Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Το σύγνεφο (διήγημα του Ανδρέα Καρκαβίτσα)

Posted by sarant στο 15 Αύγουστος, 2019


Μέρα γιορτής σημερα, αργία. Ταιριάζει να βάλουμε, εκτάκτως και μεσοβδόμαδα, κάτι λογοτεχνικό. Διάλεξα λοιπόν όχι κάτι σχετικό με τη θρησκευτική γιορτή αλλά κάτι σχετικό με την εποχή, τον Αύγουστο, και μάλιστα ένα διήγημα που έτυχε να το αναφέρουμε προχτές, στο άρθρο για τη σταφίδα.

Θα διαβάσουμε λοιπόν σήμερα το διήγημα «Το σύγνεφο», του Ανδρέα Καρκαβίτσα (1865-1922), του τρίτου μεγάλου διηγηματογράφου στο γύρισμα του 20ού αιώνα μετά τον Παπαδιαμάντη και τον Βιζυηνό. Ο Καρκαβίτσας φέρνει στο μυαλό μας τα Λόγια της πλώρης, που κι εδώ τα έχουμε παρουσιάσει, αλλά το σημερινό διήγημα είναι από τα νεανικά του, γραμμένο το 1887, πριν ο συγγραφέας απορρίψει την καθαρεύουσα (για την οποία έγραψε αργότερα: «Της ρίχνεις χρυσάφι και σου βγάζει κάρβουνο· της ρίχνεις φωτιά και σου βγάζει στάχτη· της ρίχνεις αίμα και σου βγάζει λαχανόζουμο.»). Έτσι, η αφήγηση είναι σε απλή καθαρεύουσα ενώ στους διαλόγους έχουμε δημοτική.

Ο Καρκαβίτσας γεννήθηκε και μεγάλωσε στα Λεχαινά, οπότε τις χαρές και τις αγωνίες του σταφιδοκαλλιεργητή τις γνώρισε εξ απαλών ονύχων και από πρώτο χέρι.

Το διήγημα δημοσιεύτηκε στη συλλογή «Διηγήματα του γυλιού». Το πήρα, εκσυγχρονισμένο στην ορθογραφία, από το Λογοτεχνικό Ιστολόγιο, όπου έχει δημοσιευτεί ολόκληρη η συλλογή, καθώς και πολλά άλλα έργα του Καρκαβίτσα.

Το σύγνεφο

— Σαν καλός ο Αύγουστος εφέτος· ε;
— Ναι· μακάρι πάντα μας!
— Εγώ φοβόμουνα την αυγή.
— Και γω. Μα δεν άκουσες τα κοκόρια; Άμα λαλούν τα κοκόρια παράωρα ο καιρός αλλάζει.
— Και μαζί κι η τύχη μας.
— Βέβαια· στην τρίχα κρέμεται.
Ο Δημάκης και ο Βρανάς στολισμένοι όπως οι χασάπηδες τις νηστίσιμες ημέρες, εκάθηντο ήσυχοι εις τον πάγκον ενός κρασοπουλειού και συνομίλουν για τον καιρό. Είχαν και αυτοί απλωμένη εις τ’ αλώνι την σταφίδα των κάτω από τας φλογεράς του ηλίου ακτίνας ως αι χωρικαί τας θυγατέρας των εις τα περιπαθή βλέμματα των λεβέντηδων, και μετρώντες τις ημέρες εις τα δάκτυλα επερίμεναν ανυπομόνως να ξεραθεί. Φυσικά λοιπόν αι συζητήσεις της ημέρας και της νυκτός τα όνειρα δεν έχουν άλλον σκοπόν παρά την κατάσταση του καιρού και τις τιμές της σταφίδας.
— Άκου που σου λέω· μου το είπε ο κουμπά­ρος του κυρ-Γιάννη· είχε γράμμα από την Πάτρα! έλεγεν ο Δημάκης εις τον σύντροφόν του εμπι­στευτικά.
— Λες;
— Λέω βέβαια! Περσυνό πράμα δεν έμεινε ρόγα· τ’ αμπέλια στη Γαλλία χάλασαν. Στην Πάτρα έβρεξε· στη Βοστίτσα παλιόπραμα.
— Α! πασά μου! εφώναξε ενθουσιασμένος ο Βρανάς· Σαράντα κι αμάν αμάν!
— Τι σαράντα; Εξήντα δε λες! Και ο Δημάκης άρχισε πάλι το τραγούδι που είχε διακόψει:
Κι άλλος θέλει τον Άγουστο
που ’ναι τα ταλαράκια.
— Ταλαράκια· ψυχή μου φρούτο!… είπε ο Βρανάς ξερογλείφων τα χείλη του σαν να πιπίλιζε καραμέλα. Ο Μάης βγάνει τα κεράσια, ο θε­ριστής τ’ αγγούρια, ο Αλωνάρης τα καρπούζια και ο Άγουστος τα τάλαρα. Αν παραφάς από τ’ άλλα θερμαίνεσαι. Αν παραφάς τάλαρα, γίνε­σαι κυρ-Λινάρδος. Λέω γω ο φτωχός πως μου ’φαγε ο ποντικός το τυρί, κανείς δεν το πιστεύει. Λέει ο κυρ-Λινάρδος πως του ’φαγε το σίδερο, το πιστεύουν όλοι. Καλά το λέει κι ο λόγος: Άγουστέ μου καλέ μήνα, να ήσουν δυο φορές το χρόνο.
—Μωρέ καλός να είναι κι ας είναι και μια φορά. Μου φτάνει· είπε ο Δημάκης.
*
Αλλά την ίδια στιγμή έκοψε την κουβέντα τους μία φωνή. Πίσω τους άλλος χωρικός ψηλός και αδύνατος, που κρατούσε εις το ένα χέρι βουρλιά ψάρια και εις την μασχάλην ένα ζευγάρι τρυ­πημένα παπούτσια, έστεκε ακίνητος με μάτια ολάνοικτα, στυλωμένα πέρα εις τον δυτικόν ορίζοντα.
— Τ’ είναι Χαραλάμπη; ερώτησεν ο Βρανάς.
— Δε βλέπετε: Ένα σύγνεφο.
— Σύγνεφο!…
Επετάχθηκαν και οι δύο ορθοί.
— Αμ το είπα από την αυγή εγώ! είπε ο Βρα­νάς με κλαψάρικο ύφος. Άκουσα τις χήνες που γύρευαν νερό.
— Κι εγώ είδα δίπλα το σκυλί.
— Είδα και γω τη γάτα της νύφης μου που νιβόταν στην άστρια.
Εκείνην την στιγμήν εφάνη εις τον δρόμον ο δήμαρχος με την άσπρη λινή φορεσιά του, τον παναμά εις το ξουρισμένο κεφάλι, γελαστός, αξιο­πρεπής, ποζάτος — αληθινός άρχοντας του τόπου. Εις τα δάχτυλα της δεξιάς εκρατούσε μια πρέζα ταμπάκου και εις το αριστερόν δέμα από εφημε­ρίδες που ήρθαν εκείνη την ώρα με το ταχυδρο­μείο. Επήγαινε αργά διαβάζοντας την εφημερίδα. Και κάθε τόσο εγέμιζε τα ρουθούνια του ταμπάκο και ταυτοχρόνως ένα τρανταχτό φτάρνισμα εξά­γνιζε το κοιμισμένο Σταυροπάζαρο. Ηκούοντο τότε από τα μαγαζιά γύρω οι ευχές των φίλων:
— Με τις υγείες!
— Γεια σου!
— Γεια σου, κυρ-Δήμαρχε!
— Ευχαριστώ!.. ευχαριστώ!… απαντούσε ο Δήμαρχος δυνατά, ευτυχισμένος για τη δημοτικό­τητά του, χαμογελώντας και μη σηκώνοντας μά­τια από την εφημερίδα. Όταν όμως επλησίασε τους χωρικούς και άκουσε τις φωνές τους εσήκωσε τα μάτια του και ρώτησε·
— Τι είναι; τι τρέχει; Γιατί κάνετ’ έτσι;
— Ένα σύγνεφο…
— Σύγνεφο!..
Αληθινά εις τον δυτικόν ορίζοντα εφαίνετο μικρόν μαύρο σύγνεφο που είχε σχήμα και μέγεθος ενός κριαριού. Η παρουσία του έγινε σε λιγάκι γνωστή εις όλην την αγοράν. Αμέσως οι έμποροι άφηκαν τις πήχες των, οι χασάπηδες τις μαχαίρες των, οι παπουτσήδες τα τσαγκαρόσουβλά των, οι καφενόβιοι απάνω εις τα τραπέζια την τράπουλα και όλοι έσπευδαν εις το μέρος όπου έστεκε ο κυρ-Δήμαρχος. Εκοίταζαν όλοι εις σημείον του ουρανού με αγωνίαν. Οι Καμπίσοι είναι όλοι, όπως οι παλαιοί Χαλδαίοι, δόκιμοι μετεωροσκόποι. Ιδίως κατά τους μήνας Ιούλιον και Άγουστον, αδιακόπως έχουν γυρισμένα τα μάτια εις τον ουρανόν, και από τας σπασμωδικάς κινήσεις του προσώπου των, ημπορεί κανείς ασφαλώς να μάθει τα σημεία των καιρών.

Ωστόσο το συγνεφάκι όλο κι εμεγάλωνε. Τώρα είχε σκεπάσει όλον το από Κεφαλληνίας μέχρι Χλομούτσι διάστημα. Οι χωρικοί εκοί­ταζαν εις εκείνο το μέρος ακίνητοι ως να διετέλουν υπό βασκανίαν. Από πολυχρονίους παρατη­ρήσεις, ήξευραν ότι η βροχή είναι άφευκτος εις τον Κάμπον, όταν το μέρος εκείνο, το Στενό, συννεφιάσει. Με τα χέρια σταυρωτά εις το στήθος, κατακίτρινοι, εκοίταζαν εκεί και κάποτε εγύριζαν ένας εις τον άλλον και άλλαζαν δειλά ολίγας λέξεις,
— Βρέχει στην Πάτρα!.. είπε κάποιος και έδειξε προς ανατολάς.
— Και στον Πύργο!.. επρόσθεσεν άλλος.
Όλων τα πρόσωπα εχαροποιήθησαν αμέσως· τα χείλη των σχεδόν εγέλασαν. Άρχισαν να ελπίζουν. Και λησμονούντες την θέσιν των εσκέπτοντο ευχαρίστως την ωφέλειαν, που θα έχουν αυτοί από την καταστροφήν των άλλων.
— Κλωνί δε θα μείνει στην Πάτρα!
— Ούτε τσάμπουρο δε θα γλυτώσει στον Πύργο!
— Μωρέ δεν τη δίνω αν δε τα σκάσουν τα εξήντα.
— Εξήντα! Τι λες ξάδερφε!.. Εκατό και αμακινάριστη!
— Όχι δα, καημένε…
— Άκου που σου λέω! θα την πάρει από το αλώνι. Και — πού είσαι — τον παρά στο χέρι. Εν τη παλάμη και ούτω βοήσωμεν…
Ήσαν αχόρταστοι, απαιτητικοί, ασυγκίνητοι. Η καταστροφή της σταφίδας των άλλων, τους έκανε να πιστεύουν ότι έπλεαν ήδη εις ωκεανόν ταλήρων. Έβλεπαν τους σταφιδεμπόρους ταπει­νούς, ικετευτικούς μπροστά τους και φιλέκδικος διάθεσις τους εκυρίευσε να σταθούν ανένδοτοι, για να τους εξευτελίσουν. Ακόμη έφθαναν και εις την χαροποιάν διάθεσιν να λυπήσουν, να τιμωρήσουν τους καταναλωτάς της σταφίδος, τους Εγγλέζους με τις λίρες, τις στερλίνες των. Άλλες χρονιές ήσαν δύσκολοι· επλήρωναν με κατεβασμένες εξηυτελισμένες τιμές. Ή την άφηναν να σήπεται εις τας αποθήκας απώλητη. Εφέτος θα ιδείς Εγγλέζε με το ξουρισμένο μουστάκι!…
— Σκύβαλα θα φάνε! σκύβαλα!.. είπε με αγανάκτηση ο Δημάκης.
— Ακούστε! είπε ξαφνικά δείχνοντας με το δάχτυλό του ο Βρανάς.
Μια δυνατή βροντή ακούστηκε πέρα ως κανονιά
— Δεν είναι τίποτα. Είναι βαθιά· είπε ο Δημάκης.
— Βαθιά βροντή γοργό νερό! εσυμπέρανε κάποιος.
— Γοργό για την Πάτρα, για τον Πύργο. Τώρα το νερό στρατεύει.
— Άμποτε!..
— Τι άμποτε; είπε θυμωμένος ο Βρανάς. Δεν βλέπεις που τους έπνιξε;
Αληθινά το σύγνεφο είχε απλώσει γύρω και είχε κατασκεπάσει όλον τον ουρανόν, πυκνό και μαύρο σαν γιγάντια αράχνη. Το Κάστρο δεν εφαί­νετο πλέον ούτε τα βουνά του Μεσολογγιού· ούτε ο Ωλονός των Πατρών· ούτε τα χαμοβούνια του Πύργου που κρεμνίζονται μέχρι του Κατακώλου εις την θάλασσαν. Μόνον απάνω από το δικό τους χωριό ο ουρανός εφαίνετο ακόμη ασκέπαστος, αλλά σταχτής και ο ήλιος καθώς έπεφτε εχρωμάτιζε τα πάντα, ανθρώπους και πράγματα μ’ ένα κοκκινωπόν σκούρο χρώμα, σαν να περνούσε από καπνι­σμένο γυαλί. Αυτό όμως δεν εφαίνετο ν’ ανησυχεί τους χωρικούς και εξακολούθησαν την ομιλία τους, τις μεγάλες ελπίδες και τ’ αμέτρητα κέρδη των.
— Ναι· μα σαν να το κρέμασε κι εδώ, λέω! ετόλμησε να είπει κάποιος κοιτάζοντας ανήσυχα τον ουρανό.
— Να φας τη γλώσσα σου! είπε ο Βρανάς
— Μωρέ δώσ’ του μια με το βουνό της Κεφαλ­λονιάς!… είπε ο Δημάκης.
— Το κρέμασε… σε λίγο θα βρέξει· επέμενε ο χωρικός.
Όλοι εσήκωσαν διά μιας πάλι τα μάτια εις τον ουρανό και τώρα ανατρίχιασαν· το καπνι­σμένο γυαλί είχε γίνει κατάμαυρο. Η αντηλιά έπαιζε απάνω στο Σταυροπάζαρο σαν ανατριχίλα. Μια σιγή εβασίλευε ολούθε σαν εκείνη που προη­γείται αφεύκτως της καταιγίδας. Έξαφνα μια φωτεινή καδένα εράγισε τον ουρανό προς το μέρος του Στενού, έδειξε μια τις κοκκινόμαυρες τάπιες του Κάστρου, τις σκοτεινές πλαγιές του βουνού, λακκώματα, τούφες, δένδρα, ξερολιθιές, βοσκοτόπια, χωριά και τα ’κλεισε πάλι στο σκοτάδι και την ασάφεια. Οι χωρικοί εστραβώθηκαν από το ξαφνικό φως και έκλεισαν τα μάτια τους. Σύγκαιρα άκουσαν να κυλίονται στον ουρανό χιλιάδες άδεια βαρέλια. Και πριν ανοίξουν τα μάτια τους ένοιωσαν στα μέτωπά τους μεγάλες πλατιές σταγόνες νερού σαν ρώγες σταφυλιού: πλατς! πλουτς!
— Θεέ και κύριε!.. είπε έτοιμος να βλαστημήσει ο Βρανάς.
— Δε λυπάσαι τους χριστιανούς, Θε μου!
— Τι διάβολο μας κυνηγάς έτσι;
— Βάλθηκες να μας καταστρέψεις φέτος;
Διά μιας η συγκέντρωσις εσκόρπισε.
Το Σταυροπάζαρο έμεινε έρημο. Ένας με τον άλλον οι χωρικοί έτρεξαν εις τα σπίτια τους και σε λιγάκι απ’ όλους τους δρόμους του χωριού, δεν άκουες παρά κροταλισμούς άλογων, κάρων τρο­χούς, μαστιγώσεις, φωνές, θρήνους και αλαλαγμούς ανδρών, γυναικών και παιδιών. Όλοι μετέ­φεραν, ότι είχαν ρουχικά εις το σπίτι τους, παλαιά ή καινούργια, φόρεμα, σκέπασμα ή στολίδι· το μετέφεραν εις τ’ αλώνι για να σκεπάσουν την σταφίδα, να την φυλάξουν από την βροχήν. Τα περισσότερα μαγαζιά έκλεισαν, τα καφενεία ερήμαξαν. Το Σταυροπάζαρο έμεινε γυμνό, σιωπηλό. Κι ενώ όλοι έτρεχαν εις την εξοχήν εφάνη ένας κύριος να σπεύδει εις το κεντρικότερον μέρος της αγοράς ξεσκούφωτος, ξεκούμπωτος και καταϊδρω­μένος.
— Κύριε τηλεγραφητά! κύριε τηλεγραφητά! του λέγει ο δήμαρχος ερωτηματικώς.
— Έχω ανοικτή τη μηχανή· απήντησε χωρίς να σταθεί φοβισμένος.
— Α ντε! να μας πετάξεις στον αέρα… εψι­θύρισε ο Δήμαρχος. Μου φαίνεται πως πρέπει να ζητήσω την μετάθεσίν του.

Λέξεις

άστρια, η: Δεν τη βρίσκω στο ΙΛΝΕ αλλά πρέπει να’ναι η αστρακιά, δηλ. το στρωμένο με κονίαμα (οστρακοκονίαμα) δώμα σπιτιού, η ταράτσα.

 

 

112 Σχόλια to “Το σύγνεφο (διήγημα του Ανδρέα Καρκαβίτσα)”

  1. Γς said

    Καλημέρα και Χρόνια Πολλά

    κι ας θυμηθούμε ότι σαν σήμερα εορτής της Παναγίας το 1940, το ιταλικό υποβρύχιο «Ντελφίνο» τορπιλίζει και βυθίζει στο λιμάνι της Τήνου το ελληνικό καταδρομικό «Έλλη»…

  2. Καλή σας μέρα!
    Χρόνια Πολλά στις εορτάζουσες και εορτάζοντες!

  3. Νέο Kid said

  4. Γς said

    Αν είναι δυνατόν να βλέπουν ότι έρχεται βροχή και αραχτοί να κάνουν όνειρα για την καταστροφή των άλλων
    Πολύ τραβηγμένο

  5. Γς said

    Κι εγώ ο εκεί. Το βιολί μου:

    δεν βρίσκω κάτι άλλο

    https://caktos.blogspot.com/2014/03/blog-post_22.html

  6. Γς said

    Κι όλα έβαιναν καλώς μέχρι που ξαφνικά, μα όλως ξαφνικά, ένα μαύρο σύννεφο άρχισε να μας πλησιάζει από την κουζίνα

    https://caktos.blogspot.com/2013/04/blog-post_7679.html

  7. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια!

    Χρόνια πολλά στις Μαρίες που γιορτάζουν, στον Πάνο μΠ, στον Παναγιώτη και σε όλους και όλες τους άλλους εορτάζοντες και εορτάζουσες.

  8. nikiplos said

    Ποιόν θα μετέθετε ο Τρίμαρχος? τον ραδιοτηλεγραφητή?

  9. Νέο Kid said

    9. Ε ναι. Γιατί πήγε να τηλεγραφήσει τα νέα της βροχής, κι οι Εγγλέζοι θα κόβαν λάσπη και θα αγόραζαν currants from Turkey…

  10. Χαρούλα said

    Καλημέρα! Να είμαστε όλοι γεροί, να γιορτάζουμε καθημερινά!
    Ιδιαίτερα χρόνια πολλά στους ονομαστικά εορτάζοντες!

    Κοίτα τώρα συμπτώσεις. Πρωινιάτικα βρήκα αυτό του Καζαντζάκη. Ετοιμάζομαι να το βάλω στις …σταφίδες, και τσουπ! Μπαίνει και εδώ!

    ………..Αεράκι χλιαρό φύσηξε, τα φύλλα της ελιάς ανατρίχιασαν. Ένας γείτονας πετάχτηκε όρθιος, άπλωσε το χέρι κατά το σύννεφο που προχωρούσε.
    – Ανάθεμά το, μουρμούρισε, ο Θεός να με βγάλει ψεύτη, φέρνει τον κατακλυσμό!
    – Δάγκασε τη γλώσσα σου, του ‘καμε ένας γέρος θεοφοβούμενος, δε θα το αφήσει η Παναγία, σήμερα είναι η χάρη της.
    Όλοι πετάχτηκαν απάνω, κατασκόρπισαν, καθένας έτρεχε κατά το αμπέλι του, όπου είχε απλώσει τη σταφίδα της χρονιάς. Κι ως έτρεχαν, ολοένα και σκοτείνιαζε ο αγέρας, κρεμάστηκαν μαύρες πλεξούδες από τα σύννεφα, ξέσπασε η μπόρα………
    Τον είδα να στέκεται στο κατώφλι, ακίνητος, και δάγκανε τα μουστάκια του. Πίσω του, όρθια, η μητέρα μου έκλαιγε.
    – Πατέρα, φώναξα, πάει η σταφίδα μας!
    – Εμείς δεν πάμε, μου αποκρίθηκε, σώπα!
    Ποτέ δεν ξέχασα τη στιγμή ετούτη, θαρρώ μου στάθηκε στις δύσκολες στιγμές της ζωής μου μεγάλο μάθημα. Αναθυμόμουν τον πατέρα μου ήσυχο, ασάλευτο, να στέκεται στο κατώφλι, μήτε βλαστημούσε μήτε παρακαλούσε μήτε έκλαιγε. Ασάλευτος κοίταζε τον όλεθρο κι έσωζε, μόνος αυτός, ανάμεσα σ’ όλους τους γειτόνους, την αξιοπρέπεια του ανθρώπου. ………………
    (Απόσπασμα από το Αναφορά στο Γκρέκο)

  11. Γς said

    “… Μην καταφρονήσεις την γνώμη μου αν σου υπενθυμίσω πως δεν είναι δύσκολο να σταματάς πότε πότε και να παρατηρείς τούς λεκέδες στους τοίχους, ή τις στάχτες μιας φωτιάς, ή τα σύννεφα ή παρόμοια πράγματα στα οποία, αν τα καλοκοιτάξεις, θα βρείς αληθινά θαυμάσιες ιδέες. Το πνεύμα του καλλιτέχνη διεγείρεται με νέες ιδέες, την σύνθεση μαχών ανθρώπων και ζώων, συνθέσεις τοπίων και πράγματα τερατώδη, όπως δαίμονες και τα παρόμοια… γιατί με αδιάκριτα σχεδόν πράγματα το πνεύμα ερεθίζεται με νέες ιδέες.”

    Leonardo da Vinci, Τα σημειωματάρια

    https://iporta.gr/o-leonardos-to-synnefo-kai-i-arkoyda-leonardo-the-cloud-and-the-bear-tou-vaggeli-pavlidi/

  12. nikiplos said

    Πάντως αυτό το να εύχεται κανείς την καταστροφή του άλλου, δεν είναι τόσο κακό, όσον αφορά την οικονομία… Ευχόντουσαν την καταστροφή των ανταγωνιστών τους, όπως ο χαρτοπαίχτης στην τσόχα, ή ο τζογαδόρος στον ιππόδρομο. Έτσι είναι η συμβατικά ελεύθερη και αυτορρυθμιζόμενη αγορά… Θες οι ανταγωνιστές σου να τα βρουν μπαστούνια προκειμένου να κερδίσεις εσύ… Οι συντεχνίες, τα συνδικάτα, οι συνεταιρισμοί, αλλά και οι εταιρισμοί ήρθαν αργότερα και έχουν νόημα υπό άλλες προϋποθέσεις, ειδάλλως είναι απλά… φούμαρα… Φυσικά μόνο οι ανόητοι αγνοούν πως η δυσκολία αλλάζει γειτονιά από καιρό σε καιρό…

  13. Aghapi D said

    «η αφήγηση είναι σε απλή καθαρεύουσα ενώ στους διαλόγους έχουμε δημοτική.»
    Τόσο «απλή» καθαρεύουσα που μοιάζει δημοτική 🙂

  14. Γς said

  15. Γιάννης Ιατρού said

    Καλημέρα κι απ΄εδώ,

    και να χαίρονται τη γιορτή τους όσες κι όσοι γιορτάζουν σήμερα, τη Μαρία (μας, τσκςςςς 🙂 ), τη Σουμέλα και τους Πάνο μ Πεζά & Παναγιώτη Κ. τους έχουμε σίγουρους, αλλά με το ό,τι πολλές Μαρίες, Γιώτες και Παναγιώτηδες (εδώ υπάρχει και γνωστό άζμα που τους συνδέει) γιορτάζουν τον Νοέμβριο, που να ξέρεις ακριβώς…. Επίσης ευχές στους Δημήτρη Μαρτίνο και Γιάννη Μαλλιαρό (ξέρουν αυτοί … 🙂 )

  16. Georgios Bartzoudis said

    «διήγημα «Το σύγνεφο», του Ανδρέα Καρκαβίτσα (1865-1922), του τρίτου μεγάλου διηγηματογράφου στο γύρισμα του 20ού αιώνα μετά τον Παπαδιαμάντη και τον Βιζυηνό».

    # Εγώ πάντα έβαζα πρώτο τον Παπαδιαμάντη και δεύτερο τον Καρκαβίτσα. Τον Βιζυηνό τον είχα …αδιατίμητο!
    Ωραίο οπωσδήποτε το σημερινό διήγημα του Ανδρέα.
    Χρόνια Πολλά στους εορτάζοντες, Χρόνια Πολλά σε όλον τον κόσμο!

  17. sarant said

    11-12 Καλό!

  18. Γιάννης Ιατρού said

    16: συμπλήρωμα: Παλιά γιορτάζανε και οι γνωστές ΠΕΠΗ και ΠΕΓΚΥ κλπ. (μπανιαρισμένες κι οι δύο 🙂 🙂 )

  19. ΓΤ said

    #16

    Ρε τον Ιατρού, μέχρι και νταταμπάνκης γενεθλίων είναι 🙂

  20. Έγραψε αργότερα και άλλο παρόμοιο ο Καρκαβίτσας, πιο μεγάλο; Σαν να το θυμάμαι να το έχω διαβάσει, αλλά πάλι διαφορετικό από το σημερινό.

  21. gpoint said

    Χρόνια πολλά στις και στους εορτάζοντες και μεγάλη η χάρη της ωραία ψαράκια έπιασα σήμερα και αρχειοθετήθηκαν στην κατάψυξη περιμένοντας τον υιόν…
    Αυτό το άστρια μάλλον είναι όστρια, το πρωίνό αεράκι που βάζει στον κορινθιακί και όχι μόνο κι έρχεται από την όστρια, αλλού το λένε μπουκαδούρα

  22. Γιάννης Ιατρού said

    21: νταταμπάνκης !!!! ΕΓΡΑΨΕΣ 🙂

  23. gpoint said

    # 24

    Ναι, αλλά πέστου πως δεν πρόκειται για γενέθλια να μη νομίζει πως με τα άδεια έπιασε γεμάτα… δικό μας παιδί είναι, δεν κάνει !

  24. Eli Ven said

    Είναι κι άλλο ένα διήγημα με παρόμοια υπόθεση. Όπου πάλι έχουν απλώσει σταφίδα, αν δεν απατώμαι, σε ένα αλώνι κι έρχεται βροχή. Και νομίζω ότι τελικά διασώζουν λίγη με τη βοήθεια των συγχωριανών. Η κάτι τέτοιο. Νόμιζα, λανθασμένα προφανώς ότι ήταν το «Σύγνεφο» του Καρκαβίτσα. Νομίζω ότι ανθολογείται ή ανθολογούταν σε βιβλίο λογοτεχνίας του Γυμνασίου ή του Λυκείου.

  25. Νέο Kid said

    Να’ σαι καλά τον Άγοστο που’ ναι παχιές οι μύγες
    Και ας μη ρίξει και βροχή να γένουν οι σταφίδες
    ναρθούν οι παρτσινέβελλοι από τη Βενετία
    να πάρουν τη σταφίδα μας, να φέρουν σολδία
    και τότε παντρευόμαστε με τάξη κι αλεγκρία
    και ταξιδεύουμε τα δυό μέχρι τη Βενετία.

  26. Γς said

    4, 26:

    >Πολύ τραβηγμένο

    Αντί να τρέξουν αμέσως να προλάβουν να διασώσουν ότι μπορούσαν ο Καρκαβίτσας τούς θέλει αραχτούς στον καφενέ μέχρι που

    >ένοιωσαν στα μέτωπά τους μεγάλες πλατιές σταγόνες νερού σαν ρώγες σταφυλιού: πλατς! πλουτς!

  27. Γς said

    Και τα σύννεφα από πάνω

    https://caktos.blogspot.com/2013/03/blog-post_2360.html

  28. ΓΤ said

    «— Λέω βέβαια! Περσυνό πράμα δεν έμεινε ρόγα· τ’ αμπέλια στη Γαλλία χάλασαν. Στην Πάτρα έβρεξε· στη Βοστίτσα παλιόπραμα.» Η «ρΟγα», βέβαια, είναι μορφή αμοιβής…
    Αλλού, «[…] μεγάλες πλατιές σταγόνες νερού σαν ρώγες σταφυλιού: πλατς! πλουτς!»

    Θαυμάσια…

  29. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    @11. Αν γιορτάζουμε καθημερινά, χαθήκαμε! Και την γιορτή θα πεζέψουμε, και εμείς θα βαλτώσουμε.. (Το χάρηκα, Χαρούλα! Μακάρι να βρίσκονταν καθημερινά κάποιος, εδώ, να μας θυμίζει κάτι από Καζαντζάκη, σαν συναξάρι.. Μνημονεύετε Καζαντζάκη!)

  30. Γς said

    Κι αν θα διψάσεις για νερό
    θα στύψουμε ένα σύννεφο

  31. Λευκιππος said

    Η γνωστή επιθυμία του Έλληνα, για την κατσίκα του γείτονα.

  32. ΚΩΣΤΑΣ said

    Χρόνια πολλά σε όλους-ες, η Παναγία να μας φυλάει.
    Χρόνια πολλά για τη γιορτή τους, στη Μαρία, τον Παναγιώτη Κ και τον Πάνο μ.π. και σε όποιους άλλους-ες γιορτάζουν.

    Οι χωρικοί εξέθεταν «εις τ’ αλώνι την σταφίδα των κάτω από τας φλογεράς του ηλίου ακτίνας» … «ως αι χωρικαί τας θυγατέρας των εις τα περιπαθή βλέμματα των λεβέντηδων, …»

    Καθένας με τον πόνο του ή αλλιώς ήθη και έθιμα ποικίλα εις αμφότερα τα φύλα 😉

  33. Γς said

    Άκου βρε τι έπαθα – έπεσα απ’ τα σύννεφα
    Με αυτά που έμαθα – έπεσα απ’ τα σύννεφα
    Έπεσα απ’ τα σύννεφα – έπεσα απ’ τα σύννεφα
    Έπεσα απ’ τα σύννεφα και – έπεσα απ’ τα σύννεφα

    Πιάσαν έναν βουλευτή – έπεσα απ’ τα σύννεφα
    που ‘χε λένε βολευτεί – έπεσα απ’ τα σύννεφα
    Πιάσαν κι έναν δικαστή – έπεσα απ’ τα σύννεφα
    που έπρεπε να δικαστεί και – έπεσα απ’ τα σύννεφα

    Πιάσαν έναν διοικητή – έπεσα απ’ τα σύννεφα
    μέγα καλλιεργητή – έπεσα απ’ τα σύννεφα
    του ‘καναν και μια ΕΔΕ – έπεσα απ’ τα σύννεφα
    κι όλοι είπανε πως δεν και – έπεσα απ’ τα σύννεφα

    Στήσαν ένα ρεπορτάζ – έπεσα απ’ τα σύννεφα
    με ωραίο αμπαλάζ – έπεσα απ’ τα σύννεφα
    Πιάσανε κι ένα γιατρό – έπεσα απ’ τα σύννεφα
    τα ‘παιρνε απ’ τον άρρωστο και – έπεσα απ’ τα σύννεφα

    Δήμαρχος -ακούστηκε- -έπεσα απ’ τα σύννεφα
    το ταμείο λούστηκε – έπεσα απ’ τα σύννεφα
    Πιάσανε κι έναν παπά – έπεσα απ’ τα σύννεφα
    στο παγκάρι απά παπαπα και – έπεσα απ’ τα σύννεφα

    Πιάσαν αστυνομικό – έπεσα απ’ τα σύννεφα
    κι έναν εφοριακό – έπεσα απ’ τα σύννεφα
    έναν τελωνιακό – έπεσα απ’ τα σύννεφα
    κι ένανε λιμενικό και – έπεσα απ’ τα σύννεφα

    πιάσανε και σένανε – έπεσα απ’ τα σύννεφα
    Τα ‘πα και ξεθύμανα – έπεσα απ’ τα σύννεφα
    Έπεσα απ’ τα σύννεφα και μ’ έκλεισαν στα σίδερα

  34. Γς said

    Γς said
    13 Ιουνίου, 2013 στις 13:11

    https://sarantakos.wordpress.com/2013/06/13/pygmy/#comment-176174

    36 😉

    -Ρε εγώ άμα μεγαλώσω θα γίνω πολύ ψηλός!

    -Ξέρω. Σαν τον πατέρα σου [τον στούμπο]

    -Σαν τον παππού μου, που ήταν δύο μέτρα

    -Εμένα τρία.

    -Εμένα 10.

    -Εμένα ότι πεις και άλλα τόσα.

    -Ρε για να καταλάβεις ο δικός μου ήταν τόσο ψηλός που έτσι έκανε και έπιανε τα σύννεφα.

    -Ηταν μαλακά τα σύννεφα;

    -Εμ… ναι. Γιατί;

    -Δεν ήταν τα σύννεφα. Ηταν τα @@ του δικού μου παππού.

    Από την εποχή της πολύ αθωότης

  35. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Χρόνια Πολλά σας!


    Τάσσος, Τρυγητές σταφίδας. Ξυλογραφία (1953)
    Η «μαύρη ρόγα»
    (για την καλλιέργεια της σταφίδας και τις λαχτάρες της)
    …..
    Αστράφτει ο Καμινάρης
    μην τον παίρνετε χαμπάρι.
    Αστράφτουν τα Κεριά
    Καμιά παρηγοριά.

    Σ’ ένα τετράστιχο βασισμένο σε δυό κεφαλονίτικες τοποθεσίες όλη η μετεωρολογία του σταφιδοκαλλιεργητή, τον καιρό που τα ραδιόφωνα δεν έδιναν δελτία. Και που μοναχός του από τα πετούμενα, τις αστραπές έπρεπε να κανονίζει την πορεία του.

    Αν άστραφτε ο Καμινάρης (το βουνό με το χωριό το ομώνυμο τα Καμιναράτα) δεν τον έγνοιαζε. Ήτανε τα λιοβόρια. Και τέτια ήταν συνηθισμένα. Μα αν τις αστραπές τις έβλεπε προς τα Κεριά τότε αναστατωνόταν αυτός κι όλος ο κάμπος που αγρυπνούσε στα σταφιδάλωνα.
    http://www.katiousa.gr/politismos/paradosi/i-mavri-roga/

  36. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    Δόκιμοι μετεωροσκόποι δεν ήταν μονον οι καμπίσοι. Και οι καμπίσιοι, και οι βουνίσιοι, και οι ναυτικοί και οι ταξιδευτές, και οι αστοί ασκούσαν σε κάθε ευκαιρία την λαϊκή μετεωρολογία από αρχαιοτάτων χρόνων,αφού πολλές φορές διακινδύνευαν τα πάντα με τις αλλαγές του καιρού. (Είχα την τύχη να βρω κάποτε σε παλαιοβιβλιοπωλείο μιά διατριβή στην Φιλοσοφική του ΑΠΘ, του ’60κάτι, κάποιου Κρεκούκια, «Τα προγνωστικά του καιρού εις την Αρχαίαν, την Μεσαιωνικήν και την Νεωτέραν Ελλάδα».. Θησαυρός! Περιλαμβάνει -μεταξύ πολλών άλλων, ζωντανών και αψύχων- και τα εδώ προγνωστικά σημάδια ..»άκουσα τις χήνες που γύρευαν νερό / είδα τη γάτα που νιβόταν στην άστρια» κλπ..)

  37. sarant said

    22 Τι να σου πω, δεν ξέρω

    26 Μπορεί να υπάρχει παρεμφερές από άλλον διότι και στο ΦΒ ένας φίλος ανέφερε πως κάτι θυμάται.

  38. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    Καλημέρα καὶ χρόνια πολλὰ στὶς ἑορτάζουσες καὶ στοὺς ἑορτάζοντες, ἐντὸς καὶ ἐκτὸς ἱστολογίου.

    @16. Γιάννη, εὐχαριστῶ πολὺ γιὰ τίς εὐχές.

    @23. Γιῶργο, Ὄστρια τὸ διάβασα κι ἐγὼ στὴν πρώτη ἀνάγνωση. Βγάζει νόημα ἔτσι.

  39. Γς said

    Γιορτάζει κι η ΤΟΥΟΤΑ;

    Ηταν η φίλη μου η Πέγκυ, η Παναγιώτα στην Αμερική γνωστή και ως Γιώτα

    Και να τα ε-μέλια, φάκελοι σημειώματα με την ένδειξη Στη Γιώτα.
    ΤΟ ΥΟΤΑ, ΤΟΥΟΤΑ

    Είναι αυτή που μου έλεγε ότι αν ένωνε τις [μπιπ] που [μπιπ] θα έφτιαχνε μια μάνικα να φέρει πετρέλαιο στην Ελλάδα

  40. 22, 26, 39 Για το ίδιο μιλάμε, που είχαμε στο σχολείο. Προσπαθώ να το βρω μισή ώρα τώρα.

  41. ΕΦΗ - ΕΦΗ said


    Ατύχημα στ’ αλώνια
    …Αλλά για να γίνει το σταφύλι σταφίδα, έπρεπε να λιαστεί. Το λιάσιμο γινόταν στα αλώνια. Τα αλώνια ήταν συνήθως ομαλά παραλληλόγραμμα περίπου 4Χ8 ή 4Χ12 μέτρα. Έτσι δηλαδή έγιναν αφότου άρχισε η χρήση των πλαστικών σκεπασμάτων – οι αγρότες τα έλεγαν και τα λένε ακόμα πανιά. Τον καιρό της ιστορίας μας, το βασικό ήταν να μη βρέξει και σηκώσει το νερό τον καρπό από τ’ αλώνια…
    https://panosz.wordpress.com/2008/01/23/accident-2/

    http://tamystikatoukolpou.blogspot.com/2006/02/blog-post_24.html

  42. Ξενόπουλος, Το συννεφάκι.
    Γ΄ γυμνασίου, σελ. 218 κε.

  43. Ξέχασα το λινκ: http://e-library.iep.edu.gr/iep/collection/browse/item.html?code=01-42133&tab=01

  44. Theo said

    Καλημέρα και χρόνια πολλά στη Μαρία και σ’ όλες κι όλους τους εορτάζοντες του ιστολογίου 🙂

  45. Theo said

    Ωραίο το διήγημα του Καρκαβίτσα. Κάπου το είχα διαβάσει. Να ‘ταν στο δημοτικό;

  46. Theo, δες το 44-45. Και άλλοι το θυμόμασταν, ήταν όμως Ξενόπουλος τελικά!

  47. Γς said

    Κι ήταν κι αυτός ο Αγιος δεν θυμάμαι το όνομά του.
    Μητροπολίτης κάπου στην Θεσσαλία.

    Τον έλεγαν άγιο γιατί με μια λιτανεία που έκανε έβρεξε επί τέλους μετά από μια μεγάλη περίοδο ανομβρίας.

    Δεν τον έλεγαν όμως για πολύ άγιο. Το αντίθετο μάλιστα.
    Ξεσκίστηκαν τα σύννεφα. Η βροχή δεν έλεγε να σταματήσει κι είχαν πλημμυρίσει οι καλλιέργειες του θεσσαλικού κάμπου

    Και μετά από ολίγες μέρες τον Αγιο [μπιπ] τον ανεβάζανε, [μπιπ] τον κατεβάζανε

  48. Capten Vilios said

    και ένα καλοκαιράκι

    Καλοκαίρι βασιλιάς
    Εκεί στων χρωμάτων το χάραμα
    σε βρήκα καλοκαίρι μου
    Να κοιμάσαι με την καρδιά σου
    μες στην καρδιά του Αυγούστου
    Kι ύστερα με δυο δάκρυα της αυγής
    να νίβεσαι
    Νύχτα ερωτική μας έδωσες
    και κλάψαμε πολύ
    Τώρα στης γειτονιάς το ακρογιάλι
    τριγυρνάς
    Με μάτια μεσημεριού
    σε βλέπω καλοκαίρι μου
    Με γένια αστερία
    και αχινούς στα μαλλιά
    Σε βλέπω με την κοιλιά του τζίτζικα
    Με το μουρμούρισμα
    ενός αθώου κύματος στα χείλια
    Στα χαλίκια της παλάμης μιας μικρής…
    Όμορφες γειτονιές τα μεσημέρια σου,
    καλοκαίρι μου
    Τη μάσκα του ουρανού όμως
    στα κλεφτά φοράς
    Ξανθές ουλές στο γυμνό κορμί
    τα σβησμένα αστέρια
    Μα μη μου κρύβεσαι,
    μικρό μου καλοκαίρι
    Σε βλέπω απαλά
    σαν σπρώχνεις του ψαρά το τραγούδι
    Ένα αγκίστρι κλέφτη δυο ηλιαχτίδες
    και βουτάς
    Σε τι ουρανούς μας βύθισες,
    καλοκαίρι μου
    Κάτι γυρεύεις με τα ψαρόκλειδα
    Όλο κελιά ανοίγεις
    Μα το δελφίνι του λειψού ποιήματος
    δεν έχει τι να σου πει
    Επιθυμίες κουβαλάει…
    Μήτε και του νερού τα αλογάκια
    με του πεπονιού τη φλούδα στα δόντια
    Κι ας κάλπασες μαζί τους
    στα πλάνα ηλιοβασιλεματα
    με κόκκινες αναμνήσεις στην άκρη
    Μόν’ τα λουλούδια του βυθού
    με τα ξωτικά στα πέταλα κάτι ξέρουν
    Με τι θάλασσες νεράιδες μας μαγεύεις,
    καλοκαίρι μου
    Το ξέρω καλοκαίρι μου
    το ξέρεις κι εσύ
    Του φεγγαριού του παλιού
    που την πλάτη μας γύρισε
    τη χρυσαφιά προβιά ποθείς
    Στα μυστικά της θάλασσας
    τη ρίχνει ολόγιομο
    όταν φεύγει
    Αιώνιους βασιλιάδες με την πορφύρα
    να μας χρίσεις
    Μα βασιλιά μου, γίνονται
    οι βασιλιάδες πιο βασιλιάδες
    Καλοκαίρι μου, γίνονται
    τα καλοκαίρια πιο καλοκαίρια

  49. Theo said

    @48:
    Μάλλον Ξενόπουλος, λοιπόν!
    Ευχαριστώ, Δύτη 🙂

  50. Γς said

    Το Σύννεφο μου

    Και πως θα ανακτήσω τα δεδομένα μου, που δεν θυμάμαι πια το login μιας και χρόνια τον έβλεπα από το PC που ξαφνικά μας άφησε χρόνους [ο δίσκος C];

  51. Υπάρχει και το θαυμάσιο διήγημα, με συναφές θέμα, του Κώστα Μάκιστου στην συλλογή «Ο Τάραχος» με τον γέρο και τον γάιδαρό του που λίχνιζε στο χωραφάκι αλλά ήλθε η βροχή και του πήρε όλη την σοδειά και έφθασε το στάρι μέχρι τις αλυκές… Ίσως να άξιζε τον κόπο να το δημοσιεύσεις κάποτε. Αν θέλεις μπορώ να το κάνω ηλε-ποιήσω και να στο στείλω.

  52. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    @44,45. Δύτα, εὐχαριστοῦμε γιὰ τὴν παραπομπή.

    Πάντως τὸ θλιβερὸ τελείωμα τοῦ διηγήματος τοῦ Ξενόπουλου παραπέμπει σὲ μιὰ λέξη ποὺ εἶχε ἀπασχολήσει τὸ ἱστολόγιο παλιότερα· καὶ μάλιστα μὲ τὴν παλιότερη σημασία της, τοῦ ἀποστακτήρα.

    «Κι ἂν ἔμενε στ᾿ ἁλώνια καὶ τίποτα, θὰ ἦταν πιὰ γιὰ τὸ λαμπίκο…»

    https://sarantakos.wordpress.com/2016/03/31/lambico/

  53. sarant said

    44-45 Α μπράβο!

    53 Άρη, αν το πληκτρολογήσεις ευχαρίστως θα το βάλω!

    23-40 Δεν νομίζω ότι βγάζει και τόσο νόημα «η γάτα πλενότανε στην όστρια»

  54. gpoint said

    # 55

    Νίκο, μάλλον δεν ξέρεις από γάτες. Οταν δεις μια γάτα να τρέχει στα καλά καθούμενα μέσα στο σπίτι ή να παίζει (γάτα όχι γατάκι) με ό,τι νάναι είναι αλάνθαστο σημάδι πως θα χαλάσει ο καιρός. Αυτό στην Αθήνα, αλλού το σημαντικό είναι ο αέρας (για το ψάρεμα) ή η βροχή για τις καλλιέργειες.
    Σημάδια υπάρχουν. Προσωπικά κοιτάζοντας μόλις χαράξει τα (τυχόντα) σύννεφα πάνω στην Γκιώνα και τον Παρνασσό καθώς και την φορά στις ανεμογεννήτριες ξέρω αν και πότε θα φυσήξει στον Κρισσαίο. Πολλές φορές είναι τοπικός άνεμος που δεν εμφανίζεται στα μετεωρολογικά δελτία αλλά οι ψαράδες ξέρουν τα (τοπικά) σημάδια
    Οπως βλέπεις στο διήγημα ασχολιούνται με την ώρα που λαλούν τα κοκόρια ή το πότε πίνουν νερό οι χήνες γιατί παραξενεύεσαι αν μια γάτα γλύφεται την ώρα που φυσάει (όστρια είναι το συνηθισμένο αεράκι του πρωινού) αντι για αργότερα που πιθανόν να βρέξει ;

  55. J. Iatrou said

    Εμείς ρε συ έχουμε εντρυφήσει σε άλλες γάτες, των 50 κιλών περίπου 😎😎🍸

  56. Γς said

    57:

    γατοπαρδους π.χ.

  57. f kar said

    Μα καλά, για πανιά δεν είχαν ακουστά εκεί στην Αχαηλία;

  58. Jorge said

    Για δέστε δω https://el.m.wiktionary.org/wiki/αστρέχα

  59. dryhammer said

    55. Λένε πως οι γάτες πλένονται από κει που φυσά. Η όστρια το καλοκαίρι φέρνει νερά -λένε επίσης.

  60. dryhammer said

    56. όπου όστρια η νοτιά

  61. f kar said

    -εία, φτου!

  62. Jorge said

    Κατά τους μεκανίκους http://www.michanikos.gr «Αστρέχα είναι η περιοχή-κενο (περιπου 30-50εκατοστων) μεταξυ δύο σπιτιών(για παραδειγμα) για την απορροή των βροχινων νερων.»

  63. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    @55γ. «Ἡ γάτα πλενότανε στὴν ὄστρια».

    Οἱ γάτες «πλένονται» μὲ πρόσωπο πρὸς τὸν ἄνεμο, πιθανῶς γιὰ νὰ στεγνώνουν γρήγορα. Ἔτσι μᾶς δείχνουν ἀπὸ ποῦ φυσάει ὁ ἄνεμος.

    Στὴν προκειμένη περίπτωση φυσοῦσε νότιος ἄνεμος (ὄστρια, στὴ ναυτικὴ διάλεκτο ποὺ γνώριζε πολὺ καλά ὁ συγγραφέας). Ὁ νότιος ἄνεμος φέρνει ὑγρασία ἀπὸ τὴ θάλασσα καὶ κάποιες φορὲς βροχή.

    Ἡ ἐναλακτικὴ ἑρμηνεία, νὰ «πλένεται» ἡ γάτα στὴν ταράτσα (ἀστρακιά=>ἄστρια)δὲν δίνει κάποιο στοιχεῖο γιὰ ἐμπειρικὴ μετεωρολογικὴ πρόβλεψη.

    Ἄσε ποὺ ἀπὸ τὴν ἀστρακιὰ μέχρι τὴν ἄστρια εἶναι πολλὰ ἐτυμολογικὰ τσιγάρα δρόμος. 🙂

  64. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    @62,63,66.Μὲ πρόκανε ὁ φίλος μου ὁ Ξεροσφύρης.

    Αὐτὰ παθαίνει ὅποιος δὲν κάνει ρηφρές. 🙂

  65. Λευκιππος said

    Πάντως σήμερα, πριν μια ώρα, εδώ στο Όλυμπο έβρεξε.

  66. Jorge said

    Αστρια ή αστρακια δεν είναι η ταράτσα.
    https://el.m.wiktionary.org/wiki/%CE%B1%CF%83%CF%84%CF%81%CE%AD%CF%87%CE%B1 , δεν έχω δει νοτιά να φέρνει βροχή.ειδικα στη νοτιοδυτική Πελλοπόνησο.

  67. f kar said

    και ιδού:

    όταν βλέπουμε να έρχεται βροχή καλύπτουμε την απλωμένη σταφίδα (και στο καφενείο πάμε μετά).

    φωτο και υλικό κάλυψης σύγχρονα, αλλά τεχνοτροπία παλαιά. πηγή: η πεθερά μου εξ ημιορεινής Κορινθίας

  68. ΚΩΣΤΑΣ said

    Όταν νίβεται η γάτα μας…

    https://www.zougla.gr/perierga/article/enas-tropos-na-provlepsoume-ton-kero-inei-gata-mas

  69. sarant said

    69 Η αστρέχα είναι άλλη λέξη. Καμιά σχέση με όστρακα, σλαβική ρίζα.

  70. Jorge said

    άστρια, η: Δεν τη βρίσκω στο ΙΛΝΕ αλλά πρέπει να’ναι η αστρακιά, δηλ. το στρωμένο με κονίαμα (οστρακοκονίαμα) δώμα σπιτιού, η ταράτσα.

  71. spyridos said

    Χρόνια πολλά σε όλους τους εορτάζοντες.
    Φαντάστηκα ότι και άλλοι που πήγαν δημοτικό μετά τη μεταπολιτευση
    θα θυμούνται το «Κρίμα να χαθεί η μαυροματα» του Νωντα Ελατου. Δεν μπορώ να στείλω σύνδεσμο από το κινητό

  72. Παναγιώτης Κ. said

    @8,16,34 και στους άλλους φίλους.
    Ευχαριστώ για τις ευχές σας. Να είστε όλοι καλά.

    Αφού μιλάμε για..σύννεφα…

  73. 16 Ευχαριστώ (τώρα το διάβασα)
    40 Νάμαστε καλά να τις χαιρόμαστε 🙂
    Χρόνια καλά και πολλά σ’ όλους κι όλες που γιορτάζουν…

  74. cronopiusa said

  75. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Ενα κομάτι σύγνεφο

    Αυτό δεν είναι σύγνεφο,
    αυτό δεν είν αντάρα
    μόνο ν’ η κόρη του παπά
    που ΄ρχεται από τ΄αμπέλι,
    κι έχει τα μήλα στην ποδιά,
    σταφύλια στο κοφίνι

  76. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα!

  77. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

  78. cronopiusa said

    Από πότε το ΚΑΤ έγινε ιδιωτικό κ. Κικίλια;

  79. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Πέθανε ο Γιώργος Μπράμος!

  80. Πάνος με πεζά said

    Καλησπέρα ! Ευχαριστώ για τις ευχές σας, κι αντεύχομαι κι εγώ σοτυς εορτάζοντες και εορτάζουσες !

  81. sarant said

    82 Ναι… 67 χρονών…

  82. mitsos said

    Καλησπέρα

    Χρόνια πολλά σε όλους τους εορτάζοντες

    Ναι ασφαλώς αν δεις σύγνεφο ( χωρίς παντελόνια * ) τότε τρέχεις να σκεπάσεις με μουσαμάδες τις σταφίδες ….
    Μουσαμάδες το 1887 ; Ίσως να είχαν κάποιοι Νοταρέοι, ή άλλοι προύχοντες . Οι άλλοι έπρεπε να σκεπάσουν με ότι μπορούσαν από τα προκιά. Μήτε όμως οι κουρελούδες μήτε τα τσεμπέρια ήταν κατάλληλα. Ίσως μόνο καμιά κάπα.

    * κι αν σύννεφο με παντελόνια τότε πρέπει … να υμνείς «τους αραχτούς σα νοσοκομεία άντρες»

  83. ΜΙΚ_ΙΟΣ said

    Το κρέμασε… σε λίγο θα βρέξει· επέμενε ο χωρικός.

    Αντίθετα, έχουμε την ‘ανακρέμαση’ ή ‘ανεκρέμαση’: Η καθυστέρηση βροχής, η -σχετικά απροσδόκητη- ανομβρία.

    – Γιάννης Ρίτσος: Μολυβένια σύννεφα

    Μολυβένια σύννεφα, πληγωμένα χέρια
    μέσα απ’ τις παλάμες τους φεύγουν περιστέρια.
    Σταυρωμένα σίδερα η βαριά ερημιά
    οι πληγές τους άνθισαν φως και γιασεμιά.
    Το ψωμί το ολόπικρο, το νερό το λίγο
    σιωπηλά ετοιμάζουνε το μεγάλο τρύγο.

    Μελοποιημένο από τον Νίκο Μαμαγκάκη.

  84. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    85 >>Μουσαμάδες το 1887 ;
    Μουσαμάς ,κερωμένο-αδιάβροχο ύφασμα
    https://www.mesaralive.gr/post/h-mesaritikh-omada-mpasket-summetechei-sta-play-off-tou-prwtathlhmatos-krht/world/

    Πανσέληνος, πιάσανε και οι μικρές ώρες κι έχει τόσα σεβνταλίδικα συννεφοτράγουδα.
    Μια καντάδα με μαντολίνα για όλους.

    (Γιάννη Ι. η Γιούλη, Παναγιώτα είναι; -Είναι δεν είναι, σας το χαρίζω ιδιαιτέρως! )

    Σύννεφο γίνεται ο σεβντάς

  85. Θρακιώτης said

    1) Αριστουργηματικό το διήγημα του Καρκαβίτσα, ομολογώ ότι αγνοούσα την ύπαρξή του και γι’ αυτό θέλω να ευχαριστήσω από καρδιάς τον κ. Σαραντάκο για την εμπνευσμένη επιλογή. Είναι απίστευτο ότι ο Καρκαβίτσας μπόρεσε να γράψει τέτοιας ποιότητος διήγημα στα 22 του χρόνια, όταν όλοι είμαστε αθώοι και αγνοούμε τις δύο κορυφαίες αλήθειες της Ζωής:

    1. Ο Θεός είναι άδικος
    2. Η δυστυχία του ανταγωνιστή σου, κάνει εσένα ευτυχισμένο

    Η δεύτερη αλήθεια κυριαρχεί στο διήγημα, ενώ η πρώτη θίγεται στις φράσεις των χωρικών:
    — Δε λυπάσαι τους χριστιανούς, Θε μου!
    — Τι διάβολο μας κυνηγάς έτσι;
    — Βάλθηκες να μας καταστρέψεις φέτος;

    Για τον ίδιο ακριβώς λόγο μάς συγκινούν ακόμη (εν έτει σωτηρίω 2019) τα διηγήματα του Παπαδιαμάντη: Διότι δείχνουν τους ανθρώπους όπως είναι: Γεμάτους κακία, ζήλεια για τον Άλλον, να χαίρονται με την δυστυχία του συνανθρώπου τους κλπ. Το «Σύγνεφο» του Καρκαβίτσα θα έπρεπε να έχει μπεί προ πολλού στα σχολικά αναγνωστικά και να μή χρειάζεται να πατήσουμε τα 63 (όπως καληώρα εγώ) για να μάθουμε την ύπαρξή του χάρις στο Ιστολόγιο του Σαραντάκου

    2) Τώρα που πέρασε ο Δεκαπενταύγουστος, θα κάνω μία μεγάλη αποκάλυψη που θάπρεπε να την έχει κάνει εδώ και χρόνια το παρόν Ιστολόγιο. Κάθε χρόνο 15 Αυγούστου στις διάφορες ραδιοτηλεοπτικές εκπομπές, κάποιος ειδικός (λαογράφος, θεολόγος κλπ) πάντοτε θα μνημονεύσει την περίφημη περιγραφή της Παναγίας, που έγινε γνωστή τον 20ό αιώνα κυρίως από τον Φώτη Κόντογλου, ο οποίος την παρέθετε με κάθε ευκαιρία:

    ««ἡ ὑπεραγία Θεοτόκος ἦν τῇ ἡλικίᾳ τρίπηχυς, μακρόφρυς, μεσόρριν, μακρόλαιμος, μακροδάκτυλος, εὔστολος, ταπεινή, ἀσχημάτιστος (ἀπροσποίητη), ἀβλάκευτος, ἱμάτια αὐτόρραφα (ἢ αὐτόβαφα) ἀγαπῶσα. Τὸ δὲ ἦθος Αὐτῆς οὕτως εἶχε: σεμνή, ὀλιγόλαλος, ταχυπήκοος, ἀπαρρησίαστος πρὸς πάντα ἄνθρωπον, ἀγέλαστος, ἀτάραχος, ἀόργητος, εὐπροσήγορος, τιμητική (τιμῶσα πάντα ἄνθρωπον), ὥστε θαυμάζειν πάντας τὴν σύνεσιν Αὐτῆς καὶ τὸν λόγον».»

    Το φετεινό Δεκαπενταύγουστο (2019) ανεφέρθη σε αυτή την περιγραφή (11.12 το πρωΐ της Πέμπτης 15/8 στον «ΣΚΑΪ») ο γνωστός λαογράφος, τραγουδιστής και μελετητής των Δημοτικών μας Τραγουδιών, Παναγιώτης Μυλωνάς (1:02:00 με 1:03:00 του βίντεο) Και την απέδωσε ο μπαγάσας στον ίδιο τον Κόντογλου αυτή την θρυλική περιγραφή της Παναγίας που κάνει θραύση στο Άγιον Όρος και σε όλες τις εκκλησιαστικές σελίδες!..

    Λέγοντας μάλιστα ότι η Παναγία ΗΤΑΝ ΚΟΝΤΟΥΛΑ, διότι αυτό σημαίνει το «ἦν τῇ ἡλικίᾳ τρίπηχυς»: Έίχε ανάστημα 3 πήχες, δηλαδή ενάμισυ μέτρο με ανάταση!..

    Συνεχίζω σε λίγο…

  86. Θρακιώτης said

    Συνεχίζω το σχόλιο 88, διορθώνοντας το σημείο του βίντεο όπου ο Π. Μυλωνάς μνημονεύει την περίφημη περιγραφή της Παναγίας και την αποδίδει στον Κόντογλου: 1:02:00 με 1:03:00

    Καταρχάς το «τρίπηχυς» σημαίνει ότι η Παναγία ήταν πανύψηλη και όχι κοντούλα, όπως είπε ο Π. Μυλωνάς. Ως τρίπηχυς στο ανάστημα μνημονεύεται και ο Χριστός. Αναρτώ την σχετική περιγραφή του Χριστού και της Παναγίας που κάνει ο Διονύσιος ο εκ Φουρνά (1670 – 1746) στο αριστουργηματικό του βιβλίο (θα συμφωνεί σίγουρα και ο Blogotinanai) «Ερμηνεία της Ζωγραφικής Τέχνης» που εξέδωσε το 1909 εν Αγία Πετρουπόλει ο παππούς της νύν υπουργού Παιδείας, Α. Παπαδόπουλος – Κεραμεύς, και σάς προσφέρει εντελώς δωρεάν το Επιτελείο μας (σ.σ.: παρακαλώ να βγεί και να μάς ευχαριστήσει ο κ. Blogotinanai, γιατί η προσφορά είναι πράγματι ανεκτιμήτου αξίας: Όλος ο Διονύσιος ο εκ Φουρνά στον υπολογιστή μας, χωρίς δυνατότητα search, για να μή γίνει τζάμπα μάγκας ο Ιατρού

    blob:https://imgur.com/4915ace8-49d7-42e4-b2eb-d6f77023520f

    Όπως βλέπετε, η περιγραφή του Χριστού που δίνει ο Διονύσιος εκ Φουρνά στους Ορθόδοξους αγιογράφους είναι του Γερμανού Κωνσταντινουπόλεως. Η περιγραφή της Παναγίας δεν μάς λέει ποιανού είναι!

    Συνεχίζω σε λίγο…

  87. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    62 Dry . Λένε πως οι γάτες πλένονται από κει που φυσά.
    Περίεργο. Οι δικές μου δε γουστάρουν το παραμικρό φύσημα γι΄αυτό κι όταν παω να τις ταϊσω και πάνε να μου τριφτούν, τις φυσάω και κάνουν παραπέρα για να με σκουντίξουν και σκορπίσω την τροφή

    71 KΩΤΣ (από το λινκ) «Όταν η γάτα νίβεται, κατά την όστρια θα έρθει χειμώνας (βροχή), κατά τον βοριά θα έρθουν κρύα και κατά τον μαΐστρο αναμένεται χαλαζόκαιρος.»
    Δηλαδή «κατά την όστρια» όχι «με την όστρια» 🙂

    Κάποιος έκανε αναστροφή φύλου και ηλικίας 🙂

  88. Θρακιώτης said

    Σχολίου 89 συνέχεια… Αναρτώ και πάλι την περιγραφή του Χριστού + της Παναγίας που κάνει ο ΔΙονύσιος εκ Φουρνά για τους Ορθόδοξους Αγιογράφους, διότι δεν τυπώθηκε

    Για να μή τα πολυλογώ (και εδώ έγκειται η τεράστια αποψινή αποκάλυψις του Επιτελείου μας) η θρυλική αυτή περιγραφή της Παναγίας (που όλοι οι τραμπαρίφες την εκλαμβάνουν ως πραγματική) έχει πηγή της έναν Πέρση συγγραφέα που δεν ήταν κάν χριστιανός, ούτε ξέρουμε πότε έζησε!.. Μιλάμε για τον περίφημο «Αφροδισιανό, ο οποίος έγραψε στα ελληνικά για την Παναγία και το έργο του δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά τον 17ο αιώνα από τον Γάλλο ελληνιστή Charles du Fresne, sieur du Cange. Από εκεί αλίευσαν την περιγραφή της Παναγίας οι Αγιορείτες, την έβαλε στο βιβλίο του ο Διονύσιος εκ Φουρνά και από τότε όλοι οι Ορθόδοξοι (Θεολόγοι + Δεσποτάδες + απλός λαός) νομίζουν ότι πρόκειται για πραγματική περιγραφή της Παναγίας και την έχουν κάνει διάσημη!..

    ΙΔΟΥ πώς γράφεται η Ιστορία της Μεγάλης Απάτης που ονομάζεται Ορθόδοξη Εκκλησία!..

    Για να καταλάβουν όλοι το μέγεθος της απάτης, μεταφέρω από τα Πρακτικά του 7ου Συνεδρίου Βυζαντινολόγων Ελλάδος – Κύπρου που έγινε τον Σεπτέμβριο του 2007 στην Κομοτηνή (κατεβάστε ΕΔΩ)


  89. J. Iatrou said

    87: Εφη όχι, αλλά σ’ ευχαριστεί πολύ 😍👌

  90. Γιάννης Ιατρού said

    Καλημέρα
    κι από το ερημητήριο 🙂 που επισκέφτηκα χθες βράδυ εκτάκτως λόγω βλάβης στο ρούτερ εκεί, αλλά και για να επιθεωρήσω πόσο ψήλωσαν τα τελείως αυτοφυή πευκάκια μας (κουκουναριές είναι!) αλλά και κάτι λιθρινάκια τοπικής παραγωγής (θα τα ψάχνει ο Γιώργος απέναντι, αλλά Γιώργο μ’, μολών λαβέ 🙂 )

  91. cronopiusa said

    Ζητούσαν αναθεώρηση του άρθρου 24 γιατί, έλεγαν, προκαλεί ζημιά στην προσέλκυση επενδύσεων
    Αναθεωρητές

    Καλή σας μέρα!

  92. Αὐγουστῖνος said

    Ἄσχετο μὲ τὸ θέμα τῆς ἀνάρτησης, ἀλλὰ ἀξίζει (κατὰ τὴ γνώμη μου):
    https://www.rodiaki.gr/article/420083/sth-thalassa-ths-kalymnoy-h-tefra-toy-xrhstoy-tsigarida?fbclid=IwAR1QqnBjh6YrtzmoQyn6cXvI8D_lQKv5q8BZjU7HXnnE6t5WjNYEDehhPJA

  93. sarant said

    Kαλημέρα από εδώ!

  94. gpoint said

    # 93

    Γιάννη’μ τι να σε πω, (το επάγγελμά μου λυθρινάς και τόσα πολλά και μεγάλα δεν έχω ματαδεί (ξέρω στο τηγάνι….ζαρώνουν ).Εμένα οι φίλοι μου βαρέθηκαν τα λυθρίνια κι είπα ν πιάσω κανένα άλλο ψαράκι να σου βάλω τα γιαλιά !!

    (και η φωτό σημερινή, έτσι ; )

  95. Γιάννης Ιατρού said

    97: Ωραίος, ειδικά τα γυαλιά !! 👍😋

  96. gpoint said

    #98

    Γιάννη (και άλλοι που πιθανόν να βουτάτε) αν θολώνει η μάσκα σου να της αλείφεις το γιαλί με οδοντόκρεμα (σικ) από το βράδυ και μια ώρα τουλάχιστον θα βλέπειςμέσα στη θάλασσα τζάμι, χωρίς θολούρες

  97. Jorge said

    @99 πιο απλά , την φτύνεις και απλώνεις το σάλιο σε όλη την εσωτερική επιφάνεια. Ξεπλένεις, διακριτικά με θαλασσινό νερό, και δεν θα θολώσει για όλη τη διάρκεια. Εννοείτε μόνο για την δικιά σου μάσκα.

  98. Γιάννης Ιατρού said

    100: κι εγώ, έτσι κάνω 🙂

  99. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    93. Γιάννη Ι. Στα (αυτοφυή) πευκάκια σου δίπλα να φυτέψουμε, εν ευθέτω καιρώ, χαρουπιές! Τα πεύκα καίγονται και καίνε, οι χαρουπιές αντέχουν και θρέφουν(άμα χρειαστεί 🙂 ). Είναι και πανέμορφες και μοσχοβολά ο ανθός τους. Θα κρεμάνε και κούνιες στα τρίγερα κλαδιά τους.Ο ίσκιος τους, απαράμιλλος. Ούτε ρετσίνες ούτε παλιοβελόνες…Σταματώ. Λατρεύω, έλλογα, αυτό δέντρο και προωθώ την ιδέα του όπου σταθώ. 🙂

    97.Τζη, καλές πσαργιές γενικώς. Ολόφρεσκο πρωινό, φαίνεται!
    Απονέμομεν το χρυσούν λέπι(ον) ! 🙂

  100. Γιάννης Ιατρού said

    102: Μέσα! Και θα κάνουμε κι ένα γλέντι στη πυλωτή με τις μουριές, πιό δίπλα, για τη φύτευση των χαρουπιών! 🙂

    97: Δεν θα μείνει λέπι!

  101. gpoint said

    # 100, 101

    Καλά, δοκιμάστε μια φορά την οδοντόκρεμα και μου λέτε μετά αν θα ξαναφτύσετε την μάσκα σας

  102. Jorge said

    Το έχω δοκιμάσει, έχει δυο θλιβερά ελαττώματα εκτός από Τασιενεργά α) πρέπει να προγραμματίσεις να το κανείς από βραδύς β κρατά για καμμία ώρα. Το σάλιο το χεις πάντα διαθεσιμο, δεν είναι συζήτηση αυτή για τετοια ώρα φαγητού

  103. Γς said

    102:

    >Και θα κάνουμε κι ένα γλέντι στη πυλωτή με τις μουριές

    Μαύρα μούρα, μαύρα χείλη.

    Γάμος γινόταν και την έκανα με ελαφριά πηδηματάκια απ την εκκλησία του χωριού.
    Βρήκα και μια μουριά πίσω απ την εκκλησία και της τάραξα τα μαύρα μούρα.

    Κι όταν ξαναμπήκα όλοι με κοίταζαν.

    -Που είχες παει; Η Ειρήνη.

    -Πουθενά, εδώ ήμουν.

    -Και ποιος σε έβαψε έτσι;

  104. Alamo said

    ΧΑ ΧΑ , πάντως μια φορά που δεν αντιστάθηκα στην κοιλιοδουλεια αλλού είδαν χρωστήρα

  105. Γς said

    102:
    Πυρκαγιές. Και κανένας δεν ασχολείται με την πραγματικότητα που η επιστήμη έχει ήδη δώσει απαντήσεις.
    Σε λίγο καιρό θα δούμε πάλι τους δημάρχους και τους πολιτικούς να πρωτοστατούν σε βλακώδεις ενέργειες όπως είναι οι «αναδασώσεις» ,φυσικά με πεύκάκια και χιλιάδες χιλιόμετρα ποτιστικές σωλήνες.
    Λεφτά, λεφτά, λεφτά και μίζες.

    Κι όμως υπάρχουν επιστήμονες, που φυσικά κανένας δεν τους συμβουλεύεται, που ασχολούνται με τον κλάδο της οικολογίας που αναφέρεται ως «Μεταπυρική οικολογία» (Post-fire ecology) αλλά και στη συγγενική της «οικολογική διαδοχή» (Succession oecology) που έχει να κάνει με το τι θα αποφασίσει η φύση να συμβεί μετά τη φωτιά ή μετά τη σταδιακή εξαφάνιση ενός είδους από το συγκεκριμένο οικοσύστημα.

  106. Γς said

    Βίλα Επστιν

  107. Πισμάνης said

    Είδα και γω τη γάτα της νύφης μου που νιβόταν στην άστρια.
    Μάλλον τυπογραφικό λάθος τού Λογοτεχνικού Ιστολόγιου. Προφανώς είναι όστρια (νοτιάς).
    Άν κάποιος έχει τό βιβλίο άς μάς διαφωτίσει.

  108. Eli Ven said

    @ 44 : Θενκς

  109. ΓιώργοςΜ said

    Τη θέση της σταφίδας έχει εδώ γύρω το σύκο. Πέρυσι έβρεξε νωρίτερα και χάλασε (περισσοτερο) τα πρώιμα, φέτος έριξε τη χτεσινή μπόρα και μάλλον θα χαλάσει τα κυρίως και ίσως και τα όψιμα.
    Από τότε που έγινε ΠΟΠ, οι πλαγιές της περιοχής γέμισαν συκιές.
    Αν διάβαζαν λίγο Καρκαβίτσα οι αγρότες, ή αν ζητούσαν συμβουλές, δεν θα έπεφταν στη μονοκαλλιέργεια, καταστρέφοντας (οσονούπω) το γόνιμο έδαφος στις πλαγιές.

    108 Θυμάμαι το πρώτο σχετικό άρθρο που διάβασα για το θέμα στην Ελευθεροτυπία γύρω στο 1990. Τριάντα χρόνια μετά, κανένας ιθύνων νους δε διάβασε κάτι σχετικό φαίνεται, ή μάλλον κανένας δε σκέφτηκε νακάνει πουλήσει αντιπυρικές αναδασώσεις.
    Τα έργα που είναι στ’ αλήθεια χρήσιμα έχουν φαίνεται μικρές μίζες.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: