Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Οι μιμήσεις του Πλάτωνα Χαρμίδη

Posted by sarant στο 31 Οκτώβριος, 2019


Συμπληρώνονται σήμερα 131 χρόνια από τη γέννηση του αγαπημένου μου ποιητή Ναπολέοντα Λαπαθιώτη, στις 31 Οκτωβρίου 1888. (Με την ευκαιρία, να πούμε ότι η λεγόμενη «οικία Λαπαθιώτη» υπάρχει ακόμα και ρημάζει στην οδό Οικονόμου, στον λόφο του Στρέφη, αλλά ο ποιητής γεννήθηκε στους Αγίους Θεοδώρους, κοντά στην πλατεία Κλαυθμώνος).

Κάθε χρόνο, είτε ανήμερα στις 31 Οκτωβρίου είτε την πιο κοντινή Κυριακή, το ιστολόγιο έχει καθιερώσει την παράδοση να αφιερώνει ένα άρθρο στον Λαπαθιώτη -και αυτό θα κάνουμε και φέτος, με το άρθρο που δημοσιεύεται σήμερα, μέρα καθημερινή, παρόλο που το περιεχόμενό του ταιριάζει περισσότερο σε κυριακάτικο άρθρο.

Θα παρουσιάσω σήμερα ένα θέμα όχι άγνωστο, που το έχω επίσης δημοσιεύσει εδώ και πολλά χρόνια στον παλιό μου ιστότοπο (το λινκ είναι αυτό, αλλά προς το παρόν δεν λειτουργεί). Το συνδυάζω με ένα δοκίμιο της φίλης Αθηνάς Βογιατζόγλου, με τίτλο «Ο Ναπολέων Λαπαθιώτης και η τέχνη της παρωδίας» που περιλαμβάνεται στο προσφάτως εκδοθέν βιβλίο της «Συνομιλίες ποιητών. Μεταπλάσεις, παρωδίες και αντίλογοι στη νεοελληνική ποίηση του 20ού αιώνα».

Ο Ναπολέων Λαπαθιώτης δημοσίεψε το 1938-1939 στο περιοδικό «Πνευματική ζωή» μια σειρά από ποιήματα γραμμένα à la manière de, στα οποία παρωδούσε το ύφος γνωστών ομοτέχνων του (Καβάφη, Καρυωτάκη, Καββαδία, έως τους νεότερους). Συνολικά οι μιμήσεις αυτές είναι έντεκα· χαρακτηριστικό είναι πως τις υπόγραφε με το ψευδώνυμο Πλάτων Χαρμίδης, που το είχε πρωτοχρησιμοποιήσει σχεδόν είκοσι χρόνια νωρίτερα για να υποβάλει ποιήματα σε έναν ποιητικό διαγωνισμό… στον οποίο ήταν επίσης μέλος της κριτικής επιτροπής.

Κατά πάσα πιθανότητα, τη χρήση ψευδωνύμου την επέβαλε η μεταξική λογοκρισία, η οποία είχε βάλει στα μαύρα κατάστιχα τον ποιητή ύστερα από το άσεμνο ποίημα Επεισόδιο του 1938 (παλιότερο άρθρο, που θα χρειαζόταν τροποποίηση).

Η πρώτη μίμηση (Καβάφης) συνοδευόταν και από το εξής σημείωμα του «Πλάτωνα Χαρμίδη»:

«Παίζοντας, προ κάμποσου καιρού (ίσως αυτό το “παίζοντας”, που γράφω, να μην είναι η λέξη που ταιριάζει, αλλ’ αφού την έγραψα, ας μένει), δοκίμασα να μιμηθώ το “στυλ” κάποιων μου ποιητών αγαπημένων. Δεν ήλπιζα ποτέ να δουν το φως, – είν’ απ’ αυτά που γράφονται για το συρτάρι μόνο: Ωστόσο, να που σήμερα το βλέπουν. Όσοι συμβεί να μην τα συμπαθήσουν, τουλάχιστον ας μου τα συγχωρήσουν. Εγώ δεν τα ’χω ακόμα συγχωρήσει, – αλλά δεν έπαυσα κι απ’ το να τ’ αγαπώ

Η Αθηνά Βογιατζόγλου χαρακτηρίζει «παρωδίες» τα έντεκα ποιητικά γυμνάσματα του Λαπαθιώτη, άλλοι μελετητές μιλούν για «μιμήσεις». Εγώ χρησιμοποιώ τους δυο όρους εναλλακτικά. Το θέμα της ορολογίας είναι αρκετά σύνθετο και θα μπορούσε να γραφτεί άρθρο γι’ αυτό, αλλά προτιμώ να το αφήσω για άλλη φορά.

Όλες οι μιμήσεις είναι λίγο ή πολύ ειρωνικές αλλά πολύ πιο αιχμηρές για τους υπερρεαλιστές που ο Λαπαθιώτης αντιπαθούσε (Ελυτιότητες είχε χαρακτηρίσει μια επαινετική κριτική για ποιήματα του Οδυσσέα Ελύτη).

Οι παρωδίες από τον Λαπαθιώτη δεν ήταν οι μόνες· την ίδια εποχή, δηλ. προπολεμικά, δημοσιεύονταν άφθονες παρωδίες γνωστών ποιημάτων ακόμα και σε λαϊκά περιοδικά. Όχι πάντα πετυχημένες –αλλά ίσως να μαρτυρούν πόσο μεγαλύτερη διάδοση είχε τότε η ποίηση έξω από έναν κύκλο μυημένων. Οι καβαφικές παρωδίες γεμίζουν (και έχουν γεμίσει) βιβλίο.

Για να παρωδήσεις έναν ποιητή πρέπει να έχεις μελετήσει καλά το ύφος και το λεξιλόγιό του -και να είσαι κι εσύ ποιητής. Κάποτε το προϊόν της μίμησης/παρωδίας δεν ξεχωρίζει και πολύ από τα γνήσια ποιήματα του παρωδούμενου ποιητή.

Δείτε, ας πούμε, το ποίημα που έγραψε ο Λαπαθιώτης à la manière de Μαβίλη. Είναι φυσικά σονέτο:

ΣΟΝΕΤΤΟ

Την ώρα που βυθά το χλωμό δείλι,
κι αποτραβιέται ο γήλιος σ’ άλλους τόπους,
κι η νύχτα ανοί, σα μυστικό ασφοδίλι,
συλλογιέμαι τους δόλιους τους ανθρώπους,

καθώς γοργοπερνάν, οχτροί και φίλοι,
σε περίσσιους βαρειά δοσμένοι κόπους,
κάνοντας ο καθένας ό,τι οφείλει
και του βολεί, με τους δικούς του τρόπους…

Μα να που η νύχτα τον παραμονεύει,
κι ο Χάρος, φοβερό κι άπονο τέρας,
και τη στιγμή που αυτός ποθεί ν’ ανέβη,

μέσ’ στο φως και τη λάμψη της ημέρας,
και βλέπει από ψηλά τον κόσμο κάτου,
δίνει μια, και του σπάζει τα φτερά του!

Πλάτων Χαρμίδης (= Ναπολέων Λαπαθιώτης) Πνευματική ζωή τχ. 37, 10.12.1938

Δεν υπάρχει συμφραστικός πίνακας του Μαβίλη, αλλά λέξεις όπως «γήλιος, βολεί, δείλι, ασφοδίλι» είναι έντονα μαβιλικές αφού υπάρχουν σε ένα από τα γνωστότερα σονέτα του (τη Λήθη).

Γράφει η Αθηνά Βογιατζόγλου:

Ο στρωτός ιαμβικός ενδεκασύλλαβος, η πλεκτή ομοιοκαταληξία, η καθαρή δημοτική γλώσσα με τους επτανησιακούς ιδιωματισμούς και η παρνασσιακή αύρα παραπέμπουν στον ποιητή της «Λήθης». Οι δύο τελευταίες στροφές, ωστόσο, μαρτυτούν μια μάλλον διακριτική αποστασιοποίηση του Λαπαθιώτη από τον ομότεχνό του, καθώς η χιουμοριστική απεικόνιση του θανάτου ως «φοβερού κι άπονου τέρατος» αντιπαρατίθεται στην εξιδανικευτική παρουσίασή του από τον Μαβίλη ως «άγιο δώρο», «ευλογία» και «γλυκιά παρηγοριά». Ο τελευταίος στίχος του ποιήματος, εξάλλου, με την υπερτονισμένη δραματικότητά του, σχολιάζει με ελαφρά ειρωνεία, θα έλεγε κανείς, τη φιλοσοφικής υφής εμμονή του Μαβίλη στην πλάνη της ζωής και την αλήθεια του θανάτου.

Από τις 11 παρωδίες/μιμήσεις, η μία αφορά ξένον ποιητή, τον Μορίς Μέτερλινκ.

Λέγεται «La seizième chanson», δηλ. το 16ο τραγούδι.

Ο Μέτερλινκ είχε δημοσιεύσει συλλογή Quinze chansons, που ήταν δεκαπέντε σύντομα ποιήματα εμπνευσμένα από λαϊκά τραγούδια. Ο Λαπαθιώτης έρχεται εδώ να προσθέσει το δέκατο έκτο!

LA “SEIZIEME CHANSON”

Τρεις ήτανε που ξέρανε το Μυστικό του Κόσμου
(τ’ άσπρο σου χέρι δος μου!)….

Ο πρώτος ήτανε κουφός, μουγγός καθώς οι τάφοι·
δεν ήξερε να γράφει.

Ο δεύτερος -αλίμονο!- που μπόρειε να πει τόσα,
κομμένη είχε τη γλώσσα.

Κι ο τρίτος ήξερε να πει, κι η γλώσσα του να τρέξει,
-αλλά δεν είπε λέξη…

Πλάτων Χαρμίδης (= Ναπολέων Λαπαθιώτης) Πνευματική ζωή, τχ. 36, 25 Νοεμβρίου 1938.

Ομολογώ ότι δεν βλέπω κανένα χιουμοριστικό στοιχείο στο σύντομο αυτό ποίημα.

 Αντίθετα, η διάθεση για καλοπροαίρετο πείραγμα είναι φανερή στην παρωδία του Καββαδία:

A la maniere de… Καββαδίας

Ταξίδι

Μπάρκαρα μούτσος, μιαν αυγή, σε κάποιο κότερο μαβί,
που σάλπαρε, στραβά κουτσά, για το Σταυρό του Νότου,
πλήρωμα οκνό, ετερόκλητο: Σπανιόλοι, αλλόκοτα βουβοί,
– καθένας με το βίτσιο του, και το παράπονό του…

Σ’ όποιο λιμάνι αράζαμε, μας έδιωχναν οι ιθαγενείς,
κι όλο σκοπέλοι κάρφωναν το δρόμο μας, κι υφάλοι!
Μα τι να κάνουμε! Μπορείς όμοιος μ’ εκείνους να γενείς,
και να τους ρίχνεις, σαν μαϊμού, καρύδες στο κεφάλι;!…

Μας κοίταζαν τα μαραμπού, και μας χαζεύαν τ’ αλμπατρός.
Τρεις σύντροφοι σφαχτήκανε για μια ξανθιά κοπέλα,
κι άλλοι πέντ-έξι πέθαναν: έλειπε, βλέπεις, ο γιατρός!
Τους ρίξαμε στη θάλασσα, κουνώντας τα καπέλα.

Κι έτσι, άξαφνα, κάποια βραδιά, βρεθήκαμε μες στους Ζουλού!
Γιατί και πώς, μην τα ρωτάς: φυσούσε τραμουντάνα,
– κι ο καπετάνιος έτυχε να’ χει, κι αυτός, το νου του αλλού,
στ’ αργά πουλιά που πέρναγαν σαν άσπρα αεροπλάνα.

Φάγαμε φρέσκον ανανά, κι άγνωστα φρούτα τροπικά,
που μήτε που τα βάνει καν ο νους σας, Ευρωπαίοι!
Μα μ’ όλα αυτά μας τα πολλά, καλά επεισόδια και κακά,
το μάτι, για το πόρτο μας, δεν έπαψε να κλαίει…

Γι’ αυτό κι εμείς όλοι μαζί, του νόστου φάρα υστερική,
μπήξαμε αλλόκοτες φωνές βλέποντας την Ασία…
Έτυχε, βλέπεις, τη βραδιάν εκείνη την ιστορική,
να’ ναι οπωσδήποτε υψωμένη κι η θερμοκρασία…

Πλάτων Χαρμίδης (= Ναπολέων Λαπαθιώτης) Πνευματική ζωή, τχ. 39, 10 Ιανουαρίου 1939

Γράφει η Αθηνά Βογιατζόγλου: Στο Μαραμπού το μήκος των στίχων δεν ξεπερνά τις δεκαπέντε συλλαβές, εδώ όμως ο Λαπαθιώτης, για να χωρέσει στις έξι τετράστιχες στροφές του ποιήματός του όλες αυτές τις κωμικά συσσωρευμένες περιπέτειες, διαλέγει την ευρυχωρία του ιαμβικου δεκαεξασύλλαβου, εναλλασσόμενου με δεκαπεντασύλλαβο. Περαιτέρω, στον Καββαδία ομοιοκαταληκτούν μόνο δεύτερος και τέταρτος στίχος κάθε στροφής, ενώ η ομοιοκαταληξία του Λαπαθιώτη είναι πλεκτή· μέσω του συγκεκριμένου τεχνάσματος, που σε έναν τόσο ενσυνείδητο προσωδιακά ποιητή δεν μπορεί παρά να είναι μελετημένο, διευρύνεται με κωμικό τρόπο η αντίθεση ανάμεσα στη μουσικότητα της σφιχτοδεμένης ρίμας και στο πεζολογικό και προφορικό ύφος της ποιητικής αφήγησης. Μεγεθύνοντας δε ο Λαπαθιώτης βασικά γνωρίσματα της ποίησης του Καββαδία, όπως τον εξωτισμό της, την αφηγηματική της δομή, τον ρεαλισμό και την αποφυγή συναισθηματικών εντάσεων, επιτυγχάνει στο «Ταξίδι» να εξουδετερώσει τόσο την ατμοσφαιρικότητα των ποιημάτων τού τελευταίου όσο και την συγκίνηση που διακριτικά αναδύεται από το βάθος τους. Χωρίς να εμφανίζεται απορριπτικός προς τον Καββαδία … δείχνει να τηρεί επιφυλακτική στάση απέναντι στην ποιητική ανανέωση που φέρνει το Μαραμπού.

Ευστοχο είναι αυτό που λέει η Βογιατζόγλου για το ότι η παρωδία μεγεθύνει κάποια βασικά γνωρίσματα. Όπως και ο γελοιογράφος που θέλει ν’ απεικονίσει κωμικά ένα δημοσιο πρόσωπο υπερτονίζει κάποιο γνώρισμά του π.χ. κάνει ακόμα μεγαλύτερη τη μεγάλη του μύτη ή το μουστάκι ή το τσουλούφι του, έτσι και ο παρωδός.

Και αυτό το βλέπουμε καθαρά και στην αυτοπαρωδία που έκανε ο Λαπαθιώτης στον εαυτό του -διότι, όντας δίκαιος, δεν θα μπορούσε να εξαιρέσει τα δικά του ποιήματα. Μάλιστα, η σειρά των έντεκα μιμήσεων κλείνει ακριβώς με την αυτοπαρωδία, που όπως πάντα υπογράφεται από τον Πλάτωνα Χαρμίδη:

A la maniere de… Λαπαθιώτης

Μελαγχολία

Τ’ αχνά, τα οκνά τα δειλινά, που καθώς πέφτουνε, και να,
προβάλλουν μαύρα τα βουνά, κι αρχίζει να βραδιάζει,
καθένα τους, μες στην ψυχή, σαν ένας θάνατος ηχεί,
και σε δακρύων θερμή βροχή, τη θλίψη μας αδειάζει…

Κι έτσι όπως γέρνει να χαθεί, σ’ ένα παράπονο βαθύ,
πριν κατεβεί να κοιμηθεί, θανάσιμα δοσμένο,
μού φέρνει, πάντα, στο μυαλό, κάτι απαλό, κάτι καλό,
που το ’ζησα, τ’ αναπολώ –και πάλι το προσμένω!

Πλάτων Χαρμίδης (= Ναπολέων Λαπαθιώτης) Πνευματική ζωή τχ. 56, 5 Νοεμβρίου 1939.

Εδώ το χαρακτηριστικό που μεγεθύνεται, όπως παρατηρεί η Βογιατζόγλου, είναι η «επίταση της συνήθους στην ποίηση του Λαπαθιώτη μελωδικότητας, που επιτυγχάνεται χάρη στην πληθώρα των εσωτερικών και εξωτερικών ομοιοκαταληξιών. Πιο συγκεκριμένα, σχηματίζονται συνεχώς τριπλές ρίμες ανάμεσα στα δύο ημιστίχια των δεκαεξασυλλάβων του και στο πρώτο ημιστίχιο των δεκαπεντασυλλάβων του, οι οποίοι ακολουθούν τους δεκαεξασύλλαβους εναλλάξ. Το ομοιοκαταληκτικό αυτό σχήμα εμφανίζεται και στα ομοιόμετρα ποιήματα του Λαπαθιώτη «Γραμμένο σ’ ένα λεύκωμα«, «Ερωτικό» και «Στο κέντρο το νυχτερινό«, αλλά εκεί οι διπλές ρίμες σποραδικά μόνο τριτώνουν. «Εφευρέτη» του σχήματος αυτού αποκαλεί τον Λαπαθιώτη ο Μήτσος Παπανικολάου…

Ο Σωτήρης Τριβιζάς σχολιάζει την αυτοπαρωδία του Λαπαθιώτη: Πρόκειται για ένα μουσικό ποίημα, γνήσιας λαπαθιωτικής τεχνοτροπίας, άξιο να συμπεριληφθεί, οπωσδήποτε, στο σώμα των Απάντων του ποιητή.

Κάτι που θέτει κι ένα φιλοσοφικό ερώτημα. Μια τέτοια αυτοπαρωδία, που να μην ξεχωρίζει σε τίποτα από τα «κανονικά» ποιήματα του ίδιου ποιητή, είναι εξαιρετικά πετυχημένη (ως παρωδία) ή αποτυχημένη;

Αυτή ήταν η τελευταία από τις μιμήσεις του Πλάτωνα Χαρμίδη, όχι όμως και η τελευταία του εμφάνιση στα γράμματά μας. Λίγο αργότερα, ο Λαπαθιώτης άρχισε να δημοσιεύει στην Πνευματική ζωή μια σειρά από αισθητικά δοκίμια, που τα υπόγραφε με το όνομά του -είχε πια εκτίσει την τιμωρία του από τη λογοκρισία, αν υπήρξε ποτέ κάτι τέτοιο.

Σε αυτές τις επιφυλλίδες ο Λαπαθιώτης επέκρινε νεότερους ποιητές. Και σε κάποιο τεύχος του περιοδικού έστειλε επιστολή ο… Πλάτων Χαρμίδης, εκφράζοντας την κατάπληξή του για την εκστρατεία του κ. Λαπαθιώτη εναντίον της νεότερης ποίησης, που τον κάνει να εμφανίζεται συντηρητικός σε αντίθεση με προηγούμενες τοποθετήσεις του!

Φυσικά οι παροικούντες την ποιητική Ιερουσαλήμ ήξεραν ότι ο Χαρμίδης ήταν άλτερ έγκο του Λαπαθιώτη, και πολύ διασκέδασαν αυτό τον περίεργο διάλογο -που εμφανίζεται και στις μέρες μας στα κοινωνικά μέσα όταν πολυώνυμοι σχολιαστές πιάνουν κουβέντα με τον εαυτό τους.

Ήταν φιλοπαίγμων ο Ναπολέων Λαπαθιώτης, χρόνια του πολλά!

119 Σχόλια to “Οι μιμήσεις του Πλάτωνα Χαρμίδη”

  1. Πολύ ωραίο ήταν αυτό!
    Πώς έτσι νωρίς σήμερα; Δεν αλλάξατε ώρα στα ηρωικά Λουξεμβούργα;

  2. LandS said

    το ψευδώνυμο Πλάτων Χαρμίδης, […] το είχε πρωτοχρησιμοποιήσει σχεδόν είκοσι χρόνια νωρίτερα για να υποβάλει ποιήματα σε έναν ποιητικό διαγωνισμό… στον οποίο ήταν επίσης μέλος της κριτικής επιτροπής.

    Α, τότε ο Πλεύρης και ο Κεγκέρογλου δεν είπαν τίποτα! 🙂

  3. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια!

    1 Στην ηρωική Αθήνα βρίσκομαι και έχω χάσει ελαφρώς τα πασχάλια με την αλλαγή ώρας και ζώνης, γι’ αυτό και οι παλινωδίες.

  4. Γς said

    ειπα κι εγώ

  5. Γιάννης Ιατρού said

    Καλημέρα

    ..αλλά προς το παρόν δεν λειτουργεί.. (3η § από πάνω)

    Φαίνεται το «παρόν» έγινε «παρελθόν», γιατί ο σύνδεσμος τώρα λειτουργεί 🙂
    (συνεχίζω το διάβασμα)

  6. Νέο Kid said

    Eίχαν Πόντιους στην Αρχαία Αθήνα? Άκου Χαρμίδης…

  7. Τύχη αγαθή, στο πρωινό ζάπινγκ, έπεσα στην ΕΡΤ2, που είχε αφιέρωμα στον Λαπαθιώτη. Το είδα ολόκληρο, και, φυσικά, τις δικές σου παρεμβάσεις. Τέλειωσε η εκπομπή, ανοίγω το υπολογιστή, και, ώ, τύχη αγαθή και πάλι, πέφτω στον Λαπαθιώτη πάλι!

  8. Αὐγουστῖνος said

    Καλημέρα κι ἀπὸ Ρόδο.
    Νικοκύρη, μὴν προκαλεῖς τὴν τύχη. Ἄκου «…περίεργο διάλογο -που εμφανίζεται και στις μέρες μας στα κοινωνικά μέσα όταν πολυώνυμοι σχολιαστές πιάνουν κουβέντα με τον εαυτό τους». Αὐτὸ ἰσοδυναμεῖ μὲ ἀνοιχτὴ πρόκληση πρὸς πολυώνυμόν τινα (ὀνόματα δὲν λέμε, οἰκογένειες δὲν θίγουμε) νὰ ἐπανεμφανιστεῖ μὲ τουλάχιστον δύο νέες περσόνες ταυτόχρονα.

  9. Γς said

    Βάρδια πλάι σε κάβο φαλακρό
    κι ο Σταυρός του Νότου με τα στράλια
    Κομπολόι κρατάς από κοράλλια
    κι άκοπο μασάς καφέ πικρό

    κι η Φρατζή που κάθε πρωί περνούσε ο Γς κι ο Σταυρός του Νότου κάπου εκεί, 30 χρόνια πίσω

    Και τον αστερισμό ποτέ δεν είδε ο Γς, θαρρεί πως είδε όμως τον ίδιο τον ποιητή πάνω σ ένα σιδερένιο αεροδρόμιο στον Πειραιά 60 χρόνια πίσω

    https://caktos.blogspot.com/2014/01/blog-post.html

  10. Αὐγουστῖνος said

    Νομίζω τὸ ἔχω ξαναγράψει: Ὑπάρχει ὡς εἶδος καὶ ἡ μεταπλαστικὴ παρωδία – αὐτὸ ἀκριβῶς ποὺ κάνει ὁ Λαπαθιώτης – ποὺ δὲν εἶναι κατ΄ ἀνάγκην σατιρικὴ, εἰρωνικὴ ἢ χιουμοριστική. Στὸ πλαίσιο ἐνὸς ἐργαστηρίου δημιουργικῆς ἀνάγνωσης καὶ γραφῆς, στὸ ὁποῖο συμμετέχω, ἀφιερώσαμε δύο συναντήσεις στὸ ἐν λόγῳ ποιητικό (καὶ ὄχι μόνο) εἶδος, μὲ πολὺ καλὰ ἀποτελέσματα.

  11. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα!

    8 🙂

    7 Κι εγώ το είδα, είναι αυτό

    5 Για πολλές ώρες ήταν πεσμένο χτες, πάλι καλά που έφτιαξε.

  12. Αὐγουστῖνος said

    Κι ἄλλο δεῖγμα ἀναπλαστικῆς παρωδίας, ἀπὸ τὸν Λάγιο, σὲ στὺλ Μαβίλη:

    ΗΛΙΑΣ ΛΑΓΙΟΣ
    ΘΑΥΜΑΤΟΠΟΙΟΣ

    Ξυπνώ ποθώντας τον ευλογημένο στίχο,
    σπάσαν τα νεύρα μου να κυνηγώ την ρίμα·
    σκληρό να παίρνω σβάρνα κάθε οικείο μου μνήμα,
    να κλέβω τους νεκρούς, να τους αλλάζω σ’ ήχο.

    Πόσο ευσυνείδητος! Αν κι άρρωστος (και βήχω),
    μετρώ λογάριθμους και τονική στο ποίημα·
    ζυγίζω στο, πότε βραχέα, μακρά στο, κρίμα·
    ανισοσυλλαβίες παλεύουν ν’ αποτύχω.
     
    Μα θα φτιαχτή το γαμημένο το σονέττο·
    κι ανταμοιβή μου η αθανασία κι ένα μπουκέτο
    ευώδεις κρίνοι, από τα χέρια της Καλής μου.
     
    Μετά, θ’ αναπαυτώ στους θείους ασφοδελώνες
    μ’ όλους τους μείζονας ποιητές· κι οι Παταγόνες
    θα προσκυνούν τα ελληνικά της ποιητικής μου.

    (Η. Λάγιος, Ποιήματα, Ίκαρος, Αθήνα 2009)

  13. voulagx said

    #6: ΝιουκΙντ, ξεχνας τον Ατρείδη.

  14. nikiplos said

    9@ Όλοι ανεξαρτήτως οι ναυτικοί της οικογένειας (από τη μητέρα μου), πήγαν να μπαρκάρουν με τη «Βάρδια» υπό μάλης. Ούτε ένας από αυτούς δεν ξαναείπε ιστορίες για τη θάλασσα, για τα καράβια, για τα μπάρκα, για τις βάρκες για τα μπουρδέλα κλπ. Σιγή ιχθύος. Ο πιο στενός, ένας πρώτος μου ξάδερφος που κάνει συνήθως μπάρκα ως πρώτοκαπετάνιος σε κρεαζερόπλοια στην καραϊβική μου έχει πει: «παλιοδουλειά, αλλά και καταφύγιο».

    Ο αδερφός της μητέρας μου, που έφαγε τη ζωή του στη θάλασσα είχε πει: «Στην αρχή εκπλήσσεσαι με τη φύση του ανθρώπου, αλλά μετά συνηθίζεις». Μιλούσε για τους ένοπλους πληρωμένους δολοφόνους που προσλαμβάνουν οι εταιρείες – τώρα πια είναι δυό τρεις μεγάλες που πουλάνε το «προϊόν», ώστε να διώχνουν – συνήθως εκτελώντας εν ψυχρώ – από τα καράβια τους παρίες αυτού του κόσμου… Στη δε Σομαλία πυροβολούν με την υποψία ότι είναι πειρατές, παιδιά, ψαράδες κλπ. Αλλά και οι Σομαλοί πειρατές, μπαίνουν εκτελούν όποιον βρουν κλέβουν και φεύγουν…

    Είχα επισκεφθεί ένα, ούτε θυμάμαι το όνομά του. Ήταν 1978 ή 1979? Πάντως ήμουν μικρός. Μας ξενάγησαν μας φέρθηκαν καλά καίτοι το προηγούμενο βράδυ κατά τα ειωθότα, είχαν υπάρξει αψιμαχίες στα σφαιριστήρια της περιοχής. Όλοι οι επισκέπτες ήταν κουμπωμένοι. Δεν ήταν δα και μακριά η Κύπρος, το 1974, οι Κύπριοι πρόσφυγες που μιλούσαν γλαφυρά για όσα είχαν περάσει – στα σχολεία μας είχαμε περίπου 15 παιδιά με τους γονείς τους στα αζήτητα.

  15. Γιώργος Λυκοτραφίτης said

    Καλημέρα!

    Πρωί-πρωί σήμερα (08:30′-09:30′) η επανάληψη της εκπομπής Εποχές και Συγγραφείς, του 2013.
    Την ευχαριστήθηκα περισσότερο από την πρώτη!

  16. nikiplos said

    13@ Ευριπίδη, Δημαδη: δήλωναν υποκοριστικά μάλλον όπως οι Πεισιστρατείδες.

  17. nikiplos said

    15@ 2013? Πριν την κλείσει ο Σαμαράς την ΕΡΤ ή επί ΝΕΡΙΤ ήταν το ντοκυμανταίρ?

  18. sarant said

    17 To γύρισμα έγινε επί ΕΡΤ, η πρώτη προβολή του ντοκιμαντέρ επί ΝΕΡΙΤ

  19. Θρασύμαχος said

    http://ironprison.blogspot.com/2009/05/dimoula-generator.html

  20. atheofobos said

    Η παρωδία του Καββαδία είναι απολαυστική και με πολύ κέφι γραμμένη, γιατί δεν έχει πετύχει μόνο το στυλ γραφής του αλλά χρησιμοποιεί για την σάτιρα του αντίστοιχους στο νόημα στίχους του ποιητή πχ

    Τρέμει το χέρι μου, ο θερμός αγέρας με φλογίζει.(Μαραμπού)

    Έτυχε, βλέπεις, τη βραδιάν εκείνη την ιστορική,
    να’ ναι οπωσδήποτε υψωμένη κι η θερμοκρασία…

  21. Νέο Kid said

    Μια και ειπώθηκε για το Σταυρό του νότου ,να και κάτι που αμφιβάλω πολύ αν το ήξερε έστω κι ένα γατάκι εδώ μέσα…
    Το 124 άνο ντόμινι ο αυτοκράτορας Αδριανός επισκέπτεται τας Αθήνας. Έχει επιθυμία να δει το σταυρό του νότου από την Ακρόπολη. Οι Αθηναίοι είναι τυχεροί! Ο αστερισμός φαίνεται καθαρά , κι ο αυτοκράτωρ ικανοποιημένος φεύγει μασώντας άκοπο καφέ πικρό κι αφήνει και μια πύλη πίσω του εις ανάμνηση.
    Πρώτος ο μεγάλος Ίππαρχος και μετά ο Πτολεμαίος ήξεραν για τη μετάπτωση του άξονα της Γης.
    Οι Αθηναίοι έβλεπαν το Σταυρό του Νότου μέχρι περίπου το 500 μ.χ
    Μετά χάθηκε κάτω από τη θολή γραμμή των οριζόντων… και θα ξαναφανεί μετά από 10000 χρόνια. Ο Λάμπρος που θα ζει τότε , θα τον δει.

  22. nikiplos said

    21 ωρέ Κίντο τι ωραίο που ήταν αυτό?
    (κοίτα να διδάξεις σε κάνα πανεπιστήμιο κι άσε τσι αραπάδες με τα γουαχαμπίμπια τους… )

  23. Νέο Kid said

    21. Σύμφωνα με πρόχειρους (αλλά, ως συνήθως, πιθανότατα σωστούς…) γεωμετρικούς υπολογισμούς μου , ο Σταυρός του Νότου θα είναι ορατός απ την κορφή του Ψηλορείτη κάπου 1000 με 1500 χρόνια νωρίτερα, απότι απ’την Αθήνα.

  24. Νέο Kid said

    22. 😆 Μερσί μεσιέ! Τα πανεπιστήμια δυστυχώς δεν προσλαμβάνουν ρεμπεσκέδες σαν και μένα…

  25. Φοβερός, Κιντ! Μας είχε λείψει αυτός ο παλιός σου εαυτός (μπορεί και να μελοποιηθεί)

  26. Γιώργος Λυκοτραφίτης said

    @21,

    ο καφές δεν ήρθε στην Ευρώπη με τα πληρώματα των γαλερών του Κολόμβου;
    Μήπως μάσησε κάτι άλλο ο Αυτοκράτωρ;
    Μήπως, ακόμη, είχε δίκιο ο Τραμπ για τις προαιώνιες σχέσεις της Αμερικής με τη Ρώμη;

  27. sarant said

    20 Ναι!

    21 Πολύ καλό.

  28. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    Καλημέρα.

    Μετὰ χαρᾶς ὑποδέχτηκα τὸ σημερινό.

    Πρῶτα, ἐπειδὴ μ᾿ ἀρέσει ὁ Λαπαθιώτης.

    Ἔπειτα, ἐπειδὴ μ᾿ ἀρέσουν αὐτοῦ τοῦ εἴδους τὰ λογοτεχνικὰ παιχνίδια. Κι ὄχι μόνο οἱ παρωδίες-μιμήσεις, ἀλλὰ καὶ ἡ ἐμφάνιση ἔργων ἀπὸ διαφορετικὲς περσόνες τοῦ λογοτέχνη.

    Θυμᾶμαι τὸ Μανοῦσο Φάση τοῦ Ἀναγνωστάκη καὶ τὸν Πεσσόα, ποὺ εἶχε κάμποσους ἑτερώνυμους, ὅπως τοὺς ἀποκαλοῦσε.

  29. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    @21. Εὐχαριστῶ σε, Κίντ, γιὰ τὴν πληροφορία.

    @23. Πάντως στὰ δέκα χιλιόμετρα ὕψος, ἐκεῖ ποὺ ἀνεβαίνει ὁ Λάμπρος γιὰ ἐλεύθερη πτώση, θὰ πρέπει νὰ φαίνεται κάποιες χιλιετίες πιὸ νωρίς. 🙂

  30. Αγγελος said

    Ο καφές ήρθε από την Αιθιοπία μέσω Τουρκίας, αλλά κι εγώ δεν νομίζω πως ήταν γνωστός στην Αθήνα του Αδριανού.

  31. Βρε παιδιά, δεν σας πιστεύω! Τι σκάλωμα είναι αυτό με τον καφέ; Δεν έχετε διαβάσει (έστω, ακούσει) το «Σταυρό του νότου»;

  32. Γιάννης Ιατρού said

    31: Πως, αμέ! Και φαίνεται, καθαρά! 🙂

    (Στο στενάκι της Θαρύπου, κάθετο στη Φραντζή, στο Νέο Κόσμο)

  33. Γιώργος Λυκοτραφίτης said

    @31,

    η προέλευση δεν είναι αμελητέα.

    Μα όλα οι Πρέσπες πρέπει να τα ρυθμίσουν, τέλος πάντων;

  34. Δεν ξέρω αν αυτά που μας έλέγε όταν ήμουνα μικρός ο πατέρας μου ήταν παρωδίες του 16ου τραγουδιού του Λ. ή έργο κάποιου άλλου.
    Ο,τι θυμάμαι σε μέσες-άκρες :

    Τρεις ήτανε-κανείς δεν ήτανε
    Σπουδαίοι κυνηγοί
    Ενας κουλός, ένας κουτσός κι ένας τυφλός
    στο δάσος πήγανε, ελάφι φάνηκε
    Σκοπεύει ο τυφλός, τρέχει ο κουτσός, το πιάνει ο κουλός

    Τρεις ήτανε-κανείς δεν ήτανε
    Σπουδαίοι κυνηγοί
    Ενας γυμνός, ένας κουτσός κι ένας τυφλός
    Στο δάσος νυχτωθήκανε και τίποτε δεν πιάσανε
    λέει ο τυφλός : Βλέπω ένα φως σε μια σπηλιά, ληστές θα είναι !
    λέει ο κουτσος : Να τρέξουμε να φύγουμε
    λέει κι ο γυμνος : Να μη μας πάρουνε τα ρούχα !!

  35. nikiplos said

    ὁ δὲ ἤρξατο ἀναθεματίζειν καὶ ὀμνύναι ὅτι Οὐκ οἶδα τὸν ἄνθρωπον τοῦτον ὃν λέγετε

    Σε άλλα νέα, στην Κελαηδηστήρα (τουπίκλην Τουΐτα), αποθησαυρίζω κάποια σχόλια στην επίμαχη ανάρτηση του ευρωβουλευτή Στυλιανού Κυμπουρόπουλου, όστις κελάηδησε κατά του Μαυρουδή Βορίδη.

    Χωρίς να συμπαθώ ιδιαίτερα τον ΜΒ, δεν θεωρώ ρατσιστική τη δήλωσίν του, αλλά απλά πολιτικά μη ορθή. Πάντως πολλοί λέμε: ρε ανάπηρε!, ρε ψυχοπαθή!, τρελός είσαι? στραβός είσαι? πέρα από το γεγονός πως ήταν προφορικός ο λόγος.


    @AntoniosMarkel1
    Την ακουσες ολη την συζητηση μωρη κομπλεξικη κουραδα?
    Το μυαλο σου ειναι μικρο πικρο και κολλημενο
    Αντουανετα 2k

    @peristeraRa
    Δεν θα διασπάσεις τη ΝΔ οσο κι αν το θες. Ευτυχώς σε μάθαμε ,δυστυχώς κάποιοι σε ψηφισαν. Ποτέ ξανά. Και λιγότερο κόμπλεξ ,κρίμα είναι να σε οδηγεί σε δηλωσεις αρλούμπες.

    @paliofilele
    Μου αρέσει πολύ να ξέρεις αυτός ο επιλεκτικός σχολιασμός. Πχ δεν σχολιάζουμε την πράξη των κοριτσιών – αυτή δεν θα μπορούσε να εκληφθεί ως προσβλητική, αλλά μόνο τη δήλωση Βορίδη. Δεν υπάρχει λόγος να πιέζεσαι και να περιμένεις μέχρι το 2024, μπορείς να πας από τώρα στον ΣΥΡΙΖΑ.

    @nikostorrenter
    Τράβα στον Συριζα βρε νούμερο οχιτζή που θα μιλήσεις για τον Βορίδη. Εκεί είναι η θέση σου άμα δεν καταλαβαίνεις τα αυτονόητα.

    @General_L_e_e
    Τι λες βρε σούργελο ..? Στις επόμενες να κατέβεις με το σύριζα …μην ψάχνεσαι άλλο εκεί ανήκεις!!!

    με την απορία περί του τι σημαίνει «οχιτζής».

  36. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    6 – 🙂 🙂 🙂 Τι να τον κάνεις τον καφέ όταν υπάρχει ο Κίντ. 🙂

    21 – Τι λές ρε μεγάλε, τα σέβη μου!!!
    τέλος – ΣΩΣΤΟΣ! 🙂

  37. Πέπε said

    > > Ο Ναπολέων Λαπαθιώτης δημοσίεψε το 1938-1939 στο περιοδικό «Πνευματική ζωή» μια σειρά από ποιήματα

    Ώστε λοιπόν, τότε έκασε τη δημοσίεψη των ποιημάτων του (ή ποίημών του;).

    Το μαθήσαμε κι αυτό.

  38. ΚΩΣΤΑΣ said

    Από όσο θυμάμαι (γράφω από μνήμης) απομιμήσεις – παρωδίες γράφτηκαν πολλές για τον ρομαντικό ποιητή Αχ. Παράσχο.

    Ενδεικτικά:
    Στον καφενέ καθόμουνα
    και έπαιζα χαρτία
    και ήρθαν και μου είπανε
    πως πέθανε η Μαρία! –> (η φερόμενη ως αγαπημένη του)

    Άλλο:
    Δεν είναι ο βίος Μάιος, Ιούνιος δεν είναι…

  39. atheofobos said

    35
    ΟΧΙτζής =ο ψηφοφόρος του ΟΧΙ στο δημαψήφισμα.

  40. ΚΩΣΤΑΣ said

    Και μια απορία, μίμηση ή απομίμηση είναι το πιο σωστό;

  41. spyridos said

    21

    Ωραίο
    Οι Αιθίοπες λένε ότι κάπου στα 850 μΧ ένας γιδοβοσκός ονόματι Κάλντι (Χαλίντ) πρόσεξε ότι οι κατσίκες αποκτούσαν περισσότερη ενέργεια όταν κατανάλωναν καφέ.
    Ετσι δοκίμασε κι αυτός και οι σούφηδες μοναχοί στα βουνά τριγύρω. Ο Ανδριανός προηγήθηκε βλέπω ή μήπως μασούσε τίποτα άλλο?.

  42. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    Μιὰ γραμματικὴ-λεξιλογικὴ παρατήρηση γιὰ κάτι πού, ἀρχικά, μοῦ φάνηκε λάθος πληκτρολόγησης. Ὅμως, κατόπιν ὡρίμου* σκέψεως, κατάλαβα πὼς δὲν εἶναι.

    *πρὸς τὸ σάπιο 🙂

    Στὸν τρίτο στίχο τῆς πρώτης στροφῆς τοῦ σονέττου à la manière de Μαβίλη γράφει:

    κι η νύχτα ανοί, σα μυστικό ασφοδίλι

    Αὐτὸ τὸ ανοί δὲν μοῦ καλοπῆγε στὸ μάτι. Ἐπειδὴ ὑπάρχει καὶ στὴ θερμιώτικη ντοπιολαλιά**, τὸ γράφω ἀνεῖ (ἀπὸ τὸ ἀνοίγει).

    Μετὰ ὅμως κατάλαβα ὅτι ὁ ποιητής, ἀκολουθεῖ τὴν παλιά γραμματική:

    ἀνοί(γ)ει=>ἀνοίει=>(συναίρεση «οι»+»ει»)=>ἀνοῖ.

    Πιστεύω νὰ τὰ κατάλαβα καλά, ὁ συνταξιοῦχος. Καλοῦ-κακοῦ ἂς τὸ ἐπιβεβαιώσουν καὶ οἱ ἐπαΐοντες.

    ** Μ᾿ αὐτὸ τὸ «ἀνεῖ» γίνονται σκαμπρόζικα λογοπαίγνια στὴ ντοπιολαλιά.

    Συγκεκριμένα, στὸ μοῦ ἀνεῖ, δὲν γίνεται ἡ ἔκθλιψη στὴ δίφθογγο τοῦ μοῦ ἀλλὰ στὸ πρῶτο φωνῆεν τοῦ ἀνεῖ.

    Καταλαβαίνετε τί ἀκούγεται στὸ τέλος. 🙂

  43. ΓιώργοςΜ said

    40 Κάτσε να καταλήξουμε για το άλλο, Ιράν ή Ιράκ; 🙂

  44. Γιώργος Λυκοτραφίτης said

    Πάντως και ο Λαπαθιώτης σατίρισε ουκ ολίγους: το σονέτο του Βάο-Γάο-Δάο υπήρξε, νομίζω, κορυφαία στιγμή κατά των σουρρεαλιστών αστών της Γενιάς του ’30. Αν και από τη Χριστίνα Ντουνιά άκουσα σήμερα ότι τους συμπαθούσε κατά βάθος (ή κάτι τέτοιο…)

  45. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    42 τέλος

    Μου ‘νεί δηλαδή. Δεν βλέπω κάτι το παρεξηγήσιμο. Όλοι ανορθόγραφοι είστε εκεί στα Θερμιά? 🙂

  46. Πέπε said

    > > Δεν υπάρχει συμφραστικός πίνακας του Μαβίλη, αλλά λέξεις όπως «γήλιος, βολεί, δείλι, ασφοδίλι» είναι έντονα μαβιλικές αφού υπάρχουν σε ένα από τα γνωστότερα σονέτα του (τη Λήθη).

    Ένα άλλο χαρακτηριστικό του Μαβίλη που μιμείται κατά κόρον και επιτυχώς ο «Πλάτων Χαρμίδης» είναι οι συνεχείς παρατονισμοί. Δεν έχω καταλάβει με ποιον μαγικό τρόπο, το ίδιο που ένας μέτριος θα το έκανε από καλαμπορτζία, δηλαδή να διαλέξει μια λέξη που ο τονισμός της δεν ταιριάζει στο μέτρο, ένας αληθινός ποιητής μπορεί να το κάνει επίτηδες και να είναι ωραίο.

    Παραδείγματα:

    Την ώρα που βυθά το χλωμό δείλι,
    κι αποτραβιέται ο γήλιος σ’ άλλους τόπους,
    κι η νύχτα ανοί, σα μυστικό ασφοδίλι,
    συλλογιέμαι τους δόλιους τους ανθρώπους,

    Εκεί που είναι το «χλωμό» θέλαμε παροξύτονη λέξη, κι εκεί που είναι το «συλλογιέμαι» προπαροξύτονη (ή τέλος πάντων αντίστοιχο συνδυασμό: να τονίζεται κάποια από τις ζυγές συλλαβές).

    Άφθονα τέτοια παραδείγματα και στον κανονικό Μαβίλη.

  47. sarant said

    46 Πολύ ωραία παρατήρηση

    42 Καλά κατάλαβες συνταξιούχε 🙂 ανοίγει

    38 Αυτό μήπως είναι παρακουσμα, όχι παρωδία. Κλασική παρωδία του Παράσχου είναι το «ήγουν τουτέστιν δηλαδή με άλλους λόγους ήτοι»

  48. antonislaw said

    «Ο Ναπολέων Λαπαθιώτης δημοσίεψε το 1938-1939 στο περιοδικό «Πνευματική ζωή» μια σειρά από ποιήματα γραμμένα à la manière de, στα οποία παρωδούσε το ύφος γνωστών ομοτέχνων του (Καβάφη, Καρυωτάκη, Καββαδία, έως τους νεότερους). Συνολικά οι μιμήσεις αυτές είναι έντεκα· χαρακτηριστικό είναι πως τις υπόγραφε με το ψευδώνυμο Πλάτων Χαρμίδης, που το είχε πρωτοχρησιμοποιήσει σχεδόν είκοσι χρόνια νωρίτερα για να υποβάλει ποιήματα σε έναν ποιητικό διαγωνισμό… στον οποίο ήταν επίσης μέλος της κριτικής επιτροπής.»

    Υπάρχει περίπτωση το ψευδώνυμό του να έχει σχέση με τον ήρωα της δημοφιλούς (κατά άλλους οπερέτας «Ο βαφτιστικός» του Θεόφραστου Σακελλαρίδη τον «Πέτρο Χαρμίδη»; Πέραν από το παραπλήσιο των ονομάτων Π. Χαρμίδης (Πλάτων-Πέτρος) είναι και οι ημερομηνίες: Ο Βαφτιστικός παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στις 18 Ιουλίου του 1918 από το θίασο Παπαϊωάννου. Ο συνθέτης, εκτός από τη μουσική, έγραψε το λιμπρέτο και τους στίχους.

    https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9F_%CE%92%CE%B1%CF%86%CF%84%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CF%82

    Περί το 1918 δεν τοποθετείτε και την πρώτη χρησιμοποίηση του ψευδωνύμου εκ μέρους του Λαπαθιώτη; Μήπως έχετε υπόψη πότε ακριβώς;

  49. Αγγελος said

    (46) Αυτά δεν είναι παρατονισμοί — εντάσσονται σαφώς στα περιθώρια ελευθερίας του κανονικού παροξύτονου εντεκασύλλαβου.
    Και δεν τους κάνει μόνο ή ιδιαίτερα ο Μαβίλης:
       nbsp; «Και προβαίνει η Μαρία λίγη να πάρει
       nbsp; δροσιά στα σωθικά τα μαραμένα.
       nbsp; Είναι νύχτα γλυκιά, και το φεγγάρι
       nbsp; δε βγαίνει να σκεπάσει άστρο κανένα.» (Σολωμός)
    Και φυσικά το υπέροχο του ίδιου:
       nbsp; «Καθαρότατον ήλιο επρομηνούσε
       nbsp; της αυγής το δροσάτο ύστερο αστέρι.
       nbsp; Σύννεφο, καταχνιά δεν απερνούσε
       nbsp; τ΄ουρανού σε κανένα από τα μέρη…»
    Από τη στιγμή που τονίζεται η έκτη και φυσικά η δέκατη συλλαβή, ο στίχος στέκει όπου και να πέφτουν οι (τυχόν) άλλοι τόνοι. Απεναντίας, αν τονίζεται η έβδομη αντί για την έκτη, ο στίχος παίρνει τελείως άλλο ρυθμό.

  50. Αγγελος said

    Φοβούμαι πως το ψευδώνυμο «Χαρμίδης» υπαινισσόταν τα… γούστα του ποιητή. Δεν ξέρω αν και για τον Χαρμίδη της οπερέτας ισχύει αυτό.

  51. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    Μιᾶς καὶ ἀναφέρθηκα στὴν ἰδιαίτερη πατρίδα μου προηγουμένως (#42) ἐπιτρέψτε μου μιὰ μικρὴ παρέκκλιση ἀπὸ τὸ σημερινὸ θέμα.

    Ὁ Διαγόρας Δρυοπιδέων, ἡ ὁμάδα μπάσκετ τῶν συγχωριανῶν μου στὸ Αἰγάλεω, ἔφτασε στὰ προημιτελικὰ τοῦ Κυπέλλου Ἑλλάδας 2019-20, ἀποκλείοντας κατὰ σειράν:
    Τὸν Πανελευσινιακό, μὲ 111-63,
    τὸν Πανιώνιο, μὲ 93-72
    καὶ τὴ Λάρισσα, μὲ 95-75.

    Στὸν προημιτελικὸ θὰ παίξει μὲ τὸν ΠΑΟΚ.

    Τὴν Κυριακή 10/11/2019.

    Τρέμε Τζῆ! 🙂

  52. Γιάννης Κουβάτσος said

    50. Πες πως πέρασε και στον ημιτελικό. ☺

  53. Γιάννης Κουβάτσος said

    Το 52 στο 51.
    Και στον τελικό με τον Παναθηναϊκό. Αν είναι ακόμα (κούφια η ώρα!) προπονητής ο Πεδουλάκης, έχετε πολύ σοβαρές ελπίδες για κυπελλούχοι.

  54. Πέθανε ο Γιάννης Σπανός, κρίμα

  55. Πολύ κρίμα…

  56. # 51

    δημήτρη με τα χάλια που έχει το μπάσκετ φέτος μη σου πω πως μπορεί να είσαστε και φαβορί !

    Εχω ειδοποιήσει εδώ και χρόνια τους πράσινους του ιστολογίου πως η εδίσοδος του Σαββίδη στο μπάσκετ είναι προγραμματισμένη για το 21 (με την εθνική αναγέννηση !!). Πληροφορία μέσα από τον στάβλο για να ξέρουν μέχρι πότε θα χαίρονται…

  57. Πέπε said

    49:
    Σίγουρα δεν το κάνει μόνο ο Μαβίλης, αλλά ότι δεν το κάνει ούτε ιδιαίτερα αυτός δε συμφωνώ.

    Κι αν δεν τους πεις παρατονισμούς, σίγουρα είναι λέξεις που λόγω του τονισμού τους δεν αποτελούν προφανή επιλογή.

    Το μέτρο δεν είναι απλώς παροξύτονο ενδεκασύλλαβο. Είναι ιαμβικό, πράγμα που σημαίνει ότι κατ’ αρχήν ζητάει τόνο σε κάθε ζυγή συλλαβή. Καθώς αυτό είναι από τη φύση της γλώσσας αδύνατο να συμβεί, είναι λογικό ότι χωράνε αποκλίσεις. Αλλά ορισμένες αποκλίσεις είναι πιο στρωτές και άλλες πιο τολμηρές, π.χ. λιγότερο έντονη στο «είναι νύχτα γλυκειά, και το φεγγάρι…», περισσότερο στο «και προβαίνει η Μαρία λίγη να πάρει».

    Εντάξει, το έκανε κι ο Σολωμός, και τόσοι άλλοι. Και διασκελισμούς (που κατά τη γνώμη μου προκαλούν παρόμοιο εφέ: προσωρινή διασάλευση της ρυθμικής αίσθησης, και στη συνέχεια αποκατάστασή της) έκανε κι ο Σολωμός και τόσοι άλλοι, αλλά αν δε βάλεις παρατονισμούς και διασκελισμούς σ’ ένα ποίημα, παρωδία Μαβίλη δε θα βγει!

  58. ΣΠ said

    55
    Ω! Πραγματικά κρίμα.

    Ένα ακόμα του Λαπαθιώτη.

  59. sarant said

    48 Πρέπει να προηγείται ο Βαφτιστικός αλλά η έμπνευση στον Λ. πρέπει να είναι ο Ουάιλντ.

    Κρίμα, πολύ κρίμα για τον Γιάννη Σπανό, ήταν ακμαίος και ετοίμαζε εμφανίσεις….

  60. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    https://webtv.ert.gr/ert2/monogramma/14dek2016-monogramma/

    31Οκτ2019 – Μονόγραμμα

    31 Οκτωβρίου 2019 09:30

    «Κωνσταντίνος Τσουκαλάς» (καθηγητής Κοινωνιολογίας – συγγραφέας)

    […]
    Θεμελιώδης ήταν ο ρόλος των βιβλίων.

    […]
    Θέταμε ερωτήματά που δεν έθεταν ούτε οι γονείς μας ούτε και οι περισσότεροι συνομήλικοι μας.

    […]
    Κανείς δεν θα ήταν αυτός που είναι εάν δεν είχε διαβάσει τα βιβλία που έχει διαβάσει και εάν δεν είχε συναντήσει τους ανθρώπους που έχει συναντήσει.

  61. sarant said

    Να βάλουμε κι αυτό

  62. Γς said

    Όσοι παρακολουθήσαμε από κοντά τις δύο ψηφοφορίες στη Βουλή των Αντιπροσώπων των Ηνωμένων Πολιτειών, για την αναγνώριση της Αρμενικής Γενοκτονίας και την επιβολή αυστηρών κυρώσεων στην κατοχική δύναμη Τουρκία, τρίβαμε τα μάτια μας από την έκπληξη

    Πηγή: Η αμερικανική Βουλή έσωσε την τιμή της Αμερικής: Εξευτέλισε τον Ερντογάν και τον Τραμπ https://hellasjournal.com/2019/10/i-amerikaniki-voyli-esose-tin-timi-tis-amerikis-exeytelise-ton-erntogan-kai-ton-tramp/

  63. Καλησπέρα,
    Χωρίς να έχω διαβάσει όλα τα σχόλια (τι όλα, μόνο την πρώτη δεκάδα είδα) – έτσι κι αλλιώς από ποίηση δεν σκαμπάζω:

    1 Μα είναι η τρίτη φορά που του ξανασυμβαίνει. Βλέπεις το σημερινό το είχε στον αυτόματο από καιρό ενώ το χτεσινό το ετοίμασε τώρα. Να το ξαναπώ: η ώρα του ιστολογίου είναι μόνιμα η χειμερινή ώρα Ελλάδας. Μην μπερδεύεστε από το ότι αυτή συμπίπτει με τη θερινή ώρα Ευρώπης. Η πόρσε(;) δεν ξέρει να αλλάζει ώρες χειμώνες καλοκαίρια. Είναι μπροστά. Ήδη εφαρμόζει την παγιωμένη ώρα που προβλέπεται για το 2021. Ή τόσο πίσω όπως κάποιος γείτονας στο χωριό που ρώταγε τη γυναίκα του τι ώρα είναι και μετά ήθελε διευκρίνιση: «δικής μας ώρα ή δική τους» 🙂
    8 Πέστα, πέστα. Το ίδιο σκέφτηκα κι εγώ 🙂 🙂 🙂

  64. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    61. ΠΡΟΣΚΗΝΙΟ 24.06.2017

    Γιάννης Σπανός:«Στο Παρίσι έμαθα πόσο μεγάλο όπλο είναι η απλότητα. Η απλότητα κρύβει δύναμη, ενώ η μεγαλομανία, αδυναμία».

    https://www.kathimerini.gr/915423/article/proswpa/proskhnio/giannhs-spanos-h-aplothta-kryvei-dynamh-enw-h-megalomania-adynamia

  65. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    55 – 58 – Με συγχωρείτε ρε παιδιά αλλά γιατί κρίμα; 85 χρονών πέθανε ο άνθρωπος, πλήρης ημερών κι έχοντας ζήσει μια γεμάτη και δημιουργική ζωή, εισπράττοντας παράλληλα την αγάπη του κόσμου για το ωραίο μουσικό του έργο που θα μείνει παρακαταθήκη για τις επόμενες γενιές. Τι άλλο να προσδοκούσε και πόσο καλύτερα θα μπορούσε να πεθάνει. Τελικά, πότε δεν είναι κρίμα ο θάνατος; Δεν ξέρω αλλά θεωρώ πως κάτι μαθαίνουμε λάθος γι΄αυτόν, ειδικά από το 90 και μετά.

    Αυτό το τραγούδι με σημάδεψε κυριολεκτικά, αγόρασα τον δίσκο το 1978 κι όταν το άκουσα, αποφάσισα πως εγώ θα σχίσω τη θολή γραμμή των οριζόντων μου που μέχρι τότε ακόμη, δεν ήταν απλώς θολή αλλά Μαύρη.

  66. Γιάννης Ιατρού said

    65: Ναι καλά, εξυπνάδες,,, Του λόγου σου δεν έλεγε κάτι για 130 ετών κλπ. ;;

  67. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    66 – Έλα ρε Γιάννη σοβαρέψου, και δεν λέω για 130 αλλά μισοαστεία, μισοσοβαρά για 131 🙂 κι έχω εξηγήσει τον λόγο. Η ζωή είναι πολύ μεγάλη, είναι που ξεκινάμε αργά να την ζήσουμε και μας φαίνεται μικρή, χωρίς βιώματα κι εμπειρίες στον καιρό τους, μένει άδεια και πώς να γεμίσει μετά.

    Μα τι υπέροχος δίσκος είναι αυτός.

  68. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    @66. Λάθος, Γιάννη. Στὰ 131 ἀπὸ ἀτύχημα.

    Αὐτοπροκληθησόμενο!* 🙂

    *Τί γράφω, ὁ συνταξιοῦχος

  69. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    Γράφαμε ταυτόχρονα μὲ τὸν Λάμπρο.

  70. Κουτρούφι said

    #42, «Γεια σου ρε τάδε μερακλή, που ο κώλος σου ανεί και κλει». Σιφνέικο παιδικό πείραγμα.

    Πάντως, πατριώτη, σε μας το «μου ‘νει» δεν προκαλεί σκάνδαλο επειδή,στο ανεί,το -νι- προφέρεται μονό. Στο άλλο, το -νι- προφέρεται διπλό. Έτσι υπάρχει σαφής διαχωρισμός των εννοιών στον προφορικό λόγο. Αν δεν το έγραφες ότι σε σας γίνεται αυτός ο συνειρμός ούτε που θα μου πήγαινε στο νου.

  71. dryhammer said

    70. Παρόλο που δεν πολυσυνηθίζονται τα διπλά φωνήεντα στα (διάφορα) Χιώτικα, εν προκειμένω πάνε ανάποδα. Δλδ ανιεί – κλιεί (και στην προστακτική άνειε, κλείε) και στο άλλο μονό, οπότε θα εσκανδαλιζόμεθα ευχαρίστως όπως με το «Γλυκιά μου Νάρα» της …Κορομηλάδενας (Χιαστί)

  72. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    69 – 🙂 Tζίφος την Κυριακή με τα μανιτάρια, σκέτη ξεραϊλα, πρώτη φορά δεν είδα ούτε ένα οποιοδήποτε μανιτάρι, για να δούμε αυτή την Κυριακή, μια και σήμερα έβρεξε, λογικά θα φυτρώσουν σαν μανιτάρια. 🙂

  73. # 68, 71

    Υπάρχει κι αυτό για τους συνταξιούχους που αναπολούν τα πρώτα εργάσιμα χρόνια…

    Ερημά μου νειάτα και που τσαλακωθήκατε…

  74. Γιάννης Ιατρού said

    67, 69: Α, μπα, μας σώθηκε ρε συ 🙂

  75. sarant said

    68 Ρε Μήτσο, τώρα τελευταία το επαναλαμβάνεις, γιατί άραγε;

  76. dryhammer said

    75. Οι γνώμες των ειδικών διίστανται:
    α) Του λείπει ο πολυώνυμος που τον αποκαλούσε έτσι

    ή

    β) Οι άλλοι είναι ασύντακτοι (ακόμα -και για πολύ όσοι δεν πρόλαβαν…)

  77. 76 Ή άκουσε τπτ για περικοπές και το ξαναμαναλέει για να σιγουρευτεί και να αυτοτονώσει το ηθικό του.

  78. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    74 – 🙂 Aς προσέχατε να είχατε απόθεμα στην αποθήκη. 🙂
    Aπλά ρε Γιάννη, πιστεύω πως το κρίμα δεν είναι για όλες τις ηλικίες, τι να πώ, ίσως φταίνε τα δύσκολα βιώματά μου, δεν ξέρω. Την ζωή μου από το 84 που πέθανε η ξαδέρφη μου 26 χρονών, την έχω χωρίσει σε προ Σοφίας και μετά Σοφίας και τώρα στα 58 μου, βλέπω πως έχω ζήσει τόσα πολλά που δεν έζησε η ξαδέρφη μου. Κάπως πρέπει να έχουμε ένα μέτρο για τον θάνατο, η θεία μου κι ο θείος μου έχασαν μια κόρη στα 26, αυτοί πέθαναν πρίν 6 και 3 χρόνια στα 82 και 84 αντίστοιχα, από τις τρείς περιπτώσεις, πότε είναι το κρίμα;
    Επιμένω, διδασκόμαστε πολλά και πολύ λάθος πράγματα για τον θάνατο.

    Στην Σοφούλα μου με το απέραντο χαμόγελο, ποτέ δεν έμαθε πόσα πολλά μου πρόσφερε και με δίδαξε.

  79. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    Θέλει ὁ συνταξιοῦχος νὰ κρυφτεῖ κι ἡ χαρὰ δὲν τὸν ἀφήνει. 🙂

  80. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    75 – Έχει μια μικρή απογοήτευση που δεν έχει πιάσει (ακόμη 🙂 ) το όριο για το Τόκυο στην κολύμβηση, τον Μάρτιο που θα το πιάσει, όλα θα είναι διαφορετικά. 🙂

    Υ.Γ – Εναλλακτικά Δον Μήτσο, μπορείς να δοκιμάσεις στην συγχρονισμένη κολύμβηση, έχοντας την εμπειρία από την λίμνη των κύκνων, θα κλέψεις την παράσταση στους αγώνες. 🙂

  81. sarant said

    77 Αυτό φοβάμαι

    79 🙂

  82. 81 Α, για το συνταξιούχο λες; Και ψαχνόμουνα να καταλάβω. Το γράφει για να ζηλεύουμε εμείς που δεν μπορούμε να το γευτούμε…

  83. Κιγκέρι said

    48:

    Antonislaw,
    υπάρχει διάλογος του Πλάτωνα με το όνομα Χαρμίδης.

    https://www.politeianet.gr/books/9786185076085-platon-ekkremes-charmidis-240222

  84. ΣΠ said

    Νικοκύρη, το παρακάτω τραγούδι είναι σε ποίηση Λαπαθιώτη;

    Αλλού λέει ότι είναι των Σπανού – Λαπαθιώτη (https://kithara.to/stixoi/MjI5MzAzMTI2/omorfo-nisi-zografos-giorgos-lyrics) και αλλού ότι είναι των Τενίδη – Τσιριμώκου (https://kithara.to/stixoi/NDY5NDg3ODE5/omorfo-nisi-zografos-giorgos-lyrics). Τι ισχύει;

  85. Πέπε said

    Λάμπρο, δεν πάει με τα χρόνια. Τον Σπανό δεν τον παρακολουθούσα, δεν ήξερα ούτε την ηλικία του (έστω κατά προσέγγιση) ούτε ότι ήταν ακμαίος και ετοίμαζε ακόμη δουλειές. Αλλά αφού διαβάζω ότι έτσι ήταν, ε ναι, είναι κρίμα, δεν είναι; Ο Αγγελόπουλος σκοτώθηκε καταμεσίς της καινούργιας δουλειάς που ετοίμαζε – είναι κρίμα. Άλλοι, σε ηλικία μικρότερη ή μεγαλύτερη, δείχνουν εμπράκτως ότι έχουν κλείσει τον δημιουργικό τους κύκλο και μετά κάποια στιγμή πεθαίνουν. Δεν είναι κρίμα.

    Αν σκοπεύεις να παραμείνεις δημιουργικός μέχρι πατημένα τα 130, θα είναι κρίμα να πεθάνεις στα 131. Αν τα ‘χεις ήδη βροντήξει από τα 120, πέθανε κι απ’ τα 129, με την άδειά μου! 🙂

  86. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    60. Το νόημα μιας ζωής προσδιορίζεται από αυτά που έτυχε να συναντήσει στην πορεία της. Είμαστε οι άνθρωποι που συναντάμε, οι τόποι που περπατάμε, οι ιδέες που διαπραγματευόμαστε. Είμαστε τα βιβλία που διαβάσαμε. Κωνσταντίνος Τσουκαλάς

    Οι ελάχιστοι (νέο διήγημα εν εξελίξει )

    – Και αν έχουμε διαβάσει ελάχιστα βιβλία και συναντήσει ελάχιστους ανθρώπους (έξω από το χωριό μας ή τον νομό μας) τι είμαστε ;

    – Ελάχιστοι.

    – Ρέπεις προς τον ρατσισμό.

    – Από πότε η αλήθεια είναι ρατσιστική ; Ναι αφού όταν το μυαλό σας ήταν εύπλαστο δεν μάθατε μια ξένη γλώσσα , δεν ταξιδέψατε, δεν μαθητεύσατε στη ζωή. Δεν είχατε ερωτήματα γιατί σας είχαν δασκαλέψει τις απαντήσεις.

    – Αφού ήμασταν φτωχοί. Έπρεπε να τελειώσουμε τις σπουδές μας αμέσως, να υπηρετήσουμε την θητεία , να πάρουμε γυναίκα με προίκα και να κτίσουμε πολυκατοικίες στην επαρχιακή πόλη μας.

    – Δεν υπάρχει δικαιολογία, κάνατε «επανάσταση» στις ταβέρνες τραγουδώντας αντάρτικα, εκτός πραγματικότητας, ζηλεύοντας ταυτοχρόνως τα πλούτη του γείτονα, που – αρκετές φορές- οφείλονταν σε κάποιο πρόγονο του έμπορο ή κομματάρχη ή παλιότερα στις καλές σχέσεις με τους Τούρκους… Κι εγώ ροκάς ήμουν , όμως αγόρασα το κασετόφωνο του Καρχαρία με λεφτά από φροντιστήρια και έδωσα μερικές κασέτες σε ένα φίλο να μου γράψει τα standards της κλασσικής μουσικής.

    […]

  87. Πέπε said

    @70:

    Και στην Κάλυμνο, π.χ. «’ε μου νείς την πόρτα», αλλά βγαίνει στο περίπου, γιατί εκεί το «νεις» είναι που έχει το διπλό νι (το ρήμα ανοίγω είναι «ννοίω»). Περίεργο που σ’ εσάς πάει αντίστροφα!

  88. sarant said

    84 Κατά 99% είναι Μάρκος Τσιριμώκος οι στίχοι. Λαπαθιώτης σίγουρα δεν είναι. Εξάλλου δεν έγραψε πολλά για γυναίκες.

  89. Πέπε said

    Και για να επιστρέψουμε στο θέμα μας:

    Στο #57 έγραψα «αν δε βάλεις παρατονισμούς και διασκελισμούς σ’ ένα ποίημα, παρωδία Μαβίλη δε θα βγει!». Αντίστοιχα, σε μια παρωδία Καββαδία επιβάλλονται κάποιες αλλαγές από την κανονική σειρά των λέξεων, π.χ. «μ’ ένα μικρό τον βρήκαμε στα στήθια του σπαθί», «δέχτηκε αυτός μιαν αδειανή στην κεφαλή μποτίλια». Εδώ όμως όλες οι λέξεις είναι στη σειρά τους. Αυτό, σε συνδυασμό με κάποιες άλλες διαφορές που επισημαίνει η Α. Βογιατζόγλου, μας πάνε νομίζω λίγο μακριά από το a la maniere de Καββαδία. Θυμίζει Καββαδία, ναι, αναφορά στον Καββαδία, όχι όμως «μανιέρα» του Καββαδία.

    Κι αν χρειαζόμαστε έναν ειδικό σαν τη Βογιατζόγλου να μας επισημάνει ακριβώς ποιες είναι οι διαφορές, ωστόσο νομίζω ότι σαν γενική αίσθηση τις αντιλαμβάνεται κι ο πιο ανειδίκευτος, εφόσον έχει ακούσει ή διαβάσει Καββαδία.

  90. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    85 – Όχι Πέπε δεν είναι έτσι όπως τα λές και σου εύχομαι ολόψυχα να μη μάθεις ποτέ πως έχεις λάθος.
    Γενικά μιλώντας, ο θάνατος είναι δαιμονοποιημένος σαν το απόλυτο κακό και έχει εξοβελιστεί, κυρίως από τον δυτικό πολιτισμό της κατανάλωσης και των ψευδαισθήσεων.

  91. Γιάννης Κουβάτσος said

    Για τον ίδιο και για όσους τον αγαπούσαν, παρ’ όλα τα γεράματά του, είναι κρίμα που πέθανε. Παντελώς άσχετο αν ήταν ακόμα δημιουργικός ή όχι. Αυτός, ο όποιος αυτός σε προχωρημένη ηλικία, μπορεί να γούσταρε να ζει για να λιάζεται και να ταΐζει τα πουλάκια στο πάρκο. Ποιοι είμαστε εμείς για να κρίνουμε και γιατί, σε τελευταία ανάλυση, να κρίνουμε:

  92. Περιονουσκιας said

    Για να συνεχιστεί το αστείο του ποιητη, δεν θα έπρεπε να βάζουμε γενική «του Πλάτωνος Χαρμίδου»;

  93. ΚΩΣΤΑΣ said

    91–> … μπορεί να γούσταρε να ζει για να λιάζεται και να ταΐζει τα πουλάκια στο πάρκο…

    Τα καημένα τα πουλάκια

    Κρύο βαρύ, χειμώνας όξω,
    τρέμουν οι φωτιές στα τζάκια,
    τώρα ποιος τα συλλογιέται
    τα καημένα τα πουλάκια!

    Τα πουλάκια είναι στα δέντρα,
    τα πουλάκια είναι στα δάση,
    -τα πουλάκια θα τα πάρει
    ο βοριάς που θα περάσει.

    Τί ωραία έμπνευση μου έδωσες Γιάννη, για να βάλω αυτό το καταπληκτικό ποίημα!!!

  94. sarant said

    92 Όταν ο Λαπαθιώτης απάντησε στην… επιστολή του Χαρμίδη στην επιφυλλίδα του, χρησιμοποίησε τον τύπο «του κ. Πλάτωνος Χαρμίδη».

  95. ΜΙΚ_ΙΟΣ said

    38, 47:
    Θυμόμουν από μικρός (με είχε εντυπωσιάσει τότε…) τη φράση-στίχο «Ήγουν, τουτέστιν κλπ», που την έλεγε συχνά για τους πολυλογάδες ένας μακρινός θείος μου, δικηγόρος και ο ίδιος (σχωρεμένος πλέον…). Νόμιζα ότι ήταν δικής του έμπνευσης. Αργότερα έμαθα…
    Αλλά μου έχει μείνει στην πιο καθαρευσιάνικη εκδοχή της: «εν άλλοις λόγοις», αντί «με άλλους λόγους».
    Και φαίνεται ότι είχε δίκιο, γιατί έτσι την αναφέρει σε ένα άρθρο-μελέτη ο Γρηγ. Ξενόπουλος με τίτλο «ΟΙ ΠΑΡΑΣΧΟΙ», δημοσιευμένο στο Περιοδικό ΠΑΡΝΑΣΣΟΣ, τ. ΙΑ, (Απρίλιος-Ιούνιος 1969) σ.184.

    Υπάρχει και ένα σχετικό άρθρο στο Ιστολόγιο, εδώ:
    https://sarantakos.wordpress.com/2013/06/23/parasxos/

  96. ΚΩΣΤΑΣ said

    93 https://www.youtube.com/watch?v=6NpILQmeODo

  97. Πέπε said

    91:
    Σωστό κι αυτό. Μιλάω όμως ως ένας τρίτος. Η οπτική του ίδιου και των οικείων του προφανώς θα είναι άλλη.

    90:
    Λάμπρο, το ότι γενικά μιλώντας ο θάνατος έχει στιγματιστεί έτσι όπως εύστοχα περιγράφεις δε σημαίνει κατ’ ανάγκην ότι όλα τα σχόλια «κρίμα!», εδώ στο παρόν νήμα, εγγράφονται εκεί.

  98. loukretia50 said

    Αγαπώ το Λαπαθιώτη, είχα αδυναμία στο χαμένο – διάφανο – κρίνο, αλλά μόλις ήρθα από ένα ακόμα πρόσφατο θανατικό – πατέρας φίλου – και βλέποντας το ποίημα σκέφτηκα αυτό.

    Κρύο βαρύ, ήρθε ο χειμώνας
    Μας βαραίνουν τα χρονάκια
    τώρα ποιος τα συλλογιέται
    Τα καημένα τα αγοράκια?

    Περιμένουν με λαχτάρα
    Μήνυμα χαράς να φτάσει
    Μα η αγάπη που γυρεύουν
    Προφανώς έχει ξεχάσει

    Σε ιστό είναι μπλεγμένη
    Και στο φουμπού ξεφαντώνει
    Δε ζητάει στ΄αλήθεια σχέση
    Ίματζ επιβεβαιώνει

    Μόνο εικονικές αγάπες
    Φαντασία αντί για δράση
    Ναι, γλιτώνουνε τις φάπες
    Μα η ζωή θα προσπεράσει

  99. Γιάννης Κουβάτσος said

    93: Να βάλουμε κι ένα ποίημα για τα πουλιά με μεγάλο γλωσσικό ενδιαφέρον…

    Γιώργης Παυλόπουλος, «Πού είναι τα πουλιά;»

    «Ατσάραντοι και λιάροι κι’ αητομάχια
    συκοφάγοι και κατσουλιέρες και κοτσύφια
    τσουτσουλιάνοι και τσαλαπετεινοί και τσόνοι
    καλημάνες και καλατζάκια και τσιμιάλια
    τσιπιριάνοι και τσικουλήθρες και σπέντζοι
    τετεντίτσες και τουρλουμπούκια και κίσσες
    καλοκερήθρες και σηκονούρες και ασπροκόλια
    μπεκανότα και δοδόνες και κολοτριβιδόνες
    ξυλοτρούπιδες και σπίγγοι και τρουποφράχτες
    κοκκινονούρες και τρυγονόλιαροι και μυγουσάκια
    γαϊταρίθια κα σβουρίτζια κα σγουρδούλια
    θεοπούλια και μυγούδια και σπίνοι;
    Πού είναι ο κοκκινολαίμης;
    Πού είναι τα παπιά;
    Κρινέλια και γερμάνια και ψαλίδες
    ξυλόκοτες και μπάλιζες και σουγλοκόλια
    γερατζούλια και ντελίδες και μαυρόπαπα
    ψαροφάγοι και τουρλίδες και ζαγόρνα
    λαγοτουρλίδες και τσιλιβίδια και βουτουλάδες;
    Πού είναι ο Μολοχτός κι’ ο Πάπουζας;
    Η Αβοκέτα κι’ ο Καλαμοκανάς;
    Πού είναι οι συκοπούλες οι βουλγάρες κι’ οι σιταρίθρες
    τα βατοπούλια τα κουφαηδόνια κι’ οι αερογάμηδες
    οι φάσες και οι σπαθομύτες
    τα κιρκινέζια κι’ οι χαλκοκουρούνες;
    Πού είναι
    ο μπούφος ο χουχουλόγιωργας κι’ ο κούκος
    ο νυχτοκόρακας ο γκιόνης κι’ ο καράπαπας;
    Πού είναι
    τα ξεφτέρια τα γεράκια και οι αετοί;
    Πού είναι ο Ντρένιος ο Καλογιάννης και ο Μπέτος;
    Πού είναι οι Μαυροσκούφηδες;»

  100. ΣΠ said

    88
    Στο λινκ, που δίνεις στο παλιό άρθρο, με τις μελοποιήσεις ποιημάτων του Λαπαθιώτη (http://www.poiein.gr/2010/01/08/a-a-oonaotho-iaeidhiethoaeo-iadhieyiioa-eadhaeethoc-1934-2009-a-iynio-37-3-dhiethiaoa-37-4-onaaiyaea/) το έχει ως ποίημα του Λαπαθιώτη μελοποιημένο από τον Σπανό.

  101. ΚΩΣΤΑΣ said

    99 Πολύ ωραίο, Γιάννη. Η πτερωτή πανίδα της χώρας μας με τα κατά τόπους ονόματα. Να και ο αερογάμης! 😜

  102. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    97 – Δεν ξέρω πού εγγράφονται Πέπε αλλά για όλους τους θανάτους που έχουν μνημονευθεί εδώ όλα αυτά τα χρόνια, η λέξη είναι πάντα η ίδια, κρίμα, το ίδιο ακριβώς συμβαίνει και έξω, είτε 10 ετών είναι είτε 20,30,40,50,60,70,80,90, η αντίδραση και λέξη ίδια, κρίμα, κάτι είναι λάθος, κάπου έχει χαθεί το μέτρο, η αυτογνωσία πως είμαστε θνητοί και το κυριώτερο, πως αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό γιατί ο θάνατος, είναι αναπόσπαστο μέρος της ζωής και ο καλύτερος σύμβουλος για να την ζήσουμε συνετά, συνειδητά και στην ολότητά της.
    Όχι, όταν ο θάνατος έρχεται στον καιρό του, τότε δεν είναι κρίμα, είναι ολοκλήρωση και μεγάλη τύχη γιατί είναι σπάνιο. Πότε είναι ο καιρός του όμως; Κρίνοντας από μένα, από τα ήντα και μετά. Όπως έχω πεί στις κόρες μου, αν ζείς την ζωή βιωματικά με όλες τις αισθήσεις σου, τα 50 χρόνια είναι πολλά, αν όχι, τα 200 χρόνια είναι λίγα.

  103. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    >>βολεί
    Στερεοτυπική η έκφραση σ΄εμάς «δε μου βολεί», δεν ευκαιρώ.

    >>Αγαπώ το Λαπαθιώτη,
    Αγαπημένος των πολλών 🙂

    Στην αυτοβιογραφία του ο Λαπαθιώτης, αναφέρει: «Και πάντα θεωρώ τη μουσική σαν την κορυφαία των Τεχνών, προς την οποίαν τείνουν, καθεμιά βέβαια με το δικό της τρόπο, όλες οι άλλες. Γι’ αυτό κι ο στίχος μου ανέκαθεν υπήρξε περισσότερο μια μουσική προσπάθεια, μια ηχητική υποβολή, παρά ειρμός και λογική συνέπεια. Και μαζί μια μουσική διανοητική».
    https://www.ogdoo.gr/erevna/texni-texniki/o-lapathiotis-kai-i-moysikotita-tis-poii

    Με τον τρόπο του Λαπαθιώτη

  104. loukretia50 said

    Λάμπρο,
    Αν ζεις κάθε απώλεια τόσο «βιωματικά»
    Στα πόσα χρόνια ο θάνατος ρεφάρει τελικά?
    Θα είναι λίγα? Ή πολλά?

  105. loukretia50 said

    Αντί σεντονιού απάντησης, σε προλαβαίνω!
    (μαντεψιά)

    Παρωδία βαθυστόχαστων στίχων για αναπάντητα ερωτήματα :
    Αν τη ζωή σου χαίρεσαι, δεν είν’ ποτέ αρκετά
    Μα όταν βασανίζεσαι δε σκέφτεσαι σωστά
    Ο φόβος για το άγνωστο τα χρόνια δεν κοιτά
    Κι εκείνοι που μας άφησαν? Τι γίνονται μετά?

  106. loukretia50 said

    106. Πειράζει που προτιμάω https://youtu.be/zGofVYJNPAA αυτή?

  107. Alexis said

    #102: Το «κρίμα» έχει πολλές αναγνώσεις Λάμπρο και δεν έχει να κάνει μόνο με την ηλικία.
    Όταν χάνεται ένας δικός σου άνθρωπος, σε οποιαδήποτε ηλικία, λυπάσαι γιατί νοιώθεις ότι έφυγε ένα κομμάτι από τη ζωή σου, από τις αναμνήσεις σου, από αυτά που έχεις ζήσει μαζί του.
    Αντίστοιχη λύπη (σε μικρότερο βαθμό βέβαια) νοιώθεις όταν φεύγουν κάποιοι άνθρωποι που με το έργο τους έχουν σημαδέψει τη ζωή σου, σ’ έχουν κάνει να συγκινηθείς, να κλάψεις, να γελάσεις, να ερωτευτείς.
    Τέτοιου είδους συναίσθημα έχω νοιώσει π.χ. με το θάνατο του Λουκιανού, του Μάνου Ελευθερίου, της Αρλέτας, για να περιοριστώ σε κάποιους που χάθηκαν σχετικά πρόσφατα…

    Όταν βέβαια χάνονται νέα παιδιά εκεί δεν χωράει «κρίμα», το «κρίμα» είναι πολύ λίγο, εκεί υπάρχει πόνος και τα λόγια είναι πολύ φτωχά για να τον εκφράσουν…

  108. Ρε σεις, είσαστε άψητα ακόμα για να μάθετε να ζήτε την ζωή σας βιΩΜΑτικά. Αλλο όμως, άλλο ώμος κι άλλο ωμός !!!

  109. Γς said

    109:

    https://caktos.blogspot.com/2013/10/blog-post_5.html

  110. sarant said

    100 Περίεργο. Πάντως δεν είναι του Λ.

  111. nikiplos said

    Καλημέρα σας. Καθώς είμαστε όντα φθαρτά, είμαστε εκ προοιμίου ατελή. Ο Θάνατος είναι μέρος της ζωής και αποτελεί το τέλος της.

    Καθώς είμαστε φαντασμένοι με το υπερΕΓΩ μας ζούμε την ζωή ως ψευδαίσθηση πως είμαστε αθάνατοι, άφθαρτοι, μέχρις εκεί φθάνει η απληστεία μας.

    Γι’ αυτό και όλες οι θρησκείες, μηδενής εξαιρουμένης, αυτό πουλάνε: τη μεταθάνατο ζωή: άλλοι στα τάρταρα τ’ ασβολερά, όπου απαλύνεται η ψυχή τους αφόταν οι επίγονοί τους απάνω στη γή ρίχνουν που και που κάνα τάλαντο, άλλοι Παραδείσους με ουριά ή άνευ, άλλοι ζωή νέα ως σαύρα ή ως ελάφας κοκ.

    Δυστυχώς όμως είμαστε φθαρτοί και ελάχιστοι από εμάς θα έχουν την τύχη να μείνουν ζωντανοί οι πνευματικοί τους αναστοχασμοί, όσο αξιόλογοι κι αν είναι.

    Κι επειδή λείπει και η Κρόνη, ας βάλω αυτήν τη σχετική είδηση:
    https://elpais.com/elpais/2019/10/29/inenglish/1572340728_798340.html

    Η Ριβέρα είχε πεθάνει από το Σεπτέμβρη του 2004. Ήταν όμως στα αζήτητα, τελείως μόνη. Για το σύστημα όμως ήταν ζωντανή και απαραίτητη αφού πλήρωνε τα κοινόχρηστα και τους λογαριασμούς της τακτικά και βοηθούσε στον κύκλο της οικονομίας.

  112. ΓΤ said

    #51
    Ας είμαστε ακριβέστεροι: Μετά τον Πανελευσινιακό, προτού αποκλείσετε τον ΠΓΣΣ, είχατε αποκλείσει την Ελευθερούπολη (εκτός, 77-71, 25.09) και τον Αμύντα (εντός, 90-73, 02.10). Μετά, δε, τον ΠΓΣΣ είχε σειρά ο Ερμής Αγιάς Λάρισας… 🙂

  113. loukretia50 said

    Α la maniere d’ un poète inconnu…

    Ο έρωτας για ποιητές ο διαχρονικός
    κρατάει ζωή ολόκληρη, η ένταση μεθάει
    Δεν έχει ζήλεια, δεν είναι αποκλειστικός
    Ελπίδες κι όνειρα απλόχερα σκορπάει

    Δεν απαιτεί, ποτέ δε θα προδώσει
    Θα είναι φίλος, συντροφιά παντοτινή
    Καινούργια δώρα πάντα θάχει να σου δώσει
    Παρηγοριά, γνώση, χαρά, γαλήνη, υπομονή

    Μα δίχως ανταπόκριση δεν είναι ιδανικός.
    σε νοιώθει άραγε κανείς στου πόνου το σκοτάδι?
    Πικρή είναι η μοναξιά χωρίς αγάπης χάδι

    Λαβύρινθος και χάνεσαι, σε κήπο μυστικό
    Και μοιάζει τ’ αδιέξοδο πιο έντονο το βράδυ
    Ποιητικός ο έρωτας! – καημός μοναχικός
    ΛΟΥ
    Με παρωδία γίνεται ανταποδοτικός!

  114. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    105 – Μια και απάντησες εσύ για μένα, σου λέω πως δεν μάντεψες σωστά, μείνε στους στίχους, δεν κάνεις για χαρτορίχτρα. 🙂

    108 – Δε νομίζω Αλέξη, το κρίμα έχει μία ανάγνωση, μόνο η βαρύτητα του αλλάζει. Αυτό που λέω, είναι πως όταν ένας άνθρωπος πεθαίνει πλήρης ημερών δεν είναι κρίμα και δεν έχουμε κανένα λόγο να λυπούμαστε, πόσο μάλλον αν είχε και μια γεμάτη και δημιουργική ζωή. Δεν λέω πως πρέπει να χαιρόμαστε (που κι αυτό συμβαίνει σε κάποιες κοινωνίες) αλλά να έχουμε επίγνωση της πραγματικότητας. Είναι που τα διδασκόμαστε όλα λάθος για τον θάνατο και μεγαλώνουμε με τον φόβο του, που έχουμε αυτή την ανόητη (κατά την γνώμη μου) συμπεριφορά. Τα πράγματα είναι απλά, δεν είμαστε αθάνατοι κι απ΄όσο ξέρω, είμαστε το μόνο είδος που έχει επίγνωση της θνητότητάς του, άρα κάτι πάει λάθος, θεωρώ πως είναι καθαρά θέμα κουλτούρας, ειδικά από το 90 και μετά, έχει χαθεί κάθε μέτρο.

    Όχι, η ηλικία παίζει μεγάλο ρόλο, αν είναι πλήρης ημερών, δεν φεύγει κανένα κομμάτι από την ζωή σου και τις αναμνήσεις σου, αυτά μένουν για πάντα στην ζωή σου, το θέμα είναι πώς έχεις μάθει να ζείς, εξαρτημένα ή ανεξάρτητα.
    Αντίστοιχα είναι τα συναισθήματα και γι΄αυτούς που σε σημάδεψαν με το έργο τους.

    Μεγάλωσα ακούγοντας πάντα να μη φοβάμαι τον θάνατο, όχι γιατί οι άντρες δεν φοβούνται αλλά γιατί όποιος φοβάται να πεθάνει, φοβάται και να ζήσει και ζεί πάντα φοβισμένος. Ακόμα θυμάμαι τον σύντροφο Αντρέα K. (έτσι ήθελε να τον λέω κι ας ήμουν εννιά χρονών, σύντροφο μ΄έλεγε κι αυτός και ψήλωνα ίσα με δυο μέτρα 🙂 ) που είχε έρθει κλεφτά στο σπίτι μας (ξύλινο προσφυγικό καλύβι 15 μέτρα στην Καισαριανή) το 1970 να μου λέει μ΄αυτή την βαθιά, γεμάτη πορφυρό αίμα, καλοσύνη και σοφία φωνή του, σύντροφε Λάμπρο, χωρίς αξιοπρέπεια και ελεύθερη έκφραση δεν έχει νόημα η ελευθερία, είναι ψεύτικη, το ίδιο και η ζωή, χωρίς τον θάνατο δεν έχει νόημα, είναι ψεύτικη, να μη φοβάσαι τον θάνατο, μα να τον σέβεσαι, όπως και την ζωή (μετά από δύο χρόνια, πέθανε στην Μακρόνησο). Ακολούθησα την συμβουλή του και την δίδαξα και στις κόρες μου, θεωρώ πως είμαι κερδισμένος.

  115. loukretia50 said

    Λάμπρο, σ΄αυτό το θέμα δε διαφωνώ μαζί σου.
    Εσύ σε ποιό σημείο διαφωνείς με μένα, δεν κατάλαβα!
    (στα αιώνια ψιλά γράμματα φαντάζομαι… οι λεπτομέρειες κάνουν τη διαφορά!)

  116. Triant said

    Κανείς δεν μετάνοιωσε ούτε καν στενοχωρήθηκε που πέθανε. Το ‘κρίμα’ αρμόζει περισσότερο στην αρρώστεια μιας και δεν είναι υποχρεωτική όπως ο θάνατος.
    Ο θάνατος είναι πλήγμα γι αυτούς που μένουν, τους οικείους, ιδίως αν υπήρχε εξάρτηση ψυχολογική ή/και οικονομική.

  117. ΜΙΚ_ΙΟΣ said

    115, ΛΑΜΠΡΟΣ
    >><…(μετά από δύο χρόνια, πέθανε στην Μακρόνησο).

    Μήπως στη Γυάρο;

  118. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    118 – Λογικά κάπου εκεί θα πέθανε αφού η Μακρόνησος είχε κλείσει αν θυμάμαι καλά, παιδάκι ήμουν και στην μνήμη μου έχω τα λόγια της μάνας μου, «πάει κι Αντρέας, πέθανε μεσ΄τα κρύα από φυματίωσ στου μακρουνήσ. Τι και πώς δεν ξέρω, δεν ήταν συγγενής μας, κι ο πατέρας μου δεν είχε έρθει ακόμη από την Γυάρο.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: