Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Όταν ο Βάρναλης συνάντησε τον Σαρλώ

Posted by sarant στο 28 Οκτώβριος, 2019


Απ’ όσο ξέρω, δεν συναντήθηκαν ποτέ, μεταφορικά χρησιμοποιώ το ρήμα. Μέρα που είναι, διαλέγω ένα από τα «πολεμικά» χρονογραφήματα του Κώστα Βάρναλη, απ’ αυτά που δημοσίευσε στην Πρωία μετά την κήρυξη του ελληνοϊταλικού πολέμου, στο οποίο αναφέρεται στον Τσάρλι Τσάπλιν.

Αφορμή στάθηκε μια εκδήλωση που είχε γίνει τον Δεκέμβριο του 1940 στη Νέα Υόρκη, στην οποία ο Τσάρλι Τσάπλιν πρόσφερε 1000 δολάρια υπέρ της πολεμικής προσπάθειας της Ελλάδας και μίλησε επαινετικά για τη γενναιότητα των Ελλήνων (αριστερά βλέπετε το απόκομμα από την Πρωία της 18.12.1940).

Μια βδομάδα μετά, στο χριστουγεννιάτικο -αλλά ελάχιστα εορταστικό, λόγω του πολέμου- φύλλο της Πρωίας δημοσιεύτηκε το χρονογράφημα του Βάρναλη που θα διαβάσουμε σήμερα.

Ο Βάρναλης δεν περιορίζεται στις ευχαριστίες στην υποστήριξη που πρόσφερε ο Τσάρλι Τσάπλιν αλλά κάνει και μιαν εγκωμιαστική ανάλυση για το έργο του Σαρλώ, που πιστεύω ότι έχει αρκετό ενδιαφέρον και σήμερα.

Για τη χειρονομία του Σαρλώ έγραψε και ο αγαπημένος μου Γ. Κοτζιούλας ένα επίσης ενδιαφέρον άρθρο στα Νεοελληνικά Γράμματα (4.1.1941) με τίτλο «Ο φίλος μας ο Σαρλώ».

Να σημειωθεί πως δυο μήνες νωριτερα είχε κυκλοφορήσει στις κινηματογραφικές αίθουσες των ΗΠΑ η ταινία του Τσάπλιν «Ο μεγάλος δικτάτωρ» με την εξαιρετική σάτιρα για τον Χίτλερ, αλλά φυσικά δεν ειχε προβληθεί στην Ελλάδα (και γενικά στην Ευρώπη) και έτσι ο Βάρναλης την αγνοεί. Η ταινία στην Ελλάδα προβλήθηκε το 1947 και ο Βάρναλης τότε έγραψε γι’ αυτήν, όπως και ο Κοτζιούλας -αλλά αυτό είναι ένα θέμα που θα το δούμε, ίσως, σε κάποιο μελλοντικό άρθρο. (Το οποίο θα αντλήσει υλικό από το δοκίμιο της φίλης Αθηνάς Βογιατζόγλου «Η διαδρομή του Σαρλώ στη νεοελληνική ποίηση», που περιέχεται στο πρόσφατο βιβλίο της «Συνομιλίες ποιητών» -να το διαβάσετε).

Τέλος, η αναφορά που υπάρχει στο χρονογράφημα του Βάρναλη στον Τζαίκη Κούγκαν εννοεί τον ηθοποιό Jackie Coogan, που σε ηλικία εφτά χρονών έπαιξε στο Χαμίνι του Τσάρλι Τσάπλιν.

Το χρονογράφημα του Βάρναλη (Πρωία, 25.12.1940):

Ο Σαρλώ

Μ’ αληθινή συγκίνηση διαβάσαμε τελευταία την είδηση, πως ο μέγας καλλιτέχνης του κινηματογράφου, ο Σαρλώ, είναι ένας από τούς μεγάλους φίλους της Ελλάδας και επρόσφερε για τα θύματα της ιταλικής επιδρομής τον «οβολό» του: χίλια δολλάρια, ήγουν 150.000 δραχμές.

Ό,τι δίνει έξαιρετική σημασία στο φιλελληνισμό του Σαρλώ, είναι η μεγάλη του δημιουργική φυσιογνωμία — κατά πρώτον. Ο Σαρλώ είναι ασφαλώς μετά τον Μπέρναρ Σω ο πιο μεγάλος δραματικός «συγγραφέας» του καιρού μας. Κάποτε ρωτήσανε τόν Μπέρναρ Σω ποιοι είναι οι μεγαλύτεροι άνθρωποι του καιρού μας. Ο μεγας Ιρλανδός χιουμορίστας απάντησε μισό σοβαρά μισό αστεία: ο ’Αϊνστάιν κι… εγώ! Θα έπρεπε να πει ο Αϊνστάιν, ο Σαρλώ κι έγώ! Κατά δεύτερο λογο ο Σαρλώ έκανε για χατήρι της Ελλάδας μια μεγάλη θυσία για το χαραχτήρα του: εμίλησε μπροστά στο πολύ κοινό. Τέτοιο πράγμα δεν το είχε κάνει ποτές έως τώρα.

«Θα μιλήσω κι εγώ. Κι αυτός είναι ο πρώτος λόγος που βγάζω στη ζωή μου. Γιατί, ξέρετε, εγώ ούτε και στον κινηματογράφο ομιλώ… Σήμερα όμως με εμπνέει και με κάνει ομιλητικό η φημισμένη ανδρεία των Ελλήνων. Οι φίλοι μου οι Έλληνες, που βρίσκονται εδώ, μου είπανε, πως στην Ελλάδα όλος ο κόσμος με γνωρίζει και με αγαπά. Ας μάθει λοιπόν ο ελληνικός κόσμος, πως θαυμάζω την ηρωική αυτή χώρα. Αν προβληθεί καμιά ταινία μου μπροστά στους Έλληνες στρατιώτες, ας γνωρίζουν τα καλά παιδιά, πως όχι μονάχα η σκιά μου παρά ολάκερη η ψυχή μου είναι κοντά τους. Ζήτω η Ελλάδα»!

Ξέραμε το Σαρλώ μεγάλο «συγγραφέα», μεγάλο σκηνοθέτη και μεγάλο ηθοποιό. Δεν ξέραμε όμως, πως αυτός ο άνθρωπος, που δεν εννοούσε να μιλήσει ούτε στα έργα του, ήξερε νά μιλεί τόσο αριστουργηματικά. Γιατί απλούστατα εμίλησε με την καρδιά του. Κάθε του φράση είναι και μια κολόνα καλά στερεωμένη. Κι όλος του ο λόγος υπόμνημα τέχνης. Τίποτα το περιττό. Κι όλα γεμάτα από καρδιά και συγκίνηση. Γιατί εμίλησε ειλικρινά και δεν είχε σκοπό ν’ απατήσει κανένανε. Συγκρίνατε αυτό το σύντομο λογύδριο με τις αγορεύσεις του Μπενίτο και θα ιδείτε αμέσως πως ένας τίμιος άνθρωπος, πού δέν εμίλησε ποτέ στη ζωή του, τα λέγει καλύτερα και πείθει περισσότερο από τον πολιτικόν αυτόν απατεώνα, που φλυαρεί αδιάκοπα στη διαπασών.

Ο Σαρλώ είναι όχι μοναχα ο πιο κοσμαγάπητος καλλιτέχνης παρά κι ο μεγαλύτερος του είδους του. Είναι στον κινηματογράφο ό,τι ο Σαίξπηρ στο θέατρο. Ό,τι φκιάνει ή πρέπει να είναι αριστούργημα ή δεν το φκιάνει καθόλου. Έχει όχι μονάχα μεγάλο ταλέντο παρά και μεγάλη συνείδηση της καλλιτεχνικής του ευθύνης. Ενώ οι άλλες κινηματογραφικές εταιρείες παραγουν αράδα έργα της σειράς, αυτός, κάθε τέσσερα πέντε χρόνια κατορθώνει να μελετήσει, να οργανώσει και να εκτελέσει ένα, που αποτελεί πάντα κι ένα σταθμό στην εξέλιξη της νέας αυτής τέχνης των σκιών.

Στα πρώτα χρόνια του κινηματογράφου, οι λογιοι όλων τών χωρών, φοβισμένοι από το άγνωστο, που άνοιγε στην αισθητική ζωή της ανθρωπότητας η νέα αυτή τέχνη, την πολεμήσανε και αρνηθήκανε να την πολιτογραφήσουν στο Βασίλειο των Ιδεών! Βέβαια τα περισσότερα έργα της οθόνης είναι βιομηχανικά, αλλά και τα περισσότερα έργα της σκηνής, του στίχου και της πρόζας σ’ όλον τον κόσμο είναι βιομηχανικά και μέτρια. Αύτο όμως δεν θα πει πως η λογοτεχνία δεν είναι τέχνη. Όταν ένας Όμηρος, ένας Θερβάντες, ένας Σαίξπηρ, ένας Γκαίτε ή ένας Γκόγκολ, γεμίζουνε τόν κόσμο του πνεύματος με τη μεγαλοφυΐα τους και δικαιολογούνε όλα τα είδη των τεχνών του λόγου, όμοια ένας Σαρλώ γεμίζει τόν κόσμο της οθόνης με τη μεγαλοφυΐα του και δικαιολογεί την τέχνη αυτή και για τα τωρινά και για τα μελλούμενα. «Τo παιδί», «Ο Χρυσοθήρας», «Τα φώτα της πολιτείας», είναι έργα πού θά μείνουν δίπλα στά μεγαλύτερα πνευματικά κατορθώματα όλων των καιρών. Οι απρόοπτες ευρέσεις, οι απότομες αντιθέσεις χαρακτήρων και καταστάσεων, η συγκροτημένη ενότητα της δράσης και προ πάντων η «ψυχή» που τα γεμίζει και τα κινεί και τα ζωογονεί όλα αυτά, μέσα από γέλια και δάκρυα, καταλήγουνε πάντα στη λύτρωσή μας από τα «τοιαύτα παθήματα» κατά τόν αριστοτέλειον ορισμό.

Ό Σαρλώ εδημιούργησε έναν «τύπο», που θα μείνει αξεπέραστος. Είναι ο τύπος του αλήτη, που πάντα του στέκεται άτυχος και ποτές δεν τον καταβάλλει η μοίρα του, που έχει μεγάλη ευαισθησία και συμπόνια στους συνανθρώπους του και καμιάν υστεροβουλία. Κατορθώνει να νικά την υλική δύναμη και την κακία των άλλων με την έξυπνάδα του την αυθόρμητη, με την εύκινησία του και με την… τύχη. Αλλά παρ’ όλην την κωμικότητά του είναι τραγικός. Το γέλιο του είναι σπαραγμός. Και η επιτυχία του ακόμα (όπως στο τέλος  του «Χρυσοθήρα”) φαίνεται κι αυτή σαν ειρωνεία και είναι ασταθής όπως τα κύματα της θάλασσας.

Ο Σαρλώ δέν είναι «ανθρώπινος» μονάχα στό θέατρο. Είναι και στη ζωή. Όπως ο Νορβηγός εξερευνητής Νάνσεν, όπως ο μικρός Τζαίκη Κούγκαν, έτσι κι ο μεγάλος δάσκαλος του Τζαίκη, ο Σαρλώ, οργάνωσε έπιτροπές βοηθειών για τα θύματα του Μεγάλου πολέμου ή της πείνας. Είχε φέρει βοηθήματα για τις καταστραμμένες επαρχίες της βορειοανατολικής Γαλλίας και μάλιστα σε μια επίσημη δεξίωση που έγινε στο «Τροκαντερό» η γαλλική κυβέρνηση του «απένειμε» ένα κατώτατο παράσημο, γιατί (έτσι γράφανε τότε οι εφημερίδες) η αξιοπρέπεια της «λεγεώνος της τιμής» δεν εταίριαζε για έναν κωμωδό!

Και τώρα ας αφηγηθούμε ένα από τα πολλά επεισόδια της ζωής του. Κάποτες γινότανε στο Χόλλυγουντ μια εσπερίδα φιλανθρωπική υπέρ των εργατών του κινηματογράφου. Κι είχανε κάνει κι έναν διαγωνισμό μεταμφιεσμένων Σαρλώ. Όποιος επετύχαινε να μιμηθεί καλύτερα το Σαρλώ, αυτός θα έπαιρνε ένα ορισμένο βραβείο. Τότε του κατέβηκε του Σαρλώ να πάει κι αυτός να διαγωνισθεί, δηλαδή να μιμηθεί όσο μπορούσε πιστότερα τον εαυτό του. Αλλά η κριτική επιτροπή του διαγωνισμού εκείνης της βραδιάς τον έφερε το Σαρλώ… εξηκοστόν. Κι όταν όλοι οι ηθοποιοί βγάλανε τα μουστάκια τους και τα τσιλίντρα τους και τ’ άλλα παλιόρουχά τους και φάνηκε πως ο πραγματικός Σαρλώ απότυχε ως Σαρλώ, εχάλασε ο κόσμος από τα γέλια. Το πάθημα της επιτροπής εκείνης δεν είναι ούτε μοναδικό ούτε τυχαίο. Όλες οι κριτικές επιτροπές κάνουνε την ίδια γκάφα, με τη διαφορά πως δεν αποδείχνεται αμέσως.

* τσιλίντρο ή τσίλιντρο, το ημίψηλο καπέλο, σαν αυτό του Σαρλώ. Αντιδάνειο (από ιταλ. cilindro).

190 Σχόλια to “Όταν ο Βάρναλης συνάντησε τον Σαρλώ”

  1. ndmushroom said

    Η τελευταία παράγραφος (που κυκλοφορεί σε διάφορες παραλλαγές, η δημοφιλέστερη εκ των οποίων τον φέρνει τρίτο στην τελική κατάταξη – πολύ αυστηρός ο Βάρναλης!), είναι, μάλλον, μύθος, παρότι έχει απασχολήσει πολλούς μελετητές.

  2. Καλημέρα, καλή εβδομάδα!
    Πρώτη;….

    τσιλίντρο ή τσίλιντρο, το ημίψηλο καπέλο, σαν αυτό του Σαρλώ. Αντιδάνειο (από ιταλ. cilindro).

    να υποθέσω ότι από εκεί και ο κύλινδρος;

  3. Καλημέρα
    Ακόμα να συγχρονιστεί το ρολόι. Όχι πως με χαλάει. Αργότερα δεν θάχω ώρα…

  4. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    Καλοί ο Βάρναλης κι ο Σαρλώ αλλά αν ήθελες ρεκόρ με πάνω από 500 σχόλια, θα μπορούσες να βάλεις το αθώο ερώτημα: Ποιός είπε το «Όχι»; 🙂 🙂
    [Ό,τι και να λέμε, όσο και να αρπαζόμαστε, η σημερινή είναι ημέρα περηφάνειας για το Ελληνικό Έθνος!. Δεν ξέρω τί γίνεται στην Αθήνα κι αλλού, αλλά εδώ, στην Θεσσαλονίκη, σήμερα χαιρετιόμαστε λέγοντας «Χρόνια πολλά»!]

  5. argyris446 said

    Reblogged στις worldtraveller70.

  6. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια!
    Δεν ήξερα πως είναι διάσημο το ανέκδοτο για τους Σαρλώ.

  7. Γιάννης Κουβάτσος said

    Δεν είναι σίγουρο πως είναι φέικ. Και άλλοι διάσημοι απέτυχαν να … ανταγωνιστούν τον εαυτό τους:
    https://www.google.com/url?sa=t&source=web&rct=j&url=https://www.newsbeast.gr/lifestyle/arthro/575109/otan-o-tsarli-tsaplin-ehane-apo-ton-tsarli-tsaplin%3Famp&ved=2ahUKEwiUkOPLvb7lAhVOaVAKHXjFBIwQFjAAegQIBhAB&usg=AOvVaw0UEPlQxt11xiLwzF5jpaZo&ampcf=1

  8. Γς said

  9. atheofobos said

    Πιο επίκαιρο από το σημερινό χρονογράφημα δεν έχω διαβάσει πουθενά αλλού!
    Ούτε και είχα διαβάσει ποτέ για αυτή την δωρεά του Τσάπλιν στην Ελλάδα!
    Όπως θα λέγαμε στο χωριό μου much obliged !

  10. Γιάννης Ιατρού said

    Καλημέρα,

    1: Συμφωνώ. Και να δεις που «κορυφαία ειδησεογραφικά sites» είναι απολύτως πεπεισμένα περί αυτού 🙂 …Η ιστορία μας μοιάζει με λαϊκό θρύλο, είναι όμως απόλυτα αληθινή…. Τρομάρα τους 🙂

    3: Γιάννη εγώ ΟΚ το βλέπω, μάλλον είσαι έξω απ΄τα νερά σου 🙂

  11. Γιάννης Ιατρού said

    8: τι έγινε ρε, αναστήθηκες; Μπράβο!
    ΥΓ: Χθες σ΄έψαχνε ο Λάμπρος…. αλλά δεν σε βρήκε

  12. Γιάννης Κουβάτσος said

    Το πρώτο ποίημα που γράφτηκε στην Ελλάδα για τον Σαρλώ, από τον Νίκο Χάγερ-Μπουφίδη. Δημοσιεύτηκε στο «Ελεύθερον Βήμα» τον Αύγουστο του 1927:

    Charlie Chaplin

    Είν’ η ζωή, μια φάρσα Μ’ ένα μόνον

    ήρωα, ένα γελοίο φασουλή·

    Μια φάρσα που διαρκεί «από αιώνων»

    και που το τέλος της κανείς δε θα το δη

    Δεν έχει, το έργο, υπόθεση καμμία

    κι ούτε σκηνογραφίες πολυτελείς

    Όλη του εξαρτάται η επιτυχία

    απ’ τις γκριμάτσες όπου κάνει ο φασουλής!

    Γκριμάτσες κωμικές (όπου δακρύζουν

    οι ευαίσθητες κυρίες στην πλατεία)

    μα και γκριμάτσες πόνου, που σκορπίζουν

    την ευθυμία και το κέφι στα θεωρεία

    Κι ενώ γελάει το κοινόν της γαλαρίας

    απ’ τα καμώματα τ’ αστείου του φασουλή,

    ο Μέγας συγγραφεύς της κωμωδίας,

    από ψηλά το έργο του ευλογεί.

  13. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    @8. Κι απ’ ότι φαίνεται, πλην του Στρατού, περνάνε και οι αναρρώσαντες μαχητές. Σιδερένιος!

  14. loukretia50 said

    Kαλημέρα! πολύ ενδιαφέρον άρθρο!

    Αυτό πάλι να λένε χρόνια πολλά στην επέτειο του ΟΧΙ, μόνο σε μένα φαίνεται περίεργο?

    Γουσου welcome!
    Δεν αφήνεις τα πατριωτικά που ανεβάζουν την πίεση?
    Καλύτερα να χαλαρώσεις λίγο με το Σαρλώ!

  15. Καλώς τον Γς !

  16. loukretia50 said

    Αναρωτιέμαι πόσους εκφράζει σήμερα

    Σίγουρα υπάρχουν πολλοί, όμως δε διαθέτουν ούτε δύναμη, ούτε πειθώ, ούτε το ταλέντο του Σαρλώ.

  17. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    @. Όχι μόνο σε σένα. Περίεργο φαίνεται και σε όλους όσοι ανεβάζουν πίεση με τα πατριωτικά.. 🙂

  18. Γιάννης Ιατρού said

    13: Γιώργο, οι «βετεράνοι» με τα …«παράσημα» 🙂

  19. Pedis said

    Περί τα 20000 ντάλαρς της σήμερον η οικονομική βοήθεια του Σαρλώ …

  20. loukretia50 said

    17. Δε νομίζω. Αυτοί που ενθουσιάζονται κι ανεβάζουν πίεση ανυπομονούν να ζήσουν στιγμές μεγαλείου.
    Σίγουρα δεν ανήκω σ΄αυτούς, δε λαχταράω να ζω σε ενδιαφέροντες καιρούς.
    Η φρίκη του πολέμου και η αποκτήνωση των ανθρώπων προκαλεί σε μένα πατριωτική υπόταση.

    Πιστεύω ότι η ευχή «χρόνια πολλά» είναι αυθόρμητη σε μέρες γιορτής και χαράς. Ως εδώ υποθέτω συμφωνούμε.
    Με αφορμή κάποιο σημαντικό γεγονός ευχόμαστε να ζήσουμε και να χαρούμε πολλά ακόμα.
    Σε άλλες περιπτώσεις, λέμε «να ζήσουμε και να θυμόμαστε».

    Χαιρετώ (όχι βέβαια στρατιωτικά!)
    Πάω να γιορτάσω μια ακόμα όμορφη μέρα!

  21. Γιάννης Κουβάτσος said

    17: Τότε τα Χριστούγεννα να ευχηθούμε «Και με τη νίκη!». Το χαμόγελο, Γιώργο, δεν γλυκαίνει το άστοχο σχόλιο. Πριν από λίγο καιρό ο Κώστας έγραψε γι’ αυτούς που μισούν την Ελλάδα και, προς τιμήν του, ανακάλεσε. Ας τα αποφεύγουμε αυτά τα «καρφάκια», οδηγούν σε προστριβές και, σε τελευταία ανάλυση, ο πατριωτισμός δεν είναι μονοπώλιο κανενός. Αποδείχτηκε περίτρανα και το 1940 και στην εθνική αντίσταση.

  22. 8 Καλώς τον. Πάντα να περνάνε εύκολα και γρήγορα οι κακές στιγμές.

    10 Τώρα είμαι μέσα στα νερά 🙂 (εν πλω). Το ρολόι δείχνει τη σωστή, χειμερινή, ώρα. Η ώρα δημοσίευσης δεν συντονίστηκε. Αλλά με βόλεψε γιατί διάβασα στην ταμπλέτα κι όχι στο κινητό (όπου η αρίθμηση δεν φαίνεται και γράφεται υπολογιστικά).

  23. Αγγελος said

    Νομίζω πως στη Θεσσαλονίκη λένε «χρόνια πολλά» αυτές τις μερες διότι νοερά βρίσκονται στο κλίμα της γιορτής του πολιούχου Αγ. Δημητρίου, που συμπίπτει και με την επέτειο της απελευθέρωσης της πόλης. Αλλά έχω προσέξει κι εγώ ότι η Θεσσαλονικιά γυναίκα μου λέει «χρόνια πολλά» και σε άλλες περιπτώσεις όπου εγώ δεν το συνήθιζα, π.χ. της Παναγίας.

  24. Χαρούλα said

    #4 & 17
    κ.Κατσέα τί σημαίνει σε εθνική επέτειο «χρόνια πολλά»; Χρόνια τιμημένα, χρόνια ειρηνικά, δεν ξεχνώ, ποτέ ξανά, τιμή στους ήρωες…. Πολλές εναλακτικές. Αλλά το χρόνια πολλά χωρίς διευκρίνηση δεν νομίζω οτί συνάδει με πατριωτικό αγώνα.

    Χρόνια πολλά και ειρηνικά, νομίζω θα κάλυπτε τους περισσότερους!

    Καλώς το παληκάρι μας! Γερό και ετοιμοπόλεμο για να παρελάσει στρατευμένο! !
    Την αγάπη μου Γς!

  25. Κύριε Κατσέα, μπορείτε να μου εξηγήσετε με λογική και καθαρά πολεμικά κριτήρια γιατί γιορτάζουμε δυο κηρύξεις πολέμου (η άλλη είναι η 25 Μαρτίου ) που ναι μεν ξεκίνησαν με κάτι ψιλονίκες αλλά κατέληξαν σε ήττες (άλλο αν οι μεγάλες δυνάμεις μας έκαναν κράτος το 28 – με καθαρά πολεμικά κριτήρια είπαμε) και κ υ ρ ί ω ς γιατί δεν γιορτάζουμε την κήρυξη των βαλκανικών πολέμων όπου ΝΙΚΗΣΑΜΕ ;?;?;;??

    αν θες την γνώμη μου το θέμα είναι καθαρά εκκλησιαστικό, το 21 και το 40 πολεμήσαμε κόντρα σε μωαμεθανούς και «άπιστοι καθολικοί» ενώ στους βαλκανικούς, στην πράξη, κόντρα σε ομόδοξους εχθρούς

    Για την πίεση έχω τα Diovan …

  26. Pedis said

    Με καμιά δεκαπενταριά χιλιάδες νεκρούς και τριπλάσεις απώλειες

    και βασικά την αναθέρμανση της οικονομίας με ανάπτυξη λόγω αυξημένης ζήτησης και αποσυμπίεση της αγοράς εργασίας

    να ευχόμαστε όλοι οι Έλληνες μονοιασμένοι και ενωμένοι με μια φωνή

    Και του χρόνου!

  27. Costas X said

    Καλημέρα και σιδερένιος ο κ. Γς !

    Κι επειδή είδα παραπάνω (19) γελοιογραφία του Μικάλεφ, κάτι πιό επίκαιρο του ιδίου, λόγω της ημέρας. Προκάλεσε την μαζική οργή πιστών και εθνικιστών.
    Λεξιλογικά, το Μικάλεφ είναι Μαλτέζικο επώνυμο, συνηθισμένο στην Κέρκυρα, μου είπαν ότι προέρχεται από το αραβικό «mukalaf» που σημαίνει δικαστής.

    https://scontent.fath5-1.fna.fbcdn.net/v/t1.0-9/46101385_2155988321280466_9071442933172928512_n.jpg?_nc_cat=101&_nc_oc=AQkn5rFr8DNyr3dBIfY0yj9bGAFSE0MZdgkf4P02RuiFZRMJEf241RlgUDJy5wZ3Osc&_nc_ht=scontent.fath5-1.fna&oh=418f2a49e38d662f6ece2f6346276fd3&oe=5E534E2B

  28. Spiridione said

    Ο Τζάκι Κούγκαν στην Ελλάδα το 1924
    https://karavaki.wordpress.com/2018/01/16/near-east-relief-1924-greece/

  29. dryhammer said

    8. Γς, ΣΙΔΕΡΕΝΙΟΣ!

    Μια παρέλαση για πάρτη σου (και μπαρδόν από τους υπόλοιπους)

  30. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    @21. Αγαπητέ Γιάννη, νομίζω πώς τίποτε από αυτά που μου καταλογίζεις δεν με αφορά.
    -Σχόλιο δηκτικό επί της αναρτήσεώς μου έκανε η loukretia50, και όχι εγώ επί του δικού της- και μάλλον από εκεί θα έπρεπε να αρχίσεις.
    -Τα «χρόνια πολλά» των Θεσσαλονικέων μπορεί να τα επαληθεύσεις αν κάνεις τον κόπο να ανέβεις τέτοια μέρα εδώ. Αν φαίνεται σε κάποιους (και σε σένα) άτοπος αυτός ο χαιρετισμός, αυτό είναι Αλλο Ζήτημα.
    -Ο πατριωτισμός δεν ταυτίζεται με την ευφροσύνη που αισθάνεται κάποιος από τις εθνικές εκδηλώσεις και εορτές, δηλ. τα πατριωτικά ταρατατζούμ. Κανενός τον πατριωτισμό δεν αμφισβήτησα και δεν μου διαφεύγει το ενδεχόμενο αυτός που δεν «τα πάει τα πατριωτικά» να αποδειχτεί στην πράξη πολύ καλύτερος πατριώτης από εμένα, σε δύσκολες για την Πατρίδα στιγμές..
    -Άστοχο σχόλιο ΔΕΝ έκανα και δεν νιώθω την ανάγκη να γλυκάνω αντισταθμιστικά κανέναν και καμία με χαμογελαστές φατσούλες. Απαντησα στην ερώτηση της loukretia50 -με τα ίδια της τα λόγια!- κι αυτό ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΚΑΡΦΑΚΙ.

  31. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    @23. Σωστά, Άγγελε! Με μιά καλή, ως Θεσσαλονικιά, γυναίκα, μαθαίνεις να καταλαβαίνεις καλύτερα το νόημα, την γλύκα και την διάχυση της εν λόγω ευχής και αφήνεις τους άλλους να την καθηλώνουν σε λογικά εξεταστικά τραπέζια.. 🙂 .Χρόνια πολλά, λοιπόν!

  32. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    @25. Αγαπητέ (και ομόφρονα επί των ποδοσφαιρικών) Τζή, εξήγηση γενικής ισχύος δεν μπορώ να σου δώσω, μπορώ όμως να σου πώ ότι πολλούς Έλληνες μας συγκινεί κατά προτεραιότητα το φρόνημα των Θερμοπυλών. Γιορτάζουμε τις ένδοξες ήττες μας (ή αυτό που φαίνονταν αρχικά ότι θα καταλήξει σε ήττα ή θα έχει μεγάλο κόστος και πολύ αίμα..) επειδή για μας πρωτεύει η Τιμή.

  33. Alexis said

    Ο Βάρναλης αποκαλύπτεται μέσα από το χρονογράφημα αυτό, εκτός από μεγάλος ποιητής, και ένας διανοούμενος ολκής, πλατιά και πολύπλευρη παιδεία.

  34. Alexis said

    ..
    με πλατιά, βέβαια…

  35. Περίεργο, τέτοια εποχή να βρίσκεις ακόμα άγουρα σταφύλια…

  36. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    @24. Φοβάμαι, Χαρούλα, ότι για να σου δώσω τεκμηριωμένα έγκυρη απάντηση, θα έπρεπε να ρωτήσω μερικές εκατοντάδες χιλιάδες Θεσσαλονικείς που επιλέγουν αυτήν την ευχή, γι αυτήν την Ημέρα. Φυσικά και τα θέλουμε ειρηνικά αυτά τα πολλά χρόνια, μόνο όμως αν είναι τιμημένα και χωρίς εθνικές ντροπές..

  37. Jackie Coogan
    https://en.wikipedia.org/wiki/Uncle_Fester

  38. # 32

    Δεν νομίζω πως έχουμε συγκεκριμένη μέρα για τις Θερμοπύλες ενώ έχουμε (τουλάχιστον τα τελευταία χρόνια ξανά) την ημέρα που γιορτάζετε (σικ, με ε) την πολεμική αρετή των Ελλήνων όπου χωράνε και Σαλαμίνες και Τεπελένια αλλά δεν εμπλέκονται τα θρησκευτικά γιατί είχαν αλλάξει λιγουλάκι με την πάροδο των αιώνων, με αποτέλεσμα αυτή η γιορτή να μην αγγίζει τον βαθύ λαό. Ισως να έφταιγε ο Πάνος ( πριν αδυνατήσει εντυπωσιακά και αθωωθεί )

    Βλέπεις λοιπόν πως η εκκλησία επιβάλλει και τις πολεμικές εορτές οπότε και λογικά λέμε χρόνια πολλά, όπως κάνουμε στις εκκλησιαστικές γιορτές.

    Το επόμενο θέμα-ερώτημα είναι γιατί είναι σωστό να λέμε «με γειά» σε όποιον αγοράζει π.χ. παπούτσια και λάθος σε όποιον αγοράζει π.χ. τυρόπιττα.

  39. Γιάννης Κουβάτσος said

    Ή γιατί λέμε «γείτσες» στο φτέρνισμα και όχι π.χ. στο ρέψιμο;
    https://www.newsbeast.gr/world/arthro/690814/giati-euhomaste-se-kapoion-pou-fternizetai

  40. Πέπε said

    > > τι πά’ να πει «χρόνια πολλά»

    Μα τι ερώτηση! Είναι απλούστατα μια ευχή για κάθε γιορτή. Δεν το θεωρείς γιορτή, δεν εύχεσαι, τόσο απλά. Ο άλλος που το θεωρεί, με ποια λογική του υποδεκάμετρου θα έπρεπε να δίνει διαφορετική ευχή;

    Ευχές για της Παναγίας δεν είναι κάτι σπάνιο ή σαλονικιά ιδιαιτερότητα. Έχω ακούσει πολλές φορές επίσης «χρόνια πολλά» ή «και του χρόνου» στη γιορτή οποιουδήποτε αγίου εφόσον γίνεται πανηγύρι, και επίσης, σπανιότερα αυτό, «χρόνια πολλά» στη γιορτή του αγίου της γειτονιάς, δηλαδή είναι π.χ. του Αγίου Χαραλάμπους και όσοι γειτονεύουν με εκκλησία του αγίου Χαραλάμπους ανταλλάσσουν ευχές.

    Και βέβαια πολλοί ενοχλούνται από τα «χρόνια πολλά» το Πάσχα, αλλά εγώ δεν τα βρίσκω καθόλου κακά.

  41. Πέπε said

    @39: Εντάξει… Περισπουδαστοφανείς και επιπλέον κακομεταφρασμένες περιττολογίες.

    Ευχόμαστε υγεία σε κάποιον που φταρνίζεται επειδή το φτάρνισμα είναι συχνά ένδειξη αρρώστιας. Το ρέψιμο δεν είναι, οπότε δεν του ευχόμαστε υγεία, του ευχόμαστε «μόσκος!».

    Αλλά επειδή αυτό είναι τόσο αυτονόητο που δεν εντυπωσιάζει, προσθέτουμε λίγο Αρχαίους, λίγο Ρωμαίους, έναν Πάπα με χρονολογίες (έστω αιώνα), και λίγο Κινέζους. Πραγματιά απορώ που λείπει το προεπαναστατικό Ναύπλιο.

  42. ΚΩΣΤΑΣ said

    Η Θεσσαλονίκη ειδικά αυτές τις μέρες, 26, 27 και 28 Οκτωβρίου, τις θεωρεί εν συνόλω μια τριήμερη γιορτή. Απελευθέρωση και Άγιος Δημήτριος στις 26, γιορτή της σημαίας στις 27 και επέτειος εορτασμού του ΟΧΙ στις 28.

    Λέμε χρόνια πολλά όλο το τριήμερο και ειδικά στις 28 ακούγεται από πολλούς το «χρόνια πολλά και πάντα ελεύθερη πατρίδα». Χρόνια πολλά γενικά λέμε και σε όλες τις θεωρούμενες μεγάλες θρησκευτικές ή άλλες γιορτές, όπως Πάσχα, Χριστούγεννα, Πρωτοχρονιά, Δεκαπενταύγουστο, ανεξάρτητα αν γιορτάζουμε προσωπικά ή όχι. Αν μερικούς τους ξενίζει αυτό, δικαίωμά τους.

    Για τα υπόλοιπα, δεν είναι η ώρα, χρονιάρα μέρα να αρχίσουμε πάλι τα ίδια…

  43. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    Ούτε που φανταζόμουν ότι οι εξηγήσεις μου θα είχαν τόση επίδραση στις σκέψεις και τις εκφράσεις της πολιτικής ηγεσίας. 🙂 Μετά την παρέλαση της Θεσσαλονίκης, όλοι οι παριστάμενοι πολιτικοί, δεξιοί κι αριστεροί, τελείωσαν τις δηλώσεις τους με την ευχή «Χρόνια Πολλά»! 🙂

  44. Mindkaiser said

    «Τα φώτα της πολιτείας» υποθέτω ότι ήταν η μετάφραση του «Limelight». Πάντα το γνώριζα ως «Τα φώτα της ράμπας».

  45. Γιάννης Κουβάτσος said

    Κανείς δεν λογοκρίνει τις ευχές, έστω κι αν είναι άσχετες με το περιεχόμενο της επετείου. Για να λέγονται, σημαίνει ότι έχουν περάσει στο συλλογικό ασυνείδητο, όπως συμβαίνει και με τα έθιμα. Αλλά όταν κάτι μας παραξενεύει, όπως όταν ευχόμαστε χρόνια πολλά στην επέτειο κήρυξης ενός πολέμου, γιατί να μην το πούμε; Υπολήψεις και εθνικές περηφάνιες δεν θίγουμε, νομίζω; Άσε που από την προκαλούμενη συζήτηση μπορούμε να μάθουμε και κάτι που δεν ξέρουμε. ☺

  46. Γιάννης Κουβάτσος said

    44: Είναι άλλη ταινία τα «Φώτα της ράμπας». Τα «Φώτα της πολιτείας» τα ξέρουμε σήμερα σαν τα «Φώτα της πόλης».

  47. ΚΩΣΤΑΣ said

    Με αυτά και με τούτα, δεν έδωσα τα εύσημα στον αγαπημένο μου Βάρναλη για το χρονογράφημά του και τις ευχαριστίες στον Νικοκύρη για τη δημοσίευση.

  48. # 43

    Οπως θάχεις παρατηρήσει και όλοι οι πολιτικοί, δεξιοί και αριστεροί, φροντίζουν να έχουν καλές σχέσεις με την εκκλησία, να εκκλησιάζονται κ.λ.π., το γιατί εξηγείται παράλληλα πιο κάτω…

    Επίσης δεξιοί κ αριστεροί πηγαίνουν σε μεγάλες συναυλίες, θυμάμαι σε μια των Ρόλλινγκ Στόουνς είχε πάει ο Βουλγαράκης, το έδειξε και η τιβί …

    – Ακούτε Ρ,Σ, κύριε υπουργέ ;
    – Από μικρό παιδί !
    – Και ποιό είαι το τραγούδι τους που αγαπάτε περισσότερο ;
    – Wish You Were Here !!!!!

  49. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    Γειά σας κι ἀπὸ μένα.

    Γς, σιδερένιος.

    Καὶ νὰ τὰ πιοῦμε παρέα στὴν ἑπόμενη μάζωξη.

    Πολὺ ὡραῖο τὸ σημερινό. Ἀγνοοῦσα τὸ περιστατικὸ μὲ τὸν Τσάρλυ Τσάπλιν.

    Πολὺ συγκινητικὴ ἡ χειρονομία του, ἀλλὰ καὶ πολὺ μεστὸς ὁ σχολιασμός της ἀπὸ τὸν Βάρναλη.

    Ἐπίσης πολὺ εὔστοχη ἡ ἀποτίμηση τοῦ ἔργου τοῦ μεγάλου κωμικοῦ ἀπὸ τὸν Ἕλληνα ποιητή.

  50. Pedis said

    Ετούτο αφορά και τον Νικοκύρη:

    https://www.efsyn.gr/nisides/216518_i-28i-oktobrioy-1945-stis-fylakes-mytilinis

  51. Pedis said

    Από το πάνθεον των τιμημένων πατριωτών της συμπρωτεύουσας.

    Κυριακή, 21 Νοεμβρίου 1954. Δέκα χρόνια μετά την Απελευθέρωση, ο πρώτος γύρος των δημοτικών εκλογών της Θεσσαλονίκης έκρυβε μια πελώρια έκπληξη: με πρώτο τον κεντροαριστερό Μηνά Πατρίκιο, που υποστηρίχθηκε από την ΕΔΑ κι απέσπασε το 36,7% των ψήφων, δεύτερος σε σειρά επιτυχίας (με 17.682 ψήφους και 24,3%) ήρθε ο Σωτήριος Γκοτζαμάνης, πολιτικός προϊστάμενος όλων των οικονομικών υπουργείων κατά την πρώτη φάση της Κατοχής, όταν χιλιάδες Ελληνες πέθαναν από την πείνα κι άλλα τόσα σπίτια άλλαξαν χέρια για έναν τενεκέ λάδι.

    https://www.efsyn.gr/themata/fantasma-tis-istorias/198839_apo-ton-ntoytse-ston-megalexandro

  52. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    Κανονικὰ σήμερα γιορτάζουμε τὴν ἐπέτειο τοῦ «Alors c’ est la guerre» ποὺ εἶπε ὁ Μεταξᾶς στὸν Γκάτσι στὶς 3 π.μ. τῆς 28ης Ὀκτωβρίου 1940.

    Γνωρίζει κάποιος ἀπὸ τοὺς φιλέρευνους συσχολιαστές πότε καὶ ἀπὸ ποιόν πρωτοαναφέρθηκε τὸ ΟΧΙ ποὺ καθιερώθηκε ὡς σύμβολο τῆς ἡμέρας;

  53. Γιάννης Ιατρού said

    52: από τη Βίκι


    O ίδιος ο Γκράτσι στα απομνημονεύματά του, που εξέδωσε το 1945, περιγράφει τη σκηνή:

    «Έχω εντολή κ. πρωθυπουργέ να σας κάνω μία ανακοίνωση και του έδωσα το έγγραφο. Παρακολούθησα την συγκίνηση εις τα χέρια και εις τα μάτια του. Με σταθερή φωνή και βλέποντάς με κατάματα ο Μεταξάς μου είπε: «Αυτό σημαίνει πόλεμο». Του απήντησα ότι αυτό θα μπορούσε να αποφευχθεί. Μου απήντησε ΟΧΙ. Του πρόσθεσα ότι αν ο στρατηγός Παπάγος…, ο Μεταξάς με διέκοψε και μου είπε: ΟΧΙ! Έφυγα υποκλινόμενος με τον βαθύτερο σεβασμό, προ του γέροντος αυτού, που προτίμησε την θυσία αντί της υποδουλώσεως»

  54. spyridos said

    52

    Στις εφημερίδες της 28ης Οκτ 1940 μόνο μία χρησιμοποίησε τη λέξη ΟΧΙ στο πρωτοσέλιδό της («ΤΟ ΟΧΙ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΛΑΟΥ»).
    Ο Ριζοσπάστης. Στα αρχεία θα φαίνεται αν από τις 29 το χρησιμοποίησαν κι άλλοι

    Το βασιλικό διάγγελμα όπως το έγραψε ο Σεφέρης.

    «Πρὸς τὸν ἑλληνικὸν λαόν,
    Ὁ πρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως ἀνήγγειλε πρὸ ὀλίγου ὑπὸ ποίους ὅρους ἠναγκάσθημεν νὰ κατέλθωμεν εἰς πόλεμον κατὰ τῆς Ἰταλίας, ἐπιβουλευθείσης τὴν ἀνεξαρτησίαν τῆς Ἑλλάδος.
    Κατὰ τὴν μεγάλην αὐτὴν στιγμὴν εἶμαι βέβαιος, ὅτι κάθε Ἕλλην καὶ κάθε Ἑλληνὶς θὰ ἐπιτελέσῃ τὸ καθῆκον μέχρι τέλους καὶ θὰ φανῇ ἀντάξιος τῆς ἐνδόξου ἡμῶν ἱστορίας.
    Μὲ πίστιν εἰς τὸν Θεὸν καὶ εἰς τὰ Πεπρωμένα τῆς φυλῆς, τὸ Ἔθνος σύσσωμον καὶ πειθαρχοῦν ὡς εἷς ἄνθρωπος θὰ ἀγωνισθῇ ὑπὲρ βωμῶν καὶ ἑστιῶν μέχρι τῆς τελικῆς νίκης.
    Ἐν τοῖς ἀνακτόροις τῶν Ἀθηνῶν τῇ 28ῃ Ὀκτωβρίου 1940

    Γεώργιος Β΄ »

    Στο γνωστό διάγγελμα του Μεταξά δεν αναφέρεται το ΟΧΙ.

  55. Jane said

    Άντε βρε άπλυτοι μαδουραίοι , που πείτε στην αριστεία , τι γιορτάζουμε!
    Σήμερα τιμάμε την κοινωνική προσφορά, τον εθελοντισμό
    κι όποιος γουστάρει και την δεντροφύτευση άμα λάχει! 🙂

  56. spyridos said

    Ουπς δεν είχε Ριζοσπάστη τότε άρα δεν θα το έγραψε καμμία

  57. Aghapi D said

    Πόσο σημαντικό ήταν το ποσό που προσέφερε ο Τσάπλιν; Και ποιοί το διαχειρίστηκαν; Η οργάνωση που αναφέρεται ως «φίλοι τής Ελλάδος»;

  58. Aghapi D said

    Έχει διαβάσει κανείς (αφελής ερώτηση 🙂 ) «Το σόου είναι τών Ελλήνων» ?

  59. Spiridione said

  60. Γιάννης Ιατρού said

    52/53: Επειδή είμαι δύσπιστος σε αναφορές της Βίκι, ειδικά όταν δεν βλέπω ακριβείς σχετικές παραπομπές🙄, το έψαξα λίγο στα κιτάπια του υπογείου κι εκεί βρήκα το σχετικό απόσπασμα από την μετάφραση των απομνημονευμάτων του Γκράτσι (σελ. 285/286, Εμμανουέλε Γκράτσι – Η Αρχή Του Τέλους – μτφρ. Χρυσώ ΓΚΙΚΑ, 1980 – Βιβλιοπωλείον της ΕΣΤΙΑΣ).

    ΔΕΝ ΑΝΑΦΕΡΕΤΑΙ το «ΟΧΙ», έτσι όπως μας το λέει η Βίκι …. 🙂

  61. Γιάννης Ιατρού said

    60: (συνέχεια) Μεταφέρω και μια ακόμη πληροφορία (μένει να την διασταυρώσει κάποιος … 🙂 )
    …Η λέξη «ΟΧΙ» παρουσιάσθηκε για πρώτη φορά ως τίτλος στο κύριο άρθρο της εφημερίδας «Ελληνικό Μέλλον» του Ν. Π. Ευστρατίου στις 30 Οκτωβρίου του 1940…

  62. Pedis said

    # 60 – όσον αφορά την ελληνική βίκι σε παρομοια θέματα στοιχηματίζω αβλεπί ότι εννιά στα δέκα τιμημένα «πατριωτικά» αποφεύγματα ειναι χόακες.

    Και το ένα στα δέκα ανακριβές. 🙂

    Αλορ σε λα οάξ!

  63. Pedis said

    # 55 – εθελοντισμός;

    Λ.χ. αιμοδοσία για έλληνες ως εθνικό καθήκον, λόγω της ημέρας.

    Μην πάει ο νους σας στο κακό.

  64. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    @53. Γιάννη, τὸ ἀπόσπασμα τῆς Βίκης εἶναι λειψό.

    Ἐδῶ ἕνα πιὸ ἐκτενὲς ἀπόσπασμα:

    «…μόλις καθίσαμε, και επειδή η ώρα ήταν λίγα λεπτά μετά τις 3, του είπα αμέσως ότι η Κυβέρνησίς μου, μου είχε αναθέσει να το εγχειρίσω προσωπικά ένα κείμενο, που δεν ήτο τίποτε άλλο, παρά το τελεσίγραφον της Ιταλίας προς την Ελλάδα, με το οποίον η Ιταλική Κυβέρνηση απαιτούσε την ελεύθερη διέλευση των στρατευμάτων της στον Ελληνικό χώρο, από τις 6 π.μ. της 28/10/1940. Ο Μεταξάς άρχισε να το διαβάζει. Μέσα από τα γυαλιά του, έβλεπα τα μάτια του να βουρκώνουν. Όταν τελείωσε την ανάγνωση με κοίταξε κατά πρόσωπο, και με φωνή λυπημένη αλλά σταθερή μου είπε:

    -Μεταξάς: Alors c’ est la guerre (Λοιπόν έχουμε πόλεμο).
    -Γκράτσι: Όχι απαραίτητα Εξοχότατε. Η ιταλική κυβέρνηση ελπίζει ότι θα δεχθείτε την αξίωσίν της και θ’ αφήσετε τα ιταλικά στρατεύματα να διέλθουν δια να καταλάβουν τα στρατηγικά σημεία της χώρας.
    -Μεταξάς: Και ποια είναι τα στρατηγικά αυτά σημεία, περί των οποίων ομιλεί η διακοίνωσις;
    -Γκράτσι: Δεν είμαι εις θέσιν να σας είπω, Εξοχότατε. Η Κυβέρνησίς μου δεν με ενημέρωσε… Γνωρίζω μόνον ότι το τελεσίγραφο εκπνέει εις τας 6 το πρωί.
    -Μεταξάς: Εν τοιαύτη περιπτώσει η διακοίνωσις αυτή αποτελεί κήρυξιν πολέμου της Ιταλίας εναντίον της Ελλάδος.
    -Γκράτσι: Όχι, Εξοχότατε. Είναι τελεσίγραφον.
    -Μεταξάς: Ισοδύναμον προς κήρυξιν πολέμου.
    -Γκράτσι: Ασφαλώς όχι, διότι πιστεύω ότι θα παράσχετε τας διευκολύνσεις, τας οποίας ζητεί η κυβέρνησίς μου.
    -Μεταξάς: ΟΧΙ! Ούτε λόγος δύναται να γίνη περί ελευθέρας διελεύσεως. Ακόμη όμως και αν υπετίθετο ότι θα έδιδα μια τοιαύτην διαταγήν (την οποίαν δεν είμαι διατεθειμένος να δώσω), είναι τώρα τρεις το πρωί. Πρέπει να ετοιμασθώ,να κατέβω εις τας Αθήνας, να ξυπνήσω τον Βασιλέα, να καλέσω τον Υπουργόν των Στρατιωτικών και τον αρχηγόν του Γενικού Επιτελείου, να θέσω εις κίνησιν όλες τος στρατιωτικές τηλεγραφικές υπηρεσίες, έτσι που μια τέτοια απόφασις να γίνει γνωστή στα πλέον προκεχωρημένα τμήματα των συνόρων. Όλα αυτά είναι πρακτικώς αδύνατα. Η Ιταλία, η οποία δε μας παρέχει καν τη δυνατότητα να εκλέξωμε μεταξύ πολέμου και ειρήνης, κηρύσσει ουσιαστικώς τον πόλεμον εναντίον της Ελλάδος.
    (μετά από μια σύντομη παύση)
    -Μεταξάς: Πολύ καλά λοιπόν, έχομεν πόλεμον.»

    Ἀπ᾿ ὅ,τι φαίνεται τὸ ΟΧΙ (ποὺ τονίζεται μὲ κεφαλαῖα στὴ μετάφραση) εἶναι κομμάτι τοῦ διαλόγου:

    «Όχι. Ούτε λόγος δύναται να γίνη …» καὶ ἀκολουθεῖ ἕνα μπλαμπλά γιὰ τὸν βασιλιᾶ, τὸν ὑπουργὸ στρατιωτικῶν κλπ.

    Τὸ ζουμί τῆς ἀπάντησης νομίζω πὼς εἶναι τὸ «Alors c’ est la guerre».

    Θὰ βοηθοῦσε νὰ βρίσκαμε τὸ πρωτότυπο κείμενο τοῦ Γκράτσι, γιὰ νὰ δοῦμε ἂν δίνει ἔμφαση στὴ λέξη ΟΧΙ, ὅπως κάνουν αὐτοὶ ποὺ τὸ ἀποδίδουν στὰ ἑλληνικά.

  65. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    @60,61. Τί γρήγορο πιστόλι ποὺ εἶσαι, Γιάννη!

    Ἀπάντησες στὸ σχόλιό μου (#64) πρίν τὸ δημοσιεύσω!

    Οὔτε ὁ Λούκυ Λοὺκ νά ᾿σουνα! 🙂

  66. Γιάννης Ιατρού said

    64/65: Εμ ρε Δημήτρη, αυτό που έβαλες, δηλ. αυτό που παραθέτει το dotnews σαν απόσπασμα από τα απομνημονεύματα του Γκράτσι (ο ακριβής ιταλικός τίτλος είναι: GRAZZI, E., Il Principio della Fine (L’impresa di Grecia). Edit. Faro, 1945), πολύ θα ήθελα να ξέρω που το βρήκε ….
    Γιατί στο τυπωμένο βιβλίο με την μετάφρασή τους ΔΕΝ υπάρχει 🙂

  67. Γιάννης Ιατρού said

    55: Τζέην
    Λες να εννοεί π.χ. Λίντιτσε , Οραντούρ , Δίστομο;
    Τρεις περιπτώσεις «εθελοντισμού» και » κοινωνικής προσφοράς» ….🙄

  68. Συγκινητικοτατο.

  69. Pedis said

    Αν και πρόκειται για σπούριους συγγραφείς της Ιταλικής Ιστορίας οι Τσέρβι & Μοντανέλλι λένε ρητά ότι το «Οki» ο δικτάτωρ μετά της
    ρόμπας δεν το είπε:

    L’Italia della disfatta – 10 giugno 1940 – 8 settembre 1943
    Indro Montanelli, Mario Cervi, Sergio Romano

    Al capo del servizio di guardia Grazzi disse che doveva vedere il Primo Ministro «per comunicazioni urgentissime». Metaxás, un ometto corpulento malandato in salute, si buttò sulla camicia da notte una vestaglia, e andò incontro a Grazzi, sulla porta. Insieme raggiunsero un salottino al pianterreno, e Grazzi cominciò a leggere lentamente, in francese, il testo dell’ultimatum che, dopo aver addebitato alla Grecia violazioni della neutralità e provocazioni, chiedeva per l’Italia «la facoltà di occupare con le proprie Forze Armate per la durata del presente conflitto con la Gran Bretagna alcuni punti strategici in territorio greco. Il governo italiano chiede al governo greco che esso dia immediatamente gli ordini necessari perché tale occupazione possa avvenire in maniera pacifica». In caso contrario, ogni resistenza sarebbe stata stroncata con la forza.

    Dopo aver commentato con angoscia: «Alors, c’est la guerre», Metaxás tentò di spiegare che era impossibile, nel volgere di tre ore, avvertire il Re, il Ministro della Difesa, il comandante in capo maresciallo Papagos, e far pervenire alle truppe l’ordine di non resistere. Quindi chiese quali fossero i punti strategici che l’Italia voleva ottenere, e Grazzi, allargando sconsolatamente le braccia, dovette ammettere che non lo sapeva. «Vedete dunque che è la guerra» ripeté Metaxás e mormorò: «Vous êtes les plus forts». Lo «oki», il no greco che divenne poi lo slogan nazionale, non fu pronunciato esplicitamente. Ma la decisione di Metaxás era stata presa. Del resto l’ultimatum era congegnato in modo tale da non lasciargli alternative.

    όποιος θέλει, πληρώνει καμια εικοσαριά ευρά για να έχει το πόνημα του Γκράτσι και να διαπιστωσει αν η ελληναραδικη (σε όλα τα σχετικά θέματα) βίκι πλασάρει χόακα ή ανακρίβεια.

  70. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    @66. Καλὰ κάναμε καὶ τὴν ψυλιαστήκαμε πὼς εἶχε πέσει κοπτορραπτικὴ τόσο στὴ Βίκη, ὅσο καὶ στὸ dotnews.

    Πάλι καλὰ ποὺ δὲν βάλανε τὸν Μεταξᾶ νὰ λέει:

    «Μολὼν λαβέ!» (εἰς ἄπταιστον Περσικήν) 🙂

  71. sarant said

    Eυχαριστώ πολύ για τα νεότερα σχόλια και να με συμπαθάτε για την απουσία, είχα πάει στην παρέλαση αλλά με διώξανε επειδή δεν είχα καλό βαθμό οπότε πήγα μια πεζοπορία.

    8 Ωπ, σιδερένιος!

    9 Νάσαι καλά!

    12 Μπράβο, το αναφέρει κι αυτό η Βογιατζόγλου στο βιβλίο που ανέφερα.

    28 Βρε τι μαθαίνει κανείς!

    44 Θα έλεγα πως είναι Τα φώτα της πόλης / City Lights

    46 Ε, με πρόλαβε

    50 Μόνο που έχει βάλει σε μικρή ανάλυση τις φωτογραφίες της χειρόγραφης εφημερίδας και δεν διαβάζονται

    60 Μπράβο!

    64 Βελτιωμένη αυτή η μεταφραση! Α, όλα αυτά δίνουν υλικό για ένα άρθρο … του χρόνου.

  72. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    @69. Πέδη, εὐχαριστῶ γιὰ τὸ ἰταλικὸ παράθεμα, ποὺ ἐπιβεβαιώνει τὶς ὑποψίες μας.

  73. Γιάννης Κουβάτσος said

    55: «Παπούδων»; «Μαλλιαρή» γραφή. ☺

    Για να συνοψίσουμε τι μάθαμε αυτό το τριήμερο: Ο ελληνο-ιταλικός πόλεμος κηρύχτηκε στις παραμονές του Β’ΠΠ και ο ελληνικός στρατός αποτελούνταν από εθελοντές, σαν τους Ατενίστας. Ελληνίστας, δηλαδή. Ευτυχώς, αυτοί δεν ήταν ψυχάκηδες, σαν κι αυτούς που αντιστάθηκαν στη χούντα.
    «Όλοι μαζί μπορούμε. Τη Δευτέρα 28 Οκτωβρίου 1940 όλοι στον μαραθώνιο κατά των Ιταλών, στις κατάφυτες πλαγιές της Πίνδου. Ουάου!»

  74. Μαρία said

    51
    Στο πάνθεον να συμπεριληφθούν κι αυτοί.

  75. aerosol said

    #73 😂

    #69
    Ο Μεταξάς δεν είπε κυριολεκτικά το διάσημο «Όχι» αλλά αυτό το βλέπω δευτερεύον και παλαιωμένο θέμα. Επί της ουσίας το είπε το όχι, αρνήθηκε να δεχτεί τις απαιτήσεις της Ιταλικής κυβέρνησης γνωρίζοντας καλά το πικρό τίμημα. Το ότι ήταν δικτάτορας και θαυμαστής του φασισμού δεν αλλάζει την γενικά υπεύθυνη στάση του απέναντι στα εθνικά θέματα. Πικρότατο θεωρώ το ότι δεν έγινε δικτάτορας κάνοντας πραξικόπημα ή κίνημα αλλά μέσα από μια εξουσία που του παραδόθηκε στο πιάτο από τη μεγάλη πλειοψηφία των «δημοκρατικών» πολιτικών δυνάμεων -ενώ ήταν σαφέστατο πως ήταν αντικοινοβουλευτικός.

  76. Theo said

    Στο Quizdom που επανέκαμψα πρόσφατα μετά από τριετή απουσία, χθες και σήμερα, οι τέσσερις από τις πέντε συμπαίκτριες, με τις οποίες αντάλλαξα ένα «καλημέρα» μου ευχήθηκαν και «χρόνια πολλά» (οι δυο και με ένα emoticon με την ελληνική σημαία). Κι εγώ δεν θυμόμουν τέτοια ευχή για εθνικές επετείους.
    Η μια είναι Θεσσαλονικιά και το ήξερα. Ρώτησα άλλες δυο. Η μια είναι Πειραιώτισα και είπε πως το συνηθίζει, μάλλον γιατί είναι δασκάλα. Η άλλη είναι Μανιάτισα και ζει στην Αθήνα και μου είπε πως και εκεί συνηθίζεται.
    Δεν είναι, λοιπόν, μόνο σαλονικιώτικο το «έθιμο». Απλώς, ίσως ο πατριωτισμός (με ή χωρίς εισαγωγικά) να ανθεί περισσότερο στη Σαλονίκη και αρκετά λιγότερο στο παρόν ιστολόγιο 🙂

  77. spyridos said

  78. Ρε παιδιά η επέτειος του ΝΑΙ πότε είναι? Έχω μπερδευτεί λίγο με τις ημερομηνίες.

    «Ο πόλεμος -έγραφε η «ΕΣΤΙΑ» στις 29/4/1941- ετελείωσε και διά την Ελλάδα (…). Διά την πραγματική ειρήνευσιν, (…) χρειάζεται και η ψυχική αποστράτευσις των Ελλήνων». Στο ίδιο πνεύμα, η «ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ» της 30/5/1941 έκανε ένα βήμα μπροστά γράφοντας: «Με την ψυχική αποστράτευσιν θα αισθανθούμε την λύτρωσιν από τον εφιάλτην του πολέμου και θα αγωνισθώμεν διά να αναδείξωμεν την παραγωγή μας και τον πολιτισμόν μας». Τέλος το «ΕΛΕΥΘΕΡΟ ΒΗΜΑ» στις 2/5/1941 διαπίστωνε ότι «με τον τερματισμό του πολέμου ήρθησαν πλέον οι φραγμοί οι οποίοι εχώριζαν τον Ελληνικόν λαόν με τους αντιπάλους του».

    https://ethniki-antistasi-dse.gr/h-maxh-ths-krhths.html

  79. Pedis said

    # 75 β – Αεροζόλ, εντάξει, το ξέρουμε ότι το εννόησε το Όχι αλλά ΔΕΝ το είπε.

    Ψάχνοντας να βρω κάνα απόκομμα από το βιβλίο του Γκράτσι παρατήρησα ότι έχει πήξει το διαδίκτυο με διάφορες βέρσιον του χόακα της στιχομυθίας και μάλιστα, κάποιοι γραμμένοι στα ιταλικά από έλληνες. Χάλια.

    Για το δεύτερο, φυσικά θα συμφωνήσω και σε αυτό.

    Άλλωστε, στις 28 Οκτώβρη δεν γιορτάζουν μόνον οι μεταξικοί νοσταλγοί, ακροδεξιοί ή δεξιοί με την μία ή την άλλη πρόφαση, αλλά και οι Ιταλοί φασίστες.

    Πρόκειται για την αρχή της αντικοινοβουλευτικής παρωδίας που βαφτίστηκε ως «η πορεία προς τη Ρώμη» και που κατέληξε σε κοινοβουλευτική ερωτική κομεντί της άρχουσας τάξης και των φασιστών.

    Ως γνωστόν, αν και δεν είναι πολύ γνωστό, ο Μουσσολίνι κατέκτησε την εξουσία ως αρχηγός ενός κόμματος με ασήμαντη κοινοβουλευτική δύναμη αλλά με την οικονομική υποστηριξη των λατιφουντιστών και των βιομηχανων, με την απόφαση του βασιλιά να τον επβάλλει και την ψηφο εμπιστοσύνης των αστικών κοινοβουλευτικών δυνάμεων.

    Στα δύο τελευταία, καλλιώρα οπως ο Μεταξάκος.

  80. ΣΠ said

    Στην Θεσσαλονίκη, που έμεινα μέχρι το 1973, δεν θυμάμαι να λέγαμε «Χρόνια Πολλά» αυτή την ημέρα. Στην Πάτρα σήμερα μου είπαν.

  81. ΣΠ said

    Ο Νορβηγός εξερευνητής Νάνσεν, που αναφέρει ο Βάρναλης είναι αυτός: https://en.wikipedia.org/wiki/Fridtjof_Nansen.
    Δεν τον ήξερα. Σημαντική προσωπικότητα. Τιμήθηκε και με το Νόμπελ ειρήνης.

  82. Theo said

    @80:
    Κι εγώ, που έμενα εκεί από 1974 έως 1978, δεν θυμάμαι κανένα να μου λέει «χρόνια πολλά» αυτό το τριήμερο.

  83. Αγγελος said

    Σε Αθηναϊκή Επιστολή του στη Διάπλαση των Παίδων του 1940, ο Ξενόπουλος αναφέρει ότι οι Ιταλοί είχαν χτίσει με πέτρες σε διάφορες πλαγιές της Αλβανίας τη λέξη DUX (=duce, λατινικά), και ότι ο ελληνικός στρατός, όταν έφτανε στην προέλασή του σε τέτοια σημεία, γκρέμιζε το D και με τις πέτρες του έκλεινε από πάνω το U και πρόσθετε κι ένα Ι, ώστε να γίνει ΟΧΙ. Και μία μόνο φορά να έγινε αυτό, αποδεικνύει ότι η λέξη ΟΧΙ πολύ γρήγορα έγινε σύμβολο της ελληνικής αντίστασης στην ιταλική επίθεση.

  84. Jane said

    # 67 κι η Κάνδανος…

    # 73 και πόσα έχουμε να μάθουμε ακόμη απ’ τς άριστοι.
    ………………………

    Πάντως την ευχή «χρόνια πολλά» τη λένε κι εδώ στα χωριά την 28η του Οκτώβρη.
    Δεν είναι καινούργιο φρούτο, όπως το «καλή Παναγιά», το λέγαν από παλιά.

  85. Μαρία said

    80, 82
    Ούτε εγώ που συνεχίζω να μένω.

    Μια και «ο αντιφασιστικός λόγος πρέπει να είναι σύγχρονος» https://www.facebook.com/antonis.liakos.98/posts/1256076344599087

  86. Μαρία said

    Στις 12 τα μεσάνυχτα μπορείτε να δείτε σε επανάληψη ένα εξαιρετικό ντοκιμαντέρ https://program.ert.gr/details.asp?pid=3647006&chid=49

  87. sarant said

    76-80 Δεν το έχω ακόμα ακούσει το «Χρόνια πολλά» άρα πρέπει να είναι καινούργιο.

    Η Νικοκυρά μού λέει ότι το λένε πολύ στην τηλεόραση.

  88. Γιάννης Ιατρού said

    84α: Ναι, αλλά δες την ημερομηνία στα άλλα τρία…

  89. Jane said

    # 88 Ναι, σωστά..
    ………………………………

    Μια κουβέντα που έλεγε η γιαγιά μου για τον πόλεμο του ΄40.
    «Έστειλα έναν άντρα και μι γύρισαν ένα τσουβάλ’ άδειο ψειριασμένο».
    Ο παππούς έκανε έντεκα μέρες να γυρίσει απ΄ την Αλβανία.
    Είχε γυρίσει σαράντα πέντε κιλά.
    Δε μιλούσε σχεδόν καθόλου για τον πόλεμο.
    Και μολονότι δεξιός, τον Μεταξά τον αποκαλούσε κακαράντζα.

  90. Georgios Bartzoudis said

    Πολύ καλό το χρονογράφημα του Βάρναλη για τον Τσάπλιν, αλλά τα σχόλια ….για το ΟΧΙ , τα Χρόνια Πολλά κλπ. ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ σε όλους!

  91. Γιάννης Κουβάτσος said

    Και ευτυχές το νέον έτος!

  92. Alexis said

    #75: Πολύ σωστά, με βρίσκεις σύμφωνο.

    #76: Σίγουρα δεν είναι σαλονικιώτικο το «έθιμο» του «χρόνια πολλά», κι εδώ στην Πρέβεζα λέγεται κατά κόρον και στις δύο εθνικές επετείους. Νομίζω ότι είναι περισσότερο διαδεδομένο στην επαρχία για τον απλούστατο λόγο ότι εκεί οι εθνικές γιορτές είναι κάτι σαν πανηγύρι, σαν πραγματική γιορτή. Ο κόσμος κατεβαίνει στην παρέλαση, όλοι φοράνε τα καλά τους, ανταλλάσσουν χαιρετούρες, κάνουν βόλτες κλπ.
    Υπάρχει μια γενικότερη εορταστική ατμόσφαιρα που ίσως απουσιάζει από την Αθήνα.
    Είναι αυτό που πολύ εύγλωττα αποτυπώνει ο Καρυωτάκης με δύο μόνο στίχους:
    «Βάσις, φρουρά, εξηκονταρχία Πρεβέζης,
    την Κυριακή θ’ ακούσουμε τη μπάντα…»

    Τώρα, αν αυτό λεγόταν εξαπανέκαθεν 🙂 ή είναι φρούτο των τελευταίων δεκαετιών, η αλήθεια είναι ότι ούτε εγώ το θυμάμαι από την παιδική μου ηλικία.
    Στην Πάτρα π.χ. που έζησα ως το 1977 δεν θυμάμαι να το έλεγαν…

  93. Πέπε said

    Κι εμένα μού είπαν χρόνια πολλά, αλλά το θεωρώ κάπως ειδική περίπτωση: ψάλτης, άνθρωπος της εκκλησίας γενικώς και που συμμετείχε στη δοξολογία ειδικώς.

    Αυτό που μου είπαν πολύ περισσότεροι και έπεσα από τα σύννεφα ήταν: «πήγατε / θα πάτε στην παρέλαση;»

    Δηλαδή συγγνώμη, υπάρχει κόσμος εκτός από τους γονείς των μαθητών που παρελαύνουν, που πηγαίνει στην παρέλαση; Να κάνει τι; Και όχι στη Θεσσαλονίκη που τέλος πάντων έχει και κάτι να δεις, στο Ηράκλειο!

    __________________________

    Νομίζω ότι οι επέτειοι που σχετίζονται με έναν πόλεμο είθισται να ορίζονται στην ημερομηνία της έναρξής του.

  94. Alexis said

    #87: Στην τηλεόραση, στα δελτία ειδήσεων π.χ. είναι καθιερωμένο εδώ και χρόνια.

    Εμένα αυτό που με ξένισε αρκετά όταν το πρωτοάκουσα είναι τα «χρόνια πολλά» την Καθαρά Δευτέρα.
    Ούτε και τώρα το ‘χω συνηθίσει και φυσικά δεν μ’ αρέσει να το λέω…

  95. Κιγκέρι said

    Στις 28 Οκτωβρίου ούτε χρόνια πολλά λέμε, ούτε μπακαλιάρο σκορδαλιά τρώμε!
    Ωστόσο, βλέπω ότι τα τελευταία χρόνια τα σούπερ μάρκετ κάνουν και τον Οκτώβριο τις σχετικές προσφορές και ο κόσμος μπερδεύεται!

  96. sarant said

    93τέλος Στη Δυτική Ευρώπη τον πρώτο πόλεμο τον γιορτάζουν με τη λήξη του, 11 Νοεμβρίου.

  97. Κουτρούφι said

    Το πιο κουλό που έχω ακούσει είναι «Χρόνια Πολλά» την ημέρα φοιτητικών εκλογών από φοιτήτρια σε κυλικείο Πανεπιστημίου, καμιά δεκαριά χρόνια πριν. Πρέπει να ήταν στα πρώτα έτη των σπουδών της και να ζούσε έντονα την εκλογική διαδικασία. Για εκείνη φαίνεται η ημέρα των φοιτητικών εκλογών θα ήταν ιδιαίτερα επίσημη και εορταστική. Ή, μπορεί και να μας δούλευε (ήμουνα με ένα μέλος ΔΕΠ της σχολής της).

  98. Alexis said

    #97: Και το «καλή αυριανή» που λέγεται παραμονές μεγάλων γιορτών επίσης κουλό μου ακούγεται…

  99. Χαρούλα said

    #73 δάσκαλε μας φροντίζουν! Να μην σταματάμε να μαθαίνουμε!😜

    Της Κεραμέως το προσπέρασα ως λάθος …απροσεξίας. Αυτό όμως της Δόμνας;;;;
    Σαν να το έβγαλε έτοιμο από λαθος αρχείο! Ας το επαναφέρει 5/12.

    Για τις ευχές γενικότερα πιστεύω ότι έχουμε «φτωχύνει». Οι γονείς μου είχαν 2-3 διαφορετικές για κάθε περίπτωση! Τώρα…. χρόνια πολλά, να ζήσετε, συγχαρητήρια, συλλυπητήρια, και τέλος! Καθόλου εξειδικευμένες ή προσωποποιημένες ευχές. Τα νεότερα δέ παιδιά, «τι λέμε τώρα;» !
    Αν αφεθούμε με ανοιχτή την καρδιά μας να ευχηθούμε, θα μεγαλουργήσουμε με την γλώσσα των παπούδων μας!

    Ο αι-Δημήτρης να βοηθάει την πόλη να μην ξαναζήσει πόλεμο!
    Γεροί να είμαστε κάθε χρόνο να τιμούμε την λευτεριά μας!
    Και του χρόνου! Με υγεία και ειρήνη!
    ……………………………ως αύριο, μπορείς να βρίσκεις ευχές. Φτάνει να ενδιαφέρεται κάποιος!

  100. Μαρία said

    96
    Μόνο τον πρώτο;

  101. sarant said

    100 Και τον δεύτερο φυσικά αλλά τον έχουν συνδυάσει με τη γιορτή της Ευρώπης.

    Ωστόσο, για πολλά χρόνια η μεγάλη γιορτή (και αργία σε ορισμένες περιοχές) ήταν η 11.11

  102. Γιάννης Κουβάτσος said

    «Happy Independence Day Greece! Χρόνια πολλά #Ελλάδα!»
    Οι ευχές της Μίλαν για την 25η Μαρτίου πριν από μερικά χρόνια…
    https://www.google.com/url?sa=t&source=web&rct=j&url=http://first-magazine.gr/%25CE%25BF%25CE%25B9-%25CE%25B5%25CF%2585%25CF%2587%25CE%25AD%25CF%2582-%25CF%2584%25CE%25B7%25CF%2582-%25CE%25BC%25CE%25AF%25CE%25BB%25CE%25B1%25CE%25BD-%25CE%25B3%25CE%25B9%25CE%25B1-%25CF%2584%25CE%25B7%25CE%25BD-25%25CE%25B7-%25CE%25BC%25CE%25B1%25CF%2581%25CF%2584%25CE%25AF%25CE%25BF%25CF%2585/&ved=2ahUKEwie2-Kf0b_lAhXNKewKHWBKCtQQFjAKegQICRAB&usg=AOvVaw12dgQ2y-t1OJiHusk0SOrg&cshid=1572289367824

  103. Χαρούλα said

    Κοιτα τώρα τι θυμήθηκα με το Δομνάκι!

    Τζιμάκος και…
    Να πας κι εσύ εθελοντής
    Γιατί αν δεν έρθεις μπορεί να σε ψάχνουνε
    Να πας κι εσύ εθελοντής
    Στου Καλατράβα τον τάφο μας θάβουνε
    Να πας κι εσύ εθελοντής
    Λόττο χαπάκια συσσίτιο μοιράζουνε
    Θα φας κι εσύ εθελοντή
    Μαύρα κοράκια ον λάιν μας κοιτάζουνε

  104. ΚΩΣΤΑΣ said

    Ας πάμε και στην ουσία, στο χρονογράφημα του ΚΒ.

    0 –> «… Ας μάθει λοιπόν ο ελληνικός κόσμος, πως θαυμάζω την ηρωική αυτή χώρα. Αν προβληθεί καμιά ταινία μου μπροστά στους Έλληνες στρατιώτες, ας γνωρίζουν τα καλά παιδιά, πως όχι μονάχα η σκιά μου παρά ολάκερη η ψυχή μου είναι κοντά τους. Ζήτω η Ελλάδα»

    Τα παραπάνω είναι λόγια του Σαρλώ, τα περιλαμβάνει ο ΚΒ στο χρονογράφημά του και συμπληρώνει παρακάτω τη δική του άποψη για τα λόγια του Σαρλώ:
    «… Κάθε του φράση είναι και μια κολόνα καλά στερεωμένη. Κι όλος του ο λόγος υπόμνημα τέχνης. Τίποτα το περιττό. Κι όλα γεμάτα από καρδιά και συγκίνηση…»

    Καλά που τα λέει ο ΚΒ αυτά, προφητικά… 🤣 μου ανταποδίδει την αγάπη που τρέφω γι’ αυτόν. Αν τα έλεγα εγώ αυτά, ένα-δυο εξάσφαιρα θα είχαν ήδη εκπυρσοκροτήσει εναντίον μου… 😜

  105. Μαρία said

    Διότι λέει «αν μας επιτίθετο η κόκκινη Σοβιετική Ένωση, πάλι το ίδιο θα αντιδρούσαμε». Στη συνέχεια δίνει καταπληκτικό ορισμό της εθνικής συνείδησης που αποδίδει στο Μυριβήλη. http://www.skaitv.gr/episode/enimerosi/simera/2019-10-28-06

  106. Πέπε said

    @97
    Εντάξει, αλλά αυτό δεν είναι απόλυτος κανόνας. Για να μην πάμε μακριά, την Ελληνική Επανάσταση τη γιορτάζουμε στη (συμβατική) ημερομηνία της έναρξής της. Και αλλοδαπά παραδείγματα έχουμε, αλλά ακόμη κι αν δεν είχαμε, δε βλέπω πού είναι το πρόβλημα με την 28η Οκτωβρίου. Τη λήξη του Πολέμου τη γιορτάζουν κυρίως οι πρώην Σοβιετικές δημοκρατίες, και είναι πολύ λογικό εκ μέρους τους.

    Είναι καμιά δεκαριά χρόνια, ίσως λίγο παραπάνω, που πρωτοείδα να αναρωτιέται κάποιος γιατί πρέπει να γιορτάζουμε, μόνο εμείς (κλασικά: «αυτά μόνο στην Ελλάδα γίνονται», κάτι που δεν ισχύει) την έναρξη αντί για τη λήξη του πολέμου, και έκτοτε έχει γίνει κλισέ. (Μπορεί να ήταν ήδη κλισέ τότε, και να μην το είχα αντιληφθεί.) Κατά τη γνώμη μου, είναι προφανές το γιατί.

  107. Μαρία said

    106
    Οι πάντες τη λήξη γιορτάζουν.

    σχετικό http://www.avgi.gr/article/10966/10337026/ethnikes-epeteioi-kai-e-semasia-ton-emeromenion

  108. ΣΠ said

    106
    Ο Χατζηδάκις το είπε παλιότερα.
    http://www.gazzetta.gr/plus/koinwnia/article/1408952/otan-o-hatzidakis-elege-i-monadiki-hora-poy-den-giortazei-apeleytherosi-alla-enarxi-polemoy-vid

  109. Κιγκέρι said

    Στη Βικιπαιδεια λέει ότι ο πρώτος εορτασμός έγινε ήδη το 1941:

    »…Η επέτειος του «ΟΧΙ» γιορτάστηκε για πρώτη φορά στα χρόνια της Κατοχής. Στο κεντρικό κτίριο και στον προαύλιο χώρο του Πανεπιστημίου Αθηνών πραγματοποιήθηκε ο πρώτος εορτασμός στις 28 Οκτωβρίου 1941. Γίνονταν ομιλίες από τους φοιτητές, ενώ μίλησε για την επέτειο την παραμονή και ο καθηγητής Κωνσταντίνος Τσάτσος, ο οποίος αρνήθηκε να κάνει μάθημα την ημέρα της επετείου με αποτέλεσμα να απολυθεί από το Πανεπιστήμιο. [1]Στην δεύτερη επέτειο (28/10/1942), ο εορτασμός έγινε στην Πλατεία Συντάγματος με πρωτοβουλία των οργανώσεων ΕΠΟΝ και ΠΕΑΝ. Υπήρχε ανησυχία για το πώς θα αντιδράσουν οι ιταλικές δυνάμεις κατοχής, οι οποίες όμως δεν παρενέβησαν. Εκδηλώσεις και διαδηλώσεις εκείνη την ημέρα έγιναν και σε άλλες πόλεις. Στον Πειραιά πραγματοποιήθηκαν ολιγοπληθείς συγκεντρώσεις, ανέβαινε κάποιος σε μια καρέκλα, έβγαζε ένα σύντομο λόγο, και κατόπιν διαλύονταν, για να αποφύγουν επέμβαση των καραμπινιέρων. Δεν υπάρχουν πολλές πληροφορίες για το τι έγινε στις 28 Οκτωβρίου 1943[εκκρεμεί παραπομπή]. Σύμφωνα με τον Ηλία Βενέζη γιορτάστηκε η επέτειος στο κτίριο της Εθνικής Τράπεζας, στην πλατεία Κοτζιά (ο Βενέζης ήταν τότε υπάλληλος της τράπεζας). Κατέφθασαν όμως οι Γερμανοί, που είχαν την ευθύνη της αστυνόμευσης πλέον, υποχρέωσαν όσους συμμετείχαν να σταθούν με τα χέρια ψηλά μέχρι το βράδυ, ενώ έστειλαν και είκοσι περίπου από αυτά τα άτομα σε στρατόπεδα συγκέντρωσης. Κάποια δεν επέστρεψαν.

    Για πρώτη φορά η επέτειος γιορτάστηκε επίσημα στις 28 Οκτωβρίου 1944 με παρέλαση ενώπιον του πρωθυπουργού Γεωργίου Παπανδρέου.

    Η Εκκλησία της Ελλάδος αποφάσισε, το 1952, η γιορτή της Αγίας Σκέπης από την 1η Οκτωβρίου να μεταφερθεί στις 28 Οκτωβρίου, με το αιτιολογικό ότι η Παναγία βοήθησε τον Ελληνικό Στρατό στον πόλεμο της Αλβανίας.

    https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%95%CF%80%CE%AD%CF%84%CE%B5%CE%B9%CE%BF%CF%82_%CF%84%CE%BF%CF%85_%CE%8C%CF%87%CE%B9

  110. Πέπε said

    107
    Ναι, αλλά το άρθρο εξηγεί πειστικά γιατί «όλοι» κάνουν έτσι όπως κάνουν και γιατί εμείς κάνουμε αλλιώς.

    Υπάρχουν άλλες χώρες που να ανδραγάθησαν περισσότερο κατά την έναρξη του πολέμου παρά κατα΄τη λήξη του; (Εκτός από τη Γερμανία!) Αυτές πώς γιορτάζουν;

  111. sarant said

    109 Aυτό με τη μεταφορά της Αγίας Σκέπης δεν το ήξερα

  112. Μαρία said

    110
    Το οτι δικαιολογείται η εξαίρεση δεν αλλάζει το γεγονός οτι αποτελούμε εξαίρεση.

  113. Πέπε said

    112
    Αν όλο το ζήτημα είναι απλώς να επισημάνουμε ότι αποτελούμε εξαίρεση, χωρίς άλλο σχόλιο, τότε οκέι. Έτσι κι αλλιώς μιλάμε για έναν πόλεμο στον οποίο η Ελλάδα υπήρξε αρκετά ιδιαίτερη περίπτωση.

    Πέραν του συγκεκριμένου πολέμου, σε ό,τι αφορά πολεμικές επετείους γενικά, μοναδική εξαίρεση δεν είμαστε.

  114. mitsos said

    Καλησπερα
    Εντυπωσιακό … δεν ήξερα ούτε το χρονογράφημα ούτε για την παρέμβαση του Τσάρλι Τσάπλιν !
    Ευχαριστώ.

    Σήμερα όμως είναι και μια από τις εορτές της Κόρης μου ¨23 /8 Μαρια- 21/5 -λένας 23/12 γενέθλια και 28/10 του ΟΧΙ 🙂
    Βλέπετε , η κόρη μου έχει προεπιλεγμένη απάντηση το ΟΧΙ … Οποιαδήποτε άλλη απάντηση απαιτεί σκέψη και εξήγηση. Και δεν είναι το μόνο θετικό που πήρε το παιδί από τον πατέρα της 🙂

  115. Γιάννης Ιατρού said

    Ό,τι μπορείς να φανταστείς μπερδεύουν!
    Τι δουλειά έχει το Αλβανικό μέτωπο του ’40 με την Ιβοζίμα ….

    Αλλά βέβαια οι λέξεις φασισμός και ναζισμός απουσιάζουν…

  116. Γιάννης Ιατρού said

    114: Να σου ζήσουν και να τις χαίρεσαι 👌👍

  117. Γιάννης Ιατρού said

    116: *ζήσει / *την 🙂

  118. Μαρία said

    115
    Κι εδώ ο Νικοκύρης είπε να ασχοληθεί με έναν πανηλίθιο https://twitter.com/nikosarantakos/status/1188900340269273088
    και ιδού το αποτέλεσμα https://twitter.com/House_is_Rockin/status/1188924029652127744

  119. sarant said

    118 H ετερογονία των σκοπών 🙂

    * Παρέμπ, κόπηκε επειδή δεν είχε θεωρημένο αγωνιστικό δελτίο ο πρωτοεμφανιζόμενος σχολιαστής Once you go black, με το εξής σχόλιο:

    Η ατάκα του Αϊνστάιν που μνημόνεψε η Δόμνα είναι fake: «It is every man’s obligation to put back into the world at least the equivalent of what he takes out of it.»

    Δεν υπάρχει ούτε στις οριστικές ατάκες του Αϊνστάιν που εξέδωσε το Πανεπιστήμιο του Princeton, ούτε στο Albert Einstein’s «The World As I See It» όπου τάχα την έχουν σταμπάρει τα goodreads https://www.goodreads.com/quotes/423709-it-is-every-man-s-obligation-to-put-back-into-the

  120. Γς said

    11, 14,15, 22, 24, 27, 29, 49, 71,

    >τι έγινε ρε, αναστήθηκες; Μπράβο!
    ΥΓ: Χθες σ΄έψαχνε ο Λάμπρος…. αλλά δεν σε βρήκε

    Τι αναρτήθηκα, σιδερένιος και τέτοια;

    Το έσκασα, δραπέτευσα. Πέταξα τα σωληνάκια και την έκανα για μια μακαρονάδα με κιμά

    Κόντεψα να πεθάνω απ την πείνα. Και δεν τρωγόταν με τίποτα και ήταν και μια σταλίτσα, για το ζάκχαρο δήθεν.

    Δυστυχώς δεν με βοήθησαν οι δικοί μου, νομίζοντας ότι θα ήταν κακό για τη θεραπεία μου κι έτσι αναγκάστηκα να κάνω ότι έκανα
    .
    Τώρα βέβαια βλέποντας ότι επιδεινώνονται τα διάφορα λέω να πάω να παραδοθώ άνευ όρων στην ανάγκη

  121. Γιάννης Ιατρού said

    118: Μέχρι κι οι άσπονδοι φίλοι του του απάντησαν του κυρ Νίκου 🙂 🙂 🙂

  122. # 115

    Ρε συ … κι έλεγα αυτήν την φωτό κάπου την ξέρω !

  123. Γς said

    >Και δεν τρωγόταν με τίποτα και ήταν και μια σταλίτσα

    Η φρυγανίτσα και το απαίσιο πλαστικό άβρεαστο κιμ ανάλατο τσιτσι

    Η μακαρονάδα με κιμά ήταν συνεχώς μόνο στο μυαλό μου

  124. Γιάννης Ιατρού said

    120: Ρε συ!!! Το φαντάστηκα ό,τι κάτι σκάρωσες! Άντε, πήγαινε, να δούμε αν σε δεχτούν… Και να παίρνεις τηλέφωνο να σου φέρνουμε ό,τι χρειάζεσαι τέλος πάντων, δεν είναι ανάγκη να την κάνεις … 🙂

  125. ΧριστιανoΜπoλσεβίκoς said

    Μεγάλος ο Βάρναλης, πάρα πολύ ωραίο κείμενο.
    Εδώ και μερικά χρόνια λέω κι εγώ χρόνια πολλά στις εθνικές γιορτές(αφού μ΄αρέσει!).

    115 Η ΔΑΠ ΝΔΦΚ έχει παλιούς αμερικάνικους χάρτες όπου η Ιβοζίμα είναι λίγο έξω από την Κορυτσά!(πως στα κομμάτια βάζουμε φατσούλα;)

  126. Γιάννης Ιατρού said

    125 (τέλος) για να μη σε μπερδέψω, καλύτερα κοπυπάστωσέ τη από κανένα άλλο σχόλιο 🙂 🙂

  127. ΧριστιανoΜπoλσεβίκoς said

    120 Μπορούμε να σου βάζουμε φωτογραφίες με φαγητά στο ιστολόγιο, ως ψυχολογική στήριξη.

    Περαστικά Γς!

  128. ΧριστιανoΜπoλσεβίκoς said

    Τι θα κάναμε χωρίς τον Ιατρού εδώ μέσα!🙂

  129. # 120

    Μ’ ένα τηγανητό αυγό από πάνω κι ένα ποτήρι φυσικό χυμό πορτοκάλλι ήταν το παν μετά από ολονύχτιες χαρτοπαιξίες όταν ήμουν τηνέητζερ… Ρε μπας κι έπαιζες κοντσίνα με τις νοσοκόμες ;

  130. ΜΙΚ_ΙΟΣ said

    61, κ. Ιατρού
    Όπως φαίνεται από το παρακάτω δημοσίευμα, το βράδυ της 30-10-1940, ο Υφυπουργός Τύπου ανέφερε, σε ραδιοφωνική ομιλία του, κάποια φράση με «όχι του κ. Μεταξά».
    Πιθανόν να το πήρε από τον τίτλο στο κύριο άρθρο της εφημερίδας «Ελληνικό Μέλλον» της ίδιας μέρας.΄Η και να υπήρξε κάποιου είδους αλληλοεπηρεασμός…

    75, Αerosol
    Συμφωνώ.
    Και αναρωτιέμαι αν είναι τόσο σπουδαίο και καθοριστικό να εμφανίζεται ως ’’ΟΧΙ του Μεταξά’’ ώστε κάποιοι, διαχρονικά, να προσπαθούν με ανακρίβειες, παραποιήσεις και λοιπές «μαϊμουδιές» να το επιβάλουν.

    – Όλα τα καλά για την υπόλοιπη …θητεία του Γς!

  131. mitsos said

    Ευχαριστώ Γιάννη
    Νά ‘σαι καλά . Δεν σου ξεφεύγει τίποτα αλλά …μήπως πρέπει ακόμα να κάνεις λίγο κράτει στις σκοπιές …

    Άλλο επετειος κήρυξης πολέμου , άλλο κήρυξης επανάστασης άλλο ημέρα αφιερωμένη στην Ειρήνη…
    Η μόνη λογική εθνική επέτειος θα ήταν η ημέρα που ψηφίστηκε η ίδρυση του Ελληνικού Κράτους 1/1/1822
    (πρώτο σύνταγμα και καθορισμός συμβόλου-σημαίας )

    Μα δεν είχαν το Θεό τους; Οι Χριστιανοί ήταν έξυπνοι Άνθρωποι δεν έβαλαν την γέννηση του Χριστού, Πρωτοχρονιά.
    Και αυτοί ; Ντιπ για ντιπ ! Πήγαν και έκαναν ψηφοφορία πρωτοχρονιά;
    Ποιος θα πρότεινε σήμερα στη θέση τριών αργιών να έχουμε μία…. κι αυτή να είναι παραμονή πρωτοχρονιάς που κονομάνε από σκυλάδικα και ταξιτζήδες μέχρι καζίνο και Κρατικό Λαχείο
    Εγώ το ξέχασα ήδη… και καλά θα κάνετε να το ξεχάσετε όλοι.
    Οπότε
    Ζήτω το ΟΧΙ και η Αγία Σκέπη
    Ζήτω η 25 Μαρτίου και ο Ευαγγελισμός
    Ζήτω ο Αι Γιάννης και ο φωτισμός
    ΤΙΝΕΛΛΑ ,ΤΙΝΕΛΛΑ !
    ‘Αντε ν ανταμώνουμε και να ξεφανρώνουμε

  132. Γιάννης Ιατρού said

    130: Πολύ καλό το εύρημά σου, είναι και της ιδίας ημερομηνίας.
    Και είναι πολύ πιθανόν η αναφορά του υφυπουργού να σχετίζεται μ΄εκείνο το άρθρο της εφημερίδας «Ελληνικό Μέλλον».
    Πάντως αυτολεξεί «ΟΧΙ» δεν είπε ο Μεταξάς στον Γκράτσι.

  133. mitsos said

    Γς ΠΕΡΑΣΤΙΚΑ
    🥤

  134. mitsos said

    @125
    Η πιο απλή φατσούλα είναι με : )
    διαδοχικά χωρίς κενό
    Ακόμη πλουσιότερη γκάμα στην παρακάτω διεύθυνση με επιλογή, αντιγραφή και επικόλληση όποιου θέλεις…

    http://getemoji.com/

  135. Μαρία said

    121
    Κύριε Νίκο, μάλλον για ξεκάρφωμα.
    Εμφανίστηκαν επίσης και άλλα φρέσκα τρολάκια.

  136. Μαρία said

    Η κυρία: Η έμφυτη τάση του λαού μας να αντιμετωπίζει θαρραλέα τις δυνάμεις που τον απειλούν συνιστά επαναλαμβανόμενο μοτίβο στην μακραίωνη ιστορία μας. Η ισχύς αυτή πηγάζει από την ικανότητά μας να συσπειρωνόμαστε γύρω από έναν κοινό στόχο, όταν οι θεμελιώδεις αξίες μας κινδυνεύουν.
    Οι γονείς: Στις μέρες μας, που οι ακραίες φωνές του λαϊκισμού επιδιώκουν να δυναμώσουν, που ο ατομικισμός και η αποξένωση μαστίζουν την ανθρωπότητα, είναι πιο κρίσιμο από ποτέ να αναβιώσουμε αξίες, όπως η αυταπάρνηση, ο αλτρουισμός και η αλληλεγγύη, που μας επιτρέπουν σήμερα να ζούμε σε μία ελεύθερη, δημοκρατική χώρα.
    https://www.minedu.gov.gr/news/43346-24-10-19-minyma-tis-ypourgoy-paideias-kai-thriskevmaton-gia-ton-eortasmo-tis-epeteiou-tis-28is-oktovriou-2021

  137. aerosol said

    Νιώθω εθνικά υπερήφανος για την κυρία με το ατόφιο «μελλισιωτόπουλο» που φοβάται μήπως συναγελαστεί βρωμερούς πρόσφυγες.
    Ευφυέστατη η σκέψη για τα ξερονήσια.
    ‘Ομως… επειδή αυτοί οι Αφγανοί έχουν αποδειχτεί μανούλες στις αποδράσεις και πιθανόν να μην τους συγκρατήσουν τα ξερονήσια μας, αντιπροτείνω να στείλουμε αυτή με το μελλισιωτόπουλο στο νησί -και το Σούπερ Πούμα να πετάει από πάνω Καραμολέγκο χωρίς γλουτένη. Έτσι οι πιθανότητες να αντιμετωπίσουν τα αθώα μελλισιωτόπουλα μπούργκες θα εξανεμιστούν.

  138. Alexis said

    #132: Πάντως εδώ εγείρονται και άλλα σοβαρά ερωτήματα Γιάννη.

    Σε ποια γλώσσα συνομίλησαν Μεταξάς-Γκράτσι;
    Ελληνικά;
    Ιταλικά;
    Γαλλικά; (όπως υπονοεί και το «Alors c’ est la guerre» )
    Ο καθένας τη γλώσσα του και με διερμηνέα;
    Τι μας αποκρύπτουν;
    Γιατί ο κ. Σαραντάκος δεν παίρνει θέση;
    Μήπως για να μη στενοχωρέσει τον φιλαράκο του Παντελή Μπουκάλα;

  139. Γιάννης Ιατρού said

    καλημέρα,

    138: που να τον βρει τον διερμηνέα τέτοια ώρα αξημέρωτα που πήγε ο άλλος να τον επισκεφθεί;
    Αφού με τις πυτζζζζάμες 🙄😏 τον υποδέχτηκε!
    Γαλλικά ήταν η γλώσσα των διπλωματών, τότε (έχουμε και το vous êtes les plus forts που του είπε στο τέλος).
    Σήμερα ….

  140. Κιγκέρι said

    Τώρα που πέρασε η γιορτή και μάζεψα τη σημαία από το μπαλκόνι, μια φράση από τη συνέντευξη ενός ήρωα πολέμου:

    ..Εξορμούσατε από πρόχειρα αεροδρόμια στα παράλια της Βορείου Αφρικής και από εκεί σε όλη τη Μεσόγειο για να προστατέψετε κυρίως συμμαχικές νηοπομπές, αλλά και σε επιχειρήσεις στην κατεχόμενη Κρήτη. Πείτε μας κύριε Πτέραρχε τι θυμάστε από αυτές τις αποστολές.

    -Απογειωνόμαστε τέσσερεις και επιστρέφαμε δύο, ή ένας, ή κάποιες φορές, κανένας. Aυτό θυμάμαι.

    https://www.kathimerini.gr/1049158/gallery/epikairothta/ellada/kwnnos-xatzhlakos-o-99xronos-8rylikos-pilotos-toy-vpagkosmioy-polemoy-na-mh-3exname-na-timoyme-na-epagrypnoyme

  141. sarant said

    136 Απελπισία

    138-9 Ναι, γαλλικά

  142. Χαραλάμπης said

    Εντυπωσιάστηκα από την αντίδραση της πλειονότητας των σχολιαστών στο -κατά την γνώμη μου- πολύ εύστοχο «χρόνια πολλά» που ΑΝΕΚΑΘΕΝ ΛΕΓΟΤΑΝΕ και -ευτυχώς- εξακολουθεί να λέγεται από πολλούς έλληνες σε κάποιες «ξεχωριστές ημέρες» του κοινωνικού βίου της πατρίδας μας…!

    (Μα τόσες πολλές ελλογιμότητες μαζωμένες εδώ μέσα και να μην μπορούν επιτέλους να καταλάβουνε το στοιχειώδες…!
    Να αδυνατείτε, βρε παιδιά, να ερμηνεύσετε ένα από τα ελάχιστα εναπομείναντα κοινωνικά «θέσφατα» που απηχούν συγχρόνως την ΛΟΓΙΚΗ και την ΕΜΦΥΤΗ ΦΥΣΙΚΗ ΕΥΓΕΝΕΙΑ του φιλοσοφημένου απλού ανθρώπου στην σημερινή Ελλάδα της γενικευμένης φαυλότητας;
    Τι να πω… Ξαφνιάζομαι, δυσάρεστα ομολογώ, μαζί σας!!!)

    Φυσικά, το νόημα του ευχετήριου ενθουσιασμού κάποιου που εύχεται ΠΡΟΣΦΥΩΣ στον περίγυρό του «χρόνια πολλά» μιάν ημέρα σαν κι αυτήνε (διότι, όπως και να το δούμε όπως και να το κάνουμε ΜΙΑ, και μόνον ΜΙΑ, ημέρα του χρόνου είναι η 28η Οκτωβρίου, που έχει έναν κάποιον «ξεχωριστόν» χαρακτήρα για ένα ευρύ κοινό, όπως ακριβώς ΜΙΑ, και μόνον ΜΙΑ, ημέρα του χρόνου είναι το 15αύγουστο, που κι αυτή η ημέρα έχει κάποιον δικόν της ξεχωριστόν χαρακτήρα στο ευρύ κοινό, ομοίως όπως ΜΙΑ, και μόνον ΜΙΑ, ημέρα του χρόνου είναι η πρωτοχρονιά, ή η Κυριακή του Πάσχα, ή η Τσικνοπέμπτη, ή η Καθαρά Δευτέρα, όπως ακριβώς ΜΙΑ, και μόνον ΜΙΑ, ημέρα του χρόνου τυχαίνει να είναι και τα γενέθλια ή η ονομαστική γιορτή κάποιου, ή η επέτειος ενός κοινωνικού γεγονότος ευρύτερου/δημόσιου ή και στενότερου/προσωπικού ενδιαφέροντος -δεν έχει τόσο βαρύνουσα σημασία για την αξία της ευχής στον «παραλήπτη» της εφόσον αυτός θα μπορεί να την εκτιμήσει μόνος του ο ίδιος όπως λ.χ. στην επέτειο του γάμου του) δεν είναι παρα ΑΚΡΙΒΩΣ ΤΟ ΙΔΙΟ ΝΟΗΜΑ (κυριολεκτικώς) που ο αγγλόφωνος ομιλητής εννοεί λέγοντας «many happy returns» όταν θέλει να δηλώσει το σημαντικώς αυτονόητο: «-Δικέ μου, σού εύχομαι, ΣΗΜΕΡΑ, αυτήν την μοναδικήν ημέρα αυτού του έτους η οποία έχει αυτό το -οποιοδήποτε κι άν είναι- ξεχωριστό για σένα νόημα, εγώ λοιπον σού εύχομαι να είσαι πάντα έτσι καλά και ΝΑ ΖΗΣΕΙΣ ΓΙΑ ΠΟΛΛΑ-ΠΟΛΛΑ ΧΡΟΝΙΑ ώστε να την ξαναγιορτάσεις τούτη τήν σημαντική ημέρα και του χρόνου και τον μεθεπόμενον χρόνο και πολλά ακόμη χρόνια στην ζωή σου».

    Αυτό, λοιπόν, σημαίνει η ωραία ευχή «χρόνια πολλά» για μια ξεχωριστή μέρα (σαν, π.χ., τη μέρα μιάς εθνικής ή θρησκευτικής γιορτής που απαντάται άπαξ του έτους, δηλαδή για μιάν επέτειο).
    Γι’ αυτό συνηθίσαμε να λέμε μια τέτοια μέρα «χρόνια πολλά» οι έλληνες.
    Και, όταν κανείς μας δεν έχει συμβόλαιο αιωνιότητας κι αθανασίας, στις εκλογές που φυσιολογικά γίνονται μια φορά κάθε 4 χρόνια, ή ακόμα και κατά την έναρξη των ολυμπιακών αγώνων, καθόλου αδόκιμη δεν θεωρώ εγώ την ευχή «χρόνια πολλά» (ή την εννοιολογικώς σχεδόν ισοδύναμη ευχή «με το καλό και την επόμενη φορά», «A LA PROCHAINE») μέσα στο ευφρόσυνο κλίμα μιάς ημέρας που γεννά αυθόρμητα την ευχετήρια διάθεση στους απλούς ανθρώπους.

    Κατανοητόν, ώ φίλτατοι;

  143. Γς said

    Κι έστειλα αυτό το βίντεο στον μεγάλο μου γιο για το νέο μέλος της οικογένειας που περιμένουμε

    -και θα παίζει και πιάνο

    Πήγα να τον προϊδεάσω για την προσπάθεια που θα καταβάλω μπας και επαναλάβω το κόλπο με τα διπλά ονόματα

    https://caktos.blogspot.com/2014/12/blog-post_9.html

    της μακαρίτισσας νο 1 [γιαγιάς της] και της μακαρίτισσας νο 2 [με το πιο κυριλέ όνομα]

    Και μού’βαλε πάγο:

    -Τρέχα πίσω στο νοσοκομείο γιατί βλέπω να την βγάζει Ιωάννα!!!!!

  144. sarant said

    142 Πάντως, κατά τη γνωμη των περισσότερων που σχολίασαν -αλλά και τη δική μου- δεν λεγότανε ανέκαθεν η ευχή «Χρονια πολλά» στις 28 Οκτωβρίου.

  145. nikiplos said

    Καλημέρα… Κι εγώ παραξενεύτηκα που μου έλεγαν εχθές χρόνια πολλά για την ημέρα. Μάλλον είναι έλξη από την 25η Μαρτίου…

    Επειδή το άκουσα και από τον Αφτιά, μάλλον η ιδιωτική τηλεόραση γράφει ιστορία…

  146. Γιάννης Ιατρού said

    142 (144) …Μα τόσες πολλές ελλογιμότητες μαζωμένες εδώ μέσα…
    Εντάξει, την γνώμη σας για το «Χρόνια Πολλά» την είπατε, αυτήν την παρατήρηση, τι τι θέλατε; Δεν σκέφτεστε πως υπάρχουν και κακόψυχοι εδώ μέσα;

  147. Γιάννης Ιατρού said

    146: ..τι τι => τι την

  148. Pedis said

    # 119 – Η ατάκα του Αϊνστάιν που μνημόνεψε η Δόμνα είναι fake: «It is every man’s obligation to put back into the world at least the equivalent of what he takes out of it.»

    Δεν υπάρχει ούτε στις οριστικές ατάκες του Αϊνστάιν που εξέδωσε το Πανεπιστήμιο του Princeton, ούτε στο Albert Einstein’s «The World As I See It» όπου τάχα την έχουν σταμπάρει τα goodreads https://www.goodreads.com/quotes/423709-it-is-every-man-s-obligation-to-put-back-into-the

    ακούγοντάς τη θα έδινα εννιά στα δέκα ότι πρόκειται για άλλη μια παπαριά μέλους της κουλοκυβέρνησης.

    # 144 – μπορεί να το έλεγαν από παλιά στις παρεκκλησιαστικές οργανώσεις της συμπρωτεύουσας ή στις εκεί οργανώσεις της ερέ ξερωγώ, αλλά αλλού, ευτυχώς, το είχαμε γλυτώσει.

    Άλλο τώρα αν το παίζει η τηλεόραση και τα σοσαλμίδια …

    οπότε για να μην μας πάρουνε για απολίτιστους …

    Χρόνια πολλά, Νικοκύρη. Καλή συνέχεια, καλή δουλειά και του χρόνου και καλό Πάσχα.

  149. # 146

    Ασε που όπως το πάει στις κηδείες και στους γάμους χρόνια πολλά θα λέει !!

  150. Πάντως έχει πλάκα η στήλη με τα πρόσφατα σχόλια όπου διαβάζοντάς τα μαθαίνουμε τις συναναστροφές του Βάρναλη, μόνο η πόλη δεν αναφέρεται…

    Όταν ο Βάρναλης συνάντησε τον…Γιάννης Ιατρού στη
    Όταν ο Βάρναλης συνάντησε τον…nikiplos στη
    Όταν ο Βάρναλης συνάντησε τον…sarant στη
    Όταν ο Βάρναλης συνάντησε τον…Γς στη
    Όταν ο Βάρναλης συνάντησε τον…Χαραλάμπης στη
    Όταν ο Βάρναλης συνάντησε τον…

  151. Γς said

  152. Χαραλάμπης said

    144 – Όχι, επιτρέψτε μου, δεν έχετε δίκιο. Το ότι δεν την είχατε ακούσει εσείς ή κάποιοι άλλοι φίλοι εδώ μέσα δεν σημαίνει αυτόχρημα πως δεν λεγότανε καθόλου στη χώρα μας. Ίσως όχι στους δικούς σας τους κύκλους αλλά, ακόμα και ο εκφωνητής στο ελληνικό ραδιόφωνο ή την τηλεόραση των παρελάσεων προ 40ετίας θυμάμαι πολύ καλά να κλείνει την μετάδοσή του με αυτή την ευχή σαν αποφώνηση. Ακόμα και την Αποκριά όταν συναντιόσουνα με κάποιον, «χρόνια πολλά» θα σού ‘λεγε και θά’ τανε πολύ φυσικό για κάτι που συμβαίνει άπαξ του έτους και όλοι θά’ θελαν να ζήσουνε χρόνια πολλά για να το ξαναχαρούνε στη ζωή τους. Κι επειδή είμαι πάνω από 70 κι έχω ζήσει σε πολλά μέρη της Ελλάδας προτού εγκατασταθώ μόνιμα στην Αγγλία, σάς διαβεβαιώ ότι λεγότανε το «χρόνια πολλά» παντού στην Ελλάδα από τον κόσμο στις κοινωνικές περιστάσεις που προανέφερα κατα το #142 σχόλιό μου. Και, πρέπει να ομολογήσω μάλιστα, πως όσο περνάνε τα χρόνια, και η ζωή μας στο πέρασμά τους μοιραία λιγοστεύει, τόσο πιο ευχάριστα κι ελπιδοφόρα μού ακούγεται τούτη η ευχή των ελλήνων. Όπως ξανά ‘πα, το «many happy returns» αποκτά μεγαλύτερο νόημα προϊούσης της ηλικίας των ανθρώπων…

    Υπάρχουν ασφαλώς άλλες «ευχές» που σήμερα έχουνε γίνει «μόδα» στην Ελλάδα (και που εμένανε, όταν τις ακούω, μέ εκπλήσσουν και μέ ξενίζουνε κάπως -καθότι εμένανε μού μοιάζουν σαν νεόκοποι νεολογισμοί και δεν ακούγονταν πουθενά στην Ελλάδα πριν από την αποδημία μου εδώ και 30 χρόνια- μιά και ποτέ μου δεν θα μού ‘ρχότανε να τις πω εγώ ο ίδιος αυθόρμητα ως έχων μείνει εντελώς ασυνήθιστος σ’ αυτές): όταν έρχομαι στην πατρίδα, συχνά-πυκνά ακούω πχ να μού λένε «καλή συνέχεια» ακόμα κι όταν αργά την νύχτα πάω κατ’ ευθείαν να πέσω για ύπνο! Αφήστε πια εκείνα τα «καλό μεσημέρι», «καλό απόγευμα», «καλό βράδυ», κλπ, που έχουν επικρατήσει να λέγονται ενώ παλιότερα καθόλου δεν συνηθίζονταν. Και, βέβαια, δεν σκοπεύω να ξαναθίξω εδώ τα εντελώς άστοχα -έως εκνευριστικώς βλακώδη- «καλησπέρα» μεσημεριάτικα και «καλημέρα» νυχτιάτικα όταν πας για ύπνο, κοινωνικοί χαιρετισμοί/ευχές πρωτόγνωροι για την ελλάδα, μυστήρια πράγματα που θυμάμαι πάντως να τα έχετε ξανασχολιάσει στο ιστολόγιό σας.

    Καλημέρα σε όλους σας από την γηραιά Αλβιώνα.

  153. nikiplos said

    151@ πολλά θα μπορούσαν να ειπωθούν για τις στρατιωτικές γκάφες στο «έπος» της Αλβανίας που στοίχισαν τη ζωή πολλών αντρών τσάμπα, αλλά δεν είναι του παρόντος. Στο πολύ ωραίο ντοκιμαντέρ που είχε δείξει η ΕΡΤ, όταν είχαν πρωτοανοίξει τα σύνορα αρχές 90ς, μιλούσε ένας βορειοηπειρώτης-Αλβανός στρατιωτικός εξηγώντας μερικά στρατηγικά λάθη. Αλλά δεν ξέρω αν η ΕΡΤ το παίζει ακόμη.

    Σε εκείνο είχαμε μάθει για αρκετούς από την πελοπόννησο που είχαν «φύγει» σε τροχαία λόγω του παγετού…

  154. nikiplos said

    153@ το χρόνια πολλά το λέγαμε και στο στρατό, όταν είχαμε έμπροσθέν μας έναν καθόλα ηλίθιο μόνιμο αξιωματικό, που σε κρίσιμες ασκήσεις έκανε καίριες γκάφες. Την ευχή την εκφέραμε στην συνήθως ορθή επικείμενη πρόβλεψή μας για το τι μλκ επρόκειτο να γίνει με τέτοιες διαταγές…

  155. Χαραλάμπης said

    146- Συγγνώμη, αλλά δεν σάς κατάλαβα. Τι εννοείτε «υπάρχουν κακόψυχοι»; Άν θυμάμαι σωστά εσάς δεν χαρακτήριζε σαν «κακόψυχο» εκείνος ο δυσώνυμος/πολυώνυμος αιρετικός σχολιαστής. Εννοείτε, λοιπόν, ότι εσείς προσωπικά πειραχτήκατε στον τρόπο που διετύπωσα την έκπληξή μου; Σάς ζητώ συγγνώμη εάν κάτι άθελά μου σάς πείραξε στον τρόπο που εκφράστηκα. Δεν ήτανε στις προθέσεις μου, σάς διαβεβαιώνω.

  156. sarant said

    152 Προφανώς ζούσαμε σε άλλη χώρα, αν επιμένετε ότι ήταν γενικευμένο το έθιμο.

  157. Νέο Kid said

    Τι γίνεται εδώ? Ο Καπετάνιος θήτευσε παρά τω Ζαμπούνη ή είναι η ιδέα μου…?

  158. Γιάννης Ιατρού said

    157: Bingo 🙂

  159. Γιάννης Ιατρού said

    Κίντο, μας φέρνουν ένα σώβρακο για να γίνει τεστ dna 🙂 🙂 🙂

  160. spiridione said

  161. Χαραλάμπης said

    154 – Για πολλά χρόνια διαβάζω τον Σαραντάκο και ποτέ ώς τώρα δεν πήρα το θάρρος να γράψω κάτι, ακόμα κι όταν είχα κάτι σημαντικό να καταθέσω ως σχόλιο.

    Ούτε κι εγώ δεν ξέρω πως έγινε τώρα και γράφω για κάτι εντελώς επουσιώδες και πέραν της κύριας θεματολογίας του άρθρου.

    Τώρα, όμως, που πήρα φόρα θα πω και τούτο (βιαστικά, προτού βγω στους βροχερούς δρόμους για τα ψώνια της ημέρας): έκανα την θητεία μου στον ελληνικό στρατό πριν από μισόν αιώνα ακριβώς (μεσούσης της δικτατορίας) και φορούσα χακί για 3 χρόνια ως οπλίτης διαβιβάσεων.
    Τρέφω μιαν έντονη αποστροφή για τις στολές παντός είδους (αποστροφή που είχα από πολύ προτού στρατευθώ) και από του φυσικού μου απεχθάνομαι οτιδήποτε σχετίζεται με στρατούς, παρελάσεις, πολέμους, «πατριωτισμούς» της φουστανέλλας
    ή του εθνόσημου, δεκάρικους πανηγυρικούς λόγους, κλπ.
    Μολονότι στην στρατιωτική μου θητεία δεν ταλαιπωρήθηκα όσο άλλοι (και, επιπλέον, εκεί έκανα αξιόλογες γνωριμίες και φιλίες με άλλα παιδιά της κλάσης μου) έχω οριστικά διαγράψει δια παντός αυτήνε την περίοδο του βίου μου. Δεν θέλω να θυμάμαι, δεν θέλω να ξέρω, δεν θέλω να ακούω, ήτανε σε μιαν «άλλη ζωή» μου (που θά ‘λεγε κι ο Σαραντάκος).
    Αποφεύγω από τότε που ήμουνα παιδί να συζητώ ή να ακούω για στρατό και τα τοιαύτα, άλλωστε δεν μού άρεσε ποτέ να παίζω «πόλεμο» (ούτε «κλέφτες κι αστυνόμους» ή «καμπόυδες κι ινδιάνους») και ούτε βλέπω ταινίες με πολέμους ή στρατιωτικούς χαρακτήρες, θεωρώντας τήν οποιαδήποτε αναφορά σε τέτοια ζητήματα από ολότελα αδιάφορη ώς εξαιρετικά ενοχλητική.

    Αυτό, λοιπόν, που ΕΠΙΣΗΣ μέ καταπλήσσει (και καταθέτω με αυτήν την ευκαιρία) είναι που πολλοί εδώ μέσα αναφέρονται αρκετά συχνά στην θητεία τους: είτε για να μάς πουν τι χρήσιμη ή άχρηστη εκπαίδευση πήρανε, είτε για να μάς καταμαρτυρήσουν την εμπειρία τους από το φαιδρό μόνιμο στρατιωτικό προσωπικό που συνάντησαν, είτε για να προβάλουν υποσυνείδητα τον φυσικόν ανδρισμό τους προς τους αστράτευτους ή τους βοηθητικούς στρατεύσιμους και την διανοητική τους υπεροχή προς τους ολιγοφρενείς ένστολους επαγγελματίες, είτε απλώς για να αναπολήσουν την νεότητά τους, είτε κι εγώ δεν ξέρω τι άλλο.
    Για εμένα όλα τούτα δεν συνάδουν με το προοδευτικό, το επιστημονικό, το ανθρώπινο, το λογικό, κλπ, πρόσωπο αυτού του ιστολογίου αφού -κατά την γνώμη μου, που νόμιζα πως συμμερίζεται η πλειονότης των ενταύθα παρεπιδημούντων- οτιδήποτε έχει να κάνει με στρατό είναι προϋπόθεση ανοχής στην ιδέα του πολέμου, της μάχης, της ένοπλης «νομιμοποιημένης» βίας, εντέλει δηλαδή ΑΝΟΧΗ ΣΤΟΝ ΠΑΡΑΛΟΓΙΣΜΟ. Ως εκ τούτου, η μοναδική «μάχη» που οφείλει ο άνθρωπος του 21ου αιώνα να δίνει ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ, και με όλα τα «όπλα» που του παρέχει η αυτογνωσία του, είναι η μάχη εναντίον του παραλογισμού του. Διότι η βαρβαρότητα όχι μόνον συντηρείται από τον ανθρώπινο παραλογισμό αλλά ο ανθρώπινος παραλογισμός (για να αυτοδικιολογηθεί) την έχει αναγάγει σε φυσική νομοτέλεια. Διευκρινίζω πως η θέση μου δεν έχει καμιά σχέση ούτε με Ηθική ούτε με ηθικολογίες και άλλα σχετικά προς αυτά διανοήματα, παρα μόνον με την ΑΠΛΗ ΛΟΓΙΚΗ.

    Γι’αυτό, φίλε κ. Nikiplos, μέ εξέπληξε η αναφορά σας στον στρατό για να μάς κοινοποιήσετε την αξιομνημόνευτη ανάμνησή σας από τότε.

  162. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    Στὰ Θερμιὰ πάντως ἔλεγαν Χρόνια Πολλὰ σὲ ὅλες τὶς γιορτινές μέρες, χωρὶς ἀπαραιτήτως νὰ γιορτάζει κάποιος τὴν ὀνομαστική του ἐορτή.

    Συνήθως ἔλεγαν «νά ᾿μαστε καλὰ καὶ τοῦ χρόνου» ἢ «καὶ τοῦ χρόνου τὸ πανηγύρι μας».

    Καὶ εἶχε μπόλικα πανηγύρια – ἀφορμές γιὰ γλέντια καὶ ξεφαντώματα – τὸ νησί. 🙂

  163. nikiplos said

    161@ Αγαπητέ, ομοίως κι εγώ – τι σύμπτωσις – σπανίως μιλάω για τη θητεία μου στο στράτευμα. Οσάκις ανασύρω από εκεί εικόνες, το κάνω περισσότερο για την ανάγκη εξυπηρέτησης κάποιου παραδείγματος.

    Επίσης κι εγώ βαριέμαι αφόρητα τις ιστορίες για το στρατό, κυρίως γιατί είναι αναπόδραστα εξωραϊσμένες εκθειάζοντας τους πρωταγωνιστές εκθέτοντάς τους σε υπερβολές που δεν αντιστοιχούν με τα πραγματικά γεγονότα.

    Λεξιλογικά μιλώντας, στο παρόν ιστολόγιο συχνά ανασύρονται εκφράσεις από τη στρατιωτική αργκό, γιατί είναι λίαν ενδιαφέρουσες αφού εν προκειμένω ενίοτε δημιουργούν, πλάθουν, γεννούν σημασίες όπως πχ: κόκκινη γραμμή, επιτελική θέση (στο κόμμα), λοχαγοί (στο ΠΑΣΟΚ κάποτε), ορντινάτσα του πολιτικού αρχηγού, πανστρατιά στο κόμμα της ΝΔ στις εκλογές, σημαία, λάβαρο της παράταξης, υπηρέτης της παράταξης, του κόμματος (με το αζημίωτο βέβαια) σαν απλός στρατιώτης και άλλα ων ουκ έστιν αριθμός.

  164. Γιάννης Ιατρού said

    ΜΗΝ ταΐζετε το Τρολ … 🎃

  165. Χαραλάμπης said

    156 – Μην αρπάζεσθε κ. Σαραντάκο, δεν είπα πως ανέκαθεν ήτανε κάτι «γενικευμένο». Δεν το έθεσα έτσι όπως το παρουσιάζετε.
    Είπα (και σ’ αυτό επιμένω) πως κατά την εμπειρία μου «ανέκαθεν ακουγότανε και λεγότανε από πολλούς έλληνες». Φυσικά, με την λέξη «ανέκαθεν» εννοώ το από τότε που εγώ έχω βιώματα και μπορώ να θυμάμαι, κι όσο για το «πολλούς έλληνες» εννοώ τους πολλούς (και όχι όλους) από αυτούς που εγώ συναντούσα ή άκουγα στον κοινωνικό μου χώρο (που, πράγματι, δεν ήτανε ιδιαίτερα πολυπληθής χώρος αλλά είχε μια κάποια πλατειά «δειγματική» κατανομή προέλευσης). Επομένως, αν ήτανε κάτι «γενικευμένο» ή όχι, εγώ δεν μπορώ να το πω. Και δεν το είπα. Η εκτίμησή μου είναι, όπως σάς έγραψα πριν μέ αποπάρετε, ότι απλώς εσείς δεν έτυχε να βρεθείτε εκεί όπου εγώ το άκουγα συχνά και που διαμόρφωσα την (υποκειμενική, ασφαλώς) πεποίθησή μου που σάς εξέφρασα. Και, ακριβώς επειδή για εμένα τέτοια ήτανε εδώ και πάρα πολλά χρόνια η εμπειρία μου, γι’ αυτό εκδηλώθηκε τόσο έντονη η κατάπληξή μου σε όλους σας που δεν είχατε ζήσει παρόμοια εμπειρία: δεν μπορούσα να φανταστώ κάποιον που θα παραξενευότανε με αυτά τα «χρόνια πολλά».
    Πάντως, η λέξη «έθιμο» που χρησιμοποιήσατε για την συγκεκριμένη ανταλλαγή ευχών εγώ δεν νομίζω πως ταιριάζει γιατί δεν την λες και «έθιμο» την αυθόρμητη συναισθηματική ανάγκη να δώσεις και να πάρεις ευχές χάριν μιας ευκαιρίας. Αλλά σ’ αυτό μπορεί και να σφάλλω.

    Στο σχόλιο #162,
    ο κ. Δημήτρης Μαρτίνος (με την ευκαιρία, να τού ευχηθώ τα ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ από καρδιάς για την προχθεσινή ονομαστική του εορτή) πολύ σωστά επισημαίνει ότι σε διάφορους τόπους ο κόσμος που πανηγυρίζει συλλογικά μια ξεχωριστή ημέρα γιορτής (εθνικής, θρησκευτικής, κλπ) ή κάποιαν επέτειο (άν κι όχι οπωσδήποτε και κατ’ ανάγκην επέτειο πάντα χαρμόσυνη) ή κάποιο καθιερωμένης ημερομηνίας ετήσιο γλέντι, ΠΑΝΤΑ ανταλάσσει ευχές για «χρόνια πολλά» (ας μην ξεχνάμε ότι ακόμα και την Μ.Παρασκευή, στο σχόλασμα του Επιταφίου, πάλι «χρόνια πολλά» εύχονται έξω από τις εκκλησιές οι άνθρωποι) και αυτό το «χρόνια πολλά» το εναλλάσσουν/ανταλλάσσουν με ευχές για «νά ‘μαστε καλά ΚΑΙ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ», με την έννοια «να είμαστε ζωντανοί και γεροί για να ξαναζήσουμε και του χρόνου την γιορτή αυτής της μέρας και να ξανανανταμώσουμε». Επομένως, είναι εύλογο και κατανοητό το νόημα του «χρόνια πολλά» σε τέτοιες περιστάσεις, όπως περίπου το λέει κι ο Σαββόπουλος όταν τραγουδάει των ελλήνων τις κοινότητες κι εύχεται «… να μάς έχει ο Θεός καλά πάντα ν’ ανταμώνουμε και να ξεφαντώνουμε…»

    163 – Μολονότι εγώ για εντελώς διαφορετικούς λόγους απο εσάς γυρνάω την πλάτη μου στα στρατιωτικά και πάσης φύσεως εθνικοπατριωτικά θέματα, σάς κατανοώ. Ευχαριστώ για την απάντηση.

    164 – Εγώ είμαι το τρολ;;; (μωρέ μπράβο μου!)

  166. Γιάννης Κουβάτσος said

    Χαραβάτμαν; Χρόνια πολλά,βρε!

  167. Πέπε said

    @163:
    > > Επίσης κι εγώ βαριέμαι αφόρητα τις ιστορίες για το στρατό, κυρίως γιατί είναι αναπόδραστα εξωραϊσμένες εκθειάζοντας τους πρωταγωνιστές εκθέτοντάς τους σε υπερβολές που δεν αντιστοιχούν με τα πραγματικά γεγονότα.

    Οι σιτορίες από τον στρατό έχουν την ιδιότητα να ανασύρουν από τη μνήμη (είτε του ίδιου του αφηγητή είτε κάποιου από τους άρρενες ακροατές του) κι άλλες ιστορίες από τον στρατό, και το αποτέλεσμα είναι πράγματι αφόρητα βαρετό.

    Μία μεμονωμένη ιστορία από τον στρατό δεν είναι υποχρεωτικά αφόρητα βαρετή, εφόσον χρησιμοπιείται ως παράδειγμα για κάτι, ή εφόσον δεν έχει να κάνει με το πόσο αφάνταστα ταλαιπωρηθήκαμε ή πόσο ευρηματικά τη σκαπουλάραμε ή (το χειρότερο όλων) πόσο πολύ δεν τη σκαπουλάραμε αλλά αντιθέτως κάναμε εντυπωσιακά κατορθώματα (π.χ. απίστευτα πολλές κάμψεις).

    Παρά ταύτα, Νίκιπλε, θα διαφωνήσω με την επιχειρηματολογία σου:

    Μια ωραία ιστορία, αστεία ή συναρπαστική ή συγκινητική ή διδακτική κλπ., δε χρειάζεται να είναι απόλυτα πιστή στην πραγματικότητα. Σπάνια συμβαίνουν πράγματα τόσο καλοταιριασμένα ώστε να βγάζουν ωραίες ιστορίες χωρίς την παρέμβαση του αφηγητή. Άμα είναι καλή η ιστορία σου, πες την κι ας μην ήταν ακριβώς έτσι – και πάλι καλά θα περάσουμε, όχι λιγότερο απ’ όσο θα περνούσαμε αν η πραγματικότητα ήταν πιο πιστή στην ιστορία σου.

    Αν απλώς έκανες πάρα πολλές κάμψεις, τότε άσ’ το καλύτερα. Κι ας είναι και 100% αλήθεια.

  168. Χαραλάμπης said

    Κε Σαραντάκο, δεν φανταζόμουνα ότι τα «χρόνια πολλά» του γιορτασμού της εθνικής επετείου θα τραβήξουν σε τόσο μάκρος από την μεριά μου.
    Μπαίνοντας για να σχολιάσω, ΑΛΛΟ ήτανε το αρχικό μου κίνητρο που στην πορεία το λησμόνησα εντελώς και τώρα που ετοιμάζομαι να κλείσω μόλις το ξαναθυμήθηκα: μια μου απορία ήτανε, που σάς παρακαλώ να μού λύσετε (επειδή, όπως συνηθίζετε να γράφετε «εμείς εδώ λεξιλογούμε»).

    Το λοιπόν:

    Συμφωνώ πως το προσωνύμιο με το οποίο ο μακαρίτης σερ Τσάρλς (Τσάρλυ Τσάπλιν) έγινε και παραμένει μετά θάνατον γνωστός στην Ελλάδα είναι αυτό το «γαλλικό» του, που κι εγώ, κι εσείς, κι ο Βάρναλης, κι ο Κοτζιούλας, κι όλοι μας τέλος πάντων χρησιμοποιούμε σχεδόν αποκλειστικά σαν αναφερόμαστε σ’ αυτόν. Γιατί, όμως, εσείς γράφετε «Σαρλώ» κι όχι Σαρλό;
    Πάμπολλες φορές εδώ μέσα σάς έχω διαβάσει να τάσσεσθε αναφανδόν υπερ της γραφής «τρένο» αντί «τραίνο» (γραφή που, άλλωστε, προκρίνουν τόσο τα Λεξικά σας όσο και η Γραμματική την οποίαν ακολουθείτε). Οπότε, τι λόγους είχατε εδώ για να παρεκκλίνετε από τις γλωσσικές αρχές σας και να γράψετε (κυρίως πάνω-πάνω στον τίτλο που δώκατε στο άρθρο σας) αυτό το «Σαρλώ»;

  169. Γς said

    167:

    Η δική μου ιστορία απ τον στρατό είναι πέρα για πέρα αληθινή

    https://caktos.blogspot.com/2013/05/blog-post_5905.html

  170. Γς said

    169:

    Κι αυτή πέρα για πέρα αληθινή

    https://caktos.blogspot.com/2014/04/18-2014-1115-1969.html

  171. Georgios Bartzoudis said

    91, Γιάννης Κουβάτσος said: «Και ευτυχές το νέον έτος»!

    # Αμήν! (σε ήχο …πλάγιο του δευτέρου)

  172. Μαρία said

    «Κατσίφα ζεις, εσύ μας οδηγείς» από μαθητές σε παρέλαση στην Κατερίνη
    http://www.topontiki.gr/article/348813/katsifa-zeis-esy-mas-odigeis-apo-mathites-se-parelasi-stin-katerini-video

  173. Πέπε said

    @168:

    Είναι ένα θέμα αυτό, με τις απλοποιήσεις.

    Χωρίς να θέλω βέβαια να απαντήσω για λογαριασμό του Sarant μέχρι να το κάνει ο ίδιος, κάνω μια υπόθεση εργασίας: έστω ότι κάποιος, που τάσσεται υπέρ των απλοποιήσεων (όπως άλλωστε επιτάσσει και η ισχύουσα ορθογραφία), θέλει να μας παραθέσει ένα κείμενο του Βάρναλη, προσθέτοντας και λίγο δικό του πρόλογο. Ο Βάρναλης γράφει, ήδη στον τίτλο, «Σαρλώ». Ο παρουσιαστής του κειμένου, συμφωνώντας με όσα συζητήθηκαν πριν μια-δυο μέρες σχετικά με την πιστότητα στις εκάστοτε επιλογές των συγγραφέων, σέβεται φυσικά την ορθογραφία του Βάρναλη.

    Όταν, στον δικό του πλέον πρωτότυπο λόγο, έρχεται η ώρα να πει «υπάρχει ένα κείμενο όπου ο Βάρναλης γράφει για τον Σαρλώ», το να διατηρήσει κι αυτός την ορθογραφία του Βάρναλη μάς απαλλάσσει από το να υποστούμε ένα παρδαλό κείμενο όπου το ίδιο όνομα εμφανίζεται με διαφορετικές γραφές. Δεν είναι βέβαια υποχρεωμένος να το κάνει, είναι όμως σίγουρα μια καλή και λογική επιλογή.

    Τι θα γίνει όμως αν κάποιαν άλλη στιγμή ο ίδιος παρουσιαστής θελήσει να γράψει κάτι εντελώς δικό του για τον Τσάρλι Τσάπλιν; Αν μείνει πιστός στις δικές του ορθογραφικές απόψεις, θα γράψει «Σαρλό», πέφτοντας όμως έτσι σε ασυνέπεια, αφού ο ίδιος αλλού έχει γράψει «Σαρλώ». Αν κοιτάξει να αποφύγει αυτή την ασυνέπεια, και γράψει ξανά «Σαρλώ», θα φτάσει να μην εφαρμόζει ποτέ τις απόψεις που ασπάζεται, οι οποίες μάλιστα είναι και οι επίσημες (ενώ δεν ήταν τον καιρό του Βάρναλη).

    Είναι δύσκολο να ξεφύγεις από τη διαχρονία!…

    (Πάντως, για την ιστορία, ως Σαρλό έχει μείνει κυρίως ο κινηματογραφικός ήρωας, και όχι τόσο ο πραγματικός σκηνοθέτης-ηθοποιός Τσάρλι Τσάπλιν.)

  174. loukretia50 said

    Μικρή σφήνα

    …και δι’ ευχών σχολιαστών φθάσαμε στ΄άλλο βράδυ!

    Ποιος ήταν άραγε ο τρελός
    που απορούσε αφελώς
    με τη γιορτή αν συνάδει
    των γενεθλίων η ευχή
    και των πιστών η προσευχή?
    «Χρόνια πολλά!» πώς αντηχεί
    σε μια επέτειο εθνική
    που σύμβολο έχει γίνει?

    Η άρνηση η ηρωική
    στη μνήμη τη συλλογική
    πικρό σημάδι αφήνει :
    ΟΧΙ – πολέμου οδύνη
    Σαν σύνθημα ενωτικό
    μονάχα η φράση ας μείνει

    Για νάχει νόημα η ευχή
    ευχόμαστε ειρήνη
    ΛΟΥ
    «ΟΧΙ άλλο αίμα και σκοτάδι»
    είπε ο τρελός και έριξε
    την πέτρα στο πηγάδι…

  175. Χαραλάμπης said

    174 – Υπέροχο στιχούργημα! Σωστό ΠΟΙΗΜΑ!
    Κυρία μου, υποκλίνομαι.

  176. Χαραλάμπης said

    173 – Έμεινα άφωνος διαβάζοντας το σχόλιό σας!
    Για να το πω «κινηματογραφικά» (μια και η αφορμή εδώ υπήρξε ένας μέγας μάγος του σινεμά) φίλε μου μπήκατε μέσα στο μυαλό του Τζον Μάλκοβιτς…!
    Ολόκληρη η απάντησή σας (δηλαδή, η απόπειρα που επιχειρήσατε για μένα, για την οποία και σάς ευχαριστώ) ήταν ό,τι είχα σκεφτεί κι εγώ. Μα, ΑΚΡΙΒΩΣ το ίδιο σκεπτικό, απ’ αρχής μέχρι τέλους, είχα κι εγώ όταν θέλησα να ρωτήσω τ’ αφεντικό.
    Με την διαφορά πως εγώ δεν νομίζω ότι θα μπορούσα ποτέ να το διατυπώσω τόσο έξοχα όπως εσείς.
    Και πάλι σάς ευχαριστώ, εν αναμονή απαντήσεως απ’ τον ίδιο τον Σαραντάκο.

  177. voulagx said

    #172: Αυτες τις οδηγουσαν οι Monty Python:
    https://www.news247.gr/koinonia/nea-filadelfeia-mathitries-diakomodisan-tin-parelasi-ala-monty-python.7523821.html

  178. sarant said

    173τέλος Δεν έχω προσέξει αυτή τη διάκριση.
    Παρά τον Βάρναλη, νομίζω πως αργά-αργά η απλοποιημένη ορθογραφία θα επικρατήσει.

  179. Μαρία said

    177
    Μπράβο στα κορίτσια. https://pbs.twimg.com/media/EIE4grLX0AAR0HY.jpg

  180. Πέπε said

    178
    Μα νομίζω ότι προ πολλού επικρατεί. Σίγουρα για νεότερα δάνεια και ονόματα. Στα παλιά μπορεί να είμαστε λίγο δύσκαμπτοι, αλλά κι αν δεν έχει επικρατήσει ο Σέξπιρ του Σαίκσπηρ (που είναι το στερεότυπο παράδειγμα), σίγουρα προς τα κει τείνει.

    Επισημαίνω όμως ότι η πορεία αυτή έχει αντικειμενικές δυσκολίες.

  181. Νέο Kid said

    Ένας δήμαρχος αλλά και «άνθρωπος της τέχνης» (υποτίθεται, τουλάχιστον) ΔΕΝ επιτρέπεται να χαρακτηρίζει παιδιά ως «γελοία υποκείμενα» και «αξιολύπητα» ,whatever the case may be!

    Δε σκότωσαν κιόλας, ούτε έκλεψαν το «κράτος»! (θεός φυλάξει!!)

  182. Φοβερές και θαρραλέες. Ίσως ακόμα περισσότερο αν όπως λέει ο Βούρος «παρεισέφρησαν από κάποιο στενό» επί τούτου. (Φαντάζομαι αλλιώς θα είχαμε ήδη μάθει το όνομα του γυμναστή/γυμνάστριας, από τον Μπογδάνο το πιθανότερο).

  183. Pedis said

    # 177-179 – θα φάνε αποβολές, θα πέσουν να τις φάνε οι επαγγελματίες μισάνθρωποι της πατριδοκαπηλείας, θα βρουν και κάτι για να κάνουν τον προοδευτικό οι μετασυριζαίοι …

    Πάντως, μπράβο και χαίρομαι για τις κοπέλες επειδή έχουν άποψη.

  184. Γς said

    .
    >Μπράβο στα κορίτσια.

    ευτυχώς που η Πατρίς δικαιώνεται
    σε ταβέρνες πλατείες κι αλάνες
    ευτυχώς που δεν χάθηκε ο έρωτας
    ευτυχώς που υπάρχουν [μπιπ]

  185. sarant said

    184 Βλέπω έγινες καλά, Γς!

  186. giorgos said

    https://youtu.be/iS2k4L1dQTc Ορίστε παρέλαση! Nά πώς τιμούν τό Επος τού ’40 οί σωστοί πατρώτες…

  187. Pedis said

    Παρέλαση γελοίων υποκειμένων, πλην φασιστών με κρατικό μισθό:

  188. Pedis said

    Στρατιωτάκια ακούνητα, μέρα ή νύχτα;
    Στρατιωτάκια ακούρδιστα, μέρα ή νύχτα;

    Πώς στα παιδικά παιχνίδια εμπλέκονται οι αρχηγοί, οι στρατοί και τα στρατιωτάκια τους;
    Στρατοί που κάνουν πολέμους, βομβαρδισμούς, επεμβάσεις.

    Και εμείς επέμβαση εκτάκτου ανάγκης κάναμε αλλά χωρίς την παραμικρή άσκηση βίας.
    Καλλιτεχνική επέμβαση, κάτι σαν παιχνίδι.

    Υπήρξαμε για λίγο στρατιωτάκια που αρχίζουν να ξεκουρδίζονται, να βραχυκυκλώνουν απέναντι στις διαταγές, τα παραγγέλματα, τα εμβατήρια. ίσως γιατί πλέον δεν μας πείθουν οι ιδέες που ενσαρκώνονται σε όλα αυτά.

    Τι κοινό μπορεί να’χει ο μιλιταρισμός με την ελευθερία; Τι σχέση μπορεί να’χει η υπεράσπιση της ελευθερίας ενός λαού με τον πατριωτισμό που διδασκόμαστε από μικρά παιδιά; Στα σχολεία, στις παρελάσεις, παντού.

    Ο πόλεμος του ανθρώπου για την ελευθερία του δεν είναι έπος ούτε τραγωδία. Είναι η ίδια η ζωή εν κινήσει. Κίνηση που δεν μπορεί να ελεγχθεί και να μπει σε καλούπια.

    Γι’ αυτό και εμείς μπήκαμε στην παρέλαση ακαλούπωτοι… Υπό την πνευματική μπαγκέτα του μεγάλου στρατάρχη της αγγλικής κωμωδίας, John Cleese και όσων μας έχουν διδάξει οι Monty Python. Με το δικό μας silly walk και ρυθμό.

    Στα μάτια των επισήμων και πολλών θεατών, είδαμε την περιέργεια, την έκπληξη αλλά και την υποτίμηση. Άλλοι μας γιούχαραν, άλλοι μας πέρασαν για «προβληματικά παιδιά». Αυτά ακριβώς είναι τα όρια του πατριωτισμού τους. Η πατρίδα των κανονικών, των προβλέψιμων, των άριστων.

    Εμείς ήρθαμε από άλλες πατρίδες. τις πατρίδες των περιττών, των απρόβλεπτων, των ζωντανών. Εις οιωνός άριστος αμύνεσθαι περί ελευθερίας, λοιπόν.

    Υ.Γ.
    Επιλέξαμε να πάμε στο δήμο της Ν. Φιλαδέλφειας- Ν. Χαλκηδόνας σε μια γειτονιά χτισμένη από πρόσφυγες, τους κατεξοχήν περιττούς και απόβλητους της ελληνικής κοινωνίας και τότε και τώρα.

    10 «στρατιωτάκια» της υπο-κριτικής τέχνης

    https://www.efsyn.gr/ellada/koinonia/216810_manifesto-ton-10-koritsion-tis-parelasis

  189. Πέπε said

    @183
    Αποβολή δεν μπορούν να φάνε για κάτι που έκαναν εκτός σχολείου. (Η σχολική παρέλαση δεν πιάνεται για «εκτός σχολείου», αλλά η συγκεκριμένη δεν ήταν σχολική.)

    Άλλωστε, είναι μαθήτριες ; (βλ. αμέσως παρακάτω)

    @188
    Άκρως εντυπωσιακό κείμενο για την ηλικία τους. Μόνο η κάπως αδέξια χρήση της λέξης «υποτίμηση» θυμίζει σχολική ηλικία. Και η υπογραφή θα μπορούσε να υπονοεί κάποια ανώτερη ή ανώτατη (μεταλυκειακή πάντως) σχολή θεάτρου ή κάτι τέτοιο.

  190. Ποντικαρέος said

    @181: Ο συγκεκριμένος άνθρωπος μάλλον ως αχυράνθρωπος συγκεκριμένου «επιχειρηματία» εκλέχθηκε παρά ως άνθρωπος της τέχνης. Είχε γίνει και στις προηγούμενες εκλογές προσπάθεια να εκλεγεί (άλλος) αχυράνθρωπος αλλά δεν είχε πετύχει.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: