ήθελε να τη φιλήσει όπως είπε εκείνη σαν γύρισε μεσοστρατίς, τρεχάμενη και κλαίγοντας. Αυτός από κείνη τη μέρα και το συμβάν, για καναδυο χρόνια δεν φάνηκε στο χωριό. Δε νομίζω να φώναξαν αστυνομία κλπ αλλά έγινε σούσουρο και τιμωρήθηκε το χωριό με το να μην ξαναρθούν άλλοι προνοιακοί για μαθήματα, ενώ παραδίπλα εκτός από οικοκυρικά μέχρι και χτίστες και μαραγκούς είχαν πάει. Ήταν έκπληξη (σημερινοί πεφτοσυννεφάκηδες) γιατί ήταν καλός μαθητής και ιδιαίτερα ντροπαλός και χαμηλοβλεπούσης ο νεαρός. (Μετέπειτα έκανε και το δημοσιογράφο – μόνο τοπικά γνωστός 🙂 ) .

    Ο Στέφανος Δάφνης, από το Ναύπλιο, λες να ήταν ας πούμε τα Μέθανα ο τόπος που θεωρητικά είχε κατά νου στο διήγημα; Έχει και σπηλιές πολλές η Τροιζηνία γύρω. Αλλά πότε ηλεκροφωτίστηκαν που λέει; Να υπήρχε δια ξηράς πρόσβαση; Αλλά και τί σημασία; Δε λέει κάτι για την άφιξή τους. Μπορεί με πλεούμενο από Αθήνα ή από Ναύπλιο ένα γύρο; Πα να δω μη λέω κοτσάνες.

  28. Λευκιππος said

    Το μόνο που μου χτυπάει λίγο περίεργα είναι το όνομα του νεαρού αγωγιατη. Μήτσος. Ένα όνομα που απ’ ότι θυμάμαι το είχανε κάποιοι μεγαλύτεροι σε ηλικία, έστω μετά τα εικοσι. Δεν θυμάμαι κανένα Δημητράκη να τον λένε από παιδι Μήτσο. Ίσως στο Ναύπλιο…..

  29. Γιάννης Ιατρού said

    25α Από τύχη Έφη μου, πολλοί το ίδιο θα σκεφτήκαμε…. αλλά μ΄αυτή τη ζέστη, ούτε τα δάχτυλα να κουνήσεις!
    Μόνο κάτι προύχοντες 🙂 🙂 την βγάζουν καθαρή (ως συνήθως)

    Και προσοχή στα τσίπουρα κλπ. >45°, μην έχουμε καμιά αυτοανάφλεξη μόλις βγείτε από το σπίτι, ε;

  30. Theo said

    Ευχαριστώ για την ανάρτηση!
    Έχει καλή ροή του λόγου αλλά δεν παύει να μου θυμίζει τα Άρλεκιν 🙂

  31. sarant said

    27 Εγώ τα Μέθανα σκέφτηκα -αν και δεν ξέρω αν είχε εκλεκτό κόσμο όπως οι Σπέτσες, που όμως δεν ξέρω να έχουν θερμά λουτρά.

  32. Reblogged στις anastasiakalantzi50.

  33. Eli Ven said

    Μέθανα, θα υποθέσω…

  34. Jane said

    Μου άρεσε πολύ, όπως όλα τα παρόμοια διηγήματα περασμένων εποχών.
    Ρομαντικό, με μπόλικη περιγραφή της φύσης και κοινωνικές αναπαραστάσεις.
    Ευχαριστούμε, κ. Σαραντάκο.

    Παρατηρούσα τις παρομοιώσεις με τα στερεότυπα για τους ξένους.
    «..ήταν, όπως όλες οι Εγγλέζες μίσσες, ψηλή, ξεραγκιανή και σεμνότυφη σαν ξουρισμένος πάστορας..»
    «..σαν Άγγλος εντομολόγος που βγαίνει να πλουτίσει τη συλλογή του..»

    Άραγε , πόσο να επηρέαζαν τους αναγνώστες.
    Όχι μόνο απ΄ το συγκεκριμένο κείμενο αλλά γενικά απ΄ τη λογοτεχνία της εποχής.

    Και φυσικά η απεικόνιση της ελεύθερης γυναίκας με τρόπο που δείχνει ποια ήταν η κανονικότητα.
    Φυσικά, όχι μια γυναίκα δίχως σύζυγο. Αλίμονο.
    «… Λουτρά θα έκαναν μόνο η μαμά της, η κυρία Χατζηγιάννη και η θεία της― άλλη γεροντοκόρη αυτή..»
    Σήμερα θα την έλεγαν αγάμητη ή ανέραστη.
    ……………………………………………………………………………………………………….

    Και μια απορία, αν ξέρει κανείς. Θα το ψάξω βέβαια κάποια στιγμή.
    Αυτή η «γλώσσα των αρχαίων Πελασγών» είναι τα αλβανικά;
    Έ, ρε γλέντια! Πλάκα μας κάνει;
    Στο μεταξύ κάτι τέτοια λέει ο βελόπουλος.
    Πως οι Τόσκηδες είναι Πελασγοί κι είμαστε γκαρντάσια .Το ότι Έλληνες ξεπάστρεψαν τους Πελασγούς
    και το ότι οι Αλβανοί ήρθαν επί ρωμαϊκής αυτοκρατορίας δεν το έχει υπόψη του.
    Να διάβασε ο Βελόπουλος Στέφανο Δάφνη, χλομό το κόβω.
    Μήπως υπήρχε κάποιος «ελληνόψυχος» ιστορικός τύπου Άδωνη ή Πλεύρη στα χρόνια εκείνα,
    που έγραψε κάτι τέτοιο; Υπάρχει και τέτοια θεωρία;

    ΥΓ
    Διαθέτομεν θεία πρώην ψηφοφόρο Λεβέντη, προ-πρώην ψηφοφόρο Καρατζαφύρερ
    και νυν ψηφοφόρο Βελόπουλου και επιμορφωνόμαστε για κάτι τέτοια. 🙂

  35. Θρακιώτης said

    Αριστουργηματικά γραμμένο διήγημα, αιχμαλωτίζει τον αναγνώστη σε κάθε λέξη. Χίλια εύγε στον κ. Σαραντάκο για την επιλογή. Κατά την ταπεινή μου γνώμη, είναι ό,τι καλύτερο έχει γράψει ο Στέφανος Δάφνης μέχρι τώρα, δεδομένου ότι τα περισσότερα κείμενά του είναι σκορπισμένα σε διάφορες εφημερίδες και περιοδικά.
    Μόνο όταν συγκεντρωθούν όλα αυτά τα σκόρπια κείμενα, θα μπορέσει να εκτιμηθεί η αξία του Στέφανου Δάφνη ως πεζογράφου. Η σημερινή ανάρτησις του κ. Σαραντάκου είναι ένα βήμα προς αυτή την κατεύθυνση. Ελάχιστοι γνώριζαν το διαμαντάκι «Η Τζένη παραθερίζει» που αλιεύτηκε από το «Μπουκέτο» του 1934

    Θα συνεχίσω με ορισμένες επισημάνσεις και πληροφορίες για τον Στέφανο Δάφνη, που ίσως στεναχωρέσουν κάποιους…

    1) Κατά την γνωστή συνήθειά του, ο κ. Σαραντάκος αοριστολογεί, για να μή τον συλλάβουμε κλέπτοντα οπώρας. Αφήνει να εννοηθεί (χωρίς να το λέει σαφώς…) ότι το «Η Τζένη παραθερίζει» δακτυλογραφήθηκε από τον Γιάννη Π. ειδικά για το παρόν Ιστολόγιο. Αλλά, κύριε Σαραντάκο, γιατί μάς κρύψατε ότι η «Τζένη» πρωτοαναρτήθηκε πρίν από 3 ημέρες στο «Λογοτεχνικό Ιστολόγιο»; Ο Γιάννης Π. το έδωσε εν αγνοία σας, χωρίς να σάς ενημερώσει;

    2) Γιατί δεν μάς αναρτάτε τις σελίδες του «Μπουκέτου» από όπου έγινε η δακτυλογράφησις, ώστε να ελέγξουμε αν ο Γιάννης Π. σεβάστηκε το κείμενο και την ορθογραφία του ελληνόψυχου Δάφνη; ΕΠΙΣΗΣ: Ο τίτλος ««Η Τζένη παραθερίζει» είναι του «Μπουκέτου», του Γιάννη Π. ή δικός σας;

    3) Η κορυφαία φράσις του Στέφανου Δάφνη στο παρόν διήγημα για εμάς τους ελληνόψυχους είναι η εξής: «Η Εγγλέζα έκανε μια περιφρονητική γκριμάτσα, ακούγοντας τη γλώσσα των αρχαίων Πελασγών και τότε η Τζένη, για να την πειράξει, έλεγε στο Μήτσο πως θ’ αφήσει τ’ Αγγλικά για να μάθει τ’ αρβανίτικα,…»

    ΡΩΤΑΩ τον κ. Σαραντάκο: Γιατί δεν σχολιάσατε την εν λόγω φράση του Δάφνη, κύριε Νίκο μου; Φοβάστε να τοποθετηθήτε στην γενική πεποίθηση του Μεσοπολέμου (που την αποδόμησαν στην συνέχεια οι μπολσεβίκοι…) ότι τα Αρβανίτικα είναι η εξέλιξις των Αρχαίων Πελασγικών; Κι αν διαφωνήτε, γιατί δεν βγήκατε να κατακεραυνώσετε τον Δάφνη, ώστε να μην αποπροσανατολίζονται οι αναγνώστες σας; Παρεμπιπτόντως, συγχαίρω την κομμουνίστρια σχολιάστρια Jane, που έθεσε το θέμα στο σχόλιο 34

    4) Γιατί κ. Σαραντάκο (ενώ κάνετε έναν τόσο μεγάλο πρόλογο στο διήγημα) αποκρύπτετε από τους ανυποψίαστους αναγνώστες σας ότι ο Στέφανος Δάφνης ήταν «εθνίκι του κερατά» κατά την σημερινή ορολογία; Ενώ ήταν μαθηματικός στα σχολεία σαν τον γηραιό σχολιαστή κ. Gpoint και βολόδερνε στις επαρχίες, διορίστηκε το 1920 ως τμηματάρχης στην Εθνική Βιβλιοθήκη από την Βενιζελική Εθνικοφροσύνη, ως αντάλλαγμα του διαβόητου ποιήματός του «Ύμνος της Σημαίας» (1919) που υπήρχε σε όλα τα σχολικά αναγνωστικά επί 70 χρόνια και απαγγελλόταν ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΑ στις σχολικές γιορτές επί 4ης Αυγούστου και 21ης Απριλίου…

    Πληροφορίες για την 1η απαγγελία αυτού του εθνικοβαρεμένου ποιήματος που λατρεύουν όλοι οι ακροδεξιοί δίνει ο Ι. Μ. Παναγιωτόπουλος (το πρωτάκουσε ως μαθητής το 1919) στο τεύχος 721 της «Νέας Εστίας» του 1947. Στο ίδιο άρθρο, ο Ι.Μ.Π. αποκαλύπτει ότι η γυναίκα του, Αιμιλία Δάφνη, πέθανε το 1941 από καλπάζοντα καρκίνο και όχι από την πείνα του μαύρου εκείνου χειμώνα, όπως διαδίδουν κάποιοι… Στην κηδεία της πήγαν 5 άνθρωποι, διότι οι δεκάδες λογοτέχνες που κάποτε την αποθέωναν (όταν είχε τα φράγκα από τον Ελληνο-Γάλλο πατέρα της) έκαναν την πάπια…

    Αναρτώ ΟΛΟΚΛΗΡΟ τον διαβόητο «Ύμνο στην Σημαία» του Στέφανου Δάφνη υπενθυμίζοντας ότι εξαιτίας αυτού του εθνικοβαρεμένου ποιήματος που είχε περί πολλού η Ελληνική Αστική Τάξη, πήγαν και σκοτώθηκαν τζάμπα χιλιάδες φτωχόπαιδα στη Μικρασιαστική Εκστρατεία, στον Πόλεμο του 1940 και στον Συμμοριτοπόλεμο. Μεταξύ άλλων, ο καλοπερασάκιας Δάφνης κάνει λόγο και για το ανύπαρκτο «Κρυφό Σχολειό»

    ΥΓ: Το ότι ο Στέφανος Δάφνης ήταν «εθνίκι του κερατά» με το αζημίωτο, προκύπτει και από πολλές άλλες «εθνικές συνεισφορές» του. Όπου γάμος και χαρά η Βασίλω πρώτη: Μέχρι και στον αφιερωματικό τόμο για τον σφαγέα των γυναικοπαίδων στην Μακεδονία, Παύλο Μελά, είναι πρώτη μούρη ο Δάφνης, αφού τον έκρινε άξιο σταχυολογήσεως ο επιμελητής του Παπαδιαμάντη, Ν. Δ. Τριανταφυλλόπουλος.

  36. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    «…… Η ανάπτυξη συνεχίστηκε σχετικά αργά κατά τις επόμενες δύο δεκαετίες, αλλά προχώρησε ταχύτατα μετά τον τερματισμό της εμπόλεμης περιόδου 1912-22: οι ηλεκτροδοτούμενοι οικισμοί από 21 το 1918 ανήλθαν σε 242 το 1929 και σε 390 το 1939. Βέβαια, οι εφαρμογές του ηλεκτρισμού περιορίζονταν στον ηλεκτροφωτισμό οδών και κατοικιών καθώς και στην ηλεκτροκίνηση εργοστασίων. Μόνο μετά το 1930 άρχισε η χρήση οικιακών συσκευών.

    Σημαντικό γεγονός αποτέλεσε η ανάθεση της ηλεκτροδότησης των Αθηνών-Πειραιώς στην αγγλικών συμφερόντων εταιρεία Power and Τraction –Ηλεκτρική Εταιρεία Αθηνών-Πειραιώς (ΗΕΑΠ)– το 1926, η οποία κάλυψε τις ταχέως αυξανόμενες ανάγκες με την κατασκευή νέων εγκαταστάσεων. Οι επαρχιακές πόλεις συνέχισαν να ηλεκτροδοτούνται κυρίως από ιδιωτικές ελληνικές εταιρείες, με κύριο χρηματοδότη την Εθνική Τράπεζα….»

    https://www.kathimerini.gr/959053/gallery/epikairothta/ellada/h-idrysh-kai-anapty3h-ths-deh

  37. Γιάννης Ιατρού said

    34β Jane
    Ψάξε στον Πελεκάνο/Ιάκωβος Θωμόπουλος Πελασγικά Ι & ΙΙ 🙂

  38. Μαρία said

    34, 37
    Σχετικό άρθρο του Μπαλτσιώτη στον Πολίτη http://62.103.28.111/infopubl/05.04.4960.0105/#14

  39. Γιάννης Ιατρού said

    37: παλαιότερες εκδόσεις (1912/13)και στην Ανέμη

  40. Jane said

    #37
    Ευχαριστώ, κύριε Ιατρού.
    Αυτός, ο Θωμόπουλος δηλ., απ΄’ ότι κατάλαβα ήταν ένας ερασιτέχνης,
    που έκανε αυθαίρετες εντελώς υποθέσεις και ερμηνείες.
    Αυτό όμως δεν είναι επιστήμη.
    Επιπλέον τότε -το 1912-η γλωσσολογία βρισκόταν σε νηπιακό στάδιο κι αμφιβάλλω , αν είχε στοιχειώδεις γνώσεις εθνολογίας.
    Και δεν βρήκα αναφορές στο έργο του. Μόνο κάτι εθνικιστικής χροιάς μπλογκς τον αναφέρουν.
    Κάνω λάθος;

  41. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    Γραφει ο Νικοκυρης «….Το διήγημα που θα διαβάσετε δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Μπουκέτο το 1934. Περιγράφει ένα εφηβικό ειδύλλιο σε μια «ηλεκτροφωτισμένη λουτρόπολη» -τότε που ακόμα ήταν καινοτομία ο ηλεκτροφωτισμός στην επαρχία·…..»

    Απο το 36 προκυπτει οτι «… οι ηλεκτροδοτούμενοι οικισμοί από 21 το 1918 ανήλθαν σε 242 το 1929 και σε 390 το 1939….» Το 1934 (242+390)=316 .

    Μαλιστα, ηδη απο την δεκαετια του ’20, σε κωμοπολεις και μεγαλα χωρια με αναγκες για ηλεκτροκινηση (ελαιοτριβεια, κ.λπ.) ιδρυθηκαν εργοστασια ηλεκτροπαραγωγης με ντηζελομηχανες που εξυπηρετουσαν τον κοινοτικο/δημοτικο φωτισμο και τις περιορισμενες αναγκες των ευπορων σπιτιων…

    Υπηρχαν και στην ελαιοπαραγωγο νησο Λεσβο..

  42. Γιάννης Ιατρού said

    40: … ιατρός και ερασιτέχνης ιστορικός και γλωσσολόγος. (τι να περιμένεις από ιατρούς… 🙂 🙂 )

    Ο Ιακ. Θ. το 1912 (στο βιβλίο του «Πελασγικά») προσπάθησε να χρονολογήσει και επίσης να ερμηνεύσει την επιγραφή της Στήλης των Καμινίων (της Λήμνου, βρεθηκε το 1885) με τη βοήθεια της Αλβανικής γλώσσας, την οποία Αλβανική θεωρούσε γλώσσα Ελληνική κλπ. κλπ.

  43. Jane said

    #38
    α, Μαρία , ευχαριστώ πολύ. 🙂
    Ωραία η εργασία του Μπαλτσιώτη.

  44. sarant said

    40 Όχι, δεν κάνεις λάθος.

  45. leonicos said

    Τα έχω τα Πελασγικά.

    Πρόκειται για ενα βιβλιο αντίστοιχης αξιας με τη Φαρμακολογία του Κωστή: Τα φάρμακα εισί ειδῶν τεττάρων, ὄξινα, πικρά γλυκά και γλισχρά.

    Δε λέει ότι τα αλβανικά είναι εξέιξη των πελασγικων αλλά ότι είναι αυού καθ’εαυτού τα παλασγικά, αναλλοίωτα δια μέσου των αιώνων

  46. leonicos said

    Τον χάρηκε ο Θρακιώτης τον Δάφνη. Νμίζω πως ήταν κάτω του μετρίου. Και το διηγημά του μια ηθογραφί α της εποχής που θα την έγραφεκι ένα μαθητής.

    Συγγνώμη, κι εγώ το διάβασα ευχάριστα, αλλά δεν θ ατο έλεγα ‘διαμάντι’

    Τι έγινε όως με τον κύνεδο της ΟΠΛΑ; Απολογηθηε ο κ. Σαρανττάκος;

  47. Γιάννης Ιατρού said

    45: Λεώ, εγώ πάντως το έγραψα στο 42α… 🙂

  48. ΣΠ said

    35
    Θρακιώτη, πάλι γκάφα έκανες.
    https://logotechnikoistologio.wordpress.com/about/

  49. Έμαθα κι εγώ κάτι παρεμπιπτόντως. Ετρουσκική επιγραφή στη Λήμνο!
    https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A3%CF%84%CE%AE%CE%BB%CE%B7_%CF%84%CF%89%CE%BD_%CE%9A%CE%B1%CE%BC%CE%B9%CE%BD%CE%AF%CF%89%CE%BD
    http://www.carolandray.plus.com/Eteocretan/Lemnian.html

  50. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    Επι του διηγηματος

    Δεδομενα

    1. Οι ηρωες

    «η μικρούλα Τζένη έφερνε την ομορφιά των δεκάξι της χρόνων, την πρώιμη κοκεταρία της, τ’ ασημένιο της γέλιο «.

    » ένας νέος χωριάτης, έφηβος ακόμη, ντυμένος με τη ντρίλινη φορεσιά του τόπου. » Αρβανιτης

    2, Ο τόπος/ χρόνος

    Η ηλεκτροφώτιστη λουτρόπολη, πιθανον τα Μεθανα το 193…

    Το διηγμα περιγραφει ενα τυπικο, αναμενομενο πλατωνικο ειδυλλειο μεταξυ δυο εφηβων μιας ευπορης κορης και ενος χωριατη..

    Θα μπορουσε να ειχε συμβει επισης το 1900 ή το 1970.

    Βεβαιως αν ηταν το 1970 ενδεχεται -υπο προϋποθεσεις* – η καταληξις να ηταν υπερ των μικρων ηρωων 🙂

    Εκτος απο τις βουκολικες περιγραφες (για τους ολιγους εγγραμματους του 1934) το διηγημα ειναι μετριο.

    *σεξουαλικη ωριμοτητα κορασιδος, επιταχυνση της ερωτικης ελξης , κ.λπ.

  51. leonicos said

    48

    Μην τον κάνεις να κλάψει. Είναι ευαίσθητος και βιαστικός όπως όλοι οι νέοι ερωτευμένι

  52. Πουλ-πουλ said

    49.
    Η στήλη αυτή προκάλεσε το δικαιολογημένο ενδιαφέρον των Ιταλών αρχαιολόγων, που στην προσπάθεια τους να βρουν και άλλα ετρουσκικά τεκμήρια, ανέσκαψαν, τη δεκαετία του 30, όλους τους γνωστούς σήμερα αρχαιολογικούς χώρους της Λήμνου: την Πολιόχνη της εποχής του χαλκου (δίπλα στα Καμίνια), την Ηφαιστία, το Καβείριο κτλ.

  53. Πέπε said

    @51

    Λεώνικε άσ’ τα σάπια. Σ’ εσένα το χρεώνω ότι διαβάζουμε ακόμη τέτοια αίσχη!

    _________________________________

    Δεν είχα υπόψη μου τον Θωμόπουλο, αλλά δε με εκπλήσσει η ύπαρξη των θεωριών του. Λίγο πολύ, για κάθε μειονοτική γλώσσα του γεωπολιτικά ελληνικού χώρου έχει διατυπωθεί κι από μία, τουλάχιστον, θεωρία που να την εξελληνίζει. Δε θα μπορούσαν να υστερήσουν τα αρβανίτικα, με τη μεγάλη τους διάδοση και τις ηρωικές-πατριωτικές τους συνδηλώσεις.

  54. ΓιώργοςΜ said

    25 Για να υπάρχουν πολλές αναφορές, μάλλον υπάρχει και θέμα κακομεταχείρισης, αλλά στο βίντεο με το γαιδαράκο που υπάρχει στο λίνκι, μάλλον αυτός που τον φόρτωσε είναι βόιδι ορθό. Δεν παραπατάει από το βάρος, προσπαθεί να ισορροπήσει τις κακοφορτωμένες σακούλες.

  55. Neo Kid said

    Oi Eteocrhtes htan dhladh Etrusci? Kai ti douleia eixan oi Etruscoi sth Limno; Den tous arese h Toscana?
    Mperdeway…

  56. Θρακιώτης said

    Αγαπητέ μου, κύρ Σταύρο (48),

    απ’ όλο το έξοχο σχόλιο 35, αυτό βρήκες να σχολιάσεις; Πού να ξέρω εγώ ότι το «Λογοτεχνικό Ιστολόγιο» που πρωτοδημοσίευσε την περασμένη Πέμπτη 25/7 το «Η Τζένη παραθερίζει» είναι ιδιοκτησίας του κ. Σαραντάκου; Δεν πρόκειται για δική μου γκάφα, αλλά για μία ακόμη απόκρυψη πληροφορίας εκ μέρους του κυρίου Νίκου

    Στα υπόλοιπα που θέτει το σχόλιο 35, θα τολμήσεις κάποια απάντηση, κύρ Σταύρο μου; Γιατί κατά τη γνώμη σου ο κ. Σαραντάκος: Α) Δεν ανέβασε τα φύλλα του «Μπουκέτου» όπου πρωτοδημοσιεύτηκε «Η Τζένη» το 1934. Β) Απέφυγε να σχολιάσει την εθνικοβαρεμένη άποψη του Δάφνη στο διήγημα, ότι δηλαδή τα Αρβανίτικα είναι εξέλιξις των Αρχαίων Πελασγικών
    Γ) Μάς απέκρυψε ότι ο Δάφνης ήταν «εθνίκι του κερατά» και το πιό διάσημο ποίημά του είναι ο «Ύμνος στην Σημαία» που υπήρξε επί 70 χρόνια ο αγαπημένος θούριος δύο Δικτατοριών και της Ελληνικής Αστικής Τάξης, προκειμένου να εκμαυλίζονται με πατριωτισμό τα φτωχόπαιδα και να πηγαίνουν να θυσιάζονται με προθυμία στους εκάστοτε πολέμους της Πατρίδος

    2) Αγαπητέ μου, κύριε Λεώνικε (46),

    όπως έχετε καταλάβει, ο κ. Σαραντάκος αρνείται πεισματικά να απαντήσει στα καταιγιστικά μου ερωτήματα, φοβούμενος είτε να μήν εκτεθεί, είτε να μή τον κολλήσω στον τοίχο. Θα σάς υπενθυμίσω μερικές από τις θεμελιώδεις ερωτήσεις μου των 6 τελευταίων ημερών στις οποίες ο αγαπητός κύριος Νίκος κρατάει στάσιν παλαιάς Αρσακειάδος (= η σιωπή μου προς απάντησίν σου)

    2α) Την Τρίτη 23/7 αρνήθηκε να απαντήσει αν το ΑΠΘ ξέπλυνε τον ναζιστή Δεσπότη Μυτιλήνης Ιάκωβο Γκιγκίλα, με την διδακτορική διατριβή που ανέθεσε το 2016 σε κάποιον Οικονομόπουλο, ο οποίος λέει τα εντελώς αντίθετα με τον αείμνηστο Δ. Σαραντάκο (στο αφήγημα για τον Κανόνη) Την ίδια μέρα αρνήθηκε να απαντήσει αν είναι ρατσιστική η ατάκα του Μπόρις Τζόνσον (στο βιβλίο του για τον Τσώρτσιλ) ότι οι Άγγλοι ανήκουν στη Λευκή Φυλή.

    2β) Την Τετάρτη 24/7 αρνήθηκε να μού απαντήσει αυτό που ήδη επισημάνατε: Γιατί το ΚΚΕ και η ΟΠΛΑ γράφανε επί δεκαετίες τον κίναιδο με ύψιλον και έψιλον («κύνεδος»)

    2γ) Την Πέμπτη 25/7 αρνήθηκε να πεί λέξη στην εκπληκτική αποκάλυψη μου ότι η περίφημη λέξις «αργομουνιάτικο» είναι ανύπαρκτη στην Χίο, δεν μνημονεύεται από ΚΑΜΜΙΑ ελληνόφωνη πηγή, και αποτελεί εφεύρεση εντυπωσιασμού Γάλλων και Ιταλών περιηγητών. Επίσης, αρνήθηκε να σχολιάσει την επισήμανσή μου ότι ο διαπρεπής γλωσσολόγος κ. Καραποτόσογλου λογόκρινε την γαλλική λέξη «con» (= μουνί) από το κείμενο του περιηγητού Nicolas de Nicolay (1551) από τον οποίο αντέγραψε κατά λέξιν ο αββάς Pierre de Bourdeille (1600) την περί «αργομουνιάτικου» μαρτυρία του

    2δ) Χθές Σαββάτο 27/7 ο κ. Σαραντάκος αρνήθηκε πεισματικά να μού απαντήσει γιατί κράζει τον Άγιο Μόρφου για τα περί γεννήσεως κιναιδόπουλων από το πρωτικό σέξ κατά την διάρκεια της εγκυμοσύνης και όχι τον Βαρθολομαίο Αρχοντώνη, που αγιοποίησε το 2013 τον Πορφύριο Καυσοκαλυβίτη ενώ γνώριζε ότι είναι θιασώτης παρόμοιων αντιεπιστημονικών και θεοπάλαβων απόψεων

    Και έπεται συνέχεια…

  57. Πισμάνης said

    Μεγαλοχώρι υπάρχει πολύ κοντά στά Μέθανα καί αρβανίτες κβάρα.
    «Νούκου τε καταλάβ»?

  58. Πουλ-πουλ said

    55.Είναι ο δρόμος για τα πλούσια κοιτάσματα χαλκού της Μ. Ασίας.

  59. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Έχει στο ιντερνετ «Μέθανα Παλιές φωτογραφίες». Προσπάθησα να τις ανοίξω και μεγεθύνω μήπως δω σχετικά με ηλεκτροφωτισμό (τίποτε λάμπες/φανοστάτες στον παραλιακό δρόμο (δεν έχει κι άλλο 🙂 ) . Ακόμη και φωτό του 1907, είδα αλλά επειδή δεν έχω ΦΒ «πέφτει» σεντόνι κ δε μπορώ να τις δω μία μία.

  60. Γιάννης Ιατρού said

    49: Κι εδώ Δύτα 🙂

  61. nikiplos said

    Γνωρίζω απευθείας στα 80ς ιστορία νέας και κοσμοπολίτισσας με ορεσίβιο βοσκό. Καθόλου Άρλεκιν, σε ηλικίες που αφενός οι ορμόνες επικρατούν αλλά και τα κορίτσια διέπονται από ρομαντισμό, θέλουν την αθωώτητα, το απονήρευτο. Η τεράστια ανταπόκριση των ημεδαπών επαρχιωτόπουλων στις τουρίστριες που ήταν πιο χειραφετημένες και «το έδιναν πιο εύκολα και ξεχαρμάνιασαν οι δικοί μας ως καμάκια» (που έλεγε κι ο αείμνηστος Θ. Μάνθος στο Αγκάθι). Θα μπορούσαν βιβλία να γραφούν για αυτά, δεν είναι τυχαίο άλλωστε που παλαιόθεν ιδρύθηκαν τα κλειστά κλαμπ. Ολίγον αντιπαθεί τους βρετανούς ο συγγραφέας ή μου φαίνεται? Και τα σχόλια που κάνει τα άκουγε κανείς εύκολα από Γάλλους κυρίως…

  62. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    @53. Θα μ’ ενδιέφερε ιδιαίτερα να μάθω, ποιά θεωρία [αν υπάρχουν πράγματι πολλές, θα ήθελα μόνο μία για την κάθε γλώσσα..] εξελληνίζει α)τα τουρκικά, β)τα βλάχικα, γ)τα σλαβομακεδονικά, δ)τα πομακικά, ε)τα ρομανί..

  63. Γιάννης Ιατρού said

    59: ΕΦΗ
    ??? και χωρίς λογαριασμό (πάτησε «όχι τώρα» εκεί που σου λέει να φτιάξεις λογ/σμό) φαίνονται και μία-μία και μπορείς να τις αντιγράψεις -> επεξεργαστείς (πήγαινε αριστερά, εκεί που γράφει «Άλμπουμ»).

  64. Γιάννης Ιατρού said

    Κι άλλος σεισμούλης, κόπηκε και το ρεύμα, αλλά έχουμε πάρει τα μέτρα μας …. 🙂

  65. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    Γειά σας κι ἀπὸ μένα.

    Ξαναγύρισα ἀπὸ διακοπές, ἀποτοξινωμένος ἀπὸ διαδίκτυο καὶ τηλεόραση.

    Μοῦ ἄρεσε τὸ σημερινό.

    Πάντως ὁ Στέφανος Δάφνης δὲν φαίνεται νὰ ἤξερε καλὰ Ἀγγλικά.

    «Η Εγγλέζα καταλάβαινε λίγο τα ρωμέικα, μα αυτή τη λέξη την άκουγε πρώτη φορά. ― «Γοτ χι σέι;» («Τι λέει;») ρώτησε τη Τζένη.»

    Αὐτὸ τὸ «Γοτ χι σέι;» (what he say) δὲν θὰ τὸ ἔλεγε ποτέ ἐγγλέζα παιδαγωγός.

  66. Γιάννης Ιατρού said

    4,1 Μαγούλα, γράφουν

  67. Γιάννης Ιατρού said

    Τι τετραετία και μαλακίες, ούτε καλοκαίρι δεν βγάζουμε 🙂 🙂 🙂

  68. BLOG_OTI_NANAI said

    Νίκο, ένα σχόλιο βρίσκεται στα σπαμ μάλλον λόγω εικόνων.

  69. leonicos said

    56 Αγαπητέ Θρακιώτη

    Γράφε συ και μη σε νοιάζει

    Θα του τραβήξουμε το αφτι, θα τον διορθωσουμε εν καιρώ. Πίσω έχει η ουράδα την αχλά.

    Γράφε συ, να περνάε εμείς καλά.

    Α, επί τη ευκαιρία, επειδή είσαι καλός σε κάτι

    τι σου λέει η φράση «»ἡ αὐτὴ οὖσα τῇ Βοινώᾳ (τὴν γὰρ Οἰνόην οὕτω καλεῖν εἰώθασιν)»»
    από τον Στράβωνα είναι, για να μην κοπιάσεις

    Τι συμπέρασμα γβάζεις;

    Ξέροντας ότι εβραϊκά το κρασί είναι yayin και γωργιανά gvin

  70. leonicos said

    65
    Ξαναγύρισα ἀπὸ διακοπές, ἀποτοξινωμένος ἀπὸ διαδίκτυο καὶ τηλεόραση.

    Tι έπαθες κκαι γύρισες;

  71. Jane said

  72. leonicos said

    65 Μαρτίνο

    Αφού η Εγγλέζα καταλάβαινε λίγο τα ρωμέικα, πόσο καλύτερα να το πει

  73. BLOG_OTI_NANAI said

    Μου έκαναν εντύπωση τα «μεταξόσυκα» που αναφέρει. Μάλλον σπάνιας χρήσης λέξη. Μια ερμηνεία βρήκα στο «Ιστορικόν Λεξικόν της Ποντικής Διαλέκτου«.
    Λόγω της σπανιότητας, πέφτω επάνω σε ένα απόσπασμα παλαιότερο, που έλεγε πάλι για συκιά και κόψιμο μεταξόσυκων. Σκέφτομαι, τώρα θα δούμε από που αντέγραψε τη φράση αυτή. Και τελικά, επρόκειτο πάλι για διήγημα του… Στέφανου Δάφνη:

  74. sarant said

    65 Σε μια εποχή που δεν ήξεραν πολλοί αγγλικά\

    74 Ενδιαφέρον, θα του άρεσαν του Δάφνη.

  75. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    63 Γιαννημ, αυτό το κατέω μα δε βγάνει «οχι τώρα» απαιτεί ή να χω ή να φκιάξω. Μη σώσει κι αυτό!

    72 Jane Α το κούνημα ήταν κούλημα! 🙂

  76. Γιάννης Ιατρού said

    Ένα κουνηματάκι έκανε προ μιάμισης ώρας και μέχρι τώρα είχαμε 5 διακοπές ρεύματος, από 5-15 λεπτά η κάθε μιά… Α πα πα!
    Επίτηδες το κάνουν για να χαλάσει το 60% των ηλεκτρικών συσκευών και να δουλέψουν οι πωλήσεις, αφού ο πολύς ο κόσμος δεν έχει σχετικές προστατευτικές διατάξεις στον πίνακά του (εμ, κανά 250άρι €, λιανική …)

  77. Γιάννης Ιατρού said

    76Α ΕΦΗ
    Χμ, μάλλον άλλο έβλεπες εσύ κι άλλο εγώ. Αυτό βγάζει 🙂

  78. Jane said

    #76
    Ναι, ΕΦΗ, αλλά ήταν petit Koulis αυτή τη φορά! Μόνο 4,1 🙂

  79. Γιάννης Ιατρού said

    79: Τι; τόσο;;; 🙂

  80. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    78. Το ίδιο είναι, και τα ίδια μου κάνει καμάριμ! Βλέπω δυο, πα να ρολάρω και πέφτει «συνδέσου ή άνοιξε )που να τ΄ανοίξει η τσεφαλή ντου 🙂 .
    Διες μην έχει τίποτες το ηλεκτροφωτιστικό. Καμιά φωτό περί το 30-35.

    Στην Πεύκη είναι που σας έπεσε ο ρεύμας ;

    79 🙂 Σσσ, μην τονε λες πτι πάνω στην κρίσιμη στιμή και …μεγαλώσει. Μπρρ

  81. Γιάννης Ιατρού said

    81α Ναίσκε, στη βάση! Αλλά έχω και UPS και γεννήτρια (6 kW, diesel, manual start…) αν το UPS δεν κρατάει άλλο (20-30 λεπτά). Τους γείτονες κλαίω!
    Το link σε μένα δουλεύει. Θα δω για τις φωτό, μισό λεπτό.

  82. Jane said

    # 80 , 81
    Γιατί γελάτε κύριοι; 🙂

    8a mas pe8anei olous o gkantemis den ti glitwnoume gamw to soi tou

  83. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα και ελπίζω να μην κουληθούμε άλλο απόψε.

  84. Γιάννης Ιατρού said

    82β: Μπά, μόνο μπροστά από κανένα ξενοδοχείο (π.χ. Ζαχαράτο) υπάρχουν, αλλού δεν βλέπω

  85. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Η Κρόνη δε φάνηκε τρεις μέρες.
    -Κρονού αστέρι μου, αγάντα, πού ΄σαι ;

  86. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Μέθανα 1933
    Μπα, θαμπά! 🙂

  87. mitsos said

    Καλησπέρα
    Το δι’αβασα ευχάριστα

    Αν και η επιλογή των ονόματα των έφηβων ηρώων στο διήγημα από μόνη της με καθιστά ευάλωτο συναισθηματικά αναγνώστη …
    Νομίζω πως είναι μια πολύ καλή παραλλαγή σεναρίου με χιλιάδες διαπραγματεύσεις όχι μόνο φιλολογικές αλλά και εικαστικές

    28 Έ όχι και δεν συνηθίζεται το Μήτσος στην εφηβεία … εγώ μέχρι και παράδειγμα χρήσης του σε βρεφική ηλικία γνωρίζω 🙂

    Τέλος πάντων κανένας «ποιητής» δεν κρίνεται από τις πολιτικές του δράσεις … από το έργο του κρίνεται. Εκτός και αν κάποιος πιστεύει ότι οι τελευταίες φιλολογικές επιλογές του Νίκου Σαραντάκου σχετίζονται με την επιχειρούμενη διεύρυνση της βάσης του ΣΥΡΙΖΑ … Ε Δεν θα ξεκίναγε από τα Στέφανα Δάφνης του μεσοπολέμου ούτε και αν ήταν μόνο για ξεκάρφωμα 🙂

  88. Γιωργής said

    26. Αγαπητέ Νικοκύρη, το αστείο μου δεν πέρασε. Μιαν άλλη φορά.

  89. 62 Θα μ’ ενδιέφερε ιδιαίτερα να μάθω, ποιά θεωρία [αν υπάρχουν πράγματι πολλές, θα ήθελα μόνο μία για την κάθε γλώσσα..] εξελληνίζει α)τα τουρκικά, β)τα βλάχικα, γ)τα σλαβομακεδονικά, δ)τα πομακικά, ε)τα ρομανί..
    —————————————
    Για τα σλαβομακεδονικά σίγουρα υπάρχει (ξαναβγήκε στην επιφάνεια το ’92, και καλά ότι διασώζουν ομηρικές λέξεις). Για τα βλάχικα αν δεν κάνω λάθος γράφει το άρθρο του Μπαλτσιώτη που λινκαρε η Μαρία στο #38. Για τα πομακικά δεν ξέρω, αλλά ότι οι Πομάκοι είναι οι αρχαίοι Αγριάνες ακούγεται συχνά. Ο δε Φραγκούλης Φράγκος βάλθηκε να αποδείξει (ακολουθώντας άλλους) ότι οι Τούρκοι είναι σχεδόν όλοι πρώην Έλληνες.

  90. spyridos said

    «οι Εγγλέζες μίσσες» πολύ μου άρεσε το μίσσες δεν θυμάμαι αν το έχω ξανασυναντήσει.

    Και το ξεραγκιανή ωραίο, γεμίζει το στόμα σου.

    «Είναι μπινιάρια» Έχει ειπωθεί και εδώ σε άλλες αναρτήσεις. Μπινιάρης = δίδυμος από εκεί και το επίθετο.
    Μπορεί να το χρησιμοποιούν στα αρβανίτικα. Δεν είναι λατινογενές?

    «Μοσκοβολούσε γύρω το φλισκούνι, η αλυγαριά, η ανθισμένη κάπαρη…»
    Το φλισκούνι και η λυγαριά ανθίζουν Ιούλιο ως Σεπτέμβριο ανάλογα με την περιοχή και τις καιρικές συνθήκες. Η κάπαρη όμως το Μάιο.
    Μήπως έβαλε πολλά μυρωδικά ο συγγραφέας? Αλλά εντάξει μυρίζει και αργότερα το φυτό.
    Τα μύγδαλα τα αφράτα τέλος Αυγούστου δεν τα μαζεύουμε?

    Στο χωριό της γιαγιάς μου στα νότια του Ταΰγετου είχαν εκτροφεία μεταξοσκώληκα ως και τη δεκαετία του 30 και εκεί είχα πρωτακούσει για μεταξόσυκα,
    Πέρυσι σε μια βόλτα κάπου στην Αργολίδα είδα μια συκιά που ξεχώριζε από τις άλλες.
    Πολύ ίσια κλαριά , φύλλα μεγάλα και λιγοστά, κορμό με κάτασπρη και λεία φλούδα.
    Σύκα μεγάλα και άσπρα. Η ιδιοκτήτρια μας φίλεψε και μας είπε ότι είναι μεταξόσυκα. Τη συκιά την είχε φέρει η ίδια από την Καλαμάτα.
    Οι γευσιγνώστες της παρέας ακόμα τα θυμούνται τόσο γλυκά και ζουμερά και θέλουν να ξαναπεράσουν από εκεί φέτος. Εγώ δεν τα τρώω και δεν έχω γνώμη.

  91. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Από ένα ντόπιο,
    Μέθανα 1930-1935 λέει

    http://galatiotis.blogspot.com/2014/07/blog-post.html

  92. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    @90. Για θεωρίες που εξελληνίζουν κάθε μειονοτική ΓΛΩΣΣΑ του ελληνικού χώρου, γράφει ο Πέπε- όχι για κατοίκους. Κι όταν λέμε γλώσσα, εννοούμε το κύριο σώμα μιάς γλώσσας και όχι κάποιες ελληνοψωνισμένες εικασίες (συνηθέστατα μπαρούφες..) περί της καταγωγής μερικών λέξεών τους.. [Απ’ όσο γνωρίζω, μάλλον δεν υπήρξε τέτοια πορτοκαλοειδής θεωρία, αλλά θα με ενδιέφερε ειλικρινώς και εντόνως να μάθω οτιδήποτε διαψεύδει αυτήν την εντύπωσή μου..]

  93. Μα και για τα αρβανίτικα «ελληνοψωνισμένη εικασία» ήτανε, για τέτοιες θεωρίες μιλάμε. Οι πιο «σοβαρές» θεωρίες ασχολήθηκαν με τους ίδιους τους κατοίκους.
    Για τα σλαβομακεδονικά: https://anemi.lib.uoc.gr/metadata/1/6/f/metadata-292-0000004.tkl

  94. Γιάννης Ιατρού said

    92: προφανώς (τραπεζάκια, τιμοκατάλογος είναι αυτή η ταμπέλα στους δύο στύλος;) μπροστά από ξενοδοχείο/καφενείο κλπ. Πιό ΄κει δεν βλέπω άλλος στύλους κλπ.

  95. Theo said

    @90, 91:
    Θυμάμαι τα «μπινάρια» στα «Οράματα και Θάματα» του Μακρυγιάννη, οπότε μάλλον λεγόταν και στα ελληνικά τότε, όχι μόνο στα αρβανίτικα του μεσοπολέμου.

  96. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    91, >>Η κάπαρη (ανθίζει) όμως το Μάιο.
    Κι εγώ το σκέφτηκα ! 🙂 Αν και σε κάτι παραθαλάσσια βράχια στην Αρκαδία, γίνεται θαμνάκι και καθώς τη δροσίζει φαίνεται η θαλασσινή αύρα, διφορίζει και βρίσκω κουμπάκια της και φυλλαράκια ολοτρύφερα και τον Αυγουστο ακόμη
    Επίσης σκέφτηκα και για τη συγκομιδή των αμύγδαλων τέλος Αυγούστου -αρχές Σεπτέμβρη , αλλά λέω τα τρώμε και νωρίτερα. Εχουνε πήξει, όπως το λέμε κάτω.
    Τώρα που ξαναγύρισα εκεί στο τοπίο, τη φράση
    «με τις δραγασιές τους και την άσπρη σημαιούλα ψηλά, να τρεμοπαίζει στο καλάμι του δραγάτη» δεν την καταλαβαίνω εντελώς:
    Δραγασιά, σλάβικη λέξη για τον αγρό, βρίσκω, αλλά το υπόλοιπο; τί ο δραγάτης κράταγε σε κοντάρι σα λάβαρο σημαιούλα «‘εδώ είμαι γω!» 🙂

  97. loukretia50 said

    Επιτέλους λίγη δροσιά!
    Το διήγημα διαβάζεται ευχάριστα , ενώ η γλώσσα διατηρεί τη φρεσκάδα της.
    Ζευγάρια ποιητών με ψευδώνυμο δε θυμάμαι, μόνο περίεργα ονόματα, όπως Τέλλος ΄Αγρας και Ρώμος Φιλύρας – επίσης της διάπλασης νομίζω.

    Ελπίζω να μην το κάψουμε κι αυτό το νήμα…

    Αυτά ξεκίνησα να γράφω όταν έγινε σεισμός!
    Μια χαρά, λείπουν πάλι οι δικοί μου.
    Ας όψεται το τέρας της γραφειοκρατίας που με περιμένει αύριο το πρωί.

    Κι επειδή με τα σχόλιά σας θυμήθηκα πρόσφατο περιστατικό με αγροίκο που χτυπούσε στο κεφάλι ταλαίπωρο γαϊδουράκι,

    Αν δεσποσύνη επιθυμεί βουκολική εμπειρία
    για να εμπνεύσει αθάνατη ρομαντική ιστορία
    επιδιώκει εκδρομή σε μέρος γραφικό
    και σέλφι προς τιτίβισμα με φόντο ιδανικό,
    κουλέρ λοκάλ κι αθάνατη Ελληνική φατρία
    για βάιραλ απήχηση – σουξέ μοναδικό :
    «Τα Ζώα στον ήλιο τον καυτό» – φολκλόρ αυθεντικό!

    μ’ εκείνη ακαταμάχητη να νοιώθει ηγερία
    κατέχοντας αρχαίο σπορ – στερούμενο πολλών κομφόρ
    σε πώλου όνου ανάβαση – μια ντόπια Βαλκυρία
    (Μια Αμαζόνα που ποτέ δε γνώρισε το ζόρ’
    στην ύπαιθρο να γεννηθείς και την ταλαιπωρία
    αυτών που είναι στο ζυγό κι αντέχουν τα μπωφόρ)

    Αγέρωχη να προχωρεί στο γάιδαρο καβάλα
    Και δε φοβάται το γκρεμό – κλειστά, μάτια μεγάλα
    γιατί είναι αυτή πιο τολμηρή απ΄τα κορίτσια τ΄άλλα
    Πσσσς! Λάικ ωρέ!

    Και αν εκείνη απαιτεί μ’ έπαρση και πρεμούρα
    μες΄στο λιοπύρι κουνιστή, μια τσάρκα για φιγούρα
    με γαϊδουράκι ξέπνοο που κάνει αγγαρεία
    και διψασμένο αγκομαχά για να χαρεί η κυρία
    δεν της αξίζει να υποστεί στο ίνσταγκραμ καζούρα?
    Αναμφιβόλως είναι αυτή η αληθινή γαϊδούρα
    ΛΟΥ
    Μα στον καθρέφτη η φάτσα μου εκφράζει μια ξυνίλα
    (Η αφεντιά μου έχει ανεβεί μέχρι και σε καμήλα)
    -Αντί να κάνεις τη σοφή, να βλέπεις την καμπούρα
    so,
    Με συγχωρείτε φίλοι μου με τα μεγάλα αυτιά
    Ειλικρινά σας αγαπώ, παιχνίδι κάνει η γλώσσα
    Αξίζετε το σεβασμό, φροντίδα κι άλλα τόσα
    που συνηθίζει να ξεχνά αφεντικών στρατιά
    Ταυτίζει δρόμο και ζωή η βία – dolorosa
    Άραγε πρόσεξε κανείς τη θλίψη στη ματιά?

  98. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    @94. Νομίζω ότι δικαιούμαι να επιμείνω λίγο ακόμη. Όταν μιλάμε για γλώσσες, αναφερόμαστε σε γλωσσολογικές θεωρίες και όχι σε κηρύγματα προπαγανδιστών. Θεωρίες επιστημονικές, με επαρκή τεκμηρίωση δεν έχω υπ’ όψιν μου. Εν πάση περιπτώσει, επί της ουσίας συμφωνούμε και ελπίζω να συμφωνούμε και στο ότι οι Αρβανίτες και οι Βλάχοι (..και άλλοι δίγλωσσοι..) αποτελούν σήμερα πολύτιμα κομμάτια του Νέου Ελληνισμού.

  99. loukretia50 said

    89. » Δάφνης δεν είναι αρσενικό; Δάφνης και Χλόη;»
    Mα είναι αναπόφευκτη η σύγχυση:
    Ο Δάφνης, η δάφνη και το Δαφνί.
    Ο ρομαντικός Δάφνις προβληματίζεται για το γένος του
    – κατά τας γραφάς
    Daphnis et chloe de Chagall et Ravel https://youtu.be/CnRzgdBjExY Aventure narree

  100. sarant said

    92 Ωραία φωτογραφία!

    96 Ναι, λεγόταν.

  101. Πέπε said

    @93:
    Γιώργο Κ., σαφώς και αναφέρομαι σε ελληνοψεκασμένες θεωρίες. Τι περίμενες, σοβαρές;

    Λοιπόν: δεν έχω βιβλιογραφία μπροστά μου, οπότε ευχαριστώ τον Δύτη που προσδιόρισε κάπως στενότερα αυτό που θυμόμουν γενικώς και αορίστως. Μιας και η ερώτησή σου είναι πολύ συγκεκριμένη, οφείλω να ομολογήσω ότι για ρομανί και τούρκικα δεν έχω υπόψη μου τέτοιες θεωρίες, και μπορώ να υποθέσω και τον λόγο:

    Τους μεν Ρομά δε θα ήταν επαρκώς ελληναράδικο να τους διεκδικήσουμε. Δεν πα’ να ‘ναι ό,τι θένε, να μιλάνε ό,τι θένε (ένας ερασιτέχνης γλωσσολόγος και κατ’ επάγγελμα γιατρός πιθανότατα να μην ξέρει καν την ύπαρξη της ρομανί), αρκεί να μην μας πολυπλησιάζουν, εκτός όταν θέλουμε να ψωνίσουμε καρέκλες για τον κήπο.

    Για δε τα τουρκικά, θα ήταν υπερβολικά τολμηρό να αποπειραθεί κανείς να αποδείξει, με οσηδήποτε ακροβασία, την ελληνική τους προέλευση. Είναι γνωστή γλώσσα, η επίσημη ενός κράτους, και η σχέση της με την ελληνική (εννοώ ποιοι, πότε, σε ποιες περιστάσεις μιλούσαν ή έγραφαν τη μία και την άλλη) δεν καλύπτεται από μυστήριο, όπως οι αποκλειστικώς μειονοτικές γλώσσες. Βέβαια θα μου πεις, ο άλλος δεν κόλωσε να υποστηρίξει ότι τα αγγλικά είναι ελληνική διάλεκτος, άρα γιατί όχι; Αλλά πάντως γεγονός παραμένει ότι μόνο για μεμονωμένες λέξεις του ελληνικού λεξιλογίου, τούρκικης προέλευσης, έχω δει προσπάθειες εξελληνισμού της ετυμολογίας τους, όχι συνολικά για τη γλώσσα.

    Για σλαβομακεδόνικα, βλάχικα και νομίζω και πομάκικα, ναι.

  102. Αγγελος said

    Ο Τέλλος Αγρας είχε ήδη αυτό το ψευδώνυμο ως διαπλασόπουλο, και τα ποιήματά του στη Σελίδα Συνεργασίας Συνδρομητών ξεχώριζαν σαφώς (έχω τον τόμο του 1913. Η Διάπλασις των Παίδων εκδιδόταν από το 1879 ως το 1947 που πέθανε ο Ξενόπουλος (ο οποίος έγραφε μεγάλο μέρος της, και τον Ανανία και την Κυρά-Μάρθα, εκτός από τις ενυπόγραφες Αθηναϊκές Επιστολές. Επανεκδόθηκε για 10-12 χρόνια από το 1956.)

  103. Αγγελος said

    (102) Και αλβανικά. Στην (εξαιρετική) βιβλιοθήκη του σχολείου μου υπήρχαν και τα Πελασγικά που αναφέρατε, και η Διγλωσσία των Μακεδόνων του Τσιούλκα, και ένα πόνημα δεν θυμάμαι τίνος Θηβαίου πολιτικού που επιχειρούσε ν’αποδείξει ελληνικά, και δη αιολικά, τα αρβανίτικα — που δεν νομίζω να τα ξεχώριζε από τα αλβανικά της Αλβανίας, γιατί θυμάμαι ότι χαρακτήριζε έγκλημα τον καταρτισμό ειδικού αλφαβήτου και σκρονιτόρε = γραμματικής, πράγματα που δεν αφορούσαν βέβαια τα αρβανίτικα της Βοιωτίας… Τα ξεφύλισα και τα τρία μαθητής, με την απορία «Καλά, είναι δυνατόν σοβαροί άνθρωποι να λένε τέτοιες ανοησίες; Μήπως τους αδικώ;» Όχι, δεν τους αδικούσα…

  104. Πέπε said

    @103:
    > > εκτός από τις ενυπόγραφες Αθηναϊκές Επιστολές

    Ψευδώνυμες ήταν κι αυτές: σας ασπάζομαι, Φαίδων.

    Τέσσερις ήταν οι περσόνες του Ξενόπουλου στη Διάπλαση: ο Ανανίας, ο Φαίδων, η κυρα-Μάρθα και η (κυρά;) Διάπλασις. Το κανονικό του όνομα εμφανιζόταν μονάχα στην αρχή, εκεί που έλεγε εκδότη, αρχισυντάκτη κλπ..

  105. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Δάφνηδες (και Δαφνήδες) , υπάχουν πολλοί και σήμερα, μη ψευδώνυμοι φυσικά.

    Είχα δει το όνομα Ιωάννης Κυρίου.Σκέψου να τον λέγανε Άγγελο ! 🙂

    Στη φωτό σχ.92, (γύρω στα 1930 κάτι) οι άνδρες όλοι κουστουμάτοι, οι γυναίκες πιο καλοκαιρινές

  106. Πέπε said

    106
    > > Στη φωτό σχ.92, (γύρω στα 1930 κάτι) οι άνδρες όλοι κουστουμάτοι, οι γυναίκες πιο καλοκαιρινές

    Ναι ρε παιδί μου, τι κακό είναι αυτό; Και σήμερα δεν έχει αλλάξει πολύ: σε περιστάσεις ενδυματολογικά κάπως απαιτητικές, αν κάνει ζέστη, η γυναίκα μπορεί να ντυθεί δροσερά, και τα κοντά της, και τα φαρδιά της, και ανοιχτό παπούτσι. Ο άντρας όχι, εκεί, να λιώσει.

    Προσωπικά, ως ταγμένος ακτιβιστής ενάντια σ’ αυτή τη σεξιστική διάκριση, όπου ο καιρός ζητάει σαντάλι βάζω σαντάλι.

  107. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    107τέλος Σανδαλιάρης 🙂
    Καλά κάνεις αν το υποστηρίζεις. Οι δικοί μου, καθόλου, εκτός αν είναι για σαγιονάρες, αυτές τις παλιομοδίτικες διχαλωτές σκατουλί χρώμα του τάληρου 🙂 . Χρόνια ο μεγάλος, κόλλησε κι ο μικρός. Τις έψαχναν σε γη ουρανό και …Μοναστηράκι. Τελευταία γίνανε της μόδας και καβατζώσανε και για του χρόνου.
    Μια φορά όταν ήταν δυσκολόβεστες πέτυχα κάτι μαύρες (τώρα βρίσκεις όλο το χρωματολόγιο) λέω ωραία στην ανάγκη θα τις βάλουν. Μπα, τις κιτρινες σέρνανε λιωμένες μέχρις ανανέωσής τους,

  108. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Έγινε και πανσιόν ο καημένος ο ποιητής αλλά η πλακέτα τον απαθανατίζει

  109. ΓΤ said

    Μεγάλη εντύπωση μου κάνει που, σε κείμενο του 1934, διαβάζουμε «τέΝις», αντί «τέΝΝις», και «σΕζ-λογκ», αντί «σΑΙζ-λο(ν)γκ».

  110. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    >>θα ψάρευαν σπάρους με το καλαμίδι και θα διάβαζαν τους τόμους του «Τιτ-Μπιτς»
    To καλαμίδι,οκ, αλλά Τιτ-Μπιτς, τί περιοδικά ήταν αυτά; Τιν-Μπιτς έχουμε σήμερα 🙂

  111. Πέπε said

    108
    Υπάρχει και χειρότερο:

  112. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    112 Εεεεεεε αυτά πάνε με σαλβάρι 🙂
    Το σανδάλι έχει …κυρωθεί και στη Βουλή. Να το φόρεσε και φέτος;

  113. argyris446 said

    Reblogged στις worldtraveller70.

  114. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    @94, 102. Το διευκρινίσαμε και σας ευχαριστώ! (..αν και νομίζω ότι στα Πελασγικά υπάρχουν κάποιες σελίδες που θα άξιζε να τις διαβάσει κανείς..). Καλή σας μέρα!

  115. Γιάννης Ιατρού said

    Καλημέρα,

    βούιξε μετά τη χθεσινή συζήτηση στην «Αυγή» της Κυριακής, άρχισε η αναμετάδοση από τα ειδησεογραφικά 🙂

    Θα ΄χουμε κόσμο απόψε 🙂 🙂

  116. sarant said

    Καλημέρα από εδώ

    103 Αγγελε, ο Ξενόπουλος πέθανε το 1951 αλλά από το 1945 ή 1947, γέρος πια, είχε αποσυρθεί. Για τη Διάπλασι θα μπορούσαμε να έχουμε άρθρο.

    109 Ωραίο εύρημα

    110 Πρέπει να εχει εκσυγχρονιστεί η ορθογραφία

    116 Δεν θα έχουμε διότι έβαλα άλλο θέμα 🙂
    Δεν ξέρω αν θα το συζητήσουμε εδώ, πάντως όχι σήμερα.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: