Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Τι ξέρει ο βλάχος από σφουγγάτο;

Posted by sarant στο 3 Οκτωβρίου, 2019


Το σημερινό άρθρο είναι, κατά κάποιο τρόπο, προέκταση του χτεσινού. Αλλά μη φοβάστε. Δεν πρόκειται να αρχίσω και πάλι την ανάλυση τραγουδιών ούτε να ξαναμεταφράσω Μπρασένς. Πιάνομαι απλώς από μια συγκεκριμένη γαλλική παροιμιακή έκφραση, που υπήρχε στο τραγούδι του Μπρασένς, και που είναι διεθνής.

Λοιπόν, στην τελευταία στροφή του τραγουδιού ο Μπρασένς γράφει:

Ne jetons pas les morceaux
De nos cœurs aux pourceaux
Perdons pas notre latin
Au profit des pantins

Θα το μεταφράσω κατά λέξη: Μη ρίχνουμε τα κομμάτια / της καρδιάς μας στα γουρούνια / Μη χαραμίζουμε τα λατινικά μας / για τους ανεμοδούρες [pantin είναι παιδικό παιχνίδι, φιγούρα ανθρώπου με κλωστές, δηλαδή νευρόσπαστο’ και μεταφορικά άνθρωπος που αλλάζει συνεχώς γνώμη’ πιο καλά θα το αποδίδαμε ’φασουλήδες’ ή ’καραγκιόζηδες’. Εδώ υπάρχει και λογοπαίγνιο του Μπρασένς με την έκφραση perdre son latin, που σημαίνει ’τα χάνω, σαστίζω’ αλλά να μην επεκταθούμε].

Μας λέει λοιπόν ο Μπρασένς να μη χαραμίζουμε εκλεκτά πράγματα για/σε ανθρώπους που δεν είναι άξιοι να τα εκτιμήσουν.

Στη δική μου μετάφραση, χρησιμοποίησα επίτηδες την κρητική ιδιωματική έκφραση «κατέχει ο μπουρμάς είντα’ ναι ο χουρμάς;». Θα επιστρέψω πιο κάτω στη λέξη αυτή και στην έκφραση αυτή, αλλά προς το παρόν θέλω να αναλύσω περισσότερο την πρώτη έκφραση που χρησιμοποιεί ο Μπρασένς.

Λέει «Μη ρίχνουμε τα κομμάτια της καρδιάς μας στα γουρούνια». Κάνει υπαινιγμό σε μια γαλλική παροιμιακή έκφραση που προέρχεται από το Ευαγγέλιο: jeter ses perles aux pourceaux, να ρίχνεις τα μαργαριτάρια σου στα γουρούνια. Η έκφραση λέγεται όταν προσφέρεις κάτι σε κάποιον που δεν είναι ικανός να το εκτιμήσει.

Η πηγή της φράσης είναι το κατά Ματθαίον, στο έβδομο κεφάλαιο. Εκεί υπάρχει η εντολή του Ιησού: Μη δώτε το άγιον τοις κυσίν μηδέ βάλητε τους μαργαρίτας υμών έμπροσθεν των χοίρων.

Η φράση αυτή έχει γίνει παροιμιώδης διεθνώς αλλά όχι με τον ίδιο τρόπο. Εννοώ ότι στα ελληνικά έχει γίνει παροιμιώδες το πρώτο ημιστίχιο, και μάλιστα με τη μορφή «τα άγια τοις κυσί», ενώ στις δυτικοευρωπαϊκές γλώσσες το δεύτερο, π.χ. στα αγγλικά to cast pearls before swine, στα γαλλικά jeter des perles aux pourceaux, κτλ.

Στα ελληνικά τη φράση «τα άγια τοις κυσί» τη λέμε όταν συμβαίνει βάρβαρη προσβολή πραγμάτων που θεωρούμε ιερά και όσια (λεξικό ΛΚΝ), ενώ λιγάκι διαφορετικά την καταλαβαίνει ο Μπαμπινιώτης: οταν κανείς εμπιστεύεται τη διαφύλαξη και προστασία όσων θεωρεί ιερά σε πρόσωπα ανάξια, εξηγεί.

Παρατηρώ πάντως ότι οι κειτουκειτιστές δεν έχουν θεωρήσει λαθεμένη τη διατύπωση «τα άγια τοις κυσί» που έγινε παροιμιακή (όπως έκαναν λ.χ. με το «δεν έχω πού την κεφαλήν κλίναι») αλλά ας σταματήσω γιατί τους δίνω ιδέες. Σπάνια μεταφράζουμε στην καθομιλουμένη την έκφραση, αν και ο Μανώλης Αναγνωστάκης έγραψε Να επιστρέψουν τα άγια στους σκύλους, τα βρέφη στις μήτρες.

Λέγοντας «τα άγια» καταλαβαίνουμε σήμερα τον αγιασμένο άρτο και οίνο, τα Τιμια Δώρα (ετσι ακριβως το εξηγεί το λεξικό Μπαμπινιώτη) αλλά στα λόγια του Χριστού «το άγιον» είναι το αγιασμένο κρέας της θυσίας, που θα ήταν και πιο λογικό, αν και ιερόσυλο, να το ρίξουν στα σκυλιά.

Όμως, στις δυτικοευρωπαϊκές γλώσσες έχει γίνει παροιμιώδες το δεύτερο σκέλος της ευαγγελικής φράσης, με τα μαργαριτάρια και τα γουρούνια.

Δεν αποκλείεται όμως η λέξη «τους μαργαρίτας» να μη σημαίνει «μαργαριτάρι». Ο Χένρι και η Ρενέ Καχανέ, σε ένα παλιό άρθρο τους, υποστηρίζουν, πειστικά κατα τη γνώμη μου, με βάση βυζαντινές και νεοελληνικές μαρτυρίες, οτι δεν εννοούνται τα μαργαριτάρια, αλλά τα ψίχουλα από τον «άρτον της προθέσεως». Και ενω είναι πράγματι πιο λογικό να ρίχνει κανείς ψίχουλα στα γουρούνια, τα μαργαριτάρια κάνουν ακόμα πιο γκροτέσκα την εικόνα και ίσως στην παρανόηση αυτή (αν δεχτούμε πως έγινε παρανόηση) να οφείλεται η δημοτικότητα της έκφρασης.

Πάντως, το δεύτερο σκελος της ευαγγελικής φράσης έχει ακριβώς τη σημασία: Μη χαραμίζεις εκλεκτά πράγματα σε ανθρώπους που δεν είναι σε θεση να τα εκτιμήσουν. Πιθανώς αυτή είναι και η σημασία των λόγων του Ιησού προς τους Αποστόλους, να μην κηρύχνουν σε ανθρώπους που αποκλείεται να δεχτούν το κήρυγμα.

Στη γλωσσα μας δεν έχει γίνει παροιμιώδες, είπαμε, το δεύτερο σκέλος της ευαγγελικής φράσης. Έχουμε όμως άλλες παροιμίες για να εκφράσουμε την ιδέα ότι τα εκλεκτά πράγματα δεν πρέπει να τα προσφέρουμε σε όσους είναι ανίκανοι να τα εκτιμήσουν.

Μια από αυτές είναι η παροιμία που έβαλα στον τιτλο: Τι ξέρει ο βλάχος από το σφουγγάτο;

Σφουγγάτο είναι η πανελλήνια λέξη που είχαμε πριν από την ομελέτα, και που ακόμα χρησιμοποιείται, για το φαγητό που φτιάχνεται από χτυπημένα τηγανισμένα αβγά, είναι το σφουγγάτο. Η λέξη ετυμολογείται από τον σπόγγο, σφόγγο, επειδή η υφή του σφουγγάτου θυμίζει σφουγγάρι. Η λέξη υπάρχει τουλάχιστον από τα μεσαιωνικά χρόνια -στον Πτωχοπρόδρομο βρίσκουμε σφουγγάτα αλλά και διπλοσφουγγάτα. Σε ένα μεταγενέστερο κείμενο, του Δαμασκηνού Στουδίτη (του 16ου αιώνα), έχουμε και τον ορισμό του σφουγγάτου σε γλώσσα πολύ όμοια με τη σημερινή: το δε σφουγγάτον ηξεύρετε τι είναι; αυγά συντετριμμένα και τηγανισμένα με κρομμύδια και άλλα μυρωδικά.

Το σφουγγάτο μπορούσε να είναι και εκλεκτό έδεσμα, κάτι που μας το δηλώνει η παροιμία μας αυτή, που ισχυρίζεται ότι ο βλάχος, παναπεί ο άξεστος, δεν είναι σε θέση να το εκτιμήσει.

Υπάρχουν αρκετές παραλλαγές της ίδιας φράσης, με άλλα εκλεκτά εδέσματα. Και πρώτα-πρώτα, αυτή που χρησιμοποίησα, επίτηδες -επειδή έχει και ρίμα- στο χτεσινό άρθρο:

Κατέχει ο μπουρμάς είντα’ναι ο χουρμάς;

Ποιος είναι ο μπουρμάς; Στην Κρήτη έτσι έλεγαν τους εξισλαμισμένους Κρητικούς, που τους είχαν άχτι και οι κανονικοί Τούρκοι επειδή δεν τηρούσαν πιστά τα έθιμα της νέας τους θρησκείας, πχ έτρωγαν χοιρινό κι έπιναν κρασί. Όμως μπουρμάς λέγεται κι ο ευνουχισμένος χοίρος, λέγεται και το νεαρό σαλιγκάρι που ακόμα δεν έχει σκληρύνει το καύκαλό του. Θα συμφωνήσω με την άποψη που είχε εκφράσει παλιότερα που το είχαμε συζητήσει η φίλη μας η Έφη, ότι μπουρμάς είναι ο χαζός, ο άξεστος.

Πάλι από την Κρήτη έχουμε την παροιμία:

Κατέχει ο γάιδαρος είντα ναι το χάβιαρος;

Χάβιαρος το χαβιάρι. Νομίζω πως ο τύπος «χάβιαρος» (που υπάρχει, πάντως, σε επώνυμο) εδώ εξυπηρετεί απλώς τη ρίμα της παροιμίας.

Κι άλλη παραλλαγή, πάλι με γάιδαρο αλλά με άλλο έδεσμα:

Ξέρει ο γάιδαρος το κυδωνάτο;

Το κυδωνάτο, με κρέας βέβαια, το έφτιαχνε πολύ ωραιο η γιαγιά μου η Μυτιληνιά -ήταν έξοχο φαγητό.

Και μια τουρκική παροιμία:

Τι νιώθει το γαϊδούρι από χοσάφι;

Το χοσάφι ή χουσάφι είναι μια κρύα κομπόστα που φτιάχνεται από αποξηραμένα συνήθως φρούτα, ιδίως δαμάσκηνα, σταφίδες και βερίκοκα. Είναι δάνειο από τα τουρκικά (hosaf), περσικής αρχής (hosab), κι αν αναλύσουμε τη λέξη στα συστατικά της, θα δούμε ότι σημαίνει «ευχάριστο νερό». Η λέξη είναι ζωντανή μια και το έδεσμα συνεχίζουν να το φτιάχνουν (κυρίως απόγονοι προσφύγων από τον Πόντο και την Καππαδοκία).

Για να μείνουμε στις τελευταίες παροιμίες, ο καημένος ο γάιδαρος μπορεί να μην ξέρει να εκτιμήσει το χοσάφι ή το κυδωνάτο ή το χαβιάρι όχι επειδή είναι άξεστος, αλλά επειδή δεν του το δίνουν.

Εννοείται πως τη φράση για τα μαργαριτάρια και τα γουρούνια ή για τον γάιδαρο και το κυδωνάτο μπορεί να την πει και κάποιος ή κάποια που θεωρεί ότι έδωσε πολλά σε άνθρωπο που δεν άξιζε.

Αν πάντως ξέρετε άλλες παραλλαγές της ίδιας παροιμιακής εικόνας, με πολύ ενδιαφέρον θα τις δω στα σχόλια.

Αφήνω και δυο φρασεολογικές άκρες, που μας πάνε σε άλλα μοτίβα που το καθένα ίσως θ’άξιζε χωριστό άρθρο.

Το εκλεκτό πράγμα, αλλά κυρίως πρόσωπο, που έμεινε αζήτητο μάς πηγαίνει στον στίχο της Σαπφώς για το γλυκόμηλο που δεν το μάζεψαν οι μαζευτάδες, όχι επειδή δεν τους άρεσε αλλ’ επειδή δεν το έφταναν.

οἶον τὸ γλυκύμαλον ἐρεύθεται ἄκρωι ἐπ᾽ ὔσδωι,
ἄκρον ἐπ᾽ ἀκροτάτωι, λελάθοντο δὲ μαλοδρόπηες,
οὐ μὰν ἐκλελάθοντ᾽, ἀλλ᾽ οὐκ ἐδύναντ᾽ ἐπίκεσθαι.

Ίδια γλυκόμηλο· αυτό κοκκινίζει στο ξώκλαδο απάνω
το πιο ψηλό, και το ξέχασαν όσοι τρυγάνε τα μήλα·
κι όχι πως ξέχασαν· στο ύψος να φτάσουν αυτό δεν μπορούσαν. [Θρασύβουλος Σταύρου]

Κι από εκεί θα πάμε, με αντιστροφή του μοτίβου, στο ’Ομφακες εισίν -επειδή δεν μπορώ να τα φτάσω, λέω πως είναι ξινισμένα.

Και, τέλος, για να γυρίσουμε σε αυτόν που δεν ξέρει από εκλεκτά πράγματα και ενθουσιάζεται με κάτι μέτριο, υπάρχει η παροιμία:

Άμαθος από παλάτι / είδε φούρνο κι εθαμάχτη.

Που κι αυτό το παροιμιακό μοτίβο μπορεί να οδηγήσει σε άλλα τρία-τέσσερα.

Αλλά αυτά είναι σκηνές από ταινίες προσεχώς, ίσως τα δούμε σε άλλο άρθρο.

169 Σχόλια to “Τι ξέρει ο βλάχος από σφουγγάτο;”

  1. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    Σε νεοελληνική μετάφραση, το Ποντιακό: «Χώνεις τριανταφυλλο στης αρκούδας τον κώλο»

  2. Γιώργος Λυκοτραφίτης said

    Καλημέρα!

    Υπήρξε και μια ταινία, με τίτλο La Femme et Le Pantin, με την Μπριζίτ Μπαρντό.
    Και σχετικό βιβλίο, βεβαίως, πάνω στο οποίο βασίστηκε.
    Έχει μεταφερθεί στα καθ’ ημάς ως «νευρόσπαστο».

  3. Γιάννης Ιατρού said

    Καλημέρτα,

    ποιός βλάχος, ε; 😂

  4. Γιάννης Ιατρού said

    Μπουρμάς:
    Οι τούρκοι στην Κρήτη τους έλεγαν έτσι γιατί έφερον εστριμμένους τους μύστακας, παρά την τουρκικήν συνήθειαν (βλ. υποσημ, #34

  5. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια!

    1 Ποντιακά πώς είναι;

    4 Όμως σε παλιότερη συζήτηση ο Δύτης είχε πει ότι αυτή η εξήγηση είναι εκ τωνυστέρων. Μπουρμάδες επειδή ειχαν μεταστραφει θρησκευτικά.

  6. Γιάννης Ιατρού said

    …Θα συμφωνήσω με την άποψη που είχε εκφράσει παλιότερα που το είχαμε συζητήσει η φίλη μας η Έφη…
    Να βάλουμε λοιπον και όλη την εξήγηση της ΕΦΗς εδώ, μπατσα-φάτσα, να μην ψάχνει ο κόζμος 🙂

  7. Artemissia Papaserafeim said

    Και «στης μυλωνούς τον κ@λ@ ζητάς ορθογραφία»…

  8. Παναγιώτης Κ. said

    «κειτουκειτιστές»
    Τι θέλει να πει ο ποιητής;

    «Μη χαραμίζεις εκλεκτά πράγματα σε ανθρώπους που δεν είναι σε θέση να τα εκτιμήσουν».
    Σε αυτή λοιπόν την περίπτωση και υπό τύπον ερώτησης λέγεται η φράση:
    «Ξέρει το γουρούνι γιατί του κρεμούν το κουδούνι;»

  9. Aghapi D said

    Κι’ εγώ που νόμιζα πως «σφουγγάτο» είναι μόνο κρητική λέξη, γιατί την είχα ακούσει μόνον από τον κρητικό παπού μου 🙂 Ποτέ δέν κατάφερα να το φτιάξω νόστιμο σαν το δικό του

  10. Γιάννης Ιατρού said

    5β: Ναι, το είδα χθές αυτό του Δύτη (εκεί που έβαλα τον λίκνο στο σχόλιο για τον μπουρμά).
    Και η εξήγηση του Δύτη μου φαίνεται πιό λογική, γιατί δεν θα είχαν κι όλοι οι μεταστραφέντες μουστάκι ή έστω μουστάκι προς τα κάτω!

  11. Παναγιώτης Κ. said

    Συνέχεια από χθες…
    Ελπίζω να μη εκνευριστούν οι…θεσμικοί αντινταλαρικοί.:)
    Εμένα πάντως μου αρέσει ως μουσική!

  12. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    Αυτό που έγραψα στο (1) είναι η συνοπτική συμβουλευτική μορφή που χρησιμοποιούσαν οι συγγενείς της μητέρας μου.
    Η αρχική παροιμία είναι: «Τον άρκον εδέκαν’ατον τραντάφυλλον κι εκείνος εσέγκεν α’ σον κώλον ατ'»
    (Έδωσαν τριαντάφυλλο στον αρκούδο κι αυτό το ἐβαλε στον κώλο του)

  13. Νέο Kid said

    Να καταθέσω και μια κυπριακή με παρόμοιο νόημα :
    O κώλος ο τίτσιρος είδε το βρατσί και σιέστηκε!

    τίτσιρος=γυμνός, τσίτσιδος . τιτσιρόκωλος=ξεβράκωτος
    σιέστηκε (ή σιέστη) =χέστηκε

  14. Πάνος με πεζά said

    Καλημέρα !
    Ομολογώ πως δεν ήξερα τις παροιμίες, ούτε καν νοηματικά σκέφτομαι κάποιες παρόμοιες.

  15. sarant said

    8 Κειτούκειτος είναι ενας γραμματικός στους Δειπνοσοφιστές που πριν φάει από ένα πιάτο αναρωτιόταν αν «κειται ή ου κείται» η λέξη στην αρχαία γραμματεία.

  16. Alexis said

    #12: Σε παρόμοια εικόνα παραπέμπει και μια παροιμία που έλεγε η μάνα μου (Πόντια):
    «Την αλεπού την πηγαίναν να την κάνουν βασίλισσα κι αυτή έλεγε: ωραίες κότες έχει εδώ πέρα»

    Υπάρχει και άλλη παρόμοια:
    «Τον γύφτο τον πήγαιναν για βασιλιά κι αυτός έλεγε: ωραία κόσκινα έχει εδώ»

  17. Alexis said

    Λίγο διαφορετικές αλλά στο ίδιο κλίμα:

    Τι του λέιπει του ψωριάρη; Σκούφια με μαργαριτάρι!
    Όλα τα ‘χε η Μαριορή ο φερετζές της λείπει
    Ψωμί, τυρί δεν είχαμε, ραπανάκια για την όρεξη!

  18. gpoint said

    # 3

    Ποιός βλάχος ; Αυτός !

  19. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    @15. Και βέβαια, ο του ιδίου φυράματος Τιπούκειτος (= αυτός που προσκολλάται στο εαν ένας γραμματικός ή συντακτικός τύπος απαντάται και σε ποιό δόκιμο κείμενο). 🙂

  20. Costas X said

    Καλημέρα !

    Το σφουγγάτο δεν το ήξερα, τον τύπο ομελέτας που ανακατεύεις τα αυγά μέσα στο τηγάνι μαζί με τα υπόλοιπα υλικά τον λέγαμε στραπατσάδα.

    Την φράση με τα γουρούνια και τα μαργαριτάρια την χρησιμοποιώ κάποιες φορές, ειδικά όταν λέω κάποια πληροφορία που θεωρώ ενδιαφέρουσα σε έναν φίλο, κι αυτός κάνει πλάκα, ή απλώς «με γράφει» !

  21. Γιάννης Ιατρού said

    Ο Χένρι και η Ρενέ Καχανέ, σε ένα παλιό άρθρο τους… (Perls before Swine – A Reinterpretation of Matt. 7.6) …, πιντιεφι, προσφορά του υπογείου για τους ρέκτες, μιας και ο λίκνος στο άρθρο δεν σου δίνει πρόσβαση χωρίς εγγραφή κλπ. σ΄ όλοκληρο το κείμενο κλπ.

  22. Λεύκιππος said

    Και η παρομοια (σχετικά) έκφραση΄ Μη προσπαθεις να μάθεις στα γουρούνια να τραγουδούν. Πρώτον χάνεις άδικα τον καιρό σου και δεύτερον, ενοχλεις και τα γουρούνια.

  23. Γιάννης Ιατρού said

    18: Να πάμε στο χωριό του Γιώργο 🙂

  24. Κιγκέρι said

    Την παροιμία για τον μπουρμά και τον χουρμά δεν την είχα ξανακούσει. Όταν όμως τη διάβασα στο χτεσινό άρθρο, ήξερα (χωρίς να ξέρω πώς, από πού κι από πότε) ότι μπουρμάς είναι το ευνουχισμένο γουρούνι. Διαβάζοντας τα σχόλια τα χτεσινά και τα παλιότερα στα οποία παρέπεμψε ο κ. Ιατρού, παραξενεύτηκα που δεν αναφέρθηκε αυτή η σημασία. Γκούγκλισα «μπουρμάς» και μου βγήκανε κάτι συνεργεία και ο εξωμότης του σλανγκ. Μετά όμως έψαξα «ευνουχισμένο γουρούνι» και βρήκα αυτό
    https://www.gnomikologikon.gr/catquotes.php?categ=3580
    όπου αναφέρεται η παροιμία και εξηγείται η λέξη.
    Στη συγκεκριμένη παροιμία, μου φαίνεται πιο λογικό μπουρμάς να είναι το γουρούνι, που δεν έχει το δόλιο γκουρμέ αναζητήσεις!
    Επίσης, σκέφτομαι ότι ίσως να χρησιμοποιήθηκε περιφρονητικά η λέξη για τους αρνησίθρησκους, παρομοιάζοντάς τους ακριβώς με το ζώο που θεωρείται βδελυρό.

  25. ΚΩΣΤΑΣ said

    Τελικά τί είναι ο μπουρμάς; Μπούρμα λεγόταν παλιά και η Μιανμάρ (πρώην Βιρμανία ή Μπούρμα). Και παρήγαγε πολύ καλής ποιότητας ρύζι, έπαιζε και στο τότε χρηματιστήριο.

    Το βάζω, μήπως χρειαστεί να στραφούμε και σε άλλους δρόμους αναζήτησης, πχ ριζοφάγοι – χουρμαδοφάγοι 😉 😋 😎

  26. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    @16. Παροιμιόμυθοι διαμαντάκια! 🙂

  27. Πάνος με πεζά said

    Η οικογένεια «Δώσε θάρος στο χωριάτη…», «Γλυκάθηκε η γριά…» κλπ. θεωρώ ότι απέχει νοηματικά από το παράδειγμα με το μπουρμά. Δε σχετίζεται με την προσφορά σε όσους δεν ξέρουν να εκτιμήσουν, έχει βασική έννοια την απληστία, όταν παρουσιαστεί η κατάλληλη ευκαιρία.
    Από την άλλη, η ομάδα «Τί του λείπει του ψωριάρη…», «Ψωμί τυρί δεν είχαμε…», «Εδώ ο κόσμος χάνεται…» κλπ., έχει να κάνει με την προσκόλληση σε ασήμαντα πράγματα, πάλι υπάρχει δηλαδή μια ειδοποιός διαφορά.

    Κάπως σχετική παροιμία με τα γουρούνια, και πιο κακόηχη, είναι το «Ξερά σκ@τ@, στον τοίχο δεν κολλάνε…». Αλλά σε αυτή την κατηγορία (‘μην προσπαθείς για το μάταιο»), υπάρχουν και καλύτερες, π.χ. «Στου κουφού την πόρτα…»

  28. Triant said

    Καλημέρα

    @9: Αλάτι 🙂

    Ο πατέρας μου, όταν μου προσέφερε κανένα μερακλίδικο κομμάτι κρέας κι εγώ, παιδάκι, δεν το ήθελα, μου έλεγε: Εμ, ξέρει ο βλάχος το σφουγγάτο;

  29. Κιγκέρι said

    16:

    Τη δεύτερη παροιμία εγώ την ξέρω:
    «Το γύφτο τον πηγαίναν να τον κάνουν βασιλιά κι αυτός κοιτούσε τα καλάμια»
    (εξήγηση: για να πλέξει καλάθια)

    Στο λινκ που έβαλα παραπάνω έχει στο ίδιο πνεύμα:

    Το γουρούνι το κράζουν για μαχτό κι εκείνο πάει για σκατό.
    για αυτούς που από άγνοια προτιμούν τα χειρότερα· «μαχτό» είναι η τροφή για γουρούνια με τα μεμαγμένα πίτουρα

  30. Γιάννης Κουβάτσος said

    Το πολύ όμορφο τραγούδι του Λάκη Παπαδόπουλου, σε στίχους Μαριανίνας Κριεζή, που τραγουδάει η Αρλέτα, είναι σχετικό με το θέμα μας. Η «πριγκιπέσσα» και το «λαϊκό παιδί», η «λαίδη και ο αλήτης», μεγάλος αλλά ατελέσφορος έρωτας.☺

    Τσάι γιασεμιού

    Σου ‘φερνα στρείδια απ’ το ασπρονήσι,
    σου ‘φτιαχνα τσάι γιασεμιού,
    Μα σένα σε είχανε συνηθίσει σε φασολάδες και τουρλού.
    Πάω πίσω λοιπόν στη μαμά μου, στην κάμαρα μου την παιδική,
    μήπως βρω το χρυσό πρίγκηπα μου, που τον ψάχνω για μια ζωή.

    Πρόσεχες πάντα στα πλακάκια κάθε σκουπίδι και λεκέ,
    και είχα στο βάζο λουλουδάκια που δεν τα πρόσεξες ποτέ.

    Πάω πίσω λοιπόν στη μαμά μου, στην κάμαρα μου την παιδική,
    μήπως βρω το χρυσό πρίγκηπα μου, που τον ψάχνω για μια ζωή.

    Μια ευκαιρία τελευταία, που είχε απομείνει πια για μας,
    κι αυτή την έχασες μοιραία, για να μη χάσεις ένα ματς.

    Πάω πίσω λοιπόν στη μαμά μου, στην κάμαρα μου την παιδική,
    μήπως βρω το χρυσό πρίγκηπα μου, που τον ψάχνω για μια ζωή.
    Κι όταν μπω στα γαλάζια σεντόνια, ο πρίγκηπας μου θα ‘ναι εκεί,
    θα φοράει τη δικιά σου κολόνια και θα φιλάει, όπως φιλάς εσύ.

  31. sarant said

    21 Α μπράβο!

    30 Ναι, σωστά.

  32. Γιάννης Κουβάτσος said

    Και για να προβοκάρω λιγάκι με ένα ποδοσφαιρικό αλλά σχετικό με το θέμα μας σχόλιο, πέρσι ο ΠΑΟΚ και φέτος ο Ολυμπιακός δήλωσαν ότι δεν τους πολυενδιαφέρουν τα ευρωπαϊκά παιχνίδια κι ότι προτεραιότητά τους είναι ο τίτλος στο (μίζερο) ελληνικό πρωτάθλημα. Νομίζω πως ταιριάζει εδώ το «όσα δεν φτάνει η αλεπού, τα κάνει κρεμαστάρια». Αμ δεν είναι όλοι φτιαγμένοι για την Ευρώπη, αδέρφια, αλλά ας όψεται η άτιμη η φτώχια…😎

  33. ΚΩΣΤΑΣ said

    Μουνουχισμένα – ξεμουνουχισμένα τα γουρούνια, ίδια διατροφική συμπεριφορά έχουν. Όλα τα γουρούνια ίδια σούρλα έχουν, λέμε στο χωριό μας.

    Εμένα το μυαλό μου πάει σε διατροφικές συνήθειες – προτιμήσεις. Πώς λέμε, το καλύτερο ψάρι στη Λάρισα είναι το ζυγούρι; Με αυτό το σκεπτικό έκανα και το @25 σχόλιο.

  34. Πάνος με πεζά said

    @ 32 : «Πρώτοι στην Ευρώπη, δεύτεροι στο Νευροκόπι» έγραφαν κάποτε στα αθλητικά έντυπα, περιπαικτικά…

  35. voulagx said

    #3 @Ιατρου: Εισαι και μαρτυριαρης, ε; Λοιπον, ομολογω πως δεν το ηξερα το σφουγγατο, χτες εμαθα τη λεξη και μαλιστα στην αρχη νομιζα οτι προκειται για φιγουρα του κλασικου μπαλετου. 🙂 Μικρος ετρωγα «uauâ ku kashiu tsiγrâpsiti» (=αυγα με τυρι τηγανισμενα), απο ομελετες και σφουγγατα δεν ειχα ιδεα. Γηρασκω αει διδασκομενος.

  36. Νίκη Ρέππου said

    Όποιος δεν είδε κάστρο είδε φούρνο και θάμαξι! Πώς τουν πρέπ’ν τουν κασιδιαρ’ δυο τραντάφ’λα στου κιφάλ’.

    Στην ανατολική πεδινή Θεσσαλία ο μπουρμάς ήταν μέρος της γυναικείας φορεσιάς: μια μαντήλα διπλωμένη τριγωνικά και στριμμένη που την τοποθετούσαν στο κεφάλι εν είδει σαλιγκαρόσπιτου κι από πανω έριχναν και δίπλωναν με συγκεκριμένο τρόπο γύρω από το λαιμό την κανονικη μαντήλα, την «καλή»! Αργότερα,με τον … εξευρωπαϊσμό, μπουρμάδες λέγαν τις γυναίκες, μεγαλύτερες και σε ηλικία βέβαια, που εξακολουθούσαν να φορούν την παλιά ενδυμασία. (Μια πλήρης φορεσιά από το Στεφανοβίκειο Μαγνησίας υπάρχει στο Μουσείο Ελληνικής Φορεσιας στην Καλαμάτα.)

  37. Π.Χ. said

    Ο πατέρας μου (νησιώτης, από τη Μυτιλήνη) έλεγε την παροιμία «ξέρει ο βλάχος τί ειν’ ο σπόγγος» εξηγώντας ότι ο -ορεσίβιος- βλάχος δεν γνωρίζει από -θαλασσινούς- σπόγγους.

  38. Κιγκέρι said

    Για τους μαργαρίτες τώρα, μάς είχε πει ο δάσκαλός μας στο δημοτικό ότι είναι τα ψίχουλα από το πρόσφορο, που γίνονται καθώς ο ιερέας ετοιμάζει τη Θεία Ευχαριστία. Υπάρχει και ειδικό ιερό σκεύος, η μούσα, για να συλλέγονται ώστε να μην τιναχτούν κατά λάθος.
    Δεν μπόρεσα να κάνω κόπυ το απόσπασμα, οπότε βάζω λινκ το βιβλίο των Θρησκευτικών που είχαμε τότε και δείτε στη σελ.19 πάνω-πάνω.
    Βασιλείου Γ. Σκιαδά, «Λειτουργική και Κατήχηση», Στ´ Δημοτικού
    http://e-library.iep.edu.gr/iep/collection/browse/item.html?code=01-19895&tab=01

  39. Μαρία said

    10
    Ο Δύτης μας είχε εξηγήσει οτι το ρήμα burmak ευνουχίζω προέρχεται απ’ το bükmek στρίβω. Για τους ανθρώπους, επειδή μεταστρέφονται, για τα γουρούνια, επειδή τους τα στρίβουν, ενώ για το δικό μας ρομπινέτο, επειδή το στρίβουμε.

  40. Βόνης Παπασεραφείμ vonispapaserafim@gmail.com said

    Ξέρει ο βλάχος τι ‘ναι ο σπόγγος;

  41. Αὐγουστῖνος said

    Εδώ υπάρχει και λογοπαίγνιο του Μπρασένς με την έκφραση perdre son latin, που σημαίνει ’τα χάνω, σαστίζω’ …

    Κουνημένες καλημέρες ἀπὸ Ρόδο μεριά. Ὡραῖο (καὶ) τὸ σημερινό. Ἐγὼ ἔμεινα στὴ φράση ποὺ κοπυπάστωσα, γιατὶ νομίζω ὅτι ὑπάρχει στὴν πρώτη-πρώτη σελίδα τοῦ πρώτου Άστερίξ (Ἀστερὶξ ὁ Γαλάτης), ὅταν ἡ ρωμαϊκὴ περίπολος ἔχει φάει τὸ ξύλο τῆς ἀρκούδας καὶ κάποιος λεγεωνάριος λέει κάποια λατινικὴ φράση, τὴν ὁποία δὲν καταλαβαίνει ὁ συνάδελφός του. Τὸ σχόλιο ἀπὸ κάτω λέει ὅτι «οἱ Ρωμαῖοι ξεχνοῦν τὰ λατινικά τους». Ὑποθέτω ὅτι γίνεται λογοπαίγνιο μὲ τὴ συγκεκριμένη ἔκφραση.
    Τὴν παροιμία τοῦ #7 τὴν ξέρω σὲ παραλλαγή: «Στῆς μυλωνοῦς τὸν πισινὸ ζητᾶς καλλιγραφία;»

  42. sarant said

    38 Οπότε επιβεβαιώνεις την άποψη των Καχανέ

    39 Καλά κάνεις και το βάζεις.

  43. sarant said

    39 Αλλά «αύριο και μεθαύριο»

  44. ΚΩΣΤΑΣ said

    «Τι ξέρει ο βλάχος από σφουγγάτο;»

    Αυτή η παροιμία μου φαίνεται ατυχής. Άμα δεν ξέρει ο βλάχος και ευρύτερα ο γεωργοκτηνοτρόφος ή ο χωριάτης, ποιος ξέρει καλύτερα το σφουγγάτο; Ο μεγαλωμένος ως καθιαυτού 😋 αστός, που δεν μπορεί να ξεχωρίσει τα ζώα; που μπερδεύει το μουλάρι με τον γάιδαρο και το άλογο;

    Όπως λέει και ο φίλος Βουλάγξ, αυγά με τυρί τηγανισμένα ήταν ένα από τα κύρια πρόχειρα φαγητά μας. Αν είχαν και ντομάτα μέσα, το λέγαμε στραπατσάδα. Έτσι τυχαίνει να τα ξέρω εγώ.

  45. voulagx said

    #44 …και Αμαλία Βασιλακάκη

  46. Κιγκέρι said

    …5. Προσοχή, Πατέρες, ὅταν κοινωνᾶτε καί ὅταν καταλύετε τό ἅγιο Ποτήριο. Προσοχή, μήν πέφτουν Μαργαρίτες στήν γενειάδα σας καί μήν ποτίζεται ὁ μύστακας μέ τό Ἅγιο Αἷμα.

    Οδηγίες προς ιερείς, από εδώ:
    https://poimin.gr/ti-prepi-na-prosechoun-ieris/

  47. Μαρία said

    45
    Εμείς τη στραπατσάδα τη λέγαμε σφουγγάτο. Μεγάλη έμαθα τη λέξη στραπατσάδα κι ακόμα μεγαλύτερη τον καγιανά. Τον τελευταίο απο Μανιάτες.

  48. Μαρία said

    > Η λέξη είναι ζωντανή μια και το έδεσμα συνεχίζουν να το φτιάχνουν (κυρίως απόγονοι προσφύγων από τον Πόντο και την Καππαδοκία).
    Θα το παίξω Μπαρτζούδης και θα διαμαρτυρηθώ για το κυρίως. Εμείς τι είμαστε δηλαδή που κάνουμε χουσάφια;

  49. spyridos said

    48

    Η στραπατσάδα είναι σφουγγάτο αλλά το σφουγγάτο δεν είναι οπωσδήποτε στραπατσάδα.
    Και για όσους δεν το ξέρουν στα τούρκικα η στραπατσάδα είναι Menemen, σφουγγάτο Μενεμένης δηλαδή

  50. sarant said

    47 !

  51. Καλημέρα,
    Το σφουγγάτο πάντα με κολοκύθι (ας είναι και κίτρινη κολοκύθα)!
    20 Στραπατσάδα = αυγά με ντομάτα
    Ομελέτα αυγά ανακατεμένα και ψημένα ενώ αν το ανακάτεμα γίνεται την ώρα που ψήνονται, τότε γίνονται σκραμπλ

    Μπουρμάς στα δικά μου μέρη, ο κρουνός (η μεγάλη βρύση, ας πούμε).

  52. Γιάννης Ιατρού said

    39: Σκύλε, δες το μέηλ σου !!!

  53. William T. Riker said

    Καλημέρα σας. Ομολογώ ότι ως Βλάχος δεν ήξερα το σφουγγάτο ή τη στραπατσάδα, τα έμαθα μεγάλος 😄. Είναι ενδιαφέρον ότι υπάρχει και ένα θαύμα του αγίου Γεωργίου περί του σφουγγάτου, το οποίο διασώζεται μάλιστα και σε δύο μεταγενέστερες παραλλαγές, μία ροδίτικη και μία ποντιακή. Δείτε το άρθρο του Κουκουλέ εδώ: http://daniilida.lis.upatras.gr/index.php/hmer_meg_ellados/article/view/1552/1327

  54. avadista said

    Ο Αίσωπος λέει ότι έχουν άποψη τα ζώα και δεν εκτιμούν τα διαμαντικά και τα μαργαριτάρια :

    Ο πετεινός που σκάλιζε
    να βρει κάτι να φάει,
    διαμαντικό που γυάλιζε
    βρήκε και το κλοτσάει.
    Ωραίο πράμα είσαι συ!
    Για κείνον που σε είχε
    θάταν η τύχη του χρυσή
    πάλι να σε κατείχε.
    Για κάθε όμως διαμαντιού
    της γης, ΄γω προτιμάω
    ένα σπυράκι σιταριού
    να έβρω για να φάω.

    —Κουσκουσέλα, μία άλλη λέξη για το σφουγκάτο, δεν την είπαμε. Τη λέμε τώρα.

  55. sarant said

    54 Ναι, ακριβά τα σφουγγάτα σου, την έχει κι ο Πολίτης 🙂

  56. Alexis said

    Απορία: Αν σφουγγάτο είναι η ομελέτα γιατί να μην την ξέρουν και οι Βλάχοι; Τι το εξωτικό-εκλεκτό έχει ώστε να είναι προνόμιο μόνο των καμπίσιων ή των αστών;

    Απορία (2) : Ξέρει κανείς γλύκισμα με την ονομασία σφουγγάτο; Για κάποιο περίεργο λόγο μου έχει κολλήσει η ιδέα ότι σφουγγάτο είναι και ένα σιροπιαστό γλυκό με σπογγώδη υφή (κάτι σαν τον μπαμπά)

  57. BLOG_OTI_NANAI said

  58. BLOG_OTI_NANAI said

  59. gpoint said

    Καγιανά ξέρω αυγά τηγανισμένα σε σάλτσα ντομάτας. Στραπατσάδα μου σερβίρανε μια φορά στο Πήλειο, είχε ντομάτα σάλτσα, πιπεριά, μελιτζάνα, λουκάνικο, αυγά δεν θυμάμαι να είχε. Αγνοώ το σφουγγάτο

  60. ΚΩΣΤΑΣ said

    60 Μήπως έφαγες σπετσοφάι και όχι στραπατσάδα;

  61. Κιγκέρι said

    Σπετζοφάι είναι αυτό που περιγράφεις.

  62. Γιάννης Ιατρού said

    54: Ωραίο! 👍

  63. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    57 τέλος

    Αλέξη, δεν έχω υπό την όψη μου κάτι για Ελλάδα, αλλά στο λυγξ εδώ http://yemekhanede.blogspot.com/2011/10/kaygana-nedir.html ορίζεται (μεταξύ άλλων ομελετοειδών) ως καγιανάς ένα είδος γλυκίσματος που φτιάχνεται με χτυπημένα αυγά (Yumurta çalkalanarak yapılan bir çeşit tatlı).

  64. gpoint said

    # 32

    Συγκρίνεις ανόμοια πράγματα. οταν ο ΠΑΟ φόραγε το ευρωπαϊκό του κουστούμι τότε και ο ΠΑΟΚ απέκλειε μέσα στονησί Αρσεναλ και Τότναμ, Νίκαγε στην Γερμανία την Ντόρτμουτ και αποκλειότανε στα πάναλτυ κι άδικα από την Μπάγερν !!
    Αλλά τότε φίλε δεν είχε 2, 7 η νίκγ στους ομίλους τσουλού και νομίζω 1,5 στο γιουρόπα, τους έβρισκες χαλαρούς και τάκανες’ Εξ άλλου και στις τελευταίες χρονιές που έπαιξε Ευρώπη ο ΠΑΟ τα ίδια χάλια με όλους είχε.
    Ο ΠΑΟ αν δεν ακολουθήσει τον δρόμο της ΑΕΚ δεν έχει μέλλον , σε λίγο ούτε παρόν, μόνο παρελθόν, κανένας δεν επενδύει όπου δεν υπάρχει ακίνητο και η Λεωφόρος είναι μόνο για χρήση, δεν έχει ιδιοκτησία ο ΠΑΟ.

    αφιερωμένο…

  65. loukretia50 said

  66. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    @45. Κώστα, υποψιάζομαι ότι ο «Βλάχος» της παροιμίας δεν είναι ο «άξεστος» κτηνοτρόφος, αλλά αυτός που ανεβαίνει στα βουνά με το κοπάδι του, και που -υποθέτω ότι- δεν έχει στην διάθεσή του κόττες κι αυγά.. Τί λες; (Στο χωριό, έχω γείτονα και φίλο έναν Βλάχο, συνταξιούχο εκπαιδευτικό, ο οποίος αποφάσισε στα γεράματά του να κάνει τον τσομπάνη, δηλ. την δουλειά του πατέρα του!. Όταν κάποτε τον ρώτησα «Και γιατί δεν φυτεύεις, ρε Νικόλα, καμιά ντοματούλα, να βάλεις και μερικές κοττούλες κλπ», μου απάντησε: «Τί δουλειά έχω μ’ αυτά, γιατρέ; Εγώ θέλω να παίρνω το κοπάδι μου και το ψωμοτύρι μου και να βγαίνω στην βοσκή!»)

  67. Γιάννης Ιατρού said

    64: καγενά το θυμάμαι εγώ από την μητέρα μου (καταγωγή από αρκαδία μεριά), λαδάκι, αβγά και ντοματούλα φρέσκια, και πιπεράκι. Υπήρχε και η περίπτωση της φέτας εντός, αλλά ήταν ο «μπασταρδεμένος» (ποσώς ενοχλούσε βέβαια).

    62: Το σπετζοφάι έχει μέσα λουκάνικο, πιπεριές κλπ. Βολιώτικο (πού ΄ναι το Τζενάκι να καθαρίσει; ):)

  68. BLOG_OTI_NANAI said

    Στο 59α έβαλα «κουμάς» ενώ η παροιμία στο 58α λέει «κουρμάς». Λάθος.

  69. Κιγκέρι said

    68:
    Οι Βολιώτες οπωσδήποτε το φτιάχνουν καλύτερα, αλλά κι οι Λαρισαίοι το ξέρουμε!

    https://www.greekgastronomyguide.gr/item/spentzofai-pilio/

  70. ΚΩΣΤΑΣ said

    57 Όχι, Γιώργο. Εδώ το βλάχος έχει ευρύτερη έννοια, γενικώς τους άξεστους;;; χωριάτες. Οι μετακινούμενοι κτηνοτρόφοι δεν ήταν μόνο οι βλάχοι, και δεν ήταν αμόρφωτοι. Είχαν όλοι σπουδαγμένα παιδιά. Και κοινωνικά δεν ήταν καθόλου αμόρφωτοι. Απλά μιλούσαν βλάχικα ή χωριάτικα οι λοιποί.

    Και μη νομίζεις ότι οι μετακινούμενοι κτηνοτρόφοι είχαν διαφορετικές διατροφικές συνήθειες από τους λοιπούς γενικά κτηνοτρόφους. Έχω ιδίαν βιωματική πείρα και πολλούς φίλους βλάχους, που μεγάλωσαν παρόμοια με εμένα.

  71. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    @59α.Η έλλειψη ερωτηματικών BLOG στις δύο ακραίες -ένθεν και ένθεν- παροιμίες (όπου φαίνεται ότι ξέρουν και ο Βλάχος, και ο Γιάννης, τί έχουν στον τορβά τους= ξέρουν πολύ καλά τί γίνεται στον χώρο τους) με βάζει σε υποψία για την -επίσης χωρίς ερωτηματικό, άρα καταφατική- μεσαία: Μήπως ο μπουρμάς, στην αρχική φάση της κατασκευής και χρήσης της παροιμίας, ΗΞΕΡΕ τί ήταν ο κουρμάς;

  72. atheofobos said

    47
    Οδηγίες δίδονται όχι μόνο στους ιερείς αλλά και σε όσους μεταλαμβάνουν.
    Σε ένα εμπνευσμένο κήρυγμα σε βίντεο, μαθαίνουμε όλα τα σχετικά με την μετάληψη.
    Πχ Εξυπακούεται βέβαια ότι προηγουμένως κάνουμε τον σταυρό μας για να καταλάβει ο παπάς ότι δεν είμαστε καθολικοί, λίγο σκύβουμε ταπεινά αλλά όχι κάτω να μην φτάνει ο παπάς ,να τον δυσκολεύεις να σκύβει, στο επίπεδο του στο ύψος του, και αφού μας χώσει την λαβίδα στο στόμα (25:25`) μόλις αισθανθούμε την λαβίδα να ακουμπήσει στην γλώσσα μας το κλείνουμε ,και τότε τραβάει την λαβίδα ο παπάς και έτσι αυτή βγαίνει καθαρή !
    Δεν ισχύει δε αυτό που λένε μερικές γριές μην το μασάς , μην το μασάς, να το καταπιείς, γιατί υπάρχουν παπάδες που δίνουν μεγάλο τεμάχιο θείας κοινωνίας οπότε ,αυτή η γιαγιά πως λέει να το καταπιείς θα πνιγεί! (26:00`)
    Και πολύ σωστά επεξηγεί με έμφαση ότι το σωστό είναι : Λάβετε φάγετε και όχι καταπιείτε! (26:20`)
    ΕΑΝ ΝΟΜΙΖΕΤΕ ΟΤΙ ΤΟ ΝΑ ΜΕΤΑΛΑΒΕΤΕ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΑΠΛΗ ΥΠΟΘΕΣΗ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΕΜΠΝΕΥΣΜΕΝΟ ΚΗΡΥΓΜΑ
    http://atheofobos2.blogspot.com/2014/04/blog-post_19.html

  73. ΚΩΣΤΑΣ said

    διόρθωση, το 71 στο 67, όχι στο 57.

  74. Eli Ven said

    Συγγνώμη προκαταβολιά εάν επαναλαβω κάτι που έχει ήδη ειπωθεί, δεν προλαβαίνω να διαβάσω τα σχόλια. Παρόμοιες θαρρώ παροιμιακές φράσεις είναι τα «τι του λείπει του ψωριάρη; Φούντα με μαργαριτάρι» και «Τα μεταξωτά βρακιά θέλουν κι επιδέξιους κώλους». Κατά τα λοιπά, ο Μπόρχες μέσω Χρήστου Θηβαίου αντιστρέφει και τις δυο εκφράσεις «Ρίξε τα μαργαριτάρια στ΄ αγρίμια , δωσ΄ τη καρδιά σου εκεί στα σκυλιά»

  75. BLOG_OTI_NANAI said

    72: Ναι, πράγματι δεν έχει ερωτηματικό. Μήπως λεγόταν με ειρωνικό ύφος εννοώντας «σιγά μην ξέρει»;

    Πάντως στο 58α αν εννοείται ότι ότι η παροιμία 28 μοιάζει με την 27, η 28 μοιάζει σαν το «έχουν γνώση οι φύλακες»(=»ξέρει ο Γιάννης τι έχει στον τορβά του»).

  76. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    @71. Ούτε συζήτηση! Βεβαίως και δεν ήταν μόνο Βλάχοι οι μετακινούμενοι κτηνοτρόφοι! Την διαφορετικότητα στις διατροφικές (α-σφουγγατικές!) συνήθειες την εννοώ για τις χρονικές περιόδους που ανέβαιναν για μήνες στα βουνά..

  77. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    Γειά σας κι ἀπὸ ᾿μένα.

    Στὰ Θερμιά σφουγγᾶτα λὲμε αὐτά:

    Τὰ αὐθεντικὰ γίνονται μὲ φρέσκο, ἀνάλατο τυρί. Ντόπιο.

  78. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    @76. Φαίνεται ότι και οι τρεις παροιμίες έχουν το ίδιο νόημα, υπό το σχήμα: Ο Α ξέρει πολύ καλά τί/ είναι απόλυτα εξοικειωμένος με το Β. Εξ αυτού, μου προέκυψε η απορία: Μήπως ο «μπουρμάς» (ό,τι κι αν σήμαινε αυτό) στην αρχική φάση της κατασκευής και χρήσης της παροιμίας, ΗΞΕΡΕ τί ήταν ο «κουρμάς» (ό,τι κι αν σήμαινε αυτό);

  79. Jane said

    # 68
    Δεν έχει «και λοιπά» το σπεντζοφάι μέσα, κύριε Ιατρού. 🙂
    Λουκάνικο , πιπεριές και ντομάτα, ελαιόλαδο, αλάτι, πιπέρι.
    Και λίγη ζαχαρίτσα να φύγει η ξινίλα.
    Όλα τα άλλα είναι γκουρμέ της κακιάς ώρας από άσχετους που συγχέουν τις σπέντζες με τις Σπέτσες.

  80. sarant said

    Ευχαριστώ πολύ για τα νεότερα!

    78 Κάτι σαν τυροκροκέτες, δηλαδή

  81. ΣΠ said

    Θυμήθηκα την ταινία του Ντούσαν Μακαβέγιεφ Montenegro: Or Pigs and Pearls και στα εληνικά: Μοντενέγκρο ή Γουρούνια και Μαργαριτάρια.

  82. ΣΠ said

    Μια παροιμία στο πνεύμα της Μαργιωρής και του φερετζέ είναι η «Όλα μας μέσα κι ο κώλος μας έξω».

  83. … Αλλά μη φοβάστε. Δεν πρόκειται να αρχίσω και πάλι την ανάλυση τραγουδιών ούτε να ξαναμεταφράσω Μπρασένς. …

    Γιατί, ωραίο ήτανε! 🙂

  84. Υπάρχει και το κλισέ lipstick on a pig, για την μάταιη προσπάθεια εξωραϊσμού. Τώρα και σε μιμίδιο.

  85. Γιάννης Κουβάτσος said

    «Ψέματα λένε ότι τα γουρούνια τρώνε μαργαριτάρια,
    δοκίμασε να τους ρίξεις, μόνο θα τα μυρίσουν
    και θα φάνε απ’ τον χυλό τους κι εκείνα θα τ’ αφήσουν
    δεν είναι για φάγωμα…»
    Να γνωρίσουμε, επί τη ευκαιρία, λίγο και τη λογοτεχνία των Βορειομακεδόνων γειτόνων μας:

    Τίχομιρ Γιάντσοβσκι (Tихомир Јанчовски)
    Για τα ψέματα (За лагите)

    Ψέματα λένε ότι χίλιες λέξεις η εικόνα αξίζει
    η εικόνα είν΄ εικόνα, λέξεις δεν είναι…
    υπάρχουν εικόνες κι εικόνες, κάποιες δεν αξίζουν
    γι’ αυτές να ξοδεύονται λέξεις
    άλλες ολοένα λένε κι άλλο παραμύθι
    τρίτες γιατρεύουν, κι αυτές είν’ οι πιο καλές…
    Ψέματα επίσης λένε ότι στο κρασί βρίσκεται η αλήθεια,
    με το κρασί είσαι μεθυσμένος, με την αλήθεια νηφάλιος
    το κρασί είναι από σταφύλι, η αλήθεια δεν είναι
    με το κρασί δεν έχει σχέση, λευκό ή κόκκινο.
    Ψέματα λένε ότι τα γουρούνια τρώνε μαργαριτάρια,
    δοκίμασε να τους ρίξεις, μόνο θα τα μυρίσουν
    και θα φάνε απ’ τον χυλό τους κι εκείνα θα τ’ αφήσουν
    δεν είναι για φάγωμα…
    Ψέματα λένε ότι το ψέμα έχει κοντά ποδάρια,
    το ψέμα δεν έχει πόδια, μήτε κορμί, μήτε τίποτε
    φάντασμα είναι και δεν έχει υπόσταση…
    Και για άλλα πράγματα ψέματα λένε. Και για κάθε τι.
    Ήδη έχω ζήσει αρκετά κι από καιρό να ψεύδομαι δεν μπορώ,
    το ψέμα δεν μου πάει. Ούτε η αφηρημένη σκέψη.
    Ο λόγος με προδίδει κι η μορφή επίσης. Αυτή ακόμη περισσότερο.
    Κάποιοι άνθρωποι εύκολα διαβάζονται.

  86. spiridione said

    Και η παροιμιώδης φράση του Σαίξπηρ
    Caviar to the general
    https://www.enotes.com/shakespeare-quotes/caviar-general

  87. Jorge said

    Σφουγγάτο , νόμιζα οτι ήταν το αυγό ποσέ, σπας το αυγό πανω απο νερό που , βράζει. Και αυτό εχει σπογγωδη υφή

  88. loukretia50 said

    Kαι ένα συγκρότημα μ΄αυτό το όνομα
    PEARLS BEFORE SWINE – https://youtu.be/6OutFBRNQTw The Jeweler

    Νομίζω οι στίχοι έχουν ενδιαφέρον

    The Use Of Ashes
    The jeweler has a shop on the corner of the boulevard
    In the night, in small spectacles, he polishes old coins
    He uses spit and cloth and ashes
    He makes them shine with ashes
    He knows the use of ashes
    He worships God with ashes

    The coins are often very old by the time they reach the jeweler
    With his hands and ashes he will try the best he can
    He knows that he can only shine them
    Cannot repair the scratches
    He knows that even new coins have scars so he just smiles
    He knows the use of ashes
    He worships God with ashes

    In the darkest of the night both his hands will blister badly
    They will often open painfully and the blood flows from his hands
    He works to take from black coin faces the thumbprints from so many ages
    He wishes he could cure the scars
    When he forgets he sometimes cries
    He knows the use of ashes
    He worships God with ashes

    Αλλά προτιμώ αυτό :
    Pearls Before Swine – https://youtu.be/7NhIJCu6DpY Song About A Rose
    «…Why or where or when or if
    The answers all belong
    And you and I we sing our song about a rose
    Or perhaps the shadow of a rose…»

  89. sarant said

    80 🙂

    86 Α μπράβο!

  90. voulagx said

    #57: Αλεξη, για να σου λυθει η απορια διαβασε το #35.

  91. spiridione said

    Το σφουγγάτο στο Βυζάντιο μάλλον ήταν εκλεκτό και πολυτελές φαγητό. Αλλά και αργότερα, όπως φαίνεται από παροιμίες, πρέπει να θεωρούνταν εκλεκτό φαγητό:
    – Ανθρώποι κι ανθρωπόπουλα τρώσι ταυγό μέσ’ τάθθος, και συ θέλεις το και σφουγγάτο
    – Ξερό ψωμί του νηστικού, του φαίνεται σφογγάτο
    Επίσης και η παροιμία:
    – Έχει κόπο το σφουγγάτο, όσο να σου πούνε “φά’ το”
    Επίσης, σε άλλες παροιμίες, αντί του Βλάχου που δεν ξέρει το σφουγγάτο αναφέρεται ο Βούλγαρος ή ο Εβραίος
    http://repository.kentrolaografias.gr/xmlui/discover?scope=%2F&query=%CF%83%CF%86%CE%BF%CF%85%CE%B3%CE%B3%CE%B1%CF%84%CE%BF&submit=&rpp=10
    Αν και ο παροιμιόμυθος για το ακριβό σφουγγάτο τα μπερδεύει τα πράγματα 🙂

  92. plintirio said

    Την φράση τα μαργαριτάρια στους χοιρους την χρησιμοποιει ο Βιζυηνος στο διηγημα του Αι συνεπειαι της παλαιας ιστοριας χωρίς να μπορω αυτη τη στιγμή να προσδιορίσω σελίδα. Σφουγγατο μπορει να ειναι αυγα και πατατες ή κολυκυθια, ντοματες και αυγα, ομελετα ειναι απλως σκετα τα αυγα χτυπημενα. Επίσης χρησιμοποιειται ακόμα στη Κρήτη η εκφραση για τα ακριβα σφουγγατα.

  93. Γιάννης Ιατρού said

    38, 43β: (Για γερμανομαθείς):
    Γι αυτό το «Μη δώτε το άγιον τοις κυσίν μηδέ βάλητε τους μαργαρίτας υμών έμπροσθεν των χοίρων» του Ματθαίου (7,6) βρήκα και αυτήν την ενδιαφέρουσα εξήγηση του γνωστού αντιναζί (1926, Kreuz und Hakenkreuz: …με την σωστή ερμηνεία, τα σύμβολα σβάστικa και σταυρός είναι έννοιες αλληλοαναιρούμενες…😉) καθ. Θεολογίας στο Κιέλο. Όθωνα Δενδρόκηπου😀, άλλως πως (Όττο Μπαουμγκάρτεν, Γκαίτιγκεν, 1917)

    ΥΓ: Επειδή είναι σε γοτθική γραφή το έγραψα από κάτω σε κανονική λατινική.

  94. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    >>ούτε να ξαναμεταφράσω Μπρασένς.
    Το σκεφτόμουν το πρωί πως παράλειψη των πολλών χθες που δε σχολιάσαν(μ)ε την εξαιρετική απόδοση των δύσκολων στίχων του Μπρασένς από το Νικοκύρη. Σε πρώτη και μόνη απόπειρα κιόλας!
    («ποιος μπορεί να συγκριθεί μαζί σου» 🙂 ).

    >>Ίδια γλυκόμηλο· αυτό κοκκινίζει στο ξώκλαδο απάνω
    το πιο ψηλό, και το ξέχασαν όσοι τρυγάνε τα μήλα·
    κι όχι πως ξέχασαν· στο ύψος να φτάσουν αυτό δεν μπορούσαν. [Θρασύβουλος Σταύρoυ]

    Μια μαντινάδα του Μουντόκωστα για τον ξεμεινεμένο καρπό/σεβντά

    Αγάπη που ΄ρθει πάρωρα
    σα μήλο δίφορο ΄ναι
    απού ΄πομένει στα κλαδιά
    και τα πουλιά το τρώνε
    ………………………………………………………….
    Νάχαμε κι ίντα να ΄χαμε
    σαράντα αυγά σφουγγάτο
    και μια χερομυλόπιτα*
    σαν τ’ αλωνιού τον πάτο

    * με χοντραλεσμένο στάρι

  95. Γιάννης Ιατρού said

    91 (57) Είδες Αλέξη, από τη μύτη, ένα-ένα του τα βγάζω… 🙂 🙂

  96. Γιάννης Ιατρού said

    80: Jane
    Έτσι, συμφωνώ. Το «κλπ.» ήταν για το αλάτι και τη ζάχαρι 🙂 🙂 🙂

  97. Γιάννης Ιατρού said

    94: Ο πρώτος λίκνος (με την εξήγηση) που δεν ανοίγει: εδώ 🙂

  98. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Σφουγγάτο μόνο λέγαμε εκεί κάτω. Συνήθως τηγανητές πατάτες με αυγά ή σκέτα αυγά που καμιά φορά τα χτύπαγε με γάλα κι ελάχιστο αλεύρι η μάνα μου όταν δεν είχε βουτυροχυλό, τη στάκα που λένε πιο πέρα .
    Όταν άκουσα για ομελέτα, δε θυμάμαι πότε, πήγε ο νους μου στα…αμελέτητα (του γουρουνιού) που τα ρίχνανε στο κάρβουνο, επί τόπου κατα τη σφαγή και για μεγάλο διάστημα αυτό μου θύμιζε.

    Ναι «Ακριβά τα σφουγγάτα του» λέγεται πολύ,ουου!

    Και αυγά δαρμένα αλλά και μπουγιουρντί (εκτός απ τη φέτα με ντομάτα) έχω ακούσει τα αυγά σφουγγάτο.

  99. Σφουγγάτο ήξερα κάτι διαφορετικό: η πεθερά μου που ήταν Κρητικιά από τα νότια του νομού Χανίων έλεγε και έφτιαχνε ένα φαγητό με καθαρισμένους γαύρους από τα κόκαλα, κρεμμύδια και αλεύρι σαν τηγανίτα. Εξαιρετικός μεζές.

  100. Γιάννης Ιατρού said

    99: Μπουγιουρντί : Επειδή είναι κλεισμένα σαν σε φάκελλο, παλιά σε κάποιο πήλινο, σήμερα βάζουν αλουμινόχαρτο (=> αμφιβόλου καταλληλότηας κατ΄εμέ, επειδή ψήνεται σε δυνατή φωτιά και το αλουμίνιο…), γι αυτό χρησιμοποιούν τον όρο αυτό σε πολλά διαφορετικά φαγητά

  101. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Άργησα να μπω και είπατε πολλά που σκέφτηκα κι εγώ διαβάζοντας το άρθρο.
    Το τραγούδι της Αρλέτας «Τσάι γιασεμιού» (σχ. 30-Γιάννης Κ.) ήταν το πρώτο που μου ήρθε.

    «Καποιανού του χάριζαν γάιδαρο, κι αυτός τον κοίταγε στα δόντια.»
    Ταιριάζει κάπως, νομίζω. Για τον άσχετο αλλά και τον «αφχαρίστητο».

    86 Γιάννη,δάσκαλε, πολύ ωραίο! Πάραπολύ ωραίο! Πού βρίσκουμε την ποίηση των γειτόνων;

  102. ευθυμιος τσωνης said

    https://brassensdansletexte.wordpress.com/2015/08/03/la-femme-dhector/

  103. Πέπε said

    Απορώ πώς τα «μαργαριτάρια στους χοίρους» θεωρούνται έκφραση που δεν έπιασε. Εγώ τη θεωρώ κοινή (άσχετο αν δεν είναι σωστή επειδή μαργαρίτες σημαίνει άλλο).

    @30:

    > > Αρλέτα, Τσάι γιασεμί

    Για φαντάσου! Μου είναι πολού γνωστό το τραγούδι και όμως ποτέ δεν είχα προσέξει τι λέει!

    @διάφορα:

    > > Τι είναι το σφουγγάτο / η στραπατσάδα κλπ.

    Τις προάλλες σε μια ανάρτηση 3-4 σελίδες πιο πριν είχαμε ακριβώς αυτή τη συζήτηση. Γκούγκλαρα και βρήκα διάφορες συνταγές, τις οποίες δεν έκατσα να μελετήσω, πρόσεξα όμως τη φράση «δεν είναι ομελέτα». Σίγουρα είναι τοπική ονομασία φαγητού που δε σημαίνει παντού το ίδιο φαγητό, π.χ. στη Μυτιλήνη είναι λέει υποχρεωτικά με κολοκυθάκια, ενώ αλλού όχι. Κάπου λοιπόν είναι φαγητό με αβγά καμωμένο διαφορετικά από την ομελέτα.

    Εγώ τη στραπατσάδα την ήξερα από μικρός ως αβγά με ντομάτα, που τα ανακατεύεις ενώ τηγανίζονται. Αργότερα έμαθα ότι η λέξη δηλώνει μόνο τον τρόπο παρασκευής των αβγών, ότι δηλαδή και χωρίς ντοματα πάλι στραπατσάδα είναι.

    @71:

    > > Οι μετακινούμενοι κτηνοτρόφοι δεν ήταν μόνο οι βλάχοι

    Παρά ταύτα υπήρχε η ονομασία Βλάχοι για τους νομάδες βοσκούς, κι ας μην είχαν καμία σχέση με εθνοτικά Βλάχους.

  104. Πέπε said

    Τον Παντεχνή ποιος τον έχει διαβάσει;

    Σε κάποιο καρέ, εντελώς άσχετα από την κυρίως υπόθεση, εμφανίζεται ένα κάδρο σε τοίχο με τη φράση «Κατά διαταγήν του Αυτοκράτορος απαγορεύεται το σφουγγάτο». Ξέρει κανείς τι υπαινίσσεται αυτό;

  105. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    100 Μαγδαληνή >>καθαρισμένους γαύρους από τα κόκαλα, κρεμμύδια και αλεύρι σαν τηγανίτα.
    Αυτό το φαγητό το ακούω από τα παιδικάτα φίλης μου σε χωριό των Ιωαννίνων αλλά με ψαράκια του ποταμιού: Τσίνες στο σινί*
    *είδος ρηχού ταψιού-τηγανιού

  106. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Απού ΄μαθε ξυπόλητος, εργά καλικωμένος*.

    *κρυώνει παπουτσωμένος

    Μεταφορικά, έμαθε στον κακομοιριά, δεν έχει ιδέα από αρχοντιά και του πέφτει περίσσια.

  107. 101 Και χωρίς την ψηλή θερμοκρασία, το αλουμίνιο με το αλάτι δεν τα πάνε καλά, αλλά αν είναι για λίγο δεν προλαβαίνει να κάνει πολλά. Πάντως το πήλινο, ό,τι καλύτερο.

    58 και μετά: Για το ξέρει ο Γιάννης τι έχει στον τορβά του: Εγώ ξέρω πως είχε πέτρα μέσα (ή κάτι άλλο τέτοιο βαρύ).
    Όταν την είχα πρωτοακαούσει μου είχαν πει πως κάποιος συνονόματος χτύπαγε τον γάιδαρό του με τον τορβά του και τον κορόιδευαν κι είχε δώσει αυτή την απάντηση.

  108. Γιάννης Ιατρού said

    Σήμερα το μεσημέρι, πάνω απ΄την Αθήνα!
    Κοντά είναι κι η Δευτέρα Παρουσία…
    Άντε κάνε τώρα κουμάντο μ΄αυτούς που πήγανε και βγάλανε (και κυρίως τον γουρλή ΠΘ…) 🙂

  109. Μαρία said

    109
    Με το νοστιμότατο κάιζερσμαρν υπάρχει καμιά παροιμία;

  110. Γιάννης Ιατρού said

    110: παροιμία δεν θυμάμαι, αλλά από μετάφραση…. 🙂

  111. Έχουμε και την παροιμία με την αδόκητη απώλεια σάπωνος από χρήση σε ακατάλληλο άτομο.

  112. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    105 Πέπε >>Παντεχνής
    Ο Δύτης τα κατέχει αυτά 🙂
    Γνωστό το σφουγγάτο στους παλιούς αναγνώστες του Παντεχνή (Τρώτε τραγανόν σφουγγάτον, είναι αφράτον).
    Από το παλιό νήμα Δύσπεπτη Ομελέτα
    https://sarantakos.wordpress.com/2013/06/17/omelette/#comment-176965

    http://www.paramithas.gr/pantexnis/

  113. Georgios Bartzoudis said

    Το χοσάφι ή χουσάφι …αν αναλύσουμε … στα συστατικά … θα δούμε ότι σημαίνει ‘ευχάριστο νερό’. Η λέξη είναι ζωντανή…»
    # Στα παρ΄ημίν Μακεδονικά, χόσ(ι)κο_χόσ(ι)κου (το)=το αστείο (ευχάριστο) ανέκδοτο, αλλά και γενικότερα ο ευχάριστος (συνομιλητής κλπ), από το τουρκικό hos=ευχάριστος.

    49, Μαρία said: ….
    # Χουσάφια, νταρνακιστί βεβαίως (αν και διαφωνώ …καθέτως και οριζοντίως αν το προφέρουν έτσι). Στα παρ’ ημίν Μακεδονικά λέγμε κουσιάφια (κου-σιά-φια). Ούτω πως νομίζω ότι λένε και στο …Νταρνακιστάν

    58, BLOG_OTI_NANAI said: «…Γλωσσάριον διαλέκτου Σερρών …Μπουρμάς ο, η κάνουλα, ο εκτομίας…»
    # Ταύτα παραθέτει Νατάλης Εμμ. Πέτροβιτς, Διάλεκτος Σερρών, Σερραϊκά Χρονικά, Τόμος 4ος, Αθήναι 1963
    Στα παρ’ ημίν Μακεδονικά, μπουρντίζω=ευνουχίζω, όθεν και μπουρμάς=ο εκτομίας, ο μπουρντισμένος (από το τουρκ burdmak). Το ξανάπαμε ότι τα (απανταχού της Μακεδονίας) Μακεδονικά, είναι όμοια και όμως διαφέρουν!

  114. Jorge said

    @109 Γιάννης Ιατρού said
    απειλητικοί ουρανοί , καλή ταινία The Sheltering Sky, υπάρχει αντιφαση στο επίθετο , αλλά εμοιαζε

  115. sarant said

    Eυχαριστώ για τα νεότερα!

    93 Α μπράβο,
    «Γνωρίζεις», διέκοψεν ἐκεῖνος, «ὅτι ὑπὸ τὰ στέρνα μου δὲν ἔπαλλε πλέον ἡ τολμηρά, ἡ εὔελπις τοῦ νεανίου καρδία, ἀλλ’ ἓν ποδοπατημένον σκύβαλον, ἓν αἱματόφυρτον ῥάκος, μόλις καὶ μετὰ βίας διασωθὲν ἐκ τῶν ῥυπαρῶν ὀνύχων μιᾶς ὑαίνης».

    «Αὐτὰ εἶναι αἱ μεγάλαι ὑπερβολαὶ τῶν σημερινῶν σου ἐκ­φράσεων», εἶπον ἐγώ. Τὸ κατ’ ἐμέ, οὔτε τότε, οὔτε τώρα πα­ραδέχομαι ὅτι ἡ διαγωγὴ μιᾶς προστύχου γυναικὸς εἰμπορεῖ νὰ παραβλάψῃ τὴν ἀξίαν μιᾶς σώφρονος καρδίας».

    «Δὲν ἠξεύρω πῶς τὸ ἐννοεῖς αὐτό!» εἶπεν ὁ Πασχάλης σκε­πτικός. «Ἀλλὰ ἀδάμαντες καὶ μαργαρῖται, ὅταν παρατεθοῦν ἅπαξ εἰς τοὺς χοίρους, καὶ μασηθοῦν καὶ ποδοκυλισθοῦν ὑπ’ αὐτῶν, γίνονται ἀκατάλληλοι πλέον νὰ κοσμήσουν καὶ τὴν μετριωτέραν κεφαλήν, πολὺ ὀλιγώτερον νὰ ὑψωθοῦν μέχρι τοῦ διαδήματος μιᾶς βασιλίσσης».

    «Καὶ δὲν τοὺς πλύνω», εἶπον ἐγὼ γελάσας, «νὰ γίνουν πάλιν καθὼς πρῶτα;»

    «Ὠχώ!» εἶπεν ὁ Πασχάλης αὐστηρῶς. «Νὰ πλύνῃς τοὺς φυσικοὺς καὶ νὰ τοὺς καθαρίσῃς. Ἀλλὰ τοὺς ἠθικούς; Ἀλλὰ τὰ αἰσθήματα καὶ τοὺς διαλογισμούς, τὰ μόνα κειμήλια τῆς καρδίας; Ἀλλὰ τὸν ἠθικὸν αὐτὸν ῥύπον μὲ ποῖον ὀξύ, μὲ ποῖον σάπωνα θὰ τὸν πλύνῃς, παρακαλῶ; Νὰ μὴ τὰ κυλίσῃς ἅπαξ εἰς τὸν βόρβορον, νὰ μὴ τὰ κηλιδώσης! Τὰ ἐκύλισες; Αἱ κηλῖδες των εἶναι ἀνεξίτηλοι!»

    103 Ευχαριστώ δεν το ήξερα αυτό το μπλογκ

  116. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    112 Μαύρη σαπωνόπερα 😉

  117. 109 Ώστε επέστρεψες. Ήγγικεν η ώρα;

    111 Είπα κι εγώ θα δω συνταγή κι είχε μόνο φωτογραφία. Σιιιιιιγά.

  118. Γιάννης Κουβάτσος said

    102: Την ποίηση των γειτόνων, Έφη, προς το παρόν τη βρίσκουμε σκόρπια στο διαδίκτυο, απ’ όσο ξέρω, και σε μια εξαιρετική ανθολογία, που σου τη συστήνω για την εξαιρετική ποιότητά της:

    «Αίμος. Ανθολογία βαλκανικής ποίησης» Εκδόσεις Φίλων Περιοδικού ΑΝΤΙ, σε επιμέλεια Παντελή Μπουκάλα.

    Να σου αφιερώσω άλλο ένα ποίημα της σύγχρονης βορειομακεδονικής λογοτεχνίας:

    Μίτκο Γκόγκοβ (Митко Гогов)
    Παραβιασμένη θέα (Видиков прелом )

    (πες μου, μήπως κατά τύχη τις φυλάς τις σχισμένες σελίδες
    απ’ τα αγαπημένα βιβλία;)

    όνομα ήταν ή περί πράγματος κατάσταση…

    τα ξανασχεδιάζω αργά
    τα ξεθωριασμένα τατουάζ
    τα απ’ τη μέσα μεριά του δέρματος
    κρυμμένα.

    αγάπες τσακισμένες ή ιερογλυφικά
    από περασμένες ζωές,
    προτού την καταιγίδα με πονούν,
    τα οστά μου κάνουν να στριφογυρίζουν
    βροχή σαν να προαναγγέλλουν
    από ουρανό γαλήνιο.

    τις ψηφιοποιώ τις ανεπιθύμητες
    αποφάσεις, σφραγίζω τις μη υπογραφείσες
    συμφωνίες με τον θάνατο,
    αποφεύγω την επικύρωση της διαθήκης
    στην οποία θέλω να σβήσω κάθε τι
    που καρδιοχτύπι απανωτά μου προξενεί.

    τις όμορφες σκέψεις τις σκοτώνουμε μήπως
    με θειικό οξύ ή τρυφερά πάνω τους
    εφαρμόζουμε σαμπουάν για ψείρες;

    η ιστορία χτενίζεται από μόνη της,
    τα από καιρό εγκαταλειμμένα σπίτια μόνα θα καούν
    απ’ τον ήλιο.
    ήρεμοι δεν ήμασταν ακόμη και τότε
    που στο σοκάκι ξέραμε πως δεν θα μας βρούνε
    ενώ παίζαμε κρυφτό,
    κι ακόμη λιγότερο ενώ περιμέναμε την αρχή του αγαπημένου
    φιλμ καθισμένοι στην αγκαλιά των γιαγιάδων ή
    των παππούδων μας.

    μεγαλύτερος σκληρός δίσκος απ’ την ψυχή δεν υπάρχει,
    τους φακέλους με τις επευφημίες τους συμπιέζουμε με
    ψεύτικο όνομα, όχι για να μη τους ανοίξει κάποιος άλλος
    και τους αποκαλύψει

    αλλά για να τους ξεχάσουμε κι οι ίδιοι.

  119. Γιάννης Κουβάτσος said

    102, 109:
    https://www.google.com/url?sa=t&source=web&rct=j&url=https://www.politeianet.gr/books/9789608916401-anthologia-oi-filoi-tou-periodikou-aposantiapos-aimos-anthologia-balkanikis-poiisis-48683&ved=2ahUKEwjV9_a4v4DlAhXP4KQKHc32Ad4QFjAAegQIAxAB&usg=AOvVaw35vcIrURj_KMrctZRDZfGJ&cshid=1570120199425

  120. Γιάννης Κουβάτσος said

    102, 119, διορθώνω.

  121. ATM said

    #Για το 105:

    Κι εγώ το ίδιο σκέφτηκα όταν διάβασα για το σφουγγάτο.

    Πληροφορίες: https://www.greekcomics.gr/forums/index.php?/topic/4275-%CF%80%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%B5%CF%87%CE%BD%CE%B7%CF%83/

    Το έχω στην βιβλιοθήκη μου. Μπορεί να θεωρούνταν καλό για την εποχή του, αλλά σήμερα δεν θα πέρναγε παρά μόνο ως κακή απομίμηση (κυριολεκτικά ξεπατικωτούρα σε πολλά καρέ) του Αστερίξ.

  122. Costas X said

    @ 67, 71, (74), και γενικά…
    Το 1984 που ήρθα από την Κέρκυρα στην Αθήνα, είδα σε πολλούς τοίχους το σύνθημα «ΕΞΩ ΟΙ ΒΛΑΧΟΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΘΗΝΑ». Όταν ρώτησα κάποιους φίλους «τι τους έφταιξαν οι Βλάχοι», έμαθα με μεγάλη έκπληξη ότι κι εγώ θεωρούμαι «βλάχος» !

  123. sarant said

    119 Nομίζω πως οι Αντίποδες ετοιμάζουν ανθολογία βορειομακεδονικής ποίησης

  124. Γιάννης Ιατρού said

    118: Εμ, που θα πάει (Ματθ. 26:45) 🙂

  125. ΜΙΚ_ΙΟΣ said

    (Μερικά τα είχα γράψει από χθες και … βαριέμαι να τα σβήσω 🙂 . Συγνώμη, αν επαναλάβω κάποια σημερινά, αν και θα προσπαθήσω μιαν … επικαιροποίηση).

    Μπουρμάς: Στην υπό συζήτηση έκφραση είναι αυτός που δεν μπορεί να εκτιμήσει την αξία κάποιου φαγητού, πράγματος ή και γεγονότος/πράξης (από στενοκεφαλιά, άγνοια, ιδιοτροπία ή απειρία). Πρόκειται δηλαδή για μια περιφραστική και παροιμιακή απόδοση του αδαούς και άξεστου – όχι ακριβώς χαζού ή βλάκα (που είναι μια εκ των υστέρων και πιο σύγχρονη σημασία).
    Και συμφωνώ με το σχ. 27 του ΠμΠ, ως προς τη διαφορετική έννοια άλλων εκφράσεων.

    Τις σημασίες της λ. μπουρμάς (που είναι, κυρίως, αυτές οι τρεις που αναφέρει ο Νικοκύρης), τις αναλύει εξονυχιστικά και τεκμηριωμένα ο Βασ. Ορφανός στο «Λέξεις τουρκικής προέλευσης στο κρητικό ιδίωμα», εκδ. Βικελαίας Βιβλιοθήκης, 2014, σσ. 290-291.

    Η τούρκικη προέλευση της λ. έχει επίσης αναφερθεί παλιότερα από τον Δύτη, όπως γράφει και εξηγεί και η Μαρία στο 40. [Το οποίο σχόλιο μού λύνει και τη χθεσινή απορία μου, πού βρήκε ο Ν. Ανδριώτης τη σημασία ’’κρουνός’’ για τον μπουρμά]. Να προσθέσω μόνο ότι και η σημασία ’’σαλιγκάρι’’, ’’χοχλιός’’ σχετίζεται με το στριφτό/ελικοειδές κέλυφός του.
    Και το σχ. 36 αναφέρει μια εντελώς τοπική ιδιωματική χρήση της λ. μπουρμάς, που πάλι έχει το χαρακτηριστικό της συστροφής (’’μαντήλα διπλωμένη τριγωνικά και στριμμένη που την τοποθετούσαν στο κεφάλι εν είδει σαλιγκαρόσπιτου’’!!).

    Μένει προς απάντηση το ποιά από τις παραπάνω σημασίες έδωσε την έμπνευση στο λαϊκό δημιουργό/θυμόσοφο για τη διατύπωση της παροιμιακής έκφρασης.
    Για να μη γράφω τα σημασιολογικά άτοπα που προκύπτουν αν υιοθετήσουμε άλλες ερμηνείες, καταλήγω στη γνώμη μου ότι ο «μπουρμάς» εδώ αναφέρεται με τη σημασία του «χοχλιού». Για τον απλούστατο λόγο ότι είναι αδύνατον ο «χοχλιός» να ξέρει τη λειχουδιά που λέγεται «χουρμάς». Ούτε στους φοίνικες συχνάζει ούτε και, βέβαια, τρώει χουρμάδες (ώριμους ή αγίνωτους). Άσε που δύσκολα επιβιώνει σε ζεστές περιοχές όπου, αντίθετα, ευδοκιμούν οι χουρμαδιές…

  126. leonicos said

    Κατέχει ο μπουρμάς είντα’ναι ο χουρμάς;

    Εγώ δε το έγραψα χτες; Ούτε το ιστολόγιό σου δεν διαβαζεις;

    Πλάκα κάνω. Αλλά το έγραψα χτες

  127. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    119 Eυχαριστώ!
    124 Τέτοια να γίνονται! Να γνωρίσουμε τους γείτονες.
    Πέρυσι είδα και τη συμπαθητική ταινία τους «Το μυστικό συστατικό», συμπαραγωγή με την Ελλάδα.
    126τέλος
    γιατί , και να βρει χουρμά να φάει, θα καταλάβει καμιά διαφορά ο χοχλιός που είναι παμφάγο; Αυτός και το γουρούνι! 🙂

  128. ΚΩΣΤΑΣ said

    119 –> Να σου αφιερώσω άλλο ένα ποίημα της σύγχρονης βορειομακεδονικής λογοτεχνίας:

    Εεεεεέπ, Γιάννη. Τότε (2007) λεγόταν Σλαβομεκεδονική ποίηση, έτσι την επιμελήθηκε ο Π. Μπουκάλας. Μην παραχαράσσετε την ιστορία…. 🤣

    Τώρα στα σοβαρά. Σίγουρα όλοι οι λαοί έχουν τους άξιους λογοτέχνες τους, μεταξύ αυτών και ο λαός της Βόρειας Μακεδονίας. Το συγκεκριμένο ποίημα που ανάρτησες, προσπάθησα καλοπροαίρετα να το καταλάβω και να το απολαύσω. Ενώ μου φαίνεται ωραίο σε περιγραφές στιγμών, κάπου δυσκολεύομαι να αντιληφθώ το κεντρικό μήνυμα του ποιητή. Θα ήμουν υπόχρεος σε οιονδήποτε μπορεί να δώσει κάποιες περισσότερες πληροφορίες.

  129. Γιάννης Κουβάτσος said

    129: Είναι δείγμα μοντέρνας ποίησης, Κώστα, συνεπώς ανοικτό σε διάφορες ερμηνείες. Έχω στείλει σχόλιο με λινκ σλαβομακεδονικής ποίησης (☺) με την ιστορία της ποίησης των γειτόνων και με ωραία ποιήματα, αλλά βρίσκεται αιχμάλωτο της μαρμάγκας. Νικοκύρη, λευτεριά στη σλαβομακεδονική ποίηση! ☺ Επίσης, στην ανθολογία που επιμελήθηκε ο Μπουκάλας τα πιο πολλά ποιήματα είναι σαφώς πιο προσιτά νοηματικά.

  130. Γιάννης Κουβάτσος said

    124: Α, πολύ ωραία, στα υπόψη.
    102: https://www.google.com/url?sa=t&source=web&rct=j&url=http://stigmalogou.blogspot.com/2015/06/blog-post_22.html%3Fm%3D1&ved=2ahUKEwjxgeXnxIDlAhVM_qQKHcL2CmoQFjAAegQIBBAB&usg=AOvVaw0hxcsO7Lk9uRciGsYTm1p5&cshid=1570121118133

  131. plintirio said

    89 Προτιμώ αυτή την εκτέλεση εστω και αν δεν ειναι δικό τους:

  132. Γς said

    34:

    >«Πρώτοι στην Ευρώπη, δεύτεροι στο Νευροκόπι»

    -Κι ένα Ευρομπιόν

    -Μήπως Νευρομπιόν;

    Στο φαρμακείο

  133. loukretia50 said

    132. Ακόμα κι εγώ! Αλλά εδώ θέλαμε το όνομα!
    btw welcome!

  134. ΜΙΚ_ΙΟΣ said

    127, Λεώνικε:
    Το είχα δει το χθεσινό σου σχόλιο. Στο οποίο όμως δεν κάνεις καμία νύξη για τη σημασία που αποδίδεις στον «μπουρμά». Το λέω αυτό γιατί έχω κατά νου ερμηνείες που συνδέουν την παροιμιακή έκφραση και με τον «μπουρμά» αλλαξοπιστήσαντα και με τον χοίρο, που –αμφότεροι- δεν ξέρουν, λέει, τη νοστιμιά του χουρμά… Και δεν φαντάστηκα ότι θα ήξερες και τη σημασία «σαλιγκάρι», αφού μόνο 1-2 κρητικά λεξικά την αναφέρουν (Βέβαια, έμαθα σήμερα ότι την ήξερε και η ΕΦΗ – λογικότατον! – και την είχε γνωστοποιήσει παλιότερα).
    Αν και εσύ εννοούσες το ’’χοχλιό’’, τότε νοπρόμπλεμ. Συμφωνούμε… και χαίρομαι γι’ αυτό. 🙂

    128, ΕΦΗ: Παμφάγος ο χοχλιός;;!!

  135. mitsos said

    Καλησπέρα
    Την παροιμίοα δεν την ξέρω αλλά το μόνο που μου ήρθε στο μυαλά διαβάζοντας το άρθρο ήταν «Τα μεταξωτά βρακιά θέλουν επιδέξιους κώλους » αλλά κάποιος σχολιαστής με πρόλαβε …
    Τα δε γαλλικά μου … τα κρατώ για την απίθανη περίπτωση που χρειαστεί να βρίσω πατόκορφα κάποιον πολύ αγενή
    Οπότε ;
    Οπότε γώ να πω την αμαρτία μου μάλλον δεν έχω φάει χουρμά. Δεν θυμάμαι. Λέτε να είμαι κι εγώ μπουρμάς ; 😉 . Θυμάμαι όμως όλες τις φορές που έφαγα χοχλιούς και πάντα μου άρεσαν .

    Το σφουγγάτο , το τρώγαμε μεν αλλά δεν ήξερα μήτε το όνομά του μήτε πως ήταν …γκουρμέ !

    @35 ε όχι … άλλο το σπαγγάτο.

    Όσο για τους Μαργαρίτας … έ όχι και ψίχουλα
    Από Μαργαρίτες άλλο τίποτις. Αδελφή , ξαδέλφες , αγαπημένη αοιδός Ζορμπαλά, και απεχθής σιδηρά Κυρία του ΗΒ … εκτός από το ευειδές και ευωδιαστό λουλούδι και άρτος πολυτελείας ως αφρός …
    ΑΛΛΑ υπάρχει και ο «καθιαυτού Γιώργος Μαργαρίτης»
    Ε όχι και ψίχουλα για τα γρούνια, Ματθαίε!

  136. Γς said

    35:

    σφουγγάτο σπαγκάτο

    >στην αρχη νομιζα οτι προκειται για φιγουρα του κλασικου μπαλετου

    γκροντεκάγ παγ εξάμπλ

  137. Γς said

    37:

    >ο -ορεσίβιος- βλάχος δεν γνωρίζει από -θαλασσινούς- σπόγγους.

  138. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    135, >>Παμφάγος ο χοχλιός;
    Δεν το ήξερες;!
    Και φυτοφάγος και πτωματοφάγος και κοπροφάγος, αμέ; Και τις σκουργιές γλείφει. Γι αυτό τους βάνουνε, όταν τους μαζεύουν την άνοιξη που βόσκουνε, πρώτα με αλεύρι στα κοφίνια, να φάνε κ να καθαρίσουνε (τους σακάζουνε,το λέμε). Αυτούς που βγάζουμε το καλοκαίρι μέσα από ξερολιθιές ή από κουφάλες δέντρων είναι «σακασμένοι» (έχουν καιρό αραχτοί/κοιμισμένοι κι έχουν βγάλει τις ακαθαρσίες τους).
    Μιλάμε πάντα για τους «ελευθέρας βοσκής», οι καλλιεργημένοι είναι δροολογημένοι. Καθαροί και φαγώσιμοι σε όλες τις εποχές και φάσεις.

  139. Γς said

    40:

  140. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    139 συνέχεια
    Να τώρα, που νωρίς ψευτόβρεξε εδώ, ξυπνήσανε κι ανεβήκανε και βλέπω που σφουγγαρίζουνε τα κουπάκια με τις γατοκροκέτες. Άλλοι περιποιούνται τις πεπονόφλουδες που κατέβασα το μεσημέρι τέρμα στους κισούς, γι΄αυτό το λόγο. Ως το πρωί θα τα έχουν ξεπαστρέψει. Δεν αφήνουν τίποτε άνοιξη και φθινόπωρο. Οχυρώνω έτσι με φλούδες από τα ζαρζαβατικά πατατόφλουδες, μπανανόφλουδες εκεί που δε θέλω να επιτεθούν, χορταίνουν και γλιτώνουν απ΄ το μασούλισμά τους τα νεαρά δεντρουλάκια. Το κρύο όπως και η ζέστη τους κρατάνε ναρκωμένους.
    Χοχλιοδοσεμινάριον, τέλος ! 🙂

  141. Πέπε said

    Κρητικό παιδικό λάχνισμα:

    Μπαλαλό μπαλαλό,
    τζίτζι καβρό.
    Σπέρνω κουκάκι
    σε περιβολάκι.
    Ποιο να πάρω;
    Ποιο ν’ αφήσω;
    Έλα εσύ μικρό
    μπουρμαδακακάκι.

    Αν υποθέσουμε ότι πρέπει να σημαίνει κάτι, τότε το μπουρμαδακακάκι, απ’ όλες τις σημασίες που διαβάσαμε σήμερα, μου ταιριάζει μάλλον να είναι το χοχλιδάκι.

  142. Γιάννης Ιατρού said

    141: 👌👍👍🤝
    δουλεύει και στάχτη από ξύλα από τζάκι, σόμπα κλπ. (5-10 cm πλάτος) γύρω από τα φυτά που θέλεις να προστατεύεις

  143. Κάποιοι φίλοι της ποίησης το πάνε φιρί φιρί να γίνει Αρμακεδών εδωμέσα 😛

  144. Γιάννης Κουβάτσος said

    144: Να γίνει εκατό φορές. Κι όχι γιαλαντζί αλλά καθιαυτού Αρμακεδών. 😎

  145. 145 Άμα δεν είναι καθιαυτού θα σηκωθώ να φύγω. Εδώ δεν ερχόμαστε για ιμιτασιόν.

  146. ΚΩΣΤΑΣ said

    Καλόγερος θε να γενώ
    Να σώσω την ψυχή μου
    Μα δε μ αφήνει ο διαολοχτήνος
    Πού ‘χω στην κεφαλή μου!!! 😜

  147. ΚΩΣΤΑΣ said

    124 –> Nομίζω πως οι Αντίποδες ετοιμάζουν ανθολογία βορειομακεδονικής ποίησης

    131 –> Α, πολύ ωραία, στα υπόψη.

    Αν είναι Κολοκοτρώνης, θα την πάρω κι εγώ.
    Αν είναι ……..κοτρώνης, α! παπαπά! με τίποτα. 😉

  148. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    143. Άλλο αυτό,όπως και η σαλαμούρα στα χείλη της γλάστρας. Γίνεται. Στο προκείμενο ξεκινάμε ότι πρέπει και να διευθετήσουμε/ταϊσουμε τα φλούδια της γκουζίνας! 🙂

    147 Τί να το κάμεις να σωθείς
    απού σωσμό δεν έχεις
    μ΄αυτό τ΄αρμακεδονικό
    μόνο να το κατέχεις

  149. ΚΩΣΤΑΣ said

    149
    ο αρμακεδών όταν θα ‘ρθεί
    πολλοί θα καταστρφού
    και θα τη βγάλουν καθαρή
    μόνε οι καθιαυτού 🙂

  150. sarant said

    Ωραίος αυτός ο Αρμακεδών. Ή είναι Ur-Μακεδών;

  151. voulagx said

    #109 @Ιατρου: Τη μια πετας ενα « ὁ δὲ ἤρξατο ἀναθεματίζειν καὶ ὀμνύναι ὅτι Οὐκ οἶδα τὸν ἄνθρωπον τοῦτον ὃν λέγετε», την αλλη ,στο #125,
    ενα (Ματθ. 26:45), πολυ βιβλικος μου ‘γινες τωρα τελευταια! Τι υπονοεις με την φωτο; Οτι επικειται βιβλικη καταστροφη;

  152. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    150
    Μόνο οι καθιαυτού!
    φτου και φτου και ξαναφτού
    Ποιος τον φκιάνει τον ορό
    που σε βγάνει καθαρό;
    Το μυαλό ντος και μια λίρα
    και πιο λίγο με τη φίρα…

    Με τ΄αρμακεδονίτικα πουλιά και τ΄αρμενάκια
    που λοξοδρόμησαν και χάσανε τη Μπαρμπαριά

  153. 105, 122 Εγώ, εγώ είμαι φανατικός του Παντεχνή και ξέρω απ’ έξω όλες τις ατάκες του και αυτό θα είχα γράψει ήδη αν δεν ήμουν σε ένα ολοήμερο συνέδριο στη Βιέννη. Τρεις είμαστε λοιπόν – και ο κολλητός μου στη Θεσσαλονίκη, τέσσερις.

    Για τα περί μπουρμάδων με καλύψανε τα πρώτα σχόλια 🙂

  154. Μαρία said

    Μικρή συμβολή στον Αρμακεδόνα (Χτήνος έγραψες). Στη Στρούγκα όχι του Βλάχου αλλά τη μακεδόνικη διοργανώνονται απ’ τη δεκαετία του 1960 βραδιές ποίησης, ένα είδος φεστιβάλ. http://svp.org.mk/?lang=en
    https://en.wikipedia.org/wiki/Struga_Poetry_Evenings

    Είχε πάει ένας φίλος το 96 ή το 97 και μου κληροδότησε μια εφημεριδούλα με ποιήματα στα μακεδόνικα και αγγλικά.

    154
    Καλά να περνάς και χαιρετίσματα στον εξαφανισμένο Φυσικό.

  155. 155 Μπα, Μαρία. Μετά τον γκούγκλαρα και υπήρχε ο ρημάδης.

  156. Γιάννης Ιατρού said

    152: Κοιτάω μπας και σώσω καμιά ψυχή…, ξέρεις τώρα 😉

    Τι; Μόνο βιβλική; Του Μπογδάνου θα γίνει 😂😂😂

  157. loukretia50 said

    Σφήνα νυσταγμένη και σπογγώδης :

    “Και πρώτον θες το εκζεστόν, πλην βάλε να μη βράζη
    και δεύτερον ακρόπαστον
    και τότε το σφουγγάτον” (Πτωχοπρ. ΙΙΙ, 128-129).
    –( έτσι λένε! – εγώ ούτε το σφουγγάτο δεν ήξερα!)

    «Γεύση διαχρονικότητας… Σφουγγάτον και “διπλοσφούγγατον”.
    Συνήθης τροφή αλλά και ευρηματική επιλογή, καθώς, όπως συμβαίνει και στη λαϊκή κουζίνα, οι παλαιότεροι χρησιμοποιούσαν για την παρασκευή του σφουγγάτου πλήθος υλικών. Ακόμη και παστωμένο χοιρινό, όπως το πασίγνωστο ακόμη και σήμερα απάκι. Αυτήν την εκδοχή επιλέξαμε: με απάκι και χόρτα..»
    (από διάφορα, που δε θυμάμαι τώρα. Ήταν έρευνα κάποιου Ψιλάκη , ήταν συνταγές?).
    ———————————–
    Ω! Χχτήνος! Πολύ ακριβή μας βγαίνει η κοτρώνα
    Μ’ ένα σφουγγάτο δηλαδή φέρνεις Αρμακεδώνα?

    Ελπίζω όχι απόψε. Καλό ξημέρωμα!

  158. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    158 Λου, με πάνω από εικοσι υλικά, και λίγα νομίζω λέω, μπορείς να φτιάξεις σφουγγάτο (ομελέτα λέγε συ 🙂 ). Με αγγινάρες, το θεϊκό!

  159. spyridos said

    158 Νίκος Ψιλακης Κρητική Κουζίνα

  160. gpoint said

    Αντε και πάλι συνεφιά, βροχή παραμονεύει
    και ποιός θα βγάλει τα νερά η βάρκα μου γυρεύει

    έχει και υγρασίες, ωχ η μέση μου

    δεν βρίσκεται ένας Τραμπ ν’ απαγορέψει τσι βροχές μπρε τζόγια μου ;

  161. Πέπε said

    158, 159:

    Ε καλά, εννοείται ότι στην ομελέτα βάζεις μέσα ό,τι θες ή ό,τι σου βρίσκεται.Και στη μακαρονάδα μπορείς να κάνεις σάλτσες με χίλια δυο υλικά, αλλά δεν το κάνουμε θέμα.

  162. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    159 Με σπαράγγια μπρε!

  163. μήτσκος said

    Για «το χάβιαρος»:
    Αν ήταν το ίδιο άχαρο όπως ακούγεται σήμερα, και εξυπηρετούσε μόνο τη ρίμα, δεν θα ήταν πιο λογικό να το λένε στον πληθυντικό;
    Κατέχουν οι γαϊδάροι ειντά’ναι το χαβιάρι, έρχεται κουτί.

  164. Γς said

    Κατέχει ο όνος είντα ναι η Γιόκο Ονο

  165. sarant said

    164 Σωστό κι αυτό

  166. loukretia50 said

    159 – 160.
    Καλημέρα! ΄
    ‘Ωστε σε συνταγές… ήταν! Τι κακό κι αυτό, διστάζω να χρησιμοποιήσω το ρήμα «κατέληξα», έχει αρχίσει να μου φαίνεται γρουσούζικο!
    Οι ομελέτες – όπως θέλετε ονομάστε το έδεσμα – μου αρέσουν πολύ κι έχω δοκιμάσει πολλές παραλλαγές.
    Στην Κίμωλο ήταν με κολοκύθι – ανθούς? – και κάπαρη, θεϊκό!
    —————–
    Μια χάρη : Έχει κανείς πρόσβαση σε ον λάιν σωστά – λέμε τώρα! Πτωχοπροδρομικά, ό,τι δηλαδή σώζεται πέρα από τα αποσπάσματα του Γεωργακά ?
    Η Ανέμη έχει κατεβατά που αναφέρονται στην Αγία Γραφή
    δεν ήταν αυτά που έψαχνα, αν και κάποια έχουν ενδιαφέρον,

    ενώ η ωραία έκδοση του Παν/μίου Κρήτης με σκίτσα του Φασιανού σταματάει στη σελ. 62.
    Έχω μπερδευτεί με όσα έχω συγκεντρώσει.
    Πάρτε μια ιδέα :
    «…Πρώτον διαβαίνει το εκζεστόν ψητόπουλον μπρουδάτον,
    και τότε το περέχυμαν, μαζός βαβαλισμένος,
    και τρίτον οξινόγλυκος κροκάτη μαγειρεία έχουσα στάχος, σύσγουδον, καρυόφαλον, τριψίδιν, 175
    αμανιτάριν, όξος τε και μέλιν εις το ακάπνιν,
    και απέσω κείται κόκκινος μεγάλη φιλομήλα,
    και κέφαλος τρισπίθαμος αβγάτος εκ το Ρήγιν,
    και συαγρίδα πεπανή, θεέ μου, μαγειρεία!…»

  167. loukretia50 said

    To αντιγράφω γιατί δε βγήκε σαν εικόνα το χειρόγραφο:
    «ΕΙΣ ΤΑ ΠΑΙΔΑΡΙΑ ΤΑ ΔΙΑ ΤΟ ΕΝΥΒΡΙΣΑΙ
    Τη φαλάκρα Ελισσαίω βρωθώτα άρκτοις
    Μωκάσθε παίδες την Ελισσαίου κάραν. Φαλακράν ώσαν και κατεψιλωμένην. Υμας δε πάντως αυτός ου μωκήσεται, Άρκτοις δε δώσει βρώμα τοις δασυτρίχοις…»

    Τι έχουμε εδώ? κομπλεξάκια?

  168. loukretia50 said

    168. – συμπλήρωμα
    Δεν είμαι σίγουρη ότι κατάλαβα τι εννοεί ο ποιητής :
    «Θα φάει η αρκούδα φαλακρό κι οι μαλλιαροί αρκούδες?»

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: