Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Καλοκαίρι με τον Τζόναθαν Κόου

Posted by sarant στο 4 Σεπτεμβρίου, 2019


Το φετινό καλοκαίρι το πέρασα με συντροφιά τον Τζόναθαν Κόου. Όχι τον ιδιο, βέβαια, αλλά με τέσσερα από τα βιβλία του. Δεν διάβασα μόνο αυτά τα τέσσερα βιβλία στους δυόμισι καλοκαιρινούς μήνες, αλλά τα υπολοιπα ήταν ετερόκλητα και τα περισσότερα μάλλον μικρά οπότε ο Κόου ηταν ο συγγραφέας στον οποίο αφιέρωσα τη μερίδα του λέοντος από το αναγνωστικό μου καλοκαίρι.

Και το χάρηκα. Διότι, κοκκινιζοντας ομολογώ πως ο σημαντικός αυτός συγγραφέας μού είχε ξεφύγει ως τώρα. Είχα ακούσει γι’ αυτόν μα δεν είχα διαβάσει τίποτα δικό του.

Ξεκίνησα από τη Μέση Αγγλία, που είναι και το πιο καινούργιο του, που το αγόρασα στην εκθεση της Θεσσαλονίκης τον Μάη και το διάβασα το δεύτερο μισό του Ιούνη. Ίσως δεν ήταν η σωστότερη επιλογή για ξεκίνημα, διότι είναι το τρίτο βιβλίο μιας τριλογίας που ξεκινάει με τη Λέσχη των Τιποτένιων και συνεχίζεται με τον Κλειστό κύκλο. Θα ήταν πιο ομαλό να τα πάρω με τη σειρά που γράφτηκαν. Διάβασα ενδιάμεσα και το «Τι ωραίο πλιάτσικο!» και με περιμένει ο Αριθμός 11, που είναι, όπως μου έχουν πει, η συνέχεια του Πλιάτσικου.

Στο Πλιάτσικο (1994, ελλ. έκδοση 1997) ο Κόου χρησιμοποιεί μια αγγλική αριστοκρατική οικογένεια, τους Γουίνσο, σαν όχημα για να παρουσιάσει πώς ο θατσερισμός κατέκτησε τη Μεγάλη Βρετανία στη δεκαετία του 1980. Όπως εύστοχα επισημαίνει η Σώτη Τριανταφύλλου στο επίμετρο, που δεν ξέρω αν θα το υπέγραφε και σήμερα, πρόκειται για ένα χρονικό της πλεονεξίας, για έναν χορό εγκληματιών, αφού οι ζάπλουτοι πρωταγωνιστές φέρονται σαν γκάνγκστερ -με μόνη διαφορά την οξφορδιανή προφορά. Μόνη αθώα φιγούρα, η τρελή Ταβιθά, η οποία και αναθέτει στον συγγραφέα Μάικλ Όουεν, έναν καταθλιπτικό νεαρό με σοβαρά προβλήματα επικοινωνίας με τον περίγυρό του, να τεκμηριώσει τη ζωή και δράση των υπόλοιπων μελών της οικογενείας της. Δεν θέλω να πω περισσότερα για να μην αποκαλύψω το γκροτέσκο φινάλε. Το χάρηκα πάρα πολύ.

Ωστοσο, η τριλογία με άγγιξε περισσότερο, επειδή οι πρωταγωνιστές της είναι συνηθισμένοι άνθρωποι κι όχι πάμπλουτοι εγκληματίες. Εδώ η σάτιρα του Κόου είναι πιο συγκρατημένη αν και υπάρχουν στιγμές όπου αφήνεται αχαλίνωτη.

Το πρώτο βιβλίο, η Λέσχη των Τιποτένιων, είναι ουσιαστικά ένα Bildungsroman (πώς το λέμε αυτό στα ελληνικά;) αφού παρακολουθεί μια παρέα αγοριών που πηγαίνουν σχολείο σε ένα παραδοσιακό γυμνάσιο του Μπέρμιγχαμ από τα 12 ως τα 19 τους χρόνια, από το 1973 ως το 1980, μαζί και τις περιπέτειες των οικογενειών τους. Καθώς οι ήρωες είναι περίπου συνομήλικοί μου, συγκινήθηκα βλέποντας να ξαναζωντανεύει η εποχή εκείνη, ας πούμε η μουσική που άκουγαν (και που προσπαθούσαν να παίξουν) οι έφηβοι μαθητές, τα μακρόσυρτα τριαντάλεπτα κομμάτια των Τζένεσις και των Γιες, που κι εμένα μού άρεσαν πολύ, πριν έρθει να τα σαρώσει ο οδοστρωτήρας του πανκ. Υπάρχει και η πολιτική επικαιρότητα, οι απεργίες, το εργοστάσιο αυτοκινήτων του Λόνγκμπριτζ όπου δουλεύουν αρκετοί γονείς των αγοριών του βιβλίου, οι πρώτες ξενοφοβικές αντιδράσεις για μαύρους και μετανάστες, οι βόμβες του ΙΡΑ. Το βιβλίο τελειώνει με τον πατέρα ενός συμμαθητή του να προφητεύει στον Μπέντζαμιν, τον πρωταγωνιστή, ότι θα ζήσει πολλά χρόνια ευτυχισμένος μαζί με τη μεγάλη του αγάπη, και ότι η Θάτσερ δεν πρόκειται ποτέ να γίνει πρωθυπουργός της χώρας. Όσο επαληθεύτηκε η δεύτερη πρόβλεψη, τόσο πέτυχε και η πρώτη. Να σημειώσω ότι το τελευταίο κεφάλαιο του βιβλίου αποτελείται ολόκληρο από μία και μοναδική πρόταση, μήκους 13955 λέξεων (στα αγγλικά) που διεκδικεί το ρεκόρ της μακρύτερης πρότασης της αγγλικής λογοτεχνίας. Δεν μέτρησα πόσες λέξεις είναι στα ελληνικά, πάντως πιάνει 46 σελίδες.

Το δεύτερο βιβλίο, Ο κλειστός κύκλος, γραμμένο το 2005, ξαναβρίσκει τους ίδιους ήρωες ενώ κοντεύουν τα 40 -ξεκινάει λίγο πριν από το γύρισμα της χιλιετίας και φτάνει μέχρι τον πόλεμο του Ιράκ, χοντρικά 1999 με 2003. Έχουν πιάσει δουλειά, έχουν παιδιά, κάποια αντρόγυνα έχουν ήδη χωρίσει. Οι γονείς τους έχουν βγει στη σύνταξη, κάποιοι πέθαναν. Δεν μένουν πια όλοι στο Μπέρμιγχαμ, κάποιοι πηγαινοέρχονται στο Λονδίνο, άλλοι έχουν χαθεί χωρίς να αφήσουν ίχνη. Το κραταιό εργοστάσιο που κάποτε έδινε δουλειά σε όλους κινδυνεύει να κλείσει. Εδώ η πολιτικη παίζει ακόμα μεγαλύτερο ρόλο, αφού ο Κόου ανατέμνει το «νέο Εργατικό Κόμμα» του Τόνι Μπλερ -και έχει βάλει έναν από τους ήρωες, τον αντιπαθητικό μικρό αδελφό του Μπένζαμιν, να έχει γίνει βουλευτής του Εργατικού Κόμματος, φανατικός μπλερικός.

Αυτό το δεύτερο βιβλίο το είχε εξαρχής σχεδιάσει ο Κόου να το γραψει ως συνέχεια του πρώτου, το προαναγγέλλει άλλωστε στο τέλος του πρώτου βιβλίου. Στο δεύτερο βιβλίο λύνεται το μυστήριο της εξαφάνισης της μεγάλης αδελφής της Κλερ, ενώ επίσης εξηγείται το «θαύμα» που έκανε τον έφηβο Μπένζαμιν να πιστέψει στον Θεό (είχε ξεχάσει το μαγιό του τη μέρα του κολυμβητηρίου και η τιμωρία θα ήταν να αναγκαστεί να μπει στην πισίνα γυμνός και να τον κοροϊδεύουν όλοι, οπότε προσευχήθηκε να βρει στα αποδυτήρια ένα μαγιό, και όντως βρήκε).

Αντιθετα, το τρίτο βιβλίο της τριλογίας δεν ήταν εξαρχής σχεδιασμένο. Ο Κόου παρακολούθησε μια θεατρική μεταφορά της Λέσχης των τιποτένιων, η οποία τον έκανε να δει πτυχές της ζωής των ηρώων του που δεν τις είχε προσέξει κι έτσι έγραψε το τρίτο βιβλίο. Εκτυλίσσεται από το 2012 ως το 2017, οπότε οι ήρωες έχουν πια φτάσει σε ηλικία από 50 έως 60 και τη σκυτάλη αρχίζουν να παίρνουν τα παιδιά τους, που φτάνουν στην εφηβεία, φοιτούν στο πανεπιστήμιο, αποφοιτούν, παντρεύονται. Εδώ πρωταγωνιστεί το Μπρέξιτ και ο Κόου περιγράφει πολύ παραστατικά την ανάδυση του βρετανικού εθνικισμού και τα εχθρικά αισθήματα προς ανατολικοευρωπαίους μετανάστες που είχαν φτιάξει τη ζωή τους στην Αγγλία. Βέβαια ο Κόου δεν είναι ουδέτερος -είναι ευρωπαϊστής και στο τέλος βάζει κάποιους από τους ήρωές του να δραπετεύουν στη Γαλλία.

Τα βιβλία είναι εξαιρετικά καλογραμμένα, και παρά το μεγάλο τους μέγεθος (όλα ξεπερνάνε τις 500 σελίδες) διαβάζονται με απολαυση. Επιπλέον, δίνουν στον αναγνώστη μια πειστική εικόνα από την πρόσφατη ιστορία της Βρετανιας. Οι εκδόσεις είναι προσεγμένες, κάποιες με επίμετρο. Καθώς απευθύνονται στον Έλληνα αναγνώστη, ο οποίος αγνοεί πολλά από τα γεγονότα που διαδραματίζονται, όπως και τα περισσότερα πρόσωπα και πράγματα, τα βιβλία του Κόου χρειάζονται αρκετόν υπομνηματισμό. Υπάρχουν λοιπόν υποσημειώσεις, που όμως είναι τοποθετημένες όλες μαζί στο τέλος, και όχι στο κάτω μέρος της σελίδας. Έχω ξαναπεί πως αυτό το βρίσκω άβολο για τον αναγνώστη. Ο μεταφραστής της Λέσχης των Τιποτένιων κάπου παρασύρθηκε όμως -έχει μερικές εκτενέστατες εγκυκλοπαιδικές υποσημειώσεις που δεν έχουν τη θέση τους πχ πάνω από μία σελίδα (!) υποσημείωση για το ακροδεξιό Εθνικό Μέτωπο. Τον συγχωρώ όμως διότι τις έγραψε με κέφι τις υποσημειώσεις. Για παράδειγμα, εξηγώντας τι είναι το φτηνό γλυκό κρασί Blue Nun που κυριαρχούσε στις γιορτές στη δεκαετία του 70, σχολιάζει «Σύμφωνα με μαρτυρίες παθόντων δεν πινόταν με τίποτα».

Όπως καταλάβατε, έχουμε περάσει στην κριτική των μεταφράσεων. Θα πω καταρχάς ότι και οι τέσσερις μεταφράσεις (από τέσσερις διαφορετικούς συναδέλφους) είναι πολύ καλές. Θα σχολιάσω καναδυό αστοχίες που έχουν μεταφραστικό ενδιαφέρον, αλλά προειδοποιώ ότι δεν έκανα κανενός είδους σχολαστικό έλεγχο.

Στη Λέσχη των τιποτένιων πρόσεξα μιαν αβλεψία. Στη σελ. 99 λέει «το πρωινό διάλειμμα ήταν δέκα με έντεκα». Διάλειμμα μιας ώρας δύσκολα στέκει. Ανάτρεξα στο πρωτότυπο και, όπως περίμενα, λέει Morning break was at ten to eleven, δηλαδή στις 11 παρά 10. Τέτοια λάθη συμβαίνουν, καμιά φορά όμως τα πιάνει ο επιμελητής.

Στον Κλειστό κύκλο δεν πρόσεξα τίποτα το μεταφραστικό, αν και με παραξένεψε, δυο φορές, η σύνταξη «αντιβαίνει την πολιτική…..» (αντί: αντιβαίνει στην πολιτική…)

Πιο πολλά μεταφραστικά πρόσεξα στη Μέση Αγγλία, ανάμεσά τους και μερικά μαργαριτάρια.

* Στην αρχή του βιβλίου, ένας συντηρητικός βουλευτής επικρίνει τον (Εργατικό) πρωθυπουργό:

“Ο πρωθυπουργός αποκάλυψε το πραγματικό του πρόσωπο”, έλεγε περιχαρής ένας βουλευτής των Συντηρητικών. “Οποιοσδήποτε εκφράζει αυτές τις δικαιολογημένες ανησυχίες είναι απλώς προκατειλημμένος, κατά τη γνώμη του. Και αυτή είναι η αιτία που αδυνατούμε να κάνουμε ένα σοβαρό ντιμπέιτ σχετικά με το μεταναστευτικό ζήτημα στη χώρα μας”.

Το πρωτότυπο λέει

And that’s why we can never have a serious debate about immigration in this country.’

Ομως στα ελληνικά ντιμπέιτ δεν είναι οποιοδήποτε debate, είναι μόνο η τηλεοπτική αντιπαράθεση ανάμεσα σε δύο ή περισσότερους πολιτικούς αρχηγούς. Εδώ ο συντηρητικός βουλευτής παραπονιέται ότι δεν μπορεί να γίνει σοβαρή συζήτηση για το μεταναστευτικό.

* Πιο σοβαρό, που θα μπορούσε να αποτελέσει κι ένα μικρό αυτοτελές αρθράκι. Ο Κόου αφηγείται ένα πραγματικό περιστατικό, πριν από τις εκλογές του 2015, όταν κυκλοφόρησε η «Σαν» με πρωτοσέλιδη φωτογραφία του Εντ Μίλιμπαντ, του αρχηγού των Εργατικών, να γίνεται χάλια τρώγοντας ένα σάντουιτς, μια φωτογραφία που από κάποιους θεωρείται ότι έκρινε τις εκλογές. O συγγραφέας λέει:

Two days ago the Sun splashed it all over its front page and wrote: ‘This is the pig’s ear Ed made of a helpless sarnie. In 48 hours, he could be doing the same to Britain.’

Η αγγλική έκφραση to make a pig’s ear out of sth. μπορεί ν’ αποδοθεί με πάρα πολλούς τρόπους στα ελληνικά. Τα κάνω θάλασσα, τα κάνω μούσκεμα, του πετάω τα μάτια έξω, τα κάνω χάλια/σκατά/μ… και πολλά αθυρόστομα.

Μόνο κατά λέξη δεν μπορεί να αποδοθεί.

Κι όμως, η μεταφράστρια το απέδωσε ως εξής:

Αυτό είναι το αυτί του γουρουνιού που στα χέρια του Εντ έγινε ένα ταλαίπωρο σάντουιτς. Σε 48 ώρες, μπορεί να κάνει το ίδιο στη Βρετανία.

Άγνοια του ιδιωματισμού και επιπλέον δημιουργείται και αμφιβολία: Το αυτί του γουρουνιού έγινε σάντουιτς ή το σάντουιτς έγινε αυτί του γουρουνιού;

* Να γκρινιάξω λίγο και με λαθάκια στο Τι ωραίο πλιάτσικο.

Σε κάποιο σημείο παρατίθεται απόσπασμα από το άρθρο εφημερίδας, που λέει:

Police have not yet been able to identify the attacker … but they are satisfied that burglary was the motive behind the break-in

Μετάφραση:

H αστυνομία δεν έχει κατορθώσει ακόμα να εξακριβώσει την ταυτότητα του διαρρήκτη … αλλά είναι ικανοποιημένη που το κίνητρο της διάρρηξης ήταν η ληστεία.

Αυτό δεν στέκει ούτε λογικά -δηλαδή δεν θα ήταν ικανοποιημένη η αστυνομία αν κίνητρο ήταν π.χ. ο φόνος;

Η μεταφράστρια κακώς μετέφρασε κατά λέξη την έκφραση to be satisfied that η οποία σημαίνει, περίπου,  «έχω καταλήξει στο συμπέρασμα ότι…», «είμαι πεπεισμένος ότι…»

* Επίσης στο σκάκι το Knight δεν το λέμε ιππότη αλλά ίππο κι έτσι το «μετακίνησε τον ιππότη του» (σελ. 301) έπρεπε να είναι «μετακίνησε τον ίππο του» (ή «το άλογό του»).

* Τέλος, σε μια στήλη εφημερίδας που σχολιάζει το τηλεοπτικό πρόγραμμα υπάρχει ο τίτλος Boobs at ten, για μια τολμηρή ταινία που προβάλλεται στις 10 το βράδυ. Η μεταφράστρια για κάποιον ανεξήγητο λόγο διάλεξε να το αποδώσει «Αποβλάκωση στις 10», ενώ διά γυμνού οφθαλμού φαίνεται να σημαίνει, απλώς, «Βυζιά στις 10».

Όμως αυτά είναι παρωνυχίδες. Τα βιβλία του Κόου μού χάρισαν πολλές ώρες αναγνωστικής απόλαυσης και τα συνιστώ ανεπιφύλακτα!

Advertisements

113 Σχόλια to “Καλοκαίρι με τον Τζόναθαν Κόου”

  1. bildungsroman = μυθιστόρημα ενηλικίωσης, μυθιστόρημα διάπλασης, μυθιστόρημα μαθητείας

  2. Από βλακεία ή μάλλον έλλειψη προπόνησης δεν μου βγήκε το λινκ:
    https://lexilogia.gr/forum/showthread.php?9650-bildungsroman-%CE%BC%CF%85%CE%B8%CE%B9%CF%83%CF%84%CF%8C%CF%81%CE%B7%CE%BC%CE%B1-%CE%B5%CE%BD%CE%B7%CE%BB%CE%B9%CE%BA%CE%AF%CF%89%CF%83%CE%B7%CF%82-%CE%BC%CF%85%CE%B8%CE%B9%CF%83%CF%84%CF%8C%CF%81%CE%B7%CE%BC%CE%B1-%CE%B4%CE%B9%CE%AC%CF%80%CE%BB%CE%B1%CF%83%CE%B7%CF%82-%CE%BC%CF%85%CE%B8%CE%B9%CF%83%CF%84%CF%8C%CF%81%CE%B7%CE%BC%CE%B1-%CE%BC%CE%B1%CE%B8%CE%B7%CF%84%CE%B5%CE%AF%CE%B1%CF%82

  3. Πέπε said

    > > Να σημειώσω ότι το τελευταίο κεφάλαιο του βιβλίου αποτελείται ολόκληρο από μία και μοναδική πρόταση, μήκους 13955 λέξεων (στα αγγλικά) που διεκδικεί το ρεκόρ της μακρύτερης πρότασης της αγγλικής λογοτεχνίας. Δεν μέτρησα πόσες λέξεις είναι στα ελληνικά, πάντως πιάνει 46 σελίδες.

    Προφανώς περίοδος, όχι πρόταση (δεν πιστεύω να έχει μόνο ένα ρήμα ανάμεσα σε 13955 λέξεις). Αυτά λέτε, και άντε μετά να διδάξουμε εμείς τι είναι η πρόταση. 🙂

  4. nikiplos said

    Καλημέρα, άλλη μια φορά που ο Νικοκύρης θα με κάνει να αγοράσω βιβλία… όπως έκανα και με τον Ερίκ Βουιγιάρ και έμεινα άκρως ικανοποιημένος…

  5. Βασίλης said

    Γενικά, οι εκδόσεις ΠΟΛΙΣ έχουν καλούς μεταφραστές.
    Σε αυτήν την περίπτωση, η δουλειά του επιμελητή είναι ταυτόχρονα εύκολη και πολύ δύσκολη: εύκολη γιατί έχει λίγη δουλειά να κάνει, δύσκολη γιατί, καθώς το κείμενο ρέει και η μετάφραση είναι καλή, επαναπαύεσαι, χαλαρώνεις και αφήνεις να περάσουν χοντρά λάθη, τη στιγμή που αυτή ακριβώς ήταν η δουλειά σου : να εντοπίσεις τις ελάχιστες χοντράδες που αναπόφευκτα θα κάνει ακόμα και ο πλέον ικανός και έμπειρος μεταφραστής

  6. Γς said

    Καλημέρα

    και ποιος θα γράψει το Πλιάτσικο ή τη Λέσχη των Δενξερωτί για να παρουσιάσει της απίστευτες Ταρζανιές του Μμπόρις Τζόνσον

  7. Aghapi D said

    Bildungsroman
    Μυθιστορήματα ενηλικίωσης; Σαν την Ερόικα περίπου ή τον Grand Maulnes?
    Τέτοια θεωρούνται
    η Τζέιν Έυρ
    To kill a mockingbird (έχει μεταφραστεί στα ελληνικά αλλά δέν μπορώ να βρω πώς έχει αποδοθεί)
    Skippy Dies
    και κάμποσα άλλα

    Στα ελληνικά ποια έχουμε;

  8. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστώ πολυ΄για τα πρώτα σχόλια!

    1-2 Ναι μπράβο

    3 Καλά λες

    5 Κι εσύ καλά λες 🙂

    7 Ωραία ερώτηση. Πρόχειρα σκέφτομαι την Αργώ του Θεοτοκά, την Ερόικα του Πολίτη και τον όχι πολύ γνωστό Αγάθο του Ν. Βασιλειάδη.

  9. ChrisLina said

    «το τελευταίο κεφάλαιο του βιβλίου αποτελείται ολόκληρο από μία και μοναδική πρόταση, μήκους 13955 λέξεων (στα αγγλικά) που διεκδικεί το ρεκόρ της μακρύτερης πρότασης της αγγλικής λογοτεχνίας»

    Θα ήταν ενδιαφέρον να το συγκρίνουμε με το (επίσης χωρίς σημεία στίξης) τελευταίο κεφάλαιο της Οδύσσειας του Τζόις που όμως δεν ξέρω από πόσες λέξεις απαρτίζεται. Είναι εξαιρετικός ο Κόου, θα μου μείνει αξέχαστο το «Σπίτι του ύπνου» του.

  10. Aghapi D said

    8 https://lexilogia.gr/forum/showthread.php?1508-%CE%9D-%CE%92%CE%B1%CF%83%CE%B9%CE%BB%CE%B5%CE%B9%CE%AC%CE%B4%CE%B7%CF%82-%CE%91%CE%B3%CE%AC%CE%B8%CE%BF%CF%82-(%CE%B1%CF%80%CF%8C%CF%83%CF%80%CE%B1%CF%83%CE%BC%CE%B1)

    Μού είχε ξεφύγει και χαίρομαι πολύ που με στέλνεις να το βρω Ευχαριστώ

  11. ChrisMaGR said

    Καλημέρα,
    Τη Μέση Αγγλία την έχω στα Αγγλικά, και είναι το επόμενο βιβλίο που θα διαβάσω όταν τελειώσω αυτό που διαβάζω τώρα.
    «το τελευταίο κεφάλαιο του βιβλίου αποτελείται ολόκληρο από μία και μοναδική πρόταση, μήκους 13955 λέξεων (στα αγγλικά) που διεκδικεί το ρεκόρ της μακρύτερης πρότασης της αγγλικής λογοτεχνίας. »
    Στη βραχεία λίστα των Βραβείων Μπούκερ, η οποία ανακοινώθηκε χτες, συμπεριλαμβάνεται και το μυθιστόρημα της Lucy Ellmann «Ducks, Newburyport», το οποίο αποτελείται από οκτώ προτάσεις.
    https://thebookerprizes.com/fiction
    Η Guardian προσπάθησε στην κριτική της να μιμηθεί το στυλ της συγγραφέως:
    https://www.theguardian.com/books/2019/jul/15/ducks-newburyport-by-lucy-ellmann-review

  12. Γς said

    7:

    >To kill a mockingbird (έχει μεταφραστεί στα ελληνικά αλλά δέν μπορώ να βρω πώς έχει αποδοθεί)

    Η κινηματογραφική του εκδοχή πάντως είναι
    Σκιές και Σιωπή

  13. Πέπε said

    Τεράστιες περιόδους (αν και όχι ΤΟΣΟ πια τεράστιες) έχω δει στον Γιόσα/Λιόσα. Έναν συγγραφέα που όσο τον παρακολουθούσα, έβλεπα σιγά σιγά τη γραφή του να ξεφεύγει προς διάφορες αντισυμβατικές κατευθύνσεις. Κάποια στιγμή με κούρασε, άρχισα να σκέφτομαι «πες το πια, χριστιανέ μου!», αλλά φαίνεται ότι κούρασε και τον ίδιο, κι έτσι επανήλθε σε πιο …νορμάλ γραφή.

    Πάντως μου συνέβη να διαβάζω μια τέτοια τεράστια περίοδο χωρίς να αντιληφθώ από νωρίς ότι είναι μία μόνο. Κάποια στιγμή το παρατηρώ και λέω «για κάτσε, από πού ξεκινήσαμε;», και πάω πίσω, πιο πίσω, σελίδες πιο πίσω, και απορώ πώς τόσην ώρα δε μου είχε κοπεί η ανάσα.

    Προφανώς τέτοια κείμενα (σαν τις 46 σελίδες του Κόου) είναι κανείς καταδικασμένος να τα διαβάζει σε μια καθισιά. Είναι όμως αδύνατον να τις έχει γράψει ο συγγραφέας σε μια καθισιά – απορώ πώς να είναι η διαδικασία συγγραφής σε τέτοια σημεία. Όσο για τον μεταφραστή, ούτε ψύλλος στον κόρφο του!

  14. ΣΠ said

    7, 12

  15. ΣΠ said

    9
    «Μόνο» 4391 λέξεις.

  16. ΣΠ said

    15
    Από εδώ: http://www.bbc.co.uk/radio4/today/reports/archive/arts/sentence.shtml

  17. ΣΠ said

    11
    Εδώ λέει για μία μοναδική πρόταση (ή περίοδο) 1000 σελίδων και 426100 λέξεων.
    https://qz.com/quartzy/1674774/a-2019-booker-prize-nominee-is-just-one-1000-page-long-sentence/

  18. sarant said

    17 !

    13 Ο Κόου ο ίδιος λέει ότι τον επηρέασε σε αυτό ο Μποχούμιλ Χράμπαλ, γνωστός Τσέχος συγγραφέας που επίσης ειδικεύεται στα μακροπερίοδα.

  19. Γιάννης Κουβάτσος said

    7. Ντέμιαν του Έσσε, Ο φύλακας στη σίκαλη του Σάλιντζερ, Ζω για να τη διηγούμαι του Μάρκες, Πορτραίτο του καλλιτέχνη σε νεαρά ηλικία του Τζέημς Τζόυς, το Αντίο Κολόμπους του Φίλιπ Ροθ μεταξύ πολλών ξένων. Στα ελληνικά ο Λεωνής του Θεοτοκά, τα Ψάθινα καπέλα της Λυμπεράκη, στου Χατζηφράγκου του Πολίτη, Ένα παιδί μετράει τ’ άστρα του Λουντέμη…

  20. Jago said

    7, 12, 14. Η πρώτη μετάφραση στα Bell τσέπης ήταν Ακάνθινο Στεφάνι. Η έκδοση στο 14 είναι η ίδια μετάφραση με τον σωστό τίτλο.

  21. Κουνελόγατος said

    Κι εμένα μου αρέσουν τα μεγάλα κομμάτια. Για τους Γες και τους Τζένεσις δεν ξέρω πολλά, αλλά αυτό το ΙΝ Ε ΓΚΑΝΤΑ ΝΤΑ ΒΙΝΤΑ… Και οι πρώιμοι ΠΙΝΚ ΦΛΟΪΝΤ… Σήμερα, ούτε γι αστείο…

    Υ.Γ. Καλημέρα δεν είπα. Πάω να διαβάσω τη συνέχεια.

  22. argyris446 said

    Reblogged στις worldtraveller70.

  23. Κουνελόγατος said

    Συνεχίζω. Μετά από επιμονή φίλου που εμπιστεύομαι, διάβασα πριν χρόνια το Πλιάτσικο, αλλά δεν τρελλάθηκα και μάλλον φταίω εγώ, ίσως ήταν κακή περίοδος… Αντίθετα, μου άρεσε πολύ το ΕΞΠΟ 58 και το 11. Τώρα αγόρασα και τα 3 βιβλία, και θα τα διαβάσω με τη σειρά… Όταν τελειώσω ένα σωρό που αγόρασα.

  24. sarant said

    19 Μπράβο, και ο Λεωνής και τα άλλα που λες. Θα διαφωνήσω λίγο για το Χατζηφράγκου. Είναι αναμνήσεις παιδικής ηλικίας αλλά δεν θυμάμαι να υπάρχει το στοιχείο της ενηλικίωσης τόσο έντονο.

  25. Θρακιώτης said

    Πολύ ενδιαφέρον το σημερινό άρθρο του κ. Σαραντάκου. Ας μού επιτραπεί να του θέσω μερικές καίριες ερωτήσεις, αν και είναι βέβαιον ότι δεν θα τολμήσει να μού απαντήσει, ως συνήθως…

    1) Γιατί, αφού είναι επαγγελματίας μεταφραστής με ειδίκευση στην Αγγλική Γλώσσα, ο κ. Σαραντάκος διαβάζει τα βιβλία του Jonathan Coe στα ελληνικά, πληρώνοντας – μάλιστα – για να τα αγοράσει; Θα μπορούσε να διαβάσει κατευθείαν τα αγγλικά πρωτότυπα που υπάρχουν δωρεάν στο Διαδίκτυο και να μη ταλαιπωρείται με τις αγραμματοσύνες των Ρωμηών μεταφραστών…

    ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ: Ο κ. Νίκος ταλαιπωρεί τον εαυτό του (και πληρώνει κι από πάνω), μόνο και μόνο για να βγάλει σκάρτους τους Έλληνες μεταφραστές, ανακαλύπτοντας τις γκάφες και τα λάθη τους. Ακριβώς, δηλαδή, ό,τι κάνει το Επιτελείο μας σε αυτό το Ιστολόγιο και κατηγορείται (από τον κακόψυχο Ιατρού και άλλους) ότι ηδονίζεται βρίσκοντας τα λάθη των Άλλων…

    2) Αν όντως ο κ. Σαραντάκος έχει διαβάσει το τελευταίο μυθιστόρημα του Coe (την «Middle England», 2018), είναι πολύ περίεργο ότι μάς αποκρύπτει ένα κορυφαίο γλωσσικό θέμα που ενδιαφέρει άμεσα το παρόν Ιστολόγιο:
    Γιατί οι Βρετανοί ονόμασαν «BrExit» την επικείμενη έξοδό τους από την Ε.Ε. και όχι «Brixit»; Μεταφέρω (από την σελ. 227) το αγγλικό κείμενο του Coe, διότι είναι χαρακτηριστικό της εξυπναδίστικης πολυλογίας του και εμπλέκει τους Έλληνες:

    «‘Excuse me,’ Nigel said. ‘I have to interrupt you there. Supposing the people
    vote for what?’
    ‘Brexit.’
    Nigel looked at him in astonishment. ‘How on earth did you come up with
    that word?’
    ‘Isn’t that what people are calling it?’
    ‘I thought it was called Brixit.’
    ‘What? Brixit?’
    ‘That’s what we’ve been calling it.’
    ‘Who?’
    ‘Dave and the whole team.’
    ‘Everybody else is calling it Brexit. Where did you get Brixit from?’
    ‘I don’t know. We thought that’s what it was called.’ He wrote in his notebook
    again. ‘Brexit? Are you sure?’
    ‘Quite sure. It’s a portmanteau word. British exit.’
    ‘British exit … But surely that would be Brixit?’
    ‘Well, the Greeks called it Grexit.’
    ‘The Greeks? But they haven’t left the European Union.’
    ‘No, but they were thinking about it.’
    ‘But we’re not Greeks. We should have our own word for it.’
    ‘We do. Brexit.’
    ‘But we’ve been calling it Brixit.»

    Σε άλλο σημείο της «Middle England» (σελ. 159), ο Coe αποκαλεί τους Έλληνες «poor Greeks» για τον τρόπο που τους συμπεριφέρθηκε η Ευρωπαϊκή Ένωση, πράγμα που επίσης αποκρύπτει ο κ. Σαραντάκος:

    «Look at the way they’ve been treating the poor Greeks, for instance…»

    3) Όσον αφορά τον πρώην αρχηγό των Εργατικών, Έντ Μίλιμπαντ, ο κ. Σαραντάκος αναφέρει το περιστατικό με την «Sun» και το σάντουιτς για να κράξει την αγραμματοσύνη της μεταφράστριας που άφησε αμετάφραστο το αυτί του γουρουνιού, ωστόσο αποκρύπτει (ή δεν κατάλαβε!..) την ουσία αυτής της ιστορίας, που αποκαλύπτει αμέσως παρακάτω ο Coe:

    Οι ψηφοφόροι «μαύρισαν» τον Μίλιμπαντ, όχι γιατί έγινε χάλια επειδής έτρωγε σάντουιτς, αλλά διότι όντας Εβραίος έτρωγε χοιρινό, περιφρονώντας την Ιουδαϊκή Θρησκεία!.. «Εβραίο αρχηγό κόμματος» τον αποκαλεί επί λέξει ο Coe, αλλά – προφανώς – ο κ. Σαραντάκος φοβήθηκε την λέξη «Εβραίος» και έχασε την ουσία της ιστορίας!..

    Και κάτι άλλο: Αμέσως προηγουμένως, ο Coe αποκαλύπτει ότι ο πατήρ του Μίλιμπαντ ήταν Μαρξιστής που μισούσε την Βρετανία, πράγμα που επίσης απέκρυψε ο κ. Σαραντάκος στο άρθρο του για να μή πληροφορηθούν οι αναγνώσται του παρόντος Ιστολογίου ότι οι Βρετανοί ψηφοφόροι σιχαίνονται τους μαρξιστές και τους πάσης φύσεως μπολσεβίκους!..

    Αναρτώ το σχετικό απόσπασμα για να αντιληφθούν όλοι την λογοκρισία (αθέλητη ή ηθελημένη) στην οποία προέβη ο κ. Σαραντάκος, αναφέροντας το περιστατικό με την «Sun»:

  26. Divolos said

    7. Κι ένα πρόσφατο: «Γάλα Μαγνησίας» του Κώστα Ακρίβου. https://www.metaixmio.gr/el/products/γάλα-μαγνησίας

    > > Να σημειώσω ότι το τελευταίο κεφάλαιο του βιβλίου αποτελείται ολόκληρο από μία και μοναδική πρόταση, μήκους 13955 λέξεων (στα αγγλικά) που διεκδικεί το ρεκόρ της μακρύτερης πρότασης της αγγλικής λογοτεχνίας. Δεν μέτρησα πόσες λέξεις είναι στα ελληνικά, πάντως πιάνει 46 σελίδες.

    Αν θυμάμαι καλά και το τελευταίο καιφάλαιο από «το κιβώτιο» του Αρη Αλεξάνδου αποτελείται από μία μόνο περίοδο (για να μην πω πρόταση και στεναχωρεθεί ο Πέπε). Δεν έχω πρόσβαση στην βιβλιοθήκη μου οπότε δεν μπορώ να το τσεκάρω αυτή την στιγμή.

  27. Pedis said

    Σέβομαι την άποψη του Νικοκύρη για το «11» και το «Middle England», μα εμένα μού φαίνεται ότι με αυτά τα δύο κλείνει ο κύκλος του με αναπάντεχη ανιαρότητα στο ύφος και, ίσως ακόμη πιο σημαντικό, έλλειψη ιδεών.

    To «Middle England» το ξεκίνησα δύο φορές σε διάστημα μηνών μα και τις δύο δεν κατάφερα να πείσω τον εαυτό μου να χάσει το χρόνο του.

    Η άποψή μου είναι ότι η απότομη κάθοδος του Κόου ως μυθιστοριογράφου (επειδή κάνει κι άλλες δουλειές που δεν μπορώ να κρίνω επειδή αγνοώ το έργο του σε αυτές) ξεκίνησε με το «Expo 58».

    Μυθιστορήματα:
    ———————-

    – The Accidental Woman, Duckworth, 1987
    – A Touch of Love, Duckworth, 1989
    – The Dwarves of Death, Fourth Estate, 1990
    – What a Carve Up! or The Winshaw Legacy Viking, 1994 (winner of the 1994 John Llewellyn Rhys Prize)
    – The House of Sleep, Viking, 1997 (winner of the Prix Médicis)
    – The Rotters’ Club, Viking, 2001 (winner of the Bollinger Everyman Wodehouse Prize).
    – The Closed Circle, Viking, 2004
    The Rain Before It Falls, Viking, 2007
    – The Terrible Privacy of Maxwell Sim, Viking, 2010

    – Expo 58, Viking, 2013
    – Number 11, Viking, 2015
    – Middle England,[12][13] Viking, 2018

    Από τα μυθιστορήματά του μέχρι το 2010 χαρακτηρίζονται από την επεξεργασία ύφους/ιδεών/πλοκής πάνω σε ένα κοινό στυλ που μού άρεσε πολύ, εκτός από το The Rain Before It Falls.

    Αυτό το θεωρώ πραγματικά ξεχωριστό.

  28. Περιονουσκιας said

    Άχαρη δεν είναι η «βραχεία» λίστα; Δεν είναι καλύτερα να λέμε λίστα επιλέκτων η επιλεγμένων;

  29. sarant said

    27 Για το 11 δεν έχω άποψη, δεν το έχω διαβάσει.

  30. Artemissia Papaserafeim said

    7,12,14:
    Στην Ελλάδα το To kill a mockingbird πρωτοκυκλοφόρησε στη δεκαετία του 60 από την Ατλαντίδα, στην πολύ καλή σειρά Σύγχρονη Αμερική, με τον τίτλο «Είναι αμαρτία να σκοτώνεις αηδόνι».

  31. loukretia50 said

    Σφήνα σε ενδιαφέρον νήμα – θα επανέλθω αργότερα

    Αναφέρθηκε η πιο σύντομη ιστορία 6 λέξεων που αποδίδεται στον Χεμινγουαίη?
    «For sale: baby shoes, never worn.»

  32. Pedis said

    # 29 – όντως, λάθος.

  33. ΣΠ said

    31
    Και η συντομότερη ιστορία τρόμου.

  34. Aghapi D said

    19, 24
    Στου Χατζηφράγκου – υπάρχει μια αυτοκτονία (δολοφονία;) που σπρώχνει τα παιδιά-ήρωες σε μια πρώιμη ενηλικίωση. Όμως η «σκιά» τής επικείμενης καταστροφής τής Σμύρνης έχει σπρώξει στο βάθος αυτή την (δευτερεύουσα;) ιστορία. Και έρχεται στα μισά περίπου τού βιβλίου η συγκλονιστική περιγραφή τών χαρταετών που κάνει την πόλη να αιωρείται και, ενώ εν μέρει αναφέρεται σε μιαν ονειρική παιδική ηλικία, μεταφέρει την πυρπολημένη Σμύρνη σε ένα επίπεδο πόθου που θα μείνει πάντα ανεκπλήρωτος. Εδώ έχουμε πιθανώς τη χαμένη πόλη (=παιδικά και εφηβικά χρόνια) στην ψυχή τού αφηγητή που φυλάει τα πρώτα του χρόνια ακέραια ενώ έχει γεράσει σε μια προσφυγική παράγκα. Τρεις απόψεις για τη σκληρή ενηλικίωση;

  35. sarant said

    34 Σωστά

  36. ATM said

    #33:

    Υπάρχει και παλιότερη βερσιόν του ίδιου ακριβώς μοτίβου, αλλά σαφέστατα λιγότερο διάσημη.

  37. voulagx said

    Αν θυμαμαι καλα οι Σαμαρακης και Μουρσελας χρησιμοποιησαν μακροπεριοδο λογο, ο πρωτος στο Λαθος και ο δυτερος στο Βαμμενα Κοκκινα Μαλλια.

  38. mitsos said

    Καλημέρα
    @@ 7, 12, 14, 30
    Αναρωτιόμουν που οφείλεται η απόδοση ως κοτσύφι του όρου mockingbird .

    Διότι τα κοτσύφια (της οικογένειας Κιχλίδες =Turdidae) δεν είναι ηχομιμητικά πτηνά όπως αυτά που ανήκουν στην οικογένεια των Μιμίδων =Mimides στην οποία ανήκει και το mockingbird.

    Δεν ξέρω αν ζουν τέτοια πουλιά στην Ευρώπη. Πιο συχνά το mockingbird αποδίδεται ως σπίνος αλλά και πάλι ίσως είναι λάθος.

  39. gpoint said

    Να και μια φορά που μου φάνηκε χρήσιμος ο Θρακιώτης γράφοντας Coe και δικαιώνοντας τις σκέψεις μου » ποιός Κόου εγώ έναν Κόε ήξερα, τον Σεμπάστιαν κι ήτανε εμβληματικός αθλητής.
    Επειδή, όπως έχω πει δεν, διαβαζω παρά σπάνια βιβλία, ιδέα δεν είχα γι αυτόν τον Κόου. Αντίθετα στην χθεσινή πολύωρη αποχαιρετιστήρια επίσκεψη δυο Ιταλών φίλων μου που δεν είχανε δει τον χορό των μεταμφιεσμένων (μου θύμισαν εδώ τον Νίκο) είδαμε μεταξύ κρασοτσιπουροκατάνυξης το έργο σε μια εξαιρετική ακουστικά παράσταση (Κάτια Ριτσιαρέλι και τα μυαλά στα κάγκελα) κι έτσι ξέρω πως αν δικαιωθώ (σίγουρο) πως ο Αγιος Πέτρος ρωτάει στην είσοδο αν έχεις δει αυτήν την όπερα για να σ’ αφήσει να μπεις, πως δεν θάμαι χωρίς φίλους εκεί μέσα.
    Κι έμαθα πως κι οι Ιταλοί έχουν Αγιοπέτρο στην είσοδο του παραδείσου ενώ δεν έχουν Αγιοφανούριο όπως και μεις δεν έχουμε πολλούς δικούς τους άγιους, δεν είναι όλο διεθνείς.

  40. Πέπε said

    38
    Το κοτσύφι είναι και ηχομιμητικό. Και άλλα κορακοειδή είναι, όπως λ.χ. ο ίδιος ο κόρακας. Όχι στον ίδιο βαθμό όπως οι πολύ πιο διάσημοι παπαγάλοι και μάινες, γι’ αυτό και δεν υπάρχει τόση φιλολογία γύρω από αυτή τους την ικανότητα.

    (Τουλάχιστον έτσι είχα μάθει κάποτε, δε θυμάμαι πλέον από πού. Με τα μάτια μου δεν το έχω διαπιστώσει.)

    Mocknigbird είναι η μάινα;

  41. Πέπε said

    …καταλάβατε τι λέξη ήθελα να γράψω στο τέλος του #40…

  42. Christos said

    7: Και το «Οι Νεκροί Περιμένουν», Διδώ Σωτηρίου.

  43. Γς said

    31:

    For sale: baby shoes, never worn

    Γιατι βρε Λου; Ποτέ δεν τα ξεχνάω.

    Αντε πάλι δάκρυα
    Και στις 21 το τρίχρονο μνημόσυνο της

    https://3aggelakia.blogspot.com/

    Αλέξανδρος

    Ιάσωνας

    Μάριος

  44. aerosol said

    #36
    Αν και είναι μόνο 26 λέξεις, αυτή η εκδοχή κάπου… πλατειάζει!

    #24
    Συμφωνώ για το Στου Χατζηφράγκου. Έχει στοιχεία ενηλικίωσης αλλά δεν είναι τα κυρίαρχα στο βιβλίο. Περιλαμβάνει κι άλλες οπτικές γωνίες και αλλάζει εστίαση. Τελικά πιο πολύ κυριαρχεί (σχεδόν ως χαρακτήρας) η πόλη και η δική της μοίρα.

    Θυμάμαι μια ιστορία ολιγόλογης χιουμοριστικής φαντασίας αλλά δεν την βρίσκω με σύντομο γκουκλάρισμα. Είχε μορφή τηλεγραφήματος και πήγαινε κάπως έτσι:
    «Απόστολή εξετελέσθη. Επιστρέφω σπίτι. Έλβις»

  45. mitsos said

    @40
    Όχι δεν είναι η ΜάΙνα. ( η ΜάΙνα μοιάζει όντως με κοτσύφι αν και ανήκει και αυτή σε άλλη οικογένεια =stumidae )
    Το Mocknigbird το είχα δει σε μεταφράσεις της «Εξέλιξης των Ειδών» του άλλου Κάρολου να αποδίδεται ως σπίνος και είχα βρει τότε πως τελικά είναι πάλι διαφορετικές οικογένειες ;;; Αλλά μάλλον στην Ελλάδα όταν λέμε σπίνος ή σπιγγάρι ή τσόνης εννοούμε μερικές δεκάδες είδη πτηνών από διαφορετικές οικογένειες σε όλο τν κόσμο.

  46. ΓιώργοςΜ said

    45 Ατριχόρνις αναφέρει η βικηπέδια.
    Πολύ της μόδας έγινε το mockingjay (ίσως είναι το ίδιο ή συγγενές είδος) από τη σειρά ταινιών φαντασίας «Hunger games»

  47. loukretia50 said

    Mitsos , Πέπε, Γιώργομ (!)
    Δεν είναι ούτε κοτσύφι, ούτε μάινα.
    Η αναζήτηση στο Bird Academy καταλήγει εδώ :
    https://www.allaboutbirds.org/guide/Northern_Mockingbird/id
    Βέβαια στο βιβλίο είναι σύμβολο και η φράση «‘Remember it’s a sin to kill a mockingbird.'» θεωρείται ότι αναφέρεται στην αθωότητα.
    Μάλλον δε διαθέτουμε το συγκεκριμένο είδος ωδικών πτηνών που μιμούνται πολλές φωνές.
    Δεν ξέρω πώς θα μπορούσε να αποδοθεί καλύτερα, ίσως αηδόνι κι ας μη μιμείται.

  48. ΓιώργοςΜ said

    Πω-πω, έπρεπε να προσέξω το παρανόμι μου, μοιάζει με… κτητική κλητική! (Γιώργο μ’, Νίκο μ’, Κίτσο μ’ κλπ) 🙂

  49. loukretia50 said

    Αγάπη,
    δεν αγάπησες κάποια από τις «Little Women”– L.M.Alcott?

    The Secret Garden by Frances Hodgson Burnett
    https://www.goodreads.com/book/show/2998.The_Secret_Garden
    και το Ημερολόγιο της Άννας Φρανκ?

    Από ελληνικά η Αιολική Γη και η Αστραδενή τελειώνουν στο σημείο που σηματοδοτείται το τέλος της αθωότητας.

  50. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    47 Λου «‘Remember it’s a sin to kill a mockingbird.’» θεωρείται ότι αναφέρεται στην αθωότητα.
    Ανάθεμα στον κυνηγό
    που σκότωνε τ΄αηδόνι
    κι εμαυροντύθηκε η αυγή
    κι αργεί να ξημερώνει

  51. loukretia50 said

    48. Μη φοβάσαι! Δεν είναι πολλοί που το προσέχουν, ξεγελάει το κεφαλαίο!
    —————————–
    Ο Δύτης με πρόλαβε γιατί στο λινκ που παραπέμπει αναφέρεται ένα σημαντικό βιβλίο:
    Jonathan Safran Foer’s stylized novel ‘Extremely Loud and Incredibly Close’ (2005) incorporates intertextuality, meta-fiction and a young boy’s spiritual education

    Νομίζω ότι δε μπορεί να λείπουν οι Μεγάλες Προσδοκίες του Ντίκενς, βιβλία του Μαρκ Τουαίην, τα «Άγουρα χρόνια» του Κρόνιν, «Δυο χρόνια διακοπές » του Ι.Βερν.
    «Ο Άρχοντας των Μυγών» William Golding και βέβαια της Ούρσουλα Λε Γκεν το»Έπος της Γαιοθάλασσας» που ενέπνευσε και το Χάρυ Πότερ, ενώ στους Τάφους του Ατουάν γνωρίζουμε την ενηλικίωση ενός κοριτσιού.

  52. loukretia50 said

    ΕΦΗ-ΕΦΗ : Όμορφο! Δικό σου είναι?

    Αυτά τα βιβλία έγιναν και ταινίες , αρκετά καλή η μεταφορά των δύο, η άλλη όχι…
    What Maisie Knew by Henry James https://www.gradesaver.com/what-maisie-knew
    https://www.imdb.com/title/tt1932767/

    White Oleander – by Janet Fitch https://ia800802.us.archive.org/19/items/WhiteOleanderJanetFitch/White%20Oleander%20-%20Janet%20Fitch.pdf

    Never Let Me Go – by Kazuo Ishiguro https://www.gradesaver.com/never-let-me-go/study-guide/summary

  53. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Ιστορίες ενηλικίωσης
    https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%99%CF%83%CF%84%CE%BF%CF%81%CE%AF%CE%B1_%CE%B5%CE%BD%CE%B7%CE%BB%CE%B9%CE%BA%CE%AF%CF%89%CF%83%CE%B7%CF%82

  54. Γς said

    >Ανάθεμα στον κυνηγό
    που σκότωνε τ΄αηδόνι

  55. Γιάννης Κουβάτσος said

    Η συζήτηση για τα πουλιά μού έφερε στο νου άλλο ένα αυτοβιογραφικό κείμενο ενηλικίωσης, το «Ξέρω γιατί κελαηδάει το πουλί στο κλουβί» της αφροαμερικανής συγγραφέως με το ελληνικό όνομα, της Μάγιας Αγγέλου. Επώδυνο μεγάλωμα σε μια ρατσιστική αμερικανική κοινωνία και σε μια τοξική οικογένεια.
    Μυθιστορήματα ενηλικίωσης είναι, βέβαια, και τα κλασικά Μεγάλες προσδοκίες, το Κόκκινο και το μαύρο, καθώς και η Αισθηματική αγωγή.

  56. Prince said

    48. Ή όπως λένε στην ονομαστική εκεί στο Ξηροχώρι και τριγύρω, η Γιώργοσουμ.

  57. Γς said

    Κείμενα ενηλικίωσης και στα anime και manga

    Ο Monkey D. Luffy (ελληνικά: Μόνκυ Ντι Λούφυ) είναι ο κεντρικός χαρακτήρας στο One Piece. Είναι καπετάνιος των Straw-Hat Pirates και διακρίνεται για την χρυσή του καρδιά και την απεριόριστη πείνα του. Όνειρό του είναι να γίνει ο βασιλιάς των πειρατών, βρίσκοντας τον θησαυρό του Gol D. Roger. Έχει φάει ένα φρούτο του διαβόλου (Devil Fruit) το οποίο έκανε το σώμα του λάστιχο. Είναι 19 ετών.

    https://fr.wikipedia.org/wiki/Monkey_D._Luffy

  58. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    Home/Κριτικες/Made in Britain
    Σάββατο, 01 Φεβρουαρίου 2014
    μέγεθος γραμματοσειράς μείωση του μεγέθους γραμματοσειράς αύξηση μεγέθους γραμματοσειράς
    Made in Britain

    Κατηγορία Κριτικές Γράφτηκε από την Μαριλένα Αστραπέλλου Δημοσιεύθηκε στο Τεύχος 40

    Ένας πολύ βρετανός συγγραφέας για πρώτη φορά οργανώνει την πλοκή του βιβλίου του εκτός των ορίων που ελέγχει, στις Βρυξέλλες, προκειμένου να προετοιμάσει μια μεγάλη εμπορική έκθεση. Τι μένει να κάνει με το θέμα του ένας μυθιστοριογράφος που δεν έχει τη νεανική ορμή και τις βεβαιότητες που ξεκινούν απ’ αυτή; Ευτυχώς, έχει πολύ καλή σχέση με το βρετανικό χιούμορ, στις πιο πνευματώδεις εκδοχές του, και έτσι μπορεί να είναι γενναιόδωρος με τον αναγνώστη του.
    Jonathan Coe, Expo 58, μετάφραση από τα αγγλικά: Μαργαρίτα Ζαχαριάδου, Πόλις, Αθήνα 2013, 362 σελ.
    Ο Τζόναθαν Κόου κρύωνε σε αυτό το ταξίδι του στην Αθήνα. Δεν είχε πάρει μαζί του παλτό, γιατί σκέφτηκε ότι θα άφηνε πίσω του το κρύο του Λονδίνου. Όπως ακριβώς στην ταινία Therebel (1961), ο Τόνυ Χάνκοκ αναχωρεί από το Λονδίνο για την πόλη του Φωτός και πετάει καθ’ οδόν το καπέλο του και την ομπρέλα του. Ο Κόου βρέθηκε σε μια παγωμένη Αθήνα, ο Χάνκοκ είχε βρεθεί σε ένα βροχερό Παρίσι. Είναι δύσκολο να μείνεις ανεπηρέαστος από τα κλισέ που συνοδεύουν σαν τιμητικό άγημα ένα ξένο κράτος, ακόμη και αν πιστεύεις ότι στην ουσία αποτελούν εύκολες γενικεύσεις. Η «βρετανικότητα» του Κόου, για παράδειγμα, είναι ολοφάνερη σε όλους. Για τον ίδιο δεν είναι τόσο αυτονόητη.

    Είναι ό,τι αγαπάμε περισσότερο στον Κόου. Δεν είναι τυχαίο ότι έγινε παγκοσμίως γνωστός με το τέταρτο βιβλίο του, Τι ωραίο πλιάτσικο. Όταν δηλαδή έβαλε το νυστέρι βαθιά μέσα στο κακοποιημένο από τη διακυβέρνηση της Μάργκαρετ Θάτσερ σώμα της βρετανικής κοινωνίας.
    […]

    http://booksjournal.gr/%CE%BA%CF%81%CE%B9%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%B5%CF%82/item/100-made-in-britain

  59. Aghapi D said

    49
    Τις Μικρές Κυρίες τις αγάπησα όλες – με μια μικρή προτίμηση στη Μεγκ 🙂
    Την Αιολική Γη τη λάτρεψα
    Όμως την Αστραδενή τη θεωρώ ψεύτικο, πιεσμένο αφήγημα: ποιο παιδάκι από νησί γνωρίζει «μόνο τη φέτα και το κασέρι» (το κασέρι????) και δέν αναφέρει πρώτα τα αλειφωτά συνήθως ή/και τα ξερότατα τυριά τού νησιού του; Ποιο παιδάκι αγαπάει την Αλεξίου με την πρώτη φορά που την ακούει, ενώ έχει εθιστεί προφανώς το πολύ πολύ στο σαντούρι και το βιολί που είναι τα συμιακά όργανα, κι’ αυτά μόνο στα πανηγύρια ; (Δέν έχουν ραδιόφωνο στα δύο σπίτια που αναφέρονται στο βιβλίο, άρα δέν έχει και πολλά ακούσματα που θα την βοηθούσαν να έχει τόσο μεγάλη επαφή με το έντεχνο: εντάξει, είναι ιδιαιτέρως διαισθητική, αλλά όχι τοσο στα «κοσμικά» όσο στα ενορατικά θέματα 🙂 ). Ποιο παιδάκι από τη Σύμη λέει «θα με γράψει στα μαύρα κατάστιχα» ?
    Άσε που η εσωτερική ζωή τής Αστραδενής περιγράφεται με όρους ενήλικα 🙂 Και, επί τέλους, δέν πρόκειται για αφήγημα ενηλικίωσης, αλλά ρήξης: με την έννοια ότι με την τελευταία σκηνή – βιασμός δέν ήταν; – αναδύεται η ιερατική της μνήμη πλήρως, απ’ όσο καταλαβαίνουμε, αλλά δέν γνωρίζουμε αν κατόπιν γίνεται «ενήλικη».

  60. Aghapi D said

    49 Επιστρέφω: και ναι, The Secret Garden λατρεμένο Μα ούτε κι’ αυτό δέν είναι εντελώς αφήγημα ενηλικίωσης αλλά μάλλον κυρίως περάσματος στην κοινωνικότητα. Και φυσικά είναι επίσης ιστόρημα μιας πορείας στην αυτεπίγνωση… παρ’ όλο που ναι, αυτά συχνά πάνε μαζί

  61. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    Ο Jonathan Coe (γεν. 1961) , ήλθε στην λογοτεχνική ζωή μου περί το 2010, μετά τον πρεσβυτερο (γεν. 1948) Ian Russell McEwan
    Ο αθώος, Άμστερνταμ,…)

    Η πρώτη του ιστορία, ένα θρίλερ ντετέκτιβ που ονομάζεται Το κάστρο του μυστηρίου, γράφτηκε στην ηλικία των οκτώ. Οι πρώτες σελίδες αυτής της ιστορίας εμφανίζονται στο μυθιστόρημά του What a Carve Up !.

    Ο Jonathan Coe, ενδιαφέρεται επίσης πολύ για την μουσική

    Ένα δείγμα γραφής του J.C.που μου έλυσε αρκετά προβλήματα για τα » νέα χρηματοοικονομικά εργαλεία»:

    ΝΕΑ ΧΡΗΜΑΤΟΟΙΚΟΝΟΜΙΚΑ ΕΡΓΑΛΕΙΑ ΚΑΙ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ

    Ο ιδιωτικός βίος του Μάξουελ Σιμ

    Συγγραφέας:Coe, Jonathan
    Μεταφραστής:Ζαχαριάδου, Μαργαρίτα
    10ος 2010
    Εκδόσεις :Πόλις
    Σελίδες : 512

    σελίδες 172 έως 175

    …Αλήθεια; Τι παράξενο , να χρειάζονται οι τράπεζες τμήματα έρευνας.
    ….
    Και τι λογής άνθρωποι δουλεύουν εκεί;
    …..
    -Όχι, συνήθως όχι των οικονομικών (σχολών).Αρκετοί μαθηματικοί. Ορισμένοι έχουν πίσω τους και ένα παρελθόν με τη φυσική, ιδίως στην πιο θεωρητική μορφή της. Ήταν κάμποσοι μηχανικοί, όπως εγώ. Το διδακτορικό ήταν απαραίτητη προϋπόθεση.
    ….
    -Μας πλήρωναν για να δημιουργούμε νέα χρηματοοικονομικά εργαλεία. Εξαιρετικά περίπλοκα και εξελιγμένα….
    …..
    Και αυτά τα χρηματοοικονομικα εργαλεία που δημιουργείτε…συνιστούν την βάση για τα περισσότερα στεγαστικά δάνεια και τις επενδύσεις μας…;
    -Χονδρικά ναι
    Άρα εμείς οι κοινοί θνητοί δεν θα καταλαβαιναμε τίποτα αν μας εξηγούσες;
    -Μάλλον όχι…

    …σίγουρα όμως όλοι το καταλάβαιναν πως ήταν η τέλεια συνταγή για την καταστροφή. Δεν είναι δυνατόν ένας πωλητής να πουλάει κάτι που δεν κατανοεί. Κι όχι απλώς να το κατανοεί αλλά να το πιστεύει κι όλας…

    Αφωτιστος Φιλελλην

  62. Γς said

    Εγώ θα έλεγα ότι είναι και το Ενα παιδί μετράει τ άστρα του Μενέλαου Λουντέμη

    Δεν είναι;

  63. Γς said

    Αμ, ο ‘Μικρός Πρίγκιπας’ του Antoine de Saint-Exupéry;

  64. loukretia50 said

    Αγάπη,
    Συμφωνώ για την Αστραδενή. Δεν ανήκει στα βιβλία που ξεχωρίζω, δεν το θυμάμαι καλά, άλλωστε το διάβασα πριν πολλά χρόνια.
    Το ανέφερα μόνο για το σημείο που πραγματικά σημαδεύει βάναυσα το τέλος της παιδικής ηλικίας, έστω κι αν δε γνωρίζουμε πού οδήγησε η τραυματική εμπειρία το κοριτσάκι.
    Θα ανέφερα το «Τότε που ζούσαμε», αλλά πάει μισός αιώνας από τότε που το διάβασα!
    Δεν ξέρω ακριβώς το κριτήριο για να χαρακτηρίσω κάποια βιβλία ενηλικίωσης.
    Άλλωστε είναι μια πορεία σε πολλά επίπεδα και σε διαφορετικές φάσεις.
    Μπορεί να την καθορίσει ένα γεγονός ή να αλλάζει προοδευτικά η αντίληψη για τον κόσμο γύρω μας με βάση νέες εμπειρίες και γνώσεις.

    Υπάρχουν πολλά βιβλία που αναφέρονται στη μετάβαση από την εποχή της αθωότητας στην πραγματική ζωή και συνήθως ξεχωρίζουμε εκείνα που σημάδεψαν τη δική μας ενηλικίωση. Συχνά συνδυάζονται, αλλά για μένα ισχύει ότι πολλά σημαντικά βιβλία τα διάβασα αργότερα ή πολύ νωρίς για να καταλάβω το αληθινό νόημά τους.
    Ενώ για παράδειγμα το θαυμάσιο «Όταν σκοτώνουν τα κοτσύφια» , η «Καλύβα του Μπάρμπα Θωμά» , τα βιβλία της Περλ Μπακ και του Κρόνιν ήταν κατανοητά- έστω μέχρι κάποιο επίπεδο , στην πρώιμη εφηβική ηλικία, δεν ισχύει το ίδιο για το Ντέμιαν που λάτρεψα πολύ μεγαλύτερη.
    Αγάπησα την Ιουλιέτα και την Ιφιγένεια γιατί με μάγευε η ιστορία τους και έγιναν η αφορμή να ασχοληθώ με τους μεγάλους συγγραφείς σε ηλικία που καταλάβαινα ελάχιστα. Χρειάστηκε να μελετήσω απ΄την αρχή όλους τους κλασσικούς. Όμως ήταν κέρδος.

    ΥΓ. Και φυσικά ήμουν μόνο η Τζο !

  65. Θρακιώτης said

    Εκλεκτέ φίλε κ. Gpoint (39),

    κι εγώ στην εποχή μου (Δεκαετία 1980) έτσι τον ήξερα τον μεγάλο Άγγλο 800άρη, Sebastian Coe: Κόε. Κι όταν ρώτησα έναν φίλο που είχε τα αγγλικά μητρική γλώσσα, μού είπε ότι το coe στα αγγλικά σημαίνει την καλύβα των ανθρακωρύχων, αλλά είναι και κακόφημη λέξη από το cunt (= μουνί) + το hoe (= τσάπα, αλλά και τσούλα).

    Τουτέστιν, «Coe» στα αγγλικά σημαίνει το ωραίο μουνάκι που είναι συγχρόνως και τσούλα. Πράγμα που, φυσικά, μάς απέκρυψε ο αγαπητός κ. Σαραντάκος στο παρόν άρθρο, για να μή σοκαριστούν οι χριστιανούληδες αναγνώσται

  66. loukretia50 said

    Aν είχε αναφερθεί ο Poe, θα υπήρχαν πολλές επιλογές σύμφωνα με αυτό :
    https://www.acronymfinder.com/POE.html

    πχ. Point of Evil, Purity of Essence (Dr Strangelove),
    Place of Execution, Point of Exit…

  67. Γιάννης Κουβάτσος said

    Και οι «Δύσκολες νύχτες» της Μέλπως Αξιώτη είναι μυθιστόρημα της ενηλικίωσης. Και ένα μεγάλο μέρος της «Αναφοράς στον Γκρέκο». Επίσης η «Ζωή του Αντρέγεφ» του Ιβάν Μπούνιν, που το διάβασα το καλοκαίρι, αλλά με κούρασε η εμμονή του με τις λυρικές αναλυτικές περιγραφές της φύσης αλλά και των αντικειμένων. Από πρόσφατες εκδόσεις, μυθιστόρημα της ενηλικίωσης είναι το «τούβλο» του Πολ Όστερ «4321».

  68. gpoint said

    # 65

    Αρα φταίει ο Δικογιάννης !! (ναι, ναι είναι ο Ακι Μπούα, για όσους θυμούνται την θρυλική περιγραφή που πήρε χαμπάρι στο τέλος ποιός κέρδιζε με περίπατο )
    Ετσι κι αλλιώς στα αγγλικά είμαι σκράπας και αυτοδίδακτος, κάτι λίγα αμερικάνικα ξέρω.

    Μήπως το επιτελείο σου ξέρει γιατί προτιμήθηκε η σχετικά μέτρια βερσιον του Hurricane στο Desire από την απίθανη με την δεύτερη φωνή της Εμιλού εκτός από το προφανές οικονομικό συμφέρον ;

  69. Γιάννης Κουβάτσος said

    Η «Ζωή του Αρσένιεφ», διορθώνω.

  70. Γιάννης Ιατρού said

    Χαιρετώ άρτι επιστρέψας στο ερημητήριο

    αυτά τα ακούσατε;; 🙂 🙂

  71. Aghapi D said

    64 «Αγάπησα την Ιουλιέτα και την Ιφιγένεια γιατί με μάγευε η ιστορία τους και έγιναν η αφορμή να ασχοληθώ με τους μεγάλους συγγραφείς»

    Πάντα κέρδος είναι, ακόμα κι’ αν δέν καταλαβαίνουμε (εκτός αν έχουμε κάποια διαστροφή 🙂 )

  72. Aghapi D said

    67 Πίστευα πως σχεδόν πάντα τα αφηγήματα ενηλικίωσης είναι βατά και για πρώιμους (λάθος λέξη αλλά καταλαβαίνεις τί εννοώ) εφήβους. Η Αναφορά στον Γκρέκο μάλλον προδίνει ότι στο βάθος ο συγγραφέας της ποτέ δέν ενηλικιώθηκε

  73. Γς said

    Και την chlorinated chicken του Τζόνσον [για τον Κόρμπι] την αποδίδουν με την Λυράτη Κότα

    Καμιά σχέση

    https://img-s-msn-com.akamaized.net/tenant/amp/entityid/AAGtZc6.img

    και δεν εισάγονται απ τις ΗΠΑ αυτές οι πλυμένες με χλώριο και άλλα διάφορα για σαλμονέλα και τέτοια

  74. Iris Linden said

    Καλημέρα

    και ποιος θα γράψει το Πλιάτσικο ή τη Λέσχη των Τιποτένιων για να παρουσιάσει της απίστευτες ταρζανιές του Γιάνις κ.ά;

  75. Θεοδώρα said

    Πολύ ωραίο το σημερινό άρθρο και αφορμή για να ψάξω τον συγγραφέα. Ο πρώτος που μου ήρθε στο μυαλό μιλώντας για μακριές περιόδους ήταν φυσικά ο Αλεξάνδρου από το «Κιβώτιο»
    Επίσης στην κριτική του Guardian πόσο δίκιο έχει ο συντάκτης όταν λέει «the fact that you eventually realise the story is there, but you’ve got to work for it»

  76. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα!

    70 Ναι, έγραψα κι εγώ στο τουίτερ

    74 Γράψτε το εσείς

  77. aerosol said

    #68
    Πιο είναι το προφανές οικονομικό συμφέρον;
    Το μόνο για το οποίο δεν κατηγορήθηκε ποτέ ο Ντύλαν ήταν πως κάνει σκόντα στη μουσική του για εμπορικούς λόγους.
    Αυτή η εκδοχή είναι πιο χαλαρή -και φυσικά δεν συμφωνούν όλοι πως είναι καλύτερη. Η ένταση και η οργή στην επίσημη εκδοχή είναι πιο ξεκάθαρη.
    Σε αυτή την εκδοχή υπάρχουν κάποια ονόματα στους στίχους, οπότε μπορεί να έπεφτε μήνυση και να απαγορευόταν το τραγούδι.

  78. Ραπτόπουλος; Διόδια; Τζιτζίκια;

  79. Πουλ-πουλ said

    Ο μακροπερίοδος λόγος άλλοτε είναι μανιέρα, άλλοτε προκύπτει φυσιολογικά ως αναπόφευκτο εκφραστικό εργαλείο. Ας θυμηθούμε το τελευταίο κεφάλαιο της Οδύσσειας του Τζόις. Μόνο σε μια απνευστί περίοδο θα μπορούσε να αποδοθεί ο παραληρηματικός μονόλογος της Μόλυ.

  80. Περίμενα να δω ποιος θα αναφέρει τους μακροπερίοδους μονόλογους του Τσίρκα που τον μελέτησα και χτες, τελικά να τους αναφέρω εγώ.
    Για κάποιο λόγο το Bildungsroman δεν το έχω συνδέσει με ενηλικίωση, πιο πολύ με διαμόρφωση χαρακτήρα, που μπορεί να συμβαίνει και στην ενήλικη φάση της ζωής. Πάντως για να το παίξω διανοούμενος να αναφέρω με τη σειρά μου τον «Νεαρό Τέρλες» του Μούζιλ.

  81. Κι ο SB με μια ανάσα…

  82. spyridos said

    68

    γιατί αυτό με την Εμιλού είναι μελωδικό και βαρετό
    και το άλλο είναι στακάτο και σου πετάει μαχαιριές στην καρδιά.

    Εχει βγει και μια καλή διασκευή από την Ani DiFranco

  83. Γς said

    Ε, ας το καλό πια!

    Να βλέπω εδώ κάτι μανουλομάνουλα

    https://www.athensvoice.gr/culture/arts/318932_oi-gynaikes-toy-peter-lindbergh-stin-athina

    και να διαβάζω Naomi Campbell κι νους μου να πηγαίνει στα φασόλισ!

  84. Πέπε said

    @46:
    > > Ατριχόρνις αναφέρει η βικηπέδια.

    Εκεί βρίσκω:
    -Το παλιό ελληνικό όνομα «Μίμος ο πολύγλωσσος». Έτσι το ήξερα, αν και βέβαια μόνο εγκυκλοπαιδικά. Δεν το έχω δει ποτέ, ούτε το γνωρίζω με κάποιο πιο κοινό όνομα.
    -Ότι συγγενεύει με τα ψαρόνια. Όθεν θυμήθηκα ότι και τα ψαρόνια συμπεριλαμβάνονται στα πουλιά που μιμούνται ήχους (βλ. #40).

  85. sarant said

    78 Κι αυτό.

  86. Αν κι έγινε αναφορά στο 73 για την χλωριομμάνη κότα. Νικοκύρη θέλουμε τη γνώμη σου την ματαφραστική ίσως και τh χημική ( 😉 ) για το θέμα.

  87. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Ρόντι Ντόιλ – Πάντυ Κλαρκ χα χα χα
    O ήρωας είναι δέκα χρονών αλλά «ενηλικιώνεται» πρόωρα και σπαραχτικά.

  88. Γς said

    Επειδη είμαι απ τα χαράματα στο πόδι και επειδή άρχισδα να μπερδεύω τη Ναόμι με τα φασόλια,
    πεστε μου αν τα δύο Βιβλία Του Λουντέμη και του Αντουάν ντε Σαιντ-Εξυπερύ [Σχ. 62 & 63] είναι κείμενα ενηλικίωσης ΄

    Τωρα βλέπω ότι το Ενα παιδί μετράει τ άστρα το είχε αναφέρει ο Γιάνξνης Κουβάτσος

    :Αντε και αντίο θα σας δω στο … όνειρό μου

    Και το όνειρο που σας έλεγα προχτές, που ξύπνησα από τη μυρωδιά των πεύκων που καιγόντουσαν εδώ κοντά είχε συνέχεια.

  89. Jago said

    Όπως σωστά επισημάνθηκε στο 46 και το mockingjay από τη σειρά των Hunger Games που βασίζονται σε βιβλία και αφορούν κι εδώ μια ιστορία ενηλικίωσης σε μια δυστοπία, το ίδιο μοτίβο των πουλιών με την ενηλικίωση κυριαρχεί και στην πρόσφατη Καρδερίνα της Ντόνας Ταρτ (περιμένουμε σύντομα και την ταινία).

  90. ΜΙΚ_ΙΟΣ said

    Η κόρη μου λατρεύει τον Τζ. Κόου, έχει -μάλλον- όλα τα βιβλία του. Δανείστηκα και διάβασα (πάνε 5-6 χρόνια…) μόνο δύο: ’’Το σπίτι του ύπνου’’ και το ’’EXPO 58’’. Δεν μου προξένησαν ιδιαίτερη εντύπωση –και της το σχολίασα.

    Κάποια χαρακτηριστικά από το γράψιμό του που μου έχουν μείνει: Ευρηματικότητα (στην οποία στηρίζεται το βασικό τμήμα-κεντρικοί άξονες των έργων), εμπλουτισμένη με παραδοξότητες/απιθανότητες, αλλά με αναγνωρίσιμους συμβολισμούς. «Διαβολεμένη» παρατηρητικότητα και ένα ιδιόμορφο χιούμορ. Από πλευράς ουσίας, δεν θυμάμαι κάτι συνταρακτικό…

    (Θα δανειστώ λοιπόν, με την ευκαιρία, και το ’’Τι ωραίο πλιάτσικο!’’, που φαίνεται πιο ενδιαφέρον).

  91. sarant said

    88 Του Λουντέμη σίγουρα είναι

    86 Τον είπε κότα, εμείς θα λέγαμε «κότα λειράτη».

  92. Γς said

    91:

    >Τον είπε κότα, εμείς θα λέγαμε «κότα λειράτη».

    Πάντως σε καμιά περίπτωση δεν τον είπε κότα [φοβητσιάρη]
    .

    [Υπάρχει μόνο ένα χλωριωμένο κοτόπουλο που μπορώ να δω … και είναι στον πάγκο αυτό «, δήλωσε ο Τζόνσον, δείχνοντας τον Corbyn ο οποίος επέκρινε τον ενθουσιασμό του βρετανικού ηγέτη για μια εμπορική συμφωνία με τις Ηνωμένες Πολιτείες για, μεταξύ άλλων, ανησυχίες σχετικά με τα πρότυπα τροφίμων (τις χλωριομένες κότες που έχουν απαγορευτεί δεκαετίες στο ΗΒ)

  93. loukretia50 said

    81. Μπράβο Stazy, αυτό ήθελα, ήμουν έξω, μιλούσα για άσχετα και προσπαθούσα μάταια να θυμηθώ έναν παραληρηματικό – σπαραχτικό – μονόλογο που κατέληγε κάπως έτσι, χωρίς κανένα άλλο σημείο αναφοράς!
    ——————–

    Δύτη, ο Νεαρός Τέρλες είναι το μόνο του Μούζιλ που διάβασα με τη μία, το βρήκα ενδιαφέρον, χωρίς όμως να μ΄ενθουσιάσει. Αν κατάφερες εσύ να διαβάσεις τον Άνθρωπο χωρίς ιδιότητες, θα χαρώ να μάθω αν αξίζει το χρόνο μου. Εγώ παραιτήθηκα νωρίς.
    btw
    Δε χρειάζεται να το παίξεις διανοούμενος.
    Έχεις αναμφισβήτητα τα φόντα για να χαρακτηριστείς!
    Ας πρόσεχες!

  94. loukretia50 said

    93. συνέχεια – πάλι έφυγε νωρίς!
    «…πώς καταφέρνω, τι καταφέρνω, να μην καταφέρνω τίποτα….»

  95. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    Κάντε μιά διακοπή στα συγχρονοφιλολογικά σας, για μιά καλή πληροφορία που έμαθα σήμερα. Όσοι εδώ ενδιαφέρονται (..και το ξέρουν, και το περιμένουν με αγωνία..) για το «Eτυμολογικό λεξικό της αρχαίας ελληνικής» του P. Chantraine, που μετέφρασε και ετοιμάζει το Ίδρυμα Τριανταφυλλίδη, προβλέπεται να έχει εκδοθεί τους επόμενους 2-3 μήνες. 🙂

  96. Καλησπέρα και καλό αποκαλόκαιρο…
    Διαβάζω πολύ συστηματικά τα βιβλία του Κόου, που μ’ αρέσουν πολύ. Νομίζω ότι είναι βαθιά πολιτικά βιβλία, οι ήρωές του είναι ζωντανοί και ξεχωριστοί με την έννοια ότι ο καθένας και η καθεμιά σε πείθει για το βάθος και το στήσιμο του χαρακτήρα του/της. Στις προτάσεις για βιβλία που κάποια στιγμή τον Ιούλιο βάζει άρθρο ο Νικοκύρης, νομίζω ότι κάθε φορά, προτείνω και ένα του Κόου. Από όλα θα ξεχώριζα το «σπίτι του ύπνου».
    Μ’ αρέσουν και άλλοι Βρετανοί συγγραφείς, ξεχωρίζω τον Ίαν Μακγιούαν, τον Τζούλιαν Μπαρνς, τον Μάρτιν Έιμις κ.λ.π. Ίσως γιατί αποπνέουν τόσο διαφορετική αίσθηση από εξαιρετικούς Έλληνες.

  97. Theo said

    Καλησπέρα!

    Όσο περνούν τα χρόνια, τόσο λιγότερα θυμάμαι από μυθιστορήματα που διάβασα σχετικά πρόσφατα, ενώ θυμάμαι περισσότερα από άλλα που διάβασα νέος.

    Νομίζω πως διάβασα το «Τι ωραίο πλιάτσικο!», έρεε ευχάριστα αλλά δεν θυμάμαι τίποτα. Μάλλον ο εγκέφαλός μου δεν έκρινε κάτι άξιο αποθήκευσης από το εν λόγω βιβλίο, κι έτσι δεν έχω καμιά διάθεση να διαβάσω άλλο βιβλίο του Κόου.

    @26:
    Το τελευταίο κεφάλαιο από «το κιβώτιο» του Άρη Αλεξάνδρου όντως αποτελείται από μία περίοδο και εκτείνεται σε 37 πυκνοτυπωμένες σελίδες, στην 15η έκδοση του «Κέδρου» που έχω.

    @93:
    Τον «Άνθρωπο χωρίς ιδιότητες» το κατάφερα να τον διαβάσω, πιέζοντας αρκετά τον εαυτό μου. Και δεν θυμάμαι σχεδόν τίποτα.

  98. IN said

    Καλησπέρα κι από μένα.

    Είπα να σχολιάσω κι εγώ γιατί «διάβασα» τη «Μέση Αγγλία» του Κόου και, κατά σύμπτωση, το τελείωσα σήμερα, πριν από λίγο.

    Να πω καταρχήν ότι το «διάβασα» το έβαλα σε εισαγωγικά, γιατί στην πραγματικότητα το βιβλίο δεν το διάβασα, αλλά το άκουσα, στην Αγγλική εκδοχή του. Εννοώ, φυσικά, σε audiobook ή όπως αλλιώς το λέμε (ή θα το λέμε) στα Ελληνικά. Αυτό το είδος «ομιλούντος βιβλίου» είναι σχεδόν άγνωστο, όχι μόνο στην Ελλάδα όπου η αγορά είναι έτσι κι αλλιώς μικρή, αλλά ακόμη και σε μεγαλύτερες χώρες, αφού είναι ακόμη αρκετά δύσκολο να βρει κανείς πολλά τέτοια βιβλία στα Γερμανικά και ακόμη δυσκολότερο στα Γαλλικά. Στα Αγγλικά όμως (προφανώς λόγω ΗΠΑ που και τεράστια αγορά είναι και πάντα πρωτοποριακοί είναι σε τέτοια θέματα) όλες σχεδόν οι καινούριες εκδόσεις βγαίνουν ταυτόχρονα και σε audiobook. Είναι πανεύκολο να τα αγοράσει κανείς, το Amazon έχει ειδικό παράρτημα, το audible, όπου μάλιστα μπορείς να γραφτείς συνδρομητής με 15 ευρώ το μήνα και να έχεις ένα βιβλίο χωρίς έξτρα χρέωση κάθε μήνα. Προσωπικά ακούω audiobooks (από το audible) τα τελευταία πέντε χρόνια τουλάχιστον και τα βρίσκω πολύ πρακτικά αφού μπορεί ν’ ακούει κανείς το βιβλίο του κάνοντας διάφορες ανιαρές δουλειές ή δραστηριότητες. Επιπλέον, οι αφηγητές είναι επαγγελματίες (ηθοποιοί κλπ) οπότε κάνουν και διάφορες «φωνές» και αν πετύχει κανείς καλό αφηγητή είναι απόλαυση. Ας πούμε, στο βιβλίο του Κόου ο αφηγητής έκανε διάφορες προφορές στα Αγγλικά, ανάλογα με το ποιος «μιλούσε» στο βιβλίο, αρκετά πετυχημένα μπορώ να πω.

    Αντίθετα με το πολυώνυμο τρολ του ιστολογίου, μπορώ να καταλάβω το Νίκο που, υποθέτω, ,και από επαγγελματική περιέργεια προτίμησε να διαβάσει την Ελληνική μετάφραση, εμένα όμως (που δεν είμαι και μεταφραστής) αρχή μου είναι ότι, όσο χρήσιμοι κι αν είναι οι μεταφραστές, αν τύχει να μπορώ διαβάσω κάτι στο πρωτότυπο, το προτιμώ ασυζητητί.

    Αν και δεν πολυδιαβάζω λογοτεχνία, είπα ν’ «ακούσω» αυτό το βιβλίο. Έβλεπα διαφημίσεις του ήδη από το 2018 που είχα βρεθεί ένα Σαββατοκύριακο στο Λονδίνο, το ανέφερε μετά και ο Νίκος στις προτάσεις βιβλίων για το καλοκαίρι, πριν από λίγο καιρό είδα και βιβλιοκριτική για τη Γαλλική έκδοση σε μια Μοντ που έτυχε να πέσει στα χέρια μου, είναι και το θέμα επίκαιρο, οπότε μια και δυο το κατέβασα από το audible που έτσι κι αλλιώς μου «χρωστάει» κάμποσα βιβλία.

    Αφού πρώτα βάλω ένα «spoiler alert» για όσους δεν διάβασαν το βιβλίο αλλά σκοπεύουν να το κάνουν, να πω ότι δεν εντυπωσιάστηκα. Ίσως να φταίει και το γεγονός ότι, όπως λέει κι ο Νίκος, ο Κόου είναι ευρωπαϊστής ενώ εγώ έχω κάποια κατανόηση για τους Μπρέξιτιερς (ή Μπρέξιτερς;).

    Το βιβλίο σου δίνει μια αίσθηση σαπουνόπερας, με ένα πλήθος ιστορίες που εξελίσσονται παράλληλα, με κάποιους σταθερούς «χαρακτήρες» (το λέμε αυτό στα Ελληνικά; Έχω στο μυαλό μου το Αγγλικό characters, ίσως να είναι καλύτερο το «πρόσωπα» στα Ελληνικά) και ένα πλήθος άλλους που εμφανίζονται, «παίζουν» σε κάποια επεισόδια (κεφάλαια), μετά εξαφανίζονται αλλά, σε ορισμένες περιπτώσεις, ξανακάνουν την εμφάνισή τους μετά από κάποιο διάστημα. Ακριβώς λόγω αυτής της αίσθησης της σαπουνόπερας το βιβλίο κρατάει την προσοχή του αναγνώστη αφού, όπως και στις σαπουνόπερες, θέλεις να δεις τι θα γίνει παρακάτω αλλά, και πάλι όπως και στις σαπουνόπερες, η αντιμετώπιση μου φάνηκε αρκετά επιφανειακή. Πολλοί χαρακτήρες είναι καθαρά «καρικατούρες» (χαρακτηριστικό παράδειγμα ο Νάιτζελ, ο συνεργάτης του Κάμερον με τον οποίο συναντιέται επανειλημμένως ο δημοσιογράφος Νταγκ), τα κλισέ αφθονούν και όλοι, μα όλοι, οι «κακοί» του βιβλίου ψήφισαν leave ενώ όλοι οι συμπαθείς και λογικοί χαρακτήρες ψήφισαν remain.

    Ορισμένα σημαντικά επεισόδια στο βιβλίο beggar belief (που λένε και οι Βρετανοίˑ να δω πώς το απέδωσε αυτό η μεταφράστρια), όπως το γεγονός ότι η Σόφι τίθεται ένα χρόνο σε διαθεσιμότητα για ένα αθώο, αλλά παρεξηγήσιμο σχόλιο της σε μια τρανς φοιτήτριά της, μολονότι η τελευταία δεν θέλει να δώσει καμία έκταση στο θέμα (αλλά, ακριβώς όπως στις σαπουνόπερες, αφού αυτή η ιστορία σέρνεται για αρκετά κεφάλαια, ξαφνικά και αθόρυβα τακτοποιείται πλήρως) ή ότι παρουσιάζεται περίπου σαν προτροπή σε δολοφονία το γεγονός ότι μία εφημερίδα έβαλε στην πρώτη σελίδα της φωτογραφία ορισμένων βουλευτών των Συντηρητικών, μεταξύ αυτών και η σύντροφος του Νταγκ, που δεν ψήφισαν υπέρ της Μέι σε μια ψηφοφορία.

    Δύο τουλάχιστον σκηνές θυμίζουν, στην καλύτερη περίπτωση, φτηνή κωμωδία: Η μία είναι η σκηνή όπου ο γκέι φίλος της Σόφι (που μου διαφεύγει τώρα το όνομα του; Σόχαν;) παρακολουθεί ημίγυμνος στην τηλεόραση κάποια εκπομπή με θέμα το δημοψήφισμα ενώ ο σύντροφός του προσπαθεί να του κάνει στοματικό σεξ και, όταν κάποια στιγμή ο Σόχαν φωνάζει αγανακτισμένος για κάτι που άκουσε στην τηλεόραση «bollocks!» (κατά λέξη «αρχίδια», αλλά το ισοδύναμο του Ελληνικού «μαλακίες!») ο σύντροφός του βάζει στο στόμα του τον έναν όρχι του Σόχαν λέγοντας κάτι σαν «εντάξει, αφού αυτό θες…». Παρεμπιπτόντως αναρωτιέμαι πώς τα απέδωσε η μεταφράστρια όλ’ αυτά στα Ελληνικά. Η άλλη είναι η σκηνή με τον Μπεν και τη Τζένιφερ που πέφτουν στο κρεβάτι για σεξ, ο Μπεν δεν έχει στύση, αποφασίζουν να μπουν στην ντουλάπα (!) για να συνεχίσουν (επειδή κάτι ανάλογο είχαν κάνει στην εφηβεία τους) κι εκεί η Τζένιφερ, αντί να χαϊδέψει το πέος του Μπεν, αρχίζει κατά λάθος να χαϊδεύει ένα αρωματικό κερί που βρέθηκε τυχαία εκεί, ενώ ο Μπεν από μέσα του ανησυχεί γιατί, παρά τις ενθουσιώδεις προσπάθειες της Τζένιφερ, δεν νοιώθει απολύτως τίποτε.

    Και, φυσικά, υπάρχουν και οι υπαινιγμοί ότι, περίπου, το Brexit οφείλεται στις μηχανορραφίες του Imperium Foundation επικεφαλής του οποίου είναι ένας άλλος χαρακτήρας που κάνει μία εμφάνιση προς το τέλος του βιβλίου και που, όπως καταλαβαίνω, προέρχεται από τα άλλα βιβλία της τριλογίας.

    Μια και έγραψα τόσα, ας πω κάτι και για την ιστορία με το σάντουιτς. Όπως φαίνεται και από τη φωτογραφία του της πρώτης σελίδας της Sun, η εφημερίδα, όπως το συνηθίζουν στη Βρετανία, ιδίως τα ταμπλόιντ, κάνει μια ολόκληρη σειρά από λογοπαίγνια με βάση το γεγονός ότι το σάντουιτς ήταν με μπέικον, δηλαδή χοιρινό: Save our bacon, this is the pig’s ear Ed made of a helpless sandwich, don’t swallow his porkers. Δεν είναι εντελώς αδικαιολόγητη η επιλογή της μεταφράστριας να προσπαθήσει να κρατήσει κάπου την αναφορά σε γουρούνια στα Ελληνικά, αλλά συμφωνώ ότι η απόδοση που επέλεξε είναι εντελώς ατυχής.

  99. 93, 97 Θα συμφωνήσω ότι καθόλου εύκολα δεν διαβάζεται ο Άνθρωπος χωρίς ιδιότητες. Και θα ομολογήσω ότι ελάχιστα πράγματα θυμάμαι παρόλο που τον διάβασα προσεχτικά. Γράφει κάπου ο Κούντερα ότι είναι σαν ένα τεράστιο γοτθικό κτίριο, όπου θαυμάζεις λεπτομέρειες, μια αψίδα, μια κολόνα, ένα γκαργκόιλ, αλλά είναι αδύνατο να το δεις ολόκληρο.

  100. loukretia50 said

    Bιβλία και ταινίες. Αν είναι όντως για την ενηλικίωση, δεν ξέρω. Νομίζω όμως ότι αξίζουν.
    Giorgio Bassani The garden of the Finzi-Contini
    Μοιάζει πολύ απλό, όμως είναι καλογραμμένο και δείχνει το τέλος μιας εποχής.
    Ενδιαφέροντα στοιχεία εδώ:
    http://gerontakos.blogspot.com/2016/10/blog-post_825.html

    και η καλή μεταφορά στην οθόνη, εδώ με υπότιτλους:
    Il Giardino Dei Finzi-Contini (1970) https://youtu.be/yeL3925n93k Vittorio De Sica
    Σχετικο-άσχετο : Αντιπάθησα τον Ξανθούλη γιατί στην α΄έκδοση του βιβλίου του «Του φιδιού το γάλα» δεν έκανε καμιά αναφορά στο βιβλίο του Μπασάνι , τη στιγμή που αναμφισβήτητα αποτελεί πηγή έμπνευσης.
    Μου είπαν ότι κάτι ανέφερε σε μια παρουσίαση, μετά από ερώτηση – δεν ξέρω.
    Αν θεωρεί ότι χρησιμοποιώντας το χαρακτηριστικό όνομα της ηρωίδας «Μικόλ» κλείνει το μάτι στους λίγους «ψαγμένους» , δε μου αρκεί, γιατί δε θα μείωνε την – όποια – αξία του δικού του έργου μια αναφορά.
    Φυσικά μπορεί να έχετε αντίθετη άποψη.

    Ένα βιβλίο του Stephen King – The Body έγινε ταινία με τίτλο
    Stand by me https://youtu.be/pHa4pvspCqc Theme Song
    Ένα άλλο του ίδιου μου άρεσε πολύ περισσότερο, όπως και η ομώνυμη ταινία
    Ηearts in Atlantis https://youtu.be/nupSogFZMt0 full movie

  101. Γιάννης Κουβάτσος said

    Κι εγώ προσπάθησα να διαβάσω εκείνον τον κόκκινο δίτομο «Άνθρωπο χωρίς ιδιότητες» και τα παράτησα σχετικά νωρίς, χωρίς καμιά όρεξη να επανέλθω. Ανάθεμα την αναγνωστική περιέργεια, μου στοίχισε 40 ευρώ. Σ’ αυτήν την περίπτωση. Τι νόημα έχει να τραβομαλλιόμαστε με τέτοια απόκρημνα έργα;

  102. Pedis said

    Από το πόσα άσχετα με το θέμα σχόλια έχουν γίνει μέχρι τώρα και που αφορούν άλλα άσχετα διαβάσματα που έχει κάνει ο καθένας, συμπεραίνω ότι ο Κόου δεν έχει διαδοθεί αρκετά.

  103. Pedis said

    # 98 – ωρέ μπράβο σου που το κατάφερες ολόκληρο και το θυμάσαι με λεπτομέρειες, και μάλιστα από άουντιο.

    ( Εγώ αποκοιμόμουν διαβάζοντάς το μέχρι να το παρατήσω.)

  104. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα!

    98 Πολλά θυμάσαι! Εντυπωσιάζομαι.

  105. Θρακιώτης said

    Αγαπητέ μου κύριε IN (98),

    1) Μού άρεσε πολύ το σχόλιό σας, αν και δεν τολμάτε να πείτε όλη την αλήθεια. Επειδής είστε νέος σχολιαστής, σάς ενημερώνω ότι η ιδιαιτερότης αυτού του Ιστολογίου είναι η εξής: Ο οικοδεσπότης κ. Σαραντάκος μάς αφήνει να λέμε ό,τι θέλουμε, ακόμη και να του ασκούμε σκληρή κριτική, αρκεί να μή βρίζουμε, να μή θίγουμε υπολήψεις, να μήν είμαστε ρατσιστές και να μήν ανεβάζουμε γυμνές φωτογραφίες.

    Γίνομαι σαφέστερος: Ενώ είναι σαφές πως συμφωνείτε μαζί μου, κύριε IN, δεν τολμάτε να πείτε ότι έχω απόλυτο δίκιο που ρώτησα τον κ. Σαραντάκο, γιατί σπατάλησε 100 ευρώ προκειμένου να αγοράσει τα φληναφήματα του Jonathan Coe στα ελληνικά, ενώ θα μπορούσε να τα βρεί τζάμπα στα αγγλικά.

    Είναι σαφές (σ.σ.: η σιωπή του το δείχνει) ότι το έκανε μόνο και μόνο για να ελέγξει την ικανότητα των Ρωμηών μεταφραστών και να αισθανθεί λίγο ανώτερος από αυτούς. Πιστέψτε με, κύριε IN, αυτό είναι μεγάλη ηδονή (το να αισθάνεσαι ανώτερος από τον Πλησίον σου) και χαλάλι τα 100 ευρώ που έδωσε ο κ. Σαραντάκος. Αισθάνομαι κι εγώ την ίδια ηδονή εδώ μέσα, όταν το Επιτελείο μας βγάζει σκάρτους και αγράμματους έναν Μπαμπινιώτη, έναν Χαραλαμπάκη, έναν Nick Nicholas, έναν Μπουκάλα, έναν Blogotinanai, έναν Ιατρού κλπ., όταν ξεφτιλίζει στο Στοίχημα έναν Gpoint, και – βεβαίως – όταν επισημαίνει τις γκάφες του ιδίου του κ. Σαραντάκου.

    Για παράδειγμα, περιμένω τόσες ώρες να βγεί ο αγαπητός κύριος Νίκος και να μάς εξηγήσει πόθεν το αποψινό αστείο του ελληνόψυχου Boris Johnson, που απεκάλεσε μέσα στο Βρετανικό Κοινοβούλιο «χλωριωμένο κοτόπουλο» τον Αρχηγό των Εργατικών, κι αυτός του απάντησε ότι χυδαιολογεί. Ο κ. Σαραντάκος προσπέρασε όπως κάθε κοινός θνητός την ατάκα του Boris (βλέπε σχόλιο 91) που είναι πρώτη είδηση απόψε παγκοσμίως…

    Ενώ, ως επαγγελματίας μεταφραστής στην Ε.Ε. θα έπρεπε να γνωρίζει ότι το «χλωριωμένο κοτόπουλο» είναι ένα συνηθισμένο Brexit-joke και πηγάζει από αυτό που επεσήμανε ο γηραιός σχολιαστής κ. Γς στο 92: Από την απαγόρευση της Ε.Ε. να χλωριώνονται τα κοτόπουλα, όπως συμβαίνει κατά κόρον στις ΗΠΑ.

    ΤΟΥΤΕΣΤΙΝ, το σχόλιο του κ. Σαραντάκου στο 91β («Τον είπε κότα, εμείς θα λέγαμε «κότα λειράτη»»), δείχνει ότι ο κύριος Νίκος αγνοεί παντελώς το θέμα, και νομίζει ότι το «χλωριωμένο κοτόπουλο» στα αγγλικά είναι το αντίστοιχο του «κότα λειράτη» στα ελληνικά!.. Άγνοια παντελώς αδικαιολόγητη για έναν επαγγελματία μεταφραστή στην Ε.Ε.

    Θέλοντας να συμβάλω στο ξεστράβωμά του, τον παραπέμπω στο μνημειώδες σύγγραμμα «Brexit for Dummies» (2019), από το οποίο και αναρτώ το επίμαχο απόσπασμα:

    2) Όσον αφορά την ιστορία με το σάντγουιτς, τον Μίλιμπαντ και την «Sun», πάλι μάς «τα μασάτε», κύριε IN μου, προκειμένου να μή θίξετε τον κ. Σαραντάκο που φοβήθηκε την λέξη «Εβραίος»: Ο Jonathan Coe (όπως αποκάλυψα στο σχόλιο 25) αναφέρεται σαφώς στην Εβραϊκή Καταγωγή του Εντ Μίλιμπαντ, χωρίς την γνώση της οποίας δεν γίνεται κατανοητή η όλη ιστορία με το bacon

    3) Τελειώνοντας, επειδής αναφερθήκατε στη σκηνή με το ομοφυλόφιλο τσιμπούκι που περιγράφει ο J. Coe στο τελευταίο του (2018) μυθιστόρημα «Middle England», σάς πληροφορώ κ. IN ότι δεν θυμάστε καλά την ουσία της σκηνής, που δείχνει το κρύο βρετανικό χιούμορ, στο οποίο βασίζεται σε όλα του τα μυθιστορήματα ο Coe:

    Το αστείο είναι ότι όταν ο Sohan ζήτησε από τον Mike να του γλείψει το αριστερό του αρχίδι, ξέχασε να του πεί «σε παρακαλώ»!.. Βρετανικές γελοιότητες. Αναρτώ το επίμαχο απόσπασμα για να το θυμηθείτε, αλλά κυρίως για να αντιληφθούν όλοι οι αναγνώστες του παρόντος Ιστολογίου πόσο χαμηλού επιπέδου συγγραφέας είναι ο πολυδιαφημισμένος Jonathan Coe.

    Απορώ, ειλικρινά, πώς άρεσε τόσο πολύ στον ειδήμονα περί τα λογοτεχνικά κ. Σαραντάκο και συγχαίρω όλους τους σχολιαστές (Δύτης των Νιπτήρων, κύρ Γιάννης Κουβάτσος, Pedis κλπ.) που τόλμησαν να πούν ότι τα μυθιστορήματα του Jonathan Coe δεν διαβάζονται από τον μέσο Έλληνα αναγνώστη που έχει συνηθίσει στα αριστουργήματα των ΑΗΠ

  106. gpoint said

    # 77

    Tο προφανές οικονομικό συμφέρον είναι πως η δεύτερη φωνή έχει δικαιώματα στα ποσοστά ενω τα φωνητικά πάνε με τα ορχηστρικά, δεν έχουν.
    Επειδή με τον Ντύλαν ασχολούμαι από το 64 όταν έγραφε πολλά περισσότερα τραγούδια διαμαρτυρίας θεωρώ πως αυτή βερσιόν και ταίριαζε περισσότερο με τα υπόλοιπα τραγούδια του δίσκου και η μελωδικότητα θα έδινε κάποιο συν παραπάνω στο τραγούδι όπως γίνεται στο στο Τζόι του ίδιου δίσκου που είναι δυο κλάσεις καλύτερο από το Χάρικέην και πιο ανατρεπτικό στα δικά μου μάτια κι αυτιά.
    Οσον αφορά την ένταση την δίνει κρυφά πολύ έντεχνα η επιλογή των κόνγκαντραμς.Σε κάποιους μπορεί να ακούγεται βαρετά, γούστα είναι αυτά. Ενα θέμα είναι πως δεν ήξερα την δεύτερη βερσιόν την εποχή που είχα ακόμα πηγές για τα του Ντύλαν. Χάρις σ’ αυτές τις πηγές δεν πήγα ποτέ στις συναυλίες του Ντύλαν στην Ελλάδα, ήξερα πως κάνει αγγαρεία στο 99% των συναυλιών του που του επέβαλαν οι εταιρείες. Το 1 % ήταν καμιά καλή και ανταποκρινόμενη στις πρώτες σειρές…
    Τελικά ο θόρυβος από το τραγούδι πήγε στράφι και η αναθεώρηση της δίκης δεν άλλαξε το αποτέλεσμα

  107. Γς said

    Chiken ο ένας cynica ο άλλος

    [ It’s a cynical move from a cynical Prime Minister.]

    Οι Κυνικοί ήταν μία από τις μακροβιότερες Φιλοσοφικές Σχολές στην αρχαιότητα η οποία ιδρύθηκε από τον Αντισθένη (445 – 360 ή 444 – 368) στο Κυνόσαργες των Αθηνών, το μόνο γυμνάσιο της πόλεως που δεχόταν μη Αθηναίους πολίτες και ταυτοχρόνως αποτελούσε Ιερό άλσος του Ηρακλέους (από το οποίο άλσος και μετονομάστηκαν άλλωστε τα μέλη σε «Κυνικούς»

    Κυνόσαργες – Κυνοσάργους.

    Και μπήκα κάποτε στο λεωφορείο Τρεις Γέφυρες-Κυνοσάργους.από τα Κάτω Πατήσια.

    -Δεινοσαύρους;

    -Κυνοσάργους!

    Τους κοιτάζω σαστισμένος τάχα μου.

    -Δεινοσαύρους;

    -Ναι, ναι Δεινοσαύρους;

    Και κάθισα σοβαρός σοβαρός σ ένα κάθισμα

  108. Γς said

    70:

    Monkey Business

  109. Γς said

    Κι έκανα διάφορες γκριμάτσες σ έναν μπαμπουίνο στο Zoo του Χιούστον,
    που τους επαναλάμβανε με ακρίβεια.

    Κούναγα το κεφάλι μου, έκανε το ίδιο. Του έδειχνα τα δόντια μου, το ίδιο.
    Μέχρι που έβαλα τα γέλια με τα καμώματά του.

    Κι αυτός! Με τα καμώματά μου.

  110. gpoint said

    # 105

    Νάσαι καλά ρε Θρακιώτη, το γέλιο που έρριξα με την αυτοπροβολή των «επιτυχιών» δικών σου και του επιτελείου σου ήταν αστείρευτο…
    Ποιός Χάρρυ Κλινν και ποιός Λαζόπουλος, τους ξεπέρασες !! Μόνο ο Σαλιαρέλης, ο βασιλιάς των ρουμπινιών, συγκρίνεται μαζί σου !!

  111. sarant said

    Καλημέρα από εδώ!

  112. MA said

    Καλησπέρα σας,
    Έχω διαβάσει το Expo, το 11 και το Τι ωραίο πλιάτσικο. Μου άρεσαν και τα τρία, αν και το Πλιάτσικο το βρήκα πιο ενδιαφέρον

    Όσο για μακρές περιόδους, να αναφέρω το Lady Cortisol του Μισέλ Φάις, στο οποίο δεν υπάρχει ούτε μια τελεία στις περίπου 120 σελίδες του. Με είχε αγχώσει…

  113. aerosol said

    #106
    Το ποσό που αναφέρεις δεν είναι ούτε τα τσιπς μιας μέρας για τον Ντύλαν -ειδικά εκείνης της εποχής. Έτσι κι αλλιώς το τραγούδι όπως τελικά μπήκε στο άλμπουμ έχει δεύτερα φωνητικά, από την Ρόνι Μπλέηκλι. Ιδού η αιτία:

    «Dylan was forced to re-record the song, with altered lyrics, in October 1975 after concerns were raised by Columbia’s lawyers that references to Alfred Bello and Arthur Dexter Bradley (the two star witnesses of the case) as having «robbed the bodies» could result in a lawsuit. Bello and Bradley had never been accused of such acts. Because there was too much leakage on the multitracks to make a vocal «punch in,» Dylan decided to re-record the entire song. At this time, he was already rehearsing for his upcoming tour, and the musicians from the Rolling Thunder Revue were still at his disposal. Dylan took violinist Rivera, guitarist Steven Soles, bassist Rob Rothstein, drummer Howie Wyeth, and percussionist Luther Rix back into the studio, and a new, faster version of «Hurricane» was recorded with Don DeVito again producing, and Ronee Blakley providing a harmony vocal. (There is a noticeable mistake in the 8-minute recording at 4:02 where the backing singer (Blakley) gets her line wrong. She sings: «Remember you saw (said) you saw the getaway car.») The final version of the song, which runs over eight minutes, was spliced together from two separate takes completed on October 24, 1975.»

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: