Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Δεν κολλάμε όλα τα μπρίκια

Posted by sarant στο 25 Σεπτεμβρίου, 2019


Χτες, στην ομάδα Υπογλώσσια του Φέισμπουκ, αναρτήθηκε η εξής φωτογραφία που έχει γλωσσικό ενδιαφέρον.

Ο τιμοκατάλογος είναι στα αγγλικά, αλλά προέρχεται από το, ας πούμε, καφενείο Dope στην οδό Αθηνάς. Δεν ξέρω αν έχουν άλλον τιμοκατάλογο στα ελληνικά, πάντως η αγγλογραφή δικαιολογείται αφού η πελατεία είναι κατά κύριο λόγο τουρίστες.

Η καινοτομία του τιμοκαταλόγου, που εξαιτίας αυτής δημοσίευσε τη φωτογραφία ο φίλος, είναι ότι αντί για φρέντο εσπρέσο και καπουτσίνο ή μάλλον αντί για Freddo, ο κατάλογος γράφει Cryo Espresso/Cappuccino.

Αυτή η καινοτομία δεν υπαγορεύτηκε από κάποιο πνεύμα προβολής της τρισχιλιόχρονης γλώσσας μας, αλλά, όπως εξήγησε ο μπαρίστας [όταν γράφουμε ελληνικά, μπαρίστα μπορεί να είναι θηλυκό μόνο] οι τουρίστες, εκτός των Ιταλών, δεν καταλάβαιναν τι θα πει Freddo, ενώ με το Cryo υποθέτει πως όλο και κάτι θα καταλάβουν (ιδίως αν έχουν κάνει σπουδές στην κρυογενετική, λέω εγώ).

Εγώ όμως πρόσεξα κάτι άλλο. Λίγο πιο κάτω από τον Cryo υπάρχει ο Imbrik Coffee. Αυτός είναι ο ελληνικός καφές ή ο τούρκικος καφές, αναλόγως πώς τον λέτε (μέχρι το 1974 όλοι τούρκικο τον λέγαμε). Η μετονομασία σε Imbrik Coffee δεν νομίζω να έγινε για να αποφύγει η επιχείρηση το δίλημμα αν θα το πει Greek ή Turkish. Ο όρος υπάρχει στα αγγλικά.

Υπάρχει αλλά… δεν γράφεται (ακριβώς) έτσι. Οι φίλοι που έγραψαν την πινακίδα έκαναν ένα λαθάκι, η τουρκική λέξη είναι ibrik, όχι imbrik. Μικρό το κακό, συμφωνώ, αλλά όταν πουλάς μούρη πρέπει να είσαι σωστός.

Θα καταλάβατε βεβαίως ότι από αυτό το ibrik προέρχεται και το δικό μας το μπρίκι, με το οποίο ψήνουμε τον καφέ -και το κολλάμε κιόλας.

Η εκφραση «μπρίκια κολλάμε;» (συνήθως έτσι διατυπώνεται, ερωτηματικά) χρησιμοποιείται για να επιβεβαιώσουμε ότι ξέρουμε τη δουλειά μας, είμαστε επιδέξιοι, έχουμε ικανοτητες σε αυτό που μας αναθέσανε ή με το οποίο καταπιαστήκαμε. «Τι νόμιζες αφεντικό, μπρίκια κολλάμε;» μπορεί να πει ο μάστορας στον πελάτη που τον παινεύει για τη δουλειά που έκανε ή που τον ρωτάει αν πήρε όλες τις απαραίτητες προφυλάξεις.

Πώς γεννήθηκε η εκφραση; Στο βιβλίο μου Λόγια του αέρα εικάζω ότι γεννήθηκε από το ότι η επιδιόρθωση μπρικιών είναι τέχνη που δεν χρειάζεται υψηλή ειδίκευση, οπότε ο επιδέξιος και έμπειρος τεχνίτης τη θεωρεί παιχνιδάκι. Μπορεί να υπάρχει και άλλη εξήγηση βεβαια (Λίγο πριν από τη μάχη του Βαλτετσίου, ο προσωπικός καφετζής του Κολοκοτρώνη…. θα έλεγε ο Τάκης Νατσούλης).

Αλλά ας γυρίσουμε στο ibrik που μας έδωσε το μπρίκι. Φαίνεται πολύ απλό αλλά αν κοιτάξουμε με προσοχή τα πράγματα μπερδεύονται λιγάκι. Εννοώ ότι στα τουρκικά το μπρίκι, δηλ. το σκεύος μέσα στο οποίο ψήνουμε τον καφέ, δεν λέγεται ibrik, λέγεται cezve. Και αυτή η λέξη έχει περάσει στα ελληνικά (τσεζβές) αλλά είναι πολύ πιο σπάνια από το μπρίκι.

Στα τούρκικα, λοιπόν, ibrik είναι η κανάτα, το λαγήνι, το σκεύος με αυτή τη μακριά μύτη για να χύνει το περιεχόμενό του.

Τα ετυμολογικά μας λεξικά δεν διευκρινίζουν τη διαφορετική αυτή σημασία της τουρκικής λέξης, ούτε εξηγούν πώς και γιατί άλλαξε σημασία περνώντας στα ελληνικά. (Θα μπορούσε, βέβαια, σε κάποιες τουρκικές διαλέκτους το ibrik να σημαίνει μπρίκι, αλλά δεν έχω καιρό και δυνατότητα να το ψάξω).

Πάντως, όπως είπα πιο πάνω, και στα αγγλικά το ibrik σημαίνει «μπρίκι», όχι «λαγήνι».

Ωστόσο, υπάρχουν κι αλλα μπρίκια που δεν τα κολλάμε. Όχι επειδή δεν χαλάνε αλλά επειδή σημαίνουν άλλο πράγμα, και όχι το σκεύος όπου ψηνουμε καφέ.

Πράγματι, η ελληνική γλώσσα έχει πολλά μπρίκια.

Καταρχάς, έχουμε το μπρίκι το δικάταρτο ιστιοφόρο πολεμικό πλοίο, που θα το θυμάστε από τις περιγραφές των ναυμαχιών του 1821. Μπρίκι ή βρίκιον και στα βαθιά ελληνικά της επίσημης ναυτικής ορολογίας, που οι ναύτες δεν την καταλαβαίνουν, «ο πάρων». Το ενδοξότερο είναι ο Άρης, που ναυπηγήθηκε το 1807, πολέμησε και διακρίθηκε σε πολλές ναυμαχίες, χρησιμοποιήθηκε μετά ως εκπαιδευτικό σκάφος και βυθίστηκε τιμητικά το 1921 στα εκατόχρονα της Επανάστασης. (Στα 200 χρόνια τι θα βυθίσουμε;)

Αυτό το μπρίκι είναι δάνειο από τα γαλλικά brick, κι αυτό από τα αγγλικά, brig, σύντμηση του brigantine, από το ιταλικό brigantino. Η λέξη έχει περάσει και στα τουρκικά, και πάλι ως ibrik, διότι οι Τούρκοι δεν συμπαθούν τα συμφωνικά συμπλέγματα στην αρχή των λέξεων.

Υπάρχει και τρίτο μπρίκι, ή έστω μπρικ. Είναι είδος χαβιαριού, με χρώμα πορτοκαλί ή κόκκινο -και φτηνότερο από το μαύρο. Αλλά έχουμε και τέταρτο μπρίκι, ή έστω μπρικ, που είναι καύσιμη ύλη για τζάκια και για σόμπες. Αυτό το λέμε και «μπρικέτα».

Αυτά τα δυο μπρικ, το καύσιμο και το φαγώσιμο, έχουν κοινή την καταγωγή. Στα γαλλικά, brique είναι το τούβλο. Το φαγώσιμο ονομαστηκε έτσι από την ομοιότητα στο χρώμα, το καύσιμο από την ομοιότητα στο σχήμα.

Στη γαλλική αργκό, όμως, brique είναι το δεκαχίλιαρο (σε φράγκα, δεν ξέρω αν το έχουν κρατήσει και για τα ευρώ). Ή, αλλιώς, το εκατομμύριο σε παλιά φράγκα, διότι παρόλο που αυτή η αλλαγή έγινε στη δεκαετία του 1950 (κόπηκαν δυο μηδενικά) ακόμα και στη δεκαετία του 1990 υπήρχαν Γάλλοι (έχω ακούσει με τ’αυτιά μου) που έλεγαν «φράγκα/francs» και εννοούσαν «παλιά φράγκα».

Σ’ένα παλιό άρθρο στο ιστολόγιο είχαμε γράψει για ένα ωραίο μαργαριτάρι σε υποτίτλους γαλλικής ταινίας. Εκεί, ένας αντικιέρης λέει ότι αγόρασε ένα άγαλμα του Βούδα για «σαράντα μπρίκια». Σαράντα δεκαχίλιαρα είχε κοστίσει ο Βούδας δηλαδή που σαν λάθος είναι ακόμα πιο αστείο, διότι το μπρίκι (του καφέ) δεν λέγεται brique στα γαλλικά –bric λέγεται το πλοίο μπρίκι (προφέρεται ίδια με το brique). Λέτε να εννοούσε αυτό ο φωστήρας μας; Σαράντα πλοία να κόστισε ο Βούδας;

Αυτά ήταν τα μπρίκια, τα κολλήσαμε και τα συμφωνήσαμε. Και παρόλο που εμείς λεξιλογούμε και δεν καφεδολογούμε, για να προλάβω την απορία σας ο BulletProof καφές στο τέλος του καταλόγου των καφέδων (στη φωτογραφία επάνω, εννοώ) είναι, λέει, καφές με βούτυρο και λάδι καρύδας. Πράγματι, αν φτιάχνεις τέτοιον καφέ ένα αλεξίσφαιρο γιλέκο μπορεί να φανεί σωτήριο, ποτέ δεν ξέρεις….

 

299 Σχόλια to “Δεν κολλάμε όλα τα μπρίκια”

  1. Κων/νος said

    Έχω ακούσει και τη λέξη «balles» για τα παλιά φράγκα.

  2. dryhammer said

    Καλημέρα…

    >Στα 200 χρόνια τι θα βυθίσουμε;
    Θα βυθιστούμε …αύτανδροι.

    Παρατηρώ στην πινακίδα πως μόνο το «Chocolate» μεταφράζεται «Σοκολάτα» για όσους αναρωτιούνται τι νά ‘ναι άραγε αυτό.

  3. Aghapi D said

    Καλημέρα
    Όπως κάνω συχνά, έτσι και σήμερα έβαλα λινκιά στο παρόν, αξιότιμο, αξιέραστο και ζά(μ)πλουτο ιστολόγιο
    https://www.facebook.com/profile.php?id=100026705732908

  4. Ανδρέας Τ said

    Καλημέρα. Μυρίζει πρωινό καφέ σήμερα το άρθρο. Τα παστά αυγά σολωμού είναι το μπρικ, που λέμε στην Ελλάδα, γιατί δεν το έχω δει μ4αυτή την ονομασία στην αλλοδαπήν. Πάω τώρα να φτιάξω ένα heavy imbrik coffee.

  5. LandS said

    Και μεις λέγαμε τούβλα τις δεσμίδες πεντοχίλιαρα (μέσα σε κουτιά πάμπερς σαμ τάιμς)

  6. «Μπρίκια κολλάμε ή τζιτζίκια νταντεύουμε;» λέγαμε μαθητές στη δεκαετία του ’60.

  7. Georgios Bartzoudis said

    «στα τουρκικά το μπρίκι, δηλ. το σκεύος μέσα στο οποίο ψήνουμε τον καφέ, δεν λέγεται ibrik, λέγεται cezve. Και αυτή η λέξη έχει περάσει στα ελληνικά (τσεζβές) αλλά είναι πολύ πιο σπάνια από το μπρίκι».

    # Στα Μακεδονικά δεν είναι γνωστή η λέξη μπρίκι, ούτε γι΄αυτό που ψήνει τον καφέ ούτε βέβαια για οποιοδήποτε πλοιάριο (που μόνο το καϊκι είναι κάπως γνώριμο). Το λέμε καφελίκι_καφιλίκ(ι) και συνεννοούμαστε θαυμάσια!

  8. Τόσοι καφέδες στον κατάλογο και να λείπει το κορέτο, τσ,τσ,τσ

    Το imbrik θα είναι καθ’ έλξιν από την …Ιμβρο !!

  9. # 6

    ή ψύλλους ποδαίνουμε, την ξέρω

  10. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    Όσοι μεν θέλουν να μυρίσουν με την μύτη και να πιούν μυρωδάτο τουρκικό καφέ (με σαλέπι, κάρδαμο και άλλα τινα μυρωδικά) από μπρίκι χαλκέων (όλα σταλμένα πρόσφατα από Σμύρνη), ας κοπιάσουν! Ψήνεται τώρα, για το ξενύχτι της εφημερίας. Όσοι θέλουν να μυρίσουν μυθικούς καφέδες και σύνεργα με την φαντασία τους, ας ξαναδιαβάσουν το εξαιρετικό «ο τούρκικος καφές εν Ελλάδι» του αείμνηστου Ηλία Πετρόπουλου… Καλημέρα σας!

  11. Γς said

    > ο Imbrik Coffee. Αυτός είναι ο ελληνικός καφές

    Και πρέπει να είμαι κι ο τελευταίος των Μοκκαϊνών που θυμάμαι τον καφέ στη χόβολη που έφτιαχνε στην Πανεπιστημιακή Λέσχη Ιπποκράτους και Ακαδημίας ένας συμπαθέστατος (και μονόχειρ) καφετζής.

  12. Γς said

    4:

    >Μυρίζει πρωινό καφέ σήμερα το άρθρο

    Αν χυθεί καφές είναι λεφτά.

    Αν χυθεί πολύς καφές είναι πολλά λεφτά.

    Αν χυθεί όλος ο καφές είσαι μαλάκας να προσέχεις

  13. ΚΩΣΤΑΣ said

    Τσεζβές, τί θυμήθηκα τώρα; Την άκουγα μικρός αυτή τη λέξη. Και νομίζω και το καφετζίκι, δηλαδή το μπρίκι.

  14. Αὐγουστῖνος said

    Καλημέρα καὶ καλὴ βδομάδα.
    …βυθίστηκε τιμητικά το 1921 στα εκατόχρονα της Επανάστασης. (Στα 200 χρόνια τι θα βυθίσουμε;). Κατὰ ποὺ φαίνεται, τὴ χώρα. Ἂν καὶ θὰ προτιμοῦσα κάτι πιὸ ἐπίσημο, π.χ. τὴ Γιάννα:)
    Πολὺ σωστὰ μετὰ τὴ δεκαετία τοῦ ΄70 τὸν καφὲ ποὺ φτιάχνουμε τὸν λέμε ἑλληνικό, καθὼς αὐτὸ τὸ νερόπλυμα (ποὺ τὶς περισσότερες φορὲς γίνεται μὲ ἀτμό – μπλιάχ!) ντροπιάζει τὸν γνήσιο τούρκικο καφέ, τὸν μερακλήδικο καὶ γλυκόπιοτο. Καὶ δὲν φτάνει μόνο τὸ μπακιρένιο μπρίκι καὶ ἡ χόβολη (ἀπαραίτητα, πάντως). Χρειάζεται καὶ τὸ κατιτίς του, τὸ ἀρωματικό του, ὅπως σωστὰ λέει καὶ ὁ συνφορουμίτης Γ. Κατσέας.

  15. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια!

    7-13 Καφελίκι, καφετζίκι, μάλιστα.

  16. Ανδρέας Τ said

    Έχω μια απορία. Τα μπρίκια, τα παλιά ήταν χάλκινα επικασσιτερωμένα (γανωμένα) και το χερούλι τους ήταν πριτσινωτό πάνω στο μπρίκι. Το στο λύκο κόλλαγαν στο μπρίκι αν δεν υπήρχε κόλληση πουθενά;

  17. Αὐγουστῖνος said

    Γς, μέχρι νὰ γράψω τὸ δικό μου σχόλιο εἶχες χτυπήσει σὲ στὺλ κομμάντο. Παρὰ λίγο νὰ μὲ πνίξεις!

  18. nikiplos said

    Μου έκανε εντύπωση στο Παρίσι, όταν συνάντησα για πρώτη φορά τα χρωματοπωλεία-είδη κιγκαλερίας ως bricolage γιατί μου θύμισε ηχητικά το μπρίκια κολλάμε που λέγαμε.

    Στη γλυκειά συμμορία του Νικολαΐδη, σε κάποιο σημείο ο Τάκης Σπυριδάκης λέει την έκφραση: «Ασπιρίνες τσουλάμε?»

    (όταν την είχα πρωτοακούσει, μου θύμισε ως εικόνα κάποιον άρρωστο που καθισμένος στο κρεβάτι του, στην κατάθλιψή του, κυλούσε μιαν ασπιρίνη πέρα-δώθε, αφού δεν είχε τίποτα καλύτερο να κάνει… )

  19. # 10

    Ο Ηλ. Πετρόπουλος σ’ αυτό το βιβλίο είχε φωτογραφίες από τα ιστορικά καφενεία της Ελλάδας κι ανάμεσά τους και τον «Θεμιστοκλή» στο Γαλαξίδι, ένα υπέροχο παραλιακό καφενείο που λειτουργεί και σήμερα υπό άλλη διεύθυνση, ωραίο μεν αλλά μοντέρνο γιατί ξέφυγε από την οικογενειακή παράδοση και ιδιοκτησία. Είχε και την καλύτερη ρεβανή (από ριζάλευρο και αμυγδάλευρο) , τοπικό γλυκό που έφιαχνε ο ίδιος ο Θεμιστοκλής όσο ζούσε. Στα τελευταία του άνοιγε μόνο μια ώρα τα χαράματα για τους καφέδες των ψαράδων , άλλη μια ωρίτσα κατά τις 10 και κάνα δίωρο το απόγευμα, αν δε έβλεπε πούλμαν έκλεινε έντρομος το μαγαζί, δεν άντεχε να εξυπηρετεί ξένους (μη Γαλαξιδιώτες)
    Η κατά πως την έχω ακούσει ιστορία του καφενείου εδώ

  20. konos said

    Για το μπρίκια κολλάμε κυκλοφορεί ευρέως (τουλάχιστον εγώ το έχω ακούσει πολλές φορές) ότι προέρχεται από το bricolage (νομίζω σημαίνει μαστορέματα στα Γαλλικά, δεν είμαι σίγουρος)

  21. nikiplos said

    (με σαλέπι, κάρδαμο και άλλα τινα μυρωδικά)

    Εμείς οι αμύητοι αλλά λάτρεις του καφέ να ΜΗΝ μάθουμε τη συνταγή?
    Για στείλτε παρακαλώ όποιος την έχει εύκαιρη… 🙂

  22. Γς said

    11:

    Η χόβολη

  23. nikiplos said

    16@ ακόμη και σήμερα από τα παλιά μπακιρένια μπρίκια, μέχρι τις Fissler casseroles, τα χερούλια με πριτσίνια ή βίδες στερεώνονται για προφανείς λόγους.

    (στη φωτιά που θα μαγειρεύεις και θα ψήνεις τον καφέ σου, θα ξεκολλήσει οποιαδήποτε κόλληση βάλεις σε μπακίρι (συνήθως καλάϊ) και δεν είναι ηλεκτροσυγκόλληση ή ARGON, πράγμα που δεν ενδείκνυται για … πλαστικά χερούλια, αλλά ούτε και για τα λεπτά σιδερένια της Fissler)…

  24. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    Φίδια λούζουμε?
    Ντομάτες χαστουκίζουμε?

  25. Αγγελος said

    To περίεργο είναι ότι ενώ τα αγγλικά τους είναι κατά βάση σωστά (το imrik είναι παρωνυχίδα και το cryo είναι άποψη), έχουν αυτό το απίστευτο potables ως επικεφαλίδα!

  26. Γς said

    11:

    > ο τελευταίος των Μοκκαϊνών

    απτον καφέ Μόκκα

  27. Aghapi D said

    Ποιος ζήτησε συνταγή;
    Αντιγράφω ολόκληρο επειδή μού άρεσε

    Προετοιμασία
    Ξεκινήστε με χλιαρό νερό, όχι πολύ ζεστό, γιατί τότε “κόβει” ο καφές, Υποθέτω ότι θα υπάρχουν διαφορά συστατικά που απελευθερώνονται απο τους κόκκους μόνο σε χαμηλές θερμοκρασίες. Σίγουρα όμως αν το νερό είναι πολύ ζεστό, οι κόκκοι “κατακάθονται” αμέσως και δεν σχηματίζουν ομοιογενές μείγμα στερεού-υγρού(κολλοειδές). Το πολύ κρύο νερό, πέρα από το να κάνετε κάποια “κόλπα” (βλ. φουσκάλες) είναι χρήσιμο επειδή δεν βυθίζεται ο καφές και “σφραγίζει” το μπρίκι διαφυλάσσοντας το άρωμα, αλλα και γιατί έτσι δημιουργείται αυτό το μαύρο χαρακτηριστικό καϊμάκι.

    Αυτό πάντως που πρέπει να μας μείνει για την προετοιμασία είναι ο σχηματισμός του κολλοειδούς.

    Για να πετύχει φαίνεται οτι υπάρχει κάτι σαν “κατώφλι” στην αναλογία καφέ/νερού, οπότε αν βαλετε λιγότερο, κατά το ψήσιμο αντί να φουσκώσει ο καφές σας θα βράσει.
    Πολύ βοηθάει και η ζάχαρη, εάν:

    ρίξετε πρώτα τη ζάχαρη,
    ανακατέψετε να λιώσει, και μετά
    ρίξετε τον καφε.

    Το ψήσιμο του καφέ μπορεί να χωριστεί σε τέσσερα στάδια:

    Ζέσταμα: Είναι η αρχική κατάσταση που ξεκινάμε όπου ενδέχεται να υπάρχει ακόμη αβύθιστος καφές και δεν παρατηρούμε καμία αλλαγή στο χρώμα ή στην υφή του παρα μόνο λίγο στο άρωμα (αρχίζει να μυρίζει). Ακριβώς για να μην σπαταλάμε άσκοπα τα αιθέρια, καλύτερα να αποφεύγουμε την ανάδευση.
    Ενεργοποίηση: Ξεκινάει η διήθηση των κόκκων και η διάλυση των συστατικών και ξεκινά να σχηματίζεται το καϊμάκι, οπότε και στη φάση αυτή βοηθάει πολύ το ανακάτεμα. Ας περιμένουμε να σχηματιστεί μια στρώση καϊμάκι πρωτού ξεκινήσουμε το ανακάτωμα για να διαφυλάξουμε το άρωμα.
    Φούσκωμα: Ξεκινάει να σχηματίζεται κολλοειδές αερίου-υγρού (αφρος) που (πέρα απο το εφέ) διασπείρει και το άρωμα στον καφέ. Αυτή η φάση είναι και η πιο “ευαίσθητη” καθώς το αναδευτήρι αναστρέφει τη φάση του κολλοειδούς, και αυτό δεν το θέλουμε.
    Βράσιμο: Γενικά οι πολλές βράσεις κάνουν τους κόκκους να “κατακαθίσουν”, δηλαδή τελικά βγαίνει το υγρό πιο λεπτόρρευστο ενώ αυξάνει το κατακάθι. Ταυτόγχρονα βέβαια απελευθερώνονται περισσότερα απο τα συστατικά των κόκκων στο τελικό εναιώρημα, μεταξύ των οποίων είναι και η καφεΐνη. Προσοχή όμως γιατί το βράσιμο καταστρέφει το καϊμάκι, τις φουσκάλες και το άρωμα.
    Όλοι συμφωνούν οτι το αργό ψήσιμο δίνει τα καλύτερα αποτελέσματα. Το ανακάτεμα τώρα είναι αμφιλεγόμενο. Για παράδειγμα στη χόβολη, που μπορεί να πάρει εως και μισή ώρα, βγαίνει θεσπέσιος καφές χωρίς καθόλου ανακάτεμα.

    Αν όμως βιάζεστε, (που βιάζεστε), και βάζετε (δυνατή) φλόγα, τότε χρειάζεται το ανακάτεμα για να ισοκατανέμεται η θερμότητα στη μάζα του καφέ. Νομίζω οτι οι παρακάτω παρατηρήσεις βοηθούν στο να μοιάζει ο “γρήγορος” καφές σας μερακλίδικος.

    Το καφε-ζούμι δεν είναι τόσο καλός αγωγός της θερμότητας όσο το νερό, τείνουν λοιπον να σχηματίζονται θερμές περιοχές και στο “σπάσιμό τους” αποσκοπεί, εν μέρη, το ανακάτεμα (ο άλλος λόγος είναι για να προλάβουμε να αποσπάσουμε το καϊμάκι από τους κόκκους),
    επομένως, οι ρουτινιέρικες, επαναλαμβανόμενα πανομοιότυπες κινήσεις δεν ενδείκνυνται, δείξτε φαντασία στη διαδρομή που χαράζετε μέσα στο μπρίκι για να καλύπτεται περισσότερο όγκο (δέστε και την επόμενη παρατήρηση), αν και καλό είναι να διατηρείτε μία, χονδρικά, κατεύθυνση ανάδευσης (ωρολογιακή ή μη, δεν έχει σημασία) ωστε να μην σχηματίζονται στροβιλισμοί κατα τις αναστροφές.

    Με το “γκαζάκι” η ανομοιογένεια της θερμότητας (grad) είναι εντονότερη:
    πρώτα στα τοιχώματα,
    ύστερα στον πάτο του μπρικιού, και τέλος,
    φθίνει καθώς πάμε από το κέντρο προς τα πάνω,
    και επομένως χρειάζεται μια κατάλληλη κίνηση που να περνά από τα προαναφερθέντα σημεία.

    Από αυτό άλλωστε προκύπτει και το “κλασικό” σχήμα που έχει το μπακιρένιο μπρίκι το οποίο “προστατεύει” τα πλευρικά. (Η εξήγηση του γιατί τα καμπύλα τοιχώματα είναι “πιο ευαίσθητα” από τον επίπεδο πάτο είναι γεωμετρική και είναι ανάλογη με αυτή που εξηγεί την τάση επιφανείας).
    Με βάση τις δύο τελευταίες παρατηρήσεις μπορούμε να καταλάβουμε οτι μια κυκλική διαδρομή με περιστασιακά περάσματα από το κέντρο (ώστε να μη συσσωρεύεται υπερβολική θερμότητα ούτε εκεί) μοιάζει η ιδανική, ανάλογα πάντα και του σχήματος του μπρικιού.
    Η ρύθμιση της θερμοκρασιακής ομοιογένειας, βέβαια, μπορεί και να μας οδηγεί σε αντιφατικούς κανόνες. Π.χ. πρέπει να αναδεύουμε *και* με κατακόρυφες κινήσεις αλλά όχι πολύ έντονα, για να μην καταβυθίζουμε το καϊμάκι και διασκορπίζουμε το άρωμα. Για το καϊμάκι, πάντως, μη το φοβάστε τόσο, αφού τελικά όσο είναι να βγει, πάνω-κάτω θα βγει.

    Το αναδευτήρι ψύχει το υγρό γύρω του αναλογικά με την θερμική του αγωγιμότητα και τη μάζα του. Επειδή η ψύξη αυτή θέλουμε να είναι οριακή, πρέπει είτε να έχει μικρή μαζα (πχ το κλασσικό μπρούντζινο αναδευτήρι), είτε να είναι κακός θερμικός αγωγός π.χ ξυλάκι. Συνεπώς, ένα πιρούνι ή η και λαβή του(!) είναι πιο κατάλληλα απο το κουταλάκι για ανακάτεμα!
    Τέλος, για τους ίδιους λόγους (για να μην δημιουργούμε ψυχρά σημεία ή στροβιλισμούς) δεν θέλει ούτε γρήγορες ούτε κοφτές ή νευρικές κινήσεις. Φυσικά όλα τα παραπάνω δεν ισχύουν στο αργό ψήσιμο (βλ. χόβολη) όπου τότε η παρατεταμένη θερμοκρασία και η εγγυημένα ομοιόμορφη κατανομή της, μας επιτρέπει να μπούμε στο φούσκωμα με ασφάλεια (χωρίς να έχει βράσει ούτε ένας κόκκος) και να έχουμε έτσι βαρύ καφέ με όλο το άρωμά του.

    Το Καϊμάκι και το Άρωμα
    Οι περισσότεροι νομίζουν οτι το φούσκωμα και το καλό-ανακάτωμα παίζει το σημαντικότερο ρόλο για το καϊμάκι του ελληνικού καφέ.

    Μακάρι να ήταν έτσι (εξομολόγηση ενός γνωστού μου καφε-κόπτη).

    Το καϊμάκι ειναι το λάδι του καφε του οποίο εγκλωβίζει αλλα και συσπειρώνεται γύρω από μικρο-σωματίδια, οπότε λίγα πράγματα μπορείτε να κάνετε αν δεν περιέχεται αρκετό λάδι στο αρχικό χαρμάνι.

    Αυτό που μπορεί να κάνει το φούσκωμα σε συνδυασμό με το κρύο νερό είναι να αυξήσει το αριθμό των καψαλισμένων μικροσωματιδίων.
    H ζάχαρη μοιάζει να βοηθάει στην απελευθέρωση του λαδιού από τους κόκκους, επομένως και ο σκέτος βγάζει δυσκολότερα το καϊμάκι του.

    Οπωσδήποτε προσέξτε ο καφές να μη βράσει αφου η υψηλή θερμοκρασία καταστρέφει το καϊμάκι, υποθέτω επειδή στις υψηλές θερμοκρασίες αφενός μειώνονται οι επιφανειακές τάσεις που συγκρατούν τα μικροσωματίδιά του στην επιφάνεια και αφετέρου γίνεται πιο εύκολο να διαλυθεί το λάδι στο νερό.

    Σημειώνω εδώ ενα ενδιαφέρον φαινόμενο αν χρησιμοποιείτε έντονη φωτιά (π.χ γκαζάκι):

    Όταν το καφεζούμι έρχεται σε επαφή με τα υπέρθερμα τοιχώματα του μπρικιού, οι κόκκοι καψαλίζονται και μαυρίζουν. Υποθέτω ότι χάνοντας την υγρασία εμποτίζονται ευκολότερα από το διαλυμένο λάδι, ενώ λόγω επιφανειακών τάσεων επιπλέουν ευκολότερα, και έτσι μοιάζει το καϊμάκι πλουσιότερο.
    Δυστυχώς η κατάσταση χειροτερεύει αν χυθεί άγαρμπα στο φλιτζάνι ή στο κρασοπότηρο (βλέπε σερβίρισμα), μάλλον γιατι με το στροβιλισμό καταστρέφονται οι επιφανειακές ιδιότητες των καψαλισμένων κόκκων.

    Το άρωμα μοιάζει με το καϊμάκι αφου εξαρτάται κυρίως από το χαρμάνι και απεχθάνεται τις υψηλές θερμοκρασίες. Όμως επειδή οφείλεται σε πτητικές ενώσεις, ο χειρισμός του ξεκινά απο τις χαμηλές θερμοκρασίες.

    Στην απελευθέρωση του αρώματος από τους κόκους βοηθάει το ανακάτεμα (στο “γρήγορο” ψήσιμο).
    Η συγκράτηση του αρώματος γίνεται, στο μεν “γρήγορο”, αν ξεκινήσετε ανακάτωμα αφού σχηματιστεί μια πρώτη στρώση καϊμάκι, ενώ στο “αργό”, με το σφράγγισμά του ζουμιού από αβύθιστο καφέ. Και στις δύο περιπτώσεις βοηθάει αν το μπρίκι σας έχει τα χείλη του κυρτά προς τα μέσα (κλασικά μπακιρένια σκεύη).
    Τέλος, η ανάδειξή του γίνεται με την ενθυλάκωσή του στις φουσκαλίθρες.

    Οι Φουσκάλες
    Υπάρχουν δύο ειδών φουσκάλες:

    Οι χοντρές φουσκάλες, της τάξης των mm, για τις οποίες οι “έμπειροι” καφετζήδες δέχονται και παραγγελίες στον αριθμό,
    και οι φουσκαλίθρες.
    Για τις πρώτες εχω βρει οτι:

    αν το νερό είναι κρύο (~<20c),
    ρίξετε την κουταλιά καφε μετά τη ζάχαρη ωστε αυτός να μη βυθιστεί,
    και αρχίζετε να τον ανακατεύετε, ωστε να αναμειχθεί με αέρα,
    και αν τελικά δεν τον βράσετε,
    θα πάρετε τις ποθητές φουσκάλες (και αρκετές φουσκαλίθρες).

    Για να μην σκάνε οι φουσκάλες, χρειάζεται ο καφές να είναι φρέσκος, με αρκετό λάδι ώστε αυτές να έχουν ανθεκτικό υμένα. Τώρα για να πετύχετε τον αριθμό, βουτήξτε μια οδοντογλυφίδα σε λεμόνι, και αρχίστε να σκάτε όσες περισσεύουν. Δεν γνωρίζω σε τι χρησιμεύουν, πέρα απο επίδειξη.

    Για τις μικρές, δεν ξέρω τίποτα σίγουρο ακόμη, αν και νομίζω πως προκύπτουν απο το φούσκωμα-χωρίς βράσιμο. Προφανώς με τα πολλαπλα φουσκώματα μπορούμε να ελέγξουμε και το πλήθος τους ή την υφή τους, αλλα έχω την υποψία πως εξίσου σημαντικό ρόλο παίζουν και η ποιότητα του καφέ ή το νερό που τον αναμειγνύουμε. Επίσης εχω ακούσει ότι με επιδέξια χτυπήματα στο μπρίκι επίσης σχηματίζονται πριν αρχίσει το φούσκωμα. Δεν το’χω καταφέρει. Το μόνο σίγουρο είναι οτι αναδεικνύουν τη γεύση αφού ενθυλακώνουν αέρα με τα αιθέρια του χαρμανιού.

    Ο Βαρηγλυκός
    Υπάρχουνε δύο είδη βαρύτητας του καφέ σχεδον ανεξάρτητα μεταξύ τους:

    Το πόσο “βαρύς” είναι στην αίσθηση, πόσο πηκτός ή/και σπυρωτός, και
    το πόσο σε ξυπνάει ή το πόσο “δυνατός”είναι.
    Αν θέλετε να ξυπνήσετε, ένας espresso είναι πάντα πιο κατάλληλος…
    Παρόλα αυτα, για την πρώτη έννοια βαρύτητας καφέ, το πρώτο που έμαθα (και μάλιστα αρκετά μεγάλος), ηταν οτι η αναλογία του καφέ έχει μικρότερη σημασία από το πόσο κοντά θα αφήσουμε να φτάσει στη βράση ο καφές (παρόλες τις υπερβολές περί 3 κουταλιών καφε του Ηλία Πετρόπουλου). Αυτό λοιπον που μετράει περισσότερο ειναι το μη-βράσιμο. Ξαναλέω:

    Αν θέλετε βαρύ καφε, μην τον αφήσετε να βράσει! Ούτε καν να φουσκώσει.

    Φυσικά ισχύουν, μέσες-άκρες, και οι δοσολογίες, οι οποίες αφενός δεν αποτελούν μυστικό, και αφετέρου επηρεάζουν περισσότερο τη “δύναμη”του καφε, οπότε και δεν θα επεκταθώ.

    Το παράξενο είναι οτι εχω βρει πολλούς επαγγελματίες καφετζήδες που τη σχέση “άβραστου” και “βαρύ” καφέ:

    είτε είναι το μόνο μυστικό που γνωρίζουν και το θεωρούν αρκετά “ιερό” ωστε με αυτό μόνο να περηφανεύονται για την “καφεδοσύνη” τους,
    είτε την αγνοούν!
    Τέλος, η ζάχαρη (σαν υδατάνθρακας) έχει “πηκτική” δράση, οπότε και ο βαρηγλυκός βγαίνει τελικά πιο βαρύς απο τον σκέτο.

    Σερβίρισμα
    Μετά το τέλος του ψησίματος, το μπρίκι έχει πολύ ζεστό καφέ στον πάτο του και (ανάλογα με το στάδιο που σταματήσατε και την ταχύτητα ψησίματος) στην κορυφή ενδέχεται να έχει αφρό τόσο χλιαρό που να μπορείτε μεχρί και να βυθίσετε το δάχτυλό σας χωρίς να καείτε. Σκοπός μας είναι να φθάσει το καυτό χωριστά από τον αφρό ή/και καϊμάκι, ίσως και να πέσει λίγο η θερμοκρασία. Είναι σημαντικό επίσης να σερβιριστεί αμέσως, αφού με την λήξη της θέρμανσης αρχίζει αμέσως να σχηματίζεται κατακάθι μέσα στο μπρίκι.

    Αυτό το στάδιο είναι και το πιο ντελικάτο και το καλύτερο που εχετε να κάνετε είναι να παρακολουθήσετε καποια/ον έμπειρη/ο να σερβίρει. Θα δείτε την κλασική κινηση σε τρεις φάσεις, όπου ξεκινά να ρίχνει το καφέ με σταθερό ρυθμό,

    πρώτα από χαμηλα, στοχεύοντας τη γωνία του φλιτζανιού για να γίνει ένας ελεγχόμενος στροβιλισμός,
    μετά σηκώνει ψηλά ωστε να ψύχεται αλλά και να πηγαίνει κατευθείαν στον πάτο,
    και τέλος ξαναπλησιάζει το φλιτζάνι ωστε το πυκνότερο υπόλειμμα να πέσει μαλακά για να διαλυθεί σε όλο το φλιτζάνι πριν κατακαθίσει.
    Μπορείτε να ξεπλύνετε το μπρίκι με ελάχιστο νερό και να το χύσετε στο φλιτζάνι για να κρυώσει, ή για να ρυθμίσετε την πυκνότητα (πάντα μέσα σε κάποια όρια).

    Φυσικά δεν είναι υποχρεωτικό το φλιτζάνι, στα κρασοπότηρα κρυώνει γρηγορότερα, χάνει όμως λίγο σε άρωμα. Τα παχιά καμπύλα τοιχώματα στο φλιτζάνι, πάντως, βοηθάνε στο να πίνεις απο την επιφάνεια και όχι από το βάθος που καίει περισσότερο (λόγω ενός συνδυασμού της φυσικής των επιφανειακών τάσεων με την υδροδυναμική).
    Το ίδιο γίνεται και αν τον ρουφάτε σφυριχτά.

    http://ankostis.blogspot.com/2007/10/blog-post.html#%CE%9F%CE%B9%20%CE%A6%CE%BF%CF%85%CF%83%CE%BA%CE%AC%CE%BB%CE%B5%CF%82

  28. Aghapi D said

    Αυτός είναι ο συνηθισμένος ελληνικός καφές, και αυτές μερικές από τις πιο γνωστές παραλλαγές του:

    Βαρύς: 2-3 κουταλιές καφέ
    Ελαφρύς: ½ – 1 κουταλιά καφέ
    Γλυκός: 2-4 κουταλιές ζάχαρη
    Μέτριος: 1 κουταλιά ζάχαρη
    Ναι και Όχι: ½ κουταλιά ζάχαρη
    Σκέτος: Καθόλου ζάχαρη
    Βραστός: Αφήνουμε το καϊμάκι να σπάσει λίγο
    Μερακλίδικος: Τον απομακρύνουμε από τη φωτιά μόλις φουσκώσει ενώ το καϊμάκι είναι ακόμα πυκνό.
    Βαρύγλυκος: 3 κουταλιές καφέ και ζάχαρη
    Γλυκηβραστός: 2 κουταλιές καφέ 3 ζάχαρη και ελαφρύ καϊμάκι.
    Όταν λέμε κουταλιές δεν εννοούμε το κουταλάκι του γλυκού, αλλά τον ειδικό μικρό δοσομετρητή του καφέ (συνήθως μπρούτζινος).

    http://moum-santos.gr/page3.html

  29. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    Παρά τοις Οθωμανοίς υπήρχε και το ibrik oğlanı που έριχνε νερό με μια κανάτα για να πλένει τα χέρια του ο Σουλτάνος.
    https://eksisozluk.com/ibrik-oglani–986731

  30. Γιάννης Ιατρού said

    Καλημέρα,

    και το κλασσικό πλέον…

  31. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    @21. Η συνταγή είναι πανεύκολη: Πουλιέται έτοιμο το μίγμα! 🙂 (Θα παραγγείλω κι άλλες συσκευασίες από την Αρζού και θα τις θέσω στην απόλυτη διάθεση του ιστολογίου! 🙂 )

  32. Γς said

    23:

    >μέχρι τις Fissler casseroles,

  33. loukretia50 said

    Ω! τι καλά! Κερνάτε καφεδάκι!
    Εδώ δε βλέπω μπρίκι, αλλά το στήσιμο σε κάνει να φαντάζεσαι μερακλίδικο καφέ και υποβρύχιον!

  34. leonicos said

    Να μ’ έσφαζες, δεν θα τα θυμόμουν όλα αυτά τα μπρίκια, ενώ τα ήξερα. Καθ’ ένα που αποκαλυπτόταν με ξάφνιαζε.

    Το cezve. το ξέρω τον τσεζβές, δεν τον έχω ξανακούσει. Ρώτησα όμως τον φίλο μου τον Τανέρ, καταπληκτικός ελληνόφωνος (πομάκος) ξεναγός, και μου είπε ότι αυτός το μπρίκι του καφέ τσεζβέ το λέει στο σπίτι του, ακόμα και όταν μιλάει ελληνικά.

  35. leonicos said

    Πριν από τη μάχη του Βαλτετσίου, ο προσωπικός καφετζής του Κολοκοτρώνη, διαπίστωσε έντρομος ότι το ειδικό μπρίκι μέσα στο οποίο ψηνόταν ο καφές του αρχηγού, έχανε. Πάει αμέσως στον υπεύθυνο του οπλισμού, που έκανε και τις επισκευές, και τον ρωτάει ‘μπρίκια κολλάμε;’

    Κι εκείνςο του απάντησε περήφανα ‘εδώ κολλάμε καρυοφίλια. Μπρίκια δν θα κολλάμε;’

    Δυστυχώς η κόλληση δεν πέτυχε και ο καφετζής αναγκάστηκε ν’αλλάξει μπρίκι. Αλλά με τόσες σφαγές μπροστά του, μύριζε και αίμα, πρέφε δεν πήρε ο αρχηγός.

  36. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    @19. Ωραία ιστορία Τζι! (Μαζεύω κι εγώ ιστορίες για παλιά καφενεία και παλαβούς καφετζήδες.. 🙂
    Ο καφετζής της νιότης μου έπαιζε συχνά χαρτιά. Αν τολμούσες να του ζητήσεις καφέ εκείνη την ώρα, ειδικότερα όταν πήγαινε για φύλλο, η απάντησή του ήταν: «Να πα να γ—–θείς! Αν θέλεις καφέ, σήκω και φτιάξ τον μόνος σου!» 🙂

  37. Παναγιώτης Κ. said

    Να θέσω το εξής ερώτημα: Πως επεκράτησε η φράση «ψήνω καφέ»;
    Το ψήσιμο σημαίνει κάποια μαγειρική παρασκευή χωρίς χρήση νερού ή έστω χρήση πολύ μικρής ποσότητας π.χ στις πατάτες στο φούρνο.
    Όταν έχουμε χρήση νερού τότε μιλάμε για βράσιμο. Επομένως το πιο ακριβές είναι να πούμε «βράζω καφέ» και όχι «ψήνω καφέ».

  38. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    Κολλήσαμε κι εμείς -όλοι- στα καφεμπρίκια και ξεχάσαμε τα άλλα μπρίκια, του Αγώνα. Οι ναύτες των πρώτων μετεπαναστατικών χρόνων όχι μόνο δεν χαμπαριάζανε και πολύ από τα «βαθιά ελληνικά της επίσημης ναυτικής ορολογίας», παρά καταλαβαίνανε τα παραγγέλματα από τους κυβερνήτες, μόνο στα αρβανίτικα!! 🙂

  39. Παναγιώτης Κ. said

    @27,28. Μπράβο ανάλυση!!!
    Θέλει μελέτη!

  40. loukretia50 said

    Η παράδοση του καφέ χάνεται στο χρόνο και μαζί τα μέρη που έγιναν σημεία αναφοράς.
    Δε θα μπορούσε να λείπει αυτό, τι λέτε?

    Είσαι :
    Καφενεδάκι παραλιακό με μπλε τραπεζάκια κι άσπρους
    φρεσκοσοβαντισμένους τοίχους.
    Με ήχους θαλασσινούς και αυγουστιάτικα μελτέμια.
    Με βασιλικό και γεράνια , με μια γαρδένια σε παλιό βαρέλι σκουριασμένο.
    Με μυρωδιά ούζου και χταποδάκι στα κάρβουνα.
    Σε βρίσκω :
    Τ’ απομεσήμερα μ’ αγάπες πυρωμένες , σε γλυκιά ηρεμία
    ουρανού ανέφελου παραδομένο.
    Με βρίσκω :
    Στις μικρές κι αγαπημένες σου συνήθειες. Ίσως και να’ναι
    το μόνο σταθερό σημείο, το μόνο στήριγμα όταν όλα γύρω τα αισθάνομαι να καταρρέουν.
    Εσύ πάντοτε με τον ίδιο τρόπο θα τινάζεις το κεφάλι.
    Τα φρύδια σου χρόνια τώρα, το ίδιο τόξο σχηματίζουν.

    Είσαι :
    Καφενεδάκι παραλιακό σε μπλε βαθύ ντυμένο,
    με μυρωδιά καφέ φρεσκοψημένου, σε φλιτζάνι άσπρο χοντρό.
    Σε σούρουπο στο Αιγαίο με ανάσες νυχτερινές
    και ψίθυρους φορτωμένο.
    Γιάννης Τσαρούχης – Καφενεδάκι

  41. Παναγιώτης Κ. said

    Στην Ήπειρο στα χωριά το μπρίκι το λέγαμε καφέτσι.
    Συνεχίζουμε να το λέμε έτσι όταν θέλουμε να…πουλήσουμε παράδοση οι κάπως πιο μεγάλοι στην ηλικία.
    Για να συνεννοηθείς όμως το λες μπρίκι και τελείωσες.

  42. loukretia50 said

    Ο καφές

  43. spiridione said

    Ενδιαφέρον έχει ότι σε γερμανοελληνικό λεξικό του 19ου αιώνα η λ. Kannengießer σημαίνει αυτόν που φκιάνει μπρίκια, αλλά και τον αμαθή οπού θέλει να κρίνη πολιτικάς υποθέσεις, τον ψευδοπολιτικό.
    https://books.google.gr/books?id=CURGAAAAcAAJ&pg=PA435&dq=%CE%B9%CE%BC%CF%80%CF%81%CE%AF%CE%BA%CE%B9%CE%B1&hl=el&sa=X&ved=0ahUKEwj36oTTuuvkAhUHUcAKHZuFCCg4FBDoAQhWMAg#v=onepage&q=%CE%B9%CE%BC%CF%80%CF%81%CE%AF%CE%BA%CE%B9%CE%B1&f=false

    Προέρχεται λέει αυτή η σημασία από κωμωδία του 1722 που είχε γίνει ο τίτλος της παροιμιώδης
    https://de.wikipedia.org/wiki/Der_politische_Kannengie%C3%9Fer

    Λέτε να έχει σχέση με το κόλλημα των μπρικιών;

  44. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα!

    37 Ψήνω κάποτε (και στα αρχαία το αντίστοιχο ρήμα έψω) σήμαινε γενικώς μαγειρεύω, βράζω. Στα κρητικά έχει παραμείνει (έψησα σούπα).

  45. Παναγιώτης Κ. said

    Σήμερα θα τα πούμε και θα τα ρωτήσουμε όλα!
    Το νεσκαφέ λοιπόν είναι χημικό παρασκεύασμα οπότε καλό είναι να το αποφεύγουμε;
    Και γιατί δεν έχει στο εξωτερικό τη διάδοση που έχει σε μας;
    Θα μου πείτε: Μα και ο τούρκικος ή ο ελληνικός καφές όπως επεκράτησε να τον λέμε (κάποιος ειδήμων τον ονόμασε σμυρναίικο οπότε αποκατέστησε την ισορροπία…) δεν είναι διαδεδομένος όπου αλλού πλην Ελλάδας. Ακόμη και στην Τουρκία πιο πολύ πίνουν τσάι σε ειδικά γυάλινα φλυτζάνια παρά καφέ. Στην Τουρκία που βρέθηκα, για να τον παραγγέλνω έβγαζα ένα χαρτί που μου είχε γράψει ο ξεναγός στα τούρκικα και το έδειχνα στο γκαρσόνι.Νομίζω ότι οι γείτονές μας προσφέρουν καλόν…σμυρναίικο καφέ!

  46. sarant said

    43 Σαγηνευτική εκδοχή, αλλά τόση απόσταση (γεωγραφική και χρονική);

  47. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    @41. Κι έτσι εξηγείται το ότι υπάρχουν τα (διακριτά!) δύο επώνυμα: α) Καφετζής και β) Καφέτσης (καφέ ο ένας, μπρίκια ο άλλος!)

  48. Παναγιώτης Κ. said

    Για πολλά πράγματα έρχεται κάποια στιγμή η απάντηση.
    Μιλάμε λοιπόν για καφέ και θυμήθηκα τη Βασιλειάδου στην καφετζού να λέει τη λέξη «ντελβέ». Σήμερα μου ήρθε η όρεξη να το ψάξω.
    Η ντελβές λοιπόν προέρχεται από την τουρκική λέξη «telve» που σημαίνει κατακάθι ροφήματος και συνηθέστερα το κατακάθι του καφέ στο φλυτζάνι.
    Στα Καμίνια και στη Δραπετσώνα αποτελούσε βρισιά. «Ρε ντελβέ» δηλαδή «ρε κατακάθι» έλεγαν τον, κατά τη γνώμη τους, αξιοκατάκριτο.

  49. Γς said

    Μόλις έφυγε η κυρά [η μακαρίτισσα 1] με τα μικρά στην Πάρο, είπα να απολαύσω την ολιγοήμερη ελευθερία μου, μέχρι να φύγω κι εγώ για το νησί.

    Και την αράζω στη βεράντα, κάτω από τις τέντες, δίπλα στα γιασεμιά και τις γαζίες.
    Και βάζω το μπρίκι με καφέ και ζάχαρη και μόλις φούσκωσε ανάβω και τσιγαράκι [κάπνιζα τότε] και ρουφάω μια γουλιά με όλους τους κανόνες του αραλικίου.

    Δεν θα την ξεχάσω ποτέ αυτή τη στιγμή ή τουλάχιστον δεν θα την ξεχάσει τα λαρύγγι μου.

    Ηταν η κυρά που συνήθως μου έφτιαχνε τον καφέ και που ήξερε να ξεχωρίζει τα βαζάκια, κουτάκια (πως λέγονται) του αλατιού και της ζάχαρης.

    Δεν υπάρχει πιο απαίσια γεύση.

  50. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    48 Καλό. Θα το υιοθετήσω, όμως απαλλαγμένο από χαμιτισμούς και ατατουρκισμούς του αισχίστου είδους, που έλεγε κι ο Λουντέμης.

    «Τι λε ρε ίζημα?» 🙂

  51. Παναγιώτης Κ. said

    Καφές στη χόβολη!
    …Ψήνομαι να πειραματιστώ φέτος σε αυτή την εκδοχή. Σε μια ρηχή κατσαρόλα που είναι πια εκτός χρήσης να την γεμίσω με άμμο και να την βάλω πάνω στη σόμπα. Δοθείσης ευκαιρίας (ποτέ δεν χάνεται καμιά γνώση στο παρόν ιστολόγιο) θα σας πω τα αποτελέσματα. 🙂

  52. spiridione said

    46. Ναι, απίθανο μάλλον είναι.

    Και μια γελοιογραφία

  53. sarant said

    52 Καλό!

  54. spyridos said

    Ο Νιχάτ Καφετζή από την Κωνσταντινούπολη που έβαλε τα δυο αξέχαστα γκολ εναντίον της Τσεχίας στο Euro-2008
    Στο 87′ και 88′ . Ο παππούς του ήταν καφετζής και ο πατέρας του επίσης.
    https://en.wikipedia.org/wiki/Nihat_Kahveci

    Η Εθνική Τουρκίας έχει τώρα άλλον ένα Καφετζή. Από την Άγκυρα.
    https://en.wikipedia.org/wiki/%C4%B0rfan_Kahveci

  55. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    @13. Κώστα, τουλάχιστον μέχρι δεκαετία ’60, τσεσβέ (ενίοτε τσεβζέ) άκουγα να το λένε οι γειτόνισσες που πίνανε καφέ με την μητέρα μου, στην αυλή (..ανοιχτές αυλόθυρες, παρακαλώ, ανοιχτές πόρτες και παραθύρια, κι όταν τύχαινε να λείπει η μάνα μου έμπαινε ανεμπόδιστα και αδίστακτα η γειτόνισσα στην κουζίνα μας και έψηνε μόνη της τον καφέ!..)

  56. sumac said

    @25 https://www.wordreference.com/engr/potable

  57. Γς said

    48:

    >Η ντελβές λοιπόν προέρχεται από την τουρκική λέξη «telve» που σημαίνει κατακάθι ροφήματος και συνηθέστερα το κατακάθι του καφέ στο φλυτζάνι.

    και μου’ φερε ο καφετζής ένα φλιτζάνι σκέτο ντελβέ

    Κι ο γέρος που ήθελε τον πολλά-πολλά βαρύ και ήπιε τον δικό μου

    https://caktos.blogspot.com/2015/04/blog-post_1.html

  58. spiridione said

    Μου ’θελες μουσαφιρλίκια
    λες κι εγώ κολλάω μπρίκια.
    Άντε τώρα στη μαμά σου
    να της πεις τα συγχαρίκια.

  59. Παναγιώτης Κ. said

    Μερικά χρόνια πίσω.
    Χαλαρή κουβέντα με άνθρωπο του εμπορίου και των επιχειρήσεων.
    Εγώ: Έχεις καμιά καλή ιδέα να τα κονομήσουμε;
    Εκείνος: Αγόρασε καφέ και αποθήκευσε τον. Σε έναν δυο μήνες θα ανέβει η τιμή του.
    Εγώ βέβαια δεν αποθήκευσα καφέ διότι δεν είμαι έμπορος συν το δόγμα που με διακρίνει και λέει πως «να ασχολούμαστε με αυτό που ξέρουμε καλά» (υπάρχει βέβαια στο ίδιο μήκος κύματος και το «ή παπάς παπάς ή ζευγάς ζευγάς») και εκείνος φυσικά έπεσε μέσα.
    Με το περιστατικό αυτό θέλω να επισημάνω το πόσο σημαντική θέση κατέχει στο διεθνές εμπόριο ο καφές. Ειδικά στην εποχή μας όπου υπάρχουν ένα σωρό διαφορετικά είδη.

  60. Σηλισάβ said

    Ένα για τους παλιούς μεταλλάδες: Στο ρεφρέν του τραγουδιού «Breaking the law» της αγγλικής χέβυ μέταλ μπάντας «Judas Priest», ο επαλαμβανόμενος στίχος «Breaking the law» ακούγεται κάπως σαν «μπρίκια κολλώ».
    Οπότε ο διάλογος πάει -«Τί κάνεις;» – «Μπρίκια κολλώ», «Μπρίκια κολλώ», «Μπρίκια κολλωωωώ», «Μπρίκια κολλώ»

  61. ΓιώργοςΜ said

    Καλημέρα!
    Αγαπημένη γελοιογραφία, την έχω στον τοίχο του γραφείου και τη σκανάρισα μόλις:

    Περί καφέ, σύντομες οδηγίες, επειδή το διδακτορικό του #27 δεν άντεξα να το πάω ως το τέλος:

    -Όσοι χρησιμοποιείτε χόβολη, δε χρειάζεται να διαβάσετε, αν δεν ξέρετε τι να κάνετε φροντίστε να διαβάσετε το #27, Το ψήσιμο στη χόβολη είναι ιεροσυλία για τους αμύητους.
    -Χαμηλή φωτιά στο γκαζάκι, όσο πιο χαμηλή γίνεται.
    -Κρύο ή χλιαρό νερό
    -Ανάδευση μόλις αρχίσει να ζεσταίνεται το νερό, και συνεχώς, ώστε να αιωρείται συνεχώς ο καφές και να δίνει τα αρώματά του. Σταματάμε την ανάδευση όταν, από πείρα, υπολογίζουμε πως αρχίζει να φουσκώνει (αν αναδεύουμε συνεχώς δε θα φουσκώσει ποτέ, θα βράσει κατευθείαν).
    -Κλείνουμε τη φωτιά μόλις φουσκώσει, πριν το βρασμό (εκτός αν αρέσει ο γλυκύ βραστός, γούστα είναι αυτά).
    -Σερβίρουμε με μία κίνηση. Ιδανικά, ένας καφές ανά μπρίκι, αλλιώς θέλει τέχνη το μοίρασμα του καϊμακιού.

    Ο ταμπής υπηρεσίας.

  62. ΓιώργοςΜ said

    Ασταδιάλα, με προκάνατε…

  63. Παναγιώτης Κ. said

    «Μπρίκια κολλάμε;» ή το μαθητικό «τζιτζίκια πεταλώνουμε;».

  64. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    60

    Εδώ, στα σχόλια.
    https://www.slang.gr/definition/12841-koutsoumpilo-tou-gkountoumpitrou-agkatsoumpe

  65. ΓιώργοςΜ said

    >Ο ταμπής υπηρεσίας.

    Το μακρινό 1981 πήγαινα στην Α’ Γυμνασίου. Ήταν η τελευταία χρονιά που δίναμε προαγωγικές εξετάσεις στο Γυμνάσιο (το ξανάφεραν οι άριστοι πρόσφατα). Το δικό μου σχολείο ήταν απογευματινό και γύριζα την ώρα του καφέ.
    Τότε, σαν αστείο, δε θυμάμαι ακριβώς την αφορμή, έφτιαξα καφέ για τη μάνα μου και τη γιαγιά μου (και μισό φλυτζάνι για μένα) και το καθιέρωσα έκτοτε, σαν ιεροτελεστία.
    Αργότερα, στο φροντιστήριο, ο καθηγητής (μαθηματικά, Ανάλυση), είπε κάποια στιγμή «ρε παιδιά, ποιος ξέρει να μου φτιάξει έναν καφέ;» προσφέρθηκα, και τον έφτιαξα στο καμινέτο οινοπνεύματος (δεν είχε γκαζάκια τότε). Του άρεσε ο καφές και με αναγόρευσε «ταμπή». Εξήγησε και το νόημα της λέξης.
    Βλέπετε, οι παλιοί στην Νέα Σμύρνη που μεγάλωσα θυμούνταν τα καφενεία των πιο παλιών, όπου καφετζής ήταν ο μαγαζάτορας, ενώ ταμπής ο μάστορας που έψηνε τους καφέδες, και αν δε θυμάμαι λάθος, ετοίμαζε τους ναργιλέδες.

  66. # 45

    Εκανα κάποτε μάθημα στο γιο κάποιου υψηλά ιστάμενου της Νεστλέ την εποχή που λανσάριζε το νεσκαφέ-γκολντ. Ο ίδιος έπινε παπαγάλο σκέτο όπως κι εγώ. μου είπε πως το νεσκαφέ είναι τόσο χαμηλής ποιότητας καφές που με ότι και να το νοθεύσουνε θα είναι πιο ακριβό από την ποικιλία καφέ που βάζουνε. Η γεύση είναι εντελώς χημικό αποτέλεσμα.
    Πιστεύω πως ο τούρκικος-άντε σμυρνέικος- και ο εσπρέσσο είναι οι μόνοι καφέδες χωρίς παρενέργειες-εννοείται σκέτοι και οι δύο, η ζάχαρη σε ΟΛΑ τα ροφήματα σκοτώνει την γεύση τους. Ευτυχώς το κατάλαβα νωρίς γιατί με τα ιδιαίτερα από σπίτι σε σπίτι και εύκολο κέρασμα τον καφέ πέρναγα τους 5 ημερησίως κατά μ.ο. Με το που περιορίστηκα στα δυο αυτά ειδη σταμάτησαν και τα προβλήματα.
    Ο πιο εύγευστος καφές που έχω πιεί ήταν στο σπίτι μιας από την Τανζανία που είχα τον γιο της μαθητή, εσώκλειστο στο κολλέγιο. Ητανε λέει από το Κιλιμαντζάρο (σικ) και δεν έδινε ένα πακετάκι σε κανέναν εκτός από κάποια στελέχη της Νουδούλας…

  67. Παναγιώτης Κ. said

    Προς γνώσιν.
    Ένα καλό μπρίκι του καφέ είναι σχετικά πλατύ στη βάση και στενεύει επάνω.
    Ο Χατζής σου φέρνει τον καφέ σε ένα μπρούτζινο μπρίκι όπου ο καφές έβρασε στη χόβολη. Εννοείται ότι τον πληρώνεις πιο ακριβά σε σχέση με τον άλλο τον συμβατικό που τον φτιάχνει στον ατμό (καφές μηχανής). Δεν έτυχε να με…μαγέψει ο πρώτος!

  68. ΓιώργοςΜ said

    Δεν προστέθηκε απ’ ότι είδα:
    Μπρίκια κολλάμε ή ψύλλους καλιγώνουμε;
    Το άκουσα από τον πατέρα μου, ποιος πρωτευουσιάνος να ξέρει τι είναι το καλίγωμα…

  69. Και η παραλλαγή που είχα κάνει σε γνωστό άσμα εποχής…

    Αναψε το τσιγάρο δοσμου φωτιά
    έχω μεγάλο ντέρτι μεσ την καρδιά
    Αναψε την γκαζιέρα ψήσε καφέ
    το καφεκούτι είναι μεσ’ στον μπουφέ !

  70. Babis said

    #16
    Σαν παιδί θυμάμαι ότι λεγόταν «μπρίκια γανώνουμε;» και αργότερα άρχισε να εμφανίζεται ο τύπος «μπρίκια κολλάμε;»

    #45
    Ο Νεσκαφέ δεν είναι χημικό παρασκεύασμα. Είναι καφές φίλτρου που μετατρέπεται σε σκόνη με αποξήρανση, είναι η ίδια διαδικασία που φτιάχνεται το γάλα σε σκόνη ή οι διάφορες σούπες και σάλτσες.

    Όταν ήμουν 6 ή 7 χρονών με έβαλε η μητέρα μου πάνω σε μια καρέκλα να προσέχω τον καφέ με την εντολή μόλις φουσκώση να τον βγάλω. Όταν φούσκωσε και τον σήκωσα από το μάτι είδα ότι ξανακάθισε, εντυπωσιάστηκα τόσο πολύ από το φαινόμενο που άρχισα να παίζω και να τον ξαναακουμπάω στο μάτι μέχρι να φουσκώση ξανά κια να το σηκώνω λίγο πριν χυθει ξανά και ξανά. Πρέπει να το έκανα αυτό για τουλάχιστον 10-15 λεπτα, αυτό ήταν, από τότε έγινα ο επίσημος καφετζής του σπιτιού. Ήξερα ποιο είναι το «μυστικο» μου και τους άρεσε ο καφές που έφτιαχνα αλλά πίστευα ότι και οι άλλοι το ήξεραν απλώς δεν είχαν την υπομονή να περιμένουν τόση ώρα πάνω από το μπρίκι και έχωναν εμένα.

    Μερικά χρόνια αργότερα ένας γείτονας που σκόπευε να ανοίξει καφενείο στην γειτονιά μου πρότεινε το καλοκαίρι να δουλεύω στο καφενείο του και να ψήνω τους καφέδες. Για να μου το κάνει πιο δελεαστικό μου είπε ότι δεν θα κουράζομαι καθόλου, θα υπάρχει πετρογκαζ που έχει δυνατότερη φωτιά και έτοιμο βραστό νερό και ο καφές σε μισό λεπτό θα είναι έτοιμος. Δεν είπα τίποτα αλλά τον κοίταζα εμβρόντητος που ήθελε να καταστρέφει με τέτοιο τρόπο τον καφέ αλλά ταυτόχρονα συνειδητοποιούσα ότι το «μυστικό» μου δεν ήταν τόσο κοινή γνώση όσο νόμιζα.

  71. Παναγιώτης Κ. said

    @68. Καλίγωμα είναι το πετάλωμα του αλόγου ή του μουλαριού ή του όνου.
    Έγινε φλας τώρα και προσπαθώ να εξηγήσω αν υπάρχει σχέση μεταξύ καλιγώματος και καλικίων. Καλίκια λέγονται τα πέδιλα.

  72. Μπαίνω για να αναγγείλω τα δυσάρεστα:
    Έφυγε η Κρόνη.

  73. Παναγιώτης Κ. said

    @70. Και άλλη εμπειρία στο… τραπέζι!

  74. loukretia50 said

    43. Δεν ξέρω αν κολλάει μπρίκια, αλλά νομίζω ότι αυτό είναι το θεατρικό
    Τhe Political Tinker -Ludvig Baron Holberg (1684-1754)

    https://archive.org/details/cu31924026286306/page/n11

    Αν μπορέσω θα το διερευνήσω.

  75. ΓιώργοςΜ said

    72
    Πικρός τελικά ο καφές.
    Φτώχυνε πολύ το ιστολόγιο σήμερα.
    Καλό κατευόδιο.

  76. Παναγιώτης Κ. said

    😦 😦 😦 (φατσούλες λύπης έβαλα. Μη τυχόν γίνει καμιά στραβή…)
    Αυθόρμητη απορία: Ήταν κεραυνός εν αιθρία;

  77. loukretia50 said

    Kαλή αντάμωση στο δικό μας παραμύθι

  78. Ωχ. Κρίμα.

  79. dryhammer said

    Ήθελα να γράψω για καφέ και μπρίκια αλλά τώρα…

    Καλήν αντάμωση. Εκεί θα γνωριστούμε και προσωπικά.

  80. Χαρούλα said

    Καλό ταξίδι στην ενδιαφέρουςα και αγαπητή….😢

  81. loukretia50 said

    In the Mood for Love – Shigeru Umebayashi

    για όλο τον κόσμο…

  82. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    76 Όχι, παιδευόταν καιρό 😦

  83. mitsos said

    Καλημέρα
    Πολύ ενδιαφέρον το σχόλιο 27.Δεν τα ήξερα όλα αυτά. Ίσως δοκιμάσω την πρακτική κάποιων στοιχείων της αναπτυσσόμενης θεωρίας.
    Μέχρι τότε…
    … μια παραλλαγή δική μου ( του γούστου μου )
    Νερό κρύο, 1 κοφτή κουταλιά (του γλυκού ) ζάχαρη σε μπρίκι με μικρό σχετικά πάτο χωρίς να ανακατέψουμε
    ΜΕΤΑ ανάβουμε σε χαμήλη φλόγα το γκαζάκι
    Όταν αρχίσει η ζάχαρη να βουΐζει στον πάτο ( αρχίζει να καραμελώνει πριν αρχίσει να ζεσταίνεται πολύ το νερό ) αφήνουμε ένα λεπτό και ρίχνουμε 1 φουσκωτή κουταλιά καφέ και αμέσως αρχίζουμε αργή ανάδευση . Σταματάμε την ανάδευση λίγο πριν αρχίσει να φουσκώνει. ¨οταν «γυρίσει» ο καφές στην επιφάνεια … πριν βράσει. αδειάζω στο μικρό ποτήρι κρασιού ποσότητα περίπου 1/3 σχεδόν όλο καϊμάκι. Ξαναβάζω το υπόλοιπο στο γκαζάκι για λίγα δευτερόλεπτα να αρχίσει το βράσιμο και τότε αδειάζω τον υπόλοιπο καφέ χωρίς να αναταράζω το ρόφημα στο ποτηράκι.
    Η συνολική ποσότητα πρέπει να είναι λίγο κάτω από τη μέση του ποτηριού. Πίνεται μετά από 2 περίπου λεπτά όταν έχει σηματιστεί ίζημα αλλά χωρίς να καταστραφεί το καϊμάκι.

    Ναι σε ποτηράκι τον προτιμώ ! ( Περί ορέξεως κολοκυθόπιτα θα μου πείτε. ) Και αν έχουμε καλή παρέα και ένα πουράκι …
    Γιατί όπως έλεγε η γιαγιά μου ο καλός καφές είναι ζεστός, φιλευτός και συντροφάτος ._

  84. antonislaw said

    «Αυτός είναι ο ελληνικός καφές ή ο τούρκικος καφές, αναλόγως πώς τον λέτε (μέχρι το 1974 όλοι τούρκικο τον λέγαμε).»

    Σύμφωνα με τα γραφόμενα του Νίκου Δήμου, στο βιβλίο του Οδός Γαλήνης, η διαφημιστική του εταιρεία, νομίζω ΔΔ λεγόταν, εκείνης της εποχής πρωτολανσάρισε την ονομασία ελληνικός στον τούρκικο καφέ για την εταιρία «μπράβο», σε αντίδραση για την εισβολή στην Κύπρο.

    Έλεγε σε διαφήμιση του «μπράβο» πριν την έλευση του μονοτονικού σε περιοδικό (ελπίζω να καταφέρω να την αναρτήσω στον ιστότοπο):

    «Ρωμέϊκος καφές. Εμείς είπαμε πρώτοι το «Ελληνικός καφές». Και ο Bravo είναι σήμερα ο πρώτος ελληνικός καφές. Αλλά είναι και κάτι παραπάνω: ο Ρωμέϊκος καφές. Ο καφές για το ευαίσθητο μεράκι του Ρωμιού.
    Όταν ο Ρωμιός απολαμβάνει… ξεκουράζεται… εργάζεται…ξυπνάει
    πίνει καφέ BRAVO και λέει: Μπράβο… αυτός είναι καφές!»
    Και δίπλα υπάρχει φωτογραφία της συσκευασίας του καφέ και γράφει : Συσκευάζεται εν κενώ οξυγόνου. Καφές ελληνικός Bravo αυτός… είναι καφές»

    Και το σλόγκαν αυτό «όζει» κατά τη γνώμη μου Νίκου Δήμου.

    Πάντως το ρωμέικος καφές δεν επικράτησε, όπως αντίθετα το ελληνικός

  85. Χαρούλα said

    Ο ελληνικός για να λύσουμε τα γεωπολιτικά, αναγράφεται σε καταλόγους και ως Βυζαντινός.
    Και όσον αφορά την παρασκευή, κυκλοφορεί και ηλεκτρική χόβολη.
    https://www.google.gr/url?sa=i&rct=j&q=%CE%B7%CE%BB%CE%B5%CE%BA%CF%84%CF%81%CE%B9%CE%BA%CE%B7%20%CF%87%CE%BF%CE%B2%CE%BF%CE%BB%CE%B7&source=images&cd=&ved=&url=https%3A%2F%2Fwww.skroutz.gr%2Fc%2F3084%2Fchovoli.html&psig=AOvVaw3X3Ij8rIcYiAMC9YsOrYlT&ust=1569491412045092

    Από άποψη υγιεινού(;) καφέ, λέγεται ότι όσο περισσότερη πρώτη ύλη δεν πίνεται, τόσο καλύτερα. Γιαυτό ο στιγμιαίος(νες) ανθυγιεινότερος, ενω ο φίλτρου και τα εσπεσσοειδή, υγιεινοτερα. Ο δικός μας στην μέση.

  86. nikiplos said

    72@ Κρίμα πολύ λυπήθηκα και στενοχωρήθηκα για την αναντικατάστατη Κρόνη μας…
    Δεν ξέρω τι λένε σε αυτές τις περιπτώσεις… (δεν μου αρέσουν οι εκφράσεις «καλό παράδεισο», «καλό ταξίδι» κλπ δεν πρόκειται για ταξίδι…)
    Ψυχή βαθιά στους οικείους της μόνο…
    Κι εμείς όσο μπορούμε να την θυμόμαστε μόνο… Μεγάλη ψυχούλα ήταν…

    76@ εικάζω όχι, αλλά δεν είμαι ο καλύτερος να αποφανθεί. Η ίδια κάποια στιγμή στο ιστολόγιο είχε αποκαλύψει πως της είχαν πέσει τα μαλλιά από τις χημειοθεραπείες, και οι οικείοι της την είχαν αποκαλέσει «Καστοριάδω»…

  87. sarant said

    72-75 Πολύ κρίμα…. Πολύ στενοχωρήθηκα, θα μας λείψει πολύ. Κάποιοι την είχαμε γνωρίσει την Αμαλία.

  88. nikiplos said

    86@, 76@
    Αυτό ήταν το σχόλιό της:
    https://sarantakos.wordpress.com/2018/08/08/3500/#comment-519850

  89. antonislaw said

    Συγγνώμη δεν είχα δει το άγγελμα για την Κρόνη…
    Θερμά συλληπητήρια…
    Θα μου επιτρέψετε να της αφιερώσω ένα ριζίτικο για το καλό κατευόδιο

    «Οψες αργά επερνουνα
    απο τς’αυλες του χάρου,
    και ‘κουσα τη χαρόντισσα
    και μάλωνε το χάρο.

    Χάρε και δε σου το’λεγα,
    χάρε και δε σου το’πα
    όπου ‘νιαι πέντε παίρνε δυο
    κι όπου ‘νιαι τρεις τον ένα.

    Κι όπου ‘νιαι δυο καλοί αδελφοί
    μη τσι ξεζευγαρώνεις,
    κι όπου ‘νιαι γεις κι αμοναχός
    καθόλου σιμώνεις.»

  90. dryhammer said

  91. loukretia50 said

    «Ακτινοβολώ εδώ και τώρα!» το τελευταίο της μήνυμα.
    Απίστευτο κουράγιο και δύναμη, αίσθηση χιούμορ μοναδική και μια ζωή ανυστερόβουλης προσφοράς στους αδικημένους, ειδικά στα παιδιά.
    Τον τελευταίο καιρό δε μπορούσε να πληκτρολογήσει, σχεδόν δεν έβλεπε, άκουγε μόνο μουσική.
    Το ιστολόγιο ήταν συνήθως καλή συντροφιά Νικοκύρη.

  92. Α μωρέ… 😦
    Δεν την γνώρισα. Ήξερα όμως τι της άρεσε.

  93. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    Πολύ λυπήθηκα γιὰ τὴν Κρόνη.

    Εἶχα κι ἐγὼ τὴν τύχη νὰ τὴν γνωρίσω ἀπὸ κοντὰ σὲ κάποιες συνάξεις τοῦ ἱστολογίου.

    Θὰ τὴν θυμόμαστε πάντα.

    Γιὰ κατευόδιο ἕνα τραγούδι ποὺ τῆς ἄρεσε.

  94. Pedis said

    κρίμα … η Κρόνη μού ήταν πραγματικά συμπαθής.

  95. divolos said

    Κρίμα για την Κρόνη. Πόσο παράξενα αισθάνεσαι για ανθρώπους που ποτέ δεν γνώρισες από κοντά, αλλά είναι σαν να τους ξέρεις χρόνια.
    Και ήθελα να πω ιστορίες για την γιαγιά μου που έλεγε τζουτζουβέ την μικρή καραβάνα κι όχι το μπρίκι…Μιά άλλη φορά

  96. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    91 Δεν μπορούσε πια να διαβάσει βιβλίο ή οθόνη αλλά διάβαζε από μέσα της Δον Κιχώτη στο πρωτότυπο, που τον θυμόταν όλο από στήθους. Η τρομερή της μνήμη δούλευε μέχρι τελευταία στιγμή.

    Τουλάχιστον δεν έφυγε μόνη. Είχε γύρω της τους ανθρώπους της.
    Δεν μου βγαίνουν μουσικές, να με συγχωρείτε.

  97. π2 said

    Καλή δύναμη στους οικείους της Κρόνης. Ευχαριστούμε για τις μουσικές.

  98. Γιάννης Κουβάτσος said

    Η Κρόνη; Το φοβόμουν, αλλά είναι αλλιώς όταν το μαθαίνεις…»χάνουμε τους δικούς μας και μας χάνουν
    τρικυμισμένο μάς αρπάει το χωματένιο πέλαγος»
    Καλή αντάμωση, Αμαλία…

  99. mitsos said

    Κρόνη
    Το να συνειδητοποιείς την τελική και αμετάκλητη φυσική απουσία είναι κάτι διαφορετικό από την αίσθηση της έλλειψης. Είναι πλέον μια βεβαιότητα πως ο κόσμος γύρω σου έγινε πιο φτωχός.
    Και επειδή τούτη η είδηση πολύ με πίκρανε… ένα απόσπασμα από τους Δαιμονισμένους του Φ. Ντοστογιέφσκι :

    «- Τ΄αφαπάς τα παιδιά ;
    -Τ΄αγαπώ, Είπε ο Κυρίλωφ αδιάφορα.
    – Τότε θ’ αγαπάς και τη ζωή ;
    – Ναι αγαπώ και τη ζωή. Σου φαίνεται περίεργο;
    – Μα… το ‘χεις πάρει απόφαση λες, να τινάξεις τα μυαλά σου.
    – Κι ύστερα; Γιατί ανακατεύεις δυο πράγματα που δεν έχουν σχέση μεταξύ τους; Η ζωή είναι κάτι που υπάρχει , ενώ ο θάνατος δεν υπάρχει.
    – Πιστεύεις τώρα, στην αιώνια ζωή του άλλου κόσμου;
    – Όχι βέβαια. Πιστεύω όμως στην αιώνια ζωή αυτού του κόσμου. Υπάρχουν στιγμές, φτάνουμε σε στιγμές, που ο χρόνος σταματά, άξαφνα, και παραχωρεί την θέση του στην αιωνιότητα ….»

  100. ΚΩΣΤΑΣ said

    Ο καφές σήμερα ήταν πολύ πικρός. Καλό ταξίδι Κρόνη.

  101. π2 said

    Με αφορμή το 16: Πάντοτε νόμιζα ότι το νόημα της φράσης είναι ακριβώς «είμαστε σαΐνια, δεν είμαστε άχρηστοι σαν αυτούς που παριστάνουν ότι κολλάνε μπρίκια».

  102. Μόνο μια φορά την συνάντησα, εκεί στην Νέα Σμύρνη…γλυκειά παρουσία. Το τραγούδι για αυτήν είναι του Φαμπρίτσιο, σε μετάφραση δική μου προσαρμοσμένη στην μελωδία…

    Της λησμονιάς το μονοπάτι

    Μεσ΄στης παρέλασης την τρέλλα
    στρατιώτη αθώο ξεχωρίζει
    κι’ όταν αυτός ρωτάει «Γιατί ;»
    «Να μην ρωτάς» του αντιγυρίζει
    «τώρα ειν’ η ώρα μου να φεύγω»
    κι’ ο αθώος τον ακολουθεί, χωρίς τα όπλα ακολουθεί
    στης λησμονιάς το μονοπάτι

    Πίσω από το σταθμό του τραίνου
    κλέβει της πόρνης το μπαξίσι
    κι όταν αυτή ρωτάει «Γιατί ;»
    της απαντάει με ειρωνία
    «Τόσα δεν είχες και πιο πριν ;
    τώρα ειν’ η ώρα μου να φεύγω»
    κι η πόρνη τον ακολουθεί, σέρνει την λύπη της μαζί
    στης λησμονιάς το μονοπάτι

    Σε ουρανό χωρίς φεγγάρι
    τ’ αστέρια παίρνουν λάθος θέσεις
    κι όταν τ’ αεροπλάνο πέφτει
    «Του μελλοθάνατου ειν’ το λάθος,
    τώρα ειν’ η ώρα μου να φεύγω»
    τ’ αστέρια αφήνει ο πιλότος και πίσω του ακολουθεί
    στης λησμονιάς το μονοπάτι

    Δεκαοκτάχρονο παιδάκι
    απ’ το ποτό εξαρτημένο
    να πιεί ακόμα θέλει λίγο
    «τώρα ειν’ η ώρα μου να φεύγω»
    τον βλέπει και χαμογελάει
    καταλαβαίνει κι ας πονάει, μονάχος τον ακολουθάει
    στης λησμονιάς το μονοπάτι

    Στου θείου έρωτα την δίκη
    φιλά τους ένορκους στο στόμα
    κι ‘οπως τους βλέπει να απορούνε
    «Αυτό είναι φυσικό» τους λέει
    «ειν΄το καλό, ειν’ το σωστό,
    τώρα είν΄η ώρα μου να φεύγω»
    κι οι ένορκοι ακολουθούν, σαν ζαλισμένοι ακολουθούν
    στης λησμονιάς το μονοπάτι

    Κι όταν στο τέλος όντως φεύγει
    σε όσους σε όλα συμφωνούνε
    σε όσους σε όλα διαφωνούνε
    τα ίδια λόγια λέει σε όλους
    εμένα μη μ’ ακολουθάτε
    γιατί η αγάπη είναι παντού και όλοι θάβρουν λίγη αγάπη
    στης λησμονιάς το μονοπάτι

  103. sarant said

    Τη μνημονέψαμε την Κρόνη μας όπως έπρεπε….

  104. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    Νομίζω αυτό θα άρεσε σ΄ έναν άνθρωπο που είχε κάνει πράξη την αλληλεγγύη. Την πηγαινόφερναν συνοδεία, άρρωστη, για να κάνει μαθήματα ελληνικών σε πρόσφυγες.

    https://www.imerodromos.gr/paidikes-zoes-se-chartokoyta-kai-ypeythyna-katharmata/

  105. spiridione said

    Στενάχωρη μέρα σήμερα …

  106. Αιμ said

    Κρίμα, κρίμα, κρίμα …

  107. Γιάννης Ιατρού said

    Προ ολίγου, ανεβαίνοντας από το κτήμα που έκανα κάποιες δουλειές από το πρωί βρήκα το SMS στο τηλέφωνο και το σχετικό μέηλ. Τελευταία επικοινωνία μαζί της ήταν στις 23/8. Έκτοτε μέσω τρίτων.

    Η Αμαλία (Κρόνη) θα μου λείψει, είχε κάτι το μοναδικό που έδινε δύναμη σε όλους, και στην ίδια, που πολέμησε μέχρι την τελευταία στιγμή. Θα την θυμάμαι.

  108. spiridione said

    Δεν είχα την τύχη να την γνωρίσω από κοντά, μόνο εδώ στο ιστολόγιο

    Cronopiusa said
    21 Ιουνίου, 2018 στις 10:09
    Μαίνεται ο πόλεμος μέσα μου, έχω πολύ αγάπη, πολλά να δώσω και ΘΈΛΩ να ζήσω,
    ήταν η δεύτερη χημειοθεραπεία, έπονται ακτινοβολίες…

    Ακούω μουσική, διαβάζω πολύ και προσπαθώ να είμαι ενεργή…

    Σας ευχαριστώ πολύ…
    https://sarantakos.wordpress.com/2018/06/18/lathromet-2/#comment-510940

  109. BLOG_OTI_NANAI said

    Άλλο ένα «μπρίκι», της φυλακής:

  110. sarant said

    104 Πολύ σωστά!

  111. Γς said

    Αντίο ψυχούλα..

  112. Aghapi D said

    Αντίο στην γλυκύτατη κυρία

  113. BLOG_OTI_NANAI said

    Υπάρχει και σε επίσημο γραπτό η άποψη για την αλλαγή ονόματος του τούρκικου καφέ το 1974, αλλά είναι λάθος. Ο καφές αυτός ήταν γνωστός και ως «ελληνικός» όπως βλέπουμε σε κείμενο του 1949 (και του 1920), κι ας ήταν δημοφιλέστερο το «τούρκικος». Παρατήρησα ότι σε κείμενα που σχετίζονται με αναφορές σε ζωή εκτός Ελλάδας, ο καφές αναφερόταν ως ελληνικός και όχι τούρκικος:

  114. BLOG_OTI_NANAI said

    «ελληνικός» ο καφές πριν 110 χρόνια χωρίς αλλοδαπά συμφραζόμενα:

  115. Κιγκέρι said

    Για την Κρόνη που δεν γνώρισα, ένα ποίημα του Ουράνη που με συγκινεί πολύ:

    Ἡ ζωντανὴ νεκρή

    Δὲν πέθανες! Στὴν κάμαρα ἀκόμα τ᾿ ἄρωμά σου
    εἶναι ἁπλωμένο ὡς τώρα δὰ νὰ μ᾿ ἄφησες, κι ἀπάνω
    στὸν καναπὲ ἀτέλειωτο μένει τὸ κεντημά σου
    καὶ τὸ κομμάτι πού ῾παιζες εἶναι ἀνοιχτὸ στὸ πιάνο.

    Ἀπάνω στὸ τραπέζι μου πάντα ἡ δική σου εἰκόνα,
    ποῦ πάντα μὲ τὴν ἥμερη ματιά της μὲ κοιτάζει,
    καὶ δὲν εἶναι ὁ ἄνεμος, μὰ εἶσαι ἐσύ, τὴν πόρτα
    ποὺ μισανοίγεις γιὰ νὰ μπεῖς τὴν ὥρα ποὺ βραδυάζει.

    Δὲν πέθανες. Εἶσαι παντοῦ καὶ εἶσαι μέσα σὲ ὅλα:
    στῶν ρόδων τὸ ξεφύλλισμα, στὸ στεναγμὸ τοῦ ἀγέρα,
    στὰ νέφη ποὺ χρυσίζουνε σὰν πάει νὰ σβήσει ἡ μέρα
    κι ὡς καὶ τὶς νύχτες δίπλα μου σὲ νοιώθω ξαπλωμένη…

    Δὲν πέθανες. Ἀδιάφορο οἱ μῆνες κι ἂν περνᾶνε:
    τότε οἱ νεκροὶ πεθαίνουνε, ὅταν τοὺς λησμονᾶνε!

  116. nikiplos said

    της το είχα αφιερώσει και εδώ αυτό το πραγματικά πολύ ωραίο άκουσμα:
    (μαύρη σκιά)

  117. 24, … Φίδια λούζουμε?
    Ντομάτες χαστουκίζουμε? …

    …ή αυγά ξυρίζουμε;
    …ή την μαϊμού ψειρίζουμε;

  118. 72,
    Ωωω…

  119. leonicos said

    Την είδα μια μόνο φορά να καπνίζει, μαζί με τον Γιάννη τον κακόψυχο, όταν ήρθα αργοπορημένος στο τραπέζι, κοντά στο Ζάππειο.

    Αργότερα έμαθα το πρόβλημα

    Την εκτιμούσα πολύ, τι λέω τώρα, όλοι την αγαπούσαμε. Ήταν θησαυρος εδώ μέσα

  120. Costas X said

    «Μπουρούκι» το μπρίκι σε Κέρκυρα και Ζάκυνθο.

    Ειλικρινά συλλυπητήρια για την Κρόνη σε όσους την γνώριζαν.
    Απ’όσα διάβασα, δικά της και των άλλων, ήταν σπουδαίος άνθρωπος.

  121. Mindkaiser said

    Πραγματικά κρίμα για την Κρόνη. Θα την θυμάμαι για τις υπέροχες μουσικές που αναρτούσε.

  122. 61, 27, … το διδακτορικό του #27 …

    Διδακτορικό στον καφέ έχει κάνει και ο Illy (της γνωστής ιταλικής καφεταιρείας) όπως είχαμε συζητήσει πριν τρία χινόπωρα.

  123. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα!

  124. voulagx said

    #72 Οχι ρε γμτ! Κριμα!

  125. … μπρίκι … μπρικ … μπρικέτα …

    …και μπρικόλα, στο μπιλιάρδο:
    H στεκιά που βρίσκει πρώτα σπόντα

  126. spiridione said

    16. Τα τσίγκινα μπρίκια, όπως και άλλα σκεύη τσίγκινα, τρυπούσαν και τα πήγαιναν στον μάστορα να τα επισκευάσει, να τα κολλήσει, να τους βάλει πάτο κτλ.
    Το τενεχτσίδικο του Νησίμ στα Γιάννενα, σελ. 23

    Click to access chronika_194(1).pdf

  127. Λοζετσινός said

    10 και 19. gpointofview said
    Ο Ηλ. Πετρόπουλος σ’ αυτό το βιβλίο είχε φωτογραφίες από τα ιστορικά καφενεία της Ελλάδας…
    κι ένας άλλος Λοζετσινός και » φωτογραφικός μαθητής μου» που ζει στο Μανχάιμ της Γερμανίας ο Adonis Malamos γύρισε όλη (σχεδόν ) την Ευρώπη και φωτογράφισε τα ιστορικά καφενεία
    Η δουλειά του εκδόθηκε HISTORISCHE CAFES IN EUROPA

    https://www.google.com/search?q=HISTORISCHE+CAFES+IN+EUROPA

  128. Νίκος Κ. said

    Ας θυμηθούμε και τη Μπρικ (Брик)

  129. Νέο Kid said

    Αρτι αφιχθής στα πάτρια σκονισμένα εδάφη από τα μυθικά Ντουμπάϊα ,μετά από μια μικρή οδύσσεια 6 ωρών μέσω Ομάν ( τον αποκλεισμό μου μέσα γμ…) γέλασα πολύ με το potables … εκτός κι αν είναι πια τόσο ψαγμένοι και είναι απλά ένα αυτοσαρκαστικό pun intended, γιατί το κουφό είναι ότι στο τέλος το γράφουν σωστά beverages . “Ξέρετε, τα beverages μας δεν είναι κι ο,τι καλύτερο, αλλά τέλος πάντων είναι potable…🤪

    Σε ψαγμένα στέκια στην Ιταλία το φρέντο λέγεται ( και γράφεται και στον κατάλογο ) «Καπουτσίνο Γκρέκο» ! Χωρίς πλάκα!
    Έχουμε δώσει κι ακόμα δίνουμε πολιτισμό στο άξεστο Λάτιο λέμεεε…

  130. Νέο Kid said

    Τώρα είδα το 72. …
    Παρντόν για τα χαχανητά μου από πάνω.
    Ντεσκάνσε εν παθ κερίδα ! 😩

  131. Aghapi D said

    Η Κρόνη στη Μεσοποταμία έκανε μαθήματα;

  132. aerosol said

    Μπήκα να γράψω για τον καφέ μα διαβάζοντας τα σχόλια ο καφές μου βγήκε πικρός.
    Αντίο Κρόνη. Ας είναι ελαφρύ το χώμα…

  133. Της Μηχανής Ραψίματα said

    Ακόμη ηχεί στα αυτιά μου, η φωνή της γιαγιάς μου στη Θράκη, όταν πήγαινα τα καλοκαίρια, να φωνάζει στον παππού μου, «Πιασ΄ τουν τσεσβέ να ψήσιμ΄ έναν καϊφέ»

  134. Γς said

    131:

    Εκανε και στο Σχολείο των Μεταναστών στα Εξάρχεια.

    Την θυμάμαι να διδάσκει εκεί.
    Μακάρι να μπορούσα να σας μεταφέρω κάτι από τον αέρα της, την αύρα της, το τέμπο της. Μυσταγωγία

    Υπάρχει κάτι σ ένα γαλλικό ντοκιμαντέρ. Κι ένα γράμμα-κριτική ενός από τους δημιουργούς του

    Οτι το ποιο αξιόλογο τμήμα του ντοκιμαντέρ είναι η Κρόνη διδάσκουσα

    Θα το βρω. Ο κσλόψυχος Ντοcteur ίσως το έχει πρόχειρο

  135. sarant said

    131 Και εκεί.

  136. loukretia50 said

    Erik Satie – Gymnopédies

  137. ΣΠ said

    72
    Μελαγχόλησα… Δεν μπορώ να σχολιάσω. Αύριο…

  138. BLOG_OTI_NANAI said

    Συλλυπητήρια στους δικούς της ανθρώπους.
    Δυστυχώς η ασθένεια αυτή έχει εξελιχθεί σε μια άκρως ανησυχητική μάστιγα…

  139. ΜΙΚ_ΙΟΣ said

    Τώρα είδα τα άσχημα νέα για την Κρόνη. Ήταν ιδιαίτερη η παρουσία της στο Ιστολόγιο. Αλλά απ’ ότι βλέπω (σχ. 104, 131 κ.ά) υπήρξε και αλλού χρήσιμη…
    Οι ολοένα αραιότερες και λιγόλογες αναρτήσεις της (εκεί προς τα μέσα-τέλος Αυγούστου) προμήνυαν κακή εξέλιξη. Κρίμα πραγματικά! 😦

  140. Και μπαίνω το μεσημέρι και βλέω πάνω από 100 σχόλια. Και μου κάνει εντύπωση. Και διαβάζω και σημειώνω στο μυαλό μου να γράψω για τον τζεσβέ που ακόμα μ’ αυτόν φτιάχνουμε καφέ στο χωριό, κι άλλα ζεστά (ροφήματα εννοείται). Και για τον καφέ που εν έτη 1988 στο Τεκίρνταγκ (=Ραιδεστό) ζήτησα τούρκικο και το γκαρσόνι μου λέει «γιου μιν γκρικ κόφι». Αλλά και άλλα για καφέ. Και φτάνω στο αγγελτήριο του Σκύλου. Μετά απ’ αυτό τι να πω και τι να μολογήσω. Το λυπάμαι είναι λίγο…

  141. Γς said

    134 :

    cronopiusa
    Jan 28, 2019, 12:46 AM
    to me

    Χίλια Ευχαριστώ

    J.S. Bach: The Violin Concertos

    cronopiusa
    Jan 28, 2019, 11:44 AM
    to me

    Καλή σου μέρα

    χτες σε ονειρεύτηκα

    μου είχες χαρίσει λέει, ένα πολύτιμο βιολί να σου φυλάξω

    Επιστολή της σκηνοθέτιδας όταν της ζήτησα να το βάλει στο συσωλήνα γιατί ο σύνδεσμος δεν παίζει εκτός Ελλάδας

    Dear Amalia,

    It doesn’t work… Film was in Ert last week. Learnt it the day of it…
    I’m coming to Greece beginning of march with the film. Will do screening at the City Plaza !
    Hope to see you 🙂
    The scene in you class is the best of the movie 😍

    Philakia,

    Elodie.

  142. Γς said

    136:

    Erik Satie – Gnossienne, 5

    ttps://www.youtube.com/watch?v=VqTe1-7JATA

  143. Γς said

    Erik Satie – Gnossienne, 5

  144. sarant said

    Την Αμαλία τη λέγαμε Κρόνη, ας πούμε χαϊδευτικό του Cronopiusa που ήταν το ψευδώνυμό της.

    Δεν ξερω αν το είχαμε συζητησει ποτέ από πού το είχε βγάλει. Πρέπει να ήταν από τον Κορτάσαρ, Historias de Cronopios y de Famas. Είχε ας πούμε φτιάξει ελληνικό θηλυκό του Cronopio.

  145. loukretia50 said

    Απρόσωπα προσωπική η σχέση η δική μας
    μα η αλήθεια της χωράει μόνο στη μουσική μας

  146. Γιάννης Κουβάτσος said

    «Τίποτα θαρρώ δεν πεθαίνει
    με τα ίδια ονόματα
    κι άρτια τα σώματα
    θ’ ανεβούμε φωταγωγημένοι
    μεσ’ απ’ τις κατάλευκες οξιές…»

  147. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    Πρώτη συνάντηση στην σύναξη του Ζαπείου πρίν τρία χρόνια, – γειά σου, είμαι η Cronopiusa – Αμαλία – εγώ είμαι ο Λάμπρος, πολύ χαίρομαι που σε γνωρίζω κι από κοντά – εσύ είσαι ο παλαβός ο Λάμπρος; – ναι εγώ αλλά κι εσύ δεν πάς πίσω, μ΄εσένα και την ΕΦΗ ΕΦΗ το παλαβό Κρί Κρί έχω ταυτιστεί πολύ στο ιστολόγιο, οι άντρες μου πέφτουν κάπως συντηρητικοί 🙂 – καλά παιδιά είναι – δεν είπα πως δεν είναι, από τα καλύτερα αλλιώς δεν θα ήμουν εδώ τώρα. 🙂
    Θυμάσαι που σου είχα πεί πως όταν πεθαίνουμε γινόμαστε αστρόσκονη άρα αν έχουμε σταθεί τυχεροί κι έχουμε περάσει τα 50 ζώντας βιωματικά, ο θάνατος είναι μπόνους και μου είπες πως είμαι για τα σίδερα; επιμένεις ακόμη; 🙂
    Στο τέλος που φεύγαμε μου είπες, γειά σου θεόμουρλε και σου είπα, γειά σου Αμάλ Φατάχ. 🙂

    Aυτό είναι το τραγούδι που σου άρεσε, στο είχα αφιερώσει δύο φορές, αυτή είναι η τρίτη για να με θυμάσαι που θα ταξιδεύεις με την αστρομηχανή σου στα απέραντα λιβάδια του διαστήματος.

    Γειά σου Αμάλ Φατάχ, πονάω πολύ γαμώτο.

  148. 144 Ναι, απ’ τον Κορτάσαρ. Νομίζω είχε πρωτοεμφανιστεί σε ένα δικό μου σχετικό ποστ. Κρονόπιο αλλά και Χρονοποιούσα…

  149. sarant said

    148 Το εξελλήνισε και το επανετυμολόγησε, διότι το Cronopio νομίζω πως δεν αναφέρεται στον χρόνο

  150. σωστά…

  151. loukretia50 said

    Τελικά δε νίκησε το χρόνο, χρειαζόταν απεγνωσμένα περισσότερο για να ετοιμάσει το νέο κύκλο μαθημάτων. Δεν ήταν απλά μαθήματα γλώσσας αλλά πολιτισμού, ήθελε να γίνει η γλώσσα γέφυρα για να περάσουν ομαλά στον εχθρικό κόσμο μας.
    Νομίζω πως θα ήταν καλό για όλους εμάς που δε γνωρίζουμε την οικογένειά της για να πάμε εκεί, να της κάνουμε αφιερώσεις και να μιλάμε για πράγματα που θα την ενδιέφεραν – εκτός πολιτικής έστω γι΄απόψε.
    Σα να είναι μαζί μας. Ας τη συνοδεύσει η μουσική που αγαπούσε, ποιήματα και κείμενα, αλλά καλύτερα να είμαστε φειδωλοί στα φουλ ποσταρίσματα, να μη γίνει ασήκωτο το νήμα.
    Όχι βέβαια πως δεν το αξίζει, κι εκείνη κάποτε τα φόρτωνε αγρίως και άναβαν τα αίματα, αλλά για να μπορούμε εύκολα να επανερχόμαστε.
    Αν συμφωνείτε βέβαια

  152. Theo said

    Καλό κατευόδιο στην Κρόνη, με την σπάνια ευαισθησία και αγάπη για τον συνάνθρωπο!

  153. Κορτάσαρ λοιπόν.

    ΠΡΟΟΙΜΙΟ ΣΤΙΣ ΟΔΗΓΙΕΣ ΓΙΑ ΤΟ ΚΟΥΡΔΙΣΜΑ ΤΟΥ ΡΟΛΟΓΙΟΥ

    Σκέψου αυτό: Όταν σου κάνουν δώρο ένα ρολόι, σου κάνουν δώρο μια ανθισμένη κόλαση, μια αλυσίδα από τριαντάφυλλα, ένα μπουντρούμι γεμάτο αέρα. Δεν σου δίνουν μόνο το ρολόι, «να ζήσεις ευτυχισμένος κι ελπίζουμε να βγει καλό γιατί είναι καλή μάρκα, ελβετικό, με άξονα από ρουμπίνια», δεν σου κάνουν δώρο μόνο αυτό τον μικροσκοπικό λιθοξόο που θα δέσεις στον καρπό σου και θα περιφέρεις μαζί σου. Σου κάνουν δώρο -δεν το ξέρουν, το τρομερό είναι πως δεν το ξέρουν- σου κάνουν δώρο ένα καινούργιο, εύθραυστο και αβέβαιο κομμάτι του ίδιου σου του εαυτού, κάτι που είναι δικό σου, αλλά δεν είναι το σώμα σου, κάτι που πρέπει να βάλεις στο σώμα σου με το λουράκι του σαν ένα απελπισμένο μικρό βραχίονα που κρέμεται από τον καρπό σου. Σου κάνουν δώρο την ανάγκη να το κουρδίζεις όλες τις μέρες, την υποχρέωση να το κουρδίζεις για να συνεχίσει να είναι ένα ρολόι, σου κάνουν δώρο την έμμονη ιδέα να παρακολουθείς την ακριβή ώρα στις βιτρίνες των κοσμηματοπωλείων, στην ανακοίνωση από το ραδιόφωνο, στην τηλεφωνική υπηρεσία. Σου κάνουν δώρο τον φόβο μήπως το χάσεις, μήπως στο κλέψουν, μήπως σου πέσει στο πάτωμα και σπάσει. Σου κάνουν δώρο τη μάρκα του και τη βεβαιότητα ότι είναι μια μάρκα καλύτερη από τις άλλες, σου κάνουν δώρο την τάση να συγκρίνεις το ρολόι σου με τα άλλα ρολόγια. Δεν σου κάνουν δώρο ένα ρολόι, εσύ είσαι το δώρο, εσένα κάνουν δώρο στα γενέθλια του ρολογιού.

    ΟΔΗΓΙΕΣ ΓΙΑ ΤΟ ΚΟΥΡΔΙΣΜΑ ΤΟΥ ΡΟΛΟΓΙΟΥ

    Εκεί στο βάθος είναι ο θάνατος, αλλά μη φοβάστε. Κρατήστε το ρολόι με το ένα χέρι, πιάστε με τα δυό δάχτυλα την άκρη του ελατήριου, θέστε το ελαφρά σε παλινδρομική κίνηση. Τώρα ξεκινάει μια νέα εποχή, τα δέντρα ξεδιπλώνουν τα φύλλα τους, οι βάρκες τρέχουν στις λεμβοδρομίες, ο χρόνος από μόνος του ανοίγει σαν μια βεντάλια, κι από μέσα του αναβλύζουν ο αέρας, οι αύρες της γης, η σκιά μιας γυναίκας, το άρωμα του ψωμιού.
    Τι παραπάνω θέλετε και περιμένετε? Βάλτε το αμέσως στον καρπό σας, αφήστε το να χτυπήσει ελεύθερα, μιμηθείτε το με πάθος. Ο φόβος σκουριάζει τους άξονες, κάθε πράγμα που μπόρεσε κι έγινε χειροπιαστό και που λησμονήθηκε αποσαθρώνει τις φλέβες του ρολογιού, σαπίζοντας το κρύο αίμα των μικρών του ρουμπινιών. Κι εκεί στο βάθος είναι ο θάνατος, εάν δεν τρέξουμε και φτάσουμε έγκαιρα και καταλάβουμε ότι πια δεν έχει σημασία.

  154. loukretia50 said

    …την έμπρακτη αγάπη, όχι μόνο λόγια.
    Αυτό το ξέρει καλά όποιος την είδε – πχ ο Γουσου – να κάνει μάθημα μετά από χημειοθεραπεία και να αστειεύεται με τα παιδιά που έσερναν το – ο – κι έβγαινε – ου- λέγοντάς τους ότι πρέπει να κάνουν υπομονή αλλά να μην το λένε, γιατί θα κατηγορηθούν για παρενόχληση.
    Την ύλη για κάθε μάθημα την εμπλούτιζε πάντα με τραγούδια. Αυτό ήταν ένα :
    Μενεξέδες και ζουμπούλια https://youtu.be/O7oP8tYKXKk Κατερίνα Παπαδοπούλου

  155. https://dytistonniptiron.wordpress.com/2009/07/23/seksek/#comment-9775

  156. sarant said

    153 Ναι μπράβο

  157. Αγγελος said

    Άμοιρη! το σπιτάκι μας εστοίχειωσεν
    από την ομορφιά σου την θλιμμένη·
    στους τοίχους, στον καθρέφτη, στα εικονίσματα,
    από το πέρασμά σου κάτι μένει.

    Κάτι σα μόσκου μυρωδιά, κι απλώνεται
    και το φτωχό σπιτάκι πλημμυρίζει,
    κάτι σα φάντασμα, θολό κι ανέγγιχτο
    κι όπου περνά σιγά το κάθε αγγίζει.

    Όξω, βαρύ, μονότονο ψιχάλισμα
    δέρνει τη στέγη μας· και τότε αντάμα
    τα πράματα που αγιάσανε τα χέρια σου
    αρχίζουν ένα κλάμα… και ένα κλάμα…

    Κι απ’ τη γωνιά ο καλός της Λήθης σύντροφος,
    τ’ αγαπημένο μας παλιό ρολόι,
    τραγουδιστής του χρόνου, κι αυτός κλαίοντας
    ρυθμίζει αργά, φριχτά, το μοιρολόι…

    (Λάμπρος Πορφύρας — από τ΄αγαπημένα μου)

  158. loukretia50 said

    Αντιγράφω από μέηλ – ναι, δε θα είχε πρόβλημα για το συγκεκριμένο.
    «καλώς εχόντων των πραγμάτων θα διδάσκω τις Παρασκευές 5 με 8
    αρχής γενομένης 19 Οκτώβρη. Ανυπομονώ!»
    ΤΑ ΠΙΣΩ ΘΡΑΝΙΑ, ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΧΩΡΙΣ ΔΙΑΚΡΙΣΕΙΣ
    Συναντιόμαστε και κάνουμε μάθημα σ’ έναν πολυπολιτισμικό χώρο, τον φροντίζουμε όλοι μαζί, διοργανώνουμε και συμμετέχουμε σε δραστηριότητες, εκδρομές και σημαντικά κοινωνικά και πολιτικά γεγονότα!
    Τα Πίσω Θρανία λειτουργούν από το 1999 στο Στέκι Μεταναστών ως μια πρωτοβουλία έμπρακτης αλληλεγγύης σε οικονομικούς και πολιτικούς πρόσφυγες. Στόχος της ομάδας είναι η δωρεάν και χωρίς διακρίσεις παροχή μαθημάτων γλωσσών σε ενήλικες μετανάστες και πρόσφυγες, η ενημέρωση και βοήθεια των οικογενειών των μεταναστριών και μεταναστών σε θέματα που αφορούν τη φοίτησή τους στα ελληνικά σχολεία και τελικά η θεμελίωση σχέσεων έμπρακτης αλληλεγγύης τόσο μεταξύ ντόπιων και μεταναστών όσο και μεταξύ μεταναστών/ριων από διαφορετικές χώρες προέλευσης .»

    Τα μαθήματα δεν κατάφερε φέτος να τα ολοκληρώσει.
    Όλο το Μάη μπαινόβγαινε στο νοσοκομείο μετά από την (προ-) τελευταία σοβαρή μετάσταση. Το ανακοίνωσε απλά με τη φράση « Δε μασάμε!» .
    Περίμενε να συνέλθει το Σεπτέμβρη.

  159. Alexis said

    Καλησπέρα.

    Πολύ λυπήθηκα για την Κρόνη.

    Το ιστολόγιο είναι φτωχότερο χωρίς αυτήν.

    Θερμά συλλυπητήρια στους δικούς της ανθρώπους… 😦

  160. Γιάννης Κουβάτσος said

    Αποχαιρετισμός (Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα)

    Αν πεθάνω,
    αφήστε το μπαλκόνι ανοιχτό.

    Το παιδί τρώει πορτοκάλια.
    (Απ’ το μπαλκόνι μου το βλέπω)

    Ο θεριστής θερίζει το σιτάρι.
    (Απ’ το μπαλκόνι μου τον ακούω)

    Αν πεθάνω,
    αφήστε το μπαλκόνι ανοιχτό.

  161. ΣΠ said

    160

  162. Πόσο λυπάμαι…. Όλοι γινόμαστε φτωχότεροι απόψε… Κουράγιο στους κοντινούς αγαπημένους της που πρέπει η καρδιά τους να αντέξει . Θέλει δε θέλει.» Ν’ αντέξει σαν αντίψυχο για την άλλη που σώπασε». (μια αντιγραφή από φράση του Π. Μπουκάλα τότε που έχασε το γιο του και έγραψε το συγκλονιστικό κείμενο στην Καθημερινή : https://www.kathimerini.gr/727023/opinion/epikairothta/arxeio-monimes-sthles/ypo8eseis)
    Υγεία σε όλους και όλες σας! Τίποτα άλλο…

  163. leonicos said

    ένα μεζεδάκι

    Vento, Maurizio (1999), «Η τοπογραφία του Λιλύβαιον»

  164. sarant said

    Kάποιος δικός της άνθρωπος μου έστειλε μια φωτογραφια της Αμαλίας για να τη θυμόμαστε

  165. ΜΙΚ_ΙΟΣ said

    Δεν γνώριζα προσωπικά την Κρόνη, αλλά ταρακουνήθηκα συναισθηματικά (και λογικά…)
    Ίσως για το φευγιό της να ταιριάζει αυτό του Σεφέρη:
    ’’…………………………………………….
    Άφησε τα χέρια σου αν μπορείς, να ταξιδέψουν
    εδώ στην κόχη του καιρού με το καράβι
    που άγγιξε τον ορίζοντα.
    Όταν ο κύβος χτύπησε την πλάκα
    όταν η λόγχη χτύπησε το θώρακα
    όταν το μάτι γνώρισε τον ξένο
    και στέγνωσε η αγάπη
    μέσα σε τρύπιες ψυχές•
    όταν κοιτάζεις γύρω σου και βρίσκεις
    κύκλο τα πόδια θερισμένα
    κύκλο τα χέρια πεθαμένα
    κύκλο τα μάτια σκοτεινά•
    όταν δε μένει πια ούτε να διαλέξεις
    το θάνατο που γύρευες δικό σου,
    ακούγοντας μια κραυγή
    ακόμη και του λύκου την κραυγή,
    το δίκιο σου•
    άφησε τα χέρια σου αν μπορείς να ταξιδέψουν
    ξεκόλλησε απ’ τον άπιστο καιρό
    και βούλιαξε,
    βουλιάζει όποιος σηκώνει τις μεγάλες πέτρες.
    ’’

    [Γυμνοπαιδία A΄. Σαντορίνη – ΠΟΙΗΜΑΤΑ]

  166. loukretia50 said

    Δεν την κολακεύει καθόλου. Ήταν απίστευτα εκφραστική.

    Δε νομίζω ότι ήταν η μόνη που θεωρούσε παρέα το ιστολόγιο σε δύσκολες μοναχικές ώρες.
    Κανένας δε βγαίνει να το δηλώσει.
    Και η Κρόνη πάντα απολάμβανε ενδιαφέροντα σχόλια και συζητήσεις κι ας μην εκφραζόταν η ίδια με λόγια.
    Όμως για κανέναν δεν είχε εκφραστεί άσχημα κατ΄ιδίαν. Όταν αντιδρούσε σε κάτι που γράφτηκε ή θύμωνε με κάποιον, τόλεγε στα ίσα – πχ στον Τheo είχε μιλήσει για τον καθρέφτη , στο Γουσού μια φορά «…ποτέ στο πρόσωπό σου, αυτά που γράφεις με πληγώνουν» -αν θυμάμαι καλά.
    Της άρεσαν όλοι αυτοί που είχαν κάτι να πουν, όσο εξειδικευμένο ή φευγάτο κι αν ήταν.
    Ο «τρελάρας» ο Λάμπρος πχ τη συγκίνησε πάρα πολύ, νομίζω μου έγραψε «με συγκλόνισε», δυο φορές με πολύ προσωπικό σχόλιο, το ένα για μια φίλη που πέθανε – αν θυμάμαι καλά.
    Ήταν μια άλλη κρυφή απουσιολόγος που μέτραγε απουσίες και φακέλωνε, «χάσαμε το Σπαθόλουρο» , νοσταλγούσε τους παλιούς, «ευτυχώς που κάποιοι έμειναν», της άρεσε ο ΓΤ, (άκου φιλαράκο!), εύρισκε ενδιαφέροντα τον Pedis- «ας είναι έτσι (!)» , θα’θελε τον γνωρίσει – «πριν σας κάνει μπάχαλο».
    Χαιρόταν τις συζητήσεις για την αλλαγή σημασίας των λέξεων και τα ετυμολογικά – «για φαντάσου!» , μου ανέφερε τον ‘Αγγελο και τον Πέπε που πάντα κάτι εύστοχο βρίσκουν να συμπληρώσουν, γελούσε με τους ξύπνιους «νεαρούς» και τις ατάκες τους,το «φοβερό» Μιχ.Νικολάου, και ήταν φορές που μου αντέγραψε κάτι από σχόλιο που της άρεσε πολύ –θυμάμαι ένα του Αλέξη με στιχάκια «άξιζε τον κόπο σήμερα ».
    Ναι, της άρεσαν τα στιχάκια γενικά κι έλεγε ότι δεν σας «τσιγκλίζω αρκετά», όταν γκρίνιαζα ότι μιλάω μόνη μου.
    Κι άλλα πολλά που δε θυμάμαι γιατί νόμιζα ότι υπάρχει χρόνος.
    Πιθανότατα ξεχνάω κι άλλους, γιατί όταν μιλήσαμε στη συνάντηση πριν το Πάσχα, ήταν αρκετοί οι παρόντες που δε σχολιάσαμε, ενώ αναφερθήκαμε εκτενώς στο ιστολόγιο γενικά– αρχηγού απόντος – σπόντα για το Sir!

    Λυπήθηκε αφάνταστα όταν αποχώρησε πέρυσι η ΕΦΗ-ΕΦΗ κι ο Δάσκαλος.Το είχε εκφράσει με πολλούς τρόπους, το ξέρετε.
    Δεν ήθελε όμως ποτέ να επιβάλει τη γνώμη της σε άτομα που εκτιμούσε.
    Θύμωσε μαζί μου όταν πρότεινα να στείλει ένα σχετικό μέηλ.
    Την απώλεια του Σκύλου «δεν έχω τίποτε να πω» – ξέρει ότι λέω αλήθεια – δεν την ξεπέρασε.
    Ποιος θα τόλεγε ότι θα εμφανίζονταν σήμερα μόνο για την αναγγελία…

  167. Γς said

    Σαν σήμερα έφυγε και η Ειρήνη

    https://sarantakos.wordpress.com/2016/09/26/apples-2/#comment-384869

    ——————————————

    Γς said
    26 Σεπτεμβρίου, 2016 στις 22:32

    Αντίο μανούλα μου

    ——————————————

    Sarant said
    26 Σεπτεμβρίου, 2016 στις 22:51
    Γιάννη…………….

    Γιάννης Κουβάτσος said
    26 Σεπτεμβρίου, 2016 στις 23:14
    Συλλυπητήρια, Γς…

    ΛΑΜΠΡΟΣ said
    26 Σεπτεμβρίου, 2016 στις 23:21
    Στην Ειρήνη, που ταξιδεύει πλέον σ΄άλλους κόσμους. Ζωή σε σάς Γιάννη.
    Καληνύχτα.

    ΣΠ said
    26 Σεπτεμβρίου, 2016 στις 23:22
    Λυπάμαι πολύ, Γς…..

    Γιάννης Ιατρού said
    26 Σεπτεμβρίου, 2016 στις 23:22
    Γς,
    Ας ξεκουραστεί κι εμείς θα συνεχίσουμε να την αγαπάμε.
    Δύσκολη ημέρα η σημερινή… Θερμά συλλυπητήρια από ‘μενα και τη Γιούλη.

    Δύτης Των Νιπτήρων said
    26 Σεπτεμβρίου, 2016 στις 23:29
    Γς, συλλυπητήρια…

    Γς said
    26 Σεπτεμβρίου, 2016 στις 23:29
    127:

    >Ας ξεκουραστεί κι εμείς θα συνεχίσουμε να την αγαπάμε.

    Σε ευχαριστώ Γιάννη.
    Ολους σας ευχαριστώ πολύ

    Πέπε said
    26 Σεπτεμβρίου, 2016 στις 23:50
    Ζωή σ’ εσάς Γς.
    Θερμότατα συλλυπητήρια.

    Cronopiusa said
    27 Σεπτεμβρίου, 2016 στις 00:01

    Συλλυπητήρια Γς, κουράγιο…

    Pedis said
    27 Σεπτεμβρίου, 2016 στις 00:02
    # 129 – Συλλυπητήρια. Ζωή σε σας …

    Alexis said
    27 Σεπτεμβρίου, 2016 στις 00:04
    Θερμά συλλυπητήρια Γς…

    Πάνος Με Πεζά said
    27 Σεπτεμβρίου, 2016 στις 00:19
    Τα θερμά μου συλληπητήρια, Γιάννη…

    Nikiplos said
    27 Σεπτεμβρίου, 2016 στις 00:27
    Αγαπητέ Γσ, θερμά συλλυπητήρια. Να ζήσετε να την θυμόσαστε… και να λάμπει πάντα στις καρδιές σας…

    Αιμ said
    27 Σεπτεμβρίου, 2016 στις 00:52
    Πω πω τώρα το ‘δα, πάει ο άνθρωπος… αν και το ‘χε πει ο Γς

    Τι να πω … να ζησετε να τη θυμόσαστε

    ΕΦΗ – ΕΦΗ said
    27 Σεπτεμβρίου, 2016 στις 01:32
    Γιάννη, Γς, σε σκεφτόμαστε.
    Καλό της ταξίδι. Μ΄ένα ροκ θα σου πω τα συλλυπητήρια.
    Είναι δύσκολο…

    Sarant said
    27 Σεπτεμβρίου, 2016 στις 04:45
    Θερμότατα συλλυπητήρια στον Γιάννη, όσοι είχαμε την τύχη να γνωρισουμε την Ειρήνη θα τη θυμόμαστε και θα την αγαπάμε.

    Gpoint said
    27 Σεπτεμβρίου, 2016 στις 05:03
    Γς, θερμά συλλυπητήρια κι από εδώ

    τι άλλο μπορώ να πω ; ένα τραγούδι για αποχαιρετισμό…

    Spatholouro said
    27 Σεπτεμβρίου, 2016 στις 08:29
    Γς
    Ό,τι αγαπήσαμε μέχρι τα μύχια της ύπαρξής μας δεν υπάρχει τρόπος να πεθάνει.
    Καλή δύναμη!

    ΓιώργοςΜ said
    27 Σεπτεμβρίου, 2016 στις 11:32
    Συλλυπητήρια, Γς.

    Corto said
    27 Σεπτεμβρίου, 2016 στις 12:21
    Γς, τα πιο θερμά μου συλλυπητήρια…

    Σκύλος said
    27 Σεπτεμβρίου, 2016 στις 13:02
    Γιάννη, συλληπητήρια.
    Να την θυμάσαι και να λες στο εγγόνι σου γι’ αυτήν.

    Ριβαλντίνιο said
    27 Σεπτεμβρίου, 2016 στις 13:06
    Θερμότατα συλλυπητήρια Γς. Να την θυμάστε και να την έχετε πάντα στην καρδιά και στο μυαλό σας και αυτή να σας προστατεύει συνεχώς από εκεί ψηλά.

    Spiridione said
    27 Σεπτεμβρίου, 2016 στις 14:19
    Συλλυπητήρια Γς κι από μένα

    ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΑΡΤΙΝΟΣ said
    27 Σεπτεμβρίου, 2016 στις 14:33
    Γιάννη, θερμά συλλυπητήρια.

    Αγγελος said
    27 Σεπτεμβρίου, 2016 στις 15:54
    Θερμά συλλυπητήρια κι από μένα, Γς.
    Δεν τη γνώριζα, αν και είχα φάει τυροπιτάκια απ´ τα χέρια της τότε που σε πρωτοείδα, αλλά απ´ ό,τι μας έχεις πει, πίστευε πως υπάρχει και άλλη ζωή. Και πού ξέρουμε; μπορεί και να είχε δίκιο…

    —————————————————–

    Σε λίγες ώρες ξεκινάω για τη Μονή του Αγ. Θεοδοσίου (Παναρίτη) στο Ναύπλιο όπου είναι θαμμένη.
    Κάνουν οι καλόγριες το τρίχρονο μνημόσυνο της

    Καλή αντάμωση Κρόνη

  168. loukretia50 said

    The Flower Duet (Lakmé) https://youtu.be/8Qx2lMaMsl8 Léo Delibes.

  169. Λοζετσινός said

    Τώρα διάβασα τα σχόλια
    Απίστευτο! Η Κρόνη;
    Δεν είναι δυνατόν…
    Άνθρωποι σαν την Κρόνη δεν πρέπει να πεθαίνουν ποτέ
    Μεγάλος πόνος, πολλά δάκρυα κι ακόμα πιο πολλά τα «μέσα δάκρυά μας»
    Μεγάλη παρακαταθήκη για το ιστολόγιο και ξεχωριστά για τον καθένα μας η στάση ζωής που είχε για τον άνθρωπο και τα προβλήματα της εποχής μας.
    Θερμά συλλυπητήρια στους δικούς της

  170. Γς said

    168:

    >Où le blanc jasmin

    et la rose noire
    [# 167]

  171. Πέπε said

    Το σκεύος όπου έχει ο σαλεπιτζής το σαλέπι κι από κει το σερβίρει λέγεται μπρίκι, και μοιάζει ακριβώς σαν την κανάτα της εικόνας, μόνο αρκετά μεγαλύτερη.

  172. Πέπε said

    Τώρα το διάβασα.

    Λυπάμαι πολύ. Θερμά συλλυπητήρια και καλή δύναμη στους οικείους και τους αγαπημένος της. Να ζουν να τη θυμούνται.

    Δεν την είχα γνωρίσει. Φυσικά, δεν ήξερα ότι τη λένε Αμαλία. Το διάβασα τώρα.

    Λίγο παρακάτω διάβασα την ιστορία σχετικά με το ψευδώνυμό της. Και τελικά είδα και τη φωτογραφία της.

    Όσο ζούσε κι έγραφε, ήταν αυτή η αινιγματική και ανεξήγητα γλυκειά ανώνυμη παρουσία, με τα λίγα λόγια – πολλή μουσική, κι αυτά τα λίγα συνήθως σε ισπανικά σκίτσα και συνήθως εκτός διαλόγων. Τίποτε δεν ήξερα γι’ αυτήν (αν και την αρρώστια της την ήξερα). Απέκτησε σάρκα και οστά τώρα που τα απεκδύθηκε.

    #166:
    > > Ήταν μια άλλη κρυφή απουσιολόγος που μέτραγε απουσίες και φακέλωνε

    Επιβεβαιώνω. Κάποτε τσακώθηκα με έναν άλλο σχολιαστή κι έφυγα από το ιστολόγιο βροντώντας την πόρτα. Δεν είπα ρητά «φεύγω», αν θυμάμαι καλά, απλώς δεν είχα όρεξη να γράψω για κάποιες μέρες. Αλλά έμπαινα και διάβαζα, και η Κρόνη μού είχε στείλει ένα υπαινικτικό «μη φεύγεις» μ’ ένα τραγούδι, χωρίς δικό της κείμενο.

    ________________________________

    Και με του Γς το πένθος ήρθαμε κι απογίναμε. Ευτυχώς όχι τόσο φρέσκο αυτό. Καλά να ‘ναι το ιστολόγιο, αν κρατήσει πολλά χρόνια και συνεχίσουμε την τακτική παρέα, έχουμε να αποχαιρετήσουμε πολλούς.

    Κούφια η ώρα δηλαδή, αλλά τι να κάνουμε, κανείς μας δεν είναι αιώνιος αφού.

  173. loukretia50 said

    Waltz of Roses ~ https://youtu.be/mEmyZLaaRWc Eugen Doga

    Mon amie la rose (1965) https://youtu.be/2ICFtXx546A Françoise Hardy

    Guadalupe Pineda – https://youtu.be/HzjE33U_gy8 Historia De Un Amor

    Hija Mia https://youtu.be/XAPzqAAvcTc Andalo-Sefardic song – Amina Alaoui

    Cassiel’s song – https://youtu.be/aSJ28vGa6dY?t=55 Nick Cave and Wim Wenders

    Wild is the Wind – https://youtu.be/7cSAKlu0OlU?t=28 David Bowie

    Moυσική χωρίς σύνορα

    Είναι τσάι, όχι καφές, αλλά δεν πειράζει

    Tinariwen https://youtu.be/VoPPMktXCEI – «Iswegh Attay»

    Ali Farka Touré & Boubacar Traoré – https://youtu.be/v_ssIKitmec Diarabi

    Oriental Music – https://youtu.be/2X16HWbr87A FARAN ENSEMBLE

    Aυτό δεν είναι μουσική αλλά της άρεσε πολύ
    Βλαντίμιρ Μαγιακόφσκι https://youtu.be/GdejP7fJNP4 Στοιχεία για την αγορά χαλκού

  174. ΓΤ said

    Ακριβώς όπως στα Μαθηματικά έχουμε τάξεις απείρου, όταν ήρθε ο Σκύλος, ως άλλος κάντωρ, να αγγείλει λιτά της Αμαλίας το αμετάκλητο φευγιό, τότε συνειδητοποιείς ότι και το μαύρο, ασφαλώς, έχει τα βάθη του, και γίνεται λιόκρυβο δάκρυ της αβύσσου όταν «βίαια» ανεβαίνει στο χαροβάγονο η Κρόνη, αυτή η αφτιασίδωτη μπαντιέρα αδουλωσίας, τα γυαλιά της οποίας δεν ήταν πορδοκησίσοφα οχυρωματικά έργα προχειρότητος που καμουφλάρουν αγνωσία, αλλά πολυπρισματικά χέρια που πλάτευαν για να μετα_δώσουν. Κατέβαλε η ίδια, με την αξιοπρέπειά της, τη δανάκη της, δίνοντάς μας να καταλάβουμε ότι είμαστε απλώς μειράκια που λαβυρινθεύουν στην επαλληλία κάδρων χρόνου, που προσπαθούμε να λιμάρουμε κάγκελο από την αναπόδραστη ειρκτή στην οποία βρέθηκε αυτή η dame της ζείδωρης μογιλαλίας, που κάποτε λάμνευε στις αράδες, και τώρα φτερουργεί, έχοντας θρυψαλιάσει βιτρίνες ματαιότητας και διεκδικώντας με τη στάση της επάξια ένα λήμμα-ρήμα στα ανυπαγόρευτα λεξικά των σώψυχων ελληνικών: «κρονηματίζω».

  175. loukretia50 said

    Blackmore’s Night – Play Minstrel Play https://youtu.be/hDt7YhCYMas

  176. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Έλα ρε Κρόνη! Πώς θα σε κλάψω καλή μου μ΄ένα μάτι;
    Έλειψα γιατί χθες έκανα επέμβαση καταρράχτη λόγω αποκόλλησης.
    Σηκώθηκα τώρα να βάλω τα κολύρια και δεν άντεξα και μπήκα εδώ κλεφτά να ρίξω επιτέλους ‘μια΄ ματιά (τ΄αλλο είναι βουλωμένο) και μαθαίνω το φευγιό σου υπέροχη Κρόνη. Ζαβαρακατρανέμια (γαμώτο παναπεί)!
    Είχες γλυκειά συντροφιά στο δρόμο.Το ξέρω το πήρες απ το χεράκι το παιδάκι του κουτιού για να μην ανεβεί μοναχό του.
    Σε αγάπησα.

  177. loukretia50 said

    Yo no te pido https://youtu.be/791vliv8XRw Pablo Milanés

    PAJARO CAMPANA – CHOGUI – GALOPERA ( GRUPO LA VUELTA ANDINA ) Serenatas https://youtu.be/hs1FzKqE2nQ Musica Andina

    Minor Swing (Django Reinhardt, Stéphane Grappelli). https://www.youtube.com/watch?v=sPKkrYQvAyg Jazz-band Retro (Saratov)

    Gypsy jazz https://youtu.be/jey0RRvVcnk Nick Ariondo

    και κάποια στιγμή μου έστειλε αυτό
    Πλατινένια μαχήτρια
    In the death car,
    we’re alive
    In the death car,
    we’re alive
    We’re alive
    I want to hear some mandolins
    In a death car https://youtu.be/vmFAwzpLbGw Ιggy pop

  178. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Φθινοπωρινό

  179. loukretia50 said

    Eίναι ατέλειωτες οι λίστες με τα τραγούδια που αγαπούσε και είναι αδύνατο τώρα να ξεχωρίσω κάποια που θα χαιρόταν να ακούσει. Προτίμησα κάποια σιγουράκια
    Νοιώθω πολύ μικρή για να περιγράψω μια μεγάλη καρδιά.

    Βλέφαρό μου https://youtu.be/hEJt6LJP-3g Ν.Κυπουργός – Χρ.Αηδονίδης
    lullaby https://youtu.be/Z6jm-pb_z0U Marc Lanegan
    Nana de Sevilla https://youtu.be/WHJMqtJ7sdE Νανούρισμα της Σεβίλλης
    Nami Nami – https://youtu.be/DOtELxDi5Wg?t=2 Traditional lullaby from Egypt
    Sleepsong ~ https://youtu.be/m2xnPSRSSzU Lullaby from a Secret Garden
    OLD CELTIC & NORDIC LULLABIES – https://youtu.be/VJYgeYntJfk A Soothing Croon from Eigg
    Ναι, είναι όλα νανουρίσματα, δε χρειάζεται να τ΄ακούσετε, δεν είναι για σας.

  180. 172α,

    Αυτά ακριβώς σκεφτόμουν.

  181. loukretia50 said

    Do Not Go Gentle Into That Good Night
    John Cale – https://youtu.be/maISWZ8Tpsc

  182. Crooning για την Croni

    Με την εξάπλωση του μικροφώνου, του ραδιοφώνου, και της μαγνητοφώνησης στην δεκαετία του 30, η ένταση στην φωνή του τραγουδιστή – που μέχρι τότε είχε καθοριστική σημασία, με αποθέωση ίσως στην όπερα – μπορούσε να παραμεριστεί πλέον για χάρη μιας πιο απαλής, μελωδικής, συναισθηματικής χροιάς: Crooning. Αρχικά θεωρούμενο υποδεέστερο είδος, το crooning αποδείχτηκε δημοφιλές και μακρόβιο. Ένα τυχαίο δείγμα από τον πλέον επιτυχημένο του είδους Bing Crosby και τον μοναδικό – και, εκτός των άλλων, και crooner par excellence – Louis Armstrong.

    Μαζί με το μικρό λογοπαιχνιδάκι με το όνομά της, ελπίζω ν’ αρέσουν στην Κρόνη.

  183. Νίκος Κ. said

    164 Δεν την γνώρισα ποτέ (όπως και -σχεδόν- κανέναν άλλο) αλλά την είχα ξεχωρίσει. Η ζωή συνήθως είναι άδικη. Ναι, να τη θυμόμαστε

  184. Jane said

    Πολύ λυπάμαι για την Cronopiusa…

  185. Γιάννης Κουβάτσος said

    Περαστικά, Έφη…Και μη χειρότερα…

  186. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    Διάβαζα, διάβαζα, διάβαζα, με συγκίνησαν αλλά ένιωθα ότι λείπει κάτι κρίσιμο. (Μπράβο, Νίκο, που ανέβασες φωτογραφία!.. Το πρόσωπο..)..

  187. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    Έφη, σιδερένια από ‘δώ και πέρα!

  188. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    Με τα μαθήματα Τουρκικής του ιστολογίου, μπορούμε και αντέχουμε διάφορα πολιτισμικά σόκ. Κάτι είχε μείνει από το «τί θα καταλάβουμε, τί θα καζαντίσουμε» και δεν πνίγηκα στον απογευματινό καφέ όταν άκουσα τον στόχο του Ερντογάν για «καζάν καζάν» (=win win) λύση στο Κυπριακό 🙂

  189. Buenas dias

  190. Σωτήρς said

    Καλημέρα. Λυπήθηκα πολύ. Από το κείμενο του Π. Μπουκάλα που έβαλε η Μαγδαληνή στο 162 ένα ποντιακό δημοτικό. Για τους αγαπημένους της Κρόνης.

    Βάσταξον, καρδιά, βάσταξον, κάμποσα χρόνια κι άλλο,
    όπως βαστούνε τα ραχιά την βαρυχειμωνίαν,
    όπως βαστάζ’νε τα δεντρά την παραγρανεμίαν,
    όπως βαστάζ’ η θάλασσα τη κοσμί’ τα καράβια,
    όπως βαστάζ’ ο ουρανόν εκείνα όλα τ’ άστρια,
    όπως βαστάζ’ το σίδερον την βαρυτσακουτσέαν,
    όπως βαστάζ’ το χάλκωμαν σ’ ση καζαντζή τα χέρια.
    Βάσταξον, καρδιά, βάσταξον, αν θελτς και αν ‘κί θέλεις.

  191. Καλημέρα,
    Ας ελαφρύνω λίγο το κλίμα, με αφορμή τον καταρράκτη της Έφης. Και, Νίκο, να ξανανεβάσεις το άρθρο με τα μπρίκια σχετικά σύντομα, πολλοί θα είχα σχόλια που τα έπνιξε η είδηση για την οριστική απώλεια της Κρόνης.

    Πήγα πριν λίγο καιρό στον οφθαλμίατρο να δει πώς πάω τέσσερα χρόνια μετά το λέιζερ που είχα κάνει για τη μυωπία μου. Με εξετάζει και τα βρίσκει όλα καλά. Τον ρωτάω αν και πότε προβλέπει να εμφανιστεί η πρεσβυωπία, μου λέει πως θα δούμε, το θέμα είναι τι θα γίνει με τον καταρράκτη. Ώπα, λέω, καταρράκτη; Ποιον καταρράκτη; Υπάρχει κάτι; Γιατί το λες έτσι; Είναι υποχρεωτικό να πάθω καταρράκτη;
    Και μου λέει το θεϊκό:
    – Καταρράκτη παθαίνουν όλοι. Το θέμα είναι σε ποια ηλικία θα τον πάθεις. Γιατί αν σε βρει στα 101 σου, ε, δεν θα στεναχωρηθείς ιδιαίτερα!!!

  192. dryhammer said

    Προσυπογράφω για την επανάληψη του άρθρου για τα μπρίκια, όπου τελικά ψήσαμε καφέ της παρηγοριάς.

    Καταρράκτης, Χίος

  193. sarant said

    Καλημέρα από εδώ

    191-2 Εντάξει, με κάποιες προσθήκες θα το ξαναβαλω σχετικά σύντοιμα.

  194. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    ΕΦΗ περαστικά, πάρε καιρέ το μάτι μου και δώσμου γερακίσιο.

  195. Theo said

    @166:

    » Όταν αντιδρούσε σε κάτι που γράφτηκε ή θύμωνε με κάποιον, τόλεγε στα ίσα – πχ στον Τheo είχε μιλήσει για τον καθρέφτη».

    Για τον Μπλογκ το είπε, όχι για μένα. Δεν τα θυμάσαι καλά 🙂

  196. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    Η κηδεία της Αμαλίας θα γίνει αύριο, στις 13:45 στο 3ο Νεκροταφείο Νίκαιας, Π. Ράλλη και Λαμπράκη. Στη μικρή εκκλησία (έχει δύο).

  197. spiridione said

    Για το μελλοντικό άρθρο κάποια πραγματάκια:
    Το (ι)μπρίκι στις παλιότερες πηγές και λεξικά είχε την τούρκικη σημασία, δηλαδή κανάτα, υδροχόη κλπ. Π.χ. στον Σομαβέρα (1709):
    μπρίκι: κουκουμάρι, brocca, coppo
    https://anemi.lib.uoc.gr/php/pdf_pager.php?rec=/metadata/2/4/b/metadata-01-0001129.tkl&do=168467.pdf&pageno=285&pagestart=1&width=566&height=709&maxpage=1019&lang=en
    Στον Σκαρλάτο Βυζάντιο:
    Ιμπρίκι (το), aiguiere, θ. vase a bec, biberon. Ιμπρικιά (ή), (κυρ. νερού), aiguiérée , θ. ΙΙ. μιά ιμπρικια νερον, une aiguiérée d’eau.
    https://books.google.gr/books?id=T_8SAAAAYAAJ&pg=PA396&dq=%CE%B9%CE%BC%CF%80%CF%81%CE%AF%CE%BA%CE%B9&hl=el&sa=X&ved=0ahUKEwjb2s7phu7kAhWD2KQKHa-BAzkQ6AEIUzAG#v=onepage&q=%CE%B9%CE%BC%CF%80%CF%81%CE%AF%CE%BA%CE%B9&f=false

    Αυτό που έχει στη φωτογραφία στο άρθρο το έλεγαν λεγενόμπρικο ή μπρικολέγενο (λεγένι = λεκάνη) και το χρησιμοποιούσαν για το πλύσιμο των χεριών, το συναντάμε και σε αρκετά προικοσύμφωνα.

    «Το έθιμον της διά θερμού ύδατος απονίψεως των χειρών, μετά το φαγητόν, εφ’ όσον οι πρόγονοι ημών και κατά τους μετά την άλωσιν χρόνους συνήθως άνευ περονίων έτρωγον, διετηρήθη πολλαχού και μέχρι σήμερον, μάλιστα εις τα τέως Τουρκοκρατούμενα μέρη της Ανατολής, όπου και οι Τούρκοι, την Βυζαντινήν συνήθειαν ακολουθούντες, ενίπτοντο μετά το φαγητόν. Νυν λοιπόν, τουλάχιστον τέως, εν Ανατολή, και μέχρι προ ολίγων ετών εν Ηπείρω, Μακεδονία, Θράκη καί αλλαχού των Ελληνικών χωρών, μετά το φαγητόν δουλίσκη υπηρέτης κρατών χαλκήν αργυράν πρόχουν, ιμπρίκι καλουμένην, έχυνεν εις τους γευματίσαντας δειπνήσαντας θερμόν ύδωρ, ίνα πλυθώσιν. Η λεκάνη μετά του ξεστίου ελέγετο μπρικολέγενο, λεκανοΐμπρικο ή λεγενόμπρικον».
    http://ir.lib.uth.gr/bitstream/handle/11615/21236/article.pdf?sequence=1&isAllowed=y

    Το σημερινό γνωστό μπρίκι το έλεγαν παλιότερα συνήθως διευκρινιστικά ‘ιμπρίκι του καιβέ’, ‘μπρίκι του καφέ’, σε προικοσύμφωνα κλπ.
    Και εδώ, στην Ιστορία του Άρχοντος και Σπαθαρίου Σταυράκη (1767):
    τζουμπούκια εξαίρετα, μαμέδες κεχριμπάρι,
    και ή λουλέδες γύρωθεν όλο μαργαριτάρι,
    και τα καφφέ ιμπρίκια όλ’ ήταν ασημένια ,
    και τα καφφέ φιλτζάνια όλ’ ήταν φαρφυρένια.
    https://books.google.gr/books?id=pwR5Q4tEUhoC&pg=PA21&dq=%CE%B9%CE%BC%CF%80%CF%81%CE%AF%CE%BA%CE%B9%CE%B1&hl=el&sa=X&ved=0ahUKEwjr656hiu7kAhVNXMAKHV-8AG0Q6AEIXDAI#v=onepage&q=%CE%B9%CE%BC%CF%80%CF%81%CE%AF%CE%BA%CE%B9%CE%B1&f=false

  198. Tati said

    Κάτι για την αγαπημένη Αμαλία

    Αυτή την Κυριακή ήμασταν πλάι της. Όλο τον καιρό πάλεψε σαν λιοντάρι, με δύναμη, σθένος, χιούμορ και περίσσεια γενναιότητα. Η αρρώστια όμως έδειξε τα δόντια της τις τελευταίες μέρες. Έφερε πόνους ανυπόφορους και αβάσταχτους. Μα και μέσα στους πόνους, η Αμαλίτσα μας τραγουδούσε. Μέσα σε όλο αυτό το αδιανόητο για κάποιον που δεν το ζει μαρτύριο, άρχισε να τραγουδά : «Τράβα, αμαξά μου, μη βραχεί, το κορίτσι που’ ναι μέσα, όμορφο σαν πριγκιπέσα, μη μου βραχεί». Και πρόσθεσε «que declaration de amor». Ύμνησε την αγάπη μέχρι την τελευταία στιγμή της. Και άλλαξε τις ζωές πολλών ανθρώπων. Δε θα την ξεχάσουμε ποτέ, την πριγκιπέσα μας.

  199. sarant said

    197 Α μπράβο

    198 Σας ευχαριστώ πολύ για το σχόλιο, θα τη θυμόμαστε για πάντα την Αμαλία.

  200. loukretia50 said

    195. Σόρυ Theo, έχεις δίκιο, το ανέφερες όμως πρόσφατα και μπερδεύτηκα.
    Και θυμήθηκα ότι μετά από συγκεκριμένη διαφωνία – παρεξήγηση είχε πει για το Blog :
    «Δεν περίμενα να με καταλάβει». Έτσι απλά, και δεν το συζήτησε.
    Κάποια πράγματα τα θεωρούσε αυτονόητα, όπως ότι δεν ενθαρρύνει τη βία, αλλά την αντίδραση στο άδικο.

    Μια ακόμα αδιακρισία, αποσπάσματα από γραπτά της, ενδεικτική για τον τρόπο που σκεφτόταν.
    «…δεν είμαι καλά, θα πάω όμως στις 5.
    πονάνε όλες μου οι αρθρώσεις και οι μυς
    δεν μπορώ να σταθώ όρθια, να περπατήσω
    ……………….
    όχι, δεν καταλαβαίνουν έτσι τη γραμματική
    άστεγοι, άνεργοι και εργατακια είναι
    δεν έχουν πτώσεις στη γλώσσα τους
    ………………………………..
    προσπαθώ να δώσω στη γυναίκα τη χαμένη της αξιοπρέπεια
    το να μου δικαιολογεί γυναίκα το λιθοβολισμό της μοιχαλίδας με τρελαίνει»

    Συνήθιζε να γράφει :
    «Dagli amici mi guardi iddio che dai nemici mi guardo io».

    Οι φίλοι της θα θυμούνται το motto στο μέηλ:
    «Πάντα ανοιχτά, πάντ’ άγρυπνα τα μάτια της ψυχής μου»

    Baρκαρόλα https://youtu.be/UUNG13e2ijw Δημήτρης Λάγιος
    Lagrimas negras https://youtu.be/Bnc7Bz57CME Bebo Valdez
    Μagic travel https://youtu.be/UfLvR5kpVvY St.Morgan

    Θάχουμε πάντα τα ταξίδια με το νου! … λέγαμε…

  201. Μπετατζής said

  202. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    185 Γιάννη Κ. Ευχαριστώ!
    Από δικού μου ,υπέθετα ότι λόγω της «έξτρα κέρασμα» (γμττμ), αποκόλλησης η Κρόνη δεν έγραφε για μερικές μέρες, όχι πως θα μίσευε τόσο κοντά…

    187 ευχαριστώ πολύ!

    191 🙂 >>Ναι, καταρράκτη κάνουν όλοι (σχεδόν) και μερικές φορές καμαρώνουν κιόλας (βλ. Έδεσσα!)

    192 🙂 Γέλασα, πικρογέλασα -κάτω από το μαντάτο.Σκέφτηκα κουίζ: ποια παραλία μας χρειάζεται λέιζερ*;
    (κι άμα τη βρωμίζουν, ένα λόγο παραπάνω)
    *μην πούμε φακοθρυψία -ευκολάκι!

    194 🙂 γεροκίσιο !
    (κι αν πάει κάτι στραβά, «με την καρδιά βλέπεις καλύτερα»- από μια ιστορία, του Τζ. Ροντάρι, νομίζω)

  203. Γιάννης Κουβάτσος said

    202: «με την καρδιά βλέπεις καλύτερα»
    «Ο μικρός πρίγκιπας» ☺

  204. spiral architect 🇰🇵 said

  205. ΣΠ said

    Η Κρόνη. Ομόρφαινε το ιστολόγιο. Τόσο ευαίσθητη αλλά και τόσο δυνατή. Θα μας λείψει.

    Δεν ξέρω αν είναι καλή ιδέα. Θα μπορούσε κάποιος που την ήξερε να γράψει μερικά πράγματα για να την μάθουμε κι εμείς που δεν την ξέραμε. Κάτι σαν έξτρα άρθρο που θα μπει κάποια μέρα παράλληλα με το κύριο άρθρο. Πρέπει να ήταν πολύ αξιόλογος άνθρωπος.

  206. spiral architect 🇰🇵 said

    Όχι ρε πούστη πάλι! 😦

  207. ΚΩΣΤΑΣ said

    ΤΟ ΓΡΑΦΩ ΕΔΩ

    Το σημερινό νήμα «Η οργή της Γκρέτας» έχει πρόβλημα, δεν ανοίγουν τα σχόλια, γράφει Error 404 – Not Found

    Συμβαίνει και σε άλλους ή μόνο σε μένα;

  208. π2 said

    Το αυτό…

  209. sarant said

    205 Σταύρο, κάποια πράγματα υπάρχουν στα σχόλια εδώ

    207-8 Μου είπε και ο Άγγελος ότι βλέπει μισό το άρθρο. Μάλλον έχει πρόβλημα η WP, αλλά αδειάστε την cache και πείτε μου.

  210. Γιάννης Ιατρού said

    207/208: Σε όλους, stay tuned

  211. BLOG_OTI_NANAI said

    207: Και σε μένα. Θα ήθελε ο Βατμαν να κάνει σεξιστικά σχόλια και η οργή του έριξε τη σελίδα, κάτι σαν το Carrie ( https://en.wikipedia.org/wiki/Carrie_(1976_film) ).

  212. sarant said

    Εγω βλέπω μεν τα σχόλια του άρθρου της Γκρέτας αλλά δεν μπορώ να γράψω καινούργιο σχόλιο. Δεν έχει το κουμπί «Δημοσίευση»

  213. gpoint said

    Η οργή της Γκρέτας- error 404 -not found

    Μεγάλε, μας την πέσανε !!

  214. Γιάννης Ιατρού said

    212: Όσο τα βλέπεις, καλό είναι να τα κοπυπαστώσεις κάπου (π.χ. word), αλλιώς μπορεί να χαθούν

  215. gpoint said

    βρε μπας και σχολίασε ο Λάμπρος και τα πήρε στο κρανίο η Γ

  216. loukretia50 said

    Tζα! σε μένα μια χαρά ανοίγουν αλλά απεχθάνομαι
    τοΓκρετινισμό!
    Πολύ θ΄ άρεσε στην Κρόνη να μαζευτείτε εκόντες-άκοντες!

  217. LandS said

    Και πάνω που ήθελα να βάλω ένα τουί

  218. ndmushroom said

    Παραμένει online η αναδημοσίευση από το left.gr, πάντως, οπότε αν και όταν μάθεις τι έγινε μπορείς να αναδημοσιεύσεις την αναδημοσίευση του αρχικού. 🙂

  219. ndmushroom said

    217
    Το είχα ανεβάσει κι εγώ στη σωστή σελίδα, αλλά την επόμενη φορά που μπήκα είχε πέσει. Λες…;

  220. loukretia50 said

    Ξαφνικά και σε μένα έβγαλε «ερρορ» – τι αστεία γράφεται στα ελληνικά . Ήταν ωραίο όμως όσο κράτησε…
    Παρακαλώ, συνεχίστε!

  221. Το έρρορ 404 παραμένει. Ρε σεις, μπας και γύρισε ο πρωθυπ απόξω που ήτανε?

  222. Γιάννης Ιατρού said

    Επανήλθε η σελίδα με τη Γκρέτα

  223. loukretia50 said

    Μήπως μέχρι να βρεθεί η αιτία περιορίζατε λίγο τα φαρμακερά τουίτια?
    Ας μην εξαφανιστούν κι από δω τα σχόλια.
    Παρντόν και φεύγω

  224. Καλησπέρα,
    Μάλλον κάποιος σέρβερ θάταν πεσμένος γιατί σε μένα που μόλις μπήκα ξανά από το μεσημέρι, όλα φαίνονται μια χαρά με τελευταίο σχόλιο του Μήτσου στις 19:28 (δηλ. στις 20:28)

  225. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    205 – Δε νομίζω πως έχει κάποιο νόημα, η όποια αφήγηση δεν μπορεί να ππεριγράψει αντικειμενικά τον ζωντανό άνθρωπο γιατί λείπουν τα δικά του συναισθήματα ενώ περισσεύουν τα προσωπικά, αλλά ούτε να αλλάξει την διαμορφωμένη εικόνα που έχει δημιουργήσει κάποιος γι’ αυτόν μέσα από τις γραπτές απόψεις του γιατί κατά κύριο λόγο αυτές κρίνουμε στα διάφορα διαδικτυακα ιστολόγια κι όχι ολοκληρωμένους ανθρώπους, αυτό μόνο μέσω προσωπικών συναντήσεων μπορεί να γίνει, γι’ αυτό λέω συνέχεια ξεκουνηθείτε από την διαδικτυακή σας απομόνωση – μοναξιά κι ελατέ στις συνάξεις του ιστολογίου να γνωριστούμε κι από κοντά, να ξέρουμε με ποιόν μιλούμε είτε σοβαρά είτε αστεία κι όχι να φανταζόμαστε.

    Εξ άλλου τι μας χωρίζει; εκτός από διάφορες χαζές ιδεοληψίες και μικροεγωϊσμούς, τίποτε το σοβαρό, άλλωστε ο κοινός μας εχθρός, είναι το τραπεζικό χρηματοπιστωτικό σύστημα, κι όπως μας έδειξε με οδυνηρό τρόπο η αγαπημένη μας Αμαλία, η ζωή είναι εφήμερη κι απρόβλεπτη για να παίρνουμε πολύ σοβαρά τις βεβαιότητές μας.
    Τίποτε πιο ωραίο από την ανταλλαγή όμορφων συναισθημάτων στην παρέα, χίλιες χαμογελαστές φατσούλες δεν πλησιάζουν ούτε στο ελάχιστο ένα ζωντανό χαμόγελο.

  226. Πέπε said

    @225:

    > > …την διαμορφωμένη εικόνα που έχει δημιουργήσει κάποιος γι’ αυτόν μέσα από τις γραπτές απόψεις του γιατί κατά κύριο λόγο αυτές κρίνουμε στα διάφορα διαδικτυακα ιστολόγια κι όχι ολοκληρωμένους ανθρώπους, αυτό μόνο μέσω προσωπικών συναντήσεων μπορεί να γίνει, γι’ αυτό λέω συνέχεια ξεκουνηθείτε από την διαδικτυακή σας απομόνωση – μοναξιά κι ελατέ στις συνάξεις του ιστολογίου να γνωριστούμε κι από κοντά, να ξέρουμε με ποιόν μιλούμε είτε σοβαρά είτε αστεία κι όχι να φανταζόμαστε.

    Λοιπόν, εγώ είμαι της αντίθετης άποψης! Σε διαδικτυακό πλαίσιο, μ’ αρέσει που νταλαβεριζόμαστε όχι με κανονικές πολυδιάστατες προσωπικότητες αλλά με τη λειψή και επιλεκτική εικόνα που βγάζει ο καθένας στην ηλεκτρονική περσόνα του. Το τι άλλο κρύβεται από πίσω προτιμώ να το φαντάζομαι παρά να το δω με τα μάτια μου. Έχω αρκετους διαδικτυακούς φίλους με τους οποίους έχουμε μοιραστεί ποικίλες «ηλεκτρονικά συναισθηματικές» καταστάσεις -οικειότητα, εκτίμηση, ενίοτε ένταση, διάφορα- και παρά ταύτα δεν έχω καμία επιθυμία να τους γνωρίσω στ’ αλήθεια. Συχνά δεν ξέρω καν τα ονόματά τους. Και προτιμώ να μη γίνεται πολύς λόγος ούτε για το δικό μου όνομα, όσο κι αν δεν το κρατώ και επτασφράγιστο.

    Προτιμώ να κρατάω σαφή όρια ανάμεσα στην ηλεκτρονική και την κανονική ζωή. Ίσως έχει παίξει ρόλο και το ότι στα φόρουμ κλπ όπου συμμετέχω δεν κυκλοφορούν πολλοί από τους πραγματικύς μου γνωστούς του έξω κόσμου.

    Σίγουρα όλο αυτό ενέχει και τους γνωστούς κινδύνους (που κάποιος κρύβεται πίσω από την ανωνυμία για να κάνει διάφορες κακοήθειες), αλλά σιγά τώρα, η κακοήθεια δεν ανακαλύφθηκε μαζί με το ίντερνετ, υπάρχει και έξω.

  227. Γς said

    225:

    >δεν πλησιάζουν ούτε στο ελάχιστο ένα ζωντανό χαμόγελο.

    ούτε μια φευγαλέα ματιά

    https://caktos.blogspot.com/2016/05/bits.html

  228. Γς said

    226:

    > Έχω αρκετους διαδικτυακούς φίλους με τους οποίους έχουμε μοιραστεί ποικίλες «ηλεκτρονικά συναισθηματικές» καταστάσεις -οικειότητα, εκτίμηση, ενίοτε ένταση, διάφορα- και παρά ταύτα δεν έχω καμία επιθυμία να τους γνωρίσω στ’ αλήθεια.

    Δεν συμφωνώ. Εγώ πάντα ήθελα να ΤΙΣ γνωρίσω. Και πριν το διαδίκτυο

    https://caktos.blogspot.com/2014/02/blog-post_5.html

  229. Πέπε said

    228
    Γς, σε κάποια ταινία υπάρχει μια τύπισσα που κερδίζει τη ζωή της προσφέροντας υπηρεσίες τηλεφωνικού σεξ. Φυσικά έχει και βελούδινη φωνή και όλα τα σχετικά θέλγητρα. Αντίθετα όμως από τους τηλεφωνικούς πελάτες της, εμείς οι θεατές της ταινίας τη βλέπουμε κιόλας. Και είναι μια χοντρή, άσχημη, απεριποίητη, αναμαλλιάρα νοικοκυρά με ρόμπα. Εκτός των άλλων, περιποιείται και τη γριά κατάκοιτη μητέρα της, της οποίας αλλάζει τα κατουρημένα σεντόνια μ’ ένα τηλέφωνο σφηνωμένο στον ώμο της, στο οποίο ψιθυρίζει με μαυλιστική φωνή διάφορα διεγερτικά.

    Τα ακουόμενα απατούν.

  230. BLOG_OTI_NANAI said

    229: Στην άλλη πλευρά του τηλεφώνου ήταν ο Χαϊκάλης. Νομίζω η ταινία Safe-Sex ήταν;

  231. Μπούφος said

    πω πω! τη ματιάσανε τη γλυκειά κοπέλα! και από μας, οικογενειακώς, συλλυπητήριαααα!
    Για τους συντριμμένους δικούς της ξαναγράφω τους στίχους που βρήκε ο Σωτήρς και με κάναν να κλάψω:

    Βάσταξον, καρδιά, βάσταξον, κάμποσα χρόνια κι άλλο,
    όπως βαστούνε τα ραχιά την βαρυχειμωνίαν,
    όπως βαστάζ’νε τα δεντρά την παραγρανεμίαν,
    όπως βαστάζ’ η θάλασσα τη κοσμί’ τα καράβια,
    όπως βαστάζ’ ο ουρανόν εκείνα όλα τ’ άστρια,
    όπως βαστάζ’ το σίδερον την βαρυτσακουτσέαν,
    όπως βαστάζ’ το χάλκωμαν σ’ ση καζαντζή τα χέρια.
    Βάσταξον, καρδιά, βάσταξον, αν θελτς και αν ‘κί θέλεις.

  232. τα μυαλά said

    Εγώ δεν έχω καλό λόγο να πω. Κάποτε πόσταρε μια αλλόκοτη παραπομπή και της είπα ότι έχει τα ίδια σκατά στο μυαλό της με την χρυσή αυγή και μη νομίζει ότι διαφέρει. Δεν με συμπάθησε, και ούτε είχα αυτό το σκοπό.

  233. Γιάννης Κουβάτσος said

    232: Δεν χρειάζεται να μας δίνεις συνεχώς τα διαπιστευτήριά σου. Γνωριζόμαστε εδώ μέσα, σπανίζουν οι εκπλήξεις.

  234. Κουνελόγατος said

    ΓΜΤ.

  235. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    Προβλέπω σβουνόφτυαρο (για τα σκατά).

  236. sarant said

    226 Eνδιαφέρουσα άποψη και όχι αβάσιμη. Κάποια φορά θα τη συζητήσουμε εκτενέστερα.

    233 Ε, ναι.

  237. τα μυαλά said

    Ήταν η εποχή όταν ο Τσίπρας ούρλιαζε «ή θα του τελειώσουμε ή θα μας τελειώσουν»

  238. Σωτήρς said

    237, 232 Αφού δεν έχεις καλό λόγο να πεις γιατί σώνει και καλά να γράψεις κάτι; Δεν σε ρώτησε κανείς. Πες για τα μπρίκια εάν θες αλλιώς τίποτα.

  239. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    226 – Σεβαστή η άποψη σου Πέπε, ο καθένας όπως του αρέσει, εμένα μου αρέσει να γνωρίζω από κοντά τους ανθρώπους που συνομιλώ, προτιμώ τις ζωντανές από τις ηλεκτρονικές συναισθηματικές καταστάσεις (μου μοιάζουν σαν δεύτερη παράλληλη ζωή) κι αυτό επιδίωξα μετά από τους πρώτους μήνες εδώ και μου πήρε πάνω από ενάμιση χρόνο για να καταφέρω να πείσω κάποιους (4 αρχικά) να βρεθούμε από κοντά πρίν 5 χρόνια, αυτή είναι ας πούμε και η δική μου μικρή συνεισφορά στο ιστολόγιο. Το βέβαιο, είναι πως όσοι ήρθαν στις επόμενες συνάξεις, όλοι έμειναν ευχαριστημένοι κι ο αριθμός μας ξεπέρασε τους 30 ενώ αρκετοί έχουμε και προσωπικές σχέσεις μεταξύ μας κάτι που δεν θα συνέβαινε αν δεν βρισκόμαστε μαζί.
    Αλλιώς είναι να έχεις γνωρίσει την Κρόνη – Αμαλία από κοντά κι αλλιώς να την φαντάζεσαι, (όπως και άλλους σχολιαστές, είτε ταυτίζεσαι με τις απόψεις τους είτε όχι) αυτό είπα και στον Σ.Π, πως μετά, ότι κι αν μας πούν και διαβάσουμε, δεν αλλάζει η εικόνα που έχουμε, καλή ή κακή, πάρε παράδειγμα τον σκατόμυαλο 232.

  240. Μπούφος said

    γνωρίζει κάποιος τι είναι η «βαρυτσακουτσέα» στο θρήνο που έστειλε ο Σωτήρς ; σαν μανιάτικο σύκο μου μοιάζει η λέξη …και όχι δεν γνωριζόμεθα εδώ όλοι αναμεταξύ μας, η αλήθεια να λέγεται…εμείς-οικογενειακώς, παραμένουμε αι μεγάλαι αγνωστοι χι (χι χι…)

    Προκαλώ τον Γς να πετάξει τις μάσκες! 🙂

  241. Σωτήρς said

    240 Το χτύπημα από βαρύ σφυρί.

  242. mitsos said

    @241 Καλημέρα
    Δηλαδή το προχθεσινό ωραίο διήγημα επιστημονικής φαντασίας του Dryhammer , «πετούν και μας ψεκάζουν» ήταν μια ξηροτσακουτσέα ;! 😉

  243. τα μυαλά said

    237 Και ο Τσίπρας μόνο σκατά είχε στο μυαλό όταν τα είπε αυτά. (Ειδικά αυτός, τίποτα άλλο) Και σας ρωτώ. Τι θα κάνατε εσείς. Εγώ το έχω ως καθήκον μου να το επισημάνω και ειδαλιώς θα ήταν έγκλημα κατά της ανθρωπότητας αν το αποσιωπούσα. Δοθείσης ευκαιρίας το επισημάνω ξανά. Διαφορετικά θα έπραττα έγκλημα κατά της ανθρωπότητας και εγκληματία δεν θέλω να με λένε. Πείτε με όπως θέλετε, όχι εγκληματία. Εσείς τι θα κάνατε, θα το προσπερνούσατε έτσι στα μουλωχτά? Τι ρωτάω, ο αφελής. Εσείς κατάπιατε τόσα και τόσα, αυτό είναι πταίσμα. Ισχύει και το άλλο, μια φορά σταλινικός για πάντα σταλινικός, όπερ έδει δείξε, το μυαλό ενός συριζαίου είναι νεκρό.

  244. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    @240. Σωστότατος!
    @242. Λαφροτσακουτσέα!

  245. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    Διορθώνω: @241. Σωστότατος!

  246. Γιάννης Ιατρού said

    Νίκο, τι μεσολάβησε; (235/232)

  247. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Διαμαρτύρομαι για την καθύβριση της τρισαγαπημένης νεκρής (πέραν των ζωντανών) .

  248. Alexis said

    Το σχόλιο 232 ξεπερνάει σε σκατοψυχιά και αθλιότητα ακόμα και τα χειρότερα σχόλια του Βάτμαν!
    Προσυπογράφω το #247 της Έφης!

  249. Κιγκέρι said

    Με μισή καρδιά (λόγω των σχολίων 232,237,243) το βάζω εδώ, αλλά μόλις θυμήθηκα την πρώτη φράση από τη Γοργόνα του Καρκαβίτσα:

    Με το μπρίκι του καπεταν Φαράση αρμένιζα μισοκάναλα εκείνη τη νύ­χτα..

    Ολόκληρο εδώ (πού αλλού;!)
    https://www.sarantakos.com/kibwtos/mazi/karkabitsas%20logia%20plwrhs/16-gorgona.htm

  250. Γιάννης Ιατρού said

    Εγώ απόρησα, πως ακόμα …. και πριν το σχόλιο

    248: Μπα, άσε καλύτερα να μην ξέρεις μέχρι που μπορεί να φτάσει…

  251. Γιάννης Ιατρού said

    Άσχετο: Ρε Αλέξη, να σου στείλω μια φωτό να μου πεις αν είναι, τι φυτό είναι κατά την γνώμη σου ;;;

  252. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    251 Δεν το βάνεις κι εδώ να το δούμε κι εμείς ! 🙂 Μπρίκια κολλάμε εμείς οι πρακτικοί της φύσης; 🙂

  253. Γιάννης Ιατρού said

    252: Εμ, τό ξερα 🙂 🙂 🙂
    εδώ, και μυρίζει ιδιαίτερα!

  254. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    253 Ε όχι! Αλέξη μην του απαντήσεις! Θα του βάλω κουίζ: Θα πάρω τη βέργα της και ε…κακομοίρη μου . Αλλού κρεμαν την κάπα , αλλού τη χορεύουν κι αλλού την πλέκουν!

  255. Γιάννης Ιατρού said

    Αυτό λέω κι εγώ, αλλά ήθελα να τσεκάρω 🙂

  256. Γιάννης Ιατρού said

    255: Γιαυτό και η διατύπωση στο 251 με τα διαγραμμένα!

  257. Γιάννης Ιατρού said

    254: Ξέρεις πως πολλαπλασιάζεται, με μόσχευμα γίνεται;

  258. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    253, Ξεριζώνεται δύσκολα αν την έχεις σε χωράφι. Καλό είναι νάναι σε γύρο. Ρίχνει τα φύλλα υπόψη, αν τη θες σε καλλωπιστικό φράχτη.
    Κατ΄εμέ, μοσχοβρωμάει(και κατά τα αρνοκάτσικα και λοιπά οικόσιτα που δεν την τρώνε), κατά τους μπάμπουρες είναι άρωμα παραδεισένιο.

  259. loukretia50 said

    Tην αποχαιρέτισαν με πολύ απλά , λίγα λόγια και πολλή συγκίνηση οι οικείοι, φίλοι, μαθητές και συνεργάτες.
    Ένοιωθες πόσο αγαπημένη ήταν.
    Μου ζητήθηκε να το κάνω εκ μέρους σας. Αρνήθηκα.
    Κατ΄εξαίρεση όμως, γιατί συνήθως φρικάρω και φεύγω νωρίς, της ψιθύρισα στο τέλος : Αντίο Cronopiusa.
    Σαν μήνυμα από όλους.
    Λυπάμαι αν σας απογοήτευσα και που δε χαιρέτισα καν τους φίλους που ήρθαν.

  260. Alexis said

    #253: Χα, χα, χα σου απάντησε η Έφη έμμεσα στο #254.
    Πολλοί το μπερδεύουν!
    Είχε γίνει μια ωραία ιστορία προ ετών στην Πρέβεζα μ’ αυτό.
    Θα βάλω λινκ αργότερα τώρα δεν προκάνω!

  261. Γιάννης Ιατρού said

    258: Στο φράχτη είναι.

    259: Γιατί αρνήθηκες;

  262. loukretia50 said

    Αυθόρμητα.Μην το ψάχνεις.

  263. Γς said

    Εγώ της ζήτησα να το κάνει!

  264. sarant said

    Παιδιά, είχα κάτι τρεχάματα σήμερα. Τώρα μπανάρισα και τον Μυαλά, αλλά όταν θα γραφετε «μυαλά» το σχόλιό σας θα πιάνεται 🙂

  265. Γς said

    264:

    >όταν θα γραφετε «μυαλά» το σχόλιό σας θα πιάνεται

    γιαυτό γράφετε «κάγκελα» κι εμείς «««««««««««««««««««««««««`θα καταλαβαίνουμε

  266. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    261. Kαλά είναι εκεί! Μεταφυτεύεται εντελώς εύκολα. (Εδώ λέμε πώς να την ξεφορτωθεί κανείς στα καλλιεργήσιμα!) . Πάντως με μόσχευμα, ακόμη και σκέτο, λίγο μεστωμένο ραβδί, αλλά και με λίγη ρίζα με ένα τσαπί από το αρχικό φυτό, πιάνει μια χαρά.
    Ε ρε και να σηκωνόταν ο πατέρας μου να του πω ότι αρμηνεύω (συμβουλεύω) πώς να μεταφυτέψουνε λυγιές, να γελά δυο μέρες! 🙂

  267. Γς said

    Πως μπήκαν αυτά;:

    «««««««««««««««««««««««««

    σαν τα μυαλά στα κάγκελα…

  268. τα μυαλά said

    Μη πυροβολείτε τον ταχυδρόμο. Πείτε το ξεκάθαρα. Τόσα χρόνια στη ΚΝΕ μόνο μαλακίες μας μάθανε, μαλακίες μόνο ξέρουμε να λέμε. Να σταματήσει η κουβέντα εδώ. Δεν φταίω εγώ, δηλώνω αθώος.

  269. Γιάννης Ιατρού said

    266: Για τους οχτρούς … 🙂

  270. Γιάννης Ιατρού said

    χαχα, πρέπει νά ΄χει πέσει πού δουλειά σήμερα 🙂

  271. Γιάννης Ιατρού said

    270 : πολλή…

  272. gpoint said

    # 253

    Τρία σποράκια φύτεψα στην άκρη στο ποτάμι…

  273. sarant said

    Δεν ξέρω, ίσως είχα κάνει λάθος. Τι να πω. Ούτε τα Μυαλά θέλουμε, ουτε την Πέρσα.

  274. Γιάννης Ιατρού said

    Ούτε τους Πέρσες (του Ξέρξη), Mυαλά έχουμε (λέμε τώρα) 🙂 🙂

    272: Μην ξερογλείφεσαι 🙂

  275. Χαρούλα said

    ΕΦΗ μου με μεγάλη καθυστέρηση την αγάπη μου. Δεν έμεινα αδιάφορη για τον δικό σου νιαγάρα, αλλά της έπρεπε κατ’εμέ λίγη τιμητική σιωπή.

    Να φροντίζεστε παλιόπαιδα. Δεν θέλω άλλα τέτοια. Υπάρχουν τρισάθλια και βρωμερά Μ…ά να παίρνουν σειρά, να καθαρίζει και το ανθρώπινο είδος.

  276. BLOG_OTI_NANAI said

    166: Για μένα το είχε γράψει, όπως λέει ο Theo στο 195, είχαμε μαλώσει κυρίως για την ανάρτηση με τα συμβάντα στην εκκλησία του Αγίου Διονυσίου. Βεβαίως δεν είναι δυνατόν οι διαφωνίες να εμποδίζουν να μας θλίβει ο πόνος και η αγωνία των ανθρώπων ούτε να εμποδίζουν τον οφειλόμενο σεβασμό στον θάνατο τους.

  277. Γιάννης Ιατρού said

    274: test «τα μυαλά»

  278. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    203 Γιαννης Κ. Βέβαια! Μικρός Πρίγκιπας «με την καρδιά βλέπεις καλύτερα». Ευχαριστώ! Νόμιζα ήταν από την ιστορία που ένα κορίτσι διάλεξε ένα κουτσό σκύλο για δικό της. 😦

    275 Γεια σου Χαρούλα! Ευχαριστώ! άλλοι μας, είδες, έχουν μεγαλύτερα βάσανα…

    Αυτό που ήθελε η βρωμοπαπαδιά το πέτυχε, να ασχοληθούμε μαζί της, να μας θυμώσει λες και πρέπει να θυμώνει κανείς με βρωμοσκούληκα….

    Της Κρόνης

  279. gpoint said

    Προς τους βάζελους του ιστολογίου με την υπενθύμιση πως εδώ και χρόνια τους λέω πως έχουν γίνει παράρτημα του ΟΣΦΠ σύμφωνα με τις βουλές της Νουδούλας. Το ξέπλυμα του Μαρινάκη α πό όλες τις κατηγορίες άρχισε και όποιος δει και το βίδδεο του άρθρου θα καταλάβει από που πήραν εντολές Αλαφούζος και Κωνσταντίνου, μόνο τα επιχειρηματικά ανταλλάγματα που δόθηκαν δεν ξέρουμε. Ακόμα.

    https://www.sdna.gr/podosfairo/641963_konstantinoy-kai-alafoyzos-apallaxan-ton-marinaki-se-diki-parodia-gia-tin-mpoynia

  280. Γιάννης Ιατρού said

    279: Αθλητές είναι Γιώργο’ μ. τραυματίζονται (ελαφρά) που και που 🙂

  281. τα μυαλά said

    Test Μια δευτερολογία να μου επιτραπεί. Όταν το είπε ο Τσίπρας και το παρόμοιο ποστ του Κρόνη (τότε δεν ήξερα το γένος της), με έζωσαν τα φίδια. Κατατρόμαξα και σκέφτηκα, άλλος ένας άμυαλος. Γέμισε ο τόπος από δαύτους, και ένας μας κυβερνά κιόλας. Έχει γούστο να το διαβάσει κάνας άλλος άμυαλος Λάμπρος και να αρχίσει να πυροβολεί. Εν τάξει, ο καθένας με της αξίες του. Εγώ με τον ανθρωπισμό μου, εσείς με τις ψευτιές σας.

  282. ΕΦΗ - ΕΦΗ said


    βρομούσα, βρομοπαπαδιά (Κρήτη), κλασοπαπαδια(Ήπειρος)
    https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%92%CF%81%CE%BF%CE%BC%CE%BF%CF%8D%CF%83%CE%B1

  283. dryhammer said

    281-282
    > Εγώ με τον ανθρωπισμό μου, εσείς με τις ψευτιές σας.

    Άλλο μούσα, άλλο μουσίτσα, άλλο βρομούσα…

  284. loukretia50 said

    Yποθέτω ότι κατά λάθος αναρτήθηκε εδώ αμιγώς ποδοσφαιρικό σχόλιο.
    Δεκτή η συγνώμη.

  285. Γιάννης Κουβάτσος said

    Υποθέτω ότι η Κρόνη θα προσπερνούσε με ένα ανεξίκακο, μειλίχιο χαμόγελο τις ανοησίες του …ανθρωπιστή.

  286. loukretia50 said

    όχι πάντα.

  287. Μπούφος said

    ευχαριστώ τους φίλους για την πληροφορία σχετικά με την βαρυτσακουτσέα (τι λέξη κι αυτη θεούλη μου..)

  288. Σωτήρς said

    245 και πριν: Είναι ποντιακό το δημοτικό. Δεν καταλαβαίνω γρι ποντιακά αλλά αυτή η λέξη είναι πολλή περιγραφική! Να που με βέβαια πως και το δημοτικό και το άρθρο του Μπουκάλα τα πρωτοεγραψε νωρίτερα η Μαγδαληνή.

    «Τα Μυαλά» κανείς δεν σου δίνει σημασία. Πήγαινε αλλού να αποκαλύπτεις εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας. Φύγε ρε άνθρωπε χωρίς μπλοκ.

  289. τα μυαλά said

    Test 2 Με φρίκη συνειδητοποιώ, αυτή είναι η τρίτη φορά που γίνετε φασαρία εδώ μέσα για το πάμσοφο απόφθεγμα του τέως πρωθυπουργού και σοφότερος δεν έγινα. (Και αλλού τις ίδιες φασαρίες με αφορμή εμένα και το απόφθεγμα γίνονται, αλλά αυτές δεν μετρώ.) Εδώ είναι ένα γλωσσολογικό φόρουμ με μια ανεπαίσθητη κλίση προς την προπαγάνδα και έτσι έχω το θάρρος να ρωτήσω. Τι θέλει να πει ο Τσίπρας? Φαντάζομαι είναι άλλο το «τέλειωσα», άλλα «μου τέλειωσαν» και άλλο «με τέλειωσαν». Το τελευταία για εμένα έχει μια αρνητική χροιά. Μυρίζει Μελιγαλά, «στάζει αίμα» που θάλεγε ο αρχηγός σας. Σωστά μέχρι εδώ? Πείτε μου επιτέλους, τι θα πει «ή θα τους τελειώσουμε, ή θα μας τελειώσουν». Θεωρώ ότι είναι μια ιδιωματική έκφραση. Ποιος τέλειωσε, και από ποιον. Τώρα μετά τις εκλογές τελειώσατε, είσαστε τελειωμένοι, σας τέλειωσαν οι άλλοι ή τελειώσατε μόνοι σας. Τις ίδιες απορίες και για το άλλο στρατόπεδο. Όλο απορίες, αναμένω απαντήσεις. Μπα, ξέρω, δεν πρόκειτε.

  290. ΕΦΗ - ΕΦΗ said


    βρομοπαπαδιά

  291. Γιάννης Ιατρού said

    Γιά να πιάσουμε δουλειά … 🤔🤨🛠

  292. BLOG_OTI_NANAI said

  293. loukretia50 said

    290 – 201. Υπενθυμίζω δεν αλλάζει κανένας μυαλά όταν αναγκαστεί ν΄αλλάξει χρηστώνυμο.
    Και οι – όποιοι – νέοι σχολιαστές δεν ενθουσιάζονται με την εξακρίβωση στοιχείων και την καχύποπτη αντιμετώπιση.
    Μπορεί πάντα να γίνεται άμεση διαγραφή ακραίων σχολίων, όχι απαραίτητα και σχολιαστών.
    Προσωπική μου άποψη μόνο, ξέρω ότι διαφωνείτε.

  294. τα μυαλά said

    Μπορείτε να με μπανάρετε, τη συμμετοχή μου την έχω περιορίσει σε μια ή δυο το μήνα. Κάθε φορά η ίδια φασαρία γίνετε. Αυτό που δεν καταλαβαίνω είναι η άρρωστη επιμονή σας. Πιο έντιμο θα ήταν να λέγατε, μαλάκα για αρχηγό διαλέξαμε που την ημέρα έλεγε και δέκα μαλακίες, μετά έτρεχε στο γιουτιούμπ να της σβήνει και του έφταιγαν τα βρωμοκάναλα που τις μαγνητοφωνούσαν. Έ τι να κάνουμε αυτά έχει η ζωή. Δεν καταλαβαίνω τι φοβόσαστε. Μη σας πέσει ο εγωισμό σας και δεν μπορέσετε να συνέλθετε. Δεν νομίζω. Αντιθέτως, θα νιώσετε μια λύτρωση. Υπάρχει και σχετικό εδάφιο στον χριστιανισμό, αλλά εγώ δεν είμαι καλός σε αυτά, δεν μπορώ να σας βοηθήσω σχετικά. Τώρα σχετικά με την πεθαμένη. Ο κάθε αντικειμενικός αναγνώστης θα έλεγε, το αρχικό μου σχόλιο δεν έχει ούτε το παραμικρό προσβλητικό. Αντιθέτως. Το μετατρέψατε εσείς σε προσβολή με την αχαρακτήριστη επίθεση σας στο πρόσωπο μου. Η δε Κρόνη 500 παραπομπές την ημέρα ανέβαζε, φυσικό είναι μερικές να ήσαν άστοχες. Είναι φύσει αδύνατον να τις διάβαζε όλες. Δυο φορές διαπληκτιστήκαμε, την δεύτερη φορά ήταν πιο έντονο και με είπε άμυαλο. Εξού το ψευδώνυμο μου. «Τα μυαλά» (τα πολλά τα δικά της). Και να με μπανάρετε, εγώ δεν πρόκειται να ασχοληθώ άλλο με εσάς. Μείνετε στο μικρόκοσμο σας.

  295. Γιάννης Ιατρού said

    293: Και βέβαια διαφωνώ. Δουλειά δεν είχαμε, να βρούμε λοιπόν… παρακολουθώντας τα όποια σχόλια «γνωστών για τις καθ΄ έξιν και κατ΄ επάγγελμα συνήθειές τους» μην μπας και (ως συνήθως) περιέχουν «ακραία» όπως τα λες, δηλ. ενδεικτικά και όχι περιοριστικά, προσβολές / ρατσισμό / προσωπικές προσβλητικές επιθέσεις κλπ. σχετικά, για να τα σβήσουμε επιλεκτικά…

    294: (τέλος) Προσωπικά εμένα. δε θα μου λείψεις.

  296. τα μυαλά said

    Επίσης. Ποτέ δεν είχα σκοπό να γίνω αρεστός. Αυτό είναι και το μόνο προσβλητικό μέρος του αρχικού σχολίου, που δήλωσα ότι ποτέ δεν είχα σκοπό να με συμπαθήσει.

  297. π said

    296

    Εγώ πάντως, όταν είδα «μπάναρα τον Mυαλά», έκανα ένα Ctrl+F να δω τι μπορεί να ήταν αυτό που προκάλεσε το μπάνιο, και αντιλήφθηκα ότι δεν έχει καμία σχέση με τον Τσίπρα, τις ρήσεις του και τις απόψεις σου επ’ αυτών. Τώρα αν εσύ θες να παριστάνεις ότι πιστεύεις ότι αυτό φταίει, κάν’ το.

  298. Πέπε said

    Ο «Π» (#297) είμαι εγώ, με …τυπογραφικό λάθος!

  299. 2 μέρες αφιερωμένες στην Αμαλία Βασιλάκη
    https://pbs.twimg.com/media/EF8YAAEWkAEagrp?format=jpg

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: