Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Περαστικός απ’ τα Μετέωρα (αφήγημα του Γιώργου Κοτζιούλα)

Posted by sarant στο 1 Σεπτεμβρίου, 2019


Κυριακή και πρώτη του μηνός σήμερα οπότε έχουμε σύγκρουση λογοτεχνικής ύλης (διότι Κυριακή) και μηνολογίου (διότι πρώτη του μηνός). Συνήθως στη σύγκρουση αυτή υποχωρεί η λογοτεχνική ύλη, σήμερα όμως θα κάνουμε εξαίρεση και θα μεταθέσουμε το μηνολόγιο για αύριο. Ο λόγος είναι πως θέλω να τιμήσω μιαν επέτειο.

Στις 29 Αυγούστου 1956 είχαμε τον πρόωρο θάνατο του αγαπημένου μου ποιητή Γιώργου Κοτζιούλα, στα 47 του χρόνια, όταν η καρδιά του δεν άντεξε τους εξοντωτικούς ρυθμούς δουλειάς του επαγγελματία γραφιά. Ο γιος του μού στέλνει ένα άγνωστο αφήγημα του Κοτζιούλα, στο οποίο ο ποιητής αφηγείται πώς έφυγε από τη χειμαζόμενη Αθήνα τον πρωτο χειμώνα της Κατοχής, τον Νοέμβρη του 1941, για να αποφύγει τον σχεδόν βέβαιο θάνατο από πείνα. Η γενέθλια Πλατανούσα, αν και πάμφτωχη, μπορούσε να του εξασφαλίσει την επιβίωση.

Ο Κοτζιούλας δημοσίευσε το αφήγημά του το 1948 σε συνθήκες εμφυλίου. Ίσως γι’ αυτό να αναφέρει πως δεν ξαναπέρασε από την Καλαμπάκα μετά το 1941. Από τα ημερολόγιά του, που σύμφωνα με τις ενδείξεις θα εκδοθούν επιτέλους φέτος, ξέρουμε ότι μετά τη συμφωνία της Βάρκιζας, στη συντεταγμένη αποχώρηση των δυνάμεων του ΕΛΑΣ από τα Γιάννενα, φυσικά μέσω Κατάρας, πέρασε και από την Καλαμπάκα. Εκτός αν εννοεί ότι τη δεύτερη φορά δεν έμεινε εκεί.

Τα μπακέτα για τα οποία γίνεται λόγος στο αφήγημα είναι πακέτα καπνό που έφερνε στον πατέρα του.

Γ. Κοτζιούλας, Περαστικός απ’ τα Μετέωρα, Μετέωρα*, τεύχ. 2 (1948) 62-64.

* Περιοδικό του ΕΜΟΤ (Εκδρομικός Μορφωτικός Όμιλος Τρικάλων).

Θυμάμαι τον πρώτο χειμώνα της σκλαβιάς και της πείνας, το μαύρο χειμώνα του 41. Τότε μ’ έφερε η τύχη να περάσω κι εγώ για πρώτη φορά απ’ την Καλαμπάκα. Τότε ανέβηκα κι εγώ, προσκυνητής της περίστασης, στα φημισμένα Μετέωρα.

Σαν πουλιά που τα κυνηγάει ανεμική, έφευγαν οι άνθρωποι μπουλούκια απ’ τη ρημαγμένη πρωτεύουσα, που φτωχομάνα των επαρχιωτών ως τα χτες, είχε καταντήσει τώρα με τους Γερμανούς κολασμένο στρατόπεδο, κοιλάδα των δακρύων. Πουλούσαν ό,τι είχαν ο καθένας κι όσο όσο, κοιτάζοντας όπως μπορούσαν να βγάλουν την άδεια απ’ τους Ιταλούς για να πάρουν τα μάτια τους μια ώρα αρχύτερα και να ζητήσουν άσυλο στις πρώτες φωλιές τους, στις φτωχούλες πατρίδες που καρτερούσαν όλο στοργή τα κακότυχα παιδιά τους.

Έτσι κι εγώ χωρίς να καταλάβω πώς, βρέθηκα ριγμένος στην άγνωστη Θεσσαλία. Σταμάτησα κάνα δυο μέρες στην Καρδίτσα για να ψυχοπιάσω κοντά σε φίλο απ’ την αναφαγιά, πέρασα μια ματιά κι απ’ τα Τρίκαλα με την ασήκωτη καταχνιά του ποταμού, που πότιζε όλη την ατμόσφαιρα υγρασία και στο τέλος, πάτησε το πόδι μου στην Καλαμπάκα. Ύστερ’ από τόσες άθελες φουρτούνες – Γραβιά και Μπράλο και Λαμία, επιτέλους βρισκόμουν – έστω και με την ψυχή στο στόμα – στα σύνορα της γειτόνισσας Θεσσαλίας, κοντά στην πατρίδα μου. Και το χειρότερο ήταν που ήμουν ολομόναχος, δεν είχα κανέναν συντροφιά.

Πώς μπορώ να ξεχάσω εκείνες τις δύστυχες μέρες! Ήταν τέλη του Νοέμβρη, χιόνιζε ψηλά στην Κατάρα απ’ όπου έπρεπε να διαβώ για να φτάσω στο σπίτι μου κι εγώ περίμενα, αποκλεισμένος στην Καλαμπάκα, πότε να ξεχιονίσουν με τις μηχανές εκείνο τ’ ανάποδο πέρασμα, τ’ ολότελα σύμφωνο με τ’ όνομά του. Αλλά στο μεταξύ πώς περνούν;

Καθόμουν σ’ ένα μικρό ξενοδοχείο, μια βελτιωμένη έκδοση χανιού, που τόχαν μισοεπιτάξει ο ιταλικός στρατός. Άφησαν όμως κάμποσα κρεβάτια για τους ταξιδιώτες που θα έφερνε η ανάγκη να περάσουν από κει. Εκεί έκαμα και μια τράμπα με το παιδί του ξενοδοχείου.

Μου το δίνεις αυτό το λεξικό; Με ρωτάει για ένα μικρό ελληνοϊταλικό λεξικό της τσέπης που είχα βγάλει να ξεφυλλίσω για να περνάει η ώρα.

Του τόδωσα για ένα κομμάτι ψωμί – κυριολεχτικά, γιατί μόνο τούτο είχε πέραση τότε. Έτσι στερήθηκα αυτή την ελαφριά (έτσι κι αλλιώς) αποσκευή, αυτόν το βολικό μεσίτη μεταξύ υπόδουλων και καταχτητών, που δε θα μου χρειάζονταν εμένα στ’ απόκεντρα τ’ απροσκύνητα Τζουμέρκα, όπου πολέμαγα να φτάσω ύστερ’ απ’ τις πολυήμερες περιπλανήσεις μου, έρημος ναυαγός που τον πετάν τα κύματα από δω κι από κει.

Μα για καλή μου τύχη, όταν σώθηκε εκείνο το ψωμί, πέτυχα κι άλλο. Καλά λεν πως οι ταξιδεμένοι βρίσκουν γνώριμους ολούθε. Όποιος έζησε χρόνια στην Αθήνα και κυλήσει ύστερα στην επαρχία, δε μπορεί, κάποιος γνωστός του θα του τύχει. Έτσι κι εγώ βρήκα εκεί έναν υπάλληλο Τραπέζης που με σύστησε πάλι σ’ ένα νέο γιατρό, κι έτσι σχετίστηκα με τον κύκλο τους.

Ήμουν θεονήστικος, λιμασμένος, είχα πεινάσει φοβερά και στην Αθήνα τόσους μήνες, και στο ταξίδι, κάμποσες μέρες. Στη Λαμία τρεφόμουν με κούμαρα που πούλαγαν οι γυναίκες σε χάρτινα χωνάκια. Στο Μπράλο έκαμα ανταλλαγή με ξερό ψωμί τα λίγα μπακέτα που είχα πάρει για τον πατέρα μου, να ιδεί κι αυτός κάτιτί [σικ] απ’ τα χέρια μου έπειτ’ από τόσων χρόνων θυσίες εκεινού και τέτια ανάδειξή μου, εμένα στα γράμματα!

Τελοσπάντων, μ’ έσωσαν εκείνοι οι φίλοι απ’ την Καλαμπάκα, που είχαν αναλάβει μόνοι τους να μου φέρνουν από ακέριο ή μισό καρβέλι ψωμί την ημέρα, μέσα σ’ εκείνη την έλλειψη των πάντων. Έτρωγα και σ’ ένα μικρό μαγέρικο, στην άκρη της πόλης, που το βαστούσε κάποιος Κοζανίτης, απλός άνθρωπος, όχι σφιχτός στις μερίδες, σωστό λαχείο για μένα.

Μωρέ, τι γίνεται δωπέρα! Κάθε μέρα σφάζουν αρνιά[,] μαγειρεύουν κρέας και σου δίνουν όσο τραβάει η καρδιά σου κι ούτε σου παίρνουν ακριβά στην πληρωμή και τρως και ξανατρώς και χορταίνεις χωρίς να σου αδειάζει η τσέπη. Τι διάολο, δεν πήραν είδηση τι συμβαίνει αλλού; Γιατί δεν κρύβουν τα τρόφιμα; Γιατί δεν ανεβάζουν τις τιμές; Μπα σε καλό τους! Αυτά συλλογίζομουν και ξανασυλλογίζομουν εκεί που γυρνούσα ολημέρα στους δρόμους φροντίζοντας στο μεταξύ να την τιλώσω για καλά. Εκδικούμουν έτσι τις πείνες που είχα τραβήξει. Ένα μεσημέρι, θυμάμαι, είχα φάει τρία πιάτα κρέας, τριών ειδών, αφού είχα αδειάσει πρωί δυο τσανάκες από μισή οκά γάλα με τριμμένο ψωμί και σε λίγο κολάτσισα άλλους δυο πατσιάδες, πραγματικούς όμως, όχι νεροπλύματα σαν της Αθήνας. Σα να μην έφταναν αυτά, ύστερ’ απ’ το κρέας που σας είπα, πήρα και κάμποσα κομμάτια κοκορέτσι νόστιμο, ζεστό, που τότρωγα στο δρόμο (τύπους θα κοιτάζαμε δω!) δαγκώνοντας συνάμα κι απ’ το καρβέλι των φίλων μου.

Βρε, θα σκάσω με τούτα που έφαγα! σκέφτηκα για μια στιγμή.

Μ’ έκοψε κρύος ιδρώτας με την ιδέα πως μπορούσα να πάθω κάτι τέτιο απ’ την αλαιμαργία μου, απ’ την αχορτασιά μου, εγώ ο λιτοδίαιτος, ο σχεδόν νηστευτής. Θυμήθηκα και το πάθημα του καθηγητή Ρεμούνδου, που έσκασε απ’ την πολυφαγία στο καράβι καθώς γύριζε από ένα μαθηματικό συνέδριο της Ευρώπης.

– Έχει γούστο να την πάθω κι εγώ σαν το μακαρίτη! συνέχισα τη σκέψη μου παρ’ όλο που ήξερα καλά πως δεν έφτανα ούτε το μικρό δάχτυλο του διάσημου Ρεμούνδου.

Τότε μου ήρθαν στο νου, στο βλέμμα μου καλύτερα σαν έσχατο καταφύγιο, τα επιβλητικά, τα παράξενα Μετέωρα, που ορθώνονταν απάνω απ’ την Καλαμπάκα σαν προαιώνιοι φύλακες, σαν αρχαία στοιχεία που ρίζωξαν σ’ εκείνη τη γη και σιγά σιγά έγιναν ένα μαζί της, τετράγωνοι όγκοι, κύβοι από τεμπεσίρι, που κάποιος πρωτόγονος τεχνίτης τα πέρασε από πάνω με κάρβουνο για να κάνει γούστο με τη δική μας απορία.

Έτσι θυμήθηκα απάνω στην ανάγκη μου τα Μετέωρα, τη συστάδα των μοναστηριών, κι αποφάσισα με την ευκαιρία να τα επισκεφτώ, για να πεθάνω τουλάχιστο απάνω στην εκτέλεση ενός ιερού χρέους, «προσκυνητής» αφού είχα κάνει το θανάσιμο αμάρτημα να φάω εκείνη την ημέρα όσο δε χωρούσε η κοιλιά μου.

Τράβηξα λοιπόν μοναχός μου, στέκοντας εδώ κι εκεί να ρωτήσω για το δρόμο, χωρίς εννοείται να μου συμβεί τίποτα απ’ ό,τι φοβόμουν. Μπορώ μάλιστα να πω πως το ανέβασμα εκείνο με βοήθησε στη χώνεψη πρώτη και ίσως τελευταία περίπτωση της ζωής μου. Κάθομουν λίγο στη ρίζα των βράχων κι άκουγα τις στάλες που έσταζαν από ψηλά δίνοντας στη λεία επιφάνεια εκείνο το φαιό χρώμα.

Δυο φορές που επεσκέφθηκα μεγάλα μοναστήρια της χριστιανωσύνης  – στο Άγιον Όρος κι εδώ – είχα την ατυχία να είμαι χωρίς συντροφιά. Κι αυτό σε κάνει να σκολάς γρήγορα, να μη μαθαίνεις παρά ελάχιστα, όταν κιόλα σου λείπει το θάρρος να ρωτάς το καθετί. Δε μπορώ να πω τα ίδια και για το περίφημο Παλαμήδι, όπου ανέβηκα πάλι μοναχός μου, γιατί εκεί τη μοναξιά τη ζητάει το ίδιο το μέρος και το νοιώθεις καλύτερα έτσι κι ο ίδιος αγριεμένος απ’ τ’ ανήμερο κάστρο με τις ντάπιες και τις φυλακές του.

Μολαταύτα σεργιάνισα και τα τέσσερα ή πέντε κυριώτερα μοναστήρια, που κατοικιούνται ακόμα από καλογέρους, πιάνοντας κουβέντα μαζί τους με την ασπίδα της ανωνυμίας, δίνοντάς τους και κανένα τσιγάρο (που μου το ζητούσαν μόνοι τους οι φτωχοί) για να τους καλοπιάσω. Μούδειχναν και κάτι ηλιακά ωρολόγια, κάτι πέρα δώθε που νόμιζαν πως ενδιαφέρουν τους επισκέπτες. Αλλά τ’ αρχαία βιβλία και τα χειρόγραφά τους (που ποιος ξέρει πόσα μερόνυχτα είχε σκύψει απάνω τους ο δάσκαλός μου ο Βέης, άγουρος ακόμα, για να τα ξεσηκώσει με υπομονή), αυτά δεν τα είδα, γιατί κάπου τάχαν κλειδωμένα, ούτε είχα άλλωστε και τον καιρό να τα ιδώ. Ο νους μας ολουνών ήταν εκείνες τις ώρες σε άλλα, πιο άμεσα, πιο υλικά.

Σ’ ένα μοναστήρι βρήκα κι έναν καλόγερο απ’ τα μέρη μου, δε θυμούμαι πια τ’ όνομά του. Ήταν εξηντάρης περίπου, άνθρωπος του Θεού, αλλά και με φέρσιμο κοινωνικό: Κάναμε μαζί έναν περίπατο σ’ εκείνα τα ορθόπετρα ψηλώματα, όπου μόνο φιλέρημα πετούμενα έπρεπε να κουρνιάζουν. Ο γέροντας με το ράσο κι εγώ με τα δικά μου, σα δυο βιγλάτορες απαντημένοι στην τύχη, μιλάγαμε για το ριζικό των υπόδουλων Ελλήνων.

– Μη φοβάσαι, μου έλεγε ο γέροντας. Η σκλαβιά θα μας δυναμώσει, θα βγάλει από μέσα τις κρυμμένες αρετές μας. Ο ελληνισμός και άλλοτε θαυματούργησε επί ξένων κατακτητών. Θα σφιχτούμε περισσότερο, αλλά κάτι καλύτερο θα βγει. Το μαρτύριο θα μας εξαγνίσει.

Να ζει άραγε ο καλός εκείνος συνοδός μου στον περίπατο των Μετεώρων; Πριν φύγω, μου ευχήθηκε καλό ταξίδι για την πατρίδα και βγάζοντας κάτω απ’ το ράσο του μου πρόσφερε με άπειρη διάκριση κάτι που ήταν σωστή ευλογία: ένα καρβέλι ζεστό, μόλις βγαλμένο απ’ το φούρνο τους.

Ώσπου να φτάσω κάτω στην πόλη, στέκοντας κάθε τόσο εκεί στις πλαγιές, τραγανίζοντάς το λίγο λίγο, τόχα κιόλας εξαφανίσει. Τι δώρο ήταν αλήθεια ένα ψωμί εκείνον τον καιρό!

Ευλογημένη Καλαμπάκα! Δε σε ξαναείδα από τότε, η τύχη μου μ’ έφερε αλλού, μακριά. Μα αν ποτές οι εννιά μούσες μου στείλουν έμπνευση για σένα, μην καρτερείς να σε υμνήσω ποιητικά, με τα σχήματα και τα μαγνάδια που ξέρουν να βάνουν οι στιχουργοί γύρω απ’ τα κούφια[,] συχνά, είδωλά τους. Όχι, εγώ θα σε τραγουδήσω αλλιώτικα, πιο χεροπιαστά, ω τροφοδότισσα της πείνας μου, γη της επαγγελίας για μένα!

27-5-48

Για την ιστορία, ο Κοτζιούλας έφτασε τελικά στην Πλατανούσα στις 26 Νοεμβρίου 1941. Αργότερα έγραψε και ένα ποίημα για την άφιξή του εκεί:

ΕΤΟΣ 1941

— «Ένα πακέτο μοναχά και μια ξυλένια πίπα
φέρνω απ’ τα ξένα· κάπνισε, να φύγει το φαρμάκι!»
Να τι γυρνώντας στο φτωχό γεροπατέρα μου είπα,
καθώς την άλλη, αντίκρυ του, μεριά έπιασα απ’ το τζάκι.

Είναι καιρός του χαλασμού, κι όχι παιγνίδια, ετούτος:
βασίλεια ακέρια χάνονται, πέφτουνε σάπιοι θρόνοι
κι αναγαλλιάζει, όπως το λεν, ο διάολος ο κανούτος.
Σε τέτοια μπόρα οι άρχοντες τρέμουν, εκείνοι μόνοι.

Μα όσοι από μας λαχτάρησαν πότε να βγει, ν’ αλλάξει
νόμος ανάνθρωπος, βαρύς, κατάρα κόσμου αρρώστου,
κι εκεί π’ ορίζουν τύραννοι να ‘ρθει μια δίκαια τάξη,
τώρα απαντέχουμε καθώς ένας τυφλός το φως του.

Για μας η νιότη πολεμάει σε παγωμένη στέπη
και βάφεται απ’ την άλικη σπιρτάδα της το χιόνι.
Κύριος σχεδόν του σύμπαντος ο Σκύθης μάς προσβλέπει
με κάτι το αινιγματικό δω γύρω απ’ το σαγόνι.

 

106 Σχόλια to “Περαστικός απ’ τα Μετέωρα (αφήγημα του Γιώργου Κοτζιούλα)”

  1. Λευκιππος said

    Καλημέρα , καλό μήνα και καλό Φθινοπωρο

  2. sarant said

    Καλημέρα κι από μένα και καλό μήνα. Ευχαριστώ για το πρώτο σχόλιο, θα λείψω για λίγο.

  3. cronopiusa said

    Καλή σας μέρα καλό μήνα και καλή σχολική χρονιά 😊

  4. atheofobos said

    Δυο φορές που επεσκέφθηκα μεγάλα μοναστήρια της χριστιανωσύνης – στο Άγιον Όρος κι εδώ – είχα την ατυχία να είμαι χωρίς συντροφιά. Κι αυτό σε κάνει να σκολάς γρήγορα, να μη μαθαίνεις παρά ελάχιστα, όταν κιόλα σου λείπει το θάρρος να ρωτάς το καθετί. Δε μπορώ να πω τα ίδια και για το περίφημο Παλαμήδι, όπου ανέβηκα πάλι μοναχός μου, γιατί εκεί τη μοναξιά τη ζητάει το ίδιο το μέρος και το νοιώθεις καλύτερα έτσι κι ο ίδιος αγριεμένος απ’ τ’ ανήμερο κάστρο με τις ντάπιες και τις φυλακές του.

    Είναι καταπληκτική η συσχέτιση τόπου και ανθρώπινης παρουσίας που κάνει!

  5. Γς said

    > μαγειρεύουν κρέας και σου δίνουν όσο τραβάει η καρδιά σου κι ούτε σου παίρνουν ακριβά στην πληρωμή

    Και θυμήθηκα τον Φλοξ. Τον σκύλο του Λογοθετίδη στο έργο του Σακελλάριου «Οι Γερμανοί ξανάρχονται»

  6. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    Τα ημερολόγιά του τα περιμένουν όχι μόνο οι φίλοι της γραφής του, αλλά και οι φιλίστορες. Τίποτε δεν χρωματίζει ακριβέστερα ένα ιστορικό συμβάν, όσο η προσωπική ματιά ενός παρόντος που δεν πρωταγωνίστησε- έστω και αν αυτός είχε ταχθεί παθιασμένα με την μιά ή την άλλη πλευρά. (Εξαιρετικές -για τους απροκατάληπτους- πληροφορίες για μιά διαφορετική συντεταγμένη πορεία -προς το Μπούλκες- Ηπειρωτών ΕΛΑΣιτών, μετά την Βάρκιζα, [ξανα]διαβάσαμε την περασμένη Κυριακή στο ένθετο του ΒΗΜΑτος «Το χρονικό μιάς τραγωδίας», του Α. Κουτσούκαλη.. )

  7. Αγγελος said

    O Σκύθης είναι, υποθέτω, ο Ρώσος, αλλά μάλλον δεν ήταν «κύριος σχεδόν του σύμπαντος» στο τέλος του 1941. Ίσως το ποίημα να γράφτηκε αρκετά πιο ύστερα. Και τι να εννοεί ο τελευταίος στίχος;

  8. Αγγελος said

    «κανούτος» υποθέτω θα πει ασπρομάλλης (ιταλ. canuto), αλλά δεν το έχω ξανακούσει στα ελληνικά.

  9. Νέο Kid said

    » Θυμήθηκα και το πάθημα του καθηγητή Ρεμούνδου, που έσκασε απ’ την πολυφαγία στο καράβι καθώς γύριζε από ένα μαθηματικό συνέδριο της Ευρώπης.»

    Έσκασε απ’την πολυφαγία ? (ή να έπαθε απλώς κανα προδιαγεγραμμένο έμφραγμα …) Η Γουίκι λέει ότι επέστρεφε από συμβούλιο της «Κοινωνίας των Εθνών». Όχι από math congress . Who knows?

  10. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    @7. Έτσι το κατάλαβα κι εγώ- πως εννοεί τον Ρώσσο/ Σοβιετικό. Αν, όμως είσαι ονειροπόλος ποιητής, διαποτισμένος με ενθουσιασμό για κάποιες καλπάζουσες ιδέες παγκόσμιας κυριαρχίας και κοινωνικής δικαιοσύνης -όπου «βασίλεια ακέρια χάνονται, πέφτουνε σάπιοι θρόνοι»- δεν σου είναι και πολύ δύσκολο να περιγράφεις τον μπροστάρη Ρώσο ως «κύριο σχεδόν του σύμπαντος», αρχικά σε επίπεδο Ιδεών και μετά, σε Πολιτικοστρατιωτικό. (..ειδικότερα αν το ποίημα γράφηκε μετά την ήττα της Γερμανίας..)

  11. Georgios Bartzoudis said

    «μπορούσα να πάθω κάτι τέτιο απ’ την αλαιμαργία μου»

    # Αλιμαργία και αλέμαργους και στα Μακεδονικά. Εναλλακτικά λέμε και ταμάχι και ταμαχκιάρης, που όμως στην κυριολεξία σημαίνουν πλεονεξία και πλεονέκτης.
    # Ωραίο το διήγημα του Κοτζιούλα (και χρήσιμο για όσους …αγρόν αγοράζουν περί την Κατοχήν).
    # Καλό μήνα σε όλον τον κόσμο!

  12. Γιάννης Ιατρού said

    Καλημέρα και καλό μήνα

    4: Κρόνη, χαίρομαι που σε βλέπω να σχολιάζεις πάλι 🙂

  13. Γς said

    >καθώς γύριζε από ένα μαθηματικό συνέδριο της Ευρώπης

    Μαθηματικό συνέδριο και θυμήθηκα τον Θανάση και τη Μαρία. 😦

    https://caktos.blogspot.com/2013/07/blog-post_18.html

    «Καλή αντάμωση στα γουναράδικα»…

  14. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    @13. Πολύ καλό! (..το κείμενο εννοώ, βέβαια.. 🙂 )

  15. Γς said

    14:

    Φουκαριάρα. Συζούσα φοιτητής με την αδελφή της.

  16. Γιάννης Κουβάτσος said

    Καλό μήνα.
    Ωραία και διαφωτιστική η μαρτυρία του Κοτζιούλα. Το ποίημα, με τα γνωστά κουσούρια της στρατευμένης ποίησης.

  17. > Για μας η νιότη πολεμάει σε παγωμένη στέπη

    «Στέπη» γράφει και ο Αγγουλές στο Στίγμα. Υπάρχουν άλλες καταγεγραμμένες χρήσεις ή γίνεται χάριν της ρίμας?

  18. Νέο Kid said

    To Στάλινγκραντ ήταν παγωμένο, ναι. Αλλά στέπα? Είναι σωστό? (γεωγραφικογεωλογικώς μιλώντας δηλαδή…)

  19. Έλση Σαράτση said

    Γιάννης Τσέβρεχος, Το κοπάδι (Από τα τετράδια ενός βοσκού). Περιφερειακές εκδόσεις «‘Ελλα», Λάρισα 2005, σ. 79, Τα ονόματα των ζώων, στη λεζάντα της φωτογραφίας που ξεκινάει το κεφάλαιο: «Ζώο που έχει πάνω όλους τους συνδυασμούς στο χρώμα, «κανούτο». σ. 80: «Προσπαθούμε να συνδυάσουμε την ομορφιά, την παραγωγή και τη σάρκα. Τα μαύρα του Τυρνάβου είναι πιο σαρκερά. Τα κανούτα της Οιχαλίας πιο γαλακτερά. Βασικά χρώματα το μαύρο που λέγεται γκόρμπο. Το άσπρο που λέγεται φλόρο. Το νερογάλαζο που λέγεται κανούτο […] Πέστρα λέμε το γκόρμπο. Οι παραλλαγές: ή ρούσα ή πέστρα ή πεστροκανούτο όταν αυτόν το χαρακτήρα τον έχει ένα κανούτο, με την κοιλιά άσπρη. Φλοροκάνουτο όταν το φλόρο υπερισχύει του κανούτου. Γκεσοκάνουτα, μπαρτζοκάνουτα βγαίνουν όπως και στα γκόρμπα, που δεν τα προσδιορίζουμε με παραλλαγές […] Πάρα πολλά από αυτά περνάνε και σαν παρατσούκλια σε ανθρώπους, που για τα χωριά είναι ο πραγματικός χαρακτήρας του ανθρώπου, μέσα από τα δικά του σημάδια, μέσα από τα δικά του τα χούγια. Όπως ο μπλαχούρης, για κάποιον που έχει μεγάλα αυτιά ή ο τσιούπρος όταν έχει μικρά. Άλλον τον λένε κανούτο όταν τα μαλλιά του παίρνουν και γκριζάρουν».

    Ο διάβολος του Κοτζιούλα κακογέρασε μέσα στην πονηριά και την κακία. Ο διάβολος είναι ή μεσόκοπος ή γέρος (ο «κακός γέρος»), ταιριαστός με τους χαλασμένους καιρούς.

  20. Costas X said

    Καλό μήνα σε όλους !

    8. «κανούτος»

    Πιθανότατα σημαίνει » γέρος τράγος», αφού αναφέρεται στον διάολο.
    Σίγουρα από το ιταλικό canuto.

    https://lexikolefkadas.gr/kanoutos-a-o/

    κανούτος -α -ο
    η λέξη χρησιμοποιείται στα γίδια μόνο = σταχτής, ψαρός. Η γίδα η κανούτα, το τραγί το κανούτο.
    (Λεξικό του Λευκαδίτικου Γλωσσικού Ιδιώματος – Πανταζής Κοντομίχης)

    Το παρατσούκλι γνωστής οικογένειας στο χωριό προέρχεται από το ιταλικό (και αυτό) canuto που ερμηνεύεται άσπρος, λευκός, παλιός, γέρος.
    (Καρσάνικα Γλωσσικά Ιδιώματα – Δημ. Κατωπόδης)

  21. Theo said

    Καλημέρα, καλό μήνα, αίσιο και ευτυχές το 7527 (από «κτίσεως κόσμου» 🙂 )

    Ωραίο το αφήγημα του Κοτζιούλα. Όσο για το ποίημά του, θα συμφωνήσω με τον Γ. Κουβάτσο (σχ. 16).

    @3:
    Καλώς σε ξαναβρίσκουμε, Κρόνη 🙂

    @13:
    Καλό το σπαραξικάρδιο αφήγημά σου, Γς 🙂
    Την έχεις την τέχνη της αφήγησης. Τέτοια μικρά διηγηματάκια θα μπορούσες να τα εκδώσεις σε συλλογή.

  22. BLOG_OTI_NANAI said

    Αυτό το ποίημα του Κοτζιούλα σαν κάπως άγνωστο/εξαφανισμένο φαίνεται… Δεν βρίσκω ούτε αναφορά στον τίτλο του. «Έτος 1941» είναι ο τίτλος του;

  23. gpoint said

    Πάντα στρωτή κι ευχάριστη η πέννα του Κοτζιούλα.
    Για την πείνα στην Αθήνα της κατοχής (μάλλον μετά την βύθιση του Κουρτουλούς ) ο πατέρας μου έλεγε πολλά αυτό που με εντυπωσίασε ήταν πως του πέσανε τα μαλλιά από την πείνα !. Μετά ξανάβγαλε !

  24. Γς said

    23:

    Και μ ένα τέτοιο έβγαζες λεφτά.
    Κάνανε ουρά για να τους ανοίξεις καινούργιες τρύπες στη ζώνη

  25. spyridos said

  26. sarant said

    Eυχαριστω για τα νεότερα!

    22 Ναι, αυτός είναι ο τίτλος. Υπάρχει στα Άπαντά του, δεν είχε πριν δημοσιευτεί σε συλλογή.

    8-19-20 Όπως λέτε, κανούτος είναι όνομα για γίδια. Πρέπει παροιμιακά να ονομαζόταν έτσι ο διάβολος (τράγος) αφού ο Κοτζ. και σε άλλο ποίημα λέει «ναι, μα το διάολο τον κανούτο»

  27. sarant said

    26 Όχι «όνομα για γίδια», ακριβέστερα επίθετο που προσδιορίζει χαρακτηριστικό.

  28. Θρακιώτης said

    Εξαιρετικό το αφήγημα του Γιώργη Κοτζιούλα, μετριώτατο το ποίημά του. Το Επιτελείο μας θα προβεί σε μία μικρή σύνοψη, υπό την μορφή σκόρπιων ερωτήσεων προς τον κ. Σαραντάκο και σε όποιον άλλον τολμήσει να μάς απαντήσει στα εξής εύλογα ερωτήματα…

    1) Υπάρχουν κι άλλες μαρτυρίες ότι οι Καλαμπακιώτες τον μαύρο χειμώνα του 1941 σφάζαν αρνιά, φιάχναν κοκορέτσια και τα δίναν πάμφθηνα σε συνανθρώπους τους, που δεν τους ξέρανε κάν; Σοβαροί να είμαστε, κύριε Νίκο: Είτε όλα αυτά τα είδε ο Κοτζιούλας στον ύπνο του, είτε κάτι άλλο τρέχει που δεν μάς το λέει… Ουδείς είναι τόσο κρετίνος (ούτε κάν οι πιό αποβλακωμένοι από τους χριστιανούληδες) να μοιράζουν κρέατα εν μέσω χειμώνος 1941 που ψοφούσε της πείνας όλη η Ελλάδα…

    2) Την δεκαετία του 1940 συνηθιζόταν να αποκαλούνται «Σκύθες» οι… Ρώσσοι; Σοβαροί να είμαστε: Μόνο ένας παντελώς άσχετος με την Ευρωπαϊκή Ιστορία θα ταύτιζε τους Ρώσσους με τους Σκύθες το 1941. Είναι οριστικά αποδεδειγμένο (το παραδέχεται και η Σοβιετική Εγκυκλοπαίδεια) ότι οι Σκύθες δεν είχαν την παραμικρή σχέση με τους Σλάβους που ονομάστηκαν αργότερα Ρώσσοι.

    Πρέπει να το παραδεχτείτε, κ. Σαραντάκο: Πρόκειται για γκάφα ολκής του Γιώργη Κοτζιούλα (σ.σ.: τον οποίον κι εγώ θαυμάζω πάρα πολύ ως συγγραφέα…) Όταν, κύριε Νίκο μου, κάθε Σαββάτο στα μεζεδάκια δεν αφήνετε να πέσει τίποτα κάτω, (βλέπε και τα καθημερινά απολαυστικά σχόλιά σας στο Twitter, απαντώντας σε ανώνυμους χρήστες…) είναι απαράδεκτο να μή τολμάτε να επισημάνετε την γκάφα

    3) Πού βρήκε το μικρό Ελληνο-Ιταλικό Λεξικό τσέπης ο αείμνηστος Κοτζιούλας, ώστε να το ανταλλάξει με λίγο ψωμί; Κυκλοφορούσαν Ελληνο-Ιταλικά Λεξικά τσέπης στην Αθήνα επί 4ης Αυγούστου; Σοβαροί να είμαστε, κύριε Σαραντάκο, κάτι άλλο συμβαίνει…

    4) Εντελώς απίθανη φαίνεται και η συνομιλία του Γιώργη Κοτζιούλα με τον μοναχό των Μετεώρων που τάχα του είπε: « Μη φοβάσαι, μου έλεγε ο γέροντας. Η σκλαβιά θα μας δυναμώσει, θα βγάλει από μέσα τις κρυμμένες αρετές μας. Ο ελληνισμός και άλλοτε θαυματούργησε επί ξένων κατακτητών… κλπ. – κλπ.»

    ΡΩΤΑΩ τον κ. Σαραντάκο και τους χριστιανούς του Ιστολογίου (Theo, Blogotinanai, Ριβαλντίνιο κλπ): Είναι δυνατόν ένας ορθόδοξος μοναχός στα Μετέωρα το 1941 να νοιάζεται αν θα ξαναθαυματουργήσει πάλι ο Ελληνισμός;
    Κατ’ αρχάς, ουδείς μοναχός (εκτός κι αν είναι χρυσαυγίτικων απόψεων…) χρησιμοποιεί ακόμη και σήμερα την λέξη Ελληνισμός, διότι είναι καταδικασμένη από την Αγία Γραφή και τους Πατέρες της Εκκλησίας, ως το άντρο της Ειδωλολατρίας.
    Κατά δεύτερον, όλοι οι μοναχοί (ιδίως την δεκαετία του 1940) χρησιμοποιούν την λέξη «Ρωμηοσύνη» όταν θέλουν να αναφερθούν ευρύτερα στον «Ελληνισμό».

    ΡΩΤΑΩ και τους μπολσεβίκους αναγνώστες του Ιστολογίου: Χρησιμοποίησε ποτέ ο Γ.Γ. του ΚΚΕ Νίκος Ζαχαριάδης την λέξη «Ελληνισμός» στις ομιλίες του και στα γραπτά του; ΟΥΔΕΠΟΤΕ!
    Στα επίσημα κείμενα του ΚΚΕ την δεκαετία του 1940 υπάρχει έστω και μία φορά η λέξις «Ελληνισμός»; ΟΥΤΕ ΜΙΑ!.. Σοβαροί να είμαστε, κύριε Νίκο μου, άλλη μιά γκάφα του αγαπημένου μας Κοτζιούλα…

    ΤΕΛΙΚΟ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ: Όντως θαυμάσιο (και λίαν διαβαστερό) το αφήγημα του πολύ σπουδαίου Γιώργη Κοτζιούλα, αλλά γεμάτο απιθανότητες, που – προφανώς – εφηύρε η καλπάζουσα φαντασία του. Όπως, για παράδειγμα, ότι ο καθηγητής Ρεμούνδος πέθανε από το πολύ φαγητό, ενώ άλλη είναι η πραγματικότης, όπως απέδειξε στο σχόλιο 9 ο ξενιτεμένος σχολιαστής Νεογίδιος…

    ΥΓ-1: Πολύ συγκινητική βρήκα την κατωτέρω φράση του Κοτζιούλα για τον πατέρα του: «Στο Μπράλο έκαμα ανταλλαγή με ξερό ψωμί τα λίγα μπακέτα που είχα πάρει για τον πατέρα μου, να ιδεί κι αυτός κάτιτί [σικ] απ’ τα χέρια μου έπειτ’ από τόσων χρόνων θυσίες εκεινού και τέτια ανάδειξή μου, εμένα στα γράμματα!»

    Τήν βρήκα συγκινητική, γιατί θυμήθηκα πόσοι άνθρωποι πρέπει να θυσιαστούν (μητέρες, πατεράδες, συγγενείς κλπ.) για να βγεί ένας καλός συγγραφέας, ένας καλός μαθηματικός, ένας καλός Δεσπότης κλπ. στο Ρωμέικο. Βλέπε και την περίπτωση του Παπαδιαμάντη, για τον οποίο (επειδής ήταν τελείως ρεμάλι και αιώνιος φοιτητής…) θυσιάστηκαν ο πατήρ Αδαμάντιος, η παπαδιά του και οι τρείς αδελφάδες του κύρ Αλέξανδρου, που έμειναν γεροντοκόρες…

    Παρεμπιπτόντως ΡΩΤΑΩ: 1. Το σίκ σε παρένθεση είναι του Κοτζιούλα ή του κ. Σαραντάκου; 2. Τελικά, στον πατέρα του πήγε κανένα μπακέτο τσιγάρα ή τα ξεπούλησε όλα στον δρόμο για ένα κομμάτι ψωμί; 3. Ο πατήρ Κοτζιούλας ήτο άθεος αριστερός ή πιστός χριστιανός και Βασιλόφρων, όπως μάς βεβαιώνει η επίσημη Ελλαδική Εκκλησία και ο υιός Κοτζιούλας, ο οποίος και έδωσε το παρόν αφήγημα στον κ. Σαραντάκο;

  29. Γιάννης Κουβάτσος said

    Το διάσημο ποίημα του Αλεξάντερ Μπλοκ είχε, μάλλον, κατά νου ο Κοτζιούλας, αναφερόμενος στους Σκύθες.
    Μεγάλο σε έκταση, αλλά αξίζει να διαβαστεί. Γράφτηκε τον Ιανουάριο του 1918:
    Σκύθες

    Είστε εκατομμύρια. Μα εμείς είμαστε ατέλειωτοι, και ατέλειωτα, ατέλειωτα απλωνόμαστε.
    Δοκιμάστε να αναμετρηθείτε μαζί μας
    Ναι εμείς είμαστε οι Σκύθες! Ναι, είμαστε ασιάτες!
    Με μάτια σχιστά και άπληστα.

    Εσείς είχατε αιώνες, για Εμάς μια μονάχη ώρα.
    Σαν υπάκουοι υπηρέτες,
    Κρατούσαμε πάντα την ασπίδα μεταξύ των δύο αιώνιων εχθρικών ορδών
    Των Μογγόλων και της Ευρώπης

    Αιώνες, αιώνες ατέλειωτους η αρχαία σας σάλλπιγγα πύρωνε
    και έπνιγε τον κρότο της χιονοστιβάδας
    απλά ένα άγριο παραμύθι σας μοιάζει πια, η καταστροφή
    της Λισαβόνα και της Μεσσήνης.

    Εκατοντάδες χρόνια με τα μάτια σας καρφωμένα στην Ανατολή
    Αρπάζατε και λιώνατε τα μαργαριτάρια μας,
    και χλευάζοντας μετρούσατε τις μέρες,
    που θα στρέφατε σε μας των κανονιών τις κάννες!

    Να λοιπόν που ήρθε ο καιρός. Που το τέλος σας χτυπά τις δυνατές φτερούγες του.
    Και κάθε μέρα οι προσβολές πληθαίνουν,
    και ζυγώνει η μέρα που δεν θα μείνει ίχνος
    ίσως, από τις Ποσειδωνίες σας

    Ω παλιέ κόσμε! Ακόμα δεν χάθηκες,
    Ακόμα αγωνιάς με γλυκό ιδρώτα,
    στέκεσαι σοφός σαν τον Οιδίποδα ,
    Μπροστά από τη Σφίγγα με το αρχαίο αίνιγμα της!

    Η Ρωσία είναι η Σφίγγα. Θρηνώντας και γιορτάζοντας,
    βουτηγμένη στα μαύρα αίματα,
    Έχει τα μάτια της καρφωμένα, καρφωμένα πάνω σου!
    γεμάτη μίσος μα κ’ αγάπη

    Ναι, έτσι αγαπά, έτσι αγαπά το δικό μας αίμα,
    κανείς σας τόσο πολύ στο χρόνο δεν αγαπά
    αφού ξεχάσατε πως στο κόσμο υπάρχει αγάπη
    τέτοια που καίει και ισοπεδώνει

    Όλα τ’ αγαπάμε- τη κάψα των παγωμένων αριθμών,
    τα δώρα των ουράνιων οραμάτων,
    όλα μας είναι ξεκάθαρα- και τα κοφτερά κέλτικα νοήματα,
    και η σκοτεινή γερμανική εξυπνάδα…

    Όλα εμείς τα θυμόμαστε – τη κόλαση των παριζιάνικων δρόμων,
    και τα βενετσιάνικα κανάλια,
    και το μακρινό άρωμα της λεμονιάς,
    και τους καπνισμένους πύργους της Κολωνίας…

    Πιο πολύ αγαπάμε τη σάρκα – τη γεύση και το χρώμα της,
    και το αποπνικτικό, θανατερό της σάρκας άρωμα ακόμα.
    Άραγε φταίμε εμείς αν τα κόκαλα σας γίνονται κομμάτια
    κάτω απ’ τα βαριά και μαλακά μας πόδια

    συνήθεια το έχουμε, κρατώντας τα χαλινάρια
    ζωηρών αλόγων, παιχνιδιάρικων,
    να σπάμε τις βαριές πλάτες τους,
    και να δαμάζουμε τις πεισματάρες δούλες…

    Ελάτε σε μάς! Από τους τρόμους του πολέμου
    ελάτε στην ειρηνική μας μάζωξη!
    Δεν είναι ακόμα αργά – αφήστε κάτω το παλιό σπαθί,
    Σύντροφοι θα γίνουμε κ’ αδέρφια!

    Αλλά αν δεν θέλετε – τίποτα δεν έχουμε να χάσουμε εμείς,
    και η προδοσία δεν μας είναι ξένη!
    Αιώνες, αιώνες ατέλειωτους θα έχετε κατάρα
    Άρρωστες γενιές να γεννάτε!

    Εμείς μέσα στα ατέλειωτα άλση και τα δάση
    Μπρος στην πανέμορφη Ευρώπη
    Σκορπάμε! Και γυρνάμε σε εσάς
    την ασιατική μας όψη

    Ελάτε όλοι, ελάτε στα Ουράλια!
    Καθαρίζουμε το πεδίο της μάχης
    από ατσάλινες μηχανές, εκεί που ανασαίνει το σίδερο
    με την άγρια μογγολική ορδή!

    Αλλά πλέον εμείς, εφεξής την ασπίδα για σας δεν θα κρατούμε,
    εφεξής στη μάχη από μόνοι μας δεν πάμε,
    μα θα κοιτούμε καθώς η σφαγή θα ξεδιπλώνεται,
    θα κοιτάμε μέσα απ’τα σχιστά μας μάτια

    Και δεν θα κουνηθούμε όταν ο άγριος Ούννος
    θα αδειάζει τις τσέπες των πτωμάτων σας,
    όταν θα καίει τις πόλεις σας και θα βόσκει τα ζώα του στις εκκλησίες σας
    και τηγανίζει το κρέας των λευκών!

    Για τελευταία φορά – λογικέψου παλιέ κόσμε!
    γιατί στην αδελφική γιορτή του μόχθου και της ειρήνης
    τελευταία φορά σε τέτοια φωτεινή αδελφική γιορτή
    σε καλεί η βαρβαρική μας λύρα!

  30. ΓιώργοςΜ said

    26 τέλος: Εγώ θεώρησα πως ήταν παραφθορά του κορνούτος, κερατάς. Πολύ συχνή αποστροφή το «κερατά διάολε», φαντάστηκα πως είναι το ίδιο.

  31. mitsos said

    Καλημέρα

    Φοβερό
    Σαν πουλιά που τα κυνηγάει ανεμική, έφευγαν οι άνθρωποι μπουλούκια….
    «
    ….για να ψυχοπιάσω κοντά σε φίλο απ’ την αναφαγιά……….

    …..Ο νους μας ολουνών ήταν εκείνες τις ώρες σε άλλα, πιο άμεσα, πιο υλικά……..

    ….θα βγάλει από μέσα τις κρυμμένες αρετές μας
    »
    Τότε λοιπόν απέκτησε τεράστια αξία το ψωμί αλλά έγινε συνείδηση και η αξία της Παιδείας καθ’ αυτής ( όχι την αξία του πτυχίου ),,, Και για τις επόμενες γενιές αλλά μέχρι πότε;
    Πάντως το τελευταίο μαρτύριο δεν μοιάζει να εξάγνισε το νου των ανθρώπων αυτού του τόπου. Εκτός κι αν δεν είναι ορατό διότι ζούμε ακόμα τον δικό μας εμφύλιο !….
    …..
    Για τον θάνατο του Ρεμούνδου η εφημερίδα γράφει για διάσκεψη Πανεπιστημιακών Γραφείων ; http://efimeris.nlg.gr/ns/pdfwin_ftr.asp?c=108&pageid=-1&id=46406&s=0&STEMTYPE=0&STEM_WORD_PHONETIC_IDS=ARtASNASUASXASlASVASMASXASaARtASNASUASXASlASVASMASXASaARtASNASUASXASlASVASMASXASa&CropPDF=0

  32. Παναγιώτης Κ. said

    Πολύ καλό!

  33. Costas X said

    26. 27. 30.

    Οπότε καταλήξαμε : «κανούτος» = γέρος τράγος, «διάολος κανούτος» = ο γερο-τράγος διάβολος. Άλλωστε το «Άμε στο γέρο το διάολο» είναι πολύ συνηθισμένο, τουλάχιστον στα Επτάνησα.

  34. Φιλόλαος said

    Καλό μήνα!
    κανούτος: γκρίζος / τράγος με σταχτόμαυρο τρίχωμα (Κοτζιούλας, Άπαντα, τόμος Α, σελ. 316, Λεξιλόγιο ιδιωματικών των Τζουμέρκων, του ιδίου).
    Έτος 1941, Κοτζιούλας, Άπαντα, τόμος Α, σελ. 258.
    Στρατευμένος ο Κοτζιούλας: σε τι και πού; Σε κόμμα δεν ανήκε. Τα ποιήματά του (και τα πεζά του) με θρησκευτική αναφορά είναι στα ίδια ποσοστά με τα ερωτικά του, τα κοινωνικά του και τα πολιτικά του, αν μπορούμε να τα ονομάσουμε έτσι, που εξάλλου η συντριπτική πλειοψηφία τους είναι γραμμένα την περίοδο της αντίστασης, είτε ως θρήνοι είτε ως εγκώμια.
    Ο Κοτζιούλας δε διστάζει σε κριτικές του να καυτηριάζει αριστερούς και δεξιούς και να τους υπερασπίζεται πάλι όταν αυτός το κρίνει, χωρίς πρόβλημα. (Έτσι ψέγει τους Βαρναλη, Αυγέρη, Ρίτσο, Παππά, Προδρόμου κ.ά. και τους υπερασπίζεται, όταν το κρίνει. Γράφει μονογραφία για τον αντικομμουνιστή Μυριβήλη, κρίνει θετικά τους Βενέζη, Θεοτοκά, Κατσίμπαλη, υπερασπίζεται το Σεφέρη σε δύο περιπτώσεις, γράφει επαινετικά άρθρα για τους αντικομμουνιστές Μ.Νικολαΐδη, Τ. Άγρα, Ζώτο κ.ά., ευγνωμονεί τον αντικομμουνιστή Κ. Μπαστιά, αλλά τους ψέγει όταν το κρίνει. Αγαπά τον αντικομμουνιστή Καβάφη.
    Πάει πολλές φορές κόντρα στις θέσεις του ΚΚΕ, ακόμη και του ΕΑΜ, το μόνο οργανισμό με τον ΕΛΑΣ, στους οποίους εντάχθηκε στην Αντίσταση. Ασκεί κι εκεί κριτική, ενώ γράφει πως σκοπός της τέχνης είναι πρώτιστα η αισθητική απόλαυση και ότι όποιος επιχειρεί μεσα από αυτή να κάνει πολιτική είναι βλάκας και βλαπτικός (Τέχνη και λαός).
    Αναρωτιέμαι ακόμη αν στο τέλος του 1941 μπορούσε κάποιος ανένταχτος σοσιαλιστής -έστω ακαλούπωτος (άναρχος, γραφει ο ίδιος για τον εαυτό του) ιδεολόγος, αν μπορούσε να στρέψει τις ελπίδες του κάπου αλλού, πέρα από το ρώσικο λαό (Σκύθες, λέει, όχι σοβιετικούς), που πολεμούσε το ναζισμό. Αυτό λογαριαζεται για στράτευση; Οι φασίστες όμως Πάουντ και Ουγκαρέτι έγραφαν καθαρή ποίηση!
    Στρατευμένος και μιασμένος δηλαδή είναι πάντοτε μόνο ο αριστερός, έστω και αδέσμευτος, ενώ ο αντικομμουνιστής, ο κονδυλοφόρος των καπιταλιστικών πρότυπων είναι πάντοτε εκ θέσεως και φύσεως ελεύθερος και αμόλυντος!
    Συμπέρασμα: πρέπει κάποιοι να διαβάσουν καλά και ολόκληρο τον Κοτζιούλα, προτού να τελεσιδικήσουν, διαφορετικά σκιαμαχούν.

  35. sarant said

    34 Το σχόλιο κρατήθηκε επειδή ήταν το πρώτο σας

  36. sarant said

    28 Σκύθες του Μπλοκ, Σκύθες ο Βάρναλης στο τέλος της Απολογίας του Σωκράτη

  37. Γιάννης Κουβάτσος said

    35: Το συγκεκριμένο, και κάποια άλλα, ποιήματά του χαρακτήρισα στρατευμένο.Στρατευμένο όχι αναγκαστικά σε κάποιο κόμμα αλλά σε κάποια ιδεολογία. Σαφώς και έχει γράψει πολύ καλύτερα ποιήματα. Και ποιος είπε ότι ο Πάουντ έγραψε «καθαρή» ποίηση; Πολλά από τα «Κάντος» του είναι άθλιας ποιότητας ρατσιστικά παραληρήματα. Όσο για τον Ουγκαρέτι, έγραψε κατεξοχήν «καθαρή» ποίηση, πέρασε τη φασιστική φάση του, αλλά αυτήν την εξέφρασε κυρίως σε δοκίμια. Ας μην ξεχνάμε ότι το τελευταίο του ποίημα «Atene 70» αναφέρεται επικριτικά στη χούντα.

  38. argyris446 said

    Reblogged στις worldtraveller70.

  39. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    @37. Γιάννη, και βέβαια έχεις δίκιο! Παρόλο που δεν έχω μελετήσει σε βάθος και έκταση το έργο του Κοτζιούλα, όπου μπορεί να διακρίνει κανείς πολιτικούς αέρηδες σ’ αυτό, είναι όλοι τους αριστερής κατεύθυνσης. (Θα ήταν πολύ διαφωτιστικό αν κάποιος, προκειμένου να αλλάξουμε αυτήν την εντύπωση, μας ανέφερε συγκεκριμένες περιπτώσεις αντιπαράθεσης του Κοτζιούλα με το ΚΚΕ..)

  40. Θρακιώτης said

    36: Αγαπητέ μου κύριε Νίκο, μόλις τώρα είδα το σχόλιό σας και σάς ευχαριστώ θερμώς για την απάντηση. Ωστόσο, σάς ενημερώνω (όσο πιό διακριτικά γίνεται…) ότι διαπράξατε μέγα λάθος, που ασφαλώς θα άφησε άναυδους τους χιλιάδες θαυμαστές σας (σ.σ.: μεταξύ αυτών και εμένα)…

    ΕΡΩΤΩ τους γνωστούς «κυνηγούς λαθών» του Ιστολογίου (κύρ Σταύρος, Theo, Blogotinanai, κακόψυχος Ιατρού, Άγγελος κλπ), που σπεύδουν να διορθώσουν αμέσως το Επιτελείο μας, μόλις μπερδέψει από βιασύνη τον Νείλο με τον Ιωάννη Δοξαπατρή:

    Πώς γίνεται ο φανατικοτερος, εν ζωή, θαυμαστής και μελετητής του Κώστα Βάρναλη, κ. Νίκος Σαραντάκος, να αγνοεί ότι ο Βάρναλης λέγοντας «Σκύθες» στην «Αληθινή Απολογία» του Σωκράτη, ΔΕΝ εννοεί τους Ρώσσους, αλλά τα απανταχού κομμουνιστικά κόμματα;

    Διαβάστε, κύριε Σαραντάκο, το μεγάλο αφιέρωμα του «Ριζοσπάστη» (φύλλο Κυριακής 15 Μάη 1983) στον Βάρναλη και θα αντιληφθείτε το μέγεθος της γκάφας σας. Αναρτώ το επίμαχο απόσπασμα:

    ΥΓ: Αποσύρομαι για δυόμισυ ώρες, προκειμένου να παρακολουθήσω (από το ραδιόφωνο) το κρίσιμο μάτς ΠΑΟΚ – Πανιώνιος στην Τούμπα (7 μ.μ.). Όσοι με ακούσατε και ποντάρατε στο Χ και στο 2, ετοιμαστείτε για μεγάλα κέρδη στις 9 το βράδυ.
    Παρακαλείται ο αγαπητός κ. Gpoint να ετοιμάσει ένα εμπεριστατωμένο σχόλιο για το τί έφταιξε και ξαανατύχησε η ομάδα του Ιβάν Σαββίδη

  41. ΚΩΣΤΑΣ said

    Στρατευμένος-ξεστρατευμένος, ο Κοτζιούλας, για μένα παραμένει ως μια μεγάλη ποιητική αγάπη. Μέσα από τα ποιήματά του αναδεικνύεται, με τρυφερό τρόπο, η αγάπη και η αγωνία για τον κάθε κατατρεγμένο και φτωχό συνάνθρωπό μας. Και αυτή η ευαισθησία δεν είναι προνόμιο καμιάς πλευράς, ούτε δεξιάς, ούτε αριστεράς, αγγίζει όλους μας. Στο κάτω-κάτω κι αν ήταν στρατευμένος, πίστευε τότε σε ένα όνειρο. Αναρωτιέμαι μόνο για τους σημερινούς, που τ’ όνειρο εχάθη! 😉

    Στο σημερινό. Ωραία και το αφήγημα και το ποίημα, με κάποια σημεία πολύ δυνατά, πχ εκεί με τον πατέρα… μένω κι εγώ με την απορία του Άγγελου, τί να εννοεί άραγε με τους δύο τελευταίους στίχους του ποιήματος;

  42. sarant said

    40 «όπως νομίσανε πολλοί»

  43. Χαρούλα said

    Καλό μήνα σε όλους!

    Ευαίσθητη ψυχή μας(#3), όχι μαύρο!
    fuerte optimista sonrie 😍

  44. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    @41. Αγαπητέ μου Κώστα, παρόλο που ελόγου μου δεν θα παραχωρούσα σε κανέναν που τραγουδάει στους ήρωές του
    «Λεπίδι κοφτερό βαστούσατε με τό’να
    και βούρδουλα με τ’ άλλο για όσους δεν ακούν»
    να με εκπροσωπήσει στον αγώνα για την στήριξη των κατατρεγμένων, εδώ κανείς δεν επιχείρησε να ταυτίσει την έννοια «στρατευμένος» με αυτήν του παρακατιανού ή του με επιφυλακτικότητα/ δισταγμό/ περίσκεψη προσλαμβανομένου. Ο προβληματισμός ήταν μόνο για την ερμηνεία ενός ασαφούς στίχου και ο μόνος λόγος για να πηδήσει κανείς από αυτόν τον αθώο ερμηνευτικό προβληματισμό σε εμπαθή αντιπαράθεση είναι η ιδεολογική φανατίλα..

  45. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    @44. ….δεν θα παραχωρούσα σε κανέναν [..] το δικαίωμα να με εκπροσωπήσει…….

  46. Γιάννης Κουβάτσος said

    Κώστα, το ποίημα είναι έργο τέχνης και πρέπει να κρίνεται με αισθητικά κριτήρια. Δεν σημαίνει, βέβαια, ότι πρέπει να είναι απολιτικό. Εδώ υπάρχει η παρεξήγηση. Αλλά η καταδίκη του παρόντος καθεστώτος, η ηθικολογία, οι πολεμικές εναντίον του πολιτικού – οικονομικού – κοινωνικού συστήματος, ο εγκωμιασμός των ηρώων και των αγωνιστών δεν αρκούν για να παραχθεί ένα έργο τέχνης όπως το ποίημα. Η «Ελένη» και η «Σαλαμίνα της Κύπρος» του Σεφέρη π.χ. είναι καλή πολιτική ποίηση. Ο Κάλβος έγραψε «στρατευμένη» ποίηση, αλλά τι επιπέδου, ε; Ακριβώς επειδή τήρησε τους αισθητικούς κανόνες της τέχνης του. Δεν αρκεί λοιπόν το τι λέει ο ποιητής, σημασία έχει και το πώς το λέει.

  47. Κιγκέρι said

    ..Κύριος σχεδόν του σύμπαντος ο Σκύθης μάς προσβλέπει
    με κάτι το αινιγματικό δω γύρω απ’ το σαγόνι.

    Εμένα το μυαλό μου πήγε όχι γενικά στους Ρώσους, αλλά συγκεκριμένα στον Στάλιν.

  48. ΚΩΣΤΑΣ said

    44 Γιώργο, το «Στρατευμένος-ξεστρατευμένος» που είπα δεν αφορούσε σε καμία περίπτωση δικό σου σχόλιο. Και όχι με τη σημασία του παρακατιανός κλπ, αλλά ως ταγμένος να υπηρετεί ένα ιδεολογικό σύστημα. Το είπα για την γενική εντύπωση που επικρατεί (προς τα εκεί κλίνει και η δική μου γνώμη) και λίγο για το σχόλιο του Φιλόλαου @34.

    Για τους ποιητές έχω την δική μου αισθητική. Αν μιλάνε μέσα μου, μου είναι αγαπητότατοι. Μεταξύ αυτών οι Κοτζιούλας, Βάρναλης. Δεν συμβαίνει για παράδειγμα το ίδιο με τους Σεφέρη, Ελύτη. Είναι καθαρά θέμα προσωπικού γούστου, η αγάπη είναι ανάλογη των συναισθημάτων που μου προκαλούν.

  49. ΚΩΣΤΑΣ said

    46 Γιάννη, ενώ γράφω ένα σχόλιο, δεν κάνω ανανέωση γιατί μετά χάνεται και πρέπει να το ξαναγράψω, εμφανίζεται ένα νέο σχόλιο, όπως το δικό σου, με τους ίδιους περίπου προβληματισμούς. Επαναλαμβάνω και σε σένα τα ίδια περίπου που είπα στο Γιώργο, @48, με μια προσθήκη. Εγώ, άμα διαβάσω ένα ποίημα και δακρύσω ή κλάψω, αγαπώ παράλληλα και το ποιητή και δεν με νοιάζει τίποτα άλλο. Πείτε το ιδιορρυθμία, βίτσιο…. όπως θέλετε, αυτός είμαι.

  50. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    @48. Ούτε για μιά στιγμή, Κώστα, δεν φαντάστηκα ότι αναφερόσουν σε μένα! 🙂 Σέβομαι κι εγώ ΠΟΛΥ αυτούς που πόνεσαν τους ταπεινούς και καταφρονεμένους της ζωής αλλά όλοι, πολύ περισσότερο οι διανοούμενοι- οδηγητές, κρινόμαστε για τα όρια της πολιτικής Πράξης που επιλέγουμε να υιοθετήσουμε και να υμνήσουμε. Εδώ, όμως, [ΕΠΑΝΑΛΑΜΒΑΝΩ] δεν ανοίξαμε συζήτηση για την ιδεολογική στράτευση του ποιητή και δεν χρειαζόμασταν κορώνες λενινιστικής αγανάκτησης. Το «Κύριος σχεδόν του σύμπαντος ο Σκύθης μάς προσβλέπει» προσπαθούσαμε να ερμηνεύσουμε εμείς οι αντιδραστικοί.. 🙂

  51. Γιάννης Κουβάτσος said

    49:Περί ορέξεως ουδείς λόγος. Άλλωστε, εκτός από τα δικαιώματα του δημιουργού υπάρχουν και τα δικαιώματα του αναγνώστη με πρώτο και καλύτερο «διαβάζω ό,τι γουστάρω και δεν δίνω λόγο σε κανέναν».☺

  52. Γιάννης Κουβάτσος said

    Το κάτι αινιγματικό μπορεί να είναι η επαμφοτερίζουσα στάση του Στάλιν κατά την περίοδο του εμφυλίου. Τον δέσμευε εκείνο το 90-10 με το χοντρό μολύβι. ☺

  53. ΚΩΣΤΑΣ said

    Γιώργος Κ, Γιάννης Κ, Κιγκέρι… κλπ, αρχίζει να εμπεδώνεται και σε μένα η άποψη ότι μάλλον με το «Κύριος σχεδόν του σύμπαντος ο Σκύθης μάς προσβλέπει
    με κάτι το αινιγματικό δω γύρω απ’ το σαγόνι» ο ΓΚ αναφέρεται στον πατερούλη Στάλιν και στη συμφωνία της Γιάλτας. Με δεδομένο ότι το ποίημα γράφτηκε αργότερα, κάτι θα πήρε πρέφα ο αείμνηστος «σύντροφος» Γιώργος Κοτζιούλας! 😍 😤 🤗

  54. Γς said

    Γενικά νομίζω ότι το είχε ρίξει και λίγο στην πλάκα [κρέατα αρνιά κοκορέτσια κλπ]

  55. Γς said

    Εκείνα τα δύσκολα χρόνια ο πατέρας μου δούλευε οδηγός σε λεωφορείο με γκαζοζέν :Αθξήνα – Γιάννενα από Κατάρα κι αυτός,και όλο κάτι έφερνε [φασόλια και τέτοια] στην Αθήνα.

    Και θυμάμαι που μου έλεγε ότι κάποτε που δεν είχαν επιβάτες σταμάτησε στο Τέροβο και μέσα στη νύχτα περπάτησε καμιά δεκαριά και βάλε χιλιόμετρα στα βουνά μέχρι τα Δερβίζιανα της Λάκκας Σούλι για να δεί τη γιαγιά μου.

    Και δεν της πήγε σαν τον Κοτζιούλα κανά «μπακέτο» [δεν κάπνιζε η βάβω η Γιάννοβα]

    Γκαζοζέν, Που έκαιγαν αέριο από ξύλα και κάρβουνο.
    Και μου έλεγε ο πατέρας μου για κάποια περιοχή στη Φωκίδα(;) που έφιαχνε πολύ ωραίο κάρβουνο.

    -Πατούσες το γκάζι και το αμάξι πέταγε.

  56. gpoint said

    # 40

    Θρακιώτη, πάλι κονόμησες, κάνε και καμιά δωρεά στον ερυθρρό σταυρό, ρε συ

  57. gpoint said

    # 48

    Ευτυχώς που δεν ήσουνα στην επιτροπή των Νόμπελ… (ή μήπως ήσουνα και μειοψήφισες ; )

  58. Θρακιώτης said

    Κύριε Gpoint (56), λίγη τσίπα: Δεν είδα το μάτς (το άκουσα από το ραδιόφωνο) και περιμένω να δώ στην «Αθλητική Κυριακή» (ΕΡΤ-1) τα εξής:

    1) Γιατί χρειάστηκε 7 λεπτά ο Παπαπέτρου να δεί στο VAR αν ήταν έγκυρο το 2ο γκόλ του ΠΑΟΚ, που πέτυχε με ανάποδο ψαλίδι ο Σβιντέρσκι (74΄);

    2) Ακούω ότι το 2ο αυτό γκόλ ήταν εντελώς τυχαίο και μπαίνει κάθε 1.000 χρόνια. Εσύ τί γνώμη έχεις;

    3) Γιατί ο Παπαπέτρου κράτησε μόνο 5 λεπτά καθυστέρηση, όταν μόνο για το 2ο γκόλ είχε ξοδέψει 7 λεπτά στο VAR;

    4) Ακούω ότι σήμερα ήταν ο χειρότερος φετεινός ΠΑΟΚ και όλοι οι παίχτες του είχαν φοβερό άγχος να φύγουν νικητές με αντίπαλο τον αδύναμο Πανιώνιο. Αν είσαι ευχαριστημένος με αυτή την απόδοση της ομάδος σου, με γειά σου με χαρά σου

    5) Όσο για τις συκοφαντημένες προβλέψεις μου, θα δείς μέχρι τέλους του έτους, πόσα λεφτά θάχω βάλει στην πάντα εγώ και όσοι με ακούν. Μόνο για το Πρωτάθλημα, ο λογαριασμός μέχρι τώρα είναι ότι έχω χάσει 2 φορές τα χρήματά μου. Αργά η γρήγορα θα κάνω μιά καλή μπάζα και θα ρεφάρω. Θα το δείς

  59. gpoint said

    # 58

    δώσε ρε ληγούρη κάνα ευρώ στο πέηπερβιού να δεις και λίγη μπαλίτσα, τόσα λεφτά έχεις βγάλει από το στοίχημα, δες τη φωτό και…κοιλιά περίδρομο !

  60. sarant said

    Eυχαριστώ για τα νεότερα!

  61. 9, … απλώς κανα προδιαγεγραμμένο έμφραγμα …)
    Η Γουίκι λέει ότι επέστρεφε από συμβούλιο της «Κοινωνίας των Εθνών».
    Όχι από math congress . …

    Heart attack in the
    aftermath
    of the congress

  62. Αγγελος said

    Για να «πολεμάει η νιότη σε παγωμένη στέπη», πρέπει ο Πόλεμος να συνεχιζόταν — και μάλιστα στις στέπες, στη Ρωσία δηλαδή, όχι π.χ. στην Πρωσία — όταν γράφτηκε το ποίημα. Δεν βλέπω πώς μπορεί να υπαινίσσεται τη Γιάλτα, όταν μάλιστα επιγράφεται «Έτος 1941», ούτε όμως καταλαβαίνω πώς ο Σκύθης (που προφανώς είναι αναφορά στους «Σκύθες» του Μπλοκ) μπορούσε να είναι «σχεδόν κυρίαρχος του κόσμου» ενόσω το Λένινγκραντ βρισκόταν πολιορκημένο…

  63. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Το μεσημέρι, μετά από ευχάριστο κοινωνικό γεγονός ανεβήκαμε για φαγητό στην Πεντέλη. Δροσερό αεράκι εκεί ψηλά, κρασί, μπύρες και μεζέδες, χαλαρή συντροφιά. Κάποια στιγμή ανοιγω το τάμπλετ να δω τί έχουμε σήμερα, πρωτομηνιά στο μπλογκ, βλέπω νέο,άγνωστο κείμενο του Γιώργου Κοτζιούλα και υπενθύμιση της θανής του, διαβάζω την εισαγωγή κι αποφασίζω εκείνη τη στιγμή να κάνω δυνατά την υπόλοιπη ανάγνωση και προς στους ομοτράπεζους. «Πέντε λεπτά να σας διαβάσω κάτι που θα σας αρέσει» είπα μόνο, όντας σίγουρη ότι ο αγαπημένος λόγος του Κοτζιούλα θα τους συνεπάρει, όπως κι έγινε! Συγκινηθήκαμε όλοι από την αφήγηση και θυμηθήκαμε όσα ξέρουμε για τις πικρές μέρες πείνας της κατοχής κλπ
    Αρκετά αργότερα συνειδητοποίησα ότι είμασταν μόλις λίγες εκατοντάδες μέτρα από εκεί που θάφτηκε ο ποιητής.
    Μερικές φορές συμβαίνουν κάτι πράματα…

    Οι τελευταίες δέκα μέρες του ποιητή Γιώργου Κοτζιούλα
    http://www.katiousa.gr/logotechnia/prosopa/oi-teleftaies-deka-meres-tou-poiiti-giorgou-kotzioula/

  64. Νέο Kid said

    59. Χα! Μπαρμπουνάκι δεν έχει ο κόλπος της Ιτιάς. Έπιασε τόπο το κράξιμο του Θρακιώτη κι έδωσες 15 ευρώ στο ψαράδικο τσιγκούνη; 😁

  65. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    Χαιρετώ σας και φιλώ σας, όντα λογικά και παλαβά, στου Σαραντάκου μαζεμένα. 🙂
    Kαλό μήνα, καλό Φθινόπωρο και υγεία σε όλους.

    Αυτό το όμορφο βουλγάρικο τραγούδι χαρισμένο σε όλους σας, είναι και στις δύο εκδοχές για να διαλέξετε αυτή που σας ταιριάζει καλύτερα.
    Η μουσική ενώνει τους ανθρώπους η βλακεία τους χωρίζει.

    Πιο πολύ κι απ΄τους ανθρώπους τα τραγούδια τους αγάπησα.

  66. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    Πού το είδες το μπαρμπούνι ρε Κίντ, λυθρίνι είναι, τι πίνεις εκεί στην αραπιά; 🙂

  67. Alexis said

    Μου άρεσε περισσότερο το ποίημα από το αφήγημα. (βίτσια είναι αυτα!) ☺
    Γενικά θεωρώ τον Κοτζιούλα μεγάλο τεχνίτη του στίχου, αυτό δεν είναι από τα κορυφαία του αλλά είναι όμορφο.
    Δεν καταλαβαίνω τα περί στρατευμένης ποίησης. Αν ένα ποίημα με αγγίζει συναισθηματικά δεν με απασχολεί η ιδεολογική του «ταυτότητα» (συμφωνώ με τον ΚΩΣΤΑ σε αυτό).
    Θα μπορούσε κανείς να ισχυριστεί ότι ο «Επιτάφιος» του Ρίτσου δεν είναι καλό ποίημα επειδή είναι «στρατευμένο»;

    κανούτος: Το έχω ακούσει σαν παρατσούκλι στο Ξηρόμερο. Αγνοούσα τη σημασία του.

  68. spyridos said

    Πιστεύω ότι ο Κοτζιούλας είναι ιδεολογικά τοποθετημένος αλλά δεν κάνει στρατευμένη τέχνη.

    Θα δώσω ένα παράδειγμα σε μιά άλλη τέχνη την φωτογραφία.
    Ο Μπαλάφας είναι ιδεολογικά τοποθετημένος αλλά δεν περιορ’ιζεται από αυστηρούς κανόνες
    για να αποδείξει ότι η τοποθέτησή του είναι η σωστή. Το ελεύθερο και φυσικό κάδρο του και η πάντα φυσική «στιγμή» του
    προσπαθεί να κάνει τον θεατή μύστη της τοποθέτησής του με ένα ελεύθερο και ποιητικό τρόπο.
    Παραπάνω έβαλα 2 φωτογραφίες του που μου θύμισε το κείμενο του Κοτζιούλα.

    Ο Μελετζής από την άλλη είναι στρατευμένος και κάνει στρατευμένη τέχνη. Τα κάδρα του αυστηρότερα και οι φωτογραφίες από ελαφρά εως βαρύτατατα στημένες.
    Η καλλιτεχνικη αξία των φωτογραφι’ων του είναι για μένα πολύ μικρότερη από αυτές του Μπαλάφα.

    Παρακάτω δυό φωτογραφίες του καθένα σε παρόμοιες απεικονίσεις

    Κώστας Μπαλάφας

    Σπύρος Μελετζής

  69. Γιάννης Κουβάτσος said

    Όχι, βρε Αλέξη, μιλήσαμε για τα κουσούρια της στρατευμένης ποίησης, τα οποία διακρίνονται στο εν λόγω ποίημα-στιχούργημα. Αυτό δεν σημαίνει ότι συλλήβδην η στρατευμένη ποίηση είναι σκουπίδια ή έχει μόνο κουσούρια,προς Θεού.
    Υπάρχει κακή στρατευμένη ποίηση (Ωδή στον Στάλιν) και καλή (Επιτάφιος).

  70. Γιάννης Κουβάτσος said

    Άσε που υπάρχει και θέμα ορισμού της στρατευμένης τέχνης. Κομβικό σημείο είναι αν το καλλιτεχνικό έργο παράγεται πρωτίστως προς αισθητική τέρψη ή αλλά αν έχει πρωτίστως ιδεολογικούς σκοπούς. Αυτό δε σημαίνει ότι είναι κακό. Μπορεί να είναι κακό ή καλό για χίλιους άλλους λόγους.

  71. Νέο Kid said

    66. Τι πίνω; Ναργιλέ αναμπνάνα (σταφύλι-μέντα) και μπύρα Στέλλα κρατάω μαχαίρι μαρτουά. Μα δεν είνΑι κόκκινα; κόκκινο ψάρι =μπαρμπούνι. Όχι; δεν ξέρω καλά από ψάρια γμτ…

  72. sarant said

    65 Καλώς τον Λάμπρο!

  73. Γιάννης Κουβάτσος said

    Εδώ μιλάμε περί στρατευμένη τέχνη να ‘ουμε και οι άλλοι μιλάνε για μπαρμπούνια και λιθρίνια. Κελ ντεκαντάνς, τον γαύρο μου μέσα…😧

  74. Alexis said

    #69: Συμφωνούμε.

    #71: Το μπαρμπούνι έχει μουστάκια. Σαν τον Στάλιν.
    (Συνδέω το θέμα ψάρια με το θέμα στρατευμένη τέχνη, για όσους δεν κατάλαβαν) 😆

  75. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    71 – Μ΄αυτά που πίνεις δικαιολογείσαι. 🙂

    «κόκκινο ψάρι =μπαρμπούνι. Όχι;» Κι οι «γαύροι» κόκκινοι είναι, είναι μπαρμπούνια; 🙂

  76. ΚΩΣΤΑΣ said

    28 κ. Θρακιώτη μου, εσείς είσθε νεοφανής στο ιστολόγιο, τον Ριβαλντίνιο πού τον ξέρετε; Μη μου πείτε ότι μπαίνατε και διαβάζατε από παλιά, αλλά δεν σχολιάζατε. Κρίμα αν το κάνατε αυτό, εσείς ο κορυφαίος σχολιαστής του διαδικτύου. Θα είχατε ξεστραβώσει όλους τους χριστιανομπολσεβίκους εδώ μέσα και τώρα θα δρέπατε τους καρπούς των μόχθων σας! 😂

  77. loukretia50 said

    74. Αυτή τη σύνδεση εννοείς?

    Μα οι καλοί οι ποιητές γλιστράνε όπως τα ψαράκια.
    Ακόμα κι αν είν΄στρατιωτάκια, γελάνε κάτω απ΄τα μουστάκια?

  78. ΚΩΣΤΑΣ said

    Λάμπρο, ως ευ παρέστης 😉

  79. loukretia50 said

    Πολύ ανθρώπινο και συγκινητικό το κείμενο.
    Το ποίημα όμως νομίζω θα ήταν πολύ πιο δυνατό σαν πεζό.

  80. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Καλό μήνα σε όλους! Γεια σου Κρόνη, καλωσόρισες Λάμπρο! 🙂

    >>Σαν πουλιά που τα κυνηγάει ανεμική, έφευγαν οι άνθρωποι
    Η ανεμική,μια δυνατή λέξη για την κοσμοχαλασιά του κατοχικού χειμώνα του ΄41που έσπρωχνε τους κατοίκους της Αθήνας να φύγουν να γλιτώσουν από τις μυλόπετρες της πείνας . Λέγεται και σ΄εμάς η ανεμική. Ο Νίκος Ξυλούρης τραγουδούσε τη μαντινάδα:
    Με τον καιρό οι ανεμικές
    παύουνε κι οι αντάρες
    θα πάψουν και τση μάνας σου
    οι άδικες κατάρες.

    Τα γραπτά του Κοτζιούλα τα θαυμάζω και τα αγαπώ. Την ποίησή του επιπλέον τη ζηλεύω.

  81. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    Στην Θεία Ελληνική Γλώσσα, το «μέχρι τώρα (=σε δύο αγώνες) έχω χάσει 2 φορές τα χρήματά μου», δεν σημαίνει 100% αποτυχία στις προβλέψεις μου;;.

  82. Pedis said

    Ο ελληνισμός και άλλοτε θαυματούργησε επί ξένων κατακτητών. Θα σφιχτούμε περισσότερο, αλλά κάτι καλύτερο θα βγει. Το μαρτύριο θα μας εξαγνίσει.

    Μέσα έπεσε ο γέροντας …

    Όλοι ενωμένοι νάμαστε και η δημοκρατία δεν έχει αδιέξοδα:

    «Η κυβέρνηση της ΝΔ με τον τρόπο αυτό, επιβάλλει την εκλογή της ΧΑ σε πλήθος επιτροπών και ακυρώνει τις πολιτικές αποφάσεις πολλών δημοτικών και περιφερειακών συμβουλίων για τον αποκλεισμό της φασιστικής, ναζιστικής και εγκληματικής οργάνωσης, ανάμεσα σε αυτούς και στον δήμο της Αθήνας από το 2012 και μετά» αναφέρει μεταξύ άλλων η δημοτική παράταξη «Αντικαπιταλιστική Ανατροπή στην Αθήνα».

    https://www.efsyn.gr/ellada/koinonia/209134_proklisi-antidimokratikotitas-sto-d-athinaion

  83. Θρακιώτης said

    1) Αγαπητέ μου κ. Γιώργη Κατσέα (81), πίσω έχει η αχλάδα την ουρά, κάντε υπομονή 4 μήνες: Στο τέλος του 2019 θα δείτε ποιός θα είναι ο απολογισμός (θετικός ή αρνητικός) από τις προβλέψεις του Επιτελείου μας. Μή βιάζεστε…

    2) Κύριε Κώστα μου (76) μπορεί να είμαι νέος στο Ιστολόγιο, αλλά μελετώ (μέσω του Επιτελείου) τις παλιές αναρτήσεις και ξέρω πρόσωπα και πράγματα, όσον αφορά τους σχολιαστές που έγραψαν Ιστορία εδώ μέσα…

    3) Και πάω στον αγαπητό κ. Σαραντάκο, στον οποίο θα κάνω ένα δωράκι τώρα που προχώρησε η νύχτα, για να χαρεί λιγάκι… Κι αυτό, επειδή τον στεναχώρεσα σήμερα, επειδής αποκάλυψα (σχόλιο 40) ότι ο Βάρναλης στην «Αληθινή Απολογία του Σωκράτη» όταν λέει «Σκύθες» εννοεί τα απανταχού κομμουνιστικά κόμματα και ουχί τους Ρώσσους

    Μή στεναχωριέστε, κύριε Νίκο μου, όλοι οι Μεγάλοι Άνδρες κάνουν λάθη… Θα σάς αποκαλύψω ένα τερατώδες λάθος του πολυδιαφημισμένου καθηγητή Δημήτρη Λιαντίνη (σε διάλεξή του το 1995 μέσα στο Ηρώδειο), μπροστά στο οποίο το δικό σας (δεν ξέρατε σε ποιούς Σκύθες αναφέρεται ο Βάρναλης, αν και τον μελετάτε επί δεκαετίες…) είναι απλό πταίσμα, όπως το δικό μου με τους Νείλο + Ιωάννη Δοξαπατρή…

    Το βίντεο πάει μόνο του στο επίμαχο σημείο (27:00 έως 28:00) και απομαγνητοφωνώ αμέσως μετά τα λόγια του μακαρίτη αυτόχειρα καθηγητή, ο οποίος περιγράφει στους φοιτητές του πώς ο Χριστιανισμός υπέταξε τον Ελληνο-Ρωμαϊκό Πολιτισμό…

    Δ. ΛΙΑΝΤΙΝΗΣ: «… Η πλειονοψηφία, δηλαδή, του πληθυσμού είναι αυτή η δυστυχία στην οποία βρίσκει αντίκρυσμα η διδασκαλία του Χριστιανισμού. Τί έχουμε να χάσουμε; Ούτως ή άλλως, είμαστε που είμαστε χαμένοι. Αυτό το πράγμα, υπάρχει τέτοια απήχηση στις μάζες, ώστε μετά από δυόμισυ αιώνες, μόλις μπαίνει – δηλαδή – ο 4ος αιώνας, περί το 310-15, ξυπνούν οι «πολιτικοί» της εποχής, θα λέγαμε, οι Ρωμαίοι, και βλέπουν ότι ΤΟ 90% ΤΟΥ ΠΛΗΘΥΣΜΟΥ ΤΗΣ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑΣ ΕΧΟΥΝ ΓΙΝΕΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ!.. Αναγκαίο… Κι εδώ θα κάνει τον ευφυή ελιγμό του ο Κωνσταντίνος και θα υιοθετήσει σαν επίσημη θρησκεία… Είναι μία από τις πιό ευφυείς πολιτικές πράξεις που έχουν γίνει στην Παγκόσμια Ιστορία, να υιοθετήσει τον Χριστιανισμό σαν επίσημη θρησκεία, για να αγκαλιάσει αυτές τις μάζες…»

    ΤΟ ΠΙΑΣΑΤΕ; Ο πολυδιαφημισμένος ως «τέρας μορφώσεως» Δ. Λιαντίνης διαβεβαιώνει τους φοιτητές του (μέσα στο Ηρώδειο, παρακαλώ!..) ότι την εποχή του Μ. Κωνσταντίνου οι Χριστιανοί αντιπροσώπευαν το 90% του πληθυσμού της Αυτοκρατορίας, πράγμα ψευδέστατον.

    Όλοι οι ιστορικοί συμφωνούν (ακόμη και οι εδώ χριστιανούληδες σχολιασταί Theo, Blogotinanai, παπα-Μεταλληνός, Ριβαλντίνιος κλπ. μπορούν να μάς το βεβαιώσουν…) ότι το ποσοστό των Χριστιανών επί Μ. Κωνσταντίνου ήταν γύρω στο 5% του πληθυσμού της Αυτοκρατορίας και δεν ξεπέρασε ποτέ το 10%. Κι όμως, ο Λιαντίνης μιλάει για 90%! Τόσο άσχετος ήταν ο άνθρωπος…

    Και, βεβαίως, εντελώς ανιστόρητο είναι κι αυτό που λέει ο Λιαντίνης ότι ο Μ. Κωνσταντίνος υιοθέτησε τον Χριστιανισμό ως ΕΠΙΣΗΜΗ θρησκεία της Αυτοκρατορίας. Αυτό, ως γνωστόν, έγινε 50 χρόνια αργότερα επί Μεγάλου Θεοδοσίου.

    ΗΘΙΚΟΝ ΔΙΔΑΓΜΑ: Αυτό, δυστυχώς, είναι το επίπεδο των καθηγητάδων στο Ρωμέικο…

  84. spyridos said

    Κι από που κλάνει το μπαρμπούνι είναι μέγα θέμα και πρέπει να επιλυθεί.

    70
    Οσο για τη στρατευμένη τέχνη. Δεν πιστεύω ότι υπάρχει μη στρατευμένη τέχνη.
    Τέχνη χωρίς ιδεολογικό προσανατολισμό δεν είναι τέχνη αλλά σκατολογία.
    Όταν ο ιδεολογικός προσανατολισμός αιχμαλωτίζει και (αυτο)λογοκρίνει τον καλλιτέχνη μιλάμε για στρατευμένη τέχνη με την αυστηρή έννοια.
    Ακόμα και η επιλογή του θέματος και το σημείο που θα «σταθούμε» για να περιγράψουμε είτε πρόκειται γαι φωτογραφία, λογοτεχνία ή μουσική είναι στράτευση και καθορίζεται από την ιδεολογία μας.

    Ο Pinter τα λέει πολύ καλά εδώ.

    https://www.nobelprize.org/prizes/literature/2005/pinter/25621-harold-pinter-nobel-lecture-2005/

    «When we look into a mirror we think the image that confronts us is accurate. But move a millimetre and the image changes. We are actually looking at a never-ending range of reflections. But sometimes a writer has to smash the mirror – for it is on the other side of that mirror that the truth stares at us.»

  85. spyridos said

    «Κομβικό σημείο είναι αν το καλλιτεχνικό έργο παράγεται πρωτίστως προς αισθητική τέρψη ή αλλά αν έχει πρωτίστως ιδεολογικούς σκοπούς.»

    Αυτή η φωτογραφία είναι μια από τις καλύτερες που έχω δει ποτέ. Υψηλότατης αισθητικής. Δεν πιστεύω ότι φτιάχτηκε πρωτίστως προς αισθητική τέρψη.
    Είχε πρωτίστως ιδεολογικούς σκοπούς. Δεν ήταν στρατευμένη τέχνη. Αλλά η επιλογή θέματος, η (χωρο)τοποθέτηση του φωτογράφου και το κάδρο φτιάχτηκαν από κάποιον που είχε πολιτικές απόψεις
    και δεν ντρέπεται να τις κρύψει. Πολλές άλλες λεπτομέρειες δείχνουν ότι γνωρίζει άριστα τη γλώσσα της φωτογραφίας και παρουσιάζει την άποψή του με ένα τρόπο που εμένα μου με ευχαριστεί αφάνταστα.
    Μόνο η τέρψη για την τέρψη όμως δεν θα έφτανε να κάνει αυτή την φωτογραφία «τέχνη»

    Ο Οδυσσέας Ελύτης έγραψε ένα μνημείο λογοτεχνικό μια Ακρόπολη της λογοτεχνίας.
    Το «Αξιον Εστί» είναι ίσως ότι καλύτερο έχει γραφτεί στη γλώσσα μας.
    Ο ίδιος ο Ελύτης το λέει και από το έργο το ίδιο είναι ξεκάθαρο ότι η αισθητική τέρψη δεν ήταν ποτέ ο σκοπός του έργου αυτού.
    Ο σκοπός ήταν η κατασκευή ενός μνημείου για τον πόνο του Ελληνικού λαού.
    Η επιλογή του θέματος και της στάσης του ποιητή απέναντι στα γεγονότα είχαν ιδεολογική-πολιτική τοποθέτηση.
    Ο Ελύτης δεν άφησε την τοποθ’ετησή του να επηρεάσει την τέχνη του.
    Η ομορφιά του μνημείου είναι μοναδική αλλά χωρίς το ΘΕΜΑ και την ΤΟΠΟΘΕΤΗΣΗ του ποιητή δεν θα υπήρχε μεγάλη τέχνη σε αυτό το κείμενο.

  86. Γς said

    84:

    Τώρα μιλάμε; ή … μπαρμπουνίζουμε; Πρωί πρωί γμτ
    [μόλις ξύπνησα, αλλά καλύτερα να την ξαναπέσω]

    Και μένω στην οδό Τρίγλιας [=μπαρμπούνι]…

    https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A4%CF%81%CE%AF%CE%B3%CE%BB%CE%B9%CE%B1

    https://rubberslippersinitaly.wordpress.com/2006/10/05/a-fish-called-triglia/

  87. Γς said

    Είπα ότι θτι θα κοιμηθώ και σε καμιά ώρα, πάνω που έβλεπα ένα περίεργο όνειρο πετάχτηκα λάστιχο απ το κρεβάτι.
    Μιά μυρωδιά καμένου,, ευτυχώς απ έξω. Οχι πολύ έντονη. Κάτι καίγεται κοντά στη Ραφήνα.

    Πάντως το όνειρο το ζω ακόμα με όλες τις λεπτομέρειες του….

  88. gpoint said

    # 83 α

    Βρε αμετανόητε, δες εδώ ένα (αριθμητικώς 1, βρες τα στατιστικά του ματς) σουτ έκανε ο Πανιώνιος σ’ όλο το ματς και πέτυχε γκολ, τέτοια προγνωστικά δίνεις και περιμένεις να πας ταμείο αργότερα…
    Απλά είναι μια εποχή που ό,τι πάει προς εστία Πασχαλάκη γράφει χωρίς να φταίει πάντοτε ο γκολκήπερ, Τα ίδια έγιναν και με Σλόβαν και πιο παλιά τα έχουν αυτά ομάδες που δεν έχουν έξωθεν βοήθειες, είναι στο ριζικό τους και γι αυτό τις αγαπάμε περισσότερο.

    Ακουσε ένα αριστούργημα να συνέλθεις !

  89. BLOG_OTI_NANAI said

    83: Αγαπητέ χαλβά φαρσάλων, βλακείες γράφεις εσύ με τη φράση, «το ποσοστό των Χριστιανών επί Μ. Κωνσταντίνου ήταν γύρω στο 5% του πληθυσμού της Αυτοκρατορίας και δεν ξεπέρασε ποτέ το 10%.«.

    Επί μονοκρατορίας του Μ. Κων/νου (324), με βάση το μοντέλο αύξησης του Ρόντνει Σταρκ, γύρω στο 25% της αυτοκρατορίας ήταν πλέον Χριστιανοί, με το νούμερο να έχει ήδη αυξηθεί εντυπωσιακά οδεύοντας προς τα τέλη του 3ου αι. Η πρόοδος της αύξησης από εκεί και πέρα ήταν τέτοια που επί Ιουλιανού η πλειοψηφία ήταν χριστιανική και επί Μ. Θεοδοσίου είχαν μείνει λίγοι παγανιστές, αλλά με τη δεξαμενή προς προσηλυτισμό να εξαντλείται, μένοντας οι παγιωμένες ομάδες και κοινότητες που δεν είχαν διάθεση να μεταστραφούν και έτσι συναντάμε απομεινάρια τους και 170 χρόνια μετά επί Ιουστινιανού.

    28: Αλλά έχεις ροπή προς τον χαβαλέ και με το άλλο που γράφεις: «Είναι δυνατόν ένας ορθόδοξος μοναχός στα Μετέωρα το 1941 να νοιάζεται αν θα ξαναθαυματουργήσει πάλι ο Ελληνισμός;»

    Εκτός ότι όλοι οι μεγάλοι Πατέρες της Εκκλησίας είχαν ελληνική παιδεία την οποία εξύμνησαν και προστάτεψαν πλην ειδωλολατρίας, μέχρι και ο ίδιος ο Σχολάριος, φανατικός ορθόδοξος έλεγε «είμαστε παιδιά Ελλήνων», τι ερώτηση είναι η παραπάνω, όταν το 1940 ήταν μια περίοδος που τα θαύματα των αγίων ήταν αυτά που κράτησαν και έδιναν θάρρος στους στρατιώτες;
    Μην γράφεις ό,τι σου κατεβαίνει…

  90. Γς said

    87:
    Καλά λοιπόν την είχα μοιραστεί την δουλειά:

    >Φωτιά ξέσπασε λίγο μετά τις 03:30 τα ξημερώματα της Δευτέρας στη Νέα Μάκρη, κάτω από αδιευκρίνιστες μέχρι στιγμής, συνθήκες.

    [πάει μια ώρα πίσω η WP στις αναρτήσεις εδώ]

    https://www.irafina.gr/fotia-ta-ximeromata-stin-ag-marina-neas-makris/

  91. sarant said

    89 Πάντως το 90% του Λιαντινη είναι εντελώς άουτ.

  92. Γιάννης Ιατρού said

    Καλημέρα,

    Λάμπρο προ εβδομάδος σε περίμενα, σαν ν΄ άργησες λίγο, όπως και νά ΄χει, άντε καλό φθινόπωρο (για χειμώνες δεν μιλάμε! ) 🙂

    Φαίνεται πως του έχει κοστίσει αρκετά, γιατί σε κάθε δεύτερο σχόλιο στην γκάφα του με τον «Δοξαπατρή» στο άρθρο της 27/8 αναφέρεται ο πολυώνυμος.

    Κι αντί να αφήσει την χάσκουσα πληγή του να γιάνει, όλο και ξύνεται και προσπαθεί να εξισορροπήσει τον πανελλήνιο διασυρμό του κατασκευάζοντας γκάφες άλλων, π.χ.: ….στο οποίο το δικό σας (δεν ξέρατε σε ποιούς Σκύθες αναφέρεται ο Βάρναλης…) είναι απλό πταίσμα, όπως το δικό μου…..

  93. Γιάννης Ιατρού said

    91: Χμ, μη το λές, Προφανώς ήσαν κρυφο-χριστιανοί, γιαυτό οι γνωστές στατιστικές πάσχουν 🙂

  94. Γς said

    89:

    > Αγαπητέ χαλβά φαρσάλων

    και φέτα Ελασσόνας

    https://caktos.blogspot.com/2013/07/blog-post_28.html

  95. BLOG_OTI_NANAI said

    91: Ναι, ο Λιαντίνης ήταν εντελώς εκτός. Είναι όμως που πάει να τον… «διορθώσει» ο πολυώνυμος και γράφοντας άλλη μπαρούφα υποτετραπλασιάζει το ποσοστό…

    92: Έχει πλάκα που παριστάνει τον πολύξερο, αλλά επειδή ακριβώς παριστάνει τον πολύξερο και το παίζει πονηρός, όλοι ανυπομονούν να γελάσουν με τις γκάφες του και αυτός τα βάφει μαύρα! Ήθελα νάξερα γιατί παίρνει τόσο σοβαρά τον εαυτό του και την ίδια στιγμή κάνει όλες αυτές τις παλαβομάρες με τις συκοφαντίες, τα υβρεολόγια, τις πολλαπλές ταυτότητες, παριστάνει άλλοτε τη γυναίκα, άλλοτε τον άντρα. Μεγάλη περιπτωσάρα.

  96. Alexis said

    #89, 91, 95: Νομίζω ότι είναι και σε άλλα σημεία «φάουλ» ο Λιαντίνης, όπως π.χ. εκεί που λέει ότι οι χριστιανοί έπαψαν να εργάζονται άρα να παράγουν άρα να συνεισφέρουν στον κρατικό κορβανά κλπ.
    Ουδέν ψευδέστερον τούτου.

  97. BLOG_OTI_NANAI said

    96: Δεν το άκουσα το βίντεο. Αν λέει κάτι τέτοιο, όντως είναι «κουφό».

  98. ΜΙΚ_ΙΟΣ said

    Δεν με ενθουσίασε το αφήγημα. Άνισο μου φάνηκε, με λιγοστές εξάρσεις. Το ποίημα σαφώς καλύτερο.

    >>… τετράγωνοι όγκοι, κύβοι από τεμπεσίρι, που κάποιος πρωτόγονος τεχνίτης τα πέρασε από πάνω με κάρβουνο για να κάνει γούστο με τη δική μας απορία.

    Τι σχέση έχει το τεμπεσίρι=κιμωλία με τα Μετέωρα; Υπήρχε καμιά σχετική θεωρία εκείνα τα χρόνια για το σχήμα/σχηματισμό των βράχων;

    >>… είχα κάνει το θανάσιμο αμάρτημα να φάω εκείνη την ημέρα όσο δε χωρούσε η κοιλιά μου… Μπορώ μάλιστα να πω πως το ανέβασμα εκείνο με βοήθησε στη χώνεψη πρώτη και ίσως τελευταία περίπτωση της ζωής μου.

    Μάλλον φτηνά τη γλίτωσε τότε ο συγγραφέας! Ανέβασμα στα Μετέωρα να διευκολύνει τη χώνεψη μού φαίνεται τουλάχιστον παράξενο…

  99. Γς said

    98:

    Καλή χώνεψη

  100. ΜΙΚ_ΙΟΣ said

    99, Γς
    Με τέτοια άνεση, μάλιστα!! 😀 🙂

  101. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    92 – Την προηγούμενη εβδομάδα έζησα μερικές από τις πιο συγκλονιστικές στιγμές της ζωής μου, είναι από αυτές που σε κάνουν να συνειδητοποιείς την μηδαμινότητα και ταυτόχρονα το μεγαλείο του ανθρώπου αλλά δυστυχώς και την ΑΠΕΡΑΝΤΗ βλακεία του.
    Tελικά δεν έχουν όριο τα όρια. 🙂

    Καλό φθινόπωρο.

  102. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    91 – «Πάντως το 90% του Λιαντινη είναι εντελώς άουτ.»
    Τον θεωρώ σαν διαφορετικό Ζουράρι, ένα καλό κι εννέα πομπώδεις μπούρδες. Ζούμε στην εποχή της ψευδαίσθησης της γνώσης.

  103. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    >>ο διάολος ο κανούτος.
    Κανούτα, η γίδα η άσπρη με καφετιά μούρη αλλά συνδύαζε και την έννοια του ζόρικου τέτοιου ζώου.
    «Ω ρε τί κανούτα είν΄αυτή» λέγανε για γυναίκα, ξανθιά, πολύ δυναμική, τσαούσα,διαολεμένη.
    Αυτά από Γιαννιώτισσα(Δωδώνη μεριά) παιδική φίλη, που θυμόμουν ότι την έλεγε τη λέξη, και τη ρώτησα χθες.
    Ο γερο διάολος ή διαολοδιάολος ο κανούτος του Κοτζιούλα. Επιτατικό δηλαδή.

  104. Ranele Ranele said

    Καλησπέρα, γνωρίζει κανείς σε ποιον ανήκει η μετάφραση του ποιήματος του Αλεξάντρ Μπλοκ με τίτλο «Σκύθες» (Βλ. το σχόλιο 29); Ρωτώ επειδή μ΄ενδιαφέρει το θέμα. Ευχαριστώ πολύ.

  105. ΣΠ said

    104
    https://aruthlesscritiqueagainsteverythingexisting.wordpress.com/2015/07/30/%CF%80%CE%B5%CF%81%CE%AF-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CF%81%CF%89%CF%83%CE%B9%CE%BA%CE%BF%CF%8D-%CF%87%CE%B1%CF%81%CE%B1%CE%BA%CF%84%CE%AE%CF%81%CE%B1-%CE%BF%CE%B9-%CF%83%CE%BA%CF%8D%CE%B8%CE%B5%CF%82/

  106. sarant said

    105 Ωραια, απαντήθηκε η ερώτηση.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: